paidevo.gr | parents

Ένα ρομπότ έρχεται να ανακουφίσει όσους φοβούνται τις νοσοκόμες και τις βελόνες και η λήψη αίματος αποτελεί εφιάλτη τους. Πρόκειται για το μοναδικό Veebot, το πρώτο ρομπότ-αιμολήπτη, που υπόσχεται μία ακριβής, ασφαλή και ανώδυνη διαδικασία.

Το ρομπότ είναι προγραμματισμένο να παίρνει αίμα με αυτοματοποιημένο τρόπο παρέχοντας μεγαλύτερη ακρίβεια και ασφάλεια από το ανθρώπινο χέρι, αφού χρησιμοποιεί αιμοστατικό επίδεσμο, υπέρυθρο φως, ειδικές κάμερες και λογισμικό ανάλυσης εικόνας για να επιλέγει την καλύτερη φλέβα για τη λήψη.

Μάλιστα, όπως υποστηρίζουν οι κατασκευαστές αυτού του πρωτότυπου ρομπότ, η ακρίβεια στην επιλογή της καλύτερης φλέβας αγγίζει το 83% και η εταιρεία έχει θέσει ως στόχο να φτάσει το 90% πριν τις πρώτες κλινικές δοκιμές.

(πηγή: iefimerida.gr)

Κάπου σε ένα δημοτικό σχολείο της Λεμεσού, η χώρα… πεθαίνει. Και τον θάνατο της πιστοποιούν ξανά και ξανά ο Δημήτρης Δημητριάδης, ένας εικαστικός, μια χορογράφος, ένας ηθοποιός και ένας συνθέτης.

Μέσα από την σκηνοθετική ματιά του εικαστικού Πόλυ Πεσλίκα το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη «βάφει» με βίαιη ποίηση τους τοίχους ενός σχολείου, κάπου στην Λεμεσό… φωτό: Πόλυς Πεσλίκας, Aργύρης Αργυρού

Εννέα το βράδυ. Στο κέντρο της Λεμεσού. Η υγρασία αφόρητη. Κολλάει πάνω στα αμάνικα μπλουζάκια των νεαρών που σουλατσάρουν στην πλατεία και ξεδιψάνε με μπύρες. Ο ιδρώτας αλμυρός, στάζει ζωή και καλοκαίρι και μια ραθυμία που μοιάζει με εσωτερική αντίδραση. Μυρωδιές από το κρέας που σιγοκαίει στα κάρβουνα και από τα κομμένα λεμόνια που σφηνώνουν στην άκρη των ποτηριών. Ένα κοκτέιλ από θαμπές χρωματιστές εικόνες που αναζητούν απεγνωσμένα δυναμίτη για να εκραγεί το βλέμμα και να πάρει επιτέλους φωτιά η αναμονή. Να καεί το ενδιάμεσο, αμετάκλητα, οριστικά…

Στο κέντρο της πόλης. Το πρώτο δημοτικό σχολείο. Η αστική σχολή, έτσι το ονομάζουν, πίσω από το Διοικητήριο και πλάι από ένα μεγάλο χώρο στάθμευσης. Ο ηλικιωμένος υπάλληλος ζητά τρία ευρώ για το κάθε αμάξι, δίνει τα ρέστα με νύστα και αδιαφορία. Γκόμενες κατεβαίνουν από τα αυτοκίνητα και ανεβαίνουν στις πλατφόρμες και αναψοκοκκισμένοι τουρίστες ξεφλουδίζουν τις ανάσες τους. Οι περισσότεροι περπατάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση, εκεί δηλαδή όπου το ένα μπαρ σμίγει με το διπλανό του, στις τυχαίες συνευρέσεις.

Η αντίθετη διαδρομή οδηγεί στο σχολείο. Όσοι κατευθύνονται προς τα εκεί μοιάζουν με «συνομώτες». Δεν είναι πολλοί, ούτε και λίγοι, αλλά είναι συνειδητοί. Πως αυτό το βράδυ ένας θάνατος θα… πιστοποιηθεί.

Οι τοίχοι του σχολείου γεμάτοι από γκραφίτι. Γκραφίτι ακόμα και στις κολώνες και στο ταβάνι. Γκραφίτι που μοιάζει λες και η βία προσπαθεί να μεταπλάσει τον βυθισμένο θυμό της σε ποίηση. Ο χώρος μοιάζει εγκαταλελειμμένος. Λες και έχουνε απομείνει μόνο τα απουσιολόγια. Απουσιάζουν όλοι, μαθητές, δασκάλοι, παιδεία, εκπαίδευση. Παρόντες μόνο οι μπογιές και το χώμα στο γήπεδο. Ένα χώμα που σηκώνει σκόνη πάνω στα χρώματα των ζωγραφιών.

Γιατί διάλεξες το σχολείο; ρωτώ τον Πόλυ. Ο Πόλυς Πεσλίκας είναι εικαστικός και παράλληλα σκηνοθετεί αυτό τον… θάνατο. Σκηνοθετεί δηλαδή μια χορογράφο που ανοίγει τα σκέλια της λες και εύχεται να γεννήσει κάτι καινούργιο. Σκηνοθετεί και ένα θεατρικό ηθοποιό, ο οποίος παίρνει τις λέξεις του κειμένου και τις εκφέρει με την αγωνία της καθημερινής τους σημασίας. Σκηνοθετεί και ένα μουσικό, ο οποίος παίζει ηλεκτρική κιθάρα, τον ίδιο ήχο, ξανά και ξανά, ένα ήχο μονότονα εκρηκτικό.

«Γιατί διάλεξες το σχολείο λοιπόν;» Γιατί σου δίνει την αίσθηση του τέλους, μου απαντά. «Μοιάζει λες και το έχουν εγκαταλείψει και μαζί μ’ αυτό έχουν εγκαταλείψει όλα τα σύμβολα».

Και το κείμενο; Γιατί ξανά το «Πεθαίνω σαν Χώρα»; Γιατί είναι επίκαιρο θα μπορούσα να σου απαντήσω αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος. Ο λόγος είναι πως πρόκειται για ένα κείμενο χωρίς χώρο και χρόνο που αγκαλιάζει οποιαδήποτε κατάσταση. Είναι λες και παρακολουθείς μια τεράστια διαδήλωση, μια μάζα κόσμου και παράλληλα, ωστόσο, γνωρίζεις την ζωή του καθενός. Και τα κομμάτια που απομονώσατε; Είναι τα ενδιάμεσα των σημαντικών στιγμών του κειμένου. Είναι τα κομμάτια της αναμονής, οι αφορμές, εκείνα που έχουνε ήδη γίνει καθημερινότητα, που μέσα τους υποβόσκει μια βία, η οποία θέλει να γίνει ποίηση, μήπως και έτσι μπορέσουμε να δούμε ένα κομμάτι από το αύριο…

Τί αίσθημα θες να αφήνει αυτή η παράσταση; Μια τεράστια παύση αναμονής. Αυτό. Γιατί είμαστε σε μια φάση αναμονής. Είμαστε μια κοινωνία που ενώ έχει την γνώση της καταστροφής, την ίδια ώρα παραμένει σε μια παύση, η οποία (εκτός από την γνώση) εμπεριέχει την ανησυχία και το φόβο, στοιχεία δηλαδή που αναιρούν την γνώση. Υπάρχει αυτή η αντίφαση. Λες και δεν είμαστε έτοιμοι για την ανατροπή, παρόλο που έχουμε ζήσει ανατροπές. Ένα είδος σχιζοφρένειας. Και όλοι περιμένουμε κάτι…

Αυτό ζούμε σήμερα; Ζούμε αυτό που λέει στο κείμενο: «Όλοι μαζί, …μια ψυχή, ένιωθαν την ανάγκη ν΄αφεθούν…. να μεταμορφωθούν, ν΄απαρνηθούν γλώσσα, να κυλιστούν στην βρώμα, να σκοτώσουν γονείς, να καταστρέψουν ενθύμια …να κάψουν ταυτότητες… Εκείνες τις ώρες πραγματοποιήθηκε ουσιαστικά η μετάβαση απ΄τον ένα ιστορικό κύκλο στον άλλο, αμετάκλητα».

Αμετάκλητα; Για μένα αυτή είναι η λέξη που μπορεί να προσδιορίσει την συμπεριφορά μας. Γιατί πια ό,τι βήμα και να κάνεις δεν έχει επιστροφή. Γι’ αυτό και πρέπει να είσαι σίγουρος για το πού θα μετακινηθείς. Γιατί η κάθε σου κίνηση είναι εκείνη που θα γράψει την επόμενη ιστορία…

Ο χώρος που επιλέξατε φέρνει μνήμες από το παρελθόν. Ναι και παρόλο που δεν το συνηθίζω να επικαλούμε μνήμες από το παρελθόν θεωρώ στην προκειμένη περίπτωση ότι είναι σημαντικό. Σε ένα συνδυασμό με τις πράξεις βίας πάνω στους τοίχους που υπονοούν μια σιωπηλή καταστροφή και μια αγωνία να δηλώσεις ότι κάτι πάει στραβά. Ένα άλλο στοιχείο που το αναγάγουμε σε σύμβολο είναι η σκόνη στο γήπεδο. Υπάρχουν πολλά συμβολικά στοιχεία και ο λόγος είναι γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε ξανά με σύμβολα. Όλα τα σύμβολα, τα κοινωνικά και τα πολιτικά δεν υπάρχουν πια. Ο μόνος τρόπος που μας έχει απομείνει για να επαναφέρουμε τα σύμβολα είναι η τέχνη. Και τα σύμβολα της τέχνης είναι η ποίηση. Είναι οι ενδιάμεσοι μικροί χώροι των πραγμάτων. Ο ηθοποιός φοράει ένα απλό παντελόνι και ένα αδιάφορο πουκάμισο, θυμίζει δηλαδή το γείτονα μου που ξυπνά κάθε μέρα να πάει στην δουλειά. Αυτός ο καθημερινός τύπος την ώρα που εκφέρει αυτό το λόγο γίνεται ο ίδιος ένα ανώνυμο σύμβολο. Η σκόνη στο φόρεμα της χορεύτριας, ο ήχος της κιθάρας την ώρα που κουρδίζεται και μοιάζει πιο δυνατός και από το πιο δυνατό εμβατήριο. Πρέπει δηλαδή να αντικαταστήσουμε όλα αυτά που έχουμε χάσει. Να επαναπροσδιορίσουμε τους συμβολισμούς μας. Κι’ αυτό δεν γίνεται στις πλατείες. Αυτό γίνεται μέσα μας. Στο καθένα ξεχωριστά.

«Μέσα μας. Στο καθένα ξεχωριστά». Κρατώ την φράση. Κρατώ και την ανάγκη του επαναπροσδιορισμού μέσα από μια ποίηση. Και κατευθύνομαι στην αντίθετη κατεύθυνση. Είναι δέκα και μισή το βράδυ. Στο κέντρο της πόλης. Κάπου σε ένα δημοτικό σχολείο. Μυρίζει σκόνη και σπέρμα και αίμα και χρωματιστές μπογιές. Η υγρασία αφόρητη. Κολλάει στα μάτια, στα ρουθούνια, στο στόμα. Κάνει τις τεχνητές αναπνοές ακόμα πιο… μάταιες. Ένας θάνατος πιστοποιείται ξανά και ξανά. Που πάει να πει πως την ίδια ώρα, κάπου, μια άλλη ζωή…. γεννιέται.

Info: «Πεθαίνω σαν Χώρα», μια παράσταση σύγχρονου χορού βασισμένη στο πεζογράφημα του Δημήτρη Δημητριάδη. Χορογραφία: Έλενα Αντωνίου, Σκηνοθεσία/εικαστική επιμέλεια: Πόλυς Πεσλίκας, Μουσική: Φίλιππος Φιλίππου, Ερμηνεία: Έλενα Αντωνίου, Χριστόδουλος Μαρτάς, Φίλιππος Φιλίππου, Παραγωγή: Αργύρης Αργυρού.

(πηγή: lifo.gr)

Μια ακόμη νίκη για τη Monsanto στις ΗΠΑ. Πρόσφατη απόφαση του Οργανισμού Περιβαλλοντικής προστασίας αυξάνει τα επιτρεπόμενα όρια για ίχνη ζιζανιοκτόνων στις καλλιέργειες τροφίμων, σύμφωνα με το RT. Παρά τις αμέτρητες μελέτες που έχουν δείξει ότι τα εν λόγω φυτοφάρμακα συνδέονται άμεσα με ασθένειες, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, ο οργανισμός πήρε τη σχετική απόφαση την 1η Μαΐου και αναμένεται να την οριστικοποιήσει σύντομα.

Το εν λόγω χημικό λέγεται glyphosate και σύμφωνα με μελέτες έχει βρεθεί σε ανώτερα από τα επιτρεπόμενα όρια. Το glyphosate δημιουργήθηκε ως φυτοφάρμακο από τη Monsanto το 1970. Αργότερα η εταιρεία κατοχύρωσε τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους «Roundup Ready» με μεγάλη ανθεκτικότητα στο φυτοφάρμακο που προσβάλει τα αγριόχορτα και ζιζάνια που απειλούν τη σοδειά. Ωστόσο, με δεδομένο ότι οι επιστήμονες συνδέουν την εν λόγω χημική ουσία με κρούσματα καρκίνου οι επικριτές της απόφασης αναφέρουν ότι μπορεί να είναι περισσότερο επιζήμια παρά ωφέλιμη.

Μόλις τον περασμένο μήνα, το Ινστιτούτο Cornucopia ανακοίνωση μια μελέτη που δείχνει ότι το glyphosate «έχει αυξημένες επιδράσεις στην ανθρώπινη ορμόνη από την οποία εξαρτάται ο καρκίνος του μαστού».

Ο Ντον Χάμπερ, καθηγητής Φυτοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο Purdue, πραγματοποίησε μια μελέτη που δείχνει ότι «η ουσία Glyphosate αντλεί τα ζωτικής σημασίας θρεπτικά συστατικά των ζωντανών οργανισμών, δηλαδή αφαιρεί την πιο θρεπτική αξία των τροφίμων».

Στο παρελθόν, η Monsanto υπερασπίστηκε τη χρήση της χημικής ουσίας. «Είμαστε πολύ σίγουροι για την μακρά προϊστορία που έχει το glyphosate, καθώς έχει μελετηθεί εκτενώς» δήλωσε ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Monsanto Τζέρι Στάινερ, σχετικά.

(πηγές: ramnousia.com, tvxs.gr)

Σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας παγκοσμίως, αποτελεί η ιογενής ηπατίτιδα, καθώς μαστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια άτομα έχουν μολυνθεί με τον ιό της ηπατίτιδας Β, από τα οποία περίπου 350 εκατομμύρια είναι χρόνιοι φορείς.

Όσον αφορά την ηπατίτιδα C, έχει υπολογιστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ότι το 3% του πληθυσμού της Γης, δηλαδή 200 εκατομμύρια άτομα, είναι χρόνιοι φορείς.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), ανήκει στις περιοχές με ενδιάμεση ενδημικότητα και υπολογίζεται ότι 300.000 άνθρωποι είναι φορείς της ηπατίτιδας Β και περίπου 200.000 άτομα έχουν μολυνθεί από τον ιό της ηπατίτιδας C.

Με αφορμή την 28η Ιουλίου, που έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ιογενούς Ηπατίτιδας και έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας σε κρίσιμα για την αντιμετώπιση της νόσου ζητήματα, το ΚΕΕΛΠΝΟ υπογραμμίζει ότι μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος πρόληψης της ηπατίτιδας Β είναι ο εμβολιασμός, ενώ η έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση των ιογενών ηπατιτίδων Β και C μπορούν να εξασφαλίσουν μια καλή ποιότητα ζωής στα άτομα που έχουν μολυνθεί. Επίσης, η τήρηση των κανόνων υγιεινής αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στην πρόληψη της ηπατίτιδας Α, για την οποία επίσης υπάρχει αποτελεσματικό και ασφαλές εμβόλιο.

Οι ασθενείς με χρόνια λοίμωξη διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκίνου, επιπλοκές που είναι υπεύθυνες για 1 εκατομμύριο θανάτους το χρόνο παγκοσμίως.

Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, η ύπαρξη απλών εξετάσεων αίματος για την ανίχνευση των ιών της ηπατίτιδας δίνει τη δυνατότητα ελέγχου σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Το ΚΕΕΛΠΝΟ θέτει επίσης και το σοβαρό θέμα του στιγματισμού και της απομόνωσης των ασθενών, επισημαίνοντας ότι η πληροφόρηση, ειδικά όταν προέρχεται από έγκυρους επιστημονικούς φορείς, μπορεί να συμβάλει στη διάλυση της αδικαιολόγητης ανησυχίας του κοινού, των φόβων και των προκαταλήψεων σχετικά με τις ηπατίτιδες και να αποτρέψει έτσι τη συναισθηματική και κοινωνική απομόνωση των ατόμων που έχουν μολυνθεί.

(πηγή: nooz.gr)

Στην καλύτερη και ομορφότερη χώρα του κόσμου ζούμε παιδί μου. Στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, το πολίτευμα που έχουν σήμερα οι περισσότερες χώρες. Εμείς που μάθαμε τη δημοκρατία όμως στους άλλους, καταστρέψαμε τη δική μας.

Φροντίσαμε από την εποχή που κάποιοι επαναστάτησαν κατά των Τούρκων, μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, να υποδουλωθούμε στη συνέχεια σε αυτούς που μας βοήθησαν οικονομικά να αποτινάξουμε τον τούρκικο ζυγό. Αυτοί που μας βοήθησαν τότε, μας «βοηθούν» μέχρι σήμερα.

Έκαναν τα πάντα ώστε αυτοί που πολέμησαν τον Γερμανό καταχτητή, με τίμημα τη ζωή τους πάρα πολλοί, να διωχθούν μετά και να χαρακτηριστούν αριστεροί και προδότες. Και την ίδια ώρα επιβράβευαν αυτούς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Οι συνεργάτες των Γερμανών, οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες, κατέδιδαν στους Γερμανούς τους αντιστασιακούς. Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, το έργο τους το ανέλαβαν οι δοσίλογοι. Αν δεν σκότωναν τους αντιστασιακούς και τις οικογένειές τους, τους έστελναν στη φυλακή και την εξορία.

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 1963. Όταν ήταν πρωθυπουργός κάποιος Καραμανλής, ο οποίος αφού διεδραμάτισε έναν κρίσιμο ρόλο, αρεστό στους ξένους, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, για να τον ανταμείψουν τον έκαναν πρωθυπουργό. Επί των ημερών του, οι φυλακές και οι τόποι εξορίας ήταν γεμάτοι από αριστερούς. Στο τέλος και αφού διοργάνωσε εκλογές που έμειναν στην ιστορία ως «εκλογές βίας και νοθείας», αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα χρησιμοποιώντας το όνομα Τριανταφυλλίδης. Έτσι τον έχει καταγράψει η ιστορία. Η αληθινή, όχι αυτή που σας διδάσκουν στα σχολεία.

Μετά τον Τριανταφυλλίδη, οι ξένοι «φίλοι» μας επέβαλαν δικτατορία. Η δικαιολογία ήταν και τότε οι αριστεροί. Πολλοί από αυτούς που κατέλαβαν αξιώματα στη χούντα, παιδί μου, είναι και στη σημερινή κυβέρνηση. Η οποία είναι τύποις, δήθεν κυβέρνηση. Εκτελεί όλες τις εντολές της Τρόικας. Απολύει κόσμο, μειώνει μισθούς και συντάξεις και αν διαμαρτυρηθείς και κάνεις διαδήλωση, θα σε πνίξει στα χημικά και μπορεί και να σε συλλάβει. Και τότε πιθανότατα θα καταλήξεις στη φυλακή, γιατί η δικαιοσύνη είναι η ίδια που έστελνε με ανυπόστατες κατηγορίες στη φυλακή και την εξορία τους αριστερούς.

Την καλύτερη και ομορφότερη χώρα, παιδί μου, καταφέραμε να την κάνουμε μια πολύ άσχημη χώρα με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, κατεστραμένο περιβάλλον και εχθρική στους Έλληνες.

(αναδημοσίευση από swell-swell.blogspot.gr)