Βουλγαρία: Εκατοντάδες γονείς πουλάνε τα παιδιά τους

Καταχωρήθηκε στις Μάρτιος 21, 2013 από τον/την Paidevo

Οι περισσότερες περιπτώσεις εμπορίας παιδιών στη Βουλγαρία οργανώνονται από τους ίδιους τους γονείς των θυμάτων, αποκάλυψε ο πρόεδρος της Κρατικής Υπηρεσίας Προστασίας Ανηλίκων της χώρας, Καλίν Καμένοφ, στη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου για το θέμα της παροχής βοήθειας και επανένταξης παιδιών θυμάτων trafficking.

Μόνο το 2012, συνολικά 65 παιδιά από τη Βουλγαρία έπεσαν θύματα παράνομης εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα, τη Γαλλία και τη Γερμανία, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο, .

Τα παιδιά εξαναγκάστηκαν σε επαιτεία, πορνεία και σε κλοπές, τόνισε ο Καμένοφ προσθέτοντας ότι, 55 παιδιά από τη Βουλγαρία που επαιτούσαν στη Θεσσαλονίκη, επαναπροωθήθηκαν στη χώρα τους τον περασμένο μήνα.

Η εμπορία παιδιών στη Βουλγαρία εξακολουθεί να αποτελεί ένα πρόβλημα που είναι πολύ δύσκολο να επιλυθεί. Πρόκειται για πολύ καλά οργανωμένη ομάδα εγκληματιών που είναι δύσκολο να φυλακιστούν, καθώς ως μάρτυρες κατηγορίας πρέπει να καταθέσουν τα παιδιά τους.

Ο πρόεδρος του Κρατικής Υπηρεσίας Προστασίας Παιδιών επισήμανε ότι οι προσπάθειες πρέπει να κατευθυνθούν προς την αποτελεσματικότερη συλλογή πληροφοριών από τα παιδιά θύματα trafficking – τα οποία σπάνια καταθέτουν εναντίον των γονέων τους- ενώ, παράλληλα, είναι αναγκαίες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα, ώστε να συμπεριληφθούν πιο αυστηρές τιμωρίες για εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος παιδιών.

Σε δράστες σεξουαλικής παρενόχλησης παιδιών και εμπόρους του trafficking πολλές φορές επιβάλλονται ποινές φυλάκισης με αναστολή ή ποινές υπό όρους. Η τιμωρία σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να είναι η πραγματική φυλάκιση χωρίς αναστολή ή εξαγορά, σύμφωνα με τον κ. Καμένοφ.

(πηγή: newsnow)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βουλγαρία: Εκατοντάδες γονείς πουλάνε τα παιδιά τους

Νέο φάρμακο θα δοκιμαστεί σε παιδιά με αυτισμό

Καταχωρήθηκε στις Μάρτιος 20, 2013 από τον/την Paidevo

Ένα φάρμακο το οποίο αναστρέφει τα συμπτώματα του αυτισμού – όπως τουλάχιστον έχουν μέχρι στιγμής δείξει τα πειράματα σε ποντίκια – αναμένεται για πρώτη φορά να δοκιμαστεί σε παιδιά με τη διαταραχή.

Τα μέχρι στιγμής πειράματα στα ζώα έχουν δείξει ότι η σουραμίνη η οποία χρησιμοποιείται ήδη για τη θεραπεία της ασθένειας του ύπνου (αφρικανική τρυπανοσωμίαση) μπορεί να διορθώσει συμπτώματα παρόμοια με αυτά του αυτισμού.

«Διόρθωση» των ελαττωματικών συνάψεων

Σε μοριακό επίπεδο η ουσία δείχνει να «διορθώνει» τις… ελαττωματικές συνάψεις μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων αλλά και τις μεταβολικές επιδράσεις που συνδέονται με τον αυτισμό.

Η σουραμίνη στοχεύει ένα κυτταρικό σύστημα σήμανσης το οποίο παράγει μια μεταβολική απόκριση στο στρες (πουρινεργικό μονοπάτι). Σύμφωνα με τη νέα θεωρία , ο αυτισμός συνδέεται στενά με αυτό το κυτταρικό μονοπάτι.

Τώρα ερευνητές στις ΗΠΑ ανακάλυψαν ότι το φάρμακο «διόρθωσε» 17 διαφορετικές ανωμαλίες που συνδέονταν με τον αυτισμό – συμπεριλαμβανομένων προβλημάτων στην κοινωνική συμπεριφορά – σε γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια, όπως ανέφεραν στην επιθεώρηση «Public Library of Science ONE» (PLoS ONE).

Όπως ανέφερε ο καθηγητής Ρομπέρ Ναβιό, επικεφαλής της μελέτης και ένας εκ των δύο διευθυντών του Κέντρου για τις Μιτοχονδριακές και Μεταβολικές Νόσους στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο «σύμφωνα με τη θεωρία μας ο αυτισμός εμφανίζεται εξαιτίας του ότι τα κύτταρα ‘εγκλωβίζονται’ σε μια αμυντική μεταβολική κατάσταση και τελικώς δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, γεγονός που έχει αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και στη λειτουργία του. Χρησιμοποιήσαμε ένα φάρμακο που υπάρχει εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Με το φάρμακο αυτό επιτρέψαμε στα κύτταρα μοντέλων ποντικών να επανέλθουν σε φυσιολογική μεταβολική κατάσταση αποκαθιστώντας την επικοινωνία των κυττάρων».

Κλινική δοκιμή σε παιδιά το ερχόμενο έτος

Ο καθηγητής παραδέχθηκε ότι ο δρόμος από το ποντίκι ως τον άνθρωπο είναι μακρός. Προσέθεσε ωστόσο ότι «τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα είναι τόσο ενθαρρυντικά ώστε να δοκιμάσουμε την προσέγγισή μας στο πλαίσιο μικρής κλινικής δοκιμής σε παιδιά με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος το ερχόμενο έτος». Όπως είπε, η νέα προσέγγιση που ονομάζεται αντιπουρινεργική θεραπεία (ΑΡΤ) προσφέρει ένα νέο μονοπάτι ανάπτυξης καινούργιων φαρμάκων για τον αυτισμό.

Ο δρ Ναβιό και η ομάδα του πιστεύουν ότι τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες επιδρούν στα κύτταρα του εγκεφάλου τα οποία ως απόκριση λαμβάνουν μια αμυντική στάση η οποία είναι ικανή να οδηγήσει σε αυτισμό. «Όταν τα κύτταρα εκτίθενται σε κλασικούς κινδύνους όπως ένας ιός, ένα βακτήριο ή μια τοξική ουσία του περιβάλλοντος ενεργοποιείται ένας μηχανισμός άμυνας. Αυτός οδηγεί σε αλλαγές στον μεταβολισμό και στη γονιδιακή έκφραση και μειώνει την επικοινωνία μεταξύ γειτονικών κυττάρων. Για να το θέσω απλά, όταν τα κύτταρα σταματούν να μιλούν το ένα με το άλλο και τα παιδιά σταματούν να μιλούν».

Η σουραμίνη είναι ένας αναστολέας των πουρινεργικών υποδοχέων (υποδοχείς στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα) που άρχισε να χρησιμοποιείται ενάντια στην αφρικανική τρυπανοσωμίαση λίγο μετά τη σύνθεσή της στο εργαστήριο το 1916. «Η εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα του φαρμάκου σε ποντίκια μπορεί να ανοίξει τον δρόμο σε μια εντελώς νέα κατηγορία αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για τη θεραπεία του αυτισμού και άλλων διαταραχών» κατέληξε ο καθηγητής Ναβιό.

(πηγή: tovima.gr)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Νέο φάρμακο θα δοκιμαστεί σε παιδιά με αυτισμό

Τα οφέλη της άσκησης στα παιδιά

Καταχωρήθηκε στις Μάρτιος 16, 2013 από τον/την Paidevo

Η συμμετοχή των γονιών είναι κίνητρο για τα παιδιά

Η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης διατροφικής συμπεριφοράς, αλλά και της περιορισμένης φυσικής δραστηριότητας. Το αυτοκίνητο, οι κυλιόμενες σκάλες, η τηλεόραση, ο υπολογιστής, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι καθημερινές συνήθειες που «κλέβουν» τον χρόνο της σωματικής δραστηριότητας. Τα παιδιά που περνάνε κατά μέσο όρο 4 ώρες μπροστά σε μια «οθόνη» καθημερινά, ζυγίζουν περισσότερο (έχουν υψηλότερο ΔΜΣ) από τα παιδιά που παρακολουθούσαν λιγότερο από 2 ώρες/ ημέρα.

Στα παιδιά κάτω των 2 ετών συστήνεται να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση, ενώ άνω των 2 ετών να βλέπουν λιγότερο από 2 ώρες την ημέρα. Οι διεθνείς συστάσεις για την αγωγή υγείας αναγνωρίζουν τη φυσική δραστηριότητα ως πρωταρχικό παράγοντα για την εξασφάλιση καλής υγείας, ενώ προτείνεται η ένταξή της στην καθημερινότητα σαν στάση ζωής. Συστήνονται τουλάχιστον 60 λεπτά άσκησης την ημέρα (ακόμη και αθροιστικά, π.χ. 3 σετ των 20 λεπτών) μέτριας προς έντονης έντασης, για όλα τα παιδιά άνω των 2 ετών, τονίζοντας ιδιαίτερα την σημασία της ευχαρίστησης και της διασκέδασης κατά την άσκηση.

Η συγκεκριμένη διάρκεια και συχνότητα σωματικής δραστηριότητας προάγει την υγιή ανάπτυξη και προσφέρει σημαντικά σωματικά, νοητικά, αλλά και κοινωνικά οφέλη.

Πιο συγκεκριμένα, με πρόγραμμα προπόνησης 40 λεπτών/ ημέρα, 5 φορές την εβδομάδα για 4 μήνες σε παχύσαρκα παιδιά, βελτιώθηκαν συστατικά του μεταβολικού συνδρόμου, μεταξύ των οποίων και το ποσοστό του λίπους. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι, τα οφέλη αυτά διατηρούνται όσο διατηρείται και η άσκηση.

Παρόλο που η σωματική δραστηριότητα από μόνη της μπορεί να μην επιφέρει σημαντική απώλεια βάρους, τα ψυχολογικά οφέλη της άσκησης μπορεί να είναι πάρα πολύ σημαντικά. Η βελτίωση των ψυχολογικών παραμέτρων μπορεί να βοηθήσει τα παχύσαρκα παιδιά να διαχειριστούν καλύτερα την υπερφαγία και τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να οδηγήσουν σε αυτήν. Παρακάτω συνοψίζονται τα περισσότερα οφέλη της συστηματικής άσκησης, σωματικά και ψυχολογικά:

Οφέλη της συστηματικής άσκησης

– Αύξηση ενεργειακής δαπάνης του οργανισμού

– Πρόληψη μελλοντικής επανάκτησης βάρους

– Βοήθεια στην δημιουργία και συντήρηση υγιών οστών, μυών και αρθρώσεων

– Βελτίωση φυσικής κατάστασης, αύξηση της αντοχής και μυϊκής δύναμης

– Βελτίωση της στάσης σώματος και της ελαστικότητας, του συντονισμού και του ελέγχου κινήσεων

– Ανάπτυξη ενός υγιούς καρδιαγγειακού συστήματος (καρδιά και πνεύμονες)

– Βελτίωση κοινωνικοποίησης μέσα από τη συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες

– Διατήρηση ή και αύξηση της άλιπης μάζας του σώματος (που βελτιώνει το μεταβολικό ρυθμό και τη φυσική κατάσταση)

– Μείωση των ανεπιθύμητων επιδράσεων της άσκησης μέσω βελτίωσης της ευρωστίας

– Μείωση κινδύνου εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων (παχυσαρκίας, σακχαρώδους διαβήτη, αρτηριακής πίεσης κ.ά.

– Υιοθέτηση πιο υγιεινών συμπεριφορών (π.χ. αποφυγή του καπνίσματος, αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών ουσιών)

– Καλύτερη απόδοση στο σχολείο

– Μείωση άγχους και αποφυγή της μελαγχολίας/ κατάθλιψης

– Βελτιωμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, αίσθημα περηφάνιας, λιγότερες ενοχές, αίσθηση ισορροπίας στη ζωή και απόλαυση της αντιμετώπισης προκλήσεων και επίτευξης στόχων

Από τα παραπάνω, φαίνεται ότι η συστηματική άσκηση έχει πολλά ψυχολογικά και σωματικά οφέλη για το παιδί, συμβάλλοντας και στην απώλεια, αλλά κυρίως στην συντήρηση του βάρους του. Γι’ αυτό οι γονείς οφείλουν να κινητοποιούν τα παιδιά να είναι φυσικά δραστήρια.

Για να το πετύχουν αυτό, πρέπει αρχικά να περιορίσουν τον χρόνο που αφιερώνουν σε καθιστικές δραστηριότητες (π.χ. τηλεόραση, υπολογιστής). Στη συνέχεια, θα πρέπει να τα ενθαρρύνουν να συμμετέχουν σε εξωσχολικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν κίνηση (π.χ. μπάσκετ, χορό κ.ά.) και να τα αφήνουν να διαλέξουν μόνα τους, ίσως με την καθοδήγηση κάποιου γυμναστή, τι προτιμούν με βάση το τι τα διασκεδάζει, υπενθυμίζοντας ότι δεν είναι ο στόχος να κερδίζουν.

Η μη οργανωμένη άσκηση μπορεί επίσης να συμβάλει στην αύξηση της κίνησης του παιδιού. Το ποδήλατο, το παιχνίδι σε κάποιο κοντινό πάρκο, η βόλτα με το σκύλο είναι ευχάριστες συνήθειες για το παιδί που το «σηκώνουν» από τον καναπέ. Ακόμη και τα κλασικά παιδικά παιχνίδια, όπως το κυνηγητό, το κρυφτό, το σκοινάκι, το λάστιχο και τα μήλα αποτελούν πολύ καλές ευκαιρίες για άσκηση. Καλό είναι να βρεθεί η κατάλληλη δραστηριότητα για κάθε εποχή π.χ. κολύμπι το καλοκαίρι, κρυφτό και κυνηγητό το χειμώνα, μουσική και χορός στο σπίτι.

Η συμμετοχή των γονιών στη διαδικασία αυτή, είναι πάντα κίνητρο για τα παιδιά, καθώς το παιδί φαίνεται να αντιγράφει τη συμπεριφορά του γονέα. Οι γονείς θα πρέπει να είναι οι ίδιοι να φυσικά δραστήριοι και γιατί όχι να ξεκινήσουν το ίδιο άθλημα με το παιδί. Η άσκηση άλλωστε συνιστάται και είναι καλή για όλους.

(πηγή: mednutrition.gr)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τα οφέλη της άσκησης στα παιδιά

Ένστικτο: Η μεγάλη δύναμη των παιδιών

Καταχωρήθηκε στις Μάρτιος 16, 2013 από τον/την Paidevo

Έκτη αίσθηση; Διαίσθηση; Ή απλώς ένστικτο; Όπως κι αν το ονομάσετε, οι ειδικοί μάς διαβεβαιώνουν πως τα παιδιά όχι μόνο το διαθέτουν αλλά μπορούν, αξιοποιώντας το, να μεγαλουργήσουν! 

«Το μόνο πράγμα που μετρά στη ζωή είναι η διαίσθηση», έλεγε ο  Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι «παλιοί» βρίσκονταν σε απευθείας σύνδεση με τη διαίσθησή τους, τη χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο δουλειάς, εντοπίζοντας μηνύματά της στα σύννεφα ή στο πέταγμα των πουλιών. Αλλά σήμερα μόνο τα παιδιά, οι μποέμ και οι καλλιτέχνες  συνδέονται άμεσα μαζί της. Εμείς οι «υπόλοιποι ενήλικοι» προτιμάμε την λογική. «Η διαίσθηση κάνει έξαλλους του ενήλικες», υποστήριζε σε άρθρο του στην Guardian, ο μεγάλος ψυχαναλυτής και συγγραφέας Άνταμ Φίλιπς. «Δεν υποτάσσεται στον έλεγχό μας, έρχεται απρόσκλητη στη συνείδηση και στον πόθο μας για κάτι στο οποίο δεν μπορούμε να υπολογίζουμε, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το καταστρέψουμε».

«Πάντοτε να εμπιστεύεσαι το ένστικτο του παιδιού σου»…

…λέει η  Judy Ford, συγγραφέας του βιβλίου Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Τα παιδιά είναι από τη φύση τους πνευματικά όντα κι αν τους δώσεις την προσοχή σου μπορούν να σου μιλήσουν για τις λεπτές και αδιόρατες ενέργειες μιας άλλης διάστασης. Είτε πιστεύουμε στην ύπαρξη αυτής της διάστασης είτε όχι, κάποιες φορές οι πληροφορίες τους είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Τα μικρά παιδιά είναι πολύ καλά συντονισμένα με τη διαίσθησή τους, επειδή δεν έχουν ακόμα βυθιστεί μέσα στην «πραγματικότητα» και συχνά ακούν και βλέπουν πράγματα που εμάς μας διαφεύγουν. Μέχρι τα έξι τους χρόνια περίπου  είναι εναρμονισμένα με τον πνευματικό κόσμο και με πράγματα αθέατα και ανείπωτα. Συνήθως χάνουν την επαφή τους μ΄ αυτά μόλις αρχίσουν το σχολείο και εκτεθούν στον παραδοσιακό τρόπο σκέψης και στις λογικές διεργασίες. Μερικές φορές απλά και μόνο βλέποντας κάποιον μπορεί ένα παιδί να αρχίσει να κλαίει δυνατά. Απομακρύνεται για να τον αποφύγει και παρόλο που δεν μπορεί να εξηγήσει με λόγια το γιατί, νιώθει την ενέργεια που εκπέμπει αυτό το άτομο και θέλει να κρατηθεί μακριά.

Ποια παιδιά έχουν το χάρισμα;

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, όλα τα παιδιά έχουν από τη φύση τους μεγάλη διαίσθηση. Από την πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο ως βρέφη, βασίζονται αυτόματα στην έκτη τους αίσθηση για να προστατευτούν αλλά και για να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους γύρω τους. Αυτό δεν είναι κάτι που προκαλούν από μόνα τους, αλλά έρχεται αυθόρμητα. Όπως τα ζώα, έτσι και αυτά στηρίζονται σε αυτές τις πρωτόγονες εντυπώσεις για την καθημερινή τους επιβίωση, μέχρι να αρχίσουν να αναπτύσσονται οι γλωσσικές, νοητικές και κοινωνικές τους ικανότητες. Υπάρχουν εκατομμύρια απόλυτα φυσιολογικά παιδιά με διαίσθηση που βλέπουμε καθημερινά να παίζουν, να κοιμούνται, να ονειρεύονται όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Μπορεί να είναι φτωχά ή πλούσια, ψηλά ή κοντά, αγόρια ή κορίτσια. Η έκτη αίσθηση δεν κάνει διακρίσεις και είναι κάτι τόσο φυσικό για τα παιδιά, όπως είναι η ικανότητα να αγαπάνε, να μαθαίνουν και να αναπνέουν.

Πώς εκφράζεται αυτή η ικανότητα;

Σίγουρα θα έχετε ακούσει να λένε ότι τα παιδιά μπορούν να αισθανθούν πότε ο γονιός τους είναι θυμωμένος, αγχωμένος ή στεναχωρημένος. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι αλήθεια. Μάλιστα, πολλές παραψυχολογικές μελέτες έχουν φέρει στην επιφάνεια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά τη διαίσθηση στα παιδιά. Έχει αναφερθεί για παράδειγμα ότι εάν βάλει κάποιος ένα παιδί στο ίδιο δωμάτιο με έναν ενήλικα που αισθάνεται κουρασμένος ή στρεσαρισμένος αλλά φυσικά δεν το δείχνει, τότε το παιδί θα αρχίσει να αντιδρά περίεργα και θα φαίνεται αναστατωμένο, ευέξαπτο και νευρικό χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.

Σε τι  βοηθάει τα παιδιά η διαίσθηση;

Σύμφωνα με τον ερευνητή Amitai Shenhav, του τμήματος ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Harvard, το να είσαι σε θέση να παίρνεις γρήγορες, διαισθητικές αποφάσεις, μπορεί να σου δώσει μεγάλη δύναμη στην καθημερινή ζωή. Η δε ικανότητα του εγκεφάλου να παραβλέπει όλα τα (λογικά) δεδομένα που έχει στη διάθεσή του για να δώσει μια αυτόματη, διαισθητική απάντηση, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμη.
Επίσης σύμφωνα με τον Γκερντ Γκιγκερέντσερ, διευθυντή του Κέντρου Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στο Βερολίνο, αν εμείς οι άνθρωποι ξέραμε να ακούμε αυτή τη φωνή που τόσο συχνά «μιλάει» μέσα μας, θα ήμασταν πιο πολύ πιο ευτυχισμένοι. Ο γερμανός καθηγητής που έχει αφιερώσει εδώ και δεκαετίες τις μελέτες του στη διερεύνηση αυτού που στην καθομιλουμένη ονομάζουμε «ένστικτο» ή «διαίσθηση» έχει να κάνει με την έννοια αρετή, και η αρετή δημιουργεί συναισθηματικά ευφυείς και κοινωνικά ευαίσθητους ανθρώπους. Επίσης το ένστικτο, μας είναι ιδιαίτερα απαραίτητο τώρα, σε μια εποχή που δεχόμαστε αδιάκοπα πλήθος ερεθισμάτων και πληροφοριών, τις οποίες είναι αδύνατο να επεξεργαστούμε αναλυτικά και οι οποίες, αντί να ενισχύουν, μάλλον αποδυναμώνουν και υποσκάπτουν την ικανότητα λήψης αποφάσεων. Χωρίς τη διαισθητική γνώση, θα μας ήταν πάρα πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εκτιμήσουμε και να σταθμίσουμε τις πληροφορίες μας, να διαμορφώσουμε τελικά μια άποψη που να ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις αντιλήψεις μας.

Πώς να το αντιμετωπίσω; 

Η Catherine Crawford, οικογενειακή σύμβουλος και συγγραφέας του βιβλίου The Highly Intuitive Child: A Guide to Understanding and Parenting Unusually Sensitive and Empathic Children (Hunter House, 2009), μας λέει πώς να αντιμετωπίσουμε ένα διαισθητικό παιδί

Κρατήστε μια θετική στάση: Τα παιδιά με δυνατή διαίσθηση κάποια στιγμή τρομάζουν τους γονείς τους. Κάποιες φορές τρομάζουν και τα ίδια. Ανάλογα με την περίσταση, ζητήστε του να σας μιλήσει, ή δείξτε μια πιο διακριτική συμπεριφορά. Το να υπερπροσταστεύεις, ένα διαισθητικό παιδί ή να του απαγορεύεις μάλλον δεν το βοηθάς.

Υποστηρίξτε το. Η αγάπη και η υποστήριξη είναι τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί να κάνεις σε ένα διαισθητικό παιδί

(πηγή: in.gr)

Share
Κατηγορίες: ΨΥΧΟΛΟΓΗΜΑΤΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένστικτο: Η μεγάλη δύναμη των παιδιών

Φιλία Μεταξύ Γονέα και Παιδιού

Καταχωρήθηκε στις Μάρτιος 16, 2013 από τον/την Paidevo

Γράφει η Δήμητρα Τσαμαδή

Ψυχολόγος, MSc-Cand. in Clinical Psychology

Όλο και περισσότεροι γονείς στις μέρες μας προσπαθούν να χτίσουν μία περισσότερο φιλική σχέση με τα παιδιά τους, σε μία προσπάθεια να φανούν πιο μοντέρνοι και κοντά στις ανάγκες των νέων. Άλλες φορές, αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι, όντας εξαντλημένοι από την επαγγελματική τους ζωή, τις δουλειές του σπιτιού και τις αυξημένες ανάγκες της διαπαιδαγώγησης, είναι πιο εύκολο και άνετο να είναι φίλοι κάποιου, παρά γονείς. Ωστόσο, το να είναι ένας γονιός φίλος με το παιδί του δεν φτάνει ώστε να ανατραφεί σωστά. Η δουλειά του γονιού είναι πολύ πιο περίπλοκη από αυτό. Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πως μία φιλική σχέση μεταξύ παιδιού και γονέα θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα στην πορεία, μιας και η συμπεριφορά αυτή μπερδεύει, συγχύζει και, εν τέλει, αναστατώνει και τους γονείς και τα παιδιά.

Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά και οι έφηβοι, ενδόμυχα αποζητούν τα όρια και την πειθαρχία, παρ’ όλο που μπορεί να δείχνουν το αντίθετο. Συγκεκριμένα, ακριβώς επειδή πολλές φορές τείνουν να παραβαίνουν τα όρια, φανερώνουν έτσι πως χρειάζονται κάποιον να τους τα ρυθμίσει. Δοκιμάζοντας την αντοχή (τα όρια) του γονιού, δοκιμάζουν μέχρι που θα τους αφήσει να φτάσουν. Όταν, λοιπόν, ο γονιός επενδύει σε μία φιλική σχέση με το παιδί του, χάνει αυτομάτως τον ρόλο εκείνου που οριοθετεί τη συμπεριφορά του παιδιού. Εκείνο που δεν φαντάζεται είναι πως, με αυτό τον τρόπο, ο κόσμος στο μυαλό του παιδιού του μοιάζει απέραντος και χαοτικός. Το παιδί έτσι παραλύει μπροστά στις άπειρες δυνατότητες, αφού δεν μπορεί το ίδιο να οριοθετήσει τον εαυτό του. Εκτός αυτού, στη συνέχεια, θα είναι ουσιαστικά αδύνατο για τον γονιό να επανακτήσει το ρόλο του και να θέσει κανόνες και όρια στη μη-αποδεκτή συμπεριφορά του παιδιού. Είναι σα να έρθει ο καλύτερος φίλος του γονιού ξαφνικά και να του πει πως θα έχει επιπτώσεις επειδή άργησε να έρθει σπίτι ή επειδή δεν έκανε τις δουλειές που του αναλογούσαν. Προφανώς, σε αυτή την περίπτωση, ο γονιός θα θεωρούσε πως του κάνουν πλάκα. Δεν περιμένουμε από τους φίλους μας να μας καθοδηγήσουν και να μας βάζουν όρια-κάτι που είναι κατ’εξοχήν αρμοδιότητα των γονιών.

Ένα επιπλέον πρόβλημα αφορά το διαχωρισμό που κάποια στιγμή θα πρέπει φυσιολογικά να γίνει μεταξύ του παιδιού και των γονιών. Καθώς τα παιδιά μπαίνουν στο στάδιο της εφηβείας, είναι αυτονόητο πως θα πρέπει σιγα-σιγά να αρχίσουν να αυτονομούνται και να διαχωρίζουν τους εαυτούς τους από τους γονείς. Στην περίπτωση που ο δεσμός είναι υπερβολικά στενός, ο διαχωρισμός αυτός δεν μπορεί να γίνει ώστε να ωριμάσουν. Άτομα που δεν μπόρεσαν να κάνουν αυτό τον υγιή διαχωρισμό ως παιδιά, πολύ συχνά επαναστατούν ως ενήλικες – ή παίρνουν την αντίθετη κατεύθυνση και είτε δεν φεύγουν ποτέ από το πατρικό τους, είτε δεν λειτουργούν ποτέ αυτόνομα. Όσο επώδυνο και να είναι για κάποιον γονιό, είναι ζωτικής σημασίας να αφήνει τον απαιτούμενο χώρο ώστε το παιδί του να μπορέσει, για λίγο τουλάχιστον, να τον διώξει μακριά του, με σκοπό να μεγαλώσει και να αναπτύξει την δική του αίσθηση εαυτού. Οι γονείς θα πρέπει να έχουν στο νου τους πως τα παιδιά τους είναι ξεχωριστές από εκείνους οντότητες, γιατί έτσι θα μάθουν, εν τέλει, να λειτουργούν αποτελεσματικά στον έξω κόσμο. Εάν όμως υπάρχει μία πιο φιλική σχέση, αντί για τη σχέση γονέα-παιδιού, μπορεί να υπάρξει μεγάλη δυσκολία στο να γίνει αυτό.

Όταν οι γονείς αντιμετωπίζουν το παιδί τους ως φίλο, είναι, βασικά, σα να του λένε πως η επιρροή και ο έλεγχός του πάνω στα πράγματα είναι στο ίδιο επίπεδο με το δικό τους, με αποτέλεσμα ο σεβασμός του παιδιού για το γονιό (και για άλλου ενήλικες) να μειώνεται. Το παιδί έχει πλέον τον έλεγχο, αφού αισθάνεται πως μπορεί να επηρεάσει με κάποιο τρόπο τα συναισθήματα του γονιού, κάτι που δεν είναι δίκαιο-τα παιδιά δεν είναι προορισμένα για να παίξουν αυτό το ρόλο στη σχέση τους με τους γονείς τους. Καθώς μεγαλώνουν, πρέπει να ξέρουν ποια είναι η θέση τους στον κόσμο. Το να βάζουν οι γονείς τα παιδιά στο ίδιο επίπεδο με εκείνους, τους αποστερούν το βίωμα της παιδικότητας και της ανεμελιάς που χαρακτηρίζει την ηλικία τους.

Όταν ο γονιός αναλάβει το ρόλο του φίλου, μπορεί να μπει στον πειρασμό να μοιραστεί με το παιδί του υπερβολικά πολλές πληροφορίες, που μπορεί να αφορούν δυσκολίες ή περίπλοκα προβλήματα των ενηλίκων. Είναι φανερό πως κάτι τέτοιο εμπεριέχει κινδύνους, μιας και περνά το μήνυμα στο παιδί πως ο γονιός του είναι ευάλωτος και χρειάζεται το ίδιο να είναι δυνατό για εκείνον. Εννοείται πως είναι αποδεκτό να έχουμε προβλήματα, αλλά το να τα μοιραζόμαστε με παιδιά είναι άδικο, διότι τα ζητήματα των ενηλίκων είναι πολύ δύσκολο να τα χειριστούν ή ακόμα και να τα αντέξουν τα παιδιά. Αντιθέτως, ένας γονιός θα πρέπει να βοηθά το παιδί του με τα δικά του προβλήματα, ώστε να του δώσει να καταλάβει πως είναι εδώ για εκείνο σαν υπεύθυνος ενήλικας. Και σαν ενήλικας, θα πρέπει να μάθει να διευθετεί τα προβλήματά του διαφορετικά, μιλώντας με άλλους ενήλικες. Ένα παιδί δεν θέλει πραγματικά να γνωρίζει τις αδυναμίες των γονιών του. Δεν είναι αρκετά ώριμο για να αντέξει το βάρος τέτοιων πληροφοριών. Είναι δύσκολο για εκείνο να αντέξει τα δικά του συναισθήματα, πόσο μάλλον των γονιών του.

Σε ακόμη πιο επικίνδυνη θέση είναι ο γονιός που μοιράζεται με το παιδί του προβλήματα που έχει με τον άλλο γονιό. Μία τέτοια συμπεριφορά μπορεί να έχει ιδιαίτερα βλαβερά αποτελέσματα στη σχέση του παιδιού με τον δεύτερο γονιό, αλλά και στη σχέση των δύο συντρόφων, αφού έτσι χάνεται η επικοινωνία μεταξύ τους. Επιπλέον, το παιδί δυσκολεύεται να σχετιστεί με τον άλλο γονιό, αφού σε κάποια φάση θα κληθεί να διαλέξει πλευρά. Δεν είναι σωστό οι γονείς να κάνουν το παιδί τους να νιώθει πως πρέπει να διαλέξει ή τον ένα ή τον άλλο γονιό.

Τέλος, εφ’ όσον ένας γονιός έχει αναλάβει το ρόλο του φίλου, έχει ταυτόχρονα χάσει τον γονεϊκό του ρόλο. Τα παιδιά, για να συγκροτήσουν δική τους ενήλικη ταυτότητα, έχουν ανάγκη από ένα γονεϊκό πρότυπο, ώστε να ταυτιστούν αρχικά μαζί του και στην πορεία να διαμορφώσουν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά. Όταν λοιπόν δεν βρουν ένα ικανοποιητικό ταυτισιακό γονεϊκό πρότυπο, η συγκρότηση ταυτότητας φαντάζει άπιαστη.

Ο ρόλος του γονιού είναι να διδάξει, να καθοδηγήσει, να εκπαιδεύσει, να υποστηρίξει, να θέσει όρια και να μάθει στο παιδί του πως οι πράξεις μας έχουν και συνέπειες. Αυτό συνεπάγεται πως οι γονείς δεν μπορούν να κάνουν παρέα με τα παιδιά τους; Φυσικά και όχι! Είναι αυτονόητη η ανάγκη των γονιών και η αντίστοιχη των παιδιών να περάσουν καλά μαζί -και πρέπει να γίνεται αυτό! Μάλιστα, είναι πολύ σημαντικό να μοιράζονται φιλικές δραστηριότητες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η σχέση που δημιουργεί ο γονιός με το παιδί του ομοιάζει με εκείνη των φίλων του και όχι με γονέα που ενδιαφέρεται πραγματικά και ταυτόχρονα μπορεί να επιβάλει όρια στο παιδί του.

Θα ήταν τέλειο αν το μεγάλωμα των παιδιών ήταν τόσο εύκολο όσο η διατήρηση μίας φιλίας – όμως δεν είναι. Μόνο μετά από την συνεχή υπομονή, επιμονή και προσεκτική διαπαιδαγώγηση ένα παιδί θα έχει τα απαιτούμενα εφόδια για να επιτύχει στη ζωή του, να γίνει υπεύθυνος και αξιόπιστος ενήλικας.

Share
Κατηγορίες: ΨΥΧΟΛΟΓΗΜΑΤΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φιλία Μεταξύ Γονέα και Παιδιού