paidevo.gr | parents

της Λίτας Μουτογεώργου

«Ο Χρήστος, είναι ένα παιδί έξι ετών, που φέτος πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού. Οι γονείς του έφτασαν στο χώρο όπου γίνεται η οικογενειακή θεραπεία, με την μητέρα να είναι ιδιαίτερα ανήσυχη, σχετικά με την έντονη άρνηση του παιδιού της να πάει σχολείο. Η ίδια περιγράφει το γιο της ως ένα ντροπαλό, συνεσταλμένο παιδί, που δύσκολα κάνει παρέες και που για την ηλικία του όμως είναι πολύ υπεύθυνο. Αναφέρει πως η σχέση της με το γιο της, είναι σχέση ζωής και πως όταν πήγε για ένα χρόνο στο νηπιαγωγείο, συγκινήθηκε όταν ο Χρηστάκος της, της είπε πως προτιμάει να μείνει στο σπίτι μαζί της… όπου και τελικά έμεινε! Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίας ο πατέρας παραμένει αμέτοχος και ανέκφραστος. Η συγκεκριμένη οικογένεια προσήλθε για θεραπεία, ύστερα από παραπομπή, λόγω των πολλών απουσιών του Χρήστου, της άρνησης του να παραμείνει στο μάθημα, του έντονου άγχους του και των υπόλοιπων σωματικών ενοχλήσεων που παρουσίαζε το τελευταίο διάστημα. Η μητέρα είχε ανησυχήσει για τη συμπεριφορά του γιου της, αλλά αυτό που την κινητοποίησε ώστε να ζητήσει βοήθεια ήταν τα λόγια της ειδικού, σχετικά με την πιθανότητα ο γιος της να πάσχει από Σχολική Φοβία…»

Τί είναι η σχολική φοβία;

Ο όρος σχολική φοβία, περιγράφει την έντονη άρνηση του παιδιού να πάει σχολείου, λόγω του υπερβολικού και παράλογου φόβου για κάποιες πτυχές της σχολικής ζωής(Herbert,1998). Πρόκειται για μια αγχώδη διαταραχή, όπου το ψυχικό άγχος για το σχολείο δεν δικαιολογείται από τα πραγματικά γεγονότα, εκφράζεται ως απέχθεια για το σχολείο και αφορά περίπου το 8% του μαθητικού πληθυσμού. Η σχολική φοβία ενώ μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, συναντάται κυρίως στην είσοδο στο σχολείο ή σε περιόδους σχολικής αλλαγής (ηλικίες 5-7, 12-14). Ωστόσο, μέχρι και το 80% των κανονικών παιδιών παρουσιάζουν κάποια στιγμή κατά την περίοδο της σχολικής τους ζωής, παροδική δυσκολία να προσαρμοστούν στο σχολείο, παρόλο που σε γενικές γραμμές φαίνονται να είναι ευχαριστημένα από αυτό.

Δεν θα πρέπει ωστόσο να συγχέουμε την σχολική φοβία, με τις φυσιολογικές, αρνητικές αντιδράσεις που εκδηλώνει το παιδί όταν πηγαίνει για πρώτη φορά σχολείο ή με κάποιους πραγματικούς φόβους που μπορεί να έχει και με το λεγόμενο «σκασιαρχείο». Η σχολική φοβία, είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο. Αφορά ένα είδος ψυχονεύρωσης που δεν παύει να υπάρχει με την πάροδο των ημερών, ενώ αντιθέτως μπορεί και να θεριεύει. Δεν μπορεί να εξηγηθεί-δικαιολογηθεί από το παιδί και επειδή ακριβώς είναι φοβία και όχι απλός φόβος, το τρομάζει, το αποδιοργανώνει και τελικά το καθηλώνει.

Ποια είναι τα αίτια της σχολικής φοβίας;

• Ø οι δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις, πχ. υπερπροστατευτικότητα και η εξαρτητική σχέση με την μητέρα, σε συνδυασμό με την αδιαφορία του πατέρα
• Ø το άγχος του αποχωρισμού που βιώνει το παιδί κάθε φορά που χρειάζεται να απομακρυνθεί από τα αγαπημένα του πρόσωπα, με τον συνεχή φόβο πως κάτι κακό θα τους συμβεί να ελλοχεύει
• Ø γονείς που διακατέχονται από φοβίες , πανικό, άγχος και ανασφάλεια
• Ø στρεσογόνα γεγονότα στην οικογένεια (πένθος, ασθένεια, διαζύγιο, ζήλια λόγω νέου μωρού, συζυγικές συγκρούσεις)
• Ø έλλειψη προσαρμοστικότητας (διακοπή σχολείου λόγω αρρώστιας, διακοπών, αλλαγής σχολείου κτλ)
• Ø η αναζήτηση γονικής προσοχής-ενδιαφέροντος, μέσω της σχολικής άρνησης
• Ø παιδιά αγχώδη ή καταθλιπτικά με δυσκολίες στη κοινωνικοποίηση
• Ø οι δάσκαλοι που κάποιες φορές στιγματίζουν και περιθωριοποιούν
• Ø οι σχέσεις με τα υπόλοιπα παιδιά (συγκρούσεις με συμμαθητές)
• Ø η αποτυχία στα μαθήματα-μαθησιακές δυσκολίες και οι υπερβολικές απαιτήσεις των γονιών

Ποια είναι τα συμπτώματα της σχολικής φοβίας;

Τα σχολειοφοβικά παιδιά περιγράφονται ως υπερβολικά ευαίσθητα, ντροπαλά και συνεσταλμένα παιδιά, με δυσκολία προσαρμογής και κοινωνικώς ανώριμα. Για να φτάσει όμως κανείς στο συμπέρασμα ότι το παιδί παρουσιάζει σχολική φοβία θα πρέπει να εμφανίζει τα ακόλουθα(Schmitt,1991):

• Ø Αόριστα σωματικά συμπτώματα (στομαχόπονους, πονοκεφάλους, ναυτία, ζάλη, διάρροια, ιδιοτροπίες στο φαγητό, νυχτερινούς εφιάλτες, ενούρηση κ.α), τα οποία και να εμφανίζονται κυρίως το πρωί.
• Ø Να απουσιάζει από το σχολείο εξαιτίας αυτών των συμπτωμάτων 5 ή περισσότερες ημέρες.
• Ø Την ώρα του σχολείου να παρουσιάζει αντικοινωνική συμπεριφορά (εκρήξεις θυμού, επιθετικότητα, νευρικότητα, άρνηση να δεχτεί φαγητό), και τα συμπτώματα να επιδεινώνονται τη στιγμή της αναχώρησης ο σπίτι ή κατά την άφιξη στο σχολείο.
• Ø Τα συμπτώματα να είναι ελάχιστα κατά τις διακοπές ή τα Σάββατα και να εμφανίζονται την Κυριακή το βράδυ ή τη Δευτέρα το πρωί.
• Ø Τα συμπτώματα να εμφανίζονται Σεπτέμβρη-Οκτώβρη και να έχουν αρχίσει από το νηπιαγωγείο ή την Ά δημοτικού.
• Ø Το παιδί να αναζητά τους γονείς και να θέλει να γυρίσει στο σπίτι, ενώ κάνει και απροσδιόριστα παράπονα σχετικά με το δάσκαλο, τα μαθήματα κτλ.
• Ø Σε όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες του να είναι ενεργητικό και υγιές.

Αντιμετώπιση της σχολικής φοβίας

Αν το παιδί αρχίσει να λέει ότι δεν θέλει να πάει σχολείο, θα πρέπει αρχικά οι γονείς και οι δάσκαλοι να δείξουν υπομονή και κατανόηση. Καλό θα είναι να ενθαρρύνουν το παιδί να συζητήσει τα συναισθήματα και τους φόβους του. Η επαφή με τους συνομηλίκους από το πρώτο χρόνο κιόλας ζωής, καθώς και η συμμετοχή των γονιών σε δραστηριότητες του σχολείου, συμβάλλουν στην ομαλή κοινωνικοποίηση του. Επίσης, οι γονείς θα πρέπει να σκεφτούν αν ο συγκεκριμένος φόβος σχετίζεται με προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις, με χαμηλή επίδοση ή με το σχολείο γενικά. Η ενθάρρυνση, η αγάπη, η υποστήριξη και διάθεση να καταλάβουν οι γονείς το παιδί, χωρίς να το χαρακτηρίσουν «κακομαθημένο», αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις. Επιπρόσθετα, οι ίδιοι οι γονείς και οι δάσκαλοι, θα πρέπει να λειτουργούν ως πρότυπα για τα παιδιά και να προάγουν την αυτονομία και την ψυχοσυναισθηματική τους διαφοροποίηση και ολοκλήρωση.

Ο ρόλος του ειδικού – Συστημική Θεραπεία

Αν τελικά οι γονείς δεν πείσουν το παιδί να πάει σχολείο, τότε η παρέμβαση του ειδικού κρίνεται αναγκαία. Η συστημική θεραπεία, αντιλαμβάνεται την οικογένεια ως ένα σύστημα, όπου τα μέλη του αλληλεπιδρούν και αλληλοεπηρεάζονται. Όταν το παιδί παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα, ο συστημικός θεραπευτής αξιοποιεί όλη την οικογένεια για να βοηθήσει αυτό το μέλος. Θεωρώντας όλη την οικογένεια υπεύθυνη και όχι μόνο το άτομο, κινητοποιεί όλα τα μέλη της οικογένειας προς την προσωπική τους ανάπτυξη. Μέσω του θεραπευτικού σχεδιασμού και τεχνικών όπως η σταδιακή προσέγγιση, η συστηματική απευαισθητοποίηση, η καταγραφή ημερολογίου, η τεχνική της άδειας καρέκλας κ.α, «σπάνε» οι δυσλειτουργικές σχέσεις και τα ανελαστικά όρια. Παύουν να υφίστανται τα προβληματικά δυναμικά της οικογένειας, η ομοιόσταση της ταράζεται και τελικά το πραγματικό πρόβλημα έρχεται στην επιφάνεια! Στις περισσότερες των περιπτώσεων, όταν οι οικογένειες έρχονται για θεραπεία με αίτημα το πρόβλημα κάποιου παιδιού, από τις πρώτες κιόλας συνεδρίες το παιδί παύει να αποτελεί, πρόβλημα! Τα παιδιά κάνουν τα πάντα για να βλέπουν ευτυχισμένους τους γονείς του. Άλλοτε μένουν μαζί τους στο σπίτι και άλλοτε «αρρωσταίνουν»… σαν να εξαρτάται από εκείνα και μόνο η ισορροπία του κόσμου, του δικού τους κόσμου.

«…κάμποσες συνεδρίες αργότερα, με τη παρουσία μόνο των γονιών, ήρθε στην επιφάνεια το πρόβλημα-μυστικό της οικογένειας. Ο πατέρας είχε συνάψει εξωσυζυγική σχέση όταν γεννήθηκε ο Χρήστος. Η σύζυγος το αντιλήφθηκε αργότερα αλλά τελικά αποφάσισαν να μην χωρίσουν. Δεν συζήτησαν ποτέ ξανά για αυτό το γεγονός. Η ίδια αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο μεγάλωμα του γιου της, στο μοναδικό άντρα που όπως είπε δεν θα τη πρόδιδε ποτέ! Πώς λοιπόν ο Χρήστος, να μπορέσει να πάει σχολείο; Ο ρόλος του ήταν να μην φύγει, να μην αφήσει και να μην προδώσει ποτέ τη μαμά του. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να «αρρωστήσει»… γιατί όσα δεν λέει το στόμα, θα τα λέει πάντα το σώμα!!!»

(Η Λίτα Μουτογεώργου είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Συστημικής Θεραπείας)

(πηγή: atpreveza.gr)

Περίπου εννέα εκατομμύρια Γερμανοί πάσχουν από ρευματισμούς. Ωστόσο όχι μόνο ενήλικες αλλά και παιδιά υποφέρουν από αυτήν την φλεγμονώδη νόσο, που συχνά προκαλεί έντονους πόνους.

Ο καθηγητής Γιοχάνες-Πέτερ Χάας είναι διευθυντής του Γερμανικού Κέντρου Ρευματολογίας Παιδιών και Νέων στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν της Βαυαρίας. Η ειδική κλινική εγκαινιάστηκε πριν από 60 χρόνια και είναι η μόνη στη Γερμανία. Οι ασθενείς της είναι αποκλειστικά νέοι άνθρωποι. Ρευματολόγοι, φυσιοθεραπευτές, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι και παιδαγωγοί συνεργάζονται για τις θεραπείες των ασθενών. Περίπου 40.000 παιδιά και νέοι στη Γερμανία πάσχουν από ρευματισμούς.

Δεν είναι σαφές πώς προκαλούνται οι ρευματισμοί. Η κληρονομικότητα παίζει ένα σημαντικό ρόλο, αλλά όχι τον κύριο. Κατά βάση ο ρευματισμός είναι μια αυτοάνοση ασθένεια. Ένας υγιής οργανισμός αναγνωρίζει τις ξένες προς αυτόν και επικίνδυνες ουσίες και τις καταπολεμά χωρίς να αυτοκαταστρέφεται. Στις αυτοάνοσες ασθένειες η άμυνα του οργανισμού «δουλεύει» περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται και επιτίθεται και σε ενδογενείς ιστούς. Στην περίπτωση του ρευματισμού αυτοί είναι οι αρθρώσεις.

«Αρχικά δημιουργείται μια φλεγμονή στην εσωτερική μεμβράνη της άρθρωσης, η οποία οδηγεί αργότερα στην καταστροφή του χόνδρου και τελικά του οστού και έτσι καταστρέφεται ολόκληρη η άρθρωση», εξηγεί ο Χάας στη Deutsche Welle.

Ο ρευματισμός μπορεί να εμφανιστεί σε πολύ νεαρή ηλικία και μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην τύφλωση εάν προσβάλει τα οπτικά νεύρα. Στην περίπτωση του Φάμπιο πέρασε αρκετός καιρός μέχρι οι γιατροί να διαγνώσουν το ρευματισμό. Από τότε έχουν περάσει δώδεκα χρόνια. Σήμερα είναι ο Φάμπιο είναι 15 ετών και περπατάει με πατερίτσες λόγω μιας ακόμη επέμβασης που έκανε πρόσφατα στο γόνατο. «Έχω ρευματισμούς στον ώμο, τα πόδια, τα χέρια, τη γνάθο και τη μέση.», λέει.

Οι επιπτώσεις στην ψυχολογία

Ο νεαρός μιλάει για τις επισκέψεις στο νοσοκομείο, τις ενέσεις και τις φυσιοθεραπείες όπως η συνομήλικοι του για ένα κοινό κρυολόγημα. Ήταν δύσκολο για τους συμμαθητές του να καταλάβουν τι συμβαίνει στον Φάμπιο και να συνάψουν σχέσεις μαζί του. Έτσι ο πατέρας του με τη βοήθεια μιας κοινωνικής λειτουργού κατάφερε να οργανώσει μια ημερίδα στην οποία ενημέρωσε τα παιδιά για την ασθένεια του γιού του.

Αντίθετα με το σχολείο, στην παιδιατρική κλινική οι ασθενείς συναντούν συνομήλικούς τους και μπορούν να μοιραστούν τα κοινά τους προβλήματα. Η συνάντηση αυτή συντελεί στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης. Εδώ οι νέοι δεν αισθάνονται απομονωμένοι. «Στην κλινική έχουμε έναν τεράστιο τοίχο αναρρίχησης. Όλοι ρωτάνε τι γυρεύει ένας τοίχος αναρρίχησης σε μια ρευματολογική κλινική», αναφέρει ο Χάας. Όμως για τα παιδιά είναι μια απίστευτη τόνωση του ηθικού τους, όταν μετά από δύο εβδομάδες θεραπείας καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν σε ένα τοίχο έξι μέτρων.

(πηγή: skai.gr)

Γράφει ο Φώτης Βελισσαράκος, ειδικός οπτομέτρης 

Δυσλειτουργίες όρασης σε παιδιά (ηλικίας από 8 έως 18) και η σχέση τους με τον αθλητισμό και την σχολική απόδοση

Πότε ένα παιδί βλέπει σωστά; Ποιές είναι οι δεξιότητες εκείνες που καθορίζουν την καλή λειτουργία της όρασης του; Πώς μπορεί μια δυσλειτουργία της όρασης να επηρεάσει την απόδοση του στο σχολείο και τον αθλητισμό;

Οι παραπάνω είναι μερικές ερωτήσεις που κανένας ίσως να μην έχει αναρωτηθεί καθώς συνηθίζεται να συνδέεται η όραση με την οπτική οξύτητα. Όταν ένα παιδί βλέπει 10/10 (φυσιολογική οξύτητα) τότε συμπεραίνουμε ότι έχει καλή όραση. Η όραση όμως είναι μια πολύ πιο σύνθετη διαδικασία, η οποία προκύπτει από τον συντονισμό του οφθαλμού, του εγκεφάλου και του σώματος. Δυσλειτουργία σε κάποιο από τα τρία αυτά μέρη ή στον συντονισμό μεταξύ τους εκδηλώνεται με διάφορες μορφές στις καθημερινές δραστηριότητες ενός παιδιού.

Σύνολο οπτικών δεξιοτήτων

• § Οπτική Οξύτητα
• § Ευαισθησία αντίθεσης (contrast sensitivity)
• § Στερεοσκοπική αντίληψη
• § Συνεργασία των δύο ματιών
• § Αλλαγή εστίασης (focus)
• § Δυναμικές οφθαλμικές κινήσεις (κάτω από stress, cognitive overload)
• § Οπτική προσοχή
• § Ταχύτητα αναγνώρισης οπτικών πληροφοριών
• § Περιφερειακή όραση και συντονισμός με κεντρικές πληροφορίες
• § Οπτοκινητικός συντονισμός (ματιού – χεριού, ματιού-σώματος-ποδιού)
• § Χωροταξική αντίληψη
• § Νοερή απεικόνιση (σχέση με ορθογραφία, γεωμετρία, αθλητισμό)

Ενδείξεις/Συμπτώματα οπτικών δυσλειτουργιών στα αθλήματα με μπάλα

• § Το παιδί από μικρό απέφευγε παιχνίδια με μπάλα
• § Δυσκολία συγκέντρωσης
• § Αστοχία στην κίνηση ή την κατεύθυνση της μπάλας
• § Φτωχή αντίληψη του “πού βρίσκομαι στον χώρο?”
• § Φτωχή αντίληψη του “που θα βρεθεί η μπάλα?”
• § Λανθασμένες πάσες
• § Δυσκολία να ακολουθεί οδηγίες
• § Τα “χάνει” όταν πρέπει να κάνει πολλά πράγματα μαζί
• § Πρόωρη κόπωση
• § Συχνό τρίψιμο ματιών
• § Συχνοί βλεφαρισμοί
• § Κόκκινα – ερεθισμένα μάτια

Ενδείξεις / Συμπτώματα στις σχολικές δραστηριότητες

• § Πονοκέφαλος ύστερα από το διάβασμα.
• § Θολή όραση από την αρχή ή λίγη ώρα μετά από διάβασμα.
• § Διπλωπία (βλέπει διπλά)
• § Τα μάτια είναι κουρασμένα ή πονάνε όταν διαβάζει
• § Δεν κρατά την ευθεία όταν γράφει.
• § Δεν στοιχίζει καλά τους αριθμούς σε πράξεις
• § Κάλυψη ή κλείσιμο ενός ματιού.
• § Το παιδί χρησιμοποιεί το δάκτυλο ή το μολύβι για να διαβάσει.
• § Χάνει το σημείο που βρίσκεται όταν διαβάζει.
• § Οι λέξεις κινούνται/χορεύουν πάνω στην σελίδα.
• § Παραλείπει μικρές λέξεις όταν διαβάζει.
• § Δυσκολεύεται να αντιγράψει από τον πίνακα.
• § Αποφεύγει το διάβασμα ή την ενασχόληση με κοντινή εργασία.

Εκπαίδευση οπτικών δεξιοτήτων – Vision Training

Η όραση είναι μια διαδικασία που αναπτύσσεται στον άνθρωπο. Ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας βλέπει, είναι εντελώς προσωπικός και εξαρτάται από τις προηγούμενες εμπειρίες που είχε στην ζωή του. Μέσα από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον και την κίνηση, αναπτύσσονται και οι οπτικές δεξιότητες. Εμπόδια σε αυτήν την διαδικασία ευθύνονται εν μέρει για την εμφάνιση των οπτικών δυσλειτουργιών.

Είναι σημαντικό όμως να γνωρίζουμε ότι οι οπτικές δυσλειτουργίες αντιμετωπίζονται. Αυτό γίνεται μέσα από ειδικά προγράμματα εξάσκησης της όρασης, που σκοπό έχουν να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί ή στον ενήλικα να μάθει να βλέπει σωστά και αποτελεσματικά.
Οι ασκήσεις περιλαμβάνουν τον συντονισμό της όρασης με την κίνηση, τον ρυθμό και την ισορροπία, την εξάσκηση των οφθαλμικών κινήσεων, την γρήγορη αλλαγή της εστίασης των ματιών, την οπτική μνήμη, την οπτική προσοχή, την οπτοκινητική συνεργασία, την περιφερειακή αντίληψη, την ταχύτητα αναγνώρισης πληροφοριών, την ταχύτητα αντίδρασης κ.α..
Ανάλογα με τον τύπο της δυσλειτουργίας η εξάσκηση μπορεί να κρατήσει από 4 έως 8 μήνες.
Σε περίπτωση παθολογίας της οπτικής οδού, (π.χ. διαθλαστικών παθήσεων, καταρράκτη, στραβισμού, δυσλειτουργίας των μυών του οφθαλμού ή των βλεφάρων, προβλημάτων της ίριδος, προβλημάτων του κερατοειδούς όπως κερατόκωνος κ.τ.λ.), εφαρμόζεται αρχικά η απαραίτητη ιατρική θεραπεία με διάφορες μεθόδους (φαρμακευτικές, χειρουργικές, χρήση laser, μέθοδος “Neurovision”, VCK ηλεκτρομαγνητοθεραπεία κτλ) για την αποκατάσταση της λειτουργίας του οφθαλμού και στη συνέχεια εφαρμόζονται τα προγράμματα εξάσκησης της οπτικής λειτουργίας και των οπτικών δεξιοτήτων.

Η όραση είναι η κυρίαρχη αίσθηση στον άνθρωπο  και η εξάσκηση της ακόμα και όταν δεν υπάρχει μια σοβαρή δυσλειτουργία έχει πολύ θετικά αποτελέσματα ιδιαίτερα σε αθλήματα όπου η όραση παίζει καθοριστικό ρόλο (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κ.α.)

Το πρώτο βήμα είναι μια εξειδικευμένη αξιολόγηση η οποία περιλαμβάνει:

• § Εξατομικευμένη οπτομετρική αξιολόγηση των οπτικών δεξιοτήτων (σε κάθε ηλικία)
• § Οφθαλμολογική εξέταση με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα
• § Αναλυτική αναφορά με διαγράμματα και συγκριτικούς πίνακες των δυνατών και αδύναμων σημείων της όρασης
• § Σύγκριση και ανάλυση του προφίλ της όρασης του αθλητή με τις παρατηρήσεις του ιδίου ή προπονητή
• § Αντιμετώπιση διαθλαστικών προβλημάτων (μυωπία, υπερμετρωπία, αστιγματισμός) με γνώμονα πάντα την άνετη και λειτουργική όραση.
• § Οφθαλμιατρική και οπτομετρική φροντίδα σε περίπτωση ατυχήματος ματιού ή σε περίπτωση ήπιων κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων που επηρεάζουν τις οπτικές δεξιότητες και προκαλούν συμπτώματα.

Η επιστημονική ομάδα του οφθαλμολογικού κέντρου «ΟΦΘΑΛΜΟΣ», στο τμήμα “Sports Vision Training” έχει την εξειδίκευση που απαιτείται για όλα τα επίπεδα αξιολόγησης, παρακολούθησης και εξάσκησης της οπτικής λειτουργίας και των οπτικών δεξιοτήτων μιας ομάδας ή ενός αθλητή με στόχο τη βελτιστοποίηση των οπτικών και αθλητικών επιδόσεων όπου αυτή απαιτείται, μέσα από  εξατομικευμενα προγράμματα τα οποία εφαρμόζονται σε ειδικά εξοπλισμένες εγκαταστάσεις.

*O Φώτης Βελισσαράκος, ειδικός οπτομέτρης
«Ερευνητικό και Θεραπευτικό  Ινστιτούτο Οφθαλμός», τμήμα Sports Vision Training

(πηγή:acadimies.gr, ophthalmos.gr )

Όταν ένα ζευγάρι φέρνει στον κόσμο ένα μωρό με σύνδρομο down θα πρέπει, αφού ξεπεράσει το αρχικό σοκ, να δει το παιδί ως ένα ξεχωριστό άτομο που έχει ανάγκη τη δική σας φροντίδα και αγάπη όπως όλα τα πλάσματα που γεννιούνται πάνω στον πλανήτη γη.

Όταν μία μητέρα που έχει φέρει στον κόσμο ένα μωρό με σύνδρομο down, ή οποιαδήποτε άλλη τέτοιου είδους ασθένεια, επιστρέψει από το μαιευτήριο στο σπίτι, δικαιολογημένα δεν βιώνει τα συναισθήματα των υπολοίπων μητέρων.

Αισθάνεται θυμό, λύπη, στεναχώρια, κλείνεται στον εαυτό της και πιθανώς νιώθει ένοχη για αυτό το γεγονός.

«Ο γιός μου γεννήθηκε με σύνδρομο down και όλα εκείνα τα όνειρα και τα σενάρια που είχε πλάσει στο μυαλό μου όσο ήμουν έγκυος, κατέρρευσαν σε μια στιγμή. Ήμουν θυμωμένη και λυπημένη. Θρηνούσα για πολύ καιρό», εξομολογείται η Κιμ σε ένα από τα πολλά forum για γονείς παιδιών με σύνδρομο down.

«Περιμέναμε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα απ΄ όλη αυτή τη διαδικασία και τελικά βρεθήκαμε έχοντας στα χέρια κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ότι είχαμε φανταστεί. Μην φοβάστε να κλάψετε και να εξωτερικεύσετε τα συναισθήματά σας. Είναι καλύτερα έτσι. Ο πόνος φεύγει και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις στα χέρια σου ένα μωρό, το δικό σου όμορφο μωρό», λέει ο Μάρκ.

«Αυτό που πρέπει να σκεφτείτε είναι ότι το σύνδρομο down είναι κάτι που έχει το παιδί σας, δεν είναι το ίδιο το παιδί σας», τονίζει η Τζένιφερ!

(πηγή: mother.gr)