paidevo.gr | parents

Πολλές οικογένειες έχουν μία ανάμικτη φιλοσοφία για το πώς θα διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπερδεύονται και οι ίδιοι οι γονείς, αλλά πολύ περισσότερο τα παιδιά τους.

Παιδαγωγοί, ύστερα από έρευνες με δεκάδες οικογένειες, έχουν καταλήξει σε τέσσερις τύπους γονέων.
Δείτε σε ποια κατηγορία ανήκετε, δείτε τα λάθη σας και μπορείτε να κάνετε αλλαγές στον τρόπο, που αντιμετωπίζετε τα παιδιά σας.

1) Οι «αποστασιοποιημένοι»

Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι γονείς, που αποφεύγουν και παραβλέπουν τα συναισθήματα των παιδιών τους. Τα θεωρούν ασήμαντα, τα αγνοούν η επιθυμούν να εξαφανιστούν γρήγορα όλα τα αρνητικά, όπως για παράδειγμα η λύπη και ο θυμός, χωρίς ταυτόχρονα να ενεργούν εκείνοι προς αυτόν τον στόχο.

Πολλοί, μάλιστα, χρησιμοποιούν διάφορους περισπασμούς, προκειμένου να αναστείλουν τα συναισθήματα αυτά. Άλλοι τα γελοιοποιούν, δεν τα παίρνουν στα σοβαρά ή τα θεωρούν παράλογα. Αισθάνονται άβολα, φοβούνται, ενοχλούνται ή ακόμα και πνίγονται από τα συναισθήματα των παιδιών τους, μάλλον γιατί δεν έχουν κατανοήσει ούτε τα δικά τους. Έτσι δίνουν μεγαλύτερο βάρος στο πώς θα τα ξεπεράσουν και όχι στο βαθύτερο νόημα, που ενδεχομένως έχουν.

Χαρακτηρίζουν τα παιδιά τους «απροσάρμοστα» και δεν επιδιώκουν την επίλυση τού προβλήματος.
Όλα αυτά έχουν ως συνέπεια τα παιδιά να μαθαίνουν ότι τα συναισθήματά τους είναι λανθασμένα, δίχως αξία και να ντρέπονται για αυτά. Μπορεί να φθάσουν στο σημείο, αργότερα, να πιστέψουν ότι κάτι δεν πάει καλά, ενώ είναι πιθανό να αντιμετωπίζουν στην ενήλικη ζωή τους δυσκολίες στην αντιμετώπισή τους.

2) Οι «επικριτικοί-αποδοκιμαστικοί»

Έχουν πολλά από τα χαρακτηριστικά των «αποστασιοποιημένων» γονιών, αλλά με πολύ πιο αρνητικό τρόπο. Επικρίνουν τις συναισθηματικές εκφράσεις τους, προσπαθούν να τα «συμμορφώσουν» με καλά πρότυπα, τιμωρούν το παιδί τους για τα συναισθήματά του. Περνούν στα μικρά τους ότι τα αρνητικά συναισθήματα πρέπει να έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια, διαφορετικά είναι δείγμα κακού χαρακτήρα. Εκφράζουν την άποψη ότι, για να επιβιώσει κάποιος, πρέπει να είναι σκληρός και ενδιαφέρονται κυρίως να εισπράττουν υπακοή.

Αποτέλεσμα; Τα παιδιά αισθάνονται μειωμένα και δεν μπορούν να διαχειριστούν τις σκέψεις, τα «θέλω» και τα «πρέπει» τους.

3) Οι «επιτρεπτικοί-παραχωρητικοί»

Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν όσοι αποδέχονται ελεύθερα κάθε συναισθηματική έκφραση τού παιδιού τους και, μάλιστα, το παρηγορούν, όταν έχει αρνητικές σκέψεις. Προσφέρουν ελάχιστη καθοδήγηση σε θέματα συμπεριφοράς και δεν θέτουν όρια. Δεν του διδάσκουν τρόπους επίλυσης των προβλημάτων του, αλλά ούτε και το βοηθούν να τα λύσει. Πιστεύουν δε ότι το μόνο, που μπορούμε να κάνουμε με τα αρνητικά συναισθήματα, είναι να περιμένουμε να περάσουν.

Έτσι, όμως, τα παιδιά δεν μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν σε έναν στόχο, να κάνουν φίλους, να κάνουν παρέα με συνομήλικούς τους.

4) Οι «συναισθηματικοί μέντορες»

Αυτοί βλέπουν το πρόβλημα σαν μία ευκαιρία για στενή επικοινωνία, για αυτό αφιερώνουν χρόνο σε ένα λυπημένο, θυμωμένο ή φοβισμένο παιδί. Αυτό προϋποθέτει, φυσικά, να έχουν επίγνωση των δικών τους συναισθημάτων.

Είναι ευαίσθητοι στην εκάστοτε συναισθηματική μετάπτωση του παιδιού τους και πάνω από όλα σέβονται τα συναισθήματά του, δεν κοροϊδεύουν και τα αξιοποιούν για να το βοηθήσουν, να το καθοδηγήσουν και να το διδάξουν τρόπους να επιλύει τα προβλήματά του.

Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να εμπιστεύονται και να χειρίζονται τα συναισθήματά τους, αλλά και να λύνουν τα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν.

(πηγή: mother.gr)

Γράφει η Μαρία Μπαλάση

Πόσες φορές δεν προσπαθήσαμε να δούμε, να ακούσουμε το παιδί μας,αλλά ένας αόρατος τοίχος υπήρχε, που μας εμπόδιζε να δούμε, να έρθουμε κοντά, να σταθούμε στο ύψος του και πραγματικά να αγκαλιάσουμε το παιδί μας, το κάθε παιδί και φυσικά τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Το καθημερινό άγχος, οι υπερβολικές απαιτήσεις της ζωής μας, οι προσωπικές ανασφάλειες, οι διάφοροι και τόσο διαφορετικοί ρόλοι που επικαλούμαστε να παίξουμε, είναι όλα αυτά τα μικρά λιθαράκια που χτίζουν έναν μικρό ή μεγάλο τοίχο.

Είναι παράλογο και ανεύθυνο να ζητάμε από το παιδί να γκρεμίσει τον τοίχο αυτό. Ό,τι δύναμη έχει είναι μέσα από μας, τους γονείς, τους μεγάλους. Αυτό όμως είναι και λυτρωτικό, καθώς ο μονόδρομος που διακρίνεται με την αποκλειστική δική μας ευθύνη και κατεύθυνση είναι και το ξεκίνημα να αρχίσουν να «τρέμουν τα θεμέλια» αυτού και κάθε τοίχους που υψώνεται.

Ας σταθούμε πρώτα σε αυτό. Εμείς οι μεγάλοι έχουμε την ευθύνη για την αδυναμία να ακουστούμε και τη δύναμη να έρθουμε στην απέναντι πλευρά και έτσι να δούμε στα μάτια τους, στα λόγια τους την αλήθεια που φωνάζουν και άλλοτε κραυγάζουν με τη σιωπή τους.

Ποτέ η αλήθεια δεν ήταν ένας δρόμος εύκολος και εμείς ποτέ τόσο ανίσχυροι και πραγματικά ανασφαλείς. Μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και ένοχες ξεχνάμε ή μετριάζουμε όλα αυτά που είχαμε προσφέρει, όλες τις υπέροχες στιγμές, όπως κάθε μικρή επιτυχία του παιδιού μας.
Όλα αυτά που τόσο απλόχερα δώσαμε στα παιδιά μας, να είμαστε σίγουροι ότι έχουν πιάσει τόπο, ότι όλα μας τα νανουρίσματα θα τα ηρεμούν για πάντα και στην ενήλικη ζωή τους. Οι τωρινές φωνές τους, η σιωπή τους, ο θυμός τους μπορεί να είναι γιατί αυτά τα νανουρίσματα μας να ήταν λίγα, πιθανόν να τα σταματήσαμε κάποια στιγμή στη μέση, κουρασμένοι από τις καθημερινές δυσκολίες που όλοι αντιμετωπίζουμε. Ποτέ όμως δεν είναι αργά αφού το μέλλον είναι μπροστά και τα παιδιά μας είναι μόνο το μέλλον.

Να συγχωρέσουμε αληθινά τους εαυτούς μας, να τους αγκαλιάσουμε όπως θα κάναμε με τα παιδιά μας. Μέσα από την αποδοχή του εαυτού μας και τη συγχώρεση προχωράμε σε άλλο δρόμο χωρίς τα ίδια λάθη αφού έχουμε μάθει να τα αναγνωρίζουμε πια και τέλος να τα προσπερνάμε.

Έτσι με καθαρό το νου βλέπουμε, ακούμε τα παιδιά μας και είμαστε έτοιμοι να εκφράσουμε και να δείξουμε όλη μας την αγάπη που «ποτέ δεν κορυφώνεται». Γινόμαστε άξιοι εμπιστοσύνης, που είναι βασικό θεμέλιο κάθε ουσιαστικής σχέσης. Τότε είμαστε καλύτεροι γονείς, έτοιμοι να υπερπηδήσουμε τον τοίχο που εμείς οι ίδιοι φτιάξαμε.

Κέρδος μας, το παιδί νιώθει ότι είναι μια παρουσία υπαρκτή, τα λόγια του και οι πράξεις του έχουν νόημα, έχουν αξία .Είναι ένα άτομο που το αγαπούν, το αποδέχονται, το σέβονται, μαθαίνουν από αυτό το ίδιο.

Γινόμαστε καλύτεροι γονείς, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, όλα γύρω μας γίνονται καλύτερα.

Ο χρόνος ξεκινά…. ώρα να γκρεμίσουμε το τοίχος!

(πηγή: tromaktiko)

Τι συμβαίνει στα παιδιά που πάσχουν από μυωπία

Πρόσφατη έρευνα από επιστήμονες από το πανεπιστήμιο Guangzhou, στην Κίνα αναφέρει ότι το φως της ημέρας επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα της όρασης.

Οι ερευνητές μελέτησαν περίπου 200 παιδιά με μυωπία ηλικίας 8-14 ετών στην Δανία, όπου η ημέρα διαρκεί μόνο 7 ώρες το χειμώνα και 18 ώρες κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Από την μετά-ανάλυση των στοιχείων της έρευνας φάνηκε ότι το φως της ημέρας επηρεάζει τόσο την ικανότητα όρασης όσο και το σχήμα των ματιών των παιδιών.

Κατά την διάρκεια των χειμερινών μηνών όπου το φως της ημέρας ήταν ελάχιστο, η μυωπία των παιδιών προχώρησε κατά 0.32 διοπτρίες (μονάδα μέτρηση της οπτικής ικανότητας του φακού), ενώ η μυωπία των παιδιών κατά την διάρκεια του καλοκαιριού επιδεινώθηκε κατά 0.28 διοπτρίες.

Σύμφωνα με τους ερευνητές καθώς το μήκος του βολβού αυξάνει από τα εμπρός προς τα πίσω, η μυωπία χειροτερεύει.

Το μήκος του βολβού του ματιού στους συμμετέχοντες αυξήθηκε κατά 18 mm το χειμώνα και κατά 14 mm το καλοκαίρι.

«Οι ώρες που το μάτι εκτίθεται στο φως της ημέρας επηρεάζουν την μυωπία. Ακόμα και όταν έχει συννεφιά το φως του ήλιου είναι πιο δυνατό από το φως μέσα σε ένα δωμάτιο», τόνισε ο επικεφαλής της έρευνας Ντογκμέι Κουί. Η σύνδεση του ημερήσιου φωτός με την επιδείνωση της μυωπίας είναι μια σχετικά καινούρια θεωρία, ωστόσο παλαιότερες μελέτες σε πουλιά και θηλαστικά είχαν δείξει ότι το φως της ημέρας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ματιού.

«Καλό θα είναι οι γονείς να παροτρύνουν τα παιδιά τους, όταν πάσχουν από μυωπία, να παίζουν έξω από το σπίτι κατά την διάρκεια της ημέρας , πράγμα που θα έχει θετική επίδραση στην όρασή τους», συμβουλεύει ο κ. Κουί.

(πηγή: newsbeast.gr)