paidevo.gr | teachers

Της Κορίνας Βασιλοπούλου

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ Περικόπτουν δαπάνες για την παιδεία, κλείνουν σχολεία, απολύουν εκπαιδευτικούς, οδηγώντας την εκπαιδευτική κοινότητα σε κινητοποιήσεις

Δύσκολη χρονιά αναμένει φέτος μαθητές και φοιτητές. Περισσότεροι μαθητές για λιγότερους εκπαιδευτικούς και σε λιγότερες σχολικές αίθουσες. Τα μειωμένα κονδύλια για την παιδεία οδηγούν στο κλείσιμο ή στη συγχώνευση σχολικών μονάδων, αλλά και στην απόλυση εκπαιδευτικών, και καθιστούν ακόμη πιο απρόσιτες τις πανεπιστημιακές σπουδές σε φοιτητές με χαμηλά εισοδήματα. Αν και η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα στην Ελλάδα, αφορά, εν προκειμένω, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Και στην Ιβηρική Χερσόνησο, η δημόσια παιδεία, μαζί με την υγεία, είναι από τα πρώτα θύματα των μνημονίων της λιτότητας.

Η Ισπανία, βέβαια, δεν τελεί επίσημα υπό καθεστώς μνημονίου. Ο δεξιός πρωθυπουργός της ωστόσο, ο Μαριάνο Ραχόι, έχει αποδειχθεί βασιλικότερος του βασιλέως σε ό,τι αφορά την τυφλή υπακοή στα κελεύσματα της τρόικας. Βασιλικότερος όλων δε, ο επίσης δεξιός Ιγνάθιο Γκονσάλες, ο πρόεδρος της αυτόνομης περιφέρειας της Μαδρίτης, διάδοχος από τον Σεπτέμβριο του 2012 της Εσπεράνθα Αγκίρε. Οι δυο τους μετέτρεψαν την ισπανική πρωτεύουσα και τα περίχωρά της στο μεγάλο εργαστήρι των νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων».

«Τα μαθήματα στα δημοτικά σχολεία και νηπιαγωγεία της Μαδρίτης θα ξεκινήσουν φέτος με 25 σχολικές αίθουσες λιγότερες και χωρίς 93 μόνιμους εκπαιδευτικούς, οι θέσεις των οποίων καταργούνται λόγω των περικοπών», έγραφε πρόσφατα η «El Pais». «Kι αυτό, ενώ ο αριθμός των διδασκόντων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση έχει ήδη μειωθεί κατά 3,9% τα τελευταία τρία χρόνια. Παράλληλα, ο αριθμός των μαθητών έχει αυξηθεί κατά 8,6%». Αυτά τα νούμερα, όπως αναφέρει η ισπανική εφημερίδα, έγιναν γνωστά στις 15 Αυγούστου, όταν δημοσιεύθηκε η επίσημη εγκύκλιος της Αυτόνομης Περιφέρειας της Μαδρίτης. Την ίδια στιγμή, κι ενώ η σχολική χρονιά αρχίζει επίσημα στις 9 Σεπτεμβρίου, τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών μελετούν το ενδεχόμενο νέων κινητοποιήσεων.

Η λεγόμενη «πράσινη παλίρροια», το μεγαλύτερο κίνημα διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ισπανίας, ξεκίνησε από τη Μαδρίτη το καλοκαίρι του 2011, πριν ακόμη εκλεγεί ο Ραχόι, όταν η τότε επικεφαλής της αυτόνομης περιφέρειας της πρωτεύουσας Εσπεράνθα Αγκίρε αποφάσισε τη δραστική μείωση των πόρων για τα δημόσια σχολεία. Διέταξε την κατάργηση 3.000 θέσεων μη μόνιμων εκπαιδευτικών, επιβαρύνοντας παράλληλα τους μόνιμους με δύο επιπλέον ώρες την εβδομάδα. Αυτό προκάλεσε μια θύελλα διαμαρτυριών, η οποία ονομάστηκε «πράσινη παλλίροια» από τα πράσινα μπλουζάκια που φορούσαν πολλοί διαδηλωτές. Γρήγορα επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ισπανία, καθώς ο υπουργός Παιδείας Ιγνάθιο Βερτ αποφάσισε να επεκτείνει το πείραμα της Μαδρίτης με τις δραστικές περικοπές σε εθνικό επίπεδο. Υπολογίζεται ότι οι περικοπές του Ραχόι έχουν οδηγήσει συνολικά στην ανεργία 62.000 εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων. Την περασμένη άνοιξη, η «πράσινη παλίρροια» οργάνωσε δυναμικές απεργίες και διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν επίσης μαθητές και γονείς. Φέτος, τα πράγματα αναμένονται εξίσου καυτά και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αιχμή του δόρατος, η απόφαση του υπουργού Βερτ να θέσει αυστηρότερα κριτήρια για την παροχή υποτροφιών στους οικονομικά ασθενέστερους φοιτητές (η εγγραφή σε πολλά ισπανικά πανεπιστήμια δεν είναι δωρεάν), γεγονός που ίσως αναγκάσει χιλιάδες φοιτητές να μην εγγραφούν στο πανεπιστήμιο ή να διακόψουν τις σπουδές τους.

Τα πανεπιστήμια στη γειτονική Πορτογαλία είναι από τα πρώτα που θα νιώσουν την ψαλίδα των περικοπών με την έναρξη του νέου ακαδημαϊκού έτους. Ο προϋπολογισμός τους θα είναι μειωμένος κατά 2,5% (10 εκατομμύρια ευρώ) και οι περικοπές θα βαρύνουν κυρίως το διδακτικό προσωπικό. Τα πράγματα δεν προβλέπονται καθόλου πιο αισιόδοξα στις υπόλοιπες εκπαιδευτικές βαθμίδες. Αφότου την περασμένη άνοιξη το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας έκρινε αντισυνταγματικές τις νέες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός Πέδρο Πάσος Κοέλιο, εκείνος ανακοίνωσε ότι θα αναζητούσε «ισοδύναμα» μέτρα για τα 6 δισ. ευρώ που η τρόικα του ζητά να εξοικονομήσει ως το 2016. Ο Κοέλιο ανακοίνωσε σε πρώτη φάση την απόλυση 30.000 δημοσίων υπαλλήλων, ανάμεσά τους και εκπαιδευτικών, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο περαιτέρω περικοπών στην υγεία και στην παιδεία. Λίγους μήνες νωρίτερα, μάλιστα, ο πρωθυπουργός είχε κάνει την πρόταση να πληρώνουν «εισιτήριο» οι μαθητές στα δημόσια σχολεία, σχολιάζοντας ότι «δεν μπορούν τα πάντα να είναι δωρεάν»! Σημειωτέον ότι στην Πορτογαλία το 63% των κατοίκων δεν έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Οι Πορτογάλοι εκπαιδευτικοί υποδέχτηκαν τα νέα μέτρα με απεργιακές κινητοποιήσεις πάνω στην έναρξη της εξεταστικής περιόδου, ανανεώνοντας το ραντεβού για το φθινόπωρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι καθηγητές είναι ο κλάδος που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αύξηση στο ποσοστό της ανεργίας για τέταρτη συνεχή χρονιά –κατά 44% σε σχέση με πέρυσι, σύμφωνα με την εφημερίδα «Publico». Παρ’ όλα αυτά, το ΔΝΤ κρίνει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της Πορτογαλίας παρουσιάζει πλεονάζον προσωπικό και συνιστά να απολυθούν συνολικά 50–60.000 εκπαιδευτικοί.

Για την Ιστορία, στην Ισπανία, το πρώτο διάταγμα που έβγαλε η δημοκρατική κυβέρνηση του Μανουέλ Αθάνια τη δεκαετία του 1930 αφορούσε την αύξηση των μισθών των εκπαιδευτικών. Όπως φαίνεται, στη νεοφιλελεύθερη Ιβηρική –και όχι μόνο– του 2013, ο εκπαιδευτικός αποτελεί «βαρίδι» και η παιδεία γίνεται είδος πολυτελείας για ολίγους και εκλεκτούς.

(πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών)

Το σχολείο ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ  να παρέχει στα παιδιά καλλιέργεια, ευαισθησία, πνευματικές αναζητήσεις, καλλιτεχνικές ανησυχίες, ούτε ακόμα σωματική άσκηση. Το σχολείο ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΠΑΙΔΕΙΑ! Το σχολείο είναι εξάρτημα της αγοράς, φτιάχνει γρανάζια για τους μηχανισμούς της: ΕΞΩ! τώρα και τα καλλιτεχνικά μαθήματα, οι μουσικές, τεχνολογίες και γυμναστικές!

ΟΜΩΣ η ΠΑΙΔΕΙΑ ανθίζει στα χέρια των παιδιών και των δασκάλων τους, επειδή τίποτα δε μπορεί να εμποδίσει την άνοιξη να έρθει. (Μια εξαιρετική δουλειά των μαθητών και των υπεύθυνων καθηγητών κ.κ. Μπαρδάκα – Ξυπολιά – Ιωσηφίδου):

(πηγή: Κίνηση Γονέων Γαλατσίου)

ΕΡΕΥΝΑ, Του Χρήστου Κάτσικα

Επιχειρούν να εξαφανίσουν πάνω από το 1/3 των Καθηγητών που υπηρετούσαν πριν από τρία χρόνια

Με 16.000 λιγότερους καθηγητές θα μπουν στις αίθουσες οι μαθητές. Πυρά στο νομοσχέδιο για το «νέο» Λύκειο. Τη Δευτέρα συζήτηση στη Βουλή.

Με 16.000 καθηγητές λιγότερους και με προγράμματα σπουδών, τα οποία ακόμη δεν έχουν ψηφιστεί, ξεκινάει σε λίγες εβδομάδες η πιο «καυτή» σχολική χρονιά για τους 650.000 μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσια, Λύκεια, Επαγγελματική Εκπαίδευση). Την ίδια ώρα, χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, καθώς άλλοι καλούνται να κάνουν μέχρι την Παρασκευή 23 Αυγούστου αίτηση μετάταξής τους σε άλλη εκπαιδευτική βαθμίδα ή σε διοικητική θέση, ενώ άλλοι δεν γνωρίζουν σε ποιο σχολείο θα διδάσκουν τη σχολική χρονιά που κάνει το ντεμπούτο της σε λίγες μέρες.

Σε σχέση με τη σχολική χρονιά που πέρασε (2012/13), οι καθηγητές που καλούνται να λειτουργήσουν τη νέα σχολική χρονιά (2013/14) τις περίπου 3.500 σχολικές μονάδες της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσια, Λύκεια, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ) θα είναι μειωμένοι κατά περίπου 16.000! Πρόκειται για μια πρωτοφανή και επικίνδυνη κατάσταση, η οποία θα έχει σοβαρές συνέπειες στην εκπαιδευτική διαδικασία των εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών.

Αφανίζουν κλάδους καθηγητών

Ήδη στα μέσα του καλοκαιριού, το υπουργείο Παιδείας απομάκρυνε από τις σχολικές αίθουσες 2.500 καθηγητές επαγγελματικών μαθημάτων. Παράλληλα τις μέρες αυτές καλεί χιλιάδες εκπαιδευτικούς να κάνουν αίτηση αναγκαστικής μετάταξης, με στόχο να μεταφέρει 5.000 εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων στα δημοτικά σχολεία και σε διοικητικές δουλειές μακριά από τις σχολικές αίθουσες.

Στους παραπάνω εκπαιδευτικούς έρχονται να προστεθούν, ως έλλειμμα βεβαίως, περίπου 5.000 αναπληρωτές καθηγητές, οι οποίοι χρόνια τώρα και μέχρι πέρσι κάλυπταν κενά σε όλη την Ελλάδα, αλλά τη νέα σχολική χρονιά δεν πρόκειται να επαναπροσληφθούν.

Επίσης, με βάση τα στοιχεία, περίπου 3.500 καθηγητές έχουν κάνει αίτηση συνταξιοδότησης και δεν θα βρίσκονται μέσα στις σχολικές τάξεις τον Σεπτέμβριο.

Την ίδια ώρα, με την τακτική των διαπιστωτικών πράξεων και εν μέσω θέρους, βαφτίζει ουσιαστικά πλεονάζοντες ολόκληρους κλάδους κατά περιφέρεια, αφού καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς που ανήκουν σ’ αυτούς να κάνουν τελικά αίτηση οικειοθελούς αποδοχής του ορισμού τους ως πλεονάζοντες και υποχρεωτικής μετάταξής τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ή σε διοικητικές θέσεις του υπουργείου Παιδείας.

Πρόκειται για μια τακτική τρομοκράτησης του συνόλου των εκπαιδευτικών και εμπέδωσης της αντίληψης ότι όλοι βρίσκονται υπό καθεστώς ομηρείας. Προφανώς, το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να ανοίξει τον δρόμο για την κατασκευή νέων «δεξαμενών» τροφοδότησης των 12.500 διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου και των άλλων 12.500 μέχρι το τέλος του 2013.

Το υπουργείο Παιδείας προχωρά σε υποχρεωτικές μετατάξεις εκπαιδευτικών πριν γίνουν οι αποσπάσεις, πριν ακόμη καλυφθούν οι ανάγκες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και χωρίς να έχει συστήσει νέες οργανικές θέσεις στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ή στις διοικητικές υπηρεσίες. Στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση οι θέσεις αφορούν κατά κύριο λόγο τα ολοήμερα δημοτικά με ενιαίο αναμορφωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα (ΕΑΕΠ), που είναι ενταγμένο στα ΕΣΠΑ, με ημερομηνία λήξης 31/12/2015 και χρηματοδότηση 107 εκατ. ευρώ.

Ο αριθμός των πλεοναζόντων, επίσης, που έχει ανακοινώσει το υπουργείο ήδη υπερβαίνει τον αριθμό των λεγόμενων «κενών» θέσεων, χωρίς να δεσμεύεται για την τύχη όσων εκπαιδευτικών δεν μεταταχθούν (περίπου 1.300). Τουναντίον, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης με δήλωσή του στην εφημερίδα «Greek Herald Tribune», ξεκαθαρίζει την πρόθεση της κυβέρνησης να θέσει σε διαθεσιμότητα και να προχωρήσει και σε απολύσεις όσων «περισσέψουν».

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και το ίδιο και οι προθέσεις του κυβερνητικού επιτελείου. Από την επεξεργασία των στοιχείων προκύπτει ότι την 1.1.2010 ο αριθμός των υπηρετούντων στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ανερχόταν σε 102.360 (μόνιμοι, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι), ενώ την 1.1.2013 σε 86.842, άρα είχαμε μείωση της τάξης του 15,2%. Λαμβάνοντας υπόψη τις προθέσεις για μείωση κατά 150.000 των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015, το εκπαιδευτικό προσωπικό σχεδιάζεται να μειωθεί κατά περίπου 20.000. Που σημαίνει ότι την εξαετία 1.1.2010 έως 1.1.2016 ο αριθμός του εκπαιδευτικού προσωπικού της δευτεροβάθμιας θα φθάσει τις 67.000, δηλαδή 35.000 μείον, που σημαίνει ότι επιχειρούν να εξαφανίσουν από το εκπαιδευτικό τοπίο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης πάνω από το 1/3 του προσωπικού που υπηρετούσε πριν από τρία χρόνια.

Συνθήκες απομόρφωσης

Η διαδικασία που έχει επιλεγεί δεν είναι «νοικοκύρεμα», όπως θέλει να την παρουσιάσει η κυβέρνηση, την οποία συμφέρει να μιλά για έναν «ανορθολογισμό» στην κατανομή του προσωπικού, τη στιγμή που υπάρχουν τεράστια κενά, που μόνο με διορισμούς θα μπορούσαν να καλυφθούν πραγματικά. Πρόκειται για χτύπημα στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία και, βεβαίως, στο μορφωτικό δικαίωμα εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών. Γιατί είναι σίγουρο ότι θα υπάρχουν χιλιάδες κενά που θα κάνουν μήνες να καλυφθούν, χιλιάδες καθηγητές που θα αλλάζουν σχολεία σαν να είναι πουκάμισα και συγχωνεύσεις εκατοντάδων τμημάτων σε όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους.

Γίνεται σαφές ότι η μείωση εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων έχει σαν στόχευση τον ίδιο τον μαθητικό πληθυσμό, καθώς και τις εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που έχουν τα παιδιά τους στη δημόσια σχολική εκπαίδευση. Στα παγωμένα σχολεία, τα παραφορτωμένα με μαθητές και με τρομοκρατημένους εκπαιδευτικούς, κάνοντας «χημεία» με τα νέα προγράμματα του Γενικού και Τεχνολογικού Λυκείου, θα βαθαίνει η εκπαίδευση της αμάθειας.

Την ίδια ώρα, οι «οβιδιακές» αλλαγές στα ωρολόγια προγράμματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης –κι ενώ αφυδατώνουν και ξεγυμνώνουν το σχολείο από απαραίτητες γνώσεις- εντέχνως ρίχνουν χιλιάδες εκπαιδευτικούς στη δεξαμενή των πλεοναζόντων που έχει κατασκευάσει το υπουργείο Παιδείας.

Ολόκληροι κλάδοι μαθημάτων μειώνονται ή εξαφανίζονται ως διά μαγείας, με έναν τρόπο που φανερώνει ότι το υπουργείο Παιδείας χρησιμοποιεί το ωρολόγιο πρόγραμμα ως εργαλείο για την κατάργηση οργανικών θέσεων και την παραγωγή «υπεράριθμων» εκπαιδευτικών, που στη συνέχεια θα τεθούν σε διαθεσιμότητα. Η επιχείρηση αυτή είναι ηλίου φαεινότερον ότι υπηρετεί έναν στόχο: την έξωση από το Γενικό Λύκειο μεγάλου μέρους του μαθητικού πληθυσμού και τον εξαναγκασμό του στην πρώιμη φτηνή κατάρτιση και μαθητεία-απλήρωτη εργασία.

Αν το 2011/12 το υπουργείο Παιδείας «κατάφερε» να λειτουργήσει τα σχολεία με φωτοτυπίες αντί για βιβλία και το 2012/13 «κατάφερε» να έχει για μήνες σχολεία χωρίς καθηγητές, καταγράφοντας χιλιάδες κενές ώρες, είναι σίγουρο ότι η νέα χρονιά θα έχει νέα «ποιοτικά» χαρακτηριστικά στις συνθήκες απομόρφωσης των εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών.

(πηγές: alfavita.gr,  Εφημερίδα των Συντακτών)

Ο κόσμος γίνεται καλύτερος, όταν εκπαιδεύουμε καλύτερα τα παιδιά.

1. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά να κρίνουν σωστά τις ποιοτικές σχέσεις. Στις τέχνες είναι σημαντική η κριτική ικανότητα και όχι, όπως συμβαίνει με πολλά μαθήματα του προγράμματος σπουδών, οι σωστές απαντήσεις και οι κανόνες.

2. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι ένα πρόβλημα μπορεί να έχει περισσότερες από μία λύση και ότι για κάθε ερώτημα μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία απαντήσεις.

3. Οι τέχνες εξυμνούν πολλαπλές προοπτικές. Ένα από τα μεγάλα διδάγματά τους είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δούμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο.

4. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι σε περίπλοκες μορφές προβλημάτων οι σκοποί επίλυσης δεν είναι σταθεροί, αλλά αλλάζουν ανάλογα με την περίσταση και την ευκαιρία. Το να μαθαίνει κανείς μέσα από τέχνες απαιτεί την ικανότητα και την προθυμία να παραδοθεί στις απροσδόκητες δυνατότητες που δίνει ένα έργο καθώς εξελίσσεται.

5. Οι τέχνες προβάλουν έντονα το γεγονός ότι ούτε οι λέξεις ούτε οι αριθμοί μπορούν να εκφράσουν ό,τι μπορούμε να γνωρίζουμε. Τα όρια της γλωσσικής μας ικανότητας δεν καθορίζουν τα όρια της γνώσης μας.

6. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές ότι οι μικρές διαφορές μπορεί να έχουν μεγάλες συνέπειες. Οι τέχνες κινούνται με λεπτότητα ανάμεσα σε διακριτικούς τόνους.

7. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές να σκεφτούν με τη χρήση και διαμέσου ενός υλικού. Όλες οι μορφές τέχνης χρησιμοποιούν κάποια μέσα, με τα οποία οι εικόνες γίνονται πραγματικότητα.

8. Οι τέχνες βοηθούν τα παιδιά να μάθουν να λένε ό, τι δεν μπορεί να ειπωθεί. Όταν τα παιδιά καλούνται να αποκαλύψουν τι συναισθήματα τους δημιουργεί ένα έργο Τέχνης, τότε πρέπει να καταφύγουν στις ποιητικές τους ικανότητες για να βρουν τις κατάλληλες λέξεις.

9. Οι τέχνες μάς κάνουν ικανούς να αποκτήσουμε την εμπειρία που καμμιά άλλη πηγή δεν μας δίνει και μέσα από μια τέτοια εμπειρία να ανακαλύψουμε το εύρος και την ποικιλία του τι είμαστε ικανοί να συναισθανόμαστε.

10. Η θέση των τεχνών στο σχολικό πρόγραμμα συμβολίζει για νέους αυτό που, αντίστοιχα για τους ενήλικες, είναι σημαντικό.

 (Ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά από το πρωτότυπο, στα Αγγλικά, κείμενο: http://users.sch.gr/izogakis/?p=4710

πηγές: Eisner, E. (2002). The Arts and the Creation of Mind, In Chapter 4, What the Arts Teach and How It Shows. (pp. 70-92). Yale University Press. Available from NAEA Publications, alfavita.gr, thessalonikiartsandculture.gr)

Στη γνωστή κατεύθυνση της ένταξης των παιδιών με ειδικές ανάγκες ή ακόμα και με βαριές αναπηρίες στα κοινά σχολεία κινείται το νομοσχέδιο για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση που έχει δημοσιεύσει το υπουργείο Παιδείας.

Οι ρυθμίσεις που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο για την Ειδική Αγωγή όχι μόνο δε λύνουν τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν στον ευαίσθητο αυτό χώρο, αλλά εισάγουν και πλευρές που ρίχνουν το μπαλάκι της Ειδικής Αγωγής στις ήδη τρομερά επιβαρυμένες οικογένειες των ΑμΕΑ.

Για παράδειγμα, λέει χαρακτηριστικά το νομοσχέδιο ότι «η κατ΄ οίκον διδασκαλία (σ.σ. για τις περιπτώσεις που αυτή προβλέπεται) δεν παρέχεται υποχρεωτικά από εκπαιδευτικό ΕΑΕ παρά μόνο εάν γνωματεύσει σχετικά το ΚΕΔΔΥ». Δηλαδή, αν δε γνωμοδοτήσει το ΚΕΔΔΥ, το βάρος πέφτει στην οικογένεια.

Και σε άλλο σημείο προβλέπεται ότι «η υποστήριξη του μαθητή στο γενικό σχολείο μπορεί να υλοποιείται και από ειδικό βοηθό που εισηγείται και διαθέτει η οικογένεια του μαθητή κατόπιν σύμφωνης γνώμης του Διευθυντή και του Συλλόγου διδασκόντων της σχολικής μονάδας».

Όμως, η εμπειρία λέει ότι οι ειδικοί βοηθοί και γενικότερα το προσωπικό στήριξης που θα έπρεπε να υπάρχει στα κοινά σχολεία για τους μαθητές με ειδικές ανάγκες μπορεί να κάνουν μήνες να οριστούν ή να περάσουν ολόκληρες χρονιές χωρίς καν να στείλει το κράτος τέτοιο προσωπικό σε κάποια σχολεία.

Η ρύθμιση, λοιπόν, του νομοσχεδίου ανοίγει το δρόμο για να αναλάβουν οι οικογένειες των ΑμΕΑ και αυτό το βάρος…

(πηγή: briefingnews.gr)