Κροκοδείλια δάκρυα

Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται πίσω από βράχους ή δέντρα κι αρχίζει να βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Ταυτόχρονα – ίσως από την προσπάθεια που καταβάλει για να … κλάψει – τρέχουν από τα μάτια του άφθονα και χοντρά δάκρυα. Έτσι, αυτοί που τον ακούν νομίζουν ότι πρόκειται για κανένα παιδάκι που χάθηκε και τρέχουν να το βοηθήσουν… Ο κροκόδειλος επιτίθεται τότε ξαφνικά και και κάνει τη δουλειά του. Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος. Ωστόσο, Φοίνικες έμποροι που έφταναν στα λιμάνια της Κορίνθου και του Πειραιά, μιλούσαν συχνά για τα διάφορα εξωτικά ζώα, τα πουλιά και τα ερπετά της πατρίδας τους, που άφηναν κατάπληκτους τους ανίδεους Έλληνες, γεμίζοντάς τους με τρόμο και θαυμασμό. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο κροκόδειλος τους έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, κυρίως με το ψευτοκλάμα του, αφού ένας νεαρός ποιητής, ο Φερεκίδης έγραψε κάποτε το εξής επίγραμμα: «Εάν η γη ήθελε να συλλάβει από τα δάκρυα της γυναίκας, κάθε σταγόνα τους θα γεννούσε κροκόδειλο». Παρόλο, λοιπόν, που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια  δάκρυα» που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτοκλαίνε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

Share
Κατηγορίες: Εκφράσεις - Γλωσσοδέτες - Παροιμίες. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.