paidevo.gr

«Η μεγαλύτερη δεξαμενή εθελοντισμού στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία, είναι η φύση της. Το ξέρουν οι άνθρωποι που προσφέρουν και ετοιμάζουν το φαγητό» είχε δηλώσει το 2016 στον Alpha 989 ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος. Επίκαιρος, δυστυχώς, ακόμη ο λόγος του και υπενθυμίζει ότι «το έλλειμμα συντονισμού δείχνει χάος αλλά εμείς τρέξαμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Στις επαρχίες οι πρώτοι που έτρεξαν (να βοηθήσουν τους πρόσφυγες) ήταν οι ιερείς».

«Όταν είδα να ανοίγουν παρεκκλήσια στα νησιά για να μπουν οι άνθρωποι, ήταν η αγιότερη πράξη που υπήρξε. Ακόμα και την φυσική εικόνα, το ξύλο, όπου και αν την βρούμε, θα την πάρουμε, θα την καθαρίσουμε και θα την βάλουμε σε ένα καλό σημείο του σπιτιού μας. Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Βεβαίως έχει πόνο, κόπο. Όσο και αν μας λοιδόρησαν εμάς τους Έλληνες, δικαίως τώρα στρέφουν όλοι τα μάτια και λένε ότι οι Έλληνες είναι άνθρωποι. Δεν μπορώ να δεχτώ κάποιον που αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες και μετανάστες. Για μένα αυτός δεν είναι ούτε Έλληνας ούτε Ορθόδοξος. Η Ορθοδοξία περιθάλπει όποιον άνθρωπο από όπου και αν είναι. Αυτό σημαίνει Χριστός. Όσο θα κηρύττουμε τον Χριστό αυτό θα το κάνουμε πράξη». Και συμπλήρωσε ότι «στους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι ο Χριστός σήμερα. Αυτόν τον Χριστό διδάσκουμε. Θα είμαστε υπόλογοι αν δεν τον υποδεχτούμε. Μόνο με αυτόν τον Χριστό μπορούμε να γιορτάσουμε πραγματική Ανάσταση το Πάσχα».

Απαντώντας στις φωνές που θεωρούν ως απειλή για τον Χριστιανισμό την έλευση Ισλαμιστών στην Ευρώπη, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κος Ιγνάτιος είπε: «Και εγώ ανησυχώ αλλά στο όνομα της ανησυχίας δεν μπορείς να αφήσεις ένα παιδί νηστικό. Εμείς 400 χρόνια σκλαβιάς και δεν χαθήκαμε, θα χαθούμε τώρα; Και τώρα θα αντέξουμε. Η Ευρώπη κινδυνεύει γιατί έχασε τον Θεό. Τους προέκυψε το Ισλάμ και τρέχουν να βάλουν θρησκευτικά στα σχολεία για να μάθουν τα παιδιά τί είναι Θεός και τί τζαμί. Αν πάμε φοβικά, θα κάνουμε τα μεγαλύτερα λάθη. Η Εκκλησία όποτε χρειάστηκε έδωσε τα πάντα» και πρόσθεσε χαρακτηριστικά «στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή των Αθηνών διδαχτήκαμε το Ισλάμ. Έδωσα μάθημα για το Ισλάμ. Είναι λάθος να πούμε ότι όλο το Ισλάμ είναι τζιχαντιστές και θέλει «ιερό πόλεμο». Βεβαίως, υπάρχουν στοιχεία που όποιος τα παραφράσει ή τα πάρει στα χέρια του για πολιτικούς λόγους, μπορεί να το μετατρέψει σε πολεμική μηχανή. Και το Ευαγγέλιο του Χριστού όμως δεν απέτρεψε τις Σταυροφορίες. Η παρερμηνεία έφερε αίμα. Ως βιβλίο πολιτισμού ο καθένας πρέπει να διαβάσει το Κοράνι και δεν έχει να χάσει τίποτα, γιατί όμως ένας Ευρωπαίος όταν διαβάζει το Κοράνι γίνεται τζιχαντιστής; Έχει χάσει το νόημα της ζωής και μέσα από το Κοράνι που ευκολύνει τα πράγματα νομίζει ότι μπορεί να βρει νόημα στη ζωή του. Εμείς οι Έλληνες έχουμε παράδοση, μυστικισμό, έχουμε την αλήθεια».

Ο κος Ιγνάτιος επεσήμανε ότι «χάσαμε την κοινότητα. Είναι αυτό που έχει χάσει και η Εκκλησία πολλές φορές. Εκκλησία είναι η πρόσκληση γύρω από ένα τραπέζι να φάμε μαζί. Είναι ο Χριστός στην Αγία Τράπεζα. Παίρνω ένα ψίχουλο και μία σταγόνα, όχι για να ζήσω αλλά για να είμαι με τον Θεό. Η Εκκλησία ήταν αγάπη γύρω από μία τράπεζα, που γινόταν αγάπη σε ένα τραπέζι. Δεν γίνεται όταν κοινωνώ από ένα ποτήρι, να μην έχεις να φας εσύ και εγώ να τρώω. Στην κοινωνία γίνομαι ένα με τον συνάνθρωπό μου, που κοινωνούμε μαζί. Δεν γίνεται να είσαι ξένος και να παραμένεις ξένος για μένα. Στις μικρές εκκλησιαστικές κοινότητες, η μικρή ενορία, που συγκροτείται από τους ανθρώπους που έχουν συνείδηση, αναπληρώνει το κενό της κοινωνίας μας. Αν έχουμε χάσει την κοινωνία μεταξύ μας, ο ατομισμός κυριαρχεί και η μοναξιά οδηγεί στην κατάθλιψη».

(Πηγή: ertopen.com με πληροφορίες από tvxs)

Ένας μεταδοτικός καρκίνος έχει εξαπλωθεί από μύδια που ζουν στην ακτή του Καναδά στον Ατλαντικό (Βρετανική Κολομβία), σε άλλα είδη μυδιών που υπάρχουν στις δυτικές ακτές της Ευρώπης, καθώς και στη Νότια Αμερική. Οι επιστήμονες γνώριζαν από καιρό ότι τα μύδια σε διάφορα μέρη του κόσμου εμφανίζουν καρκίνο, αλλά δεν ήταν βέβαιοι αν η ασθένεια είναι μεταδοτική, κάτι που επιβεβαίωσαν πλέον. Οι περισσότεροι καρκίνοι προκαλούνται από μεταλλάξεις του DNA που δεν είναι μεταδοτικές σε άλλα άτομα. Έχουν όμως βρεθεί και λίγα είδη (σκύλοι, διάβολος της Τασμανίας, δίθυρα κ.α.), μεταξύ των οποίων τα μύδια, όπου ο καρκίνος μπορεί να είναι μεταδοτικός σαν μικρόβιο ή παράσιτο σε άλλα ζώα (όχι στους ανθρώπους).

Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τον Καναδά, την Αργεντινή και τη Χιλή, με επικεφαλής τη Μαρίζα Γιονεμίτσου του Ερευνητικού Ινστιτούτου Pacific Northwest του Σιάτλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό eLife, ανέλυσαν DNA από τρία διαφορετικά είδη μυδιών με καρκίνο που έχουν βρεθεί στις ακτές του Καναδά, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Χιλής και της Αργεντινής.

Διαπιστώθηκε ότι τα καρκινικά κύτταρα των μυδιών της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής (Mytilus edulis και Mytilus chilensis αντίστοιχα) ήταν γενετικά σχεδόν ταυτόσημα με τα καρκινικά κύτταρα στα μύδια του Καναδά (Mytilus trossulus), πράγμα που υποδηλώνει τη μετάδοση του καρκίνου κατά μήκος και διαμέσου του Ατλαντικού, με αρχική προέλευση κατά πάσα πιθανότητα τα καναδικά μύδια.

Εκτιμάται ότι στη μετάδοση του καρκίνου βοηθάνε τα πλοία που κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια, καθώς οι επιστήμονες θεωρούν σχεδόν απίθανο τα μύδια με τον καρκίνο να έχουν εξαπλωθεί τόσο μακριά από μόνα τους.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Περισσότεροι από 11.200 επιστήμονες από 153 χώρες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, συνυπογράφουν μια διακήρυξη με την οποία προειδοποιούν ότι πλέον υπάρχει, όχι απλώς κλιματική αλλαγή, αλλά κλιματική επείγουσα ανάγκη (climate emergency). Κάνουν λόγο για «ανείπωτα ανθρώπινα βάσανα» που θα καταστούν αναπόφευκτα, αν δεν γίνει άμεσα μια ριζική και διαρκής στροφή στις ανθρώπινες δραστηριότητες, οι οποίες επιβαρύνουν το κλίμα και ανεβάζουν τη θερμοκρασία μέσω των εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου».

Η διακήρυξη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό BioScience, βασίζεται σε ανάλυση επιστημονικών δεδομένων των τελευταίων 40 ετών (από το 1979 που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη η πρώτη παγκόσμια διάσκεψη για το κλίμα), τα οποία αφορούν πολλούς τομείς, όπως εκπομπές αερίων ρύπων, χρήση ενέργειας, θερμοκρασίες, αύξηση πληθυσμού, αποψίλωση δασών, τήξεις πάγων, ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ κά.

Προς το παρόν, όπως επισημαίνουν, δεν διαφαίνεται καμία ουσιαστική πρόοδος, καθώς οι εκπομπές του θερμοκηπίου συνεχίζουν να αυξάνονται με γοργό ρυθμό, όπως επίσης οι παγκόσμιες θερμοκρασίες σε ξηρά και θάλασσα, η στάθμη των ωκεανών, η συχνότητα των ακραίων καιρικών φαινομένων, η τήξη των πάγων σε Ανταρκτική, Αρκτική και Γροιλανδία, η ανά κεφαλή παραγωγή κρέατος, η απώλεια δέντρων από τη Γη, ο αριθμός των επιβατών που διακινούνται με αεροπλάνα και αρκετοί άλλοι δυσοίωνοι δείκτες.

«Οι επιστήμονες έχουν ηθική υποχρέωση να προειδοποιήσουν την ανθρωπότητα για οποιαδήποτε μεγάλη απειλή. Από τα στοιχεία που διαθέτουμε, είναι σαφές ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια κλιματική επείγουσα ανάγκη», δήλωσε ο δρ Τόμας Νιούσαμ, της Σχολής Επιστημών Ζωής και Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ.

«Παρά τα 40 χρόνια μεγάλων διεθνών διαπραγματεύσεων, γενικά συνεχίζουμε τις δουλειές μας με τον συνηθισμένο τρόπο και ουσιαστικά έχουμε αποτύχει να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Η κλιματική αλλαγή έχει φθάσει και επιταχύνεται ταχύτερα από ό,τι πολλοί επιστήμονες περίμεναν», ανέφερε ο καθηγητής οικολογίας Ουίλιαμ Ριπλ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Όρεγκον.

Στην κοινή διακήρυξη-μανιφέστο τους οι επιστήμονες αναδεικνύουν έξι τομείς στους οποίους η ανθρωπότητα πρέπει να λάβει άμεσα μέτρα, ώστε να επιβραδύνει την κλιματική αλλαγή:

– Ενέργεια: Ευρεία χρήση πρακτικών και τεχνολογιών ενεργειακής εξοικονόμησης, αντικατάσταση ορυκτών καυσίμων με «καθαρά» εναλλακτικά/ανανεώσιμα, διακοπή άντλησης νέων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, εξάλειψη επιδοτήσεων στις πετρελαϊκές εταιρείες, επιβολή φόρων άνθρακα για να περιοριστεί η χρήση ορυκτών καυσίμων.

– Ρύποι: Ταχεία περικοπή εκπομπών μεθανίου, υδροφθορανθράκων, αιθάλης και άλλων βραχείας ζωής ρύπων που επιβαρύνουν το κλίμα.

– Φύση: Δραστικός περιορισμός στην εκχέρσωση εδαφών, αποκατάσταση και προστασία οικοσυστημάτων, ιδίως των δασών.

– Διατροφή: Αύξηση της κατανάλωσης φυτικών τροφών και μείωση του κρέατος και άλλων ζωικών προϊόντων (που αυξάνουν σημαντικά τις εκπομπές μεθανίου και άλλων «αερίων του θερμοκηπίου»), μετατροπή πολλών κτηνοτροφικών γαιών σε γεωργικές και μείωση της σπατάλης των τροφίμων (σήμερα τουλάχιστον το ένα τρίτο όλων των παραγόμενων τροφών καταλήγει στα σκουπίδια χωρίς να καταναλωθεί).

– Οικονομία: Απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, υποβάθμιση της συνεχούς αύξησης του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) και της υλικής ευημερίας ως κεντρικού στόχου, περιορισμοί στην εξόρυξη πρώτων υλών και στην εκμετάλλευση των άλλων οικοσυστημάτων, έμφαση στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα όλης της βιόσφαιρας της Γης.

– Πληθυσμός: Σταθεροποίηση του (σήμερα αυξάνεται με ρυθμό άνω των 200.000 ανθρώπων τη μέρα), προώθηση μέτρων κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης.

Με δύο λόγια, όπως λένε οι επιστήμονες, «πρέπει να μεταμορφώσουμε τους τρόπους που κυβερνούμε, διευθύνουμε, τρώμε και ικανοποιούμε τις υλικές και ενεργειακές ανάγκες μας». Παράλληλα, καλούν το κοινό «να κατανοήσει το μέγεθος της κρίσης, να αναπροσαρμόσει τις προτεραιότητες του και να παρακολουθεί την πρόοδο».

Ενθαρρυντικές ενδείξεις για το μέλλον θεωρούνται η επιβράδυνση του ρυθμού γεννήσεων παγκοσμίως κατά την τελευταία εικοσαετία, η αύξηση στη χρήση αιολικής και ηλιακής ενέργειας και η ολοένα πιο δυναμική κινητοποίηση των πολιτών, ιδίως των νέων, που απαιτούν αλλαγές.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

MROCEK VIA GETTY IMAGES

Κάποτε ήταν άρχοντες του δάσους- μεγαλόσωμα πλάσματα τα οποία κυνηγούσαν βασιλιάδες και ευγενείς στην ύπαιθρο των Βαλκανίων. Ωστόσο οι ευρωπαϊκοί βίσονες (γνωστοί και ως βόνασοι) είχαν χαθεί για περίπου 800 χρόνια- για να επιστρέψουν τώρα, χάρη στις προσπάθειες οικολόγων και περιβαλλοντολόγων στη Βουλγαρία, με το πρώτο μικρό να γεννιέται στην άγρια φύση εδώ και πάνω από οκτώ αιώνες.

BOGDAN CRISTEL / REUTERS

Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα της Telegraph, ένα μικρό κοπάδι από επτά βίσονες απελευθερώθηκε σε εθνικό δρυμό στο βουλγαρικό τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης το καλοκαίρι, με ένα θηλυκό να γεννά πρόσφατα ένα μικρό. «Είναι ο πρώτος άγριος βίσονας που γεννιέται νότια του Δούναβη από τον Μεσαίωνα» είπε στην Telegraph ο Χρίστο Χρίστοφ μέλος του προγράμματος επιστροφής των βισόνων.

DEA / ALBERT CEOLAN VIA GETTY IMAGES

«Δεν είμαστε σίγουροι πότε γεννήθηκε το μικρό επειδή η μητέρα γέννησε σε ένα από τα πιο άγρια και απομακρυσμένα μέρη του δρυμού, μια κοιλάδα που είναι εξαιρετικά δυσπρόσιτη. Είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός για εμάς. Είμαστε περήφανοι που μετά από οκτώ αιώνες και άνω γεννιέται το πρώτο μικρό βίσονα στην άγρια φύση της Βουλγαρίας».

Στο μικρό δόθηκε το όνομα Ναντέζντα (Ελπίδα), καθώς είναι «σύμβολο της ελπίδας για μια Ροδόπη με μεγαλύτερη βιοποικιλότητα».

Η επιστροφή του βίσονα αποτελεί πρωτοβουλία ενός προγράμματος ονόματι Rewilding Europe, που επιστρέφει σε περιοχές της Ευρώπης ζώα που είχαν εξαφανιστεί από καιρό. Μεταξύ των στόχων είναι ενίσχυση του τουρισμού που έχει να κάνει με την παρατήρηση άγριων ζώων σε αγροτικές περιοχές και η επιστροφή ζώων που κάποτε είχαν σημαντικό ρόλο στα «ψηφιδωτά» της φύσης των περιοχών εκείνων.

Μακροπρόθεσμα, ο στόχος είναι η δημιουργία ενός κοπαδιού μέχρι και 50 βισόνων στη Ροδόπη.

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

“Υπάρχει καπνός παντού και οι άνθρωποι, περιλαμβανόμενων των νέων, των παιδιών και των ηλικιωμένων, δυσκολεύονται να αναπνεύσουν” δήλωσε ο επικεφαλής των αρχών του Νέου Δελχί

Οι είκοσι εκατομμύρια κάτοικοι του Νέου Δελχί εξακολουθούν να πνίγονται και να βήχουν σήμερα από το πυκνό νέφος που καλύπτει την πρωτεύουσα της Ινδίας, με τις αρχές να έχουν κηρύξει κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης και να έχουν ζητήσει την αναστολή της λειτουργίας των σχολείων και όλων των οικοδομικών εργασιών.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση στο Νέο Δελχί τις τελευταίες ημέρες είναι η χειρότερη που έχει καταγραφεί στη μεγαλούπολη τα τελευταία χρόνια, με Ινδούς αξιωματούχους να την έχουν χαρακτηρίσει «θάλαμο αερίων».

«Υπάρχει καπνός παντού και οι άνθρωποι, περιλαμβανόμενων των νέων, των παιδιών και των ηλικιωμένων, δυσκολεύονται να αναπνεύσουν», δήλωσε ο επικεφαλής των αρχών του Νέου Δελχί Αρβίντ Κεζριουάλ σε βίντεο που ανήρτησε την Κυριακή στο Twitter.

«Τα μάτια καίνε. Αυτός είναι ο βαθμός της μόλυνσης», πρόσθεσε.

Από σήμερα και τουλάχιστον έως τις 15 Νοεμβρίου τα οχήματα κυκλοφορούν εναλλάξ στους δρόμους την ινδικής πρωτεύουσας βάσει του συστήματος «μονών- ζυγών».

Ωστόσο οι ειδικοί εκφράζουν τις αμφιβολίες τους για την αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές από το 2016, κυρίως εξαιτίας των πολλών εξαιρέσεων που ισχύουν, για παράδειγμα για τα δίκυκλα και τις γυναίκες οδηγούς.

Οι αρχές ζήτησαν την Παρασκευή το κλείσιμο των σχολείων και την αναστολή όλων των οικοδομικών εργασιών στο Νέο Δελχί και τη γύρω περιοχή ως αύριο Τρίτη, ενώ μοίρασαν και 5 εκατομμύρια προστατευτικές μάσκες στους μαθητές.

Στις 10:00 τοπική ώρα (06:30 ώρα Ελλάδας) η αμερικανική πρεσβεία στο Νέο Δελχί κατέγραψε 469 μικρογραμμάρια του μικροσωματιδίου PM25 ανά τετραγωνικό μέτρο αέρα. Συγκριτικά στο Παρίσι το ποσοστό ήταν 6.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει η συγκέντρωση του μικροσωματιδίου αυτού να μην ξεπερνά τα 25 ανά τετραγωνικό μέτρο αέρα κατά μέσο όρο στη διάρκεια μίας ημέρας.

Βασική αιτία της ατμοσφαιρικής μόλυνσης που καταγράφεται κάθε χρόνο αυτή την εποχή στο Νέο Δελχί είναι οι καύσεις γεωργικών υπολειμμάτων στα κρατίδια Πουντζάμπ και Χαριάνα, ενώ η κατάσταση επιδεινώνεται από τη χρήση πυροτεχνημάτων στη διάρκεια της ινδουιστικής γιορτής Ντιουάλι. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις μετεωρολογικές συνθήκες – το κρύο και τους ασθενείς ανέμους—καθιστούν την κατάσταση αφόρητη.

Το νέφος της μόλυνσης στο Νέο Δελχί ήταν τόσο πυκνό χθες που περίπου 40 αεροπλάνα χρειάστηκε να προσγειωθούν σε άλλο αεροδρόμιο, ενώ εκατοντάδες πτήσεις που θα αναχωρούσαν από το αεροδρόμιο της πόλης καθυστέρησαν.

Προκειμένου να περιοριστούν οι βλαπτικές επιπτώσεις της μόλυνσης στους ανθρώπους, το υπουργείο Υγείας της Ινδίας συνέστησε στους πολίτες να τρώνε καρότα.

(Πηγή: news247.gr)

Το ποσοστό μολύβδου που περιέχεται στο νερό που καταναλώνουν πολίτες σε πολλές μεγάλες πόλεις του Καναδά ξεπερνά τα όρια που έχει θέσει η κυβέρνηση, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε χθες Δευτέρα από μια ομάδα δημοσιογράφων σε συνεργασία με εννέα πανεπιστήμια.

Περισσότεροι από 120 δημοσιογράφοι από 10 δημοσιογραφικούς οργανισμούς κατέγραψαν επί ένα χρόνο τα τεστ που είχαν γίνει σε όλο τον Καναδά για τον εντοπισμό του ποσοστού μολύβδου στο πόσιμο νερό. Σε κάποιες περιοχές το ποσοστό αυτό ήταν «παρόμοιο» με αυτό που είχε καταγραφεί στην πόλη Φλιντ στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ το 2015, όταν είχε ξεσπάσει εθνική κρίση. Από τα 12.000 δείγματα που ελήφθησαν από το 2014 ως το 2018 σε 11 πόλεις του Καναδά στο ένα τρίτο καταγράφηκαν ποσοστά μολύβδου μεγαλύτερα από αυτά που θεωρούνται ασφαλή, δηλαδή τα 5 μέρη ανά δισεκατομμύριο (5ppb).

Συγκεκριμένα στο Μόντρεαλ σχεδόν στο 36% των δειγμάτων που ελέγχθηκαν εντοπίστηκαν ποσοστά μολύβδου ανώτερα από αυτά που επιτρέπονται βάσει των συστάσεων του υπουργείου Υγείας, σύμφωνα με το Devoir, ένα από τα μέσα που συμμετείχε στην έρευνα. Η μόλυνση από μόλυβδο συνδέεται με χαμηλό IQ στα παιδιά, υπέρταση και καρδιολογικά προβλήματα.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Οργή και θλίψη προκαλεί η είδηση θανάτου του «φύλακα του δάσους» Paulo Paulino Guajajara, ο οποίος δολοφονήθηκε σε έδαφος αυτοχθόνων Araribóia στο κράτος Maranhão, σύμφωνα με ανακοίνωση της Βραζιλιάνικης Ένωσης Ιθαγενών Πληθυσμών.

Ένας ακόμη αυτόχθονας, ο Laércio Guajajara, δέχτηκε πυροβολισμό και νοσηλεύεται σε νοσοκομείο, ενώ ένας υλοτόμος αγνοείται, όπως αναφέρουν ξένα μέσα ενημέρωσης.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Μπολσονάρου, Sérgio Moro, δήλωσε ότι έχει ξεκινήσει αστυνομική έρευνα για τη δολοφονία: «Θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια να εντοπίσουμε τους υπεύθυνους γι ‘αυτό το σοβαρό έγκλημα».

Το θύμα ήταν μέλος της γηγενούς δασικής φρουράς που ονομάζεται «Φύλακες του Δάσους». Η δασική φρουρά σχηματίστηκε πρώτη φορά το 2012 με σκοπό να καταπολεμήσει τις μεγάλες συμμορίες που λεηλατούν το δάσος τους. Μάλιστα, αρκετοί από τους φύλακες έχουν δολοφονηθεί τα τελευταία χρόνια στο στο Maranhão.

Ο περιφερειακός συντονιστής του ιθαγενούς ιεραποστολικού συμβουλίου της Βραζιλίας, Gilderlan Rodrigues, υποστήριξε ότι ο δολοφονημένος φύλακας είχε απειληθεί αρκετές φορές. «Η δουλειά τους ενοχλεί εκείνους που θέλουν να λεηλατήσουν την γη τους» επισήμανε και πρόσθεσε ότι οι δράστες προέρχονται από κοντινό αγροτικό οικισμό και είχαν εισέλθει στο δάσος χωρίς άδεια. «Αυτές οι εγκληματικές ενέργειες πρέπει να καταπολεμηθούν έτσι ώστε να μην χάνονται περισσότερες ζωές», συμπλήρωσε.

(Πηγή: topontiki.gr)

Ένα πεντάχρονο αγόρι που γεννήθηκε στην Αυστραλία αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο απέλασης στο Μπαγκλαντές μαζί με την οικογένειά του εξαιτίας «ήπιας αναπηρίας», που σύμφωνα με τις αρχές “θα επιβάρυνε το σύστημα υγείας”.

Ο Δρ Mahedi Hasan Bhuiyan έφθασε στην Αυστραλία με φοιτητική βίζα το 2011. Αυτός και η Rebaka Sultana παντρεύτηκαν το επόμενο έτος στο Μπαγκλαντές και εκείνη τον ακολούθησε στην Αυστραλία το 2013. Την ίδια χρονιά, ο γιος τους Adyan γεννήθηκε σε νοσοκομείο του Geelong.

Λίγους μήνες μετά τη γέννηση, οι γονείς παρατήρησαν ότι ο Adyan δεν μπορούσε με ευκολία να σηκώσει το κεφάλι του. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι είχε μια ήπια εγκεφαλική παράλυση, πιθανώς προκαλούμενη από εγκεφαλικό επεισόδιο λίγο πριν ή μετά τη γέννησή του.

Ο Bhuiyan έλαβε το πτυχίο του στο Μπαγκλαντές και το διδακτορικό δίπλωμα μηχανικού στο Πανεπιστήμιο Deakin της Νότιας Κορέας το 2016. Του χορηγήθηκε μόνιμη βίζα μετανάστευσης από την Πολιτεία της Βικτώρια, ωστόσο, εξαιτίας της αναπηρίας του Adyan, απορρίφθηκε σύμφωνα με τα αυστηρά κριτήρια υγείας για χορήγηση βίζας στην Αυστραλία.

Η ιατρική αξιολόγηση του 2019, σύμφωνα με τον Guardian, διαπίστωσε ότι ο Adyan είχε «ήπια  δυσλειτουργία» που πιθανόν να ήταν μόνιμη και να απαιτούσε κοινοτικές υπηρεσίες «συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, πρόσθετης υποστήριξης στο σχολείο».

“Δεν έχω καμία ιδέα γιατί ένα παιδί που έχει μικρή αδυναμία στο αριστερό χέρι του θα χρειαστεί ειδική εκπαίδευση”, είπε ο Bhuiyan. “Από όσο καταλαβαίνω, απαιτείται ειδική εκπαίδευση για εκείνους που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στα κανονικά σχολεία.”

Η οικογένεια ζήτησε από τον υπουργό μετανάστευσης, David Coleman, την επανεξέταση της υπόθεσής τους καθώς αυτός αποτελεί την τελευταία ευκαιρία για να παραμείνουν στην Αυστραλία. Οι διακριτικές εξουσίες του υπουργού του επιτρέπουν να χορηγήσει ή να αρνηθεί τη θεώρηση. Δεν είναι υποχρεωμένος να λάβει απόφαση ή να δώσει εξηγήσεις.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Εννέα περιοχές της Αττικής κινδυνεύουν περισσότερο από μια καταστροφική πλημμύρα, σύμφωνα με το σχέδιο δράσεων πολιτικής προστασίας για την αντιμετώπιση κινδύνων από την εκδήλωση πλημμυρικών φαινομένων.

Πρόκειται για παράκτιες περιοχές Σαρωνίδας – Αναβύσσου – Παλαιάς Φώκαιας, η χαμηλή ζώνη Λουτρακίου, η περιοχή των Μεσογείων, η χαμηλή ζώνη Μεγάρων – Νέας Περάμου, η χαμηλή ζώνη Ασπροπύργου – Ελευσίνας, η χαμηλή ζώνη της τεχνητής λίμνης Μαραθώνα, η παράκτια πεδινή περιοχή Μαραθώνα – Νέας Μάκρης, η λεκάνη του Κηφισού και οι παράκτιες περιοχές Βάρης – Αγίας Μαρίνας Κορωπίου, όπως αναφέρει ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή».

Όπως αναφέρει μελέτη του ΕΚΠΑ, τα 3/4 των πλημμυρών συμβαίνουν τους μήνες από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο (και με μικρότερη συχνότητα έως τον Ιανουάριο).

Ειδικότερα, στα Μεσόγεια, το 55,7% της περιοχής χαρακτηρίζεται από υψηλό κίνδυνο πλημμύρας, με πιο ευαίσθητη την περιοχή βορείως των Καλυβίων Θορικού. Σε πλημμύρα 100ετίας (πλημμύρα που συμβαίνει μια φορά στα 100 χρόνια), η μελέτη εκτιμά ότι θα επηρεαστεί και η περιοχή δυτικά της Βραυρώνας, καθώς και το νότιο κομμάτι του λιμένα Μαρκοπούλου.

Πιο επικίνδυνα σε περίπτωση πλημμύρας είναι το ρέμα του Αγίου Γεωργίου, από το ύψος του Ιπποδρόμου στο Μαρκόπουλο έως τη συμβολή του με το ρέμα Ερασίνου, ο κύριος κλάδος του ρέματος Ερασίνου, το Μεγάλο Ρέμα στο τμήμα που δεν είναι διευθετημένο μέχρι τη συμβολή με το ρέμα Κρυονερίου και το ρέμα της Ραφήνας, μέχρι τη συμβολή με το ρέμα Αγίας Παρασκευής.

Στη ζώνη Ασπροπύργου – Ελευσίνας, το ρέμα Γιαννούλας εκτιμάται ότι μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στο κομμάτι από τον Ασπρόπυργο «δεδομένου ότι η κοίτη μειώνεται και σχεδόν εξαφανίζεται», ενώ το ρέμα Αγίας Αικατερίνης υπό ακραίες συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε πλημμύρα το παραλιακό κομμάτι. Σε πλημμύρα 50ετίας, οι πιο ευάλωτες περιοχές είναι οι οικισμοί Μάνδρας και Ελευσίνας, καθώς και η περιοχή ανατολικά της Μαγούλας και του Ασπροπύργου.

Στη ζώνη Μεγάρων – Νέας Περάμου, σε πλημμύρα 50ετίας επηρεάζεται η περιοχή των οικισμών Μεγάρων, Λάκκας Καλογήρου και Βλυχάδας, ενώ πολύ υψηλός θεωρείται ο κίνδυνος σε τμήματα των δύο πρώτων οικισμών.

Στην περιοχή Μαραθώνα (χαμηλή ζώνη λεκάνης τεχνητής λίμνης) το 49,8% της περιοχής χαρακτηρίζεται από πολύ υψηλή τρωτότητα. Ο κίνδυνος πλημμύρας είναι υψηλός στην περιοχή των οικισμών Καπανδριτίου, Αφιδνών και Κρυονερίου, ενώ πολύ υψηλός κίνδυνος εντοπίζεται νότια του οικισμού Κοσμοθέα και σε περιοχή της Κηφισιάς.

Στην πεδινή περιοχή Μαραθώνα – Νέας Μάκρης, στο ενδεχόμενο πλημμύρας 100ετίας, όμως, υψηλότερο κίνδυνο έχει ο οικισμός του Αγίου Παντελεήμονα, η περιοχή δυτικά του οικισμού Μαραθώνα και τμήματα της Νέας Μάκρης.

Στη λεκάνη του Κηφισού, σε μια πλημμύρα 50ετίας εκτιμάται ότι μπορεί να κατακλυστεί μια ζώνη 13,6 τ. χλμ. Το 61,1% της περιοχής που εξετάστηκε, εκτιμάται ότι αντιμετωπίζει υψηλό κίνδυνο τρωτότητας.

Το σχέδιο «Δάρδανος»

Μέσα στις επόμενες ημέρες κάθε περιφερειάρχης και κάθε δήμαρχος της χώρας θα λάβει ένα χάρτη της «επικράτειάς» του, όπου θα απεικονίζονται με ευκρίνεια οι περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο από πλημμύρες, εφόσον φυσικά υπάρξουν τα ανάλογα καιρικά φαινόμενα.

Οι συγκεκριμένοι χάρτες, οι οποίοι περιέχουν επίσης τις περιοχές που έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης την τελευταία τετραετία, αποτελούν μια «προσφορά» της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας προς την τοπική αυτοδιοίκηση Α΄ και Β΄ βαθμού έτσι ώστε, ενόψει χειμώνα και έντονων καιρικών φαινομένων, να φροντίσουν για την αναγκαία λήψη των μέτρων που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά τους.

Οι πολύτιμοι χάρτες συνοδεύονται από το σχέδιο με την κωδική ονομασία «Δάρδανος», που έχει καταρτίσει η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας στο οποίο καταγράφονται λεπτομερώς οι υποχρεώσεις, οι αρμοδιότητες και η νομοθεσία που αφορά την πρόληψη και αντιμετώπιση των πλημμυρικών φαινομένων, έτσι ώστε «κανένας δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει, την επόμενη φορά που θα ανακύψει πρόβλημα», όπως επισημαίνει στην «Καθημερινή» ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας, Νίκος Χαρδαλιάς.

Το σχέδιο δράσεων πολιτικής προστασίας για την αντιμετώπιση κινδύνων από την εκδήλωση πλημμυρικών φαινομένων με την επωνυμία «Δάρδανος» αναρτήθηκε ήδη στη Διαύγεια.

Για την αντιμετώπιση των πλημμυρών ασφαλώς απαιτούνται έργα, ωστόσο χρειάζεται επίσης να ληφθούν μέτρα πολιτικής προστασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχέδιο περιλαμβάνει συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση των πλημμυρών την ώρα που συμβαίνουν και καταλήγει στις προβλεπόμενες αποζημιώσεις για τους πληγέντες.

(Πηγή: alfavita.gr)

Photo Credits: IUCN/Francesca Ardau

Από μισό έως και τα δύο μέτρα αναμένεται να φθάσει, σε πολλές περιοχές της Μεσογείου, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, μέχρι το τέλος του αιώνα.

Αυτό έκανε γνωστό ο Αλέσσιο Σάττα, συντονιστής του Medwet (The Mediterranean Wetlands Initiative), παρουσιάζοντας τη σχετική επιστημονική μελέτη, τονίζοντας ότι «δεν πρόκειται να μείνει ανεπηρέαστη καμία απολύτως ανθρώπινη δραστηριότητα στις ακτές της Μεσογείου», και πρόσθεσε ότι «ολόκληρες περιοχές, ακόμα και χωριά θα οδηγηθούν στον αφανισμό». «Αυτή η βίαιη και απότομη μεταβολή της στάθμης της θάλασσας, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, δε δίνει περιθώριο στο οικοσύστημα να προσαρμοστεί και έτσι αναμένονται σημαντικές απώλειες στη βιοποικιλότητα, αλλά και στις ανθρωπογενείς δραστηριότητες τις επόμενες δεκαετίες», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης Δέλτα Έβρου και Σαμοθράκης και περιβαλλοντολόγος Ανδρέας Αθανασιάδης.

Όπως εξήγησε ο κ. Σάττα, στο πλαίσιο συνάντησης δημοσιογράφων και ειδικών από τη Μεσόγειο στο Οριστάνο της Σαρδηνίας, που διοργάνωσε το IUCN σε συνεργασία με το Medwet και το Ίδρυμα Medsea, «η Μεσόγειος είναι το hot spot των hot spot της κλιματικής αλλαγής. Θερμαίνεται κατά 20% γρηγορότερα από τις υπόλοιπες θάλασσες του κόσμου, ενώ η άνοδος της θερμοκρασίας της αναμένεται να φθάσει τους 2,2 βαθμούς μέχρι το 2040 και τους 3,8 μέχρι το τέλος του αιώνα». Όπως εξήγησε, «η άνοδος της θερμοκρασίας της θάλασσας σε συνδυασμό με την αύξηση της θερμοκρασίας του αέρα και τη μεταβολή των βροχοπτώσεων είναι οι αιτίες που δημιουργούν το θερμοδυναμικό φαινόμενο της ανόδου της στάθμης των υδάτων της». Η Μεσόγειος περιλαμβάνει χιλιάδες χωριά, καθώς επίσης και δεκαπέντε μεγαλουπόλεις.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ο αντισημιτισμός ξεκινά στην καθημερινή ζωή, εκεί όπου βρίσκεται και η ευθύνη του καθενός εξ ημών προκειμένου να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά η φρίκη

Πολύ λίγα από τα παιδιά που οδηγήθηκαν στο Άουσβιτς και τα άλλα στρατόπεδα επέζησαν

Ο Alwin Meyer (Άλβιν Μέγιερ) ήταν μόλις 22 ετών το καλοκαίρι του 1972, όταν περνούσε πρώτη φορά τη βαριά σιδερένια πύλη του Άουσβιτς ορμώμενος από μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να μάθει περισσότερα για το πρώην στρατόπεδο θανάτου και την ιστορία του.

Αυτό όμως που έμελλε να ανακαλύψει μιλώντας με πρώην κρατουμένους -την τραγική μοίρα των μικρών παιδιών και των βρεφών που βρήκαν το θάνατο εκεί- τον έκανε να θέλει να βρει τι απέγιναν όσα παιδιά επιβίωσαν από τη φρίκη του Άουσβιτς.

Ο Γερμανός (μετέπειτα) συγγραφέας και δημοσιογράφος άρχισε μια μεγάλη και δύσκολη έρευνα για να φέρει στο φως την άγνωστη ιστορία των παιδιών του Άουσβιτς.

Επί δεκαετίες έψαχνε, με υπομονή κι επιμονή, να βρει τα παιδιά αυτά, να μιλήσει μαζί τους και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, ώστε να μοιραστούν μαζί του ιστορίες από τη ζωή τους στο στρατόπεδο, εκεί όπου ο θάνατος ήταν παντού.

Αυτές οι ιστορίες είναι ο κορμός του βιβλίου «Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καπόν (μετάφραση: Καρίνα Λάμψα – Παυλίνα Δηράνη).

Η συνειδητοποίηση ότι πολύ λίγα από τα παιδιά που οδηγήθηκαν στο Άουσβιτς και τα άλλα στρατόπεδα επέζησαν έκανε τον Alwin Meyer να αισθανθεί «σοκαρισμένος, θυμωμένος και ντροπιασμένος», όπως εξηγεί ο ίδιος, μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου του.

«Από τότε τα Παιδιά του Άουσβιτς είναι η κινητήρια δύναμη για την καρδιά και το μυαλό μου» λέει.

«Επί 47 χρόνια αναζητώ επαφή με τα λιγοστά παιδιά του Άουσβιτς που κατάφεραν να επιζήσουν. Στη δεκαετία του ΄70 άρχισα να γράφω μικρά άρθρα για τις συναντήσεις μου αυτές και οι αντιδράσεις ήταν θετικές. Γρήγορα γεννήθηκε και η επιθυμία για ένα βιβλίο» σημειώνει ο Meyer, το πρώτο βιβλίο του οποίου γι’ αυτό το θέμα δημοσιεύτηκε το 1990 με τίτλο «Die Kinder von Auschwitz» (Τα παιδιά του Άουσβιτς).

Ακολούθησε, πέντε χρόνια αργότερα, η έκδοση στα ιαπωνικά, ενώ αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί και η ελληνική έκδοση, για την οποία ο συγγραφέας δεν κρύβει τη συγκίνησή του, αλλά και την ευγνωμοσύνη του στην εκδότρια Ραχήλ Καπόν για τη μέγιστη φροντίδα που, όπως λέει, έδειξε για ένα άρτιο αποτέλεσμα.

Εκθέσεις, ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας εξήντα λεπτών, άλλα βιβλία και πληθώρα άρθρων συμπληρώνουν το παζλ των δραστηριοτήτων του Γερμανού ερευνητή για το θέμα.

Καταρρίπτοντας τα τείχη της δυσπιστίας

Η έρευνα, ωστόσο, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν.

«Η δυσπιστία μετά το Άουσβιτς και τα άλλα εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί ήταν τεράστια. Ακόμα κι απέναντι σε ένα νεαρό Γερμανό» εξηγεί και θυμάται να του αφηγούνται τα παιδιά αυτά πως μετά το Άουσβιτς, ό,τι συνδεόταν με αυτό τους προκαλούσε φόβο.

«Ορισμένοι μου είπαν ότι «όταν ακούω τη γερμανική γλώσσα, μου φεύγουν τα πάντα από τα χέρια» ή «συνδέω αμέσως κάθε γερμανική λέξη με τις φωνές στο στρατόπεδο» ή πως και «μόνο η λέξη Γερμανός με κάνει να φοβάμαι…»» αφηγείται.

Η συνάντηση με τον Tadeusz Szymański, πρώην κρατούμενο του Άουσβιτς, ήταν αυτή που βοήθησε τον Meyer να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που συναντούσε και να αρχίσει να ανασύρει στην επιφάνεια τις σφηνωμένες στη ρωγμή του χρόνου ιστορίες τους.

Χρειάστηκε πολλές φορές να ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα για να συναντήσει κάποιον από τους ανθρώπους που αναζητούσε, πολλές φορές, μάλιστα, χωρίς καν να υπάρχει κάποιο προκαθορισμένο ραντεβού.

«Μια φορά ταξίδεψα σε άλλη πόλη για να συναντήσω κάποιον με τον οποίο είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο. Αρχικά μου ζήτησε να συναντηθούμε στο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού. Μιλήσαμε εκεί για μισή ώρα. Ήθελε να μάθει τι είδους Γερμανός ήμουν, ποια ήταν η στάση της οικογένειάς μου από το 1933 έως το 1945 και τι πιστεύω για το Ισραήλ και το λαό του» λέει για μία από αυτές τις συναντήσεις.

Θυμάται, μάλιστα, πως χρειάστηκε αυτή η πρώτη συνάντηση προκειμένου να του ανοίξει αυτό το άλλοτε «παιδί του Άουσβιτς» το σπίτι του και να αρχίσει σταδιακά να του ξεδιπλώνει την ιστορία της ζωής του.

«Η πικρή αλήθεια είναι ότι ορισμένα από τα παιδιά του Άουσβιτς που επέζησαν δεν μπόρεσαν να μιλήσουν ποτέ για όλα αυτά. Ο πόνος ήταν υπερβολικά μεγάλος. Η μνήμη της μητέρας που δολοφονήθηκε, του πατέρα, των αδελφών, των παππούδων, των θείων… Κάποιοι δεν μπόρεσαν να κουβαλήσουν τις μνήμες του Άουσβιτς και αποφάσισαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Πέθαναν, ουσιαστικά, από τις συνέπειες του Άουσβιτς» λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο συγγραφέας.

Ο Χάιντς Κούνιο, η Θεσσαλονίκη και το χρέος της μνήμης στα παιδιά που δε γύρισαν ποτέ

Το βιβλίο αρχίζει με την ιστορία του θεσσαλονικιού επιζώντος Χάιντς Κούνιο, που μπορεί να κατάφερε να αποτινάξει από πάνω του τις στάχτες του Ολοκαυτώματος, αλλά η χαίνουσα πληγή στην ψυχή του θα του θυμίζει πάντα πως σχεδόν όλα τα εβραιόπουλα της ηλικίας του δεν επέστρεψαν ποτέ από το Άουσβιτς. Δολοφονήθηκαν επειδή ήταν Εβραίοι και «…κάθε σκέψη γύρω απ΄ αυτό είναι αβάσταχτη» όπως λέει.

Αυτήν την πτυχή της ιστορίας του Ολοκαυτώματος, την τραγική μοίρα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, επέλεξε να προτάξει στο βιβλίο του ο συγγραφέας, ώστε να κάνει κοινωνούς όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες.

Για το συγγραφέα, άλλωστε, η διατήρηση της μνήμης και η ανάδειξή της είναι ένα είδος χρέους απέναντι στα παιδιά που δεν γύρισαν ποτέ αλλά και σε αυτούς, τους ελάχιστους, που επέστρεψαν αλλά είχαν χάσει τις οικείες εικόνες του παρελθόντος, τους ήχους, τις μυρωδιές και τα ακούσματα στα λαντίνο, τα ισπανοεβραϊκά που σαν κελάρυσμα ακούγονταν κάποτε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Με φόντο όλα όσα τραγικά συνέβησαν στο Άουσβιτς και τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είναι «θαύμα» οι συναντήσεις και οι συζητήσεις με ανθρώπους όπως ο Χάιντς Κούνιο, λέει ο Meyer.

Τα μαθήματα της ιστορίας και μια εμπειρία ζωής

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Μην ξεχάσεις το όνομά σου. Τα παιδιά του Άουσβιτς» περνά όλη η ιστορία των εγκλημάτων των Ναζί. Εγκλήματα που, όπως λέει ο συγγραφέας, μας δίδαξαν ότι ο αντισημιτισμός ξεκινά στην καθημερινή ζωή, εκεί όπου βρίσκεται και η ευθύνη του καθενός εξ ημών προκειμένου να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά η φρίκη.

Το τραύμα άλλωστε δεν κλείνει εύκολα, όπως γλαφυρά περιγράφει κι ένας εκ των επιζώντων, ο David Jozefowicz (Νταβίντ Γιοζέφοβιτς): «…όσο μακριά και να φύγεις, το Άουσβιτς δε θα σ’ αφήσει ποτέ».

Η έρευνα του Alwin Meyer δεν έχει κλείσει. Τα τελευταία δύο χρόνια κατόρθωσε να εντοπίσει άλλα επτά «παιδιά του Άουσβιτς» στην Ευρώπη και τον Καναδά.

Γεννήθηκαν μέσα στο στρατόπεδο, όπως λέει, σε συνθήκες που δεν τις χωρά ο ανθρώπινος νους, και κατόρθωσαν, παρόλα αυτά, να επιζήσουν.

Ένα από αυτά τα (τότε) παιδιά -που ζει σήμερα στη βορειοανατολική Ουγγαρία- γεννήθηκε, μάλιστα, την ημέρα που απελευθερώθηκε το Άουσβιτς, στις 27 Ιανουαρίου 1945.

«Τα παιδιά που γεννήθηκαν στο Άουσβιτς» είναι και το θέμα της έκθεσης πάνω στην οποία εργάζεται με πυρετώδεις ρυθμούς αυτό το διάστημα ο Meyer, προκειμένου να είναι έτοιμη για τα εγκαίνια της 23ης Ιανουαρίου 2020 στο Resistance Memorial Center του Βερολίνου, όπου θα παραμείνει επί ένα χρόνο.

Κάνοντας απολογισμό των δεκαετιών έρευνας στις ζωές των παιδιών του Άουσβιτς, ο Alwin Meyer αισθάνεται ευγνωμοσύνη, όπως λέει, για το γεγονός ότι είχε την ευκαιρία να συναντήσει «αυτούς τους εκπληκτικούς και υπέροχους ανθρώπους», και με ορισμένους από αυτούς να χτίσει και σχέσεις φιλίας.

Αυτό είναι, μας λέει, και η μεγαλύτερη αναγνώριση των προσπαθειών του να δώσει «πρόσωπο και φωνή» στα άγνωστα «παιδιά του Άουσβιτς».

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Η 9χρονη, Wang Xin, έχει γίνει viral στα social media της Κίνας χάρη στις εντυπωσιακές ικανότητές της στο Κουνγκ Φου.

Το κορίτσι, που ζει στην πόλη Linyi προπονείται καθημερινά στο σπίτι της και οι φιγούρες που πραγματοποιεί με ευλυγισία είναι μοναδικές.

“Η Wang Xin άρχισε να προπονείται στις βασικές αρχές μόλις στην ηλικία των τριών. Είναι πλέον εννέα ετών και είναι σε πάρα πολύ καλό επίπεδο” δήλωσε ο πατέρας της, Wang Benguo.

(Πηγή: enikos.gr)

Σε έναν επίγειο παράδεισο έχουν μετατρέψει τη λίμνη Βιστωνίδα τα εκατοντάδες ροζ φλαμίνγκο που έχουν κατακλύσει και φέτος την περιοχή.

Η λίμνη Βιστωνίδα αποτελεί έναν ιδιαίτερης οικολογικής αξίας υδροβιότοπο, στον οποίο μπορεί κανείς να συναντήσει μια σειρά από σπάνια είδη πουλιών. Ανάμεσα σε αυτά, αλλά και την πλούσια πανίδα της περιοχής, ξεχωρίζουν κάθε χρόνο τα ροζ φλαμίνγκο τα οποία χάρη στο ιδιαίτερα έντονο πορφυρό χρώμα που έχει το κάτω μέρος των φτερών τους, δημιουργούν μια ιδιαίτερα μαγική ατμόσφαιρα στη λίμνη. Κάθε χρόνο άλλωστε δεκάδες επισκέπτες σπεύδουν στην περιοχή για να απολαύσουν το θέαμα αλλά και για θρησκευτικό τουρισμό, μιας και η λίμνη Βιστωνίδα συνδυάζει αρμονικά και τα δύο.

Οι συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή ευνοούν ιδιαίτερα την παρουσία των φλαμίνγκο τα οποία ταξιδεύουν κάθε χρόνο χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν στην λίμνη Βιστωνίδα. Αξίζει να σημειωθεί πως η λίμνη Βιστωνίδα είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, με μέγιστο μήκος 12,5 χλμ. και μέγιστο πλάτος 7 χλμ. Η ιδιαιτερότητα της είναι στο νερό, το οποίο παρουσιάζει μεταβολές στην περιεκτικότητα αλάτων. Έτσι, στο βόρειο τμήμα της λίμνης έχει γλυκά νερά ενώ στο νότιο τμήμα έχει αλμυρά. Σε δύο μικρές νησίδες της λίμνης, είναι χτισμένα τα γνωστά εκκλησάκια του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας Παντάνασσας, που τα επισκέπτονται μεγάλος αριθμός πιστών.

Στην λίμνη ζουν πάνω από 302 πουλιών όπως ο Λευκοτσικνιάς, τα Φοινικόπτερα, ο Αγυροπελεκάνος, η Αργυροτσικνιά, και η Λαγγόνα. Εδώ θα δείτε εκατοντάδες ροζ φοινικόπτερα, δηλαδή τα γνωστά φλαμίγκο, καθώς και πολυάριθμα άλλα είδη πουλιών. Μέσα στην λίμνη ζουν πάνω από 37 είδη ψαριών όπως το γριβάδι, η κοκκινοφτέρα και η θρίτσα ενώ στα αλμυρά νερά συναντούμε τα χέλια, τα λαβράκια, και τους κέφαλους. Γύρω από την λίμνη υπάρχουν ζώα φυτοφάγα, σαρκοφάγα, διαφόρων μεγεθών. Στα δάση και τους θαμνώνες, στα Δέλτα του Κόσυνθου και του Κομψάτου κρύβονται ο αγριόγατος, ο ασβός, και το τσακάλι. Η βόρεια και η νότια όχθη περιβάλλεται από εκτεταμένες ζώνες καλαμιών και αλμυρικιών ενώ νότια της λίμνης στη λιμνοθάλασσα του Πόρτο-Λάγος έχει μεγάλη αλοφυτική βλάστηση με έλη και αμμοθίνες. Στην ευρύτερη περιοχή ζουν λίγοι λύκοι και ζαρκάδια.

Η ιστορία της λίμνης 

Η γέννηση της λίμνης Βιστωνίδας τοποθετείται πριν από 5.000.000 χρόνια. Πήρε το όνομα της από τους Βίστωνες, ένα Θρακικό φύλο, που ζούσε στην περιοχή. Βασιλιάς των Βιστώνων ήταν ο Διομήδης. Ο Ηρακλής πήρε εντολή από το βασιλιά του Άργους Ευρυσθέα, να του φέρει ζωντανά τα φοβερά άλογα του Διομήδη, άγριες φοράδες που τρεφότανε με ανθρώπινες σάρκες και από τα ρουθούνια τους πετούσαν φωτιές.

Ο Ηρακλής πήρε μαζί του πολλά γενναία παλληκάρια έφτασε στο σημερινό Πόρτο Λάγος με πλοίο και ύστερα από μια γρήγορη απόβαση, άρπαξε τα άλογα από τους στάβλους του Διομήδη και έφτασε στην παραλία. Πριν μπουν στο πλοίο για την επιστροφή ο Ηρακλής και οι παρέα του, τους μυρίστηκαν οι Βίστωνες και ακολούθησε μάχη. Ο Ηρακλής σκότωσε τον Διομήδη και έτρεψε σε φυγή το στρατό του. Στο μεταξύ όμως τα σαρκοφάγα άλογα πρόλαβαν και κατασπάραξαν τον φίλο του Άβδηρο. Στην μνήμη του Άβδηρου χτίστηκε αργότερα στην περιοχή η πόλη Άβδηρα.

Στους νεότερους χρόνους η περιοχή της Βιστονίδας πέρασε όπως και η υπόλοιπη Θράκη από πολλούς κατακτητές. Τελευταία εγκαταστάθηκαν οι Τούρκοι το 14ο αιώνα και έμειναν μέχρι το 1920. Το φυσικό τοπίο της λίμνης Βιστωνίδας έρχονται να συμπληρώσουν οι λιμνοθάλασσες  Λάφρη, Λαφρούδα, Αλυκή, Έλος καθώς και η λιμνοθάλασσα του Πόρτο Λάγους.

(Πηγή: ant1news.gr με πληροφορίες από xanthinews.gr)

Της Ουαρσάν Σάιρ*

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτή σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

-.-

* Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία. Η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016, ωστόσο έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013).

(Πηγή: tvxs.gr)

Ο Γιάννης Σπανός ένας από τους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες έφυγε από την ζωή. Τα τραγούδια του που έχουν τραγουδηθεί από όλους σημάδεψαν γενιές και γενιές. Τον Μάϊο είχε γιορτάσει τα 50 του χρόνια στην δισκογραφία.

Γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας στις 26 Ιουλίου 1934. Ο Γιάννης Σπανός εισήλθε στην δισκογραφία με το τραγούδι “Μιά Αγάπη για το Καλοκαίρι”. Έχει γράψει πολλά τραγούδια για το λεγόμενο Νέο κύμα.
Σημαντικότεροι δίσκοι του:

1965 Ο Γιάννης Σπανός Παίζει Σπανό
1965 Αποδημίες – Καίτη Χωματά
1966 Η Σούλα Μπιρμπίλη σε τραγούδια του Γιάννη Σπανού και του Νότη Μαυρουδή
1967 Α’ Ανθολογία -Νέο Κύμα
1968 Β’ Ανθολογία -Νέο Κύμα
1968 Ο Γιάννης Σπανός Διευθύνει Γιάννη Σπανό
1969 Σκιές στην άμμο -Καίτη Χωματά, Μιχάλης Βιολάρης
1969 Μια Κυριακή -Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού
1969 Όλο το καλοκαίρι -Μπέμπα Μπλάνς
1971 Εκείνο το καλοκαίρι- Αφροδίτη Μάνου (Α’ Βραβείο Μουσικής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
1972 Η γλυκειά Ίρμα -Έλλη Λαμπέτη
1973 Μέρες Αγάπης -Δήμητρα Γαλάνη
1974 Ο Μορμόλης – Χρήστος Λεττονός, Γιάννης Φέρτης, Ξένια Καλογεροπούλου, Τάνια Τσανακλίδου
1974 Οδός Αριστοτέλους -Γιάννης Πάριος, Χάρις Αλεξίου, Γιάννης Καλατζής
1975 Γ’ Ανθολογία -Αρλέτα, Κώστας Καράλης
1976 η Αλέκα Κανελλίδου τραγουδάει Γιάννη Σπανό
1977 Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδάει Γιάννη Σπανό
1978 Μ’αγαπούσες θυμάμαι -Δήμητρα Γαλάνη
1981 Στου καιρού τα ρέματα -Μανώλης Μητσιάς
1982 Φίλε -Τάνια Τσανακλίδου
1984 Έξοδος Κινδύνου -Άλκηστις Πρωτοψάλτη
1985 Χάρτινες Καρδιές – Γιάννης Πουλόπουλος
1988 Προσωπικά -Ελένη Δήμου
1991 Ανάμεσα σε δυο αγάπες (β’ πλευρά με στίχους Αντ. Ανδρικάκη)-Χριστίνα Μαραγκόζη
1992 Η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδάει Γιάννη Σπανό
1992 Να’χα δυο καρδιές να σ’αγαπώ -Κατερίνα Κούκα
1993 Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδάει Γιάννη Σπανό
1996 Άκου λοιπόν -Ελένη Δήμου

Τα πιο γνωστά τραγούδια του είναι: “Σαν με κοιτάς”, “Οδός Αριστοτέλους”, “Σπασμένο καράβι”, “Μια φορά θυμάμαι”, “Μαρκίζα”, “Είπα να φύγω”, “Βροχή και σήμερα”, “Θα με θυμηθείς”, “Στην αλάνα”, “Μια Κυριακή” κ.ά. Έχει συνεργαστεί με διάσημους Γάλλους μουσικούς και ηθοποιούς στην αρχή της καριέρας του.

Έχει μελοποιήσει στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Γιώργου Παπαστεφάνου, αλλά και ποιήματα των Βασίλη Ρώτα, Γεωργίου Βιζυηνού, Μυρτιώτισσας, Νίκου Καββαδδία, Μίλτου Σαχτούρη κ.ά.

(Πηγή: ertopen.com με πληροφορίες από skai.gr)