paidevo.gr | teachers

Ο κόσμος γίνεται καλύτερος, όταν εκπαιδεύουμε καλύτερα τα παιδιά.

1. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά να κρίνουν σωστά τις ποιοτικές σχέσεις. Στις τέχνες είναι σημαντική η κριτική ικανότητα και όχι, όπως συμβαίνει με πολλά μαθήματα του προγράμματος σπουδών, οι σωστές απαντήσεις και οι κανόνες.

2. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι ένα πρόβλημα μπορεί να έχει περισσότερες από μία λύση και ότι για κάθε ερώτημα μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία απαντήσεις.

3. Οι τέχνες εξυμνούν πολλαπλές προοπτικές. Ένα από τα μεγάλα διδάγματά τους είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δούμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο.

4. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι σε περίπλοκες μορφές προβλημάτων οι σκοποί επίλυσης δεν είναι σταθεροί, αλλά αλλάζουν ανάλογα με την περίσταση και την ευκαιρία. Το να μαθαίνει κανείς μέσα από τέχνες απαιτεί την ικανότητα και την προθυμία να παραδοθεί στις απροσδόκητες δυνατότητες που δίνει ένα έργο καθώς εξελίσσεται.

5. Οι τέχνες προβάλουν έντονα το γεγονός ότι ούτε οι λέξεις ούτε οι αριθμοί μπορούν να εκφράσουν ό,τι μπορούμε να γνωρίζουμε. Τα όρια της γλωσσικής μας ικανότητας δεν καθορίζουν τα όρια της γνώσης μας.

6. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές ότι οι μικρές διαφορές μπορεί να έχουν μεγάλες συνέπειες. Οι τέχνες κινούνται με λεπτότητα ανάμεσα σε διακριτικούς τόνους.

7. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές να σκεφτούν με τη χρήση και διαμέσου ενός υλικού. Όλες οι μορφές τέχνης χρησιμοποιούν κάποια μέσα, με τα οποία οι εικόνες γίνονται πραγματικότητα.

8. Οι τέχνες βοηθούν τα παιδιά να μάθουν να λένε ό, τι δεν μπορεί να ειπωθεί. Όταν τα παιδιά καλούνται να αποκαλύψουν τι συναισθήματα τους δημιουργεί ένα έργο Τέχνης, τότε πρέπει να καταφύγουν στις ποιητικές τους ικανότητες για να βρουν τις κατάλληλες λέξεις.

9. Οι τέχνες μάς κάνουν ικανούς να αποκτήσουμε την εμπειρία που καμμιά άλλη πηγή δεν μας δίνει και μέσα από μια τέτοια εμπειρία να ανακαλύψουμε το εύρος και την ποικιλία του τι είμαστε ικανοί να συναισθανόμαστε.

10. Η θέση των τεχνών στο σχολικό πρόγραμμα συμβολίζει για νέους αυτό που, αντίστοιχα για τους ενήλικες, είναι σημαντικό.

 (Ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά από το πρωτότυπο, στα Αγγλικά, κείμενο: http://users.sch.gr/izogakis/?p=4710

πηγές: Eisner, E. (2002). The Arts and the Creation of Mind, In Chapter 4, What the Arts Teach and How It Shows. (pp. 70-92). Yale University Press. Available from NAEA Publications, alfavita.gr, thessalonikiartsandculture.gr)

Των Κωστή Παπαϊωάννου* – Δημήτρη Χριστόπουλου**

Αργά ή γρήγορα, θα ερχόταν και η σειρά της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να «μεταρρυθμιστεί» κατά το γνωστό μοντέλο που επιτάσσει η πολιτική ρητορική του νεοφιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού λαϊκισμού της Ελλάδας των Μνημονίων.

Οι συνθήκες υπό τις οποίες ξεκινά η νέα σχολική χρονιά δημιουργούν έντονη ανησυχία σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο στην Ελλάδα. Οι συνθήκες αυτές δεν θέτουν απλώς σε αμφισβήτηση τις ελάχιστες εναπομείνασες καταπονημένες λειτουργικές σταθερές του εκπαιδευτικού συστήματος. Κάνουν κάτι πολύ σοβαρότερο. Θέτουν σε σοβαρή αμφισβήτηση την ίδια την πρόσβαση στην εκπαίδευση για έναν πολύ μεγάλο αριθμό μαθητών και αποδομούν με ριζικό τρόπο το εκπαιδευτικό περιβάλλον για τους υπόλοιπους.

Αργά ή γρήγορα, θα ερχόταν και η σειρά της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να «μεταρρυθμιστεί» κατά το γνωστό μοντέλο που επιτάσσει η πολιτική ρητορική του νεοφιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού λαϊκισμού της Ελλάδας των Μνημονίων. Η ρητορική αυτή δεν διαλύει απλώς αυτό που κάποτε λογιζόταν ως ο χώρος της κοινωνικής ευθύνης του κράτους, αλλά και απομακρύνει κάθε προοπτική ανάδειξης και βελτίωσης των υπαρκτών κακώς κειμένων και παθογενειών στον χώρο της δημόσιας διοίκησης. Και φυσικά στη θέση της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε τομέας άσκησης δημόσιας πολιτικής. Με απλά λόγια: τα ελληνικά σχολεία απείχαν πολύ από το να είναι αυτό που θα θέλαμε. Ωστόσο, αυτό στο οποίο μετατρέπονται τώρα δεν απέχει καθόλου από ό,τι σίγουρα αποστρεφόμαστε: μια εκπαιδευτική τερατογένεση.

Αυτό σημαίνει η περίφημη φράση «η κρίση ως ευκαιρία», με την οποίο μας έχουν εξουθενώσει. Τι είδους ευκαιρία; Να κλείσουν τα σχολεία που παράγουν ανεπάγγελτους, θα λένε κάποιοι από όσους κυβερνούν. Απλώς αυτό δεν λέγεται δημόσια. Γιατί οι εχέφρονες άνθρωποι γνωρίζουν πως η ευκαιρία να διορθωθούν τα κακώς κείμενα του προ της κρίσης καθεστώτος δεν δίνεται τη στιγμή της κατάρρευσης. Το σπίτι δεν συγυρίζεται στον σεισμό, ούτε το σκάφος καθαρίζεται στα μποφόρια.

Τη στιγμή αυτή, οι άνθρωποι παλεύουν να σωθούν σε μια λογική αγωνιώδους αυτοσυντήρησης της ατομικότητας, που θυμίζει αυτούς που παλεύουν με τα κύματα, πατώντας ακόμη και πάνω σε αυτούς που καταφτάνουν για να τους σώσουν. Αυτό γίνεται σήμερα. Για τον λόγο αυτό, εξάλλου, δοκιμάζονται τέτοιες πολιτικές. Διότι απλώς μόνο σε μια κατακερματισμένη κοινωνία μπορούν να υλοποιηθούν και φυσικά σε μια ακόμη πιο κατακερματισμένη κοινωνία αποσκοπούν.

Επισημαίνουμε το ιδιαίτερα επικίνδυνο τρίπτυχο που ουσιαστικά συνθέτει μια κρατική πολιτική αποδιάρθρωσης της εκπαίδευσης και της εκπαιδευτικής κοινότητας. Σε ένα πρώτο επίπεδο, στο όνομα υπαρκτών διαρθρωτικών αναγκών και μιας ορθολογικότερης αξιοποίησης υλικών και ανθρώπινων πόρων, προκαλούνται τεράστια κενά σε διδακτικό προσωπικό, ιδίως σε μικρότερες σχολικές μονάδες, εκεί όπου οι εκπαιδευτικές ανάγκες είναι υψηλότερες. Επιπλέον, τα τελευταία ίχνη επαγγελματικής εκπαίδευσης στη χώρα εξαρθρώνονται πλήρως. Στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση προκαλείται λειτουργική ασφυξία στα ιδρύματα με απροσμέτρητες συνέπειες.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι προωθούμενες αλλαγές σε Γυμνάσιο και Λύκειο αποκαλύπτουν μια αδιανόητα ρηχή και διαχειριστική πρόσληψη του εκπαιδευτικού αγαθού, η οποία οδηγεί σε ανούσιες εξετασιοκεντρικές ασκήσεις επί χάρτου, χωρίς καμιά απολύτως ουσιαστική διαβούλευση, με αδιαφάνεια στην επιλογή στελεχών και με πλήρη περιφρόνηση σε εκπαιδευτικούς μηχανισμούς που το ίδιο το υπουργείο Παιδείας έχει θεσπίσει με αντικείμενο τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό. Οι εξετάσεις αυτές θα έχουν απολύτως προβλέψιμο αποτέλεσμα, την ένταση της σχολικής εγκατάλειψης και μάλιστα με τους πιο στυγνούς ταξικούς όρους: τα ολοένα και πιο πολυάριθμα κοινωνικά στρώματα τα οποία εισοδηματικά δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν στην ανάγκη ιδιωτικής ενισχυτικής διδασκαλίας θα ωθούνται εκτός σχολείου νωρίτερα. Όσες μάλιστα καινοτομίες είχαν εισαχθεί στην εκπαίδευση, όπως οι ερευνητικές εργασίες και οι πιλοτικές εφαρμογές των ωρολόγιων και αναλυτικών προγραμμάτων, απαξιώνονται ή ακυρώνονται. Οι παλιές καλές συνταγές της προώθησης του «ελληνοχριστιανικού πνεύματος» διά της θρησκευτικής κατήχησης ενισχύονται. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις κοινοβουλευτικές τοποθετήσεις της Μ. Ρεπούση ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμό. Έτσι, το φοβισμένο συντηρητικό εκλογικό ακροατήριο θα ξεχάσει όσα αποδομούν την εκπαίδευση και θα ασχολείται με τα φαντάσματα του έθνους. Παλιά συνταγή και αυτή…

Σε ένα τρίτο επίπεδο, οι εκπαιδευτικοί καθίστανται πλάνητες, ζωντανές αποδείξεις κατίσχυσης μιας νέας απόλυτης εργασιακής ευελιξίας. Η δημιουργία ενός εξαθλιωμένου εκπαιδευτικού προλεταριάτου το οποίο μάλιστα στοχοποιείται για δήθεν συντεχνιακή νοοτροπία και αντιμετωπίζει διαρκώς την απειλή της επιστράτευσης, έχει αποτέλεσμα τη διάχυση της απόγνωσης και του φόβου στους ανθρώπους από τους οποίους η ελληνική κοινωνία προσδοκά να εμπνεύσουν στα παιδιά της τη δίψα για μάθηση.

Θα ανέμενε κανείς –αφελώς ίσως- ότι η κυβέρνηση μιας χώρας σε βαθιά πολύπλευρη κρίση και με οξύτατα προβλήματα κοινωνικής συνοχής θα αντιλαμβανόταν την εκπαίδευση σαν έναν μοχλό υπέρβασης της κρίσης. Αυτό όμως φυσικά αξιώνει άλλες στρατηγικές διαχείρισης της κρίσης. Οι βαριές προσβολές του δικαιώματος στην εκπαίδευση καταδεικνύουν το αντίθετο. Η κυβερνητική πολιτική ανοίγει διάπλατα τις πόρτες των σχολείων στη σχολική διαρροή, την όξυνση των φαινομένων ενδοσχολικής βίας και παραβατικότητας και τις αδηφάγες ορέξεις των νεοναζιστικών πυρήνων.

Τη στιγμή που (και) η εκπαίδευση τελεί υπό κατάρρευση, το άρθρο 16, παρ. 2 του Συντάγματος που προβλέπει πως «η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους» ηχεί σαν ένας μελαγχολικός πολιτειακός σαρκασμός.

Καλή πρόοδο και καλή σχολική χρονιά, κύριε υπουργέ.

(πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών)

–

(* Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι Εκπαιδευτικός

** Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι Πανεπιστημιακός)

Το κουδούνι για την έναρξη της σχολικής χρονιάς δε χτύπησε καν σε σχολεία και δομές Ειδικής Αγωγής. Κι όπου χτύπησε είναι σχεδόν σίγουρο ότι ούτε στα μισά δε θα γίνει μάθημα, ούτε οι μισοί εγγεγραμμένοι μαθητές δε θα τα παρακολουθήσουν. Εκπαιδευτικοί, βοηθητικό και επιστημονικό προσωπικό, όπου δεν είναι ανύπαρκτο είναι ελάχιστο, μακριά όχι μόνο από τις πραγματικές ανάγκες, αλλά και απ’ το να λειτουργήσει ένα σχολείο στο όριο. Η μεταφορά από και προς το σχολείο, αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης, είναι στον αέρα. Η φετινή σχολική χρονιά ξεκινά με ακόμη χειρότερους όρους…

Κι όταν μιλάμε για σχολεία που το μόνο προσωπικό τους είναι η διευθύντρια, δεν έχουν λυμένο το πώς θα πάει και θα φύγει ένα παιδί που είναι τυφλό ή έχει νοητική στέρηση ή αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα, τι σημαίνει; Χιλιάδες παιδιά θα μείνουν εκτός της όποιας εκπαιδευτικής διαδικασίας παρέχεται και θα προστεθούν στα ήδη 185.000 παιδιά που είναι εκτός σχολείου, θα μείνουν κλεισμένα σπίτια τους. Οι γονείς τους που περιμένουν να δουν πότε κι αν θα ξεκινήσουν τη φοίτησή τους θα πρέπει να λύσουν το πρόβλημα της φύλαξης και της φροντίδας τους, οπότε αναγκάζονται να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι για να προσλάβουν κατ’ οίκον φροντιστές ή να εγκαταλείψουν την εργασία τους. Χιλιάδες οικογένειες εγκλωβίζονται στην καθημερινότητά τους. Κατρακυλούν στην εξαθλίωση καθώς οι επιπτώσεις, από τη ασφυκτική συρρίκνωση δικαιωμάτων στο γενικό πληθυσμό, για εκείνους είναι πολλαπλάσιες.

Το υπουργείο Παιδείας έχει ανακοινώσει ότι φέτος στα ήδη υποστελεχωμένα ειδικά σχολεία θα προσληφθούν τουλάχιστον 660 λιγότεροι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί και το απαραίτητο βοηθητικό προσωπικό αναμένεται από Νοέμβρη και μετά. Για άλλη μια χρονιά οι ανάγκες των παιδιών με αναπηρία δε θα καλυφθούν όχι μόνο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Αναρίθμητες είναι οι περιπτώσεις εκείνες όπου στέλνονται εκπαιδευτικοί που δεν γνωρίζουν ούτε τα απαραίτητα για να επικοινωνήσουν με ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, πόσο μάλιστα να το διδάξουν. Γιατί ο εκπαιδευτικός που θα σταλεί θα πρέπει να είναι ειδικά εκπαιδευμένος. Κάθε αναπηρία χρειάζεται το δικό της εξειδικευμένο δάσκαλο, τα δικά της τεχνικά μέσα, έτσι ώστε ένα τυφλό παιδί να μάθει για παράδειγμα πώς θα χρησιμοποιεί τα χέρια του προκειμένου να αυτοεξυπηρετείται και να αυτονομηθεί, ένα κωφό παιδί να κατανοήσει και να εφαρμόσει τις εικόνες που θα του δείχνεις. Το βοηθητικό προσωπικό είναι απαραίτητο, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών, π.χ. με αυτισμό, φοράνε πάνες, χρειάζονται συνοδεία για να μεταφερθούν στη σωστή αίθουσα κ.ά. Την ίδια στιγμή χιλιάδες εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής, λογοθεραπευτές, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, φυσικοθεραπευτές είναι άνεργοι.

Η κυβέρνηση συνειδητά απαξιώνει και υπονομεύει την Ειδική Αγωγή. Το κράτος οφείλει να παρέχει την έγκαιρη διάγνωση της αναπηρίας, ώστε το παιδί με αναπηρίες να βελτιώσει από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ζωής του τις υπόλοιπες λειτουργίες του. Επιβάλλεται να έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση, να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται και να αυτονομηθεί. Γιατί παιδιά με αναπηρία ανεκπαίδευτα σημαίνει πολλαπλασιασμό του βαθμού αναπηρίας και πλήρη εξάρτηση από την οικογένεια. Να αξιοποιηθούν οι κατακτήσεις της επιστήμης μέσα από ένα δημόσιο και δωρεάν, υψηλής ποιότητας ειδικό σχολείο, μακριά από κάθε επιχειρηματική δράση.

(πηγή: Ριζοσπάστης)

Την ώρα που ο υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, μιλά για «σημειακά κενά» και διατείνεται ότι είναι ζήτημα ημερών η κανονική λειτουργία των ολοήμερων σχολείων, η εγκύκλιος του Περιφερειακού Διευθυντή Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα, σύμφωνα με την Αυγή, καθώς καλεί τους διευθυντές των δημοτικών σχολείων να μην υπολογίσουν δάσκαλο για τα δημοτικά που λειτουργούν με ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ) και να υπολογίσουν μόνον έναν δάσκαλο για τα υπόλοιπα.

Αυτό σημαίνει, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, ότι σε 1.165 σχολεία ΕΑΕΠ δεν θα λειτουργήσει ουσιαστικά ολοήμερο πρόγραμμα, βυθίζοντας σε απόγνωση χιλιάδες οικογένειες που από χθες ενημερώνονταν για την εξέλιξη.

(πηγή: Αυγή)

Με κακόγουστο αστείο εν μέσω του δράματος χιλιάδων οικογενειών είναι ο σημερινός αγιασμός στα Ειδικά Σχολεία της χώρας.

Με τα περισσότερα κέντρα ειδικής αγωγής να βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη διάλυση το υπουργείο Παιδείας εύχεται καλή σχολική χρονιά στα παιδιά που το ίδιο πέταξε στον Καιάδα με τον νόμο 4115/2013. Οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου για την Ειδική Αγωγή όχι μόνο δεν έλυσαν τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν στον ευαίσθητο αυτό χώρο, αλλά εισήγαγαν και παραμέτρους που ρίχνουν τεράστιο μερίδιο του βάρους της Ειδικής Αγωγής στις ήδη τρομερά επιβαρυμένες οικογένειες των ΑμεΑ.

Πέρυσι στα λεωφορεία του Ειδικού Σχολείου Ηλιούπολης, λόγω έλλειψης προσωπικού, οι οδηγοί και οι συνοδοί ήταν στρατιώτες. Φέτος, όχι μόνο δεν υπάρχει προσωπικό, αλλά δεν υπάρχει και η θέληση από το υπουργείο να ζητήσει τη συνδρομή των ενόπλων δυνάμεων για να καλύψει τα κενά που δημιουργούνται στην ευαίσθητη διαδικασία μεταφοράς των μαθητών.

«Η διεύθυνση του σχολείου μας είπε να φέρνουμε μόνοι μας τα παιδιά» λέει η μητέρα ενός κοριτσιού με ειδικές ανάγκες, σημειώνοντας πως οι περισσότεροι μαθητές του σχολείου αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα, γεγονός που καθιστά αδύνατη την μετακίνησή τους με συμβατικά μέσα μεταφοράς. «Τα ειδικά διαμορφωμένα λεωφορεία θα μείνουν φέτος ακινητοποιημένα στο πάρκινγκ του σχολείου και οι μαθητές θα μείνουν σπίτι τους» καταγγέλλει η αγανακτισμένη μητέρα.

Δεκάδες τα προβλήματα στα ειδικά σχολεία της επικράτειας όπως αποτυπώθηκαν σε πρόσφατη ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων Μονάδων – Ιδρυμάτων – Σχολείων Ειδικής Αγωγής (ΣΕΜΙΣΕΑ).

Στο Ειδικό Σχολείο Κορυδαλλού έχουν γίνει 32 εγγραφές, το εκπαιδευτικό προσωπικό αποτελείται από 3 ανθρώπους και λείπουν τουλάχιστον 4, ενώ το βοηθητικό προσωπικό είναι μόλις 1 άνθρωπος. Για το Ειδικό Νηπιαγωγείο, κανείς δεν ξέρει αν θα λειτουργήσει.

Στο 1ο Ειδικό Σχολείο Δραπετσώνας έχουν 35 εγγραφές, υπάρχουν 3 εκπαιδευτικοί, λείπουν 5, δεν υπάρχει βοηθητικό προσωπικό και λογοθεραπευτής.

Στο 1ο Ειδικό Σχολείο Περάματος, υπάρχουν 2 εκπαιδευτικοί λείπει 1, ενώ δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για το υπόλοιπο προσωπικό αν και πότε θα προσληφθεί.

Στο Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΕΕΚ) Ηρακλείου έχουν προσληφθεί 12 εκπαιδευτικοί και χρειάζονται άλλοι τόσοι, χωρίς βοηθητικό προσωπικό. Χρειάζονται τουλάχιστον 5.

Στο Δημοτικό Σχολείο Σικιαριδείου λείπουν 9 δάσκαλοι και κοινωνικός λειτουργός.

Στο ΚΕΑΤ λείπουν δύο δάσκαλοι, λογοθεραπευτής και νηπιαγωγός.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις Ειδικών Σχολείων που έχουν ήδη ενημερώσει τους γονείς πως φέτος λόγω έλλειψης προσωπικού θα αναγκαστούν να λειτουργήσουν με μειωμένο ωράριο. Γονείς έχουν ειδοποιηθεί πως όχι μόνο θα πρέπει να μεταφέρουν με δικά τους μέσα τα παιδιά στα σχολεία, αλλά θα πρέπει να τα παίρνουν από τις 11 το πρωί καθώς δεν θα υπάρχουν εκπαιδευτικοί για τις υπόλοιπες ώρες απασχόλησης των μαθητών με ειδικές ανάγκες.

Πέρυσι στάλθηκαν στα ειδικά σχολεία 2.400 εκπαιδευτικοί αναπληρωτές, αριθμός που δεν κάλυψε τα αμέτρητα κενά και ελλείψεις. Σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, σε ενημέρωσή του προς τον Ενιαίο Σύλλογο, φέτος θα σταλούν 1.740 αναπληρωτές, δημιουργώντας ακόμη περισσότερα προβλήματα.

Την ίδια ώρα το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας λέει χαρακτηριστικά ότι «η κατ’ οίκον διδασκαλία (σ.σ.: για τις περιπτώσεις που αυτή προβλέπεται) δεν παρέχεται υποχρεωτικά από εκπαιδευτικό ΕΑΕ παρά μόνο εάν γνωματεύσει σχετικά το ΚΕΔΔΥ». Δηλαδή, αν δεν γνωμοδοτήσει το ΚΕΔΔΥ, το βάρος πέφτει στην οικογένεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι, μέχρι τώρα, από τα 185 χιλιάδες παιδιά με ειδικές ανάγκες, μόνο ένας μικρός αριθμός παίρνει μέρος στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Σήμερα η κυβέρνηση αποποιείται με τον πιο κυνικό τρόπο την υποχρέωση που έχει στον κρίσιμο και ευαίσθητο τομέα της εκπαίδευσης των παιδιών με ειδικές ανάγκες φορτώνοντας το κόστος στις πλάτες των γονιών και παραδίδοντας τα 185 χιλιάδες παιδιά με ειδικές ανάγκες μαζί με τις οικογένειές τους βορά στην κερδοσκοπία ιδιωτικών επιχειρήσεων που «περιμένουν» υπομονετικά στη γωνία.

Το υπουργείο Παιδείας, με τον νόμο 4115/2013, μετέτρεψε τα Ειδικά Σχολεία σε Κέντρα Υποστήριξης μιας ενότητας σχολικών μονάδων, που ονομάζεται πλέον Σχολικό Δίκτυο Εκπαίδευσης και Υποστήριξης (ΣΔΕΥ) και δημιουργείται με απόφαση του περιφερειακού διευθυντή. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση έκλεισε τα Ειδικά Σχολεία και πέταξε τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στον Καιάδα του γενικού σχολείου χωρίς την κατάλληλη υποδομή και στελέχωση.

Η ευθύνη για τη διδασκαλία παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μεταφέρθηκε στον εκπαιδευτικό της τάξης του γενικού σχολείου. Ένα καθήκον, στο οποίο είναι αδύνατον να ανταποκριθεί. Στην ουσία όσα από τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν βαριές αναπηρίες, σωματικές και νοητικές, δεν θα εκπαιδευτούν ποτέ, με αποτέλεσμα να μη μπορέσουν ποτέ να αυτοεξυπηρετηθούν, να αποκτήσουν ένα επάγγελμα και πολύ περισσότερο να ενταχθούν στην κοινωνία -που είναι το ζητούμενο. Ταυτόχρονα θα βιώσουν την περιθωριοποίηση, ακόμα και τα ρατσιστικά φαινόμενα που ίσως αναπτυχθούν στα σχολεία.

(πηγή: ΑΥΓΗ)