paidevo.gr

Της Βάλιας Μπαζου

Εάν πείτε σε έναν συμβατικά κινούμενο επιχειρηματία ότι η κλιματική αλλαγή θα κρίνει το μέλλον των επενδύσεών του, θα σας θεωρήσει από άσχετο έως γραφικό.

Η πραγματικότητα είναι, όμως, τελείως διαφορετική αφού τα σοβαρά επενδυτικά fund – και όχι οι εξπέρ του «αέρα – πατέρα» – συμβουλεύονται, πλέον,  τους ειδικούς της κλιματικής αλλαγής πριν αποφασίσουν την επόμενη κίνησή τους.

Και αυτό γιατί οι «χρυσές» ή αλλιώς στρατηγικές αγορές, όπως η Κίνα, η Ιαπωνία και οι Φιλιππίνες καθώς και οι αναδυόμενες αγορές, όπως το Μπαγκλαντές,  είναι «χρυσοφόρες» υπό αίρεση, υπό την αίρεση των καταστροφικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Γι΄ αυτό το λόγο οι επιχειρηματίες και οι επενδυτές που βλέπουν έτη φωτός μπροστά και δεν περιορίζονται σε αρπαχτές, συμβουλεύονται εταιρείες ανάλυσης κινδύνου και για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες που εκδίδει τα τελευταία πέντε χρόνια και ανάλυση για τους κινδύνους από την κλιματική αλλαγή  είναι η Verisk Maplecroft, η οποία, μάλιστα, επιβεβαιώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο με την ολοσχερή καταστροφή των υποδομών στο Βανουάτου.

Η εταιρεία ανάλυσης κινδύνου είχε κατατάξει την νησιωτική χώρα του Νότιου Ειρηνικού στην 1η θέση επικινδυνότητας στην 5η ετήσια έκθεση με τίτλο «Ο Άτλας του Κινδύνου Φυσικών Καταστροφών».

Στην έκθεση αναλύθηκαν οι κίνδυνοι από φυσικές καταστροφές στις οποίες είναι εκτεθειμένες 1300 πόλεις, οι οποίες επελέγησαν με βάση το γεγονός ότι αποτελούν ή θα αποτελέσουν την επόμενη δεκαετία σημαντικά παγκόσμια οικονομικά κέντρα.

Στην έκθεση επισημαίνεται ακόμα ότι οι 50 από τις 100 πόλεις που σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι περισσότερο εκτεθειμένες σε φυσικούς κινδύνους λόγω κλιματικής αλλαγής, βρίσκονται οι 21 στις Φιλιππίνες, οι 16 στην Κίνα, οι 11 στην Ιαπωνία και οι 8 στο Μπαγκλαντές.

Σύμφωνα με τους αναλυτές της Verisk Maplecroft, οι κίνδυνοι εκδήλωσης φυσικών καταστροφών αποτελούν άμεσο κίνδυνο για τις επιχειρήσεις και την συνέχεια της εφοδιαστικής αλυσίδας ενώ απειλούν την οικονομική ανάπτυξη ορισμένων πόλεων που θεωρούνται εξαιρετικά σημαντικές για την ανάπτυξη των αναδυόμενων αγορών. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν παρά τα κέρδη τους, οι ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες συνεχίζουν να είναι ευάλωτες στις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών.

Να σημειωθεί ότι ο Άτλας της Verisk Maplecroft, δεν προσδιορίζει μόνον γεωγραφικά και χωροταξικά τις περιοχές που είναι περισσότερο εκτεθειμένες σε φυσικούς κινδύνους αλλά  παρέχει ένα πλαίσιο για την αξιολόγηση των επιχειρηματικών κινδύνων και λειτουργεί ως εργαλείο για τη λήψη αποφάσεων.

Μεταξύ των δεδομένων που προσφέρει είναι διαδραστικοί χάρτες για 198 χώρες με ανάλυση του κινδύνου από τσουνάμι, ηφαίστεια, κατολισθήσεις, πλημμύρες, τροπικές καταιγίδες και κυκλώνες, καταιγίδες, ισχυρές καταιγίδες, πυρκαγιές και ξηρασία.

(πηγή: topontiki.gr)

Τη δημιουργία του μεγαλύτερου αυτοκινητόδρομου στον κόσμο πρότεινε ο πρόεδρος των Ρωσικών Σιδηρόδρομων, Βλαντιμίρ Γιακούνιν, σύμφωνα με τους Siberian Times. Ο δρόμος θα διασχίζει όλη τη Ρωσία και θα τη συνδέει με υπάρχοντα οδικά δίκτυα σε Ευρώπη και Ασία. 

Το σχέδιο, που ονομάζεται Υπερευρασιατική Ζώνη Ανάπτυξης, προβλέπει έναν τεράστιο αυτοκινητόδρομο που θα συνδέει τα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας με την Αμερικανική πολιτεία της Αλάσκα, διασχίζοντας ένα κομμάτι στη Βερίγγειο θάλασσα, που διαχωρίζει την Ασία από τη Βόρεια Αμερική.

Σύμφωνα με το πρότζεκτ, που αποκαλύφθηκε σε μία συνάντηση της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ο αυτοκινητόδρομος θα κατασκευαστεί κατά μήκος του υφιστάμενου υπερσιβηρικού σιδηρόδρομου, μαζί με ένα νέο δίκτυο τρένων και αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η απόσταση ανάμεσα στα δυτικά και ανατολικά σύνορα της Ρωσίας είναι περίπου 10.000 χιλιόμετρα. Δεν δόθηκαν λεπτομέρειες για το πώς θα καλυφθεί το κενό ανάμεσα σε Σιβηρία και Αλάσκα (πλοίο, γέφυρα ή τούνελ), ενώ ο δρόμος πιθανότατα θα συνεχίζει στην Αλάσκα βόρεια από την πόλη Nome.

Σύμφωνα με το CNN, η Nome είναι απομονωμένη και δεν συνδέεται με το κεντρικό οδικό σύστημα της πολιτείας, που σταματάει στο Fairbanks. Υποθέτοντας ότι ένας δρόμος κατασκευάζεται προς το Nome (η ιδέα έχει μελετηθεί από την πολιτεία) ένα δυνητικό οδικό ταξίδι από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη θα κάλυπτε 20.777 χιλιόμετρα.

Το ρωσικό σχέδιο, αν πραγματοποιηθεί ποτέ, υπολογίζεται ότι θα κοστίσει «τρισεκατομμύρια δολάρια». Σύμφωνα με τον Γιακούνιν, ωστόσο, τα μεγάλα οικονομικά οφέλη μακροπρόθεσμα θα κάλυπταν την τεράστια αυτή δαπάνη. Ο Γιακούνιν, σύμφωνα με το CNN, θεωρείται φίλος του Πούτιν και σύμφωνα με κάποιες πηγές, πιθανός διάδοχός του στην προεδρία.

(πηγή: sigmalive.com)

22 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα Νερού

Παρά την τεράστια παγκόσμια πρόοδο για το πόσιμο νερό, τα επιτεύγματα δεν «ρέουν» προς τους πιο περιθωριοποιημένους πληθυσμούς.

Η πρόσβαση σε πόσιμο νερό ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας, δηλώνει η UNICEF εν όψει της Παγκόσμιας Ημέρας Νερού, αλλά για 748 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, η πρόσβαση και μόνο σε αυτό το ζωτικό αγαθό εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση.

«Η ιστορία της πρόσβασης σε πόσιμο νερό από το 1990, είναι μια ιστορία τεράστιας προόδου απέναντι σε απίστευτες δυσκολίες», δήλωσε ο Sanjay Wijesekera, Επικεφαλής των Παγκόσμιων Προγραμμάτων Ύδρευσης, Αποχέτευσης και Υγιεινής της UNICEF. «Αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα να γίνουν. Το νερό είναι η πεμπτουσία της ζωής και όμως, τα τρία τέταρτα του ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων – κυρίως οι φτωχοί και πιο περιθωριοποιημένοι – ακόμα και σήμερα στερούνται αυτό το πιο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα».

Περίπου 2,3 δισ άνθρωποι απέκτησαν πρόσβαση σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού από το 1990. Ως εκ τούτου, ο Αναπτυξιακός Στόχος της Χιλιετίας για μείωση στο μισό του ποσοστού του παγκόσμιου πληθυσμού που δεν είχε πρόσβαση, επιτεύχθηκε πέντε χρόνια πριν από την προθεσμία του 2015. Υπάρχουν πλέον μόνο τρεις χώρες – Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Μοζαμβίκη και Παπούα Νέα Γουινέα – όπου πάνω από το μισό του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού.

Όμως, παρά την πρόοδο αυτή, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές ανισότητες. Από τα 748 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση, το 90% ζουν σε αγροτικές περιοχές και υστερούν σε σχέση με την πρόοδο των χωρών τους.

Για τα παιδιά, η έλλειψη πρόσβασης σε ασφαλές νερό μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες. Κατά μέσο όρο, περίπου 1.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από διαρροϊκές ασθένειες που συνδέονται με το επισφαλές πόσιμο νερό, την ανεπαρκή αποχέτευση ή τις κακές συνθήκες υγιεινής.

Για τις γυναίκες και τα κορίτσια, η μεταφορά του νερού απορροφά χρόνο που μπορούν να διαθέσουν στη φροντίδα για τις οικογένειές τους και τη μόρφωσή τους. Σε επισφαλείς περιοχές, τις εκθέτει επίσης στον κίνδυνο της βίας και της επίθεσης. Η UNICEF εκτιμά ότι μόνο στην Αφρική, οι άνθρωποι δαπανούν 40 δισεκατομμύρια ώρες περπατώντας κάθε χρόνο μόνο και μόνο για τη συλλογή νερού.

Η Υποσαχάρια Αφρική, η περιοχή με τη χαμηλότερη κάλυψη το 1990, βελτιώνει την πρόσβαση σε πόσιμο νερό με το ρυθμό 50.000 ατόμων την ημέρα από το 2000. Παρ’ όλα αυτά, η περιοχή εξακολουθεί να εμφανίζει περισσότερους από τους 2 στους 5, αυτών που δεν έχουν πρόσβαση σε παγκόσμιο επίπεδο – ή 325 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι περισσότερες χώρες της περιοχής δεν βρίσκονται σε τροχιά για την επίτευξη του στόχου της χιλιετίας. Μια άλλη περιοχή που προξενεί ανησυχία είναι η Ωκεανία, η οποία έχει σημειώσει περιορισμένη πρόοδο από το 1990. Μεγάλος αριθμός ατόμων χωρίς πρόσβαση εμφανίζεται επίσης στην Κίνα (112 εκατομμύρια) και την Ινδία (92 εκατομμύρια).

Δουλεύοντας με τις κυβερνήσεις και τους συνεργάτες της, η UNICEF πιέζει για καινοτόμες και αποδοτικές μεθόδους για την επίτευξη προόδου.

– Στο Μπαγκλαντές, η UNICEF χρησιμοποίησε μια συναρπαστική νέα προσέγγιση για τη συλλογή βρόχινου νερού και άντλησής του μέσα σε ρηχούς υδροφόρους ορίζοντες, επιτυγχάνοντας διαθεσιμότητα νερού για περίπου 1 εκατομμύριο ανθρώπους των οποίων τα υπόγεια ύδατα είχαν καταστεί υφάλμυρα.

– Το 2014 στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, μέσω του μοντέλου «υγιή χωριά», πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι απέκτησαν πρόσβαση σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού και αποχέτευσης στις κοινότητές τους, και 229 σχολεία εξοπλίστηκαν με εγκαταστάσεις νερού, υγιεινής και αποχέτευσης.

Βασιζόμενοι στην επιτυχημένη εκστρατεία της προηγούμενης χρονιάς, η UNICEF και οι συνεργάτες της καλούν και φέτος τους πολίτες να συμμετάσχουν μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το hashtag #wateris, για την αύξηση της ευαισθητοποίησης σχετικά με το θέμα και την ανάδειξη των δεινών των συνανθρώπων μας που εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να στερούνται το πόσιμο νερό.

Τέσσερις στους δέκα Έλληνες δεν νιώθουν ποτέ ή σχεδόν ποτέ ευτυχισμένοι, ενώ περισσότεροι από οκτώ στους δέκα νιώθουν μικρή έως μέτρια ικανοποίηση από τη ζωή που ζουν, σύμφωνα με νέα πανευρωπαϊκά στοιχεία.

Σε μία κλίμακα από 0 έως 10, η μέση ικανοποίηση των Ελλήνων από τη ζωή τους παίρνει 6,2 βαθμούς, γεγονός που μας φέρνει στην προτελευταία θέση της Ευρώπης στο θέμα αυτό, μαζί με τους Πορτογάλους, τους Ούγγρους και τους Κύπριους.

Την μικρότερη ικανοποίηση απ’ όλους για τη ζωή τους έχουν οι Βούλγαροι, ενώ οι σκανδιναβικοί λαοί (Φινλανδοί, Δανοί και Σουηδοί) είναι αυτοί που ζουν περισσότερο απ’ όλους όπως έχουν ονειρευτεί (η μέση βαθμολογία που δίνουν στην ικανοποίησή τους από τη ζωή τους είναι 8).

Στον αντίποδα, μόνο το 12,8% των Ελλήνων δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή που ζουν. Το 35,5% νιώθουν ελάχιστα ικανοποιημένοι, ενώ το 51,8% μέτρια.

Σχεδόν μοιραία, λοιπόν, έχουμε το υψηλότερο ποσοστό δυστυχίας στην ΕΕ, με το 42% εξ ημών να δηλώνουν ότι δεν νιώθουν ποτέ ή σχεδόν ποτέ ευτυχισμένοι.

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η στατιστική Αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Eurostat, με αφορμή την χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας, δείχνουν ακόμα πως σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (σ.σ. εντός και εκτός ΕΕ) οι πιο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους είναι οι νέοι ηλικίας 16 έως 24 ετών.

Από τον κανόνα αυτό, δεν εξαιρείται η χώρα μας: η μέση βαθμολογία που δίνουν οι Έλληνες νέοι στην ικανοποίησή τους από τη ζωή τους είναι 7.

Από κει και πέρα, όμως, η ικανοποίηση φθίνει σταθερά, για να φτάσει στο ναδίρ της στους συνταξιούχους, ιδίως στις ηλικίες άνω των 75 ετών όπου βαθμολογείται με το πενιχρό 5,5.

Η αλήθεια είναι πως στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης οι συνταξιούχοι εκφράζουν πιο χαμηλή ικανοποίηση από τη ζωή τους σε σύγκριση με τους νέους.

Εξαίρεση σε αυτό αποτελούν οι συνταξιούχοι της Δανίας, της Ολλανδίας, της Σουηδίας, της Βρετανίας, της Ελβετίας και της Νορβηγίας (ηλικίες 65 ετών και άνω), οι οποίοι δηλώνουν πιο ικανοποιημένοι και από τους 16χρονους συμπατριώτες τους.

Για ευνόητους λόγους, την χαμηλότερη ικανοποίηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχουν οι άνεργοι και τα άτομα χωρίς ή με ελάχιστο εισόδημα (η μέση βαθμολογία που έδωσαν στην ικανοποίησή τους από τη ζωή ήταν 5,8), ενώ πιο ικανοποιημένοι δηλώνουν φοιτητές και εργαζόμενοι (7,8).

Στη Δανία, την Φινλανδία και την Ιρλανδία οι εργαζόμενοι με πλήρες ωράριο απασχόλησης είναι πιο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους απ’ ό,τι οι φοιτητές, ενώ στις υπόλοιπες χώρες ισχύει το αντίθετο.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Αναλυτικά οι χώρες της ΕΕ όσον αφορά την ικανοποίησή του από τη ζωή τους έχουν ως εξής (η βαθμολογία είναι από 0 έως 10, από την ελάχιστη έως την απόλυτη ικανοποίηση):

Δανία, Φινλανδία, Σουηδία – 8

Αυστρία, Ολλανδία – 7,8

Βέλγιο – 7,6

Λουξεμβούργο – 7,5

Ιρλανδία – 7,4

Βρετανία, Γερμανία, Πολωνία – 7,3

Ρουμανία – 7,2

Μάλτα – 7,1

Γαλλία, Σλοβακία, Σλοβενία – 7

Ισπανία, Τσεχία – 6,9

Ιταλία, Λιθουανία – 6,7

Εσθονία, Λετονία – 6,5

Κροατία – 6,3

Ελλάδα, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Κύπρος – 6,2

Βουλγαρία – 4,8

Μέσος όρος ΕΕ – 7,1

(πηγή: left.gr)

Πάνω από το ένα τρίτο των νοσοκομείων και κλινικών στις αναπτυσσόμενες χώρες δεν διαθέτουν κανένα χώρο όπου να μπορούν να πλυθούν με σαπούνι τα μέλη του νοσηλευτικού προσωπικού και οι ασθενείς, ενώ σχεδόν το 40% δεν διαθέτουν ούτε νερό, σύμφωνα με διεθνή έκθεση που διεξήχθη υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, σύμφωνα με το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο.

Η έκθεση, την οποία συνέταξε η φιλανθρωπική οργάνωση WaterAid σε συνεργασία με τον ΠΟΥ, αναφέρει ότι κάθε χρόνο 500.000 βρέφη πεθαίνουν πριν συμπληρώσουν ένα μήνα ζωής εξαιτίας της έλλειψης καθαρού νερού και βασικών συνθηκών υγιεινής.

Η έκθεση μάλιστα διαπιστώνει ότι ένα στα πέντε από αυτά τα βρέφη θα βρισκόταν στη ζωή αρκεί να είχε πλυθεί με καθαρό νερό ή να είχε λάβει περίθαλψη σε καθαρό και ασφαλές περιβάλλον από ανθρώπους που είχαν πλύνει τα χέρια τους με σαπούνι.

“Η δυνατότητα διατήρησης της υγιεινής ενός νοσοκομείου ή μίας κλινικής είναι τόσο θεμελιώδης και (συνιστά τόσο) βασική προϋπόθεση για την υγειονομική φροντίδα ώστε να αναρωτιέται κανείς αν εγκαταστάσεις που δεν διαθέτουν καθαρό νερό ή δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής είναι σε θέση να φροντίσουν επαρκώς τους ασθενείς τους”, δήλωσε η Μπάρμπαρα Φροστ, η επικεφαλής της WaterAid.

“Τόσο πολλά βρέφη γεννιούνται σε συνθήκες ανθυγιεινές ώστε να καταδικάζονται…σε έναν τραγικά πρώιμο θάνατο που θα μπορούσε να αποφευχθεί”.

Η Μαρία Νέιρα, εμπειρογνώμων του ΠΟΥ σε θέματα δημόσιας, κοινωνικής και περιβαλλοντικής υγείας, δήλωσε ότι τα ευρήματα της έκθεσης -της πρώτης αξιολόγησης του είδους που περιλαμβάνει 54 αναπτυσσόμενες χώρες- είναι ακόμη πιο σοκαριστικά αν σκεφτεί κανείς ότι και σε κλινικές που υποτίθεται ότι έχουν πρόσβαση σε νερό, η παροχή συχνά βρίσκεται σε απόσταση μισού χιλιομέτρου αντί στο σημείο όπου θα έπρεπε.

“Οι έγκυες την ώρα του τοκετού εξαρτώνται από ένα περιβάλλον το οποίο, το λιγότερο που κάνει είναι να μην θέτει σε κίνδυνο τις ίδιες ή το μωρό τους και δεν αναφέρουν την ανάγκη για πόσιμο νερό ή το ότι χρειάζεται να φύγουν από τις εγκαταστάσεις για να αναζητήσουν τουαλέτα”, αναφέρει η ίδια σε ανακοίνωση.

Εκτός του ότι στοιχίζουν τη ζωή σε νεογέννητα, οι ίδιες ανθυγιεινές συνθήκες προκαλούν επιδημίες όπως συνέβη με την χολέρα στην ΛΔ Κονγκό, την Αϊτή, το Μαλάουι, την Τανζανία και το Νότιο Σουδάν, διαπιστώνει η έκθεση.

(πηγή: enikos.gr)

ΑΝ ΔΙΨΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΚΑΝΕ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Δεν αμφισβητήσουμε την επιθυμία σου, να θέλεις να μένεις μόνος ή μόνη, σε ανάλογες φάσεις της ζωής σου. Εξάλλου, μία τέτοια ανάγκη, ορισμένες φορές, μας αποφορτίζει και μας ξεκουράζει από τις κατά καιρούς έντονες κοινωνικές δραστηριότητες στις οποίες τυχαίνει να συμμετέχουμε.

Ωστόσο, αν θες να ζήσεις τη ζωή με το κουταλάκι, και να ακούσεις πολλές φορές την ευχή “να τα εκατοστήσεις”, πρόσεξε, γιατί, σύμφωνα με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Brighman Young στη Γιούτα, η μοναξιά και η αντικοινωνικότητα θέτουν όρια στο προσδόκιμο της ζωής μας.

Ειδικότερα, η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου, εξέτασε διάφορες μελέτες σχετικά με το πώς η μοναξιά, και η κοινωνική απομόνωση, μπορούν να επηρεάσουν τη διάρκεια της ζωής μας, ανατρέχοντας σε αντίστοιχες παρελθοντικές μελέτες οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε διάρκεια 35 χρόνων.

Τα στοιχεία από 3 εκατομμύρια συμμετέχοντες, έδειξαν ότι, κατά μέσο όρο, η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο του πρόωρου θανάτου από 26 έως και 32%.

Η επικεφαλής της μελέτης, Julianne Holt-Lunstad, όπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου, δηλώνει: “Θα πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις πιο σοβαρά. Τα αποτελέσματα αυτά είναι συγκρίσιμα με την παχυσαρκία, κάτι που σημαίνει ότι η δημόσια υγεία δέχεται πολύ σοβαρό πλήγμα”.

Η μοναξιά δεν είναι πάντα ωραία

Ο νεότερος πληθυσμός φλερτάρει με την μοναξιά

Η έλλειψη κοινωνικών σχέσεων, ιδιαίτερα, όταν αυτή δεν γίνεται από επιλογή, είναι μία δύσκολη εμπειρία, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Υπάρχουν οι περιπτώσεις κατά τις οποίες, αν και οι άνθρωποι περιβάλλονται από άλλους ανθρώπους, νιώθουν μόνοι, ενώ υπάρχουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή συντροφιά.

Το δυσάρεστο αποτέλεσμα της έρευνας ήταν ότι, αν και ο ηλικιωμένος πληθυσμός είναι πιο πιθανό να είναι μόνος, και να παρουσιάζει υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας, αυτή η νέα μελέτη φέρνει στο προσκήνιο το γεγονός ότι ο νεότερος πληθυσμός φλερτάρει ολοένα περισσότερο με τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση, με αποτέλεσμα τα ποσοστά του κινδύνου θνησιμότητας να αυξάνονται στην ηλικιακή κλίμακα των 65 και κάτω.

Ο Tim Smith, ένας εκ των συγγραφέων, συμπληρώνει: “Με τη μοναξιά σε άνοδο, προβλέπεται μια πιθανή επιδημία μοναξιάς στο μέλλον”.

Η μοναξιά θέλει μέτρο

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο Psychological Science, επισημαίνει ότι οι παράγοντες οι οποίοι μετρήθηκαν ήταν η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των συμμετεχόντων, η ηλικία, το φύλο, και οι προϋπάρχουσες συνθήκες υγιεινής.

Εν κατακλείδι, η έλλειψη κοινωνικών σχέσεων παρουσιάζει περισσότερους κινδύνους συγκριτικά με όλα τα ανωτέρω, ενώ η ύπαρξη κοινωνικών σχέσεων στη ζωή του ανθρώπου, παρέχουν μια θετική επίδραση στη ζωή του.

“Στην ουσία, η μελέτη δείχνει ότι, όσο έχουμε θετική ψυχολογία με τον κόσμο, τόσο σε καλύτερη θέση θα βρισκόμαστε να λειτουργήσουμε όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά και σωματικά”, προσθέτει ο Tim Smith.

Δυο λόγια να ανταλλάξουμε

Τι λες για μια μπύρα στο παγκάκι της γειτονιάς;

Οι υπαίτιοι της κοινωνικής απομόνωσης, η οποία σύμφωνα με τους ειδικούς όλο και αυξάνεται, μπορεί να μην γνωρίζουμε με έγκριση από την επιστήμη ποιοι είναι. Ωστόσο, μέσω της παρατήρησης και της δικής μας εμπειρίας, θα δούμε πως πολλά κεφάλια στην καθημερινότητα είναι σκυμμένα προς μία μεγάλη οθόνη, συμμετέχοντας επιπόλαια σε ένα νευρωτικό chat, με wannabe διαδικτυακούς φίλους.

Από την άλλη, ίσως οι κοινωνικο-οικονομικές φουρτούνες της χώρας, δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε πως προβληματίζουν πολλούς από εμάς, με αποτέλεσμα, αυτή η σκυθρωπή διάθεση να γίνεται εν τέλει και ο καλύτερος μας φίλος.

Οι υποθέσεις, βεβαίως, παραμένουν γνώμες, χωρίς καμία επιστημονική καταβολή. Για αυτό, όμως, που μπορούμε να είμαστε σίγουροι, και η ανωτέρω μελέτη μας βρίσκει σύμφωνους, είναι ότι “η επιδημία μοναξιάς”, δεν βρίσκεται και τόσο μακριά μας.

Ίσως να ήταν καλή ιδέα, σήμερα ή αύριο, να μη χρειαστεί να το σκεφτούμε για να ανοίξουμε τις καρδιές μας σε έναν άγνωστό ή σε κάποιον γνωστό, καθήμενοι στο παγκάκι της γειτονιάς.

Με λίγα λόγια αγαπηθείτε, φιληθείτε και κάντε παρέα με όλο τον κόσμο, γιατί μπορεί και να χανόμαστε… Και είναι καλό να έχουμε κάποιον για συντροφιά, για να μας βγάζει από τα αδιέξοδά μας.

(πηγή: www.pathfinder.gr)

Την ενίσχυση των προσπαθειών για την εξάρθρωση περιπτώσεων σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο διαδίκτυο, τη δίωξη των παραβατών, την προστασία των παιδιών-θυμάτων και την αφαίρεση παράνομου περιεχομένου από το διαδίκτυο ζήτησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε πρόσφατη ψηφοφορία του.

Η κοινή πρωτοβουλία της ΕΕ και 55 χωρών από όλο τον κόσμο συσπειρώθηκε στην Παγκόσμια Συμμαχία κατά της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών στο Διαδίκτυο με στόχο τη διάσωση περισσότερων θυμάτων, την εξασφάλιση αποτελεσματικότερης δίωξης, την αύξηση της ευαισθητοποίησης και την επίτευξη συνολικής μείωσης του όγκου του υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών που διατίθενται στο Διαδίκτυο.

Η τρέχουσα μεταρρύθμιση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την προστασία των προσωπικών δεδομένων περιλαμβάνει αλλαγές για την καλύτερη προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών στο διαδίκτυο.

Ωστόσο, η καταπολέμηση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών και της χρήσης εικόνων κακοποίησης παιδιών χρειάζεται μια ολοκληρωμένη προσέγγιση, που θα περιλαμβάνει την ενδελεχή διερεύνηση των αδικημάτων, τη δίωξη των δραστών, την προστασία των παιδιών-θυμάτων και άλλα προληπτικά μέτρα.

Το ΕΚ υπογραμμίζει μεταξύ άλλων και τα εξής:

Οποιοδήποτε παράνομο περιεχόμενο πρέπει να αφαιρείται άμεσα και να αναφέρεται στις αρχές επιβολής του νόμου.

Οι ευρωβουλευτές τονίζουν το ρόλο που θα πρέπει να παίξουν οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου, η βιομηχανία των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας και οι φορείς υποδοχής στο διαδίκτυο στην εξασφάλιση της ταχείας και αποτελεσματικής απομάκρυνσης οποιουδήποτε παράνομου περιεχομένου κατόπιν αιτήματος της αρμόδιας αρχής.

Χρειάζεται να δοθούν στη Europol και στις εθνικές αρχές τα κονδύλια, το ανθρώπινο δυναμικό, οι αρμοδιότητες και οι τεχνικές δυνατότητες “για να αναζητούν, ανακρίνουν και διώκουν σοβαρά και αποτελεσματικά τους δράστες”.

Απαιτούνται νέες ικανότητες υψηλής τεχνολογίας για να αντεπεξέρχονται οι αρμόδιες αρχές στις προκλήσεις της ανάλυσης του τεράστιου όγκου εικόνων κακοποίησης παιδιών, περιλαμβανομένου του υλικού που είναι κρυπτογραφημένο και κρυμμένο στο “σκοτεινό διαδίκτυο”.

Τα προσωπικά δεδομένα των παιδιών στο διαδίκτυο πρέπει να προστατεύονται δεόντως και τα παιδιά θα πρέπει να ενημερώνονται με τρόπο εύκολο και φιλικό προς το παιδί σχετικά με τους κινδύνους και τις συνέπειες της χρησιμοποίησης των προσωπικών τους δεδομένων.

Χρειάζεται να οργανωθούν εκστρατείες ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για υπεύθυνη συμπεριφορά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στα παιδιά και η υποστήριξη σε γονείς και εκπαιδευτικούς να κατανοήσουν και να διαχειριστούν τους διαδικτυακούς κινδύνους.

Τα κράτη μέλη, τα οποία δεν το έχουν πράξει ακόμη, θα πρέπει να μεταφέρουν πλήρως στο εθνικό τους δίκαιο την οδηγία 2011/93/ΕΕ σχετικά με την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας.

Ως εκ τούτου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά από όλες στις χώρες να συνεργαστούν μεταξύ τους, δεδομένου ότι αυτά τα εγκλήματα καλύπτουν εκατοντάδες χώρες με διαφορετικές νομοθεσίες και διαφορετικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου.

(πηγή: nooz.gr)

Φανταστείτε να είστε παιδί και κάθε μέρα πριν το σχολείο να πρέπει να διανύετε μια απόσταση δύο μιλίων για να προμηθεύετε με πόσιμο νερό την οικογένειά σας! Όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό, ταπερισσότερα παιδιά στη Ζάμπια το κάνουν μέχρι και τρεις φορές την ημέρα.
Παρακολουθήστε τώρα στο βίντεο τις αντιδράσεις αυτών των παιδιών όταν στο χωριό τους για πρώτη φορά φτάνει καθαρό, πόσιμο νερό!

Μετά το βίντεο θα πρέπει να νιώσετε ευτυχισμένοι που έχετε τουλάχιστον στέγη, τρεχούμενο νερό και τρόφιμα στο ψυγείο σας.

(πηγή: briefingnews.gr)

Οι μεταναστεύσεις των πρώτων ανθρώπων από την Αφρική προς τη νότια Ασία πριν από 75.000 με 130.000 χρόνια οφείλονται στις κλιματικές μεταβολές που συνέβαιναν στον πλανήτη μας υποστηρίζει νέα έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Η νέα μελέτη τοποθετεί πολύ νωρίτερα στο χρόνο την εξάπλωση του ανθρώπου από την Αφρική προς την Αραβική Χερσόνησο με τις προηγούμενες έρευνες να την χρονολογούν πριν από περίπου 50.000 με 60.000 χρόνια.

Στα παραπάνω συμπεράσματα οδήγησε η εξέταση ιζημάτων στη νοτιοανατολική Αραβική χερσόνησο, τα οποία έδωσαν αποκαλυπτικά στοιχεία για τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη τα τελευταία 160.000 χρόνια.

Συγκεκριμένα, τα ιζήματα στα προσχωσιγενή (αλλουβιακά) εδάφη της περιοχής αποκαλύπτουν μια περίοδο αυξημένων βροχοπτώσεων, οι οποίες εξασφάλισαν επαρκείς ποσότητες γλυκού νερού για να υποστηρίξει την εξάπλωση αυτών των πληθυσμών.

«Η διασπορά των πρώιμων ανθρώπινων πληθυσμών από την Αφρική συνδέεται δυναμικά με την κλιματική αλλαγή και τις περιβαλλοντικές συνθήκες της Αραβίας», δήλωσε ο καθηγητής Ας Πάρτον του πανεπιστημίου.

«Αν και τώρα είναι άγονες, κατά καιρούς οι απέραντες έρημοι της Αραβικής χερσονήσου μετατράπηκαν σε περιοχές γεμάτες με λίμνες γλυκού νερού και ενεργά συμπλέγματα ποταμών», πρόσθεσε.

Τέτοιου είδους περιστάσεις δραματικής αύξησης των βροχοπτώσεων και εμφάνισής τους στην Αραβία ήταν το αποτέλεσμα της αυξημένης έντασης και της βόρειας μετατόπισης των μουσώνων του Ινδικού Ωκεανού, σύμφωνα με τον Πάρτον.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παλαιότερη έρευνα του University College London υποστηρίζει ότι η αυξομείωση του μεγέθους μεγάλων λιμνών στις κοιλάδες της Ανατολικής Αφρικής συνδέεται με την ανάπτυξη του εγκεφάλου των πρώτων ανθρώπων.

Ωστόσο ο καθηγητής Μαρκ Μάσλιν, συνεπικεφαλής της νέας έρευνας υποστηρίζει πως οι σύγχρονοι άνθρωποι γεννήθηκαν από την κλιματική αλλαγή.

«Οι άνθρωποι αυτοί είχαν να αντιμετωπίσουν την απότομη μετάβαση από συνθήκες πείνας σε συνθήκες αφθονίας και αντιστρόφως, γεγονός που οδήγησε στην εμφάνιση νέων ειδών με μεγαλύτερους εγκεφάλους, που επίσης εξωθήθηκαν από την Ανατολική Αφρική προς την Ευρασία και τη Νότια Αφρική», δήλωσε ο Μάσλιν.

Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Geology.

(πηγή: econews.gr)

Με μια τολμηρή κίνηση για τον έλεγχο της ρύπανσης, το Σαν Φρανσίσκο έγινε η πρώτη πόλη στην Αμερική που απαγόρευσε την πώληση των πλαστικών φιαλών νερού, μια κίνηση που βασίζεται πάνω σε ένα παγκόσμιο κίνημα μείωσης τεράστιων ποσοτήτων αποβλήτων από τη δισεκατομμυρίων δολαρίων βιομηχανία πλαστικών μπουκαλιών.

Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η απαγόρευση θα καταργήσει σταδιακά τις πωλήσεις των πλαστικών μπουκαλιών νερού που πιάνουν πιάνουν περίπου 600 γρ. σε δημόσιους χώρους. Οι παρακάμψεις του νόμου επιτρέπονται μόνο εάν μια κατάλληλη και εναλλακτική πηγή νερού δεν είναι διαθέσιμη.
Ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της πρότασης ήταν η καμπάνια «Σκέφτομαι έξω από το μπουκάλι», μια εθνική προσπάθεια που ενθαρρύνει τους περιορισμούς των «εχθρικών προς το περιβάλλον» προϊόντων.

Η απαγόρευση του Σαν Φρανσίσκο είναι λιγότερο αυστηρή από τις πλήρεις απαγορεύσεις που έχουν περάσει σε 14 εθνικά πάρκα, σε μια σειρά από πανεπιστήμια και στο Concord της Μασαχουσέτης.

Οι παραβάτες της απαγόρευσης θα αντιμετωπίζουν πρόστιμα ύψους μέχρι και 1.000 δολλαρίων.

Ο Joshua Arce, πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, δήλωσε ότι η απαγόρευση είναι “άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός με απώτερο στόχο τη μηδένιση των αποβλήτων μας.” Η πόλη θέλει να μην έχει απόβλητα που να καταλήγουν στο έδαφος της έως το 2020. Ο ρυθμός μείωσης τους ανέρχεται σήμερα σε 80 τοις εκατό.

Προηγούμενες προσπάθειες προς τον ίδιο στόχο, περιελάμβαναν απαγόρευση σε πλαστικές σακούλες και πλαστικά δοχεία αφρού.

“Είχαμε μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις για δεκαετίες χωρίς πλαστικά μπουκάλια και θα τα πάμε υπέροχα χωρίς αυτά, για άλλη μία φορά”, δήλωσε ο Arce.

Η Αμερικανική Ένωση Ποτών, η οποία περιλαμβάνει την Coca-Cola Co. και την Pepsi Co., ανέφερε σε δήλωσή της ότι η απαγόρευση δεν ήταν «τίποτα περισσότερο από μια λύση στην αναζήτηση ενός προβλήματος. Αυτή είναι μια άστοχη προσπάθεια από τις εποπτικές αρχές της πόλης για να μειώσει τα απόβλητα σε μια πόλη μανιωδών ανακυκλωτών.”

(πηγή: ramnousia.com – Αρχικό κείμενο: Global Fare Μετάφραση: Mary Poppins)

Η ατμοσφαιρική ρύπανση θα προκαλέσει τον πρόωρο θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Ευρωπαίων τα επόμενα 20 χρόνια καθώς οι κυβερνήσεις δεν έχουν καταφέρει να βρουν αποτελεσματικές λύσεις σε αυτό το μείζον περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, το 2011 περισσότερα από 430.000 άτομα εκτιμάται ότι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της συστηματικής εισπνοής τοξικών αέριων ρύπων, ενώ η ηχορρύπανση προκαλεί τουλάχιστον 10.000 πρόωρους θανάτους ετησίως λόγω παθήσεων της καρδιάς.

Μεγάλα προβλήματα με την ποιότητα του αέρα παρατηρούνται ιδιαιτέρως σε μεγάλες πόλεις της Βρετανίας όπως το Λονδίνο, το Μπέρμιγχαμ και το Λιντς που δεν θα έχουν πιάσει τα ευρωπαϊκά κριτήρια έως το 2030.

Θετικά και αρνητικά

Όπως αναφέρεται και στην έκθεση που δημοσιεύσαμε στο econews, η Ευρώπη καταγράφει αρνητική επίδοση σε αρκετούς περιβαλλοντικούς δείκτες, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας της βιοποικιλότητας σε στεριά και θάλασσα λόγω εντατικής γεωργίας, αστικοποίησης, αλλοίωσης του βυθού και οξίνισης αντίστοιχα.

Από την άλλη πλευρά, περιορίστηκε η ρύπανση των παράκτιων υδάτων σε πολλές περιοχές κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η απαγόρευση των ανεπεξέργαστων λυμάτων σε παραλίες που επιτρέπεται η κολύμβηση, καθώς και η συνολική μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 19% από το 1990, παρά την αύξηση της οικονομικής παραγωγής κατά 45%.

Επίσης,  η διαχείριση των αποβλήτων έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς ο όγκος των αποβλήτων που παράγονται και των αποβλήτων που απορρίπτονται σε χωματερές έχει μειωθεί. Τα ποσοστά ανακύκλωσης αυξήθηκαν σε 21 χώρες μεταξύ του 2004 και του 2012, ενώ τα ποσοστά απόρριψης σε χωματερές μειώθηκαν στις 27 από τις 31 χώρες (για τις οποίες διατίθενται δεδομένα). Οι χώρες του ΕΟΧ πέτυχαν μέσο ποσοστό ανακύκλωσης 29% το 2012, σε σύγκριση με 22% το 2004.

Κακές προοπτικές

Παρά τα βήματα προόδου που έχουν σημειωθεί κανένας από τους 20 περιβαλλοντικούς δείκτες που εξέτασε ο ΕΟΠ δεν κρίθηκε ότι αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά σε ορίζοντα 20ετίας.

Στην πενταετή έκθεσή του, ΕΟΠ προέτρεψε επίσης τις κυβερνήσεις των κρατών μελών να υιοθετήσουν μια πιο ενιαία πολιτική ενόψει των περιβαλλοντικών ζητημάτων. Η μελέτη εντόπισε ως βασικό πρόβλημα την έλλειψη συντονισμού της κανονιστικής ρύθμισης που προορίζεται για την αντιμετώπιση των διαφόρων πτυχών της περιβαλλοντικής ζημίας, όπως είναι τα συστήματα των υδάτων και της βιοποικιλότητας.

Ο Hans Bruyninckx, εκτελεστικός διευθυντής του ΕΟΠ, επισήμανε ότι “οι ευρωπαϊκές πολιτικές έχουν αντιμετωπίσει με επιτυχία πολλές περιβαλλοντικές προκλήσεις κατά τη διάρκεια των ετών. Αλλά δείχνει επίσης ότι θα συνεχίσουν να βλάπτονται τα φυσικά συστήματα που υποστηρίζουν την ευημερία μας”. Και κατέληξε: « Χρησιμοποιώντας πλήρως την ικανότητα της Ευρώπης για καινοτομία, αυτό θα μπορούσε να μας κάνει πραγματικά βιώσιμους, να διευρύνει τα σύνορα της επιστήμης και της τεχνολογίας και να βοηθήσει στη δημιουργία νέων βιομηχανιών και μια πιο υγιούς κοινωνίας».

Παράπλευρες συνέπειες

Μια από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ΕΕ είναι να συμβιβάσει τις θετικές και αρνητικές συνέπειες από περιβαλλοντικά μέτρα που λαμβάνει. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της πετρελαιοκίνησης, η οποία ενθαρρύνθηκε με άρση απαγορεύσεων και φοροελαφρύνσεις.

Από τη μια πλευρά, η αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων ντίζελ συνέβαλε στην επιτευχθείσα μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στις μεταφορές, καθότι οι κινητήρες τους είναι αποδοτικότεροι από τους βενζινοκινητήρες.

Ωστόσο, οι μηχανές ντίζελ εκπέμπουν περισσότερα αιωρούμενα σωματίδια και διοξείδιο του αζώτου σε σύγκριση με τους βενζινοκινητήρεςμε συνέπεια να οξύνουν τα αναπνευστικά προβλήματα σε ευάλωτα άτομα, όπως τα παιδιά και οι πιο ηλικιωμένοι πολίτες.

Οι συνέπειες για τα παιδιά

Γράφοντας για παιδιά, μια νέα ισπανική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη και δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο PLoS Medicine δείχνει ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση στα αστικά κέντρα συνδέεται με πιο αργή νοητική ανάπτυξη των παιδιών ηλικίας επτά έως δέκα ετών.

Οι ερευνητές του Κέντρου Ερευνών Περιβαλλοντικής Επιδημιολογίας (CREAL), με επικεφαλής τον Ζόρντι Σουνιέρ, ανέλυσαν στοιχεία για 2.715 μαθητές δημοτικού, στη διάρκεια ενός έτους, συσχετίζοντας τις επιδόσεις των μαθητών σε κάθε δημοτικό (συνολικά 39) με το επίπεδο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης γύρω από το κάθε σχολείο. Οι μαθητές υποβλήθηκαν επίσης σε τρία τεστ μνήμης και προσοχής, ανά τρίμηνο.

Στα σχολεία όπου η ρύπανση του αέρα ήταν πιο αισθητή, η νοητική ανάπτυξη των παιδιών διαχρονικά ήταν πιο αργή, σε σχέση με τους μαθητές των σχολείων όπου δεν υπήρχε μεγάλη ρύπανση.

Ενδεικτικά, στα σχολεία με χαμηλή ρύπανση η μνήμη των μαθητών εμφάνιζε μέση βελτίωση 11,5% στη διάρκεια ενός έτους, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό ήταν χαμηλότερο (7,4%) στα σχολεία με υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση.

Τα νέα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες μελέτες που δείχνουν ότι ο υπό ανάπτυξη παιδικός εγκέφαλος είναι ευάλωτος στην ατμοσφαιρική ρύπανση.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν πως η νέα έρευνα πρέπει να ληφθεί υπόψη τόσο από τους υπεύθυνους χάραξης περιβαλλοντικής πολιτικής (αναφορικά με τους ισχύοντες κανονισμούς για τη ρύπανση), όσο και από όσους αποφασίζουν τη χωροθέτηση νέων σχολικών μονάδων, οι οποίες πρέπει να αποφεύγεται να εγκαθίστανται πάνω ή πολύ κοντά σε πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες.

(πηγή: econews.gr)

Τα νέα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες μελέτες που δείχνουν ότι ο υπό ανάπτυξη παιδικός εγκέφαλος είναι ευάλωτος στην ατμοσφαιρική ρύπανση.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση στα αστικά κέντρα συνδέεται με πιο αργή νοητική ανάπτυξη των παιδιών ηλικίας επτά έως δέκα ετών, σύμφωνα με ισπανική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη και δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο PLoS Medicine.

Οι ερευνητές του Κέντρου Ερευνών Περιβαλλοντικής Επιδημιολογίας (CREAL), με επικεφαλής τον Ζόρντι Σουνιέρ, ανέλυσαν στοιχεία για 2.715 μαθητές δημοτικού, στη διάρκεια ενός έτους, συσχετίζοντας τις επιδόσεις των μαθητών σε κάθε δημοτικό (συνολικά 39) με το επίπεδο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης γύρω από το κάθε σχολείο. Οι μαθητές υποβλήθηκαν επίσης σε τρία τεστ μνήμης και προσοχής, ανά τρίμηνο.

Στα σχολεία όπου η ρύπανση του αέρα ήταν πιο αισθητή, η νοητική ανάπτυξη των παιδιών διαχρονικά ήταν πιο αργή, σε σχέση με τους μαθητές των σχολείων όπου δεν υπήρχε μεγάλη ρύπανση.

Ενδεικτικά, στα σχολεία με χαμηλή ρύπανση η μνήμη των μαθητών εμφάνιζε μέση βελτίωση 11,5% στη διάρκεια ενός έτους, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό ήταν χαμηλότερο (7,4%) στα σχολεία με υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση.

Τα νέα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες μελέτες που δείχνουν ότι ο υπό ανάπτυξη παιδικός εγκέφαλος είναι ευάλωτος στην ατμοσφαιρική ρύπανση.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν πως η νέα έρευνα πρέπει να ληφθεί υπόψη τόσο από τους υπεύθυνους χάραξης περιβαλλοντικής πολιτικής (αναφορικά με τους ισχύοντες κανονισμούς για τη ρύπανση), όσο και από όσους αποφασίζουν τη χωροθέτηση νέων σχολικών μονάδων, οι οποίες πρέπει να αποφεύγεται να εγκαθίστανται πάνω ή πολύ κοντά σε πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες.

(πηγή: tanea.gr)

Της Κρυσταλίας Πατούλη*

Προχτές αυτοκτόνησαν μητέρα και γιος και σήμερα κανένας δεν μιλάει γι’ αυτούς. Ήδη τους ξεχάσαμε. Και το ότι τους ξεχάσαμε, μαζί με άλλες περίπου 7000 αυτοκτονίες, μοιάζει να είναι ακόμα πιο φρικτό και από αυτό το ίδιο το γεγονός.

Από το 2011 σε θέματα για τις οικονομικές αυτοκτονίες και το ψυχικό αδιέξοδο, ρωτούσα την κλινικό ψυχολόγο και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα: «Τι έχεις να πεις σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο παρά πέντε πριν την αυτοκτονία;» και εκείνη απαντούσε:
«Να μιλήσει. Να ψάξει να βρει ανθρώπους να μιλήσει. Είναι να γίνουμε όλοι σαν τον Διογένη με το φανάρι του, που έψαχνε ανθρώπους. Λοιπόν, να πάρουμε το φανάρι μας -κι αυτός φτωχός ήταν- και να ψάξουμε ανθρώπους […] Εφόσον δεν έχω τον έλεγχο οπουδήποτε αλλού, έχω τον έλεγχο πάνω στον εαυτό μου. Οπότε είναι μία ύστατη λύση – διαφυγή, και ύστατος έλεγχος στο αδιέξοδο. Ελέγχω τον εαυτό μου και τον σκοτώνω. Όπως κάνει και ο σκορπιός όταν κυκλωθεί από φωτιά, γυρίζει την ουρά του και τρυπάει τον εαυτό του, αυτοκτονεί. Ή όπως κάνουν τα δελφίνια και οι φάλαινες όταν μολυνθεί το περιβάλλον τους, που βγαίνουν στην ξηρά και πεθαίνουν. Αυτοκτονούν.

Είναι ο ύστατος έλεγχος και βέβαια η ύστατη κραυγή προς ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο αναγκάζει τα μέλη του να διαφύγουν προς τα… πάνω γιατί δεν υπάρχει διαφυγή από πουθενά αλλού […]»

Σε άλλη συνέντευξη ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας μου είπε:

«Το βίωμα που το ζει κάποιος μόνος και δεν μπορεί να το μοιραστεί, οδηγεί στην αυτοκτονία […]

Η προβληματική της απόπειρας αυτοκτονίας, μετατίθεται σε αυτό. Στο να ζει κάποιος κάτι το αβίωτο, το οποίο δεν μπορεί να το μοιραστεί, και δεν περιμένει, αλλά ούτε και μπορεί να περιμένει καμία βοήθεια;

[…] Όταν δεν έχει μπλοκαριστεί αυτή η δυνατότητα αυθόρμητης έκκλησης για βοήθεια, δεν έρχεται η ιδέα αυτοκτονίας, διότι πάντα πάμε στην ιδέα να μοιραστούμε αυτό που βιώνουμε. Γι’ αυτό επιμένω στο μοίρασμα…»

Γιατί τόσες χιλιάδες Έλληνες, λοιπόν, δεν ζητάνε βοήθεια; Γιατί τόσοι χιλιάδες Έλληνες δεν μπορούν να μοιραστούν την απελπισία τους και να ζητήσουν βοήθεια;

Ποιός νοιάζεται γι’ αυτές τις παράπλευρες απώλειες, που ακόμα δεν λέμε να κατανοήσουμε τι μας φωνάζουν κάθε φορά με το φευγιό τους;

Ποιος νοιάζεται αν «η κοινωνία κινδυνεύει να καταστραφεί», όπως τόνισε ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης, από το 2013;

Ποιος νοιάζεται εάν ο καπιταλισμός της σπέκουλας (των τζογαδόρων της κερδοσκοπίας), όπως ανέλυσε ο ανθρωπολόγος Σωτήρης Δημητρίου, αυτός ο νεοκαπιταλισμός των Αγορών, ο μαφιόζικος καπιταλισμός, το μόνο που ξέρει καλά να παράγει, είναι μηχανές/ανθρώπους που τον βοηθάνε να μεγαλώνει μόνο το παγκάρι του, άτομα που φτιάχνουν “κοινωνίες” κατεστραμμένες, χωρίς κοινωνικό ιστό, χωρίς αλληλεγγύη και συνοχή, που με τον πρώτο δυνατό σεισμό σπάνε σε κομμάτια που το ένα κοιτάει να φάει το άλλο ή στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί το ένα για το άλλο;

«Οι απόπειρες αυτοκτονίας, πολλαπλασιάζονται συνήθως περίπου επί 50, με τον αριθμό των καταγεγραμμένων αυτοκτονιών. Δηλαδή 1000 αυτοκτονίες, έχουν πίσω τους γύρω στις 50.000 απόπειρες αυτοκτονίας και περισσότερο. Άρα οι απόπειρες αυτοκτονίες αυξήθηκαν τρομερά τα τελευταία χρόνια» ανέφερε επίσης ο Κώστας Νασίκας στην ίδια συνέντευξη, οπότε στην Ελλάδα θα πρέπει να μιλάμε και για τουλάχιστον 35.000 απόπειρες αυτοκτονίας σε πέντε χρόνια;

Ποιός από τους πολιτικούς και τους πολίτες, ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα νοσηρά δυσθεώρητα μεγέθη απελπισίας;

Ποιος θα βοηθήσει έναν λαό που όλο του παίρνουν και όλο του ζητάνε, που είναι δηλαδή σε μόνιμη διαχείριση των απωλειών του, άρα σε μόνιμο πένθος εδώ και πέντε χρόνια;

Ποιός από τους πολιτικούς και από τους πολίτες κατανοεί τα αποτελέσματα της  έρευνας για την κρίση (2010-2014) για το ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε, άρα τι είδους κρίση βιώνουμε, και που πρέπει να στραφούμε ουσιαστικά για να την αντιμετωπίσουμε;

Και που είναι τελικά αυτό το περίφημο φανάρι του Διογένη να ψάξουμε για την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά μας; Μήπως το πουλήσαμε κι αυτό;

*Η Κρυσταλία Πατούλη είναι δημοσιογράφος-σύμβουλος ψυχικής υγείας

(πηγή: enallaktikos.gr)

Σε διαμετακομιστικό κέντρο κάνναβης και ηρωίνης μετατρέπεται η χώρα μας σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του ΟΗΕ για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών (INCB), που παρουσιάστηκε  σήμερα στην Ελλάδα από το ΚΕΘΕΑ.

Η Επιτροπή, η οποία διαπιστώνει ραγδαία αύξηση των νέων ψυχοδραστικών ουσιών σε όλο τον κόσμο, προτρέπει τις κυβερνήσεις να υιοθετήσουν «σφαιρική, ολοκληρωμένη και ισορροπημένη προσέγγιση» για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών,  ενώ την ίδια ώρα  στην Ελλάδα, το ΚΕΘΕΑ διαπιστώνει στασιμότητα της ελληνικής πολιτικής για τα ναρκωτικά.

Στην παγκόσμια ανασκόπηση που επιχειρεί η ετήσια έκθεση, γίνονται αναφορές στην Ελλάδα σε δύο θέματα.

Συγκεκριμένα, η έκθεση αναφέρει, ότι η αύξηση των κατασχέσεων κάνναβης κατά δύο τρίτα την περίοδο 2011- 2012 υποδηλώνει, ότι μπορεί η χώρα να εξελίσσεται σε διαμετακομιστικό κέντρο της ουσίας.

Επιπλέον, η Ελλάδα παραμένει βασικός κόμβος της βαλκανικής οδού, που διασχίζει επίσης το Ιράν, την Τουρκία, τη Βουλγαρία και άλλες χώρες της περιοχής και μέσω της οποίας η αφγανική ηρωίνη προωθείται στη δυτική Ευρώπη. Εξάλλου, το 2012 Ελλάδα και Ρουμανία αντιπροσώπευαν το 37% του συνολικού αριθμού νέων διαγνώσεων του ιού HIV μεταξύ των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΚΕΘΕΑ: Στασιμότητα

Κατά την παρουσίαση της έκθεσης, ο πρόεδρος του ΚΕΘΕΑ, Γεράσιμος Νοταράς, αναφέρθηκε και στη μάχη που δίνει ο ελληνικός οργανισμός κατά των ναρκωτικών. Όπως τόνισε, «αυτήν τη στιγμή η πολιτική για τα ναρκωτικά έχει περιέλθει σε κατάσταση στασιμότητας, ένα μέρος της οποίας οφείλεται στις καθυστερήσεις στην εφαρμογή του νόμου 4139 σε ό,τι αφορά στην υλοποίηση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης, τα εναλλακτικά της φυλάκισης μέτρα και την ποινική αντιμετώπιση των απεξαρτημένων».

Στην περίπτωση εφαρμογής του νόμου, ο κ. Νοταράς ζήτησε τη δημιουργία υποδομών υποδοχής για τους ανθρώπους που θα αποφυλακιστούν, προκειμένου να συνεχίσουν τη θεραπεία τους στην κοινωνία.

Επίσης, ο πρόεδρος του ΚΕΘΕΑ έκανε έκκληση για τη συνέχιση λειτουργίας των έξι ψυχοδιαγνωστικών κέντρων που δημιούργησε το ΚΕΘΕΑ με χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ. Τα κέντρα εξυπηρετούν πάνω από 1.100 άτομα ετησίως, ωστόσο κινδυνεύουν με λουκέτο το καλοκαίρι, καθώς λήγει το πρόγραμμα ΕΣΠΑ.

Τη συνέντευξη Τύπου, χαιρέτισε ο υπουργός Υγείας, Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο οποίος διαβεβαίωσε τους παριστάμενους, ότι το υπουργείο θα γίνει πιο χρήσιμο στα θέματα της αντιμετώπισης των ναρκωτικών.

Νέες ψυχοδραστικές ουσίες

Στη φετινή έκθεση αναδεικνύονται τέσσερα ζητήματα: Η εμφάνιση νέων ψυχοδραστικών ουσιών, η αύξηση κατά 66% στην κατανάλωση μεθυλφαινιδάτης, ενός διεγερτικού που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητας, οι ανισότητες στην πρόσβαση των ανθρώπων σε φάρμακα που περιέχουν ναρκωτικές ουσίες, όπως η μορφίνη και ο κίνδυνος που ελλοχεύει στη νομιμοποίηση της ψυχαγωγικής χρήσης της κάνναβης στην Ουρουγουάη και σε πολιτείες των ΗΠΑ.

Συγκεκριμένα, για την εμφάνιση νέων ψυχοδραστικών ουσιών, οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στους πίνακες των τριών διεθνών συμβάσεων και επομένως δεν υπόκεινται σε έλεγχο, υπογραμμίζεται, ότι το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης που έχει δημιουργήσει ο ΟΗΕ μέσα στο 2014, κατέγραψε 388 διαφορετικές τέτοιες ουσίες, ήτοι 11% περισσότερες απ’ ότι το 2013. Όπως επισήμανε στη σχετική συνέντευξη Τύπου η Εθνική Συντονίστρια για τα ναρκωτικά, Τέτα Διαμαντοπούλου, στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρεται μία νέα ψυχότροπη ουσία την εβδομάδα.

Παγκόσμια ανασκόπηση

Σύμφωνα με την παγκόσμια ανασκόπηση που επιχειρεί η ετήσια έκθεση:

Στην Ευρώπη η διαθεσιμότητα και η κατάχρηση των νέων ψυχοδραστικών ουσιών παραμένει ένα μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας, με νέες ουσίες να εντοπίζονται. Στη Δυτική και Kεντρική Ευρώπη η ηρωίνη αντικαθίσταται μερικώς ως ουσία κατάχρησης από συνθετικά οπιοειδή, όπως η φαιντανύλη, η βουπρενορφίνη και η μεθαδόνη. Η Ανατολική και Νοτιανατολική Ευρώπη έχουν σημαντικά υψηλότερη επικράτηση της ενέσιμης χρήσης ναρκωτικών, καθώς και του ιού HIV στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, από τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Στην Αφρική οι συνεχείς απειλές της ειρήνης και της ασφάλειας σε ορισμένες περιοχές έχουν πυροδοτήσει αύξηση της διακίνησης παράνομων ουσιών. Σημαντικό πρόβλημα για την περιοχή αποτελεί και η περιορισμένη δυνατότητα θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης

Η Κεντρική Αμερική και Καραϊβική εξακολουθούν να αξιοποιούνται από τοπικές και διεθνείς εγκληματικές ομάδες ως διαμετακομιστική οδός παράνομων ναρκωτικών από τη Νότια Αμερική προς τη Βόρεια.

Η Βόρεια Αμερική εξακολουθεί να έχει παγκοσμίως το μεγαλύτερο ποσοστό θνησιμότητας που σχετίζεται με τα ναρκωτικά, παρά τη μείωση σε σχέση με προηγούμενα έτη.

Στην Ανατολική και Νοτιανατολική Ασία παραμένει η μεγάλη ανησυχία για την επέκταση παράνομων αγορών διεγερτικών τύπου αμφεταμίνης. Στη Νότια Ασία μεταξύ των μεγαλύτερων προβλημάτων παραμένει η αύξηση της παραγωγής, διακίνησης και χρήσης μεθαμφεταμίνης, καθώς και η κατάχρηση φαρμακευτικών σκευασμάτων που περιέχουν ναρκωτικές και ψυχότροπες ουσίες. Στη Δυτική Ασία η πολιτική αστάθεια και οι συγκρούσεις έχουν οδηγήσει στον περιορισμό της δυνατότητας πολλών κρατών να ασκούν αποτελεσματικό έλεγχο στα σύνορα και την επικράτειά τους.

Στην Ωκεανία παραμένει η ανησυχία για την επέκταση των αγορών νέων ψυχοδραστικών ουσιών και με τα σχετικά υψηλά ποσοστά της χρήσης ουσιών.

Η φετινή έκθεση έχει βαρύνουσα σημασία, καθώς εκδίδεται σε μια χρονιά προπαρασκευαστική για την Ειδική Σύνοδο για το Πρόβλημα των Ναρκωτικών που πραγματοποιεί η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2016 στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για την πρώτη σύνοδο που γίνεται για το θέμα μετά το 1998.

(πηγές: newsroom naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ)

Της Νατάσας Παυλοπούλου

Κάθε μέρα όταν γυρίζει από το σχολείο, η Γκάμπι Μαν, ένα οκτάχρονο κοριτσάκι από το Σιάτλ, χαζεύει ευλαβικά την αγαπημένη της συλλογή. Τι περιλαμβάνει; Σκουριασμένες βίδες, κουμπιά, συνδετήρες, κομμάτια από γυαλί που έχουν ξεπλυθεί από τη θάλασσα…

Η σχέση της Γκάμπι με τους φτερωτούς της φίλους ξεκίνησε τυχαία το 2011, όταν ήταν 4 ετών.

Ο πρωτότυπος… θησαυρός της αποκτήθηκε σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια, χάρη σε μία ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τα κοράκια της γειτονιάς! Και η ιστορία της ενέπνευσε μία σειρά από επιστήμονες για να μελετήσουν εκ νέου τη συμπεριφορά των ιδιαίτερων αυτών πτηνών.

Η σχέση της Γκάμπι με τους φτερωτούς της φίλους ξεκίνησε τυχαία το 2011, όταν ήταν 4 ετών και τα τρόφιμα που μασουλούσε της έπεφταν από τα χέρια. Τα πουλιά πλησίαζαν τότε για να το εκμεταλλευθούν και σιγά σιγά άρχισαν να παραμονεύουν για να βγει. Καθώς μεγάλωνε, άρχισε να τους προσφέρει ολόκληρο το κολατσιό της. Και κάπως έτσι το τελετουργικό έγινε καθημερινότητα. Η οικογένεια έφτιαξε μία μικρή εγκατάσταση στην πίσω αυλή με νερό και ξηρούς καρπούς. Και οι ιπτάμενοι επισκέπτες κάθε φορά που έρχονταν στην αυλή άφηναν στους οικοδεσπότες από ένα μικρό δωράκι, οτιδήποτε μικρό και λαμπερό χωρούσε στο ράμφος τους!

«Αν θέλετε να αναπτύξετε δεσμούς με ένα κοράκι πρέπει να είστε συνεπής στην ανταμοιβή τους» εξηγεί ο Τζον Μάρζλουφ, καθηγητής Αγριας Ζωής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, ο οποίος τονίζει ότι η σχέση είναι αμφίδρομη. Με αφορμή την Γκάμπι μελέτησε τη σχέση ανθρώπων-πτηνών. Τα κοράκια επικοινωνούν με τον τρόπο που πετάνε, το πόσο κοντά περπατάνε στον άνθρωπο και πού κάθονται.

Ο άνθρωπος μαθαίνει με τη σειρά τους τη «γλώσσα» τους και τα πτηνά τις κινήσεις και τη στάση του. Σε γενικές γραμμές, λένε οι επιστήμονες, το κοράκι εξημερώνεται πολύ εύκολα και μαθαίνει να συζεί με τον άνθρωπο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα σε πολλούς ευρωπαϊκούς πύργους εκτρέφονταν και διατηρούνταν κοράκια, τα οποία μάλιστα συχνά ήταν και προσωπικοί φύλακες των ιπποτών εκτροφέων τους.

Χάρη στην Γκάμπι, «το κορίτσι που παίρνει δώρα από τα πουλιά» και τους φίλους της, όπως σημειώνει το BBC, η μητέρα της βρήκε πρόσφατα το φακό που είχε χάσει από τη φωτογραφική της μηχανή.

«Είμαι σίγουρη ότι ήταν σκόπιμο. Μας παρακολουθούν συνέχεια. Κατάλαβαν ότι μου έπεσε και μου το έφεραν πίσω», λέει η Λίζι Μαν, περήφανη για την αγάπη της κόρης της για τα πουλιά.

(πηγή: tvxs.gr)