Η αποκάλυψη της αποθήκης ανθρώπινων ψυχών, σε γειτονιά του Ηρακλείου, συγκλονίζει την τοπική κοινωνία καθώς εκτός από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης για τα 16 άτομα που στοιβάζονταν… μέσα σε ένα χώρο λίγων τετραγωνικών, η παρουσία δύο παιδιών σε αυτή την … τρώγλη αποτελεί “γροθιά στο στομάχι”. Η έφοδος της τοπικής ΕΛΑΣ στην περιοχή των Καμινίων έφερε στο φως μία απίστευτη εικόνα, εν έτει 2013, με ανθρώπους να ζουν χειρότερα και από … ζώα.
Οι άνθρωποι αυτοί, όλοι αλλοδαποί, ανάμεσα τους και δύο παιδιά, ήταν άτομα τα οποία μέσα από ένα κύκλωμα διακίνησης θα προωθούνταν σε χώρες της Ευρώπης. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για απάνθρωπες συνθήκες υγιεινής, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές αρρώστιες στους 16 ανθρώπους.
Μετά από προσεκτικές κινήσεις των ανδρών της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Ηρακλείου και συντονισμένες έρευνες, κατάφεραν να συλλάβουν δύο άτομα που φαίνεται να είναι και αυτοί που είχαν στήσει την … αποθήκη! Το κύκλωμα εξαρθρώθηκε και οι αλλοδαποί οδηγήθηκαν στο Αστυνομικό Μέγαρο Ηρακλείου.
(πηγή: prismanews)
Κατηγορίες:ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δύο παιδάκια στην αποθήκη ψυχών σε γειτονιά του Ηρακλείου Κρήτης
Γιατί στην πρόκληση της παιδείας τόσες πολλές χώρες αποτυγχάνουν; Μερικές είναι απλώς υπερβολικά φτωχές για να παράσχουν αξιοπρεπή σχολεία. Αλλά και οι πλούσιες χώρες αποτυγχάνουν.
Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, αφήνουν με σκληρότητα τα φτωχότερα παιδιά τους να υποφέρουν. Οι φτωχοί ζουν σε φτωχογειτονιές με φτωχά σχολεία. Οι γονείς είναι συχνά άνεργοι, άρρωστοι, χωρισμένοι ή φυλακισμένοι. Τα παιδιά παγιδεύονται σε έναν επίμονο δια-γενεαλογικό κύκλο φτώχειας, παρά την γενικότερη ευημερία της κοινωνίας. Πολύ συχνά, τα παιδιά που μεγαλώνουν στη φτώχεια καταλήγουν φτωχοί ενήλικες.
Ένα ντοκιμαντέρ, «The House I Live In» (Το σπίτι όπου ζω) δείχνει ότι η ιστορία της Αμερικής είναι ακόμη πιο θλιβερή και σκληρή λόγω των καταστροφικών πολιτικών που εφαρμόζονται. Πριν από περίπου 40 χρόνια, οι αμερικανοί πολιτικοί κήρυξαν ένα «πόλεμο κατά των ναρκωτικών», δήθεν για να καταπολεμήσουν την χρήση εθιστικών ουσιών όπως η κοκαΐνη. Όπως όμως δείχνει με σαφήνεια η ταινία, ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών έγινε πόλεμος κατά των φτωχών, ιδίως των φτωχών που ανήκουν σε μειονότητες.
Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών οδήγησε στην μαζική φυλάκιση νέων μειονοτικών αντρών. Στις ΗΠΑ είναι φυλακισμένοι ανά πάσα στιγμή 2,3 εκατ. άνθρωποι. Η χώρα έχει το υψηλότερο ποσοστό φυλακισμένων παγκοσμίως _ 743 άτομα ανά 100.000!
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει έναν εφιαλτικό κόσμο στον οποίο η φτώχεια περνάει από τη μια γενιά στην άλλη ενώ ο ωμός, δαπανηρός και αναποτελεσματικός «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» διευκολύνει τη διαδικασία. Οι φτωχοί, συχνά Αφροαμερικανοί, δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Ζουν στη φτώχεια και στρέφονται στα ναρκωτικά.
Αντί όμως να λάβουν κοινωνική και ιατρική βοήθεια, συλλαμβάνονται και μετατρέπονται σε εγκληματίες. Από εκείνη τη στιγμή, μπαινοβγαίνουν στις φυλακές και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να βρουν μια νόμιμη δουλειά που θα τους επιτρέψει να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν χωρίς τον ένα γονιό στο σπίτι. Συχνά γίνονται και τα ίδια ναρκομανείς, καταλήγουν στη φυλακή, υφίστανται βία ή πεθαίνουν νωρίς.
Για να σπάσει τον κύκλο της φτώχειας, μια χώρα πρέπει να επενδύσει στο μέλλον των παιδιών της και όχι στην φυλάκιση 2,3 εκατ. ανθρώπων τον χρόνο.
Πολλοί πολιτικοί είναι πρόθυμοι συνεργοί αυτής της τρέλας. Εκμεταλλεύονται τους φόβους της μεσαίας τάξης, ιδίως τον φόβο της για τις μειονότητες, προκειμένου να διαιωνίσουν αυτή την κακή διαχείριση κοινωνικής προσπάθειας και κρατικών δαπανών.
Στην σοσιαλδημοκρατία που εφαρμόζεται στη Σκανδιναβία αλλά και σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κόστα Ρίκα, οι κοινωνικές επενδύσεις είναι υψηλές και χρηματοδοτούνται από υψηλούς φόρους τους οποίους οι πλούσιοι όντως πληρώνουν αντί να γλιτώνουν.
Αυτή είναι η μέθοδος για να σπάσει ο δια-γενεαλογικός κύκλος της φτώχειας. Ένα φτωχό παιδί στη Σουηδία έχει πλεονεκτήματα από την αρχή.
Μια σύγκριση ΗΠΑ – Σουηδίας είναι αποκαλυπτική. Οι ΗΠΑ έχουν ποσοστό φτώχειας 17,3%, διπλάσιο από το 8,4% της Σουηδίας. Αλλά το αμερικανικό ποσοστό φυλακισμένων είναι δεκαπλάσιο από το σουηδικό των 70 ατόμων ανά 100.000. Οι ΗΠΑ είναι γενικώς πλουσιότερες από τη Σουηδία αλλά στην Αμερική η ψαλίδα ανάμεσα στους πλουσιότερους και τους φτωχότερους είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο στη Σουηδία. Οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται στους φτωχούς σαν να τους τιμωρούν αντί να τους υποστηρίζουν.
Σοκ προκαλεί επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η Αμερική έχει σχεδόν το χαμηλότερο ποσοστό κοινωνικής κινητικότητας ανάμεσα στις εύπορες χώρες. Τα παιδιά που γεννιούνται φτωχά παραμένουν φτωχά, εκείνα που γεννιούνται εύπορα γίνονται εύποροι ενήλικες.
Αυτό ισοδυναμεί με το ότι πολλά ανθρώπινα ταλέντα πάνε χαμένα. Αν δεν αλλάξει πορεία η Αμερική θα πληρώσει το τίμημα μακροχρόνια.
*Ο Jeffrey D. Sachs είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, διευθυντής του Earth Institute και ειδικός σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ
(πηγές: antikleidi.com, tovima.gr)
Κατηγορίες:ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι χαμένες γενιές των φτωχών και αμόρφωτων παιδιών
Στα δύο του χρόνια, ο Jacob Barnett διαγνώστηκε με Σύνδρομο Asperger, μια πάθηση που ανήκει στις Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος, διότι όπως και ο κλασικός αυτισμός είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τις σχέσεις ενός ατόμου με το περιβάλλον του. Οι γιατροί είχαν ανακοινώσει ότι δεν θα μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια των παπουτσιών του μόνος του. Και έπεσαν πέρα για πέρα έξω. Σήμερα, ο Jacob που διαθέτει δείκτη ευφυΐας υψηλότερο του Αϊνστάιν (170), κάνει το Master του στην Αστροφυσική στο πανεπιστήμιο Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI) και είναι ένας από τους πλέον ελπιδοφόρους ερευνητές στον τομέα της κβαντικής φυσικής, σε ηλικία μόλις 14 ετών.
Ο 14χρονος, έχει φτάσει ένα βήμα πριν καταρρίψει τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ενώ έχει αποκτήσει και έμμισθη θέση ερευνητή στο πανεπιστήμιο που φοιτά. Σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται πλέον μερικές μαθηματικές εξισώσεις μακριά από το να αποδείξει ως λαθεμένη τη θεωρία της σχετικότητας, ενώ πρόκειται να επιχειρήσει να αντικρούσει και τη θεωρία του Big Bang. «Ακόμα δουλεύω πάνω σε αυτό. Έχω μία ιδέα, αλλά εξακολουθώ να εργάζομαι στις λεπτομέρειες», δήλωσε ο ίδιος. Ένα επίτευγμα που αν καταφέρει τελικά να το φέρει εις πέρας, αναμένεται να του χαρίσει μια θέση στο πάνθεον της ιστορίας και ενδεχομένως, το βραβείο Νόμπελ. Καθηγητές από το Institute for Advanced Study in Princeton επιβεβαιώνουν άλλωστε πως βρίσκεται στο σωστό δρόμο.»Έχω εντυπωσιαστεί από το ενδιαφέρον και τις γνώσεις που κατέχει μέχρι στιγμής», επισήμανε ο καθηγητής Scott Tremaine, ο οποίος με mail του στην οικογένεια του Barnett, ενημέρωσε τον ίδιο και τους οικείους του πως αν τελικά τα καταφέρει, εκείνος θα στηρίξει την υποψηφιότητα του για το βραβείο.
Ο 14χρονος μπορούσε λύνει παζλ 5.000 κομματιών από την ηλικία των τριών και στα δέκα του χρόνια εγκατέλειψε το σχολείο για να μπει στο Πανεπιστήμιο. Σε πρόσφατη ομιλία του στο TEDx Teen, είχε δηλώσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ τώρα. Οι ειδικοί είχαν πει πως δεν θα κατάφερνα καν να μιλήσω. Προφανώς κάποιοι τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα». Η μητέρα του, Kristine Barnett έχει γράψει βιβλίο για την μέχρι σήμερα ιστορία του μικρού, το οποίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Η οικογένεια του μικρού, έχει ιδρύσει και λειτουργεί υπό την επιμέλεια της, το ίδρυμα Jacob’s Place για αυτιστικά παιδιά. Η μητέρα του, με το βιβλίο της αλλά και τη συνολική της δράση, έχει σαν στόχο της να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτισμό. Η ίδια δήλωσε πρόσφατα: «Ο Jacob παλεύει με το πρόβλημα του κάθε μέρα και μας έχει στο πλάι του, όπως πρέπει να κάνει κάθε γονιός για το παιδί του. Έχει συνειδητοποιήσει τα προβλήματα του και τα πολεμάει με δύναμη ψυχής».
(πηγή: news247.gr)
Κατηγορίες:ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 14χρονος με αυτισμό πάει για Νόμπελ!
Περισσότερο χρόνο ζωής σε άτομα που πάσχουν από προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα υπόσχεται μια νέα θεραπεία που αναπτύχθηκε στο Ινστιτούτο Καρκίνου Winship στο Πανεπιστήμιο Έμορι στην Ατλάντα των ΗΠΑ, και παρουσιάστηκε στην ετήσια διάσκεψη της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας.
Η θεραπεία μπλοκάρει την πρωτεΐνη Hsp90, η οποία ευθύνεται για τον σχηματισμό πολλών πρωτεϊνών που είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη των όγκων. Στην κλινική δοκιμή που έγινε με τον νέο αντικαρκινικό παράγοντα, που ονομάζεται Ganetespid, συμμετείχαν 252 ασθενείς.
Στους μισούς χορηγήθηκε Ganetespid σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, ενώ οι άλλοι μισοί έκαναν μόνον χημειοθεραπεία. Οι ασθενείς της πρώτης ομάδας επέζησαν κατά μέσον όρο 9,8 μήνες, σε σύγκριση με τους 7,4 μήνες της δεύτερης ομάδας, δηλαδή υπήρχε μια διαφορά δυόμιση μηνών, η οποία κρίνεται σημαντική για τον προχωρημένο καρκίνο αυτού του είδους.
Αν τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιωθούν από μια κλινική δοκιμή σε τρίτη φάση η οποία γίνεται τώρα, θα πρόκειται για την πρώτη εδώ και μια δεκαετία θεραπεία που θα επιτρέπει την βελτίωση του χρόνου επιβίωσης των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα.
Επίσης στους ασθενείς που ο προχωρημένος καρκίνος του πνεύμονα είχε διαγνωστεί τουλάχιστον 6 μήνες πριν από την έναρξη της θεραπείας, το κέρδος όσον αφορά την επιβίωσή τους με την χορήγηση Ganetespid σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία ανερχόταν σε 67% σε σύγκριση με την ομάδα που έκανε μόνον χημειοθεραπεία, δηλαδή αυτοί επέζησαν 10,7 μήνες (κατά μέση τιμή), έναντι 6,4 μήνες οι δεύτεροι.
Η θεραπεία αυτή μπορεί να έχει θετική επίδραση στους ασθενείς που αναπτύσσουν μεταλλάξεις, οι οποίες καθιστούν τον καρκίνο του πνεύμονα από τον οποίο πάσχουν ανθεκτικό στις παραδοσιακές στοχευμένες αντικαρκινικές θεραπείες. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι η εξουδετέρωση της πρωτεΐνης Hsp90 μπλοκάρει επίσης την λειτουργία πρωτεϊνών που μεταλλάσσονται.
«Αυτή είναι η πρώτη κλινική μελέτη που δείχνει την αποτελεσματικότητα ενός αναστολέα της πρωτεΐνης Hsp90 στους ασθενείς που έχουν προσβληθεί από έναν προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα», υπογράμμισε ο επικεφαλής της μελέτης Δρ. Σουρές Ραμάλινγκαμ.
(πηγή: enet.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Κατηγορίες:ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ελπιδοφόρα θεραπεία για τον καρκίνο εμποδίζει την εξάπλωση του όγκου
Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η θρησκευτική μουσική παρουσιάζει σε όλες τις Εκκλησίες ένα μάλλον ενιαίο χαρακτήρα. Με την πάροδο του χρόνου όμως δημιουργούνται διαφοροποιήσεις, οι οποίες οδηγούν στη διαμόρφωση δύο μεγάλων ρευμάτων: του Ανατολικού και του Δυτικού. Τον 11° αιώνα μάλιστα, γίνεται και η οριστική διαίρεση [«σχίσμα»] των Εκκλησιών. Με τον όρο βυζαντινή μουσική [ή βυζαντινό μέλος] εννοούμε τη μουσική της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δημιουργήθηκε κι αναπτύχθηκε στο Βυζάντιο.
(πηγή: analogion.com)
Η βυζαντινή μουσική αποτελεί μια υπέροχη σύζευξη αρχαίων ελληνικών στοιχείων και ανατολικών επιδράσεων, ενώ αρχικά οι χριστιανοί χρησιμοποίησαν για τις λειτουργικές τους ανάγκες ψαλμούς και ύμνους παρμένους απ΄την εβραϊκή θρησκευτική μουσική, αλλάζοντας, όπου χρειαζόταν το κείμενο, κατά τα νέα χριστιανικά δόγματα.
Άνθισε στις πρώιμες χριστιανικές κοινότητες της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και της Εφέσου. Το σπουδαιότερο όμως κέντρο καλλιέργειας ήταν η Κωνσταντινούπολη.
Η βυζαντινή μουσική ακολούθησε τη γενική πνευματική ανέλιξη του βυζαντινού κράτους, τόσο κατά την άνοδο, όσο και κατά την πτώση του και όπως και οι άλλες τέχνες [ποίηση, αρχιτεκτονική, ζωγραφική], χρησιμοποιήθηκε για να εξυπηρετήσει και να λαμπρίνει την Εκκλησία.
Οι πρώτοι εκκλησιαστικοί ύμνοι ήταν πολύ απλοί και ψάλλονταν κατά κανόνα από όλο το εκκλησίασμα ή καθ΄υπακοήν προς έναν ψάλτη, όπου το πλήθος τραγουδούσε μαζί του μόνο το τέλος, τα ακροτελεύτια, όπως λέγονταν.
Αυτή είναι η εικόνα της βυζαντινής μουσικής στα πρώτα της βήματα μέχρι τον 4° μ. Χ. αιώνα.
Η γλώσσα της βυζαντινής μουσικής είναι η ελληνική και υπήρξε πάντα μονοφωνική, ενώ δε χρησιμοποιούσε καθόλου μουσικά όργανα. Η εκτέλεση δηλαδή ήταν καθαρά φωνητική.
Το ίσο, που συνοδεύει την κύρια φωνή, άλλοτε σε όγδοη κι άλλοτε σε πέμπτη ή τέταρτη, δεν αλλοιώνει καθόλου το μονόφωνο χαρακτήρα της. Το ίσο ψέλνουν οι ισοκράτες.
(πηγή: melodima.gr)
Με το διάταγμα των Μεδιολάνων [313μ. Χ.] του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο Χριστιανισμός γίνεται επίσημη θρησκεία του κράτους, σταματούν οι διωγμοί των χριστιανών και η εκκλησιαστική μουσική αναπτύσσεται ιδιαίτερα, μαζί με το τελετουργικό τυπικό. Με την εξάπλωση όμως του Χριστιανισμού η βυζαντινή μουσική γίνεται μελωδικώτερη, με τεχνικώτερους ύμνους με σκοπό να αντισταθεί στις διάφορες αιρέσεις, που χρησιμοποιούν ελκυστική μουσική κυρίως χρωματικού γένους, προς προσηλυτισμό οπαδών. Τώρα όμως δεν είναι πια εύκολο τα λειτουργικά μέλη να ψάλλονται απ’ όλο το εκκλησίασμα, γι’ αυτό άρχισαν σιγά – σιγά να τα εμπιστεύονται σε ειδικά εκπαιδευμένους ψάλτες.
Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού παρουσιάζεται επίσης η αντιφωνία, ο χωρισμός δηλαδή των ψαλτών σε αριστερό και δεξιό χορό, που ο καθένας ψέλνει ύστερα από τον άλλον, το ίδιο μέλος, (επίδραση από το χορό της αρχαίας τραγωδίας). Ο ρυθμός είναι ελεύθερος και εξαρτάται από την προσωδία [δηλ. από το ρυθμό και το μέτρο] του κειμένου. Η σύνδεση μουσικής και λόγου γίνεται με δύο τρόπους: Συλλαβικά [ανά συλλαβή ένας ή το πολύ δύο φθόγγοι της μελωδίας] ή μελισματικά [ανά συλλαβή μιά ομάδα από φθόγγους – ένα «μέλισμα»]. Τα ζωηρότερα στο ρυθμό μέλη είναι συλλαβικά [τα «Ειρμολογικά»], ενώ τα πιο αργά και εκφραστικά είναι μελισματικά [τα «Στιχηραρικά»] κι ακόμα περισσότερο τα «Παπαδικά».
Οι σπουδαιότεροι υμνογράφοι τον 4° και 5° αιώνα είναι: οι τρεις μεγάλοι ιεράρχες, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζινός και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Εφραίμ ο Σύριος, Αθανάσιος ο Μέγας, ο Κύριλος Ιεροσολύμων, κ.ά. Όλοι αυτοί έγραψαν ύμνους και τροπάρια, που ανάλογα με το περιεχόμενό τους ονομάζονταν: μεγαλυνάρια, απολυτίκια, ευλογητάρια, κεκραγάρια, κλπ.
Από τον 6° ως τον 10° αιώνα, η βυζαντινή μουσική γνωρίζει τη μεγαλύτερή της ακμή. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός [527-565], που έγραφε και ο ίδιος λειτουργικά μέλη, ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την οργάνωσή της, δίνοντας τίτλους και αξιώματα στους ψάλτες της εκκλησίας. Στον 6° αιώνα έζησε κι ο Ρωμανός ο Μελωδός, που χάρισε στη βυζαντινή μουσική τους ωραιότερους ύμνους και τροπάρια. Σ΄αυτόν αποδίδεται και το κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον», που ακούμε κάθε χρόνο τη νύχτα των Χριστουγέννων.
(πηγή: livepedia.gr)
Η μεγάλη όμως μορφή της βυζαντινής μουσικής είναι ο Ιωάννης ο Δαμασκινός [676-756], διάσιμος θεολόγος, φιλόσοφος και υμνογράφος. Σπουδαιότερο έργο του η οκτώηχος, που είναι η κωδικοποίηση των λειτουργικών μελών όλου του χρόνου και τον απασχόλησε σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Έγραψε επίσης και θεωρητικά έργα για το σχηματισμό των ήχων και τις σχέσεις τους με τους αρχαίους ελληνικούς τρόπους.
Άλλοι υμνογράφοι την ίδια εποχή ήταν: ο Κοσμάς ο Μελωδός, ο Θεοφάνης ο Γραπτός, μοναχοί της περίφημης σχολής του Στουδίου της Κωνσταντινούπολης, όπως οι αδερφοί Θεόδωρος και Ιωσήφ Στουδίτης [9ος αι.], ο πατριάρχης Φώτιος, ο Λέων ο Σοφός και η μοναχή Κασσιανή με το ωραίο τροπάριο της Μ. Τρίτης «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή».
Από τον 10° με 11° αιώνα αρχίζει η παρακμή της βυζαντινής μουσικής, η οποία κρατάει ως την πτώση του Βυζαντίου και χαρακτηρίζεται απ΄τη θεωρητική μελέτη και τη συστηματοποίηση των μουσικών γνώσεων του παρελθόντος, καθώς και τη δημιουργία ονομαστών σχολών για την καλύτερη μελέτη κι ερμηνεία του λειτουργικού μέλους. Απ΄τους θεωρητικούς και υμνογράφους ξεχωρίζει ο Ιωάννης Μαΐστωρ Κουκουζέλης [13ος αι.], αλλά και η περίφημη Σχολή του Κουκουζέλη, όπου οι μαθητές της λέγονταν μελουργοί, μαΐστορες ή καλλωπιστές και μάθαιναν περισσότερο να ερμηνεύουν και να καλλωπίζουν τα παλιά λειτουργικά μέλη, παρά να δημιουργούν νέα. Αυτή η θεωρητική και πρακτική μελέτη των περασμένων εποχών γίνεται η κύρια απασχόληση των ειδικών και κατά την Οθωμανική περίοδο, που ονομάζεται συχνά και μεταβυζαντινή.
(πηγή: music.analogion.net)
Η βυζαντινή μουσική σημειογραφία πέρασε από πολλά στάδια μέχρι να κατορθώσει να εκφράσει καθαρά την απόλυτη οξύτητα των φθόγγων, τις χρονικές αξίες, το ρυθμό κ.ά. Μέχρι τον 8° αιώνα η μουσική του Βυζαντινού Μέλους διατηρείται μόνο με την προφορική παράδοση [δηλαδή είναι γραπτά μόνο τα ποιητικά κείμενα, χωρίς να σημειώνονται οι μουσικοί φθόγγοι]. Απ΄τον 8° αιώνα αρχίζει να διαμορφώνεται ένας νέος τύπος μουσικής σημειογραφίας, [που αργότερα ονομάστηκε «βυζαντινή παρασημαντική»], η οποία βασίστηκε στα σημεία στίξης της ελληνικής γλώσσας [οξεία – βαρεία – περισπωμένη]. Η σημειογραφία αυτή προϋποθέτει τη γνώση της μελωδίας και απλά υπενθυμίζει την πορεία της. Με τα χρόνια για να γίνει ακριβέστερη εμπλουτίζεται με όλο και περισσότερο νέα σύμβολα. Τον 13° αιώνα και περισσότερο τον 14° η βυζαντινή παρασημαντική αποτελεί μια πολυσύνθετη, αλλά σχετικά σαφή μουσική σημειογραφία. Τα σύμβολά της, που γράφονται πάνω απ΄το κείμενο ονομάζονται γενικά νεύματα. Σήμερα είναι δυνατή η ανάγνωση των νευμάτων από τον 12° αιώνα κι΄ εδώ.
Την τελική της όμως μορφή στη βυζαντινή μουσική σημειογραφία έδωσαν το 1814 οι τρεις μεγάλοι μουσικοδιδάσκαλοι: Γρηγόριος ο Πρωτοψάλτης, Χουρμούζιος ο Χαρτοφύλαξ και Χρύσανθος ο Προύσης [ή της Μαδύτου]. Σ΄αυτούς οφείλεται η σημερινή απλοποιημένη σημειογραφία, η οποία αποδίδει καθαρά κάθε φωνητική κίνηση με κάθε ρυθμική λεπτομέρεια. Στον μητροπολίτη Χρύσανθο οφείλονται επίσης κι οι ονομασίες των επτά φθόγγων της βυζαντινής μουσικής: πα, βου, γα, δη, κε, ζω, νη.
Οι βυζαντινές κλίμακες πλησιάζουν περισσότερο προς τη φυσική κλίμακα και όχι τη συγκερασμένη μείζονα ή ελάσσονα. Αποτελούν δε ιστορική συνέχεια των αρχαίων ελληνικών Τρόπων.
(πηγή: www.livepedia.gr)
Κατά την περίοδο λοιπόν, που αρχίζει η παρακμή της βυζαντινής μουσικής [10ος – 11ος αι.], στην υπόλοιπη Ευρώπη ξεκινά η εποχή της πολυφωνίας και αργότερα η εποχή Μπαρόκ [1600-1750], που γεννά την όπερα, το ορατόριο και τη μελωδία με συνοδεία. Και στη συνέχεια η Κλασική Εποχή [1750-1827], όπου δημιουργούνται αριστουργήματα, με μουσικούς όπως ο Μπαχ, ο Μότσαρτ, ο Μπετόβεν και τόσοι ακόμα, ενώ εμείς – οι Έλληνες, πρασπαθούμε [μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης] να επιβιώσουμε υπό το καθεστώς της Τουρκοκρατίας. Γι΄αυτό ο γνωστός μας τραγουδιστής της παράδοσης Χρόνης Αηδονίδης, [ο οποίος είναι γνώστης της βυζαντινής μουσικής], σε συνέντευξή του στην διαδυκτιακή έκδοση του »Εκ-Παιδεύω» [Κατηγορία: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ & ΑΛΛΑ], μας λέει: «Πράγματι, στο σύνολό της η βυζαντινή μουσική, τόσο η εκκλησιαστική, η οποία και επικρατεί, όσο και η πάλαι ποτέ κοσμική, συνθέτουν ένα μουσικό θησαυρό, απομεινάρι και συνεχιστή της αρχαίας μας ελληνικής μουσικής ταυτότητας και δικαίως πρέπει να αποκαλείται ως «κλασική μουσική της Ελλάδας»».
Αν όμως η βυζαντινή μουσική δε μας κληροδότησε, όπως η Δύση, μια πολυφωνική μουσική, μας άφησε ένα μελωδικό θησαυρό ασύγκριτο σε εκφραστική δύναμη και ρυθμική ποικιλία, που μαζί με το δημοτικό τραγούδι θ΄αποτελέσουν, τις δύο πηγές της νεοελληνικής μουσικής.
Μετά την απελευθέρωση η βυζαντινή μουσική δε διδασκόταν συστηματικά σε μουσικές σχολές, αλλά ιδιωτικά από διάφορους πρωτοψάλτες και άλλους γνώστες της μουσικής. Σιγά σιγά όμως άρχισε να ενδιαφέρεται και το επίσημο κράτος για την καλλιέργεια της βυζαντινής μουσικής. Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια για την καλλιέργεια και ανάπτυξη της βυζαντινής μουσικής έγινε το 1904 με την ίδρυση στην Αθήνα της Σχολής της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής του Ωδείου Αθηνών. Επίσης άλλες Σχολές βυζαντινής μουσικής ιδρύθηκαν στα Ωδεία Εθνικό και Ελληνικό. Σήμερα υπάρχουν αρκετές Σχολές και σε άλλα Ωδεία της πρωτεύουσας, αλλά και σε πολλά επαρχιακά κέντρα υπό την προστασία και ηθική συμπαράσταση των Μητροπολιτών.
Μεγάλη συλλογή Βυζαντινών Ύμνων μπορούμε να βρούμε και στο «You Tube». Ενδεικτικά παραθέτω δύο:
Η αποκάλυψη της αποθήκης ανθρώπινων ψυχών, σε γειτονιά του Ηρακλείου, συγκλονίζει την τοπική κοινωνία καθώς εκτός από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης για τα 16 άτομα που στοιβάζονταν… μέσα σε ένα χώρο λίγων τετραγωνικών, η παρουσία δύο παιδιών σε αυτή την … τρώγλη αποτελεί “γροθιά στο στομάχι”. Η έφοδος της τοπικής ΕΛΑΣ στην περιοχή των Καμινίων έφερε στο φως μία απίστευτη εικόνα, εν έτει 2013, με ανθρώπους να ζουν χειρότερα και από … ζώα.
