paidevo.gr | teachers

Το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Αλεξάνδρειας αποτελεί ένα από τα συνεργατικά σχολεία που συμμετέχουν σε πρόγραμμα Comenius μαζί με άλλα 5 άλλα σχολεία από : Ισπανία, Τουρκία, Λιθουανία, Πολωνία και Σλοβακία.

Ο τίτλος του προγράμματος είναι “Βρεχόμαστε κάτω από την ίδια βροχή και ζεσταινόμαστε κάτω από τον ίδιο ήλιο” με δραστηριότητες εκπαιδευτικού, παιδαγωγικού και πολιτιστικού περιεχομένου.

Στα πλαίσια των επισκέψεων στα συνεργατικά σχολεία πραγματοποιήθηκε η τρίτη εκπαιδευτική ανταλλαγή. Μετά λοιπόν την Ελλάδα, την Ισπανία ήταν η σειρά της Τουρκίας από 17-22 Ιουνίου να φιλοξενήσει αποστολές από τα εμπλεκόμενα σχολεία.

Η ελληνική ομάδα εκπαιδευτικών του σχολείου μας ήταν οι Χαλαστάνης Θεόδωρος, Οικονομίδου Ευφημία, Φίκατας Πέτρος, Κωσταντινίδου Μαρία και Βουρνάζου Μαρία.

Στην Τουρκία επισκεφθήκαμε την Κωνσταντινούπολη για 2 μέρες, όπου εκτός  από τις  προγραμματισμένες εκπαιδευτικές συναντήσεις με παρουσιάσεις  των παραγώγων του προγράμματος, επισκεφθήκαμε με ιδιαίτερη ξενάγηση τα σημαντικότερα ιστορικά αξιοθέατα της Πόλης όπως: την Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, το Υδραγωγείο, το παλάτι των Σουλτάνων -Τοπ Καπί, τον Ιππόδρομο την Αγία Ειρήνη το MiniaTourk, το Florya Ενυδρείο  κ.ά.

Κατόπιν με πτήση φθάσαμε στο Kayseri ( Καισάρεια), το Nevsehir  και την έδρα του συντονιστικού σχολείου στο Nigde, μια πόλη 115.000 κατοίκων . Στις 4 μέρες παραμονής  πραγματοποιήσαμε  τις εκπαιδευτικές  μας συναντήσεις με ενημερώσεις για το εκπαιδευτικό σύστημα της Τουρκίας  και τις προβλεπόμενες  παρουσιάσεις δραστηριοτήτων του Προγράμματος με εκπαιδευτικό και πολιτιστικό περιεχόμενο ενώ έγιναν παράλληλα επισκέψεις  σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της περιοχής, όπου είχαμε μια πολύ ζεστή φιλοξενία.

Οι Τούρκοι συνάδελφοι προσπάθησαν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και ήταν ιδιαίτερα φιλικοί και φιλόξενοι προς όλους μας.

Επίσης μας ξενάγησαν στα πιο γνωστά αξιοθέατα τις Καππαδοκίας όπως στο Derinkuyu με τις προχριστιανικές σπηλιές  στην πιο βαθιά υπόγεια εκσκαφή πόλης, στο   Göreme  τοπίο με σπηλιές και χριστιανικές τοιχογραφίες, στο Pasabagi  με τους πέτρινους ηφαιστειογενείς  βράχους σε σχήμα μανιταριών, στο χωριό Avanos και στην περιοχή της πόλης Μερσίνας  (απέναντι από την Κύπρο ) με τις περίφημες σπηλιές.

Η επίσκεψη στην Τουρκία και οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε ήταν ιδιαίτερα  θετικές όπως η ενημέρωση για το εκπαιδευτικό σύστημα της Τουρκίας, οι δραστηριότητες του προγράμματος, η ανταλλαγή απόψεων και η προσέγγιση της νοοτροπίας, της κουλτούρας και των συνηθειών του τουρκικού λαού έδωσε την δυνατότητα κυρίως σε εμάς τους Έλληνες να γνωρίσουμε καλύτερα τα κοινά στοιχεία που έχουμε  οι δύο λαοί και την ανάγκη αρμονικής συνύπαρξης μας.

Eκ του Ειδικού Σχολείου

Τι έγινε;

Τελικά δεν ήταν συνωμοσιολογία η θεωρία πως συγκεκριμένοι κύκλοι επιχειρούν να απλοποιήσουν και να αγγλικοποιήσουν την ελληνική γλώσσα;

Έλα, δεν το πιστεύω!!!

Καταργούν την ομορφιά αλλά και την ουσία της ελληνικής γλώσσας.

Στόχος της Νέας Μνημονιακής Πραγματικότητας (λέγε με και Νέα Τάξη Πραγμάτων) δεν είναι μόνο η τσέπη.

Είναι και το μυαλό.

Αν ευστοχήσουν στο μυαλό, άλλωστε, τότε και η τσέπη θα αδειάσει πιο εύκολα.

Η τσέπη άβουλων όντων που θα περιφέρονται επί της Γης, σπαταλώντας απλώς το πολύτιμο οξυγόνο της και προσθέτοντας απλώς λίγο ακόμη βάρος.

Η ελληνική γλώσσα είναι η πληρέστερη γλώσσα του λεγόμενου δυτικού κόσμου.

Η ουσία της βρίσκεται στη δομή, τη μορφολογία και τη φωνολογία της.

Και τα τρία είναι αλληλένδετα.

Η δομή της;

Το συντακτικό και η γραμματική της, ευέλικτα και τα δύο για να εξυπηρετούν τις ανάγκες του εκάστοτε λέγοντος, αλλά και τριγωνομετρικώς οργανωμένα.

Οι κλίσεις, οι συζυγίες, οι πτώσεις, τα άρθρα, ο χωρισμός κυρίων και δευτερεουσών προτάσεων, οι σύνδεσμοι, οι προθέσεις, τα επιφωνήματα, οι συνημμένες και οι απόλυτες μετοχές, οι απρόσωπες εκφράσεις, τα τελικά και ειδικά απαρέμφατα, η οριστική, η υποτακτική, η ευκτική, η προστακτική, οι συντεταγμένοι κανόνες και οι επίσης συντεταγμένες εξαιρέσεις…

…όλη η δομή της ελληνικής γλώσσας λειτουργεί ως ηλεκτρονικός μικροεπεξεργαστής που ρυθμίζει κανόνες και λειτουργίες και ορίζει έναν κεντρικό γλωσσικό εγκέφαλο που δίνει και παιρνει εντολές για έκφραση και επικοινωνία στην τελειότητα.

Η μορφολογία της;

Η μαθηματικώς δομημένη ορθογραφία της, με βάση και τις ηχητικές αλλά και τις εικαστικές αναλογίες.

Οι καταλήξεις, τα πρόσωπα, τα ρήματα σε -ίζω αλλά και αυτά σε -ύζω ή σε -ήζω που έχουν διαφορετική λειτουργία στη γλώσσα.

Οι ετεριωμένες μορφές των λεκτικών θεμάτων.

Η ετυμολογία που δείχνει την ορθολογική προέλευση κάθε λέξης.

Το σημαίνον και η σύνδεσή του με το σημαινόμενο.

Η φωνολογία της;

Η σύνδεση κάθε συλλαβής και κάθε γράμματος με την κατάλληλη προσωδία ούτως ώστε ο λόγος να γίνεται λειτουργικός αλλά και μουσικός.

Τα μακρά και τα βραχέα φωνήεντα που ορίζουν την προσωδία έχουν άμεση σχέση με το σημαινόμενο κάθε λεκτικού σημείου.

Οι εκφράσεις θαυμασμού που περιλαμβάνουν μακρά φωνήεντα, ενώ οι εκφράσεις άμεσης επικοινωνίας που περιλαμβάνουν βραχέα.

Γιατί τα μακρά επιτείνουν την έκφραση κάθε συλλαβής.

Οι δίφθογγοι που «ανοίγουν» το στόμα περαιτέρω.

Οι δασυνόμενες λέξεις που προσδίδουν βάθος και βάρος στη λέξη και που παρότι έχουμε καταργήσει στη νέα ελληνική (κακώς) τη δάσυνση και την όξυνση των φωνηέντων, εντούτοις έχουμε διατηρήσει τα αποτελέσματα της προσθήκης πνευμάτων.

Έτσι, οι λέξεις που δασύνονταν στην αρχαία ελληνική, όταν γίνονται συνθετικά λέξεων δασύνουν το σύμφωνο που προηγείται (κατά+αιρώ= καθαιρώ ενώ κατά+ονομάζω=κατονομάζω).

Το αρχικό ρ που όταν συντίθεται γίνεται διπλό ρρ (ροή και επιρροή) για να δοθεί περαιτέρω έκταση.

Αυτό ονομάζεται προσωδία και όχι «ηχηρότητα», όπως ατυχέστατα αναφέρει το βιβλίο, όπως διαπιστώνουμε και από την εικόνα. Απλοποίηση ακόμη και στις γλωσσολογικές έννοιες; Προσωδία, αγαπητοί Φελόλογοι που επιμεληθήκατε αυτό το επαίσχυντο βιβλίο.

Φελόλογοι και όχι Φιλόλογοι, διότι δεν αγαπάτε το Λόγο που οριστήκατε να αγαπάτε και να μελετάτε, αλλά όντες επιπλέοντες φελοί βαλθήκατε να τον πετσοκόψετε, σε αντίθεση με το παχυλό αντίτιμο για τη σπουδαία σας εργασία.

Όλος ο κόσμος της ελληνικής γλώσσας είναι η ουσία του μακραίωνου ελληνικού πολιτισμού.

Και έρχονται τώρα κάποιοι να καταργήσουν αυτήν την ουσία για να γίνει πιο εύπεπτη και άρα πιο ευτελής η γλώσσα μας.

Όχι, δεν είναι άσχετοι.

Βαλτοί είναι.

Και έχουν σχέδιο την αποδόμηση αυτού του υπέροχου κόσμου της ελληνικής γλώσσας για να την καταντήσουν μια νεκρή γλώσσα, ένα περιφερειακό παράρτημα της αγγλικής.

Έχουν ακουστεί άλλωστε απόψεις από διάφορους αμφιλεγόμενους «διανοούμενους» όπως αυτή της αντικατάστασης του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό, για να καταστεί ευκολότερη η επικοινωνία με τις υπόλοιπες γλώσσες που το χρησιμοποιούν.

Τι;

Όχι;

Ε τότε σε τι αποσκοπεί η πρόσθεση των συμφώνων μπ, γκ, ντ;;;

Σε τι αποσκοπεί, αν όχι στην αντικατάσταση του αλφαβήτου μας από τη λατινική, η οποία περιλαμβάνει τα σύμφωνα b, g, d ;;;

Κι αυτό τυχαίο;

Πάντα οι αλλαγές στην Παιδεία γίνονται με αργούς ρυθμούς για να προλαβαίνουν να αποτυπώνονται στην κοινωνία.

Σε κάθε γενιά φέρνουν και μια μεγάλη αλλαγή.

Σήμερα καταργούν τα φωνήεντα η, υ, ω αφού και στο λατινικό αλφάβητο τα φωνολογικώς «i» συμπυκνώνονται σε ένα μόνο φωνήεν, το i.

Δημιουργούν σύμφωνα τα οποία υπάρχουν στη λατινική όπως προείπαμε επίσης.

Μα τα έλεγε και η Μπιλντεμεπεργάρχης Διαμαντοπούλου προ καιρού.

Στόχος είναι, έλεγε, η απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας και του αλφαβήτου.

Ε, ορίστε λοιπόν!

Το νέο βιβλίο της Ε’ και Στ’ Δημοτικού εισάγει αυτήν την απλοποίηση.

Αυτή είναι η Παγκοσμιοποίηση, αγαπητοί μου!

Δεν είναι ένα χωνευτήρι πολιτισμών.

Είναι μια μηχανή του κιμά που συμπιέζει σπουδαίους πολιτισμούς για να βγάλει τον  προαποφασισμένο κιμά του αγγλο-αμερικανικού πολιτισμού με το πρόσχημα της διεθνοποίησης (και όχι του διεθνισμού, όπως κακώς προσλαμβάνεται η έννοια αυτή συχνά).

Η Νέα Ρώμη επιβάλλει το δίκιο της στους κατακτημένους λαούς, επιβάλλοντας τον πολιτισμό της, τη γλώσσα της, την κουλτούρα της.

Έτσι θα μονιμοποιηθεί η οικονομικο-πολιτική της κυριαρχία.

Μέσω μιας βιαίως επιβεβλημένης πολιτισμικής συνοχής των παγκοσμίων υπηκόων.

Και μην εκπλαγείτε καθόλου και όταν η αγγλική γίνει η δεύτερη επίσημη γλώσσα μας, όπως μας προειδοποιούσε προ ετών η Αννούλα.

Και για το αλφάβητο όταν τα έλεγε ίσως μας φαινόταν απίστευτο ή ανεφάρμοστο.

Ορίστε, εφαρμόζεται!

Ε, σε λίγο θα γίνει και το δεύτερο!

Γιατί, μην ξεχνάτε ότι μιλάμε και τη γλώσσα που σκεφτόμαστε.

Και τούμπαλιν.

Η ελληνική γλώσσα είναι πολύπλοκη.

Η καλή γνώση της και προϋποθέτει αλλά και συντελεί στην πολυπλοκοποίηση της σκέψης.

Είναι αμφίδρομη η σχέση αιτίου αποτελέσματος εδώ.

Η αγγλική είναι η επιτομή της απλή γλώσσας.

Απλές λέξεις, άκλιτες, χωρίς ευελιξία, αλλαγές ρυθμού, ιδιαίτερη προσωδία, χωρίς βαθιά φιλοσοφία μέσα της.

Είναι μια γλώσσα καθαρά επικοινωνιακή.

Η ευκολία στη συνεννόηση στα απλά πράγματα.

Είτε θέλουν να πουν ότι συμπαθούν, είτε ότι αγαπούν κάποιον είτε ότι τον ορέγονται είτε ότι έχουν κάποια αγαπημένη συνήθεια, χρησιμοποιούν την ίδια λέξη: i love *****

Μια λέξη, ένα συναίσθημα.

Είτε πρόκειται για το ταίρι σου, είτε για φίλο, είτε για γείτονα, είτε για σκύλο, είτε για ποδήλατο.

Μια λέξη, ένα συναίσθημα, μια σκέψη.

Και αυτή η σκέψη τόσο απλοποιημένη που χωρά τα πάντα, από έρωτα μέχρι απορρυπαντικό.

Ενώ στην ελληνική έχουμε χιλιάδες τρόπους για να εκφράσουμε το καθετί, ώστε να λαμβάνει το μέγεθος και την αξία που θέλουμε να του προσδώσουμε και που αξίζει να του προσδώσουμε.

Πολλές  και σύνθετες λέξεις, πολλά και σύνθετα συναισθήματα, πολλές και σύνθετες σκέψεις.

Αυτό φοβάται το σύστημα.

Το πολύ και κυρίως το σύνθετο.

Για να καταστεί νεκρός ο λόγος του Πλάτωνα, του Σωκράτη, του Αριστοτέλη, του Επίκουρου, του Θουκυδίδη, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Πλουτάρχου, του Ηροδότου.

Για να καταστεί νεκρή και η σκέψη τους.

Για να καταστεί νεκρή και η σκέψη μας.

 

(Αναδημοσίευση από http://toixo-toixo.blogspot.gr)

Μαθηματικός ολυμπιονίκης αναδείχθηκε ο απόφοιτος της Γ’ τάξης του 13ου Γυμνασίου Ηρακλείου, Σπύρος Φίλιππος! Ο Σπύρος διακρίθηκε στη 16η Βαλκανική Μαθηματική Ολυμπιάδα Νέων που πραγματοποιήθηκε στη Βέροια από 25 έως 29 Ιουνίου, με τη συμμετοχή 16 χωρών.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού των Βαλκανικών και Διεθνών Ολυμπιάδων, και οι έξι μαθητές που αποτελούσαν την ελληνική ομάδα πήραν μετάλλιο.

Ο Σπύρος έλαβε το χάλκινο μετάλλιο ενώ είχε πρωτεύσει και πέρσι στους πανελλήνιους διαγωνισμούς της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας.

Φέτος, επιλέχτηκε με σειρά δεύτερος στην Εθνική ομάδα των «μικρών» (μαθητές γυμνασίου), μέσα από την διαδικασία που ακολουθείται για την συγκεκριμένη επιλογή. Επιλέγονται έξι μαθητές γυμνασίου για τους μικρούς και έξι μαθητές Λυκείου για τους μεγάλους.

Ο πρόεδρος του παραρτήματος Ηρακλείου της ΕΜΕ, κ. Ανδρέας Βαρβεράκης, τονίζει πως «το χάλκινο μετάλλιο αποτελεί σημαντική επιτυχία αν αναλογιστεί κανείς το επίπεδο των θεμάτων που καλούνται να διαπραγματευτούν οι υποψήφιοι. Ελπίζουμε τα επόμενα χρόνια να συμμετάσχει και στην Εθνική ομάδα των μεγάλων καθώς η ενασχόληση του με τα μαθηματικά και το έμφυτο ταλέντο του, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για μεγαλύτερες επιτυχίες.» Προσθέτει, ακόμα, ότι «είναι ευχάριστο ότι υπάρχουν αρκετά παιδιά με ταλέντο αλλά και διάθεση για δουλειά, που ασχολούνται με τα μαθηματικά μέσα από τους διαγωνισμούς της ΕΜΕ και κάθε χρόνο κάποια από αυτά επιτυγχάνουν την συμμετοχή τους σε διεθνείς διαγωνισμούς (Βαλκανιάδες, Ολυμπιάδες, κλπ).»

Σημειώνεται ότι τις επόμενες μέρες, αναχωρεί για την Αργεντινή η Εθνική ομάδα των «μεγάλων» για να συμμετάσχει στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Μαθηματικών. Δεν έχουμε συμμετοχή Ηρακλειώτη μαθητή, αλλά έφτασε πολύ κοντά σε αυτή ο μαθητής της τρίτης τάξης του 8ου Λυκείου Δημήτρης Βαρδάκης, καθώς είχε μπροστά του και τον στόχο των πανελληνίων, όπου αρίστευσε.

Τέλος, από την ερχόμενη Κυριακή 8 ως τις 14 Ιουλίου, πραγματοποιείται στη Λεπτοκαρυά Πιερίας, το ετήσιο θερινό σχολείο Μαθηματικών της ΕΜΕ, όπου συμμετέχουν σχεδόν 200 μαθητές από όλη την Ελλάδα, με σκοπό να ασχοληθούν περισσότερο με θέματα που αφορούν τους μαθηματικούς διαγωνισμούς.

“Τα μαθηματικά ακονίζουν το μυαλό”

Ο Σπύρος Φίλιππος μίλησε στην «Π» για την εμπειρία που αποκόμισε από τη συμμετοχή του στην ολυμπιάδα, όπου, όπως είπε, πέρασε όμορφες στιγμές , δημιούργησε φιλίες και γνώρισε παιδιά από διάφορες χώρες.

Ο Σπύρος έχει καλές βαθμολογίες σε όλα τα μαθήματα, όμως, η αδυναμία του είναι τα μαθηματικά.

«Θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον να κάθεσαι να σκέφτεσαι μια άποψη, να κάνεις διάφορες σκέψεις στην αρχή, να μην πετυχαίνεις αλλά όταν καταλήξεις σε ένα αποτέλεσμα αισθάνεσαι ανταμοιβή για τον κόπο σου, δε βασίζεται τόσο σε γνώσεις όσο σε σκέψεις, στο μυαλό σου. Προσφέρει πνευματική ικανοποίηση», περιγράφει και εξηγεί γιατί του αρέσουν τόσο τα μαθηματικά. Ο πατέρας του είναι μαθηματικός και ο ίδιος σκέφτεται να σπουδάσει σε ανάλογο τμήμα, αν και δεν έχει ακόμα καταλήξει ποιες σχολές τον ενδιαφέρουν, εξετάζει και το ενδεχόμενο, σε τρία χρόνια από σήμερα, όταν θα συμπληρώνει το μηχανογραφικό του, να δηλώσει πολυτεχνικές σχολές. Θεωρεί ότι πέτυχε το στόχο του γιατί βλέπει τα μαθηματικά σα χόμπι και όχι σαν καταναγκαστική εργασία. Αφιέρωνε μέρος του ελεύθερου χρόνου του για να διαβάσει και να λύσει ασκήσεις καθώς θεωρεί πως οι γνώσεις του σχολείου δεν καλύπτουν τις ανάγκες των διαγωνισμών.

(πηγή: inout.gr)

Ο νομός Λέσβου είχε να επιδείξει πολλούς επιτυχόντες στις φετινές Πανελλαδικές εξετάσεις, ωστόσο η περίπτωση του Στρατή Εγγλέζου χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς.

Ο τυφλός μαθητής του Λυκείου Παμφίλων, αρίστευσε καθώς «έγραψε» 20 σε όλα τα μαθήματα της θεωρητικής κατεύθυνσης διεκδικώντας μια θέση στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Το όνειρό του, όμως, ήταν να σπουδάσει Γεωπόνος, αφού η αγάπη του για τη φύση είναι μεγάλη.

«Το Γεωπονικό ήταν πρώτη επιλογή μου, επειδή μου άρεσε να ασχολούμαι από μικρός με το χώμα, τα λουλούδια και τα λαχανικά, αλλά δεν με δέχονταν», λέει. «Θα σπουδάσω Παιδαγωγική. Δεν περιμένω να δυσκολευτώ σε κάτι, αφού ξέρω και άλλα παιδιά σαν εμένα που σπουδάζουν εκεί και τα έχουν καταφέρει», λέει ο Στρατής.

Ιδιαίτερες δυσκολίες δεν αντιμετώπισε όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, ήταν άλλωστε μαθητής του «άριστα» καθ’ όλη τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής του.

Την Παρασκευή, ο δήμαρχος Λέσβου Δημήτρης Βουνάτσος, παρουσία του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Χρήστου Κορδώνη, υποδέχθηκε στο γραφείο του τον Στρατή Εγγλέζο, τον οποίο συνεχάρη θερμά για τη σπουδαία αριστεία του, αλλά και τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς του Λυκείου Παμφίλων.

Τον άριστο μαθητή συνόδευαν οι γονείς του, Βασίλης και Ταξιαρχούλα, και ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Παμφίλων Βαγγέλης Λυκαρδόπουλος, στους οποίους ο δήμαρχος Λέσβου ανακοίνωσε ότι στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, στις 11 Ιουλίου 2012, θα προτείνει τη βράβευση του Στρατή, καθώς επίσης και να υποστηριχθεί η υποψηφιότητά του για βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών, λόγω και της ιδιότητάς του ως ΑΜΕΑ.

(πηγή: protothema.gr)

Της Όλγας Σελλά

Άνοιξε ο ίδιος την πόρτα, κομψός, ευθυτενής, ευγενής. Ο εκπαιδευτικός Κώστας Χάρης έχει συμπληρώσει 92 χρόνια ζωής και τα περισσότερα από αυτά τα έχει περάσει είτε ως απλός δάσκαλος σε σχολεία της ορεινής Ελλάδας, είτε ως καθηγητής των παλιών διετών Παιδαγωγικών Ακαδημιών, είτε ως σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, είτε ως εκπαιδευτής δασκάλων, είτε ως συγγραφέας βιβλίων για την παιδαγωγική θεωρία και τη σχολική πράξη.

Πάντα με μία και μόνη έγνοια: το καλύτερο εκπαιδευτικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα και στα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού. Ο Κώστας Χάρης τιμήθηκε στις 6 Ιουνίου από τους σημερινούς του συναδέλφους και αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η πρώτη φράση που είπε στην ομιλία του ήταν: «Είμαι από χρόνια απόμαχος του εκπαιδευτικού έργου. Το ενδιαφέρον μου, ωστόσο, γι’ αυτό παραμένει αμείωτο». Και δεν έλεγε ούτε ένα χιλιοστό υπερβολής.

Λίγες μέρες μετά την αναγόρευσή του παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα «Καθημερινή» στο σπίτι του, σε ένα λιτό διαμέρισμα κάπου στα Ιλίσια, και αφηγήθηκε στιγμές της διαδρομής του. Διακριτική παρουσία, η σύντροφος της ζωής του, η κυρία Λούλα, που εμφανιζόταν μόνο για να φέρει το απαραίτητο τρατάρισμα. «Πρωτοδιορίστηκα στην Κατοχή σαν δάσκαλος, αλλά πήρα για μικρό χρονικό διάστημα τον μισθό του δασκάλου. Έμενα στο χωριό, άνοιξα το σχολείο, έκανα ένα μικρό συσσίτιο που πήρα από την περιφερειακή επιτροπή του ΕΑΜ, μάζεψα κι από το χωριό ό,τι βρήκα.

Είχα 13 παιδάκια που, βεβαίως, πεινούσαν και τα οποία συμμετείχαν στη διαχείριση όλης αυτής της προσπάθειας. Ήταν μια μορφή αγωγής», λέει με απόλυτη φυσικότητα. Δεν φρόντιζε μόνο για την καθημερινή επιβίωση των παιδιών, ούτε μόνο για τη διδαχή της αλληλεγγύης. Προσπαθούσε να δυναμώσει τους μικρούς μαθητές στα μαθήματα που υστερούσαν. Με την ίδια αυταπάρνηση προσπαθούσε να εμψυχώσει, σε χρόνια δίσεκτα, και τους δασκάλους άλλων χωριών ώστε να μη μείνουν οι μαθητές χωρίς διδασκαλία, ούτε τα χρόνια της Κατοχής. Θυμάται με οδύνη τον χειμώνα του 1941-’42, που ως φοιτητής στη Μαράσλειο έζησε τη μεγάλη πείνα εκείνου του χειμώνα.

Φτωχικό συσσίτιο

«Ήταν μια φοβερή χρονιά. Στη Μαράσλειο είχαμε ένα φτωχικό συσσίτιο, με λαχανίδες και κουκιά». Από τότε, από νεαρός δάσκαλος, άρχισε να αναλαμβάνει θέσεις ευθύνης. Πότε οργανώνοντας συσσίτια για τα παιδιά του χωριού του, πότε αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των ανταρτών που περνούσαν από την περιοχή του. Μια διαδικασία επίσης δύσκολη, αφού «απαγορευόταν η μετακίνηση αγαθών από το ένα μέρος στο άλλο». Θυμάται πολλές στιγμές από τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, συνυφασμένες πάντα με την εκπαιδευτική διαδικασία.

Και μέσα σ’ εκείνη τη δίνη θυμάται ότι συνάντησε απλούς αλλά σημαντικούς ανθρώπους. Ένας από αυτούς ήταν ο διοικητής του στον στρατό, «που μείναμε φίλοι μέχρι τον θάνατό του» και του έδωσε την ευκαιρία να συνεχίζει τη μετεκπαίδευσή του. Θυμάται με συγκίνηση -ήταν η μόνη στιγμή στη διάρκεια της συνομιλίας μας που συγκινήθηκε- την περίοδο που τοποθετήθηκε στο Α΄ 6θέσιο Δημοτικό Σχολείο Αμπελώνα Τυρνάβου. «Βίωσα εκεί το ωραιότερο κομμάτι της διδασκαλικής μου υπηρεσίας», ένα κομμάτι που έληξε το 1951. Τα δύσκολα χρόνια έχουν μείνει πίσω, στη δεκεατία του ’40.

Με την αυγή της δεκαετίας του ’50 άνοιγε μια νέα σελίδα. Την άνοιξη του 1952 πήρε μέρος στον πρώτο διαγωνισμό που προκηρύχθηκε για παιδαγωγικές σπουδές στο εξωτερικό από το νεοσύστατο τότε, από τον Γεώργιο Παπανδρέου, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Βασικά στελέχη του ΙΚΥ, ο διευθυντής του Κ. Θ. Δημαράς και ο σύμβουλος Αλέξανδρος Δελμούζος, που «αποσκοπούσαν στην επιλογή υποτρόφων και μελλοντικών στελεχών της εκπαίδευσης, ικανών και καταρτισμένων, και με καλλιεργημένη ευαισθησία στη νεοελληνική γραμματεία και συνακόλουθα στη δημοτική γλώσσα».

Ο Κώστας Χάρης κέρδισε μία από τις πέντε πρώτες θέσεις. Και θυμάται με λεπτομέρειες ακόμα και τα θέματα. «Τα εξεταστέα μαθήματα ήταν γραπτά σε θέματα της παιδαγωγικής, της ψυχολογίας, της διδακτικής και της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Η έμφαση ήταν αρκετά μεγάλη στη λογοτεχνία. «Το θεματολόγιο για τις εξετάσεις όριζε για μεν τα γραπτά τρεις συλλογές: τους “Καημούς της λιμνοθάλασσας” του Παλαμά, τον Σολωμό και τους “Σκαραβαίους και τερρακότες” του Γρυπάρη και για τα προφορικά όλη τη νεοελληνική λογοτεχνία, από τα “Ακριτικά” μέχρι την τότε σύγχρονη». Πρώτος σταθμός, το Εδιμβούργο.

Πάντα περισσότερα

Έτσι ξεκίνησε η διαδρομή του δασκάλου Κώστα Χάρη στη μετεκπαίδευση, που του έδωσε τη δυνατότητα να εκπαιδεύσει και να διδάξει όλες τις επόμενες γενιές δασκάλων. Μόνο του μέλημα, «σε κάθε τάξη που πήγαινα ν’ αφήνω πέντε πράγματα». Γι’ αυτό και πάντα έκανε περισσότερα απ’ ό,τι όριζαν τα προγράμματα και είχε άριστες σχέσεις με όλους τους σπουδαστές, τους επόμενους δασκάλους. «Ο καλός δάσκαλος πρέπει να έχει το στοιχείο της παιδαγωγικής προσωπικότητας. Ως έναν βαθμό το έχεις εκ γενετής, αγαπάς τους ανθρώπους, θέλεις να προσφέρεις. Εγώ το είχα και εκπαίδευα δασκάλους και έφτιαξα με όλους μια άριστη σχέση».

Τι του άρεσε περισσότερο τελικά; Η διδασκαλία στην τάξη ή η επιτελική δουλειά της εκπαίδευσης; «Μου άρεσε και στο δημοτικό που δίδασκα, και στις ακαδημίες, και στη μετεκπαίδευση που δίδασκα τους δασκάλους». Η ανθρώπινη επαφή είναι ασφαλώς αναντικατάστατη για τον Κώστα Χάρη. Γι’ αυτό και πάντα επιμένει ότι οι τελειόφοιτοι δάσκαλοι πρέπει να «αναλαμβάνουν την πλήρη εκπαιδευτική ευθύνη λειτουργίας μιας τάξης πριν πάρουν το πτυχίο τους». Θυμάται, βέβαια, με ιδιαίτερη συγκίνηση τα χρόνια συνεργασίας με τον Ευ. Παπανούτσο στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. «Τον Παπανούτσο τον γνώριζα και πολύ τον εκτιμούσα, από παλιότερα, από τη φήμη που είχε ως προσωπικότητα του προοδευτικού χώρου της εκπαίδευσης. Τον συνάντησα για πρώτη φορά το 1958, όταν υπηρετούσα στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης».

Από το 1964 και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο έχουν περάσει σχεδόν 50 χρόνια. Ο Κώστας Χάρης συνεχίζει να διατυπώνει προτάσεις για την αποτελεσματικότητα της σύγχρονης εκπαίδευσης. Εκεί αφιέρωσε την ομιλία του κατά την αναγόρευσή του. Εκεί αφιερώνει μέχρι τώρα, στα 92 του, τον ελεύθερο χρόνο του.

Πορεία διαρκούς μάθησης

Στα χρόνια της Κατοχής υπηρέτησε δάσκαλος στην ορεινή Δωρίδα, και παράλληλα συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις του ΕΑΜ. Το 1951 – 52 μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και την επόμενη τριετία (1952 – 1955), με υποτροφία του ΙΚΥ, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Το 1956 επιστρέφει στην Ελλάδα και διορίζεται καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης. Το 1962 γίνεται διευθυντής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας. Το 1965 είναι σύμβουλος του νεοϊδρυμένου Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και από τους πρωτεργάτες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης των Γ. Παπανδρέου – Ευ. Παπανούτσου.

Την ίδια χρονιά ορίζεται πρόεδρος του Τμήματος για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και επόπτης των Παιδαγωγικών Ακαδημιών. Το 1967, όταν η δικτατορία κατήργησε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, επανήλθε στην προηγούμενη θέση (διευθυντής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης), αλλά δεν έμεινε για πολύ. Σύντομα απολύθηκε από την υπηρεσία. Με τη μεταπολίτευση, το 1974, αποκαταστάθηκε ως σύμβουλος του Ανώτερου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και στη συνέχεια του ΚΕΜΕ και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Την τετραετία 1976 – 1980 επιδόθηκε, με έδρα τη Βόννη, στην οργάνωση της εκπαίδευσης των παιδιών των Ελλήνων μεταναστών στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα, έχει εκδώσει πολλά βιβλία, δύο από τα οποία την περασμένη χρονιά, το 2011: «Από το οδοιπορικό ενός δασκάλου: Σελίδες από τη ζωή και την εκπαίδευση στη διαδρομή του 20ού αιώνα» (εκδ. Γαβριηλίδης) και «Από την παιδαγωγική θεωρία στην εκπαιδευτική πράξη» (εκδ. Gutenberg).

(πηγή: Καθημερινή)