paidevo.gr

EPA/HAYDN WEST

Τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία που συμμετέχουν στο ετήσιο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός εξακολουθούν να χρηματοδοτούν με δισεκατομμύρια δολάρια την ενέργεια από τα ορυκτά καύσιμα, τα οποία συμβάλλουν στην κλιματική αλλαγή, με κίνδυνο να προκαλέσουν μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, κατήγγειλε σήμερα η Greenpeace.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, οι εργασίες του οποίου αρχίζουν σήμερα,  προσπαθεί να αλλάξει την εικόνα του «κλαμπ των πλουσίων» που έχει δημιουργήσει προσκαλώντας ακτιβιστές όπως η νεαρή Σουηδέζα Γκρέτα Τούνμπεργκ, όμως πολλές εταιρείες του οικονομικού τομέα που συμμετέχουν στο Νταβός επενδύουν σε βιομηχανίες εξόρυξης, αν και τα ορυκτά καύσιμα –και κυρίως το πετρέλαιο και ο άνθρακας—είναι μεταξύ των βασικών πηγών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενου του θερμοκηπίου, καταγγέλλει η ΜΚΟ.

Σε έκθεσή της με τίτλο «Είναι ο οικονομικός τομέας, ηλίθιε», η Greenpeace παρουσιάζει τις επενδύσεις τους μετά την υπογραφή τον Δεκέμβριο του 2015 της Συμφωνίας του Παρισιού για το Κλίμα.

Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση, δέκα τράπεζες που συμμετέχουν τακτικά στο Νταβός χρηματοδότησαν από το 2015 ως το 2018 τον τομέα των ορυκτών καυσίμων με ποσό 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων. Πρόκειται για τις JP Morgan Chase, Citi, Bank of America, RBC Royal Bank, Barclays, Mitsubishi UFG, TD Bank, Scotiabank, Mizuho et Morgan Stanley.

Σε ό,τι αφορά τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τρία από αυτά που συμμετέχουν στο Νταβός έχουν επενδύσει 26 δισεκατομμύρια δολάρια σε πετρελαϊκές εταιρίες, όπως η Shell, η Chevron και η Exxon και διάφορες τράπεζες που χρηματοδοτούν την εκμετάλλευση των ορυκτών καυσίμων.

«Τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία που είναι παρόντες στο Νταβός ευθύνονται για την κλιματική  κρίση. Παρά τις προειδοποιήσεις, τροφοδοτούν μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση υποστηρίζοντας τη βιομηχανία των ορυκτών καυσίμων. Οι χρηματιστές αυτές δεν είναι τίποτα άλλο από υποκριτές καθώς ισχυρίζονται ότι επιθυμούν να σώσουν τον πλανήτη την ώρα που τον σκοτώνουν για το βραχυπρόθεσμο κέρδος τους», κατήγγειλε η επικεφαλής της Greenpeace Τζένιφερ Μόργκαν.

Tο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στην έκθεση με τους απειλητικούς κινδύνους της επόμενης δεκαετίας(Global Risks Report) ξεχώρισε ως σημαντικότερο ρίσκο την κλιματική αλλαγή.

Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας και προβλέπει μια χρονιά βαθύτερων διχασμών, καθώς και οικονομική επιβράδυνση. Οι συμμετέχοντες στην έκθεση κλήθηκαν να αξιολογήσουν τους σημαντικότερους παγκόσμιους κινδύνους την επόμενη δεκαετία.

Για πρώτη φορά, οι πέντε σημαντικότεροι κίνδυνοι για το 2020 αφορούν περιβαλλοντικούς παράγοντες, με ακραία καιρικά φαινόμενα, περιβαλλοντικές καταστροφές και καταστροφές λόγω ανθρώπινου παράγοντα, σημαντική απώλεια βιοποικιλότητας, καθώς και διάφορες φυσικές καταστροφές, από σεισμούς και τσουνάμι. Ως προς τον αντίκτυπο για την επόμενη δεκαετία, το μεγαλύτερο ρίσκο αφορά την αποτυχία αντιμετώπισης και προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από CNBC, AΠΕ-ΜΠΕ)

INTIME NEWS/ΛΙΑΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗ

Τέλος στη φθίνουσα πορεία της παγκόσμιας ανεργίας κηρύσσει ο Διεθνής Οργανισμός Απασχόλησης(ΙLO), με το ποσοστό των ανέργων να σταθεροποιείται έπειτα από εννέα χρόνια αποκλιμάκωσης, ενώ δεν αποκλείει και άνοδο την επόμενη χρονιά, καθώς η παγκόσμια οικονομία επιβραδύνεται.

Το ποσοστό της παγκόσμιας ανεργίας παρέμεινε σταθερό το 2019, στο 5,4% και με 188 εκατ.ανθρώπους ανά τον κόσμο χωρίς δουλειά. Για φέτος ο ILO προβλέπει ότι θα παραμείνει στα ίδια επίπεδα, ενώ το 2021 αναμένεται να αυξηθεί στο 5,5%, όπως αναφέρει ο Οργανισμός στην ετήσια έκθεσή του. 

Ακόμη κι εκείνοι με θέσεις εργασίας, καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολο να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής ή να εξέλθουν της φτώχειας, μια τάση ιδιαίτερα ανησυχητική σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή του ILO, Γκάι Ράιντερ, με «σημαντικές επιπτώσεις για την κοινωνική συνοχή», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με την έκθεση του ILO, περίπου 470 εκατ. άνθρωποι ανά τον κόσμο αμείβονται ανεπαρκώς. Η έκθεση υπογραμμίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι στην ανεύρεση εργασίας, με το 22% των νέων ηλικίας 15-24 να μην έχουν κάποιο είδος απασχόλησης, εκπαίδευση ή επιμόρφωσης. Παράλληλα, η συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό παραμένει κάτω από το μέσο όρο, μόλις στο 47%, 27 ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το ποσοστό των ανδρών. «Δεν πηγαίνουμε στην κατεύθυνση που θέλουμε να πάμε», ανέφερε ο κ.Ράιντερ κατά την παρουσίαση της έκθεσης και αναφερόμενος στη δέσμευση των ηγετών του G20 το 2014 για κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Σε μια ελπιδοφόρο ένδειξη, η παγκόσμια φτώχεια μειώνεται, αν και η πρόοδος είναι περιορισμένη στις χώρες χαμηλού εισοδήματος, ειδικά στην υποσαχάριο Αφρική.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Καθώς η τάση για ευεξία κόντρα στους σύγχρονους ρυθμούς που επιτάσσει η ζωή, ενισχύεται, ολοένα και περισσότεροι είναι οι ταξιδιώτες που υιοθετούν συνήθεις που εστιάζουν στην υγεία ακόμη και στις εξορμήσεις τους – από εκδρομές για γιόγκα μέχρι ταξίδια για vegan

Υπάρχουν, μάλιστα, και αρκετοί προορισμοί ανά τον κόσμο, όπου η ευεξία δεν είναι απλώς ένας στόχος, αλλά ένας παραδοσιακός τρόπος ζωής.

Μετά από έρευνά του, ο συγγραφέας Νταν Μπιούτνερ έχει χαρακτηρίσει «μπλε ζώνες» τις περιοχές αυτές από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Όπως αναφέρει το Lonely Planet σε δημοσίευμά του, κοινή συνισταμένη των πέντε περιοχών αυτών – στις οποίες κάνει ειδική μνεία – είναι πως οι πολίτες απολαμβάνουν έναν ενεργό τρόπο ζωής, έχοντας στο πλευρό τους φίλους και την οικογένειά τους, ενώ βασίζουν τη διατροφή τους σε φυτικά είδη.

Ωστόσο, διακρίνονται και για ορισμένα γεωγραφικά και πολιτισμικά στοιχεία.

Μεταξύ των πέντε «μπλε ζωνών» βρίσκεται και ένα ελληνικό νησί. Πρόκειται για την Ικαρία, όπου όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, το ένα τρίτο του πληθυσμού φτάνει τα 90 του χρόνια.

Η Ικαρία ως… μπλε ζώνη

Η μακροζωία και η γαλήνη των κατοίκων αποδίδεται εν μέρει στο ότι το νησί είναι απομονωμένο. Όπως τονίζει το Lonely Planet, οι άνεμοι απέτρεπαν πολλά πλοία στο βάθος των αιώνων από το να αγκυροβολήσουν στην Ικαρία, η οποία διατήρησε τα παραδοσιακά της χαρακτηριστικά, με τους κατοίκους της να μαθαίνουν να είναι αυτάρκεις.

Στο νησί, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας, αναπτύχθηκε εξάλλου μια κουλτούρα αλληλεγγύης που ενέπνευσε ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς. Αυτό συνδυάζεται με μια υγιεινή μεσογειακή διατροφή – ελαιόλαδο, κόκκινο κρασί, εγχώρια βιολογικά λαχανικά, τοπικό μέλι και κατσικίσιο γάλα – και «χαλαρούς» ρυθμούς ζωής, που φαίνεται να συνδράμουν στη μακροζωία.

Το γεγονός πως η Ικαρία συμπεριλαμβάνεται στη «μπλε ζώνη», έχει μαγνητίσει το ενδιαφέρον επισκεπτών από όλων τον κόσμο, ωστόσο το νησί διατηρεί την κουλτούρα του. Το Lonely Planet, μεταξύ άλλων, προτείνει μια βουτιά στη – φιλική προς τους γυμνιστές – παραλία Νας, όπου – όπως τονίζει – μπορεί κανείς να ανακαλύψει εκ νέου τη ζωντάνια του. Παράλληλα, προτείνει να απολαύσει κανείς τοπικές λιχουδιές όπως πίτες, να δοκιμάσει κρασί και να παρευρεθεί σε πανηγύρια, όπου ακόμη και οι γηραιότεροι διασκεδάζουν ως το πρωί. Το Lonely Planet δίνει και μια μικρή συμβουλή: Αφήστε το ρολόι σας στο σπίτι.

Υπόλοιπες «μπλε ζώνες»

Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες «μπλε ζώνες», μεταξύ τους βρίσκεται η Οκινάβα, στην Ιαπωνία, όπου οι κάτοικοι σχηματίζουν ομάδες από μικρή ηλικία και συναντώνται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Παράλληλα, συνηθίζουν να καλλιεργούν δικά τους φρούτα και λαχανικά, κάτι που τους δίνει έναν συνεχή σκοπό ζωής, οδηγό για τη μακροζωία.

Στη Σαρδηνία της Ιταλίας, υπάρχουν 10 φορές περισσότεροι αιωνόβιοι σε σύγκριση με τις ΗΠΑ. Στην ορεινή επαρχία Νουόρο, ο παραδοσιακός τρόπος ζωής της Σαρδηνίας κυριαρχεί. Οι κάτοικοι κάνουν ήπια άσκηση καθημερινά, τρώνε φρέσκα, εποχικά τρόφιμα που περιλαμβάνουν πολλά δημητριακά ολικής αλέσεως και λίγο κρέας, ενώ απολαμβάνουν το τοπικό κρασί. Οι ντόπιοι αποδίδουν την καλή υγεία τους εν μέρει στη φυσική τους εργασία και τους ισχυρούς ανέμους στο νησί, οι οποίοι διατηρούν καθαρό τον αέρα που αναπνέουν.

Στη Νικόγια, στην Κόστα Ρίκα, σημαντικό ρόλο στη διατροφή παίζουν τα φασόλια, το καλαμπόκι και οι κολοκύθες, με την διατροφή των κατοίκων να χαρακτηρίζεται ισορροπημένη. Η αίσθηση του στόχου (ενός σχεδίου για τη ζωή), μια αισιόδοξη προοπτική, οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί και η τακτική άσκηση εκτιμάται ότι συμβάλλουν στη μακροζωία στην περιοχή.

Στη Λόμα Λίντα της Καλιφόρνια, οι κάτοικοι έχουν υιοθετήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής, ενώ οι περισσότεροι δηλώνουν πιστοί και συμμετέχουν σε εκκλησιαστικές ομάδες. Αποφεύγουν, δε, το αλκοόλ, ενώ στην πλειονότητά τους ασκούνται τακτικά και τρώνε φρέσκα λαχανικά και δημητριακά. Παράλληλα, αν και η οικονομική τους κατάσταση θεωρείται καλή, οι κάτοικοι εξακολουθούν να ακολουθούν έναν λιτό τρόπο ζωής, με έμφαση στο να βοηθούν τους άλλους.

(Πηγή: in.gr)

Η Μαλαισία τονίζει πως δεν επιθυμεί να γίνει η «χωματερή» των ανεπτυγμένων κρατών

Γεμάτα με παράνομα πλαστικά απορρίμματα ήταν 150 εμπορευματοκιβώτια που έστειλε η Μαλαισία πίσω στις χώρες προέλευσής τους, ανακοίνωσαν σήμερα οι αρχές της χώρας υπογραμμίζοντας ότι δεν επιθυμούν να γίνουν «χωματερή» των ανεπτυγμένων κρατών.

Οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τη μαζική άφιξη εμπορευματοκιβωτίων με απορρίμματα μετά την απόφαση της Κίνας το 2018 να σταματήσει την εισαγωγή πλαστικών απορριμμάτων, γεγονός που ανάγκασε τις ανεπτυγμένες χώρες να αναζητήσουν άλλους προορισμούς για τα απορρίμματά τους.

Οι αρχές της Μαλαισίας «θα λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι η χώρα δεν θα γίνει η χωματερή του κόσμου», υπογράμμισε η υπουργός Περιβάλλοντος Γιέο Μπι Γιν.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος «θα συνεχίσει να μάχεται κατά της ρύπανσης, κυρίως των πλαστικών απορριμμάτων», τόνισε η ίδια μιλώντας στους δημοσιογράφους από την πόλη Μπάτεργουορθ, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο λιμάνι της βόρειας Μαλαισίας και από όπου αναχώρησαν πολλά εμπορευματοκιβώτια.

Η Μαλαισία ανακοίνωσε ότι έστειλε πίσω στις χώρες προέλευσής τους 150 εμπορευματοκιβώτια τα οποία περιείχαν περίπου 3.737 τόνους απορριμμάτων, εκ των οποίων 43 στη Γαλλία, 42 στη Βρετανία, 17 στις ΗΠΑ και 11 στον Καναδά.

Οι αρχές της χώρας σκοπεύουν να στείλουν πίσω στις χώρες προέλευσής τους άλλα 110 εμπορευματοκιβώτια σύντομα, ανάμεσά τους και 60 στις ΗΠΑ, εξήγησε η υπουργός Περιβάλλοντος.

Η ίδια τόνισε ότι οι χώρες εξαγωγής των απορριμμάτων και ναυτιλιακές εταιρείες έχουν αναλάβει το κόστος της επιστροφής των πλαστικών απορριμμάτων στις χώρες προέλευσής τους, όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο και αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η παγκόσμια αγορά ανακύκλωσης βυθίστηκε στο χάος μετά την απόφαση της Κίνας το 2018 να κλείσει την πόρτα της στα περισσότερα είδη πλαστικών απορριμμάτων. Πολλές κινεζικές εταιρείες ανακύκλωσης μετακόμισαν στη Μαλαισία, φέροντας μαζί τους τεράστιο όγκο πλαστικών απορριμμάτων, συχνά παράνομων.

Όμως η ικανότητα ανακύκλωσης της Μαλαισίας είναι πολύ μικρότερη από τον όγκο των απορριμμάτων που φτάνουν στη χώρα.

Πολλές άλλες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, όπως η Ινδονησία και οι Φιλιππίνες, έχουν επίσης ξεκινήσει να στέλνουν πίσω τα πλαστικά απορρίμματα που τους εξάγουν ανεπτυγμένα κράτη.

(Πηγή: newsbeast.gr)

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

Ρίτσαρντ Χίιντ, διευθυντής του Climate Accountability Institute

Οι φτωχοί πληθυσμοί είναι αναγκασμένοι να υποστούν τις χειρότερες συνέπειες, παρότι έχουν τη μικρότερη συμβολή στη μόλυνση του περιβάλλοντος. Η κλιματική αλλαγή σίγουρα επιδεινώνει τις ανισότητες παγκοσμίως.

Ο Χίιντ μαζί με την ομάδα του, μέσω αναλύσεων, ερευνών, στατιστικών και συλλογής στοιχείων, αναδεικνύουν τις ευθύνες των μεγάλων εταιρειών ορυκτών καυσίμων –πολυεθνικών ή κρατικών– στην κλιματική αλλαγή και εργάζονται ώστε να υποχρεωθούν αυτές να συμβάλουν, στο κομμάτι που τους αναλογεί, στην αντιμετώπιση του οικουμενικού αυτού προβλήματος.

• Δουλεύετε για το Ινστιτούτο Κλιματικής Λογοδοσίας στις ΗΠΑ. Ποιος είναι ο στόχος σας και πού επικεντρώνετε τη δουλειά σας;

Στόχος μας είναι να μελετάμε πώς επηρεάζουν το κλίμα οι μεγάλες εταιρείες. Κάνουμε αυτή τη δουλειά για αρκετά χρόνια. Θέλουμε να τις κάνουμε να δίνουν λόγο για το ποσοστό της ευθύνης που τους αναλογεί για την κλιματική αλλαγή και τις ζημιές στο περιβάλλον.

Θέλουμε να γνωστοποιήσουμε στο κοινό τι μπορεί να γίνει και πώς αυτές οι εταιρείες θα αναγκαστούν να επενδύσουν σε τομείς «καθαρής» ενέργειας, έτσι ώστε οι βλάβες στο περιβάλλον να μειωθούν όσο το δυνατόν.

• Η ανάλυσή σας δείχνει ότι οι είκοσι μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες του κόσμου έχουν συμβάλει κατά 35% σε όλες τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου παγκοσμίως από το 1965. Γιατί ξεκινάτε από το 1965;

Οι ηγετικές εταιρείες πετρελαίου, άνθρακα και φυσικού αερίου και οι ενώσεις των βιομηχάνων –όπως και οι πολιτικοί– γνώριζαν ή συνειδητά παρέβλεπαν την απειλή της κλιματικής αλλαγής λόγω της συνεχιζόμενης χρήσης των προϊόντων τους από τα τέλη της δεκαετίας του 1950.

• Άρα πόσο ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή και πώς θα μπορούσαμε να τους κάνουμε να πληρώσουν για τη ζημιά που έχουν κάνει;

Σίγουρα έχουν και οι καταναλωτές το δικό τους μερίδιο στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, αλλά οι μεγάλες επιχειρήσεις κάθονται στη θέση του οδηγού όσον αφορά την κλιματική αλλαγή. Έχουν επενδύσει για πολλές δεκαετίες στα ορυκτά καύσιμα και παράλληλα έχουν αποπροσανατολίσει το κοινό αναφορικά με τις αιτίες της κλιματικής αλλαγής.

Έτσι, έχουν να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο στη μεταφορά των επενδύσεων σε άλλους τομείς. Αυτές οι επιχειρήσεις διαθέτουν τόσο την ικανότητα όσο και τους πόρους, αλλά και την ηθική υποχρέωση –ίσως και τη νομική ευθύνη– να αντιμετωπίσουν στον βαθμό που τους αναλογεί την κλιματική αλλαγή.

Ωστόσο, και οι καταναλωτές πρέπει να είναι ενήμεροι για τη δική τους ευθύνη για τη μείωση των εκπομπών καυσαερίων. Δεν αρκούν μόνο η αλλαγή στάσης από τις επιχειρήσεις και η αλλαγή του επενδυτικού μοντέλου στην παγκόσμια οικονομία προκειμένου να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον.

• Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και οι παγκόσμιοι ρυπαντές προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ευθύνη για την κλιματική αλλαγή είναι ατομική και ότι αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να «πρασινίσουμε» τις καθημερινές μας συνήθειες ή να φυτέψουμε μερικές δεκάδες δέντρα. Αρκεί αυτό για τη σημερινή πραγματικότητα;

Όχι. Αυτά από μόνα τους δεν λύνουν το πρόβλημα. Η άγνοια δεν βοηθά. Εάν δεν αλλάξει η κατεύθυνση των επενδύσεων σε καθαρότερες μορφές, η κλιματική αλλαγή θα επιδεινωθεί. Απαιτείται εθνική και διεθνής νομοθεσία προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και φορολόγηση της χρήσης άνθρακα.

Και αυτό πρέπει να γίνει σε διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο. Είναι βέβαια ένα δύσκολο καθήκον που πρέπει να υποστηριχθεί και από τα Ηνωμένα Έθνη. Μεγάλο ρόλο θα παίξει και η στάση του κοινού σ’ αυτή την υπόθεση. Θα πρέπει να ενημερωθεί και να κρατήσει υπεύθυνη στάση.

• Στους απλούς ανθρώπους υπάρχει σχεδόν μια μεταφυσική πίστη ότι η υψηλή τεχνολογία θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, μια πίστη που οδηγεί στην απάθεια. Τι λέτε γι’ αυτό;

Η τεχνολογία έχει να παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Μπορεί να βοηθήσει να βρούμε διεξόδους σε πιο καθαρές μορφές ενέργειας, αλλά και να διαχειριστούμε τα απόβλητα. Επίσης να θωρακίσουμε τα σπίτια από την απώλεια ενέργειας, αλλά και στη θέρμανση.

Αυτό βέβαια δεν θα το κάνουν οι επιχειρήσεις άνθρακα και ορυκτών καυσίμων, όμως μπορούν να αναγκαστούν να πληρώσουν για επενδύσεις στην τεχνολογία, η οποία δεν είναι πανάκεια. Πρέπει να αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν τα κεφάλαια και την τεχνογνωσία τους έτσι ώστε να συμβάλλουν αντί να αντιτίθενται στη μετάβαση σε ένα μέλλον χαμηλής ή μηδενικής ενέργειας από άνθρακα.

• Ενώ οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής γίνονται όλο και πιο εμφανείς, τόσο στις ΗΠΑ όσο και αλλού, το λόμπι των αρνητών παραμένει ισχυρό. Γιατί συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη σας;

Υπάρχει μεγάλη προσπάθεια από τις εταιρείες να μετατεθεί η ευθύνη στους καταναλωτές. Επιχειρούν να καθυστερήσουν κάθε πρωτοβουλία δράσης και στις ΗΠΑ ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτούν την καμπάνια άρνησης της κλιματικής αλλαγής, αλλά και για να αποπροσανατολίζουν το κοινό.

Δημιουργούν συνειδητά σύγχυση για τις αιτίες και τις ευθύνες της κλιματικής αλλαγής. Θέλουν να διαιωνίσουν την οικονομία των ορυκτών καυσίμων. Αυτό φυσικά πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να αλλάξει.

• Πώς επηρεάζει η κλιματική αλλαγή τις παγκόσμιες ανισότητες και τι μπορεί να σημαίνει η κλιματική δικαιοσύνη;

Οι φτωχοί πληθυσμοί είναι αναγκασμένοι να υποστούν τις χειρότερες συνέπειες, παρότι έχουν τη μικρότερη συμβολή στη μόλυνση του περιβάλλοντος. Η κλιματική αλλαγή σίγουρα επιδεινώνει τις ανισότητες παγκοσμίως. Οι πλούσιες χώρες έχουν μια μεγάλη υποχρέωση να συμβάλουν στη βελτίωση της κατάστασης, καθώς ιστορικά έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Όπως και οι επιχειρήσεις που είχαν τεράστια κέρδη για δεκαετίες από τις πωλήσεις άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Τώρα πρέπει να χρηματοδοτήσουν έρευνες και σχέδια για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

• Σε τι βαθμό είναι υπεύθυνος ο νεοφιλελευθερισμός για την επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής τις τελευταίες δεκαετίες;

Οι επιχειρήσεις απελευθερώθηκαν από τους ρυθμιστικούς περιορισμούς και έτσι μεγάλωσαν οι ζημιές που έγιναν. Απαιτείται καλή διακυβέρνηση και οι επιχειρήσεις να δουλέψουν ώστε να μη γίνουν τα πράγματα χειρότερα».

-.-

Ρίτσαρντ Χίιντ

Ποιος είναι

Γεννημένος στο Όσλο το 1952, ο Χίιντ μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1967. Σπούδασε Περιβαλλοντική Μηχανική, με ειδίκευση στο Παγκόσμιο Περιβάλλον, στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, απ’ όπου απέκτησε και Master στη Γεωγραφία.

Ασχολείται επί τριάντα χρόνια με τα θέματα της κλιματικής αλλαγής και σήμερα διευθύνει το Ινστιτούτο Κλιματικής Λογοδοσίας, ενώ έχει κάνει εκατοντάδες δημοσιεύσεις. Τεράστιο υλικό για τα θέματα του κλίματος και στατιστικά για τη συμβολή των εταιρειών στην κλιματική αλλαγή μπορείτε να βρείτε στη διεύθυνση https://www.climateaccountability.org/index.html

(Πηγή: efsyn.gr)

@pixabay

Οι 2.153 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου διαθέτουν πλέον περισσότερα χρήματα από ό,τι το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού, στηλιτεύει σε έκθεσή της που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam, υπογραμμίζοντας ότι η συγκέντρωση του πλούτου γίνεται σε βάρος πάνω απ’ όλα των γυναικών, «στην πρώτη γραμμή» των ανισοτήτων.

«Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών» είναι ένα ζήτημα που «δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς μελετημένες πολιτικές εναντίον των ανισοτήτων. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να εγγυηθούν ότι οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι θα πληρώνουν με δίκαιο τρόπο τους φόρους που τους αναλογούν», ανέφερε ο Αμιτάμπ Μπιχάρ, διευθύνων σύμβουλος της Όξφαμ στην Ινδία, ο οποίος θα εκπροσωπήσει τη ΜΚΟ φέτος στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Η ετήσια έκθεση της Όξφαμ για τις ανισότητες παγκοσμίως δόθηκε στη δημοσιότητα — όπως άλλωστε συνηθίζει η ΜΚΟ — πριν από την έναρξη, αύριο Τρίτη, του 50ού Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum, WEF) στο Νταβός της Ελβετίας. Πρόκειται για το ραντεβού της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ, το οποίο καταγράφεται έπειτα από μια χρονιά ξεσηκωμών, μεγάλων κινημάτων κοινωνικών διεκδικήσεων, από τη Χιλή ως τη Μέση Ανατολή και τη Γαλλία.

«Οι χυδαίες ανισότητες βρίσκονται στην καρδιά των ρήξεων και των κοινωνικών συγκρούσεων σε παντού στον κόσμο (…) Δεν είναι ατύχημα, (αλλά) είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών (…) οι οποίες μειώνουν τη συμμετοχή των πιο πλούσιων στην κοινωνική αλληλεγγύη μέσω της φορολογίας και αποδυναμώνουν τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών», υπογράμμισε από τη δική του πλευρά η Πολίν Λεκλέρ, εκπρόσωπος του γαλλικού παραρτήματος της Όξφαμ.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της ΜΚΟ, η μεθοδολογία της οποίας βασίζεται σε στοιχεία που δημοσιεύονται στο οικονομικό περιοδικό Forbes και δημοσιοποιούνται από την τράπεζα Crédit Suisse — ορισμένοι οικονομολόγοι την αμφισβητούν — 2.153 πρόσωπα έχουν πλέον στα χέρια τους περισσότερα χρήματα από ό,τι οι 4,6 δισεκατομμύρια φτωχότεροι κάτοικοι του πλανήτη.

Εξάλλου, η περιουσία του 1%, των πλουσιότερων πολιτών του κόσμου, «αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου» των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο πλούσιων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με την Όξφαμ, που χαρακτηρίζει αυτή τη συγκέντρωση πλούτου «αδιανόητη».

«Οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των ανισοτήτων εξαιτίας ενός οικονομικού συστήματος που κάνει διάκριση σε βάρος τους και τις οδηγεί στα πιο επισφαλή και κακοπληρωμένα αντικείμενα απασχόλησης, αρχίζοντας από τον τομέα της φροντίδας», επέμεινε η Λεκλέρ.

Κατά υπολογισμούς της ΜΚΟ, το 42% των γυναικών στον κόσμο δεν μπορεί να βρει δουλειά επί πληρωμή, «λόγω του τεράστιου φόρτου εργασίας της φροντίδας που παρέχει στο προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο», ενώ το ίδιο μπορεί να ειπωθεί μόλις για το 6% των ανδρών.

Από το νοικοκυριό στην κουζίνα, στη συγκομιδή ξύλων, στην αναζήτηση νερού στις χώρες του νότου «η χρηματική αξία της απλήρωτης δουλειάς για τη φροντίδα που προσφέρουν οι γυναίκες 15 ετών και πάνω αντιστοιχεί σε 10,8 τρισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, δηλαδή ποσό τριπλάσιο από την αξία του τομέα της πληροφορικής και των ψηφιακών υπηρεσιών σε παγκόσμια κλίμακα», τονίζει η ΜΚΟ.

Στη Γαλλία, 7 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν περισσότερα από ότι το 30% και πλέον των φτωχότερων πολιτών. Στα χέρια του 10% των πιο πλουσίων Γάλλων συγκεντρώνονται ο μισός πλούτος της χώρας.

Είναι εξάλλου χαρακτηριστικό ότι 22 δισεκατομμυριούχοι έχουν στα χέρια τους περισσότερα από ότι όλες οι γυναίκες στην Αφρική μαζί.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Συντάκτης: Βάση Παναγοπούλου

Τα σύννεφα φωτιάς δεν είναι πρωτόγνωρο καιρικό φαινόμενο. Άγνωστο στους περισσότερους από εμάς, ναι, μα όχι πρωτοφανές. Πρωτοφανής είναι η συχνότητα με την οποία πλέον εμφανίζονται αλλά και ότι δίνουν παρουσία σε περιοχές που δεν είχαν βιώσει ποτέ μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο. Οι επιστήμονες όχι μόνο δεν κρύβουν την ανησυχία τους αλλά προειδοποιούν ότι τα σύννεφα φωτιάς, ή πυροσωρειτομελανίες, θα εμφανίζονται όλο και πιο συχνά καθώς συνδέονται άμεσα με τα αποτελέσματα της κλιματικής κρίσης, τις υψηλές θερμοκρασίες που καταγράφονται στη Γη, οι οποίες προκαλούν ολοένα και ισχυρότερης έντασης δασικές πυρκαγιές.

Οι φωτιές που έχουν κατακάψει την Αυστραλία είναι τέτοιας έντασης και έκτασης που έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν τοπικά τον δικό τους καιρό, το δικό τους καιρικό σύστημα. Τα σύννεφα φωτιάς ή αλλιώς σύννεφα pyrocumulonimbus ή PyroCb ή πυροσωρειτομελανίες έχουν την ικανότητα να δημιουργούν καταιγίδες που εκδηλώνονται με αστραπές, ισχυρές ριπές αέρα και καθόλου ή ελάχιστη βροχή, που με τη σειρά τους οδηγούν στην εξάπλωση ή και τη δημιουργία νέων εστιών φωτιάς.

Η Μετεωρολογική Υπηρεσία της Βικτόριας μόλις την προηγούμενη εβδομάδα προειδοποιούσε τους κατοίκους της να είναι έτοιμοι να προστατευτούν από μια τέτοια καταιγίδα που «έφτιαξε» το δικό της καιρικό σύστημα, 287 χλμ. νότια του Σίδνεϊ.

«Οι πυρκαγιές είναι τέτοιας έντασης που φυσικά δημιουργούν πυκνούς καπνούς και υψηλές θερμοκρασίες. Είναι τέτοια η δύναμη της θερμότητας που παράγεται, που μπορούν τοπικά να δημιουργηθούν ανοδικά θερμά κύματα ικανά να προκαλέσουν αλλαγές στην ατμόσφαιρα. Μια καταιγίδα πυροσωρειτομελανιών, αν είναι αρκετά δυνατή, μπορεί να δημιουργήσει ακόμη και ανεμοστρόβιλο φωτιάς, κάτι που συνέβη το 2003, στις πυρκαγιές της Καμπέρα» εξηγούσαν στο μήνυμα που αναρτήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα.

Οι επιστήμονες φοβούνται ότι οι πυροσωρειτομελανίες θα κάνουν όλο και πιο συχνές εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο καθώς τρέφονται από τις αυξημένες θερμοκρασίες που καταγράφονται στον πλανήτη, οι οποίες έχουν αποτέλεσμα πυρκαγιές μεγάλης έκτασης αλλά και υψηλής έντασης, που κι αυτές γίνονται ολοένα συχνότερες. Μια αλυσίδα δηλαδή φαινομένων, απόρροια της κλιματικής κρίσης.

Σε μελέτη (E360) που δημοσίευσαν οι περιβαλλοντικοί επιστήμονες του Yale, επισημαίνουν ότι τα ανοδικά θερμά ρεύματα των πυροσωρειτομελανιών είναι τέτοιας δυναμικής που μπορούν να εκτοξεύσουν καπνό στη στρατόσφαιρα, δηλαδή σε απόσταση 6 έως 30 μιλίων από την επιφάνεια της Γης. Επισημαίνουν μάλιστα ότι τέτοιες καταιγίδες (που πυροδοτούνται από τις πυρκαγιές) έχουν ήδη δώσει παρουσία σε περιοχές όπου μέχρι τώρα δεν είχαν ποτέ παρατηρηθεί, γιατί απλά δεν είχαν μέχρι στιγμής συμβεί.

Οι Υπηρεσίες Προστασίας περιοχών και χωρών όπως το Τέξας, η Πορτογαλία, η Νότια Αφρική και η Αργεντινή, δεν είχαν ποτέ κληθεί να αντιμετωπίσουν τέτοια φαινόμενα. Φαινόμενα που, όπως βροντοφωνάζουν οι επιστήμονες, μπορούν να γονατίσουν τις μέχρι τώρα στρατηγικές καταστολής των δασικών πυρκαγιών.

Στο φάσμα των επιπτώσεων των χωρίς προηγούμενο δασικών πυρκαγιών της Αυστραλίας ας καταχωρίσουμε στη μέχρι τώρα καταστροφή των 15 εκατομμυρίων εκταρίων γης και

α. την απώλεια του 1/3 των αμπελώνων που βρίσκονταν στους λόφους της Αδελαΐδας, στη Νότια Αυστραλία

β. την εκπομπή 350 εκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, που αντιστοιχούν περίπου στα 2/3 των ετήσιων εκπομπών άνθρακα της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία της NASA.

«Ίσως χρειαστεί πάνω από ένας αιώνας για να μπορέσουν τα εναπομείναντα δάση να απορροφήσουν τις ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμφθηκαν από τις μέχρι τώρα πυρκαγιές» δήλωσε ειδικός στην εφημερίδα Sydney Morning Herald.

Οι επιστήμονες για ακόμη μια φορά ξεκαθαρίζουν ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει και αυξάνει τη συχνότητα αλλά και την ένταση των δασικών πυρκαγιών. Το δε Συμβούλιο για το Κλίμα (Climate Council) έκανε σαφές ότι ένας ολοένα θερμότερος πλανήτης καθιστά πολύ πιο επικίνδυνες τις δασικές πυρκαγιές απ’ ό,τι στο παρελθόν, τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τις περιουσίες τους. Όπου περιουσία δεν είναι μόνο το σπίτι, αλλά η ίδια η ζωή, η επαγγελματική τους δραστηριότητα, το περιβάλλον τους.

Δεν είναι ανάγκη να ανήκει κάποιος στην επιστημονική κοινότητα για να παρατηρήσει ότι στα πάντα υπάρχει μια αλληλουχία, μια ακολουθία φαινομένων που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Γιατί να μην ταΐσουμε αυτή την αλληλουχία που θα φέρει ισορροπία στη Γη ξανά;

(Πηγή: efsyn.gr)

Οι υγειονομικές αρχές της Κίνας γνωστοποίησαν σήμερα ότι κατέγραψαν άλλα 17 κρούσματα πνευμονίας που προκάλεσε νέος κοροναϊός, εντείνοντας το κλίμα ανησυχίας καθώς η χώρα ετοιμάζεται να γιορτάσει το κινεζικό σεληνιακό νέο έτος, όταν πολλοί πολίτες ταξιδεύουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους ή στο εξωτερικό.

Οι τρεις από τους ασθενείς κρίνεται πως είναι σε σοβαρή κατάσταση, σύμφωνα με ανακοίνωση που δημοσιοποίησε η δημοτική επιτροπή υγείας της πόλης Βουχάν.

Το σύνολο των ασθενών που έχει προσβάλει ο νέος κοροναϊός στην Κίνα, όλους τους στην πόλη Βουχάν, στο κεντρικό τμήμα της χώρας, ανέρχεται πλέον σε 62. Δύο εξ αυτών έχουν υποκύψει.

Οι 17 νέοι ασθενείς άρχισαν να εμφανίζουν συμπτώματα, κυρίως πυρετό και βήχα, πριν από τη 13η Ιανουαρίου, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Ο εορτασμός για το κινεζικό σεληνιακό νέο έτος, που συνοδεύεται από μία εβδομάδα αργίας, ξεκινά την 24η Ιανουαρίου.

Ο νέος ιός κατατάσσεται στην οικογένεια των κοροναϊών, όπως και το Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο (ΣΟΑΣ), το οποίο είχε στοιχίσει τη ζωή σε σχεδόν 800 ανθρώπους σε διεθνές επίπεδο όταν ξέσπασε επιδημία επίσης στην Κίνα.

Οι υγειονομικές αρχές των ΗΠΑ ανακοίνωσαν την Παρασκευή ότι λαμβάνουν μέτρα σε τρία αμερικανικά αεροδρόμια προληπτικά, ώστε να εντοπίζονται ταξιδιώτες από τη Βουχάν που μπορεί να έχουν συμπτώματα του νέου κοροναϊού.

Μολονότι ειδικοί σημειώνουν πως ο νέος ιός μοιάζει να μην είναι τόσο φονικός όσο το ΣΟΑΣ, ελάχιστα είναι γνωστά για την προέλευσή του και δεν είναι απόλυτα σαφές εάν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η Ταϊλάνδη έχει καταγράψει δύο κρούσματα· η Ιαπωνία άλλο ένα.

Όλα τα κρούσματα μέχρι στιγμής είναι είτε κάτοικοι της Βουχάν, είτε επισκέπτες της πόλης.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ο πιο μικρόσωμος άνθρωπος του κόσμου, που είχε την ικανότητα να βαδίζει, άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα, σε ηλικία μόλις 27 ετών, σε νοσοκομείο του Νεπάλ, ανακοίνωσε η οικογένειά του.

Ο Καγκέντρα Θάπα Μάγκαρ, που είχε ύψος 67,08 εκατοστών, πέθανε στην Ποκάρα, μια πόλη που απέχει περίπου 200 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Κατμαντού. Ζούσε εκεί με τους γονείς του. Το τελευταίο διάστημα είχε νοσηλευτεί πολλές φορές με πνευμονία, όμως “αυτή τη φορά επηρεάστηκε και η καρδιά του”, εξήγησε η αδελφή του, η Μαχές Θάπα Μάγκαρ.

Ο Καγκέντρα, το όνομα του οποίου είχε περιληφθεί στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, είχε αναγνωριστεί το 2010, όταν έκλεισε τα 18 του, ως ο πιο κοντός εν ζωή άνθρωπος του κόσμου που διατηρούσε την ικανότητα να βαδίζει. Τότε, είχε φωτογραφηθεί κρατώντας ένα πιστοποιητικό λίγο μικρότερο σε μέγεθος από τον ίδιο.

Πολύ σύντομα όμως τον “εκθρόνισε” ο συμπατριώτης του, ο Τσάντρα Μπαχαντούρ Ντάνγκι, που είχε ύψος 54,6 εκατοστά. Όταν ο Τσάντρα πέθανε, το 2015, ο Καγκέντρα ανέκτησε τον “τίτλο” του.

“Ήταν τόσο μικροσκοπικός όταν γεννήθηκε, που τον κρατούσαμε στην παλάμη του χεριού. Δυσκολευόμασταν πολύ να του κάνουμε μπάνιο”, αφηγήθηκε ο πατέρας του, ο Ρουπ Μπαχαντούρ.

Χάρη στη φήμη του, ο Καγκέντρα είχε ταξιδέψει σε πολλές χώρες και εμφανίστηκε στην τηλεόραση στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. “Η ζωή μπορεί να είναι πρόκληση όταν ζυγίζεις μόνο έξι κιλά και δεν μπορεί να βρεις τη θέση σου σε έναν κόσμο χτισμένο για ανθρώπους μέσου μεγέθους. Αλλά ο Καγκέντρα δεν άφησε σε καμία περίπτωση το μέγεθός του να τον εμποδίσει”, είπε ο αρχισυντάκτης του Βιβλίου των Ρεκόρ Γκίνες, ο Κρεγκ Γκλεντάι.

Ο Καγκέντρα ήταν επίσης το κεντρικό πρόσωπο σε διαφημιστική εκστρατεία για την προώθηση του τουρισμού στο Νεπάλ: τον παρουσίαζε ως τον πιο μικρόσωμο άνθρωπο, σε μια χώρα όπου βρίσκεται το ψηλότερο βουνό του κόσμου, το Έβερεστ. Το Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο όπου ο Καγκέντρα παίζει κιθάρα με τον αδελφό του και κάνει ποδήλατο.

Με τον θάνατό του, ο “τίτλος” πηγαίνει τώρα σε έναν Κολομβιανό, τον Έντουαρντ “Νίνιο” Ερνάντες, που έχει ύψος 70,21 εκατοστά.

Ο πιο κοντός άνθρωπος του κόσμου, που όμως δεν μπορεί να περπατά ή να στέκεται μόνος του χωρίς βοήθεια είναι ο Φιλιππινέζος Τζουνρέι Μπαλαβίνγκ, με ύψος 59,93 εκατοστά.

(Πηγή: topontiki.gr)

Τώρα σοβαρά… με 200 γραμμάρια φακές, μια μικρή αραβική πίτα και ένα παξιμάδι είναι δυνατόν να σιτίζονται οι εγκλωβισμένοι άνθρωποι στη Μόρια. Και να μην πεινάνε; Και να κοστίζει 5,10 ευρώ;

Το σημερινό προσφυγικό φαγητό στη Μόρια της Λέσβου, αξίας 5,10 ευρώ, περιελάμβανε:

Μερίδα με φακές, 200 γραμμαρίων βαθιάς κατάψυξης μαγειρεμένη κάπου στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας, μικρή αραβική πίτα και παξιμάδι 5,10 ευρώ χωρίς ΦΠΑ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η σίτιση των προσφύγων στη Μόρια στοιχίζει καθημερινά 100.000 ευρώ. Χρήματα τα οποία προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και διατίθενται μέσω του υπουργείου Εθνικής Άμυνας με τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης σε εταιρεία κέτερινγκ.

Το ύψος του ποσού που διατίθεται με απευθείας ανάθεση για τη σίτιση των 20.000 προσφύγων της Μόριας να πούμε πως φτάνει περίπου τα 3 εκατομμύρια τον μήνα! 5,1 ευρώ τη μέρα, επί 20.000 επί 30 μέρες.

Πριν μερικές μέρες, αντιπροσωπεία αυτοδιοικητικών της Αριστεράς στη Λέσβο παρουσίασαν στον Εισαγγελέα δείγμα του προσφυγικού φαγητού ζητώντας έρευνα για την ποιότητα αλλά και για το κόστος της μερίδας.

Όπως είχε τονισθεί, το ύψος των κονδυλίων που διατίθενται για τη σίτιση των προσφύγων της Μόριας είναι τέτοιο που δεν επιτρέπεται να υπάρχουν άνθρωποι που πεινάν και προβαίνουν σε παραβατικές ενέργειες προκειμένου να επιβιώσουν. «Η ευπρεπής σίτιση αυτών των ανθρώπων εκτός από ανθρωπιστικό καθήκον αποτελεί μέσο προστασίας της ασφάλειας της τοπικής κοινωνία».

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από avgi.gr)

Ο Adrew Self γεννήθηκε με σύνδρομο Down και στα 21 του μαγεύει με τις χορευτικές του δυνατότητες!

Αποφασισμένος να μοιραστεί αυτήν του την αγάπη  με τον κόσμο, έλαβε μέρος στο Βρετανικό show «The Greatest dancer » διαλέγοντας το τραγούδι του Justin Timberlake «Can’t stop that feeling ».

Η ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του την στιγμή που κριτές και κοινό άρχισαν να τον αποθεώνουν, μία μαγική σκηνή, με ζωγραφισμένη τη χαρά στο πρόσωπο της μητέρας του αλλά και στον ίδιο.

(Πηγή: atexnos.gr)

Γράφει η Αγγελική Δημοπούλου

Μηχανές και κίνηση, ηλεκτρισμός και μαζική παραγωγή, ηλεκτρονικά συστήματα και αυτοματοποίηση, κυβερνο-συστήματα, ίντερνετ και διαδίκτυο των πραγμάτων. Ένας πολύ χοντρικός και μάλλον απλοϊκός ορισμός των τεσσάρων «βιομηχανικών επαναστάσεων» που έχει ζήσει η ανθρωπότητα. Κι όμως ακόμη και αυτή η απλοϊκή παρουσίαση είναι συγκλονιστική, αν σκεφτεί κανείς ότι τα απίστευτα τεχνολογικά άλματα, έγιναν μόλις σε δυόμισι αιώνες, μια ανάσα, στο σύνολο της ύπαρξής μας.

Τρεις τεχνολογικές επαναστάσεις πλήρως βιωμένες κι ενώ τα αποτελέσματά τους στον τρόπο της ζωής μας είναι εμφανή, τα αποτελέσματά τους στον πλανήτη, τη φύση ακόμη και την σύσταση της ύπαρξής μας, μας είναι ακόμη ασαφή. Και ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη η τέταρτη, παντελώς «αχαρτογράφητη» και μάλλον ακατανόητη για τους περισσότερους από εμάς.

Η «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση», συνήθως ορίζεται ως ένας συνδυασμός των νέων τεχνολογιών: τεχνητή νοημοσύνη, μηχανική εκμάθηση, κωδικοποίηση της φυσικής γλώσσας, ρομποτική, cloud computing, νανοτεχνολογία, 3D εκτύπωση, Internet of Things. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτές οι τεχνολογίες θα μεταμορφώσουν τις κοινωνίες που ζούμε και τις οικονομίες στις οποίες εργαζόμαστε. Κι αυτές οι αλλαγές εκτιμάται ότι θα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη μέχρι το 2030. 

Σύμφωνα με τον Κλάους Σβαμπ – πρόκειται για τον ιδρυτή του Φόρουμ του Νταβός (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ) – στην πραγματικότητα ο όρος «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση» αναγγέλλει μια σειρά κοινωνικών, πολιτικών, πολιτιστικών και οικονομικών γεγονότων που θα ξετυλιχτούν τον 21ο αιώνα και θα βασίζονται στη διαθεσιμότητα ψηφιακών τεχνολογιών που ήρθαν ως αποτέλεσμα της τρίτης βιομηχανικής ή – όπως αλλιώς ονομάζεται – ψηφιακής επανάστασης.

«Κοινωνικός μετασχηματισμός σε παγκόσμια κλίμακα»

Στο σύνολο της η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση θα επηρεάσει μέσω των καινοτομιών που θα φέρει, ένα πλήθος πεδίων και όπως συνέβη με όλες τις προηγούμενες, έτσι κι αυτή η νέα επανάσταση θα επιφέρει αλλαγές, στον τρόπο που οι άνθρωποι δημιουργούν, ανταλλάσσουν και διανέμουν αξία και θα μεταβάλει ριζικά τα θεσμικά όργανα αλλά και τα άτομα. Όπως γράφει ο Σβαμπ, σε άρθρο του στην Britannica, η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση θα φέρει μια μεγάλη συστημική αλλαγή. Σε οικονομικό επίπεδο, ο αυτοματισμός θα διαταράξει τα παλιά μοντέλα μεταφοράς και παραγωγής, σε επιστημονικό η τεχνική CRISP θα αλλάξει τον τρόπο επεξεργασίας των δομικών στοιχείων της ζωής, η τεχνητή νοημοσύνη θα αυξήσει τις δεξιότητες σε κάθε κλάδο, ενώ τεχνολογίες όπως το blockchain θα θολώσουν τα όρια μεταξύ του ψηφιακού και του φυσικού κόσμου. Το δε, αποτέλεσμα όλων αυτών θα είναι ο κοινωνικός μετασχηματισμός σε παγκόσμια κλίμακα. 

Η «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση», έχει ισχυρούς υποστηρικτές, κυρίως think tanks και συμβούλια που συνεργάζονται με οικονομολόγους και τεχνικούς εμπειρογνώμονες και φυσικά τις ίδιες τις εταιρείες τεχνολογίας, αλλά και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που πρωτοστατεί. Όλοι οι παραπάνω συνομιλούν φυσικά με κυβερνήσεις διαμορφώνοντας ήδη την μελλοντική βιομηχανική στρατηγική και προτάσσουν τα θετικά των άμεσων και μεγάλων επενδύσεων στις νέες τεχνολογίες που θα αλλάξουν το μέλλον. Πιο εύκολη καθημερινότητα, μεγαλύτερη παραγωγικότητα με λιγότερη εργασία, επανάσταση σε κρίσιμους τομείς, όπως η υγεία. Ένα νέο σύστημα και μια υπόσχεση για ένα βιώσιμο μέλλον – ενώ το παρόν φαντάζει κορεσμένο – με ελεγχόμενη χρήση της ενέργειας και των πόρων, ελάχιστα απορρίμματα και μέγιστη ανακύκλωση.

Οι κατέχοντες τους νέους πόρους και η «τεχνολογική ανεργία»

Υπάρχει φυσικά και ο αντίλογος. Ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου Λιντς Μπέκετ, Τζέιμι Μόργκαν, σημειώνει σε άρθρο του στο The Conversation, ότι «η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση δεν είναι απλά μια ευκαιρία. Έχει σημασία ποια είναι η ευκαιρία, ποιον αφορά και ποιοι είναι οι όροι της. Κι αυτό συζητιέται σπάνια».

«Η έμφαση στα οφέλη και η εστίαση στην ανάγκη για επενδύσεις αποσπούν το ενδιαφέρον από το βασικό ζήτημα που είναι ποιος θα κατέχει την βασική υποδομή του μέλλοντός μας. Οι μεγάλες εταιρείες στοχεύουν στον έλεγχο της πνευματικής ιδιοκτησίας των τεχνολογιών που θα επηρεάσουν κάθε πτυχή της ζωής. Ταυτόχρονα, όσοι γράφουν για την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση αναγνωρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει αυτό που αποκαλούν ‘τεχνολογική ανεργία’. Οι τρέχουσες αξιώσεις σχετικά με τον πιθανό ρυθμό μετατόπισης εργασίας είναι μικτές. Ορισμένες έρευνες υποστηρίζουν ότι το 30% έως 50% των σημερινών μορφών απασχόλησης μπορεί να εξαφανιστεί. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι πιο πιθανό το ποσοστό να κυμανθεί στο 10%.

» Ωστόσο, το σιωπηρό μήνυμα που μεταδίδεται από εταιρείες και συμβούλους, παρά το γεγονός ότι αυτό θα επηρεάσει τους περισσότερους τομείς της κοινωνίας, είναι ότι ‘το μέλλον έρχεται και θα έπρεπε να το συνηθίσετε’. Και τα μηνύματα και οι πολιτικές των κυβερνήσεων τείνουν προς αυτή την άποψη. Για τις κυβερνήσεις, οι ευκαιρίες έχουν μεταφραστεί σε γλώσσα ανταγωνιστικών απειλών: ‘αν δεν τα κάνουμε εμείς, θα τα κάνουν οι άλλοι’. Έτσι η προσοχή επικεντρώνεται με έμφαση στις αναπόφευκτες οικονομικές συνέπειες χωρίς να εξετάζονται οι ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις που θα χρειαστούν διαχείριση».

Μεγαλύτερη κοινωνική ανισότητα; 

Οι οικονομολόγοι και καθηγητές του MIT Έρικ Μπρίντζολφσον και Άντριου Μακάφι, εκτιμούν επίσης ότι η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ανισότητα κυρίως μέσω των αναταράξεων που θα προκληθεί στην αγορά εργασίας, καθώς η αυτοματοποίηση θα υποκαθιστά όλο και περισσότερο το εργατικό δυναμικό. Ο εκτοπισμός των εργαζομένων από τις μηχανές και τα ρομπότ μπορεί να επιδεινώσει το χάσμα των κερδών μεταξύ κεφαλαίου και εργατών. 

Περισσότερη τεχνολογία από ότι μπορούμε να καταναλώσουμε;

Η Παζ Σέρα Πορτίγια από το think tank Eco Politica σημειώνει ακόμη ένα ζήτημα. Σύμφωνα με άρθρο της, η τεχνολογία έχει αναδειχτεί ως η βασική, μοναδική και παγκόσμια λύση για όλα μας τα προβλήματα. «Αυτό, σε συνδυασμό με τον πρωτοφανή ρυθμό επιτάχυνσης που βιώνουμε στον σημερινό κόσμο, σημαίνει ότι συμβαίνουν βιομηχανικές επαναστάσεις προτού προλάβουμε να αφομοιώσουμε τα χαρακτηριστικά και τις συνέπειές τους. Σε μόλις δέκα χρόνια, δυο βιομηχανικές επαναστάσεις αλληλοκαλύπτονται».

Όπως σημειώνει η Πορτίγια οι νέες τεχνολογίες, δημιουργήματα της νέας βιομηχανικής επανάστασης, παρουσιάζονται ως οι λύσεις στα προβλήματα που δημιούργησαν οι προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις. Ωστόσο, αναρωτιέται μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε τη σχέση μας με την τεχνολογία, που σημαίνει επίσης επανεξέταση της σχέσης μας με το περιβάλλον, τους άλλους ανθρώπους και τον πλανήτη.

Θέτοντας μια σειρά από ζητήματα όπως το ενδεχόμενο δημιουργίας μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας, την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τις νέες τεχνολογίες – εντός του πλαισίου της κλιματικής αλλαγής – αλλά και των κινδύνων που αυτές μπορεί να υποκρύπτουν για τα προσωπικά και κοινωνικά δικαιώματα, η Πορτίγια καταλήγει ότι η τεχνολογική επανάσταση συμβαίνει έτσι κι αλλιώς, κι αυτό που έχει σημασία είναι «να απαιτήσουμε λογοδοσία, δημόσιο διάλογο και δημοκρατικό έλεγχο επί των τεχνολογικών εξελίξεων».

(Πηγή: tvxs.gr)

Ο ΠΑΣΠΑΜΑ καταγγέλλει ότι οι περίπου 750 ενήλικες ασθενείς που (πρέπει να) μεταγγίζονται στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» ενημερώθηκαν από την περασμένη Δευτέρα ότι δεν υπάρχουν επαρκείς μονάδες αίματος για τις μεταγγίσεις τους.

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει για μια ακόμη φορά ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία (ΠΑΣΠΑΜΑ) για τις ελλείψεις αίματος με τις οποίες βρίσκονται αντιμέτωπα τα άτομα με Μεσογειακή Αναιμία (Θαλασσαιμία) και Δρεπανοκυτταρική Νόσο.

Ο Σύλλογος καταγγέλλει ότι οι περίπου 750 ενήλικες ασθενείς που (πρέπει να) μεταγγίζονται στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» ενημερώθηκαν από την περασμένη Δευτέρα ότι δεν υπάρχουν επαρκείς μονάδες αίματος για τις μεταγγίσεις τους.

Σε αναβολή των προγραμματισμένων μεταγγίσεων οδηγήθηκαν ασθενείς και σε άλλες μονάδες Μεσογειακής Αναιμίας και Δρεπανοκυτταρικής Νόσου.

Η ανακοίνωση του ΠΑΣΠΑΜΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Του Πανελληνίου Συλλόγου Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία (ΠΑΣΠΑΜΑ)

«Ελλείψεις αίματος αντιμετωπίζουν για μία ακόμη φορά τα άτομα με Μεσογειακή Αναιμία (Θαλασσαιμία) και Δρεπανοκυτταρική Νόσο»

Έντονες ελλείψεις αίματος παρατηρούνται από την αρχή της εβδομάδας στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» με αποτέλεσμα οι πάσχοντες από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο να μην μεταγγίζονται επαρκώς εξαιτίας των αναβολών των προγραμματισμένων μεταγγίσεων. Ταυτόχρονα ελλείψεις παρατηρούνται και σε άλλες μονάδες Μεσογειακής Αναιμίας και Δρεπανοκυτταρικής Νόσου και μάλιστα σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η Μεσογειακή Αναιμία (Θαλασσαιμία) και Δρεπανοκυτταρική Νόσος είναι κληρονομικές μορφές βαριάς αναιμίας που η θεραπεία τους βασίζεται σε τακτικές μεταγγίσεις αίματος ανά δεκαπενθήμερο από τη βρεφική ηλικία των πασχόντων και η ζωή τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εθελοντική και τακτική προσφορά του αίματος από τους συνανθρώπους μας.

Η βασική αυτή θεραπεία, ωστόσο, υπονομεύεται λόγω της έλλειψης αίματος με τραγικές συνέπειες για την ήδη επιβαρυμένη υγεία τους όπως αδυναμία, κόπωση, καρδιολογικές επιπλοκές (αρρυθμίες, ταχυκαρδίες, κολπική μαρμαρυγή ή και ανακοπή), εστίες εξωμυελικής αιμοποίησης, παραμορφωτικές σκελετικές ανωμαλίες, ενδοκρινικές διαταραχές, ισχαιμία των οργάνων, θρομβοεμβολικά επεισόδια και επώδυνες αγγειοαποφρακτικές κρίσεις.

Λόγω της ανωτέρω κατάστασης, που δημιουργείται από την ανεπάρκεια αίματος, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης πριν και μετά τη μετάγγιση είναι ελαττωμένα γεγονός που δε συνάδει με την θεραπευτική αντιμετώπιση των θαλασσαιμικών ασθενών ενώ αποδιοργανώνεται τελείως και η προσωπική τους ζωή (εκπαίδευση, εργασία, οικογένεια).

Η μη τήρηση των προγραμματισμένων μεταγγίσεων, τους κάνει δέσμιους του νοσοκομείου και θίγει την αξιοπρέπειά τους. Είναι αδιανόητο στη σημερινή εποχή να οδηγούνται σε περιθωριοποίηση και ιδρυματοποίηση, ζητιανεύοντας το δικαίωμά τους σε μία αξιοπρεπή ζωή, προσπαθώντας οι ίδιοι να καλύψουν τις ανάγκες τους σε αίμα από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον. Η αναζήτηση αιμοδότη είναι εξαντλητική, πολλές φορές άκαρπη, δημιουργεί stress και άγχος, ενώ ταυτόχρονα τους αναγκάζει να εκθέτουν τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα που αφορούν την υγεία τους.

Τα τελευταία χρόνια στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» τα άτομα με Θαλασσαιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο αντιμετωπίζουν συχνά δυσκολία στην κάλυψή τους με αίμα και αυτό οφείλεται κυρίως στη μείωση της εισαγωγής της ποσότητας αίματος από την Ελβετία με την προσδοκία της ανάπτυξης της Εθελοντικής Αιμοδοσίας στη χώρας μας. Εντούτοις, αυτό δεν έχει επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να εξασφαλίζεται η αυτάρκεια της χώρας μας σε αίμα.

Οι ετήσιες ανάγκες σε αίμα των θαλασσαιμικών ασθενών είναι απόλυτα γνωστές, ανελαστικές και οι μεταγγίσεις τους οφείλουν να είναι τακτικές και προγραμματισμένες.

Δυστυχώς όμως παρά τις παρεμβάσεις μας προς το αρμόδιο Υπουργείο, το θέμα της έλλειψης αίματος δε φαίνεται να προσελκύει τη δέουσα προσοχή λόγω του εφησυχασμού ως, «συνηθισμένου», «δεδομένου» «και λογικού» φαινομένου οφειλόμενου προσχηματικά σε εποχικούς λόγους. Τη δεδομένη χρονική στιγμή όμως δεν υπάρχουν ούτε έντονα καιρικά φαινόμενα ούτε αυξημένα κρούσματα γρίπης ούτε οτιδήποτε άλλο που να δικαιολογεί την έλλειψη, πέραν του κακού προγραμματισμού και της έλλειψης κεντρικής επίβλεψης της προσφοράς και ζήτησης αίματος καθώς και της έλλειψης εθελοντικής προσφοράς αίματος.

Η έλλειψη αίματος στη χώρα μας έχει διαχρονικό χαρακτήρα και δεν είναι εποχικό φαινόμενο. Είναι ζήτημα εθνικό και οριζόντιο επειδή δεν αφορά μόνο τους πάσχοντες από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο αλλά όλους του πολίτες. Γι’ αυτούς τους λόγους, χρειάζεται, πρώτιστα, πολιτική βούληση.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο (ΠΑΣΠΑΜΑ):
– απευθύνει πρόσκληση-έκκληση στους εθελοντές αιμοδότες και σε όποιον μπορεί να αιμοδοτήσει να προσφέρει δέκα λεπτά από το χρόνο του – δώρο ζωής για εμάς – και να προσέλθει στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» τις ώρες αιμοδοσίας.
– αναμένει την ολοκλήρωση του κεντρικού σχεδιασμού του Ε.ΚΕ.Α για το αίμα και ζητά μέχρι να γίνει αυτό την αύξηση της εισαγωγής του αίματος από Ελβετία στα προηγούμενα επίπεδα.
– ζητά άμεσα συνάντηση με τον Υπουργό Υγείας για το θέμα.

(Πηγή: in.gr)

Ήμασταν όλοι όρθιοι, καθώς καθίσματα δεν υπήρχαν, εκατοντάδες ασθενείς συνωστισμένοι στους διαδρόμους, από τους οποίους με δυσκολία και ενίοτε διαπληκτισμούς περνούσαν τα φορεία με τα υπερεπείγοντα περιστατικά

Πάντοτε τα νοσοκομεία ήταν σε κακή κατάσταση και πάντοτε οι καταγγελίες για άθλιες συνθήκες ήταν πολλές. Μια τέτοια επώνυμη καταγγελία ήρθε και στο in.gr για τον Ευαγγελισμό.

Μια περιγραφή που προκαλεί σοκ, θλίψη, αλλά και οργή για το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας. Μια ιστορία ζωής και θανάτου περιγράφεται από τον ίδιο τον ασθενή. Διαβάστε για το τι συμβαίνει στον Ευαγγελισμό, με την ελπίδα να κινητοποιηθούν οι αρμόδιες αρχές, να ενισχύσουν με κόσμο τα νοσοκομεία, να υπάρξει καλύτερη διαχείριση ώστε να μην ταλαιπωρούνται και πεθαίνουν άνθρωποι στους άχρωμους διαδρόμους του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

«Αναγκάζομαι να σου στείλω την εμπειρία μου από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός διότι αυτό που έζησα δεν παραπέμπει απλώς σε συνθήκες τριτοκοσμικής χώρας αλλά καταργεί κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Έφτασα στον Ευαγγελισμό, ο οποίος εφημέρευε την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου, γύρω στις 15.15 με πόνους στο στήθος. Χρειάστηκε να περιμένω περίπου μιάμιση ώρα όρθιος, καθώς τα καθίσματα ήταν ελάχιστα για να καλύψουν τους εκατοντάδες ασθενείς που κατέφθαναν για να εξεταστούν, μέχρι να έρθει η σειρά μου για να με δει ο γιατρός επιλογής. Αφού γνωμάτευσε ότι θα πρέπει να με εξετάσει καρδιολόγος και πνευμονολόγος με παρέπεμψε στα ανάλογα τμήματα.

Σε περίπου δύο ώρες αργότερα, στο καρδιολογικό, είχαν ολοκληρώσει το καρδιογράφημα, το τρίπλεξ καρδιάς και τον αιματολογικό έλεγχο. Μου είπαν ότι θα έπρεπε στη συνέχεια να πάω στο πνευμονολογικό, όπου θα έστελναν τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, και να περιμένω. Περιμένοντας, άκουσα τους προηγούμενους από εμένα να μιλούν για πέντε ώρες αναμονής χωρίς να έχουν ακόμη εξεταστεί.

Ταλαιπωρία

Ήμασταν όλοι όρθιοι, καθώς καθίσματα δεν υπήρχαν, εκατοντάδες ασθενείς συνωστισμένοι στους διαδρόμους, από τους οποίους με δυσκολία και ενίοτε διαπληκτισμούς περνούσαν τα φορεία με τα υπερεπείγοντα περιστατικά. Ύστερα από περίπου επτά ώρες με εξέτασε πνευμονολόγος. Και λίγο πριν αποφανθεί για την κατάσταση της υγείας μου και το τι μέλλει γενέσθαι μου ζήτησε να περιμένω. Περίμενα πάλι στην ουρά.

Τρεις φορές τον ρώτησα αν ήταν αναγκαίο να νοσηλευτώ ή όχι και τις τρεις πήρα την ίδια απάντηση: Περιμένετε και θα σας πω. Η ώρα είχε πάει 03.30 του Σαββάτου και συνέχιζα να περιμένω με τους υπόλοιπους εκατοντάδες ασθενείς, στριμωγμένοι όλοι μαζί στους διαδρόμους.

Και, βέβαια, δεν μπορούσες να απομακρυνθείς καθώς ήλπιζες ότι θα φωνάξουν το όνομά σου και εάν δεν ήσουν εκεί θα έχανες και τη σειρά σου. Όταν για τέταρτη φορά ρώτησα τον πνευμονολόγο, «Τι να κάνω, Να μείνω ή να φύγω;», μου είπε: «Να σας εξηγήσω. Είμαστε υποστελεχωμένοι και στον χρόνο που θα διαθέσω για εσάς, θα σώσω πέντε άλλους ανθρώπους».

Και είχε δίκιο καθώς είχε ήδη αντιμετωπίσει πέντε περιστατικά ανακοπής. Όταν γύρω στις 04.00 του Σαββάτου ασχολήθηκε ξανά μαζί μου, εξετάζοντάς με και πάλι, με παρέπεμψε στους καρδιολόγους που με είχαν δει το απόγευμα της Παρασκευής προκειμένου να αποφανθούν για την κατάστασή μου αφού έκρινε ότι δεν είχα πνευμονολογικό πρόβλημα. Πήγα στους καρδιολόγους, οι οποίοι είχαν αποχωρήσει από τα επείγοντα και είχαν αντικατασταθεί από γιατρούς της ίδιας ειδικότητας αλλά άλλης κλινικής, και μου ζήτησαν να περιμένω για να έρθει ο γιατρός που με είχε εξετάσει το προηγούμενο απόγευμα.

Ρώτησα, «πότε θα έρθει;» και μου απάντησαν, «δεν γνωρίζουμε διότι βρίσκεται στην εντατική μονάδα». Τους ζήτησα τότε να με εξετάσει ένας από τους γιατρούς που βρίσκονταν στα επείγοντα και μου είπαν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει διότι ανήκουν στην Α΄ Καρδιολογική Κλινική ενώ «εσάς σας είχε εξετάσει γιατρός της Β΄Καρδιολογικής Κλινικής και θα πρέπει να περιμένετε τον ίδιο ή έναν από αυτούς. Τότε, τους παρακάλεσα να μου βγάλουν την «πεταλούδα» από το χέρι και να φύγω με ευθύνη δική μου, υπογράφοντας όποιο χαρτί ήθελαν.

Μου ξεκαθάρισαν πως και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο από τους γιατρούς της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής. Δυστυχώς, δηλαδή, δεν μπορούσα ούτε και να φύγω. Η ώρα είχε πάει 05.00 του Σαββάτου.

Τους ρώτησα εάν αυτό έχει κάποια λογική και μου απάντησαν ότι «έτσι είναι το πρωτόκολλο». Ευτυχώς, σε λίγη ώρα ήρθε γιατρός της Β΄Καρδιολογικής Κλινικής. Δεν ήταν εκείνος που με είχε εξετάσει το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας και μου είπε ότι για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να με εξετάσει ξανά. Στο τέλος, ύστερα από ορθοστασία 15 και πλέον ωρών αποφασίστηκε η εισαγωγή μου στο νοσοκομείο αφού μου ξεκαθάρισαν ότι «υπάρχουν κρεβάτια αλλά και ράντζα».

Μπαλώματα

Τελικά, υπήρχε ένα μόνο κρεβάτι διαθέσιμο στο οποίο, κυριολεκτικά, έπεσα εξαντλημένος. Κρύωνα και διαπίστωσα ότι τα τεράστια παράθυρα του δωματίου δεν έκλειναν καλά και τα κενά καλύπτονταν με πλαστικές σακούλες και χαρτιά. Η κλειδαριά της τουαλέτας ξεχαρβαλωμένη με την πόρτα να μην κλείνει ούτε και αυτή καλά. Ανοιγες, έβλεπες ότι υπάρχει άλλος ασθενής μέσα και έκλεινες ξανά. Η λεκάνη χωρίς καπάκια με ό,τι αυτό συνεπάγεται από πλευράς καθαριότητας, το καλάθι αχρήστων χωρίς καπάκι και αυτό και η ντουζιέρα χαλασμένη.

Στο κρεβάτι μου δεν υπήρχε πανωσέντονο και όταν το ανέφερα στη νοσοκόμα μου είπε ότι «δεν έχει σήμερα. Αύριο, πρώτα ο Θεός». Φυσικά, δεν υπήρξε ούτε την επόμενη ούτε τη μεθεπόμενη ημέρα.  Ωστόσο, το ισχυρότερο σοκ το έπαθα όταν άκουσα μια από τις νοσοκόμες, τη στιγμή που έβγαινε από τον θάλαμο, να απευθύνεται στην καθαρίστρια που σφουγγάριζε στον διάδρομο και να της λέει: «Καλά, δεν βλέπεις την κατσαρίδα; Είναι και μαύρη και μεγάλη, Πάρ’ την από εκεί να μην φαίνεται».

Στη συνέχεια, άκουσα τους άλλους ασθενείς στον θάλαμο να μιλούν για τις μαύρες και τεράστιες κατσαρίδες που είχαν σκοτώσει στην τουαλέτα. Έφυγα Δευτέρα απόγευμα από το νοσοκομείο.

Ο διάδρομος της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής είχε γεμίσει ράντζα. Οι γιατροί έτρεχαν πάνω κάτω, δεξιά αριστερά, είχαν γίνει, κυριολεκτικά, λάστιχο. Και στα επείγοντα και στη νοσηλεία. Ευτυχώς, που υπάρχουν και αυτοί… »

(Πηγή: in.gr)

Επιστήμονες ανακάλυψαν σε ένα μετεωρίτη, ο οποίος είχε πέσει στην Αυστραλία πριν 50 χρόνια, αστρόσκονη που είχε σχηματιστεί πριν πέντε έως επτά δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή προτού καν δημιουργηθεί το ηλιακό μας σύστημα. Πρόκειται για το αρχαιότερο υλικό που έχει ποτέ ανακαλυφθεί στη Γη, η οποία έχει ηλικία 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, ενώ ο Ήλιος 4,6 δισ. ετών. Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και την Ελβετία, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Φίλιπ Χεκ του Πανεπιστημίου του Σικάγο και του Μουσείου Field, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), μελέτησαν τον μετεωρίτη Murchison, ο οποίος είχε βρεθεί το 1969.

Οι περισσότεροι κόκκοι αστρόσκονης (το 60%) χρονολογήθηκαν προ 4,6 έως 4,9 δισεκατομμυρίων ετών, μερικοί (το 10%) ξεπερνούσαν τα 5,5 δισ. έτη, ενώ κάποιοι έφθαναν έως πριν επτά δισεκατομμύρια χρόνια.  Τα υλικά που βρέθηκαν ενσωματωμένα στο μετεωρίτη, είναι προ-ηλιακά ορυκτά, τα οποία δημιουργήθηκαν πριν καν υπάρξει ο Ήλιος μας. «Είναι στερεά δείγματα άλλων άστρων του γαλαξία μας, πραγματική αστρόσκονη», δήλωσε ο Χεκ. Τέτοια αρχέγονα υλικά είναι πολύ σπάνια (υπάρχουν ίσως στο 5% των μετεωριτών που πέφτουν στη Γη) και πολύ μικροσκοπικά.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)