paidevo.gr | parents

Η φροντιστηριακή εκπαίδευση φαίνεται να παραμένει βασική προτεραιότητα των σημερινών οικογενειών. Αυτό προκύπτει μετά την έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για λογαριασμό του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών.

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Φροντιστών Αττικής, προκειμένου να προσαρμοστεί με τις ανάγκες των ελληνικών οικογενειών, έχει ήδη μειώσει τα δίδακτρα από την αρχή της σχολικής χρονιάς κατά 20%, ωστόσο, η μέση σχετική δαπάνη ανά οικογένεια για τα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης ανέρχεται στο ποσό περίπου των 3.500 ευρώ, που αντιστοιχεί στο 1/9 του μέσου οικογενειακού εισοδήματος κατά την τρέχουσα περίοδο.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την έρευνα, παρουσιάστηκαν από τα μέλη του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Φροντιστών Αττικής (Σ.Ε.Φ.Α.) και συνοψίζονται στα εξής:

Το 65% των ερωτηθέντων θεωρούν ως το σημαντικότερο παράγοντα για την επιλογή ενός φροντιστηρίου την ποιότητα του προσωπικού, το 45% τις επιδόσεις και τις επιτυχίες των μαθητών, ενώ παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία το κόστος κατατάσσεται στην 3η θέση με ποσοστό 37%.

Το ύψος των διδάκτρων δεν εμφανίζεται ούτε ως βασική αιτία αλλαγής κέντρου ξένων γλωσσών ή φροντιστηρίου μέσης εκπαίδευσης από τη μια σχολική χρονιά στην επόμενη. Πρώτη αιτία παραμένει και εδώ η ποιότητα του προσωπικού σε ποσοστό 45%.

Μεγάλη είναι η μεταστροφή του μαθητικού πληθυσμού από τα ιδιαίτερα μαθήματα στο φροντιστήριο, με το 17% των ερωτηθέντων να δηλώνουν πως πριν από το φροντιστήριο έκανε κάποιο ιδιαίτερο μάθημα.

Η μεγάλη πλειοψηφία και συγκεκριμένα το 72% των ερωτηθέντων συμφωνούν με την πρόταση αντικατάστασης των προγραμμάτων ενισχυτικής διδασκαλίας με το σύστημα διανομής κουπονιών. Πρόκειται για επιδοτούμενα προγράμματα ΕΣΠΑ μέσω των οποίων θα είναι δυνατόν να χορηγούνται κουπόνια στις οικογένειες, βάσει κοινωνικών κριτηρίων, προκειμένου εκείνες να τα χρησιμοποιήσουν όπως επιθυμούν, ακόμα και στην ιδιωτική εκπαίδευση.

(πηγή: nooz.gr)

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος

Η κρίση της οικονομίας έχει περάσει για τα καλά στην κοινωνία. Θα έλεγα μάλιστα ότι η κοινωνική κρίση και η κρίση αξιών μας οδήγησε στα καταστροφικά και ολέθρια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ωστόσο ο καθένας μας έχει και μια οικογένεια. Με κανένα τρόπο δεν επιτρέπεται να μεταφέρουμε τα προβλήματα και τις αγωνίες της καθημερινότητάς μας στο σπίτι. Ειδικά όταν υπάρχουν μικρά παιδιά.

Το άγχος, ο συνεχής αγώνας για επιβίωση, η διατήρηση της θέσης εργασίας μας και χίλια δυο άλλα ζητήματα μας απασχολούν και βασανίζουν το μυαλό μας. Όταν όμως γυρίζουμε στην εστία μας και ένα, δύο ή και περισσότερα ζευγάρια ματάκια μας κοιτάνε με προσμονή, χειλάκια μας χαμογελούν και χεράκια απλώνονται να μας αγκαλιάσουν, ε τι στο καλό… ξεχάστε τα όλα! Ακόμα κι όταν για κάποιο λόγο γκρινιάζουν ή τσακώνονται μεταξύ τους (αν είναι πάνω από ένα) ή σας ζητούν επίμονα κάτι, δείξτε υπομονή. Το ξέρω πως είναι δύσκολο. Γνωρίζω πως είναι και θέμα χαρακτήρα. Όμως αν μη τι άλλο οφείλουμε να είμαστε προσεχτικοί απέναντι σε ένα παιδί.

Το παιδί μας αντιγράφει. Σε λόγια και αντιδράσεις. Τα μικρότερα παρακολουθούν και παρατηρούν το οτιδήποτε. Ορισμένες φορές μας φέρνουν σε αμηχανία με λεξούλες που εκστομίζουν αλλά και με κινήσεις τους. Άλλες φορές μας εκπλήσσουν ευχάριστα, άλλες δυσάρεστα. Για όλες όμως τις ενέργειές τους να ξέρετε πως πολύ πιθανόν εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Είτε με τη συμπεριφορά μας απέναντί τους (ή σε τρίτους και αυτά είναι μπροστά) είτε με τα ερεθίσματα που τους δίνουμε και τις δραστηριότητες με τις οποίες τα απασχολούμε. Ένα παραμύθι το βράδυ, μια κοινή ενασχόληση (για τα μικρότερα) ή μια αθλητική δραστηριότητα με ταυτόχρονη την παρουσία μας (για τα μεγαλύτερα) τονώνει τη σχέση γονέων-παιδιών.

Ο παππούς και η γιαγιά είναι μεγάλο κεφάλαιο για τα βλαστάρια μας. Πηγή έμπνευσης, ασφάλειας και δημιουργίας. Μια σχέση αμφίδρομη για εγγόνια και παππούδες/γιαγιάδες. Όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη σχέση πατέρα και μάνας με την κόρη και τον γιο. Τη μανούλα και τον μπαμπάκα!

Ο χρόνος είναι πολύτιμος για όλους μας. Οι καιροί απαιτούν τρέξιμο και εγρήγορση. Τα παιδιά μας όμως μας χρειάζονται όσο τίποτα άλλο, σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Τα αγγελούδια μας δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν το μάρμαρο της εσωστρέφειας και της ματαιοδοξίας μας. Εμείς πρέπει να τους οδηγήσουμε στα πρώτα τους βήματα και να τους δώσουμε τις βάσεις ώστε να χτίσουν το μέλλον τους. Ένα μέλλον δικό τους, χωρίς προαπαιτούμενα και όρια από εμάς!

(πηγή: ysterografa.gr)

Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης

Τι αναφέρει ο Επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Οργανισμού για τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας

Έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου χαρακτηρίζει την βία κατά των γυναικών, ο Επίτροπος για τ` ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νίλς Μουϊζνιεκς, επισημαίνοντας ότι, κάθε χρόνο 3.500 γυναίκες χάνουν την ζωή τους εξαιτίας της ενδοοικογενειακής βίας στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ.

Κάθε χρόνο περίπου 3.500 γυναίκες χάνουν τη ζωή τους λόγω ενδοοικογενειακής βίας στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μία στις τέσσερις γυναίκες στις 47 χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης ξυλοκοπούνται και υφίστανται άλλης μορφής σωματική βία.

Ο Επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Οργανισμού καλεί τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν περισσότερα για να προστατεύσουν τις γυναίκες από τη βία και εξέφρασε την λύπη του για το γεγονός πως μόνο οι 23 από τις 47 χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης έχουν υπογράψει τη σχετική σύμβαση του Οργανισμού.

Κι ενώ τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας αυξάνονται, γι’ αυτά κατηγορούνται, συνήθως, οι γυναίκες και όχι οι θύτες.

Το ερώτημα «Γιατί αυτή δεν φεύγει;» είναι πιο συχνό από το ερώτημα «Γιατί αυτός την χτύπησε;», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Επίτροπος.

Ήδη, αναφέρει, τα στοιχεία για όλες τις μορφές βίας κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας και της καταδίωξης, αποδεικνύουν ότι το ποσοστό πράξεων βίας κατά των γυναικών, που πραγματοποιούνται από συζύγους, εταίρους ή πρώην συντρόφους τους, αγγίζει το 45%.

Επικαλούμενος στοιχεία της Βρετανικής κυβέρνησης ο Επίτροπος αναφέρει ότι, μόνο για το 2012, οι γυναίκες-θύματα ενδοοικογενειακής βίας, στην Αγγλία και την Ουαλία, ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο.

Ο Επίτροπος συστήνει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις «μηδενική ανοχή» στα φαινόμενα βίας κατά των γυναικών και τις καλεί να εφαρμόσουν το σχέδιο δράσης που υπάρχει στην σχετική Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης και συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «Πρόληψη – Προστασία και Δίωξη».

(πηγή: news247.gr)

Εξελιχθήκαμε να ζούμε περισσότερο από τους πιθήκους… εξαιτίας τους

Μια σειρά από προσομοιώσεις σε υπολογιστές έρχονται να προσφέρουν νέα μαθηματική υποστήριξη στη λεγόμενη «υπόθεση της γιαγιάς», δηλαδή τη θεωρία ότι οι άνθρωποι άρχισαν να ζουν περισσότερα χρόνια σε σχέση με τους συγγενείς τους, τους μεγάλους πιθήκους, επειδή οι γιαγιάδες βοήθησαν καθοριστικά στην ανατροφή των εγγονιών τους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου της Γιούτα των ΗΠΑ Κρίστεν Χοουκς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας «Proceedings of Royal Society B» της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, αναφέρουν ότι «ο ρόλος των γιαγιάδων υπήρξε το αρχικό βήμα για να γίνουμε αυτό που είμαστε».

Οι μαθηματικοί υπολογισμοί του νέου μοντέλου δείχνουν, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, ότι με λίγη αρχική βοήθεια από τις γιαγιάδες -και άσχετα με το μέγεθος του ανθρώπινου εγκεφάλου- τα ζώα που έχουν αρχική διάρκεια ζωής όπως οι χιμπατζήδες, εξελίσσονται μέσα σε λιγότερο από 60.000 χρόνια έτσι ώστε να αποκτήσουν την κατά πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής των ανθρώπων. Ενώ οι θηλυκοί χιμπατζήδες σπάνια ζουν μετά την περίοδο ανατροφής των παιδιών τους (συνήθως πεθαίνουν κοντά στην ηλικία των 30 ετών), στο ανθρώπινο είδος οι γυναίκες ζουν επί δεκαετίες μετά την ανατροφή των απογόνων τους.

Σύμφωνα με τις νέες προσομοιώσεις, χάρη στη φροντίδα των παιδιών από τις γιαγιάδες -κάτι στο οποίο ξεχωρίζουμε από τους πιθήκους- τα παιδιά που φθάνουν στην ενηλικίωση, ζουν πολλά περισσότερα χρόνια, κάτι που παρατηρείται ήδη στους κυνηγούς-συλλέκτες. Σήμερα, οι χιμπατζήδες φθάνουν στην ενηλικίωση σε ηλικία 13 ετών και μετά κατά μέσο όρο ζουν για άλλα 15 έως 16 χρόνια, ενώ οι άνθρωποι στις ανεπτυγμένες χώρες σήμερα ενηλικιώνονται περίπου στα 19 και ζουν κατά μέσο όρο άλλα 60 χρόνια.

Η «υπόθεση της γιαγιάς» διατείνεται ότι όταν οι γιαγιάδες βοηθούν στη ανατροφή των εγγονιών τους, οι μητέρες (δηλαδή οι κόρες τους) είναι σε θέση να γεννήσουν περισσότερα παιδιά σε μικρότερα χρονικά διαστήματα. Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών που γεννιούνται, εκείνες οι λίγες γυναίκες που έζησαν αρκετά, ώστε οι ίδιες να γίνουν γιαγιάδες, είχαν περισσότερες ευκαιρίες να περάσουν τα γονίδια της μακροζωίας σε περισσότερους απογόνους τους και, κάπως έτσι, τελικά αυξάνεται ο μέσος όρος ζωής των ανθρώπων.

Η «υπόθεση της γιαγιάς» προτάθηκε για πρώτη φορά το 1997 από τους αμερικανούς ανθρωπολόγους Κρίστεν Χόουκς, Τζέημς Ο’Κόνελ (πανεπιστήμιο Γιούτα) και Νίκολας Μπλέρτον (πανεπιστήμιο Καλιφόρνια Λος ‘Αντζελες-UCLA). Η θεωρία συζητείται από τότε κατά πόσο είναι σωστή. Μια κριτική έως τώρα ήταν ότι δεν διέθετε ένα μαθηματικό-βιολογικό μοντέλο να την στηρίζει, κάτι που πλέον ισχυρίζεται ότι αποτελεί η νέα μελέτη.

Η εν λόγω ανθρωπολογική θεωρία προέκυψε από επιτόπιες παρατηρήσεις των ερευνητών, στη δεκαετία του ΄80, σε φυλές κυνηγών-συλλεκτών της Τανζανίας, όπου ήταν αισθητός ο σημαντικός ρόλος των γιαγιάδων. Σύμφωνα με τη Χόουκς, στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν στην Αφρική πριν από 2 εκατ. χρόνια, μια μητέρα δεν μπορούσε να αποκτήσει το επόμενο παιδί της, αν προηγουμένως δεν είχε διασφαλίσει τη διατροφή του υπάρχοντος – και εδώ υπεισήλθε ο ζωτικός ρόλος των γιαγιάδων που ανέλαβαν να βρίσκουν τροφή για τα εγγόνια τους.

Το νέο μαθηματικό-βιολογικό μοντέλο υποθέτει ότι οι γυναίκες γίνονταν γιαγιάδες σε ηλικία 45-75 ετών, ότι μπορούσαν να ανατρέφουν έως ένα εγγόνι (όχι κατ’ ανάγκη της κόρης τους), ότι κάθε νεογέννητο παιδί είχε πιθανότητα 5% να εμφανίσει κάποια μετάλλαξη γονιδίου που οδηγούσε σε μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και, ακόμα, ότι μόνο το 1% των γυναικών έφθαναν στην κατάλληλη ηλικία να γίνουν γιαγιάδες. Παρά όλους αυτούς τους περιορισμούς, οι υπολογισμοί δείχνουν ότι, σε 24.000 έως το πολύ 60.000 χρόνια, περίπου το 43% των ενήλικων γυναικών ενός πληθυσμού ήσαν πλέον γιαγιάδες και, παράλληλα, ότι μετά την ενηλικίωση διπλασιάζονταν από 25 σε 49 τα χρόνια επιβίωσης ενός ανθρώπου (χάρη στην προηγούμενη συμβολή των γιαγιάδων στην ανατροφή τους).

Πάντως υπάρχουν διάφορες αμφιβολίες για την ορθότητα της παραπάνω θεωρίας. Για παράδειγμα, μια εναλλακτική προσομοίωση από άλλους ερευνητές αντιτείνει ότι υπήρχαν υπερβολικά λίγες ζωντανές και διαθέσιμες γυναίκες, που θα είχαν περάσει τα γόνιμα χρόνια τους και θα ήταν πλέον σε θέση να παίξουν το ρόλο των γιαγιάδων.

H βασική ανταγωνιστική -και πιο διαδεδομένη- «θεωρία του κυνηγιού» υποστηρίζει ότι οι ανάγκες για εξεύρεση τροφής μέσα από το κυνήγι ήταν κυρίως εκείνες που οδήγησαν σε ένα μεγαλύτερο ανθρώπινο εγκέφαλο και αυτός, με τη σειρά του, διευκόλυνε την επέκταση της διάρκειας της ζωής.

(πηγή: newsbeast.gr)