paidevo.gr

Οι άνθρωποι που αισθάνονται συχνά αποξενωμένοι, απομονωμένοι και πως κανείς δεν τους καταλαβαίνει, είναι πιο πιθανό να έχουν επίμονες σκέψεις θανάτου σε σχέση με άλλους, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Δεν είναι ακόμη βέβαιο κατά πόσο αυτά τα αισθήματα απομόνωσης δύνανται να εξηγήσουν την ύπαρξη των σκέψεων θανάτου, αλλά υπάρχουν ενδείξεις που υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη υπόθεση.

“Πρόκειται για μια εμπειρία που κάποιοι άνθρωποι έχουν και ορισμένοι τη βιώνουν όλη την ώρα”, δήλωσε ο Πίτερ Χελμ, απόφοιτος κοινωνικής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, που διεξήγε τη μελέτη.

Τρόμος και Θάνατος

Η νέα έρευνα διεξήχθη στη βάση των ερευνών για τη διαχείριση του τρόμου που θεωρεί ότι οι άνθρωποι κατασκευάζουν προσεκτικά εμπόδια μεταξύ του εαυτού τους και της συνειδητοποίησης του επικείμενου θανάτου τους. Οι έρευνες που υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία έχουν διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι που ανακαλούν το θάνατο συχνότερα, συνδέονται περισσότερο με τις προσωπικές και πολιτιστικές τους αξίες, πράγμα που είναι ίσως ένας τρόπος εύρεσης νοήματος ενόψει της δικής τους θνησιμότητας.

Ο Χελμ και οι συνεργάτες του ενδιαφέρθηκαν να εξετάσουν το πώς μια συγκεκριμένη εμπειρία, όπως αυτή της υπαρξιακής απομόνωσης μπορεί να συνδέεται με σκέψεις θανάτου και θνησιμότητας. Η υπαρξιακή απομόνωση συνδέεται αλλά δεν ταυτίζεται με τη μοναξιά, δήλωσε ο Χελμ στην “Live Science”. Η μοναξιά είναι το αίσθημα της έλλειψης επαφής με άλλους ανθρώπους ενώ η υπαρξιακή απομόνωση είναι το αίσθημα ότι οι άλλοι άνθρωποι δε σε καταλαβαίνουν στοιχειωδώς. Η κοινωνικοποίηση, όταν κάποιος βιώνει αισθήματα υπαρξιακής απομόνωσης μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση.

Οι μελετητές αυτοί διεξήγαν τέσσερις έρευνες για να καθορίσουν κατά πόσο η υπαρξιακή απομόνωση σχετίζεται με τις σκέψεις θανάτου. Στις πρώτες δύο ζητήθηκε από μαθητές γυμνασίου (932 στην πρώτη έρευνα και 613 στη δεύτερη) να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο για τα επίπεδα των αισθημάτων υπαρξιακής απομόνωσης, μοναξιάς και έντασης της αίσθησης ταυτότητας/ ότι ανήκουν σε ομάδες μεγαλύτερες των ίδιων. Επίσης οι συμμετέχοντες έλαβαν μέρος σε μια δοκιμασία με λέξεις οι οποίες ανάλογα με την επιλογή του ατόμου συνδέονταν ή όχι με τον θάνατο (π.χ. δινόταν: ki_ _ ed και οι συμμετέχοντες μπορούσαν να συμπληρώσουν είτε kissed -φιλημένος- είτε killed -σκοτωμένος-).

Αίσθηση απομόνωσης

Στις έρευνες αυτές οι συμμετέχοντες που δήλωναν πιο συχνά αισθήματα υπαρξιακής απομόνωσης ήταν πιο πιθανό να δημιουργήσουν λέξεις σχετικές με το θάνατο από αυτούς που δεν ήταν υπαρξιακά απομονωμένοι, γεγονός που δείχνει πως οι σκέψεις θανάτου ήταν συχνότερες στο μυαλό αυτών που αισθάνονταν υπαρξιακά απομονωμένοι. Η σχέση μεταξύ υπαρξιακής απομόνωσης και σκέψεων θανάτου δεν εξηγείται από την μοναξιά ούτε από την αίσθηση ανήκειν σε μια ομάδα ή την αυτοεκτίμηση.

Στις επόμενες δύο έρευνες διερευνήθηκε αν πραγματικά η υπαρξιακή απομόνωση προκαλεί την εμφάνιση των σκέψεων θανάτου. Σε πρώτη φάση οι ερευνητές χώρισαν 277 άτομα σε τρεις ομάδες. Η πρώτη έγραφε για αναμνήσεις αισθημάτων υπαρξιακής απομόνωσης, η δεύτερη έγραφε για ένα περιστατικό που είχε αισθανθεί μοναξιά και η τρίτη για ένα ουδέτερο περιστατικό αναμονής. Σε αυτή την περίπτωση αυτοί που έγραφαν για την υπαρξιακή απομόνωση ήταν πολύ πιο πιθανό να συμπληρώσουν λέξεις σχετικές με το θάνατο. Σε μια δεύτερη ωστόσο έρευνα που ακολούθησε με 334 συμμετέχοντες, τα αποτελέσματα δεν επιβεβαιώθηκαν, αν και κατά τον Χελμ, αυτό πιθανότατα οφείλεται σε προβλήματα που αφορούν τη μεθοδολογία (π.χ. το γεγονός ότι στη δεύτερη έρευνα πολλοί συμμετείχαν online).

Μια άλλη εξήγηση κατά τον Χελμ, είναι ότι η ανάμνηση ενός περιστατικού στο οποίο αισθάνθηκαν υπαρξιακά απομονωμένοι μπορεί να έχει επίδραση στις σκέψεις θανάτου μόνο στους ανθρώπους που έχουν ούτως ή άλλως την τάση να αισθάνονται υπαρξιακά απομονωμένοι.

Ερευνητές μελετούν επίσης το πώς τα αισθήματα υπαρξιακής απομόνωσης συνδέονται με την κατάθλιψη και τον αυτοκτονικό ιδεασμό. Οι ψυχολόγοι μελετούν εδώ και χρόνια τη μοναξιά και έχουν βρει πως αυτό το συναίσθημα συνδέεται με κακή ψυχική και σωματική υγεία. Ωστόσο, δεν έχει δοθεί η ίδια σημασία στην υπαρξιακή απομόνωση παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια αρκετά συχνή εμπειρία.

Ο Χελμ εξηγεί ότι αυτοί που αισθάνονται υπαρξιακά απομονωμένοι δεν νιώθουν μόνοι αλλά αντίθετα αόρατοι. Ο ίδιος προσθέτει στον ιστότοπο Reddit που επικαλείται την μελέτη: “Μοιάζει σαν να μην έχουν τις λέξεις να περιγράψουν τις εμπειρίες τους”.

Η ερευνητική αυτή προσπάθεια πρωτοδημοσιεύτηκε στο τεύχος Οκτωβρίου της επιστημονικής επιθεώρησης “Journal of Research in Personality”.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Ένας στους τρεις Έλληνες απειλείται από φτώχεια, σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία της Eurostat για τον πληθυσμό που κινδυνεύει από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η χώρα μας βρίσκεται στην τρίτη θέση μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία με ποσοστό 31,8%, ενώ μικρή είναι η διαφορά από τις δύο πρώτες χώρε καθώς στην πρώτη το ποσοστό ανέρχεται στο 32,8% και στη δεύτερη στο 32,5%.

Η Κύπρος βρίσκεται στη δέκατη θέση της λίστας της Eurostat με 21,9%, ενώ η Γερμανία στη 18η θέση με 18,7%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat το 2018 πάνω από 109 εκατομμύρια άνθρωποι στην γηραιά ήπειρο βρίσκονταν στα όρια της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτός ο αριθμός αντιστοιχεί στο 21,7% του συνολικού πληθυσμού στις χώρες της Ε.Ε. -το 2017 το ίδιο ποσοστό ανερχόταν στα 25%.

Aπό την ανάλυση των στοιχείων επίσης προκύπτει ότι 11% των κατοίκων της Ένωσης με τριτοβάθμια εκπαίδευση απειλείται με φτώχεια. Μάλιστα ειδικά στο πεδίο αυτό την αρνητική πρωτιά έχει η Ελλάδα με 17% ενώ τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στην Τσεχία και τη Μάλτα (με 4% αμφότερες).

Πώς όμως προσδιορίζει η Eurostat την απειλή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού για τους πολίτες ενός κράτους-μέλους; Βάσει του ορισμού που δίνει η Ευρωπαϊκή Στατιστική Αρχή, κίνδυνος φτώχειας υπάρχει όταν οι πολίτες, ακόμη κι αν λαμβάνουν κοινωνικές παροχές, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, υποφέρουν από σημαντική στέρηση υλικών αγαθών ή ζουν σε ένα εξαιρετικά χαμηλόμισθο νοικοκυριό. Για τις μετρήσεις αυτές λαμβάνονται επιπλέον υπόψιν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε χώρας.

Aναφορικά με τους ανέργους, το 80% των ανέργων στη Γερμανία αντιμετωπίζει τον κίνδυνο φτωχοποίησης, που είναι και το υψηλότερο ποσοστό, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να κυμαίνεται στο 65%. Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει από την έρευνα είναι τέλος ότι το 28% των κατοίκων των ευρωπαϊκών χωρών δεν είναι σε θέση να πληρώσει μια εβδομάδα διακοπών το χρόνο, με το μεγαλύτερο ποσοστό να παρατηρείται στη Ρουμανία (59%) και το χαμηλότερο στη Σουηδία (10%).

(Πηγή: efsyn.gr με πληροφορίες από Deutsche Welle)

Συντάκτης: Γιώργης-Βύρων Δάβος

Από το Χονγκ Κονγκ στη Χιλή, περνώντας από την Καταλονία, τον Λίβανο, το Ιράκ και καταλήγοντας στην Κολομβία και την Αϊτή, κοινωνικές διαμαρτυρίες συγκλονίζουν απ’ άκρου εις άκρον τον πλανήτη, προβάλλοντας διαφορετικά αιτήματα και διεκδικήσεις στον δρόμο, αλλά έχοντας όλα έναν κοινό παρανομαστή: την κοινωνική δυσφορία.

Η έλλειψη δημοκρατικών δικαιωμάτων, η αύξηση στις τιμές των βασικών προϊόντων και υπηρεσιών, η υψηλή φορολόγηση και η ανεργία, η δολοφονία ηγετών των κοινωνικών κινημάτων, ή οι πολιτικές διαφορές, είναι οι κύριοι παράγοντες που έχουν κινητοποιήσει τις κοινωνίες σε μεγάλο τμήμα του πλανήτη, ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας και ιδεολογικής τοποθέτησης των μελών τους.

Μάλιστα, στην πλειονότητά τους, οι κινητοποιήσεις αυτές χαίρουν της στήριξης της κοινωνίας που συμμετέχει και στις ειρηνικές διαμαρτυρίες και στα βίαια επεισόδια. Παρά τα επεισόδια, τους τραυματισμούς, τις συλλήψεις και την κήρυξη κράτους εξαίρεσης σε πολλές χώρες, η κοινωνία αποδεικνύει πως μπορεί και αναπτύσσει συλλογική συνείδηση, απέναντι στην έλλειψη ευαισθησίας που δείχνουν οι κρατούντες.

Σημαντικό παράγοντα στην οργάνωση των διαδηλώσεων διαδραματίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το διαδίκτυο, που εκτός από συγκολλητική ουσία της κοινωνικής διαμαρτυρίας, χρησιμεύουν για να διαδώσουν τις ιδέες της κοινωνικής δυσφορίας και τις εικόνες που τη συνοδεύουν, λειτουργώντας και ως μοχλός ευαισθητοποίησης όλου του κόσμου, όπως απέδειξε και η πρόσφατη κινητοποίηση των νέων σε όλον τον πλανήτη για το κλίμα.

Στο Χονγκ Κονγκ για τέσσερεις μήνες, η διαμαρτυρία των κατοίκων –αρχικά για να αποσυρθεί η νομοθεσία για έκδοση κρατουμένων στην Κίνα– έχει εξελιχθεί σε κινητοποιήσεις με αίτημα τον εκδημοκρατισμό του διοικητικού μηχανισμού και σε μία ακραιφνή αντίθεση –ιδίως από την πλευρά των νέων– στην προσέγγιση με το αυταρχικό Πεκίνο. Οι διαμαρτυρίες που σε πρώτη φάση ήσαν ειρηνικές, έχουν εξελιχθεί σε πόλεμο στους δρόμους, με οδοφράγματα, την εκτόξευση μολότοφ, βίαια αντίδραση της αστυνομίας και δακρυγόνα.

Στη Χιλή, που έως σήμερα υπήρξε ο “καλύτερος μαθητής” των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στη Λατινική Αμερική, εκδηλώθηκε η πιο πρόσφατη έκρηξη κοινωνικής διαμαρτυρίας. Η επιφαινόμενη σταθερότητα, ανάπτυξη και δημοσιονομική πειθαρχία, κρύβει μία κοινωνία με βαθιές ανισότητες, μία μεσαία τάξη που πάντοτε βρίσκεται στα όρια της φτώχειας κι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν επιτρέπει την “κοινωνική άνοδο”.

Η αύξηση της τιμής του εισιτηρίου του μετρό υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Ντιέγο Πορτάλες, η Χιλή είναι η χώρα με το πιο ακριβό σύστημα μέσων μεταφοράς σε 56 χώρες του κόσμου και ορισμένες οικογένειες της χώρας είναι αναγκασμένες να πληρώνουν το 30% του εισοδήματός τους για να μεταβαίνουν με τα μέσα μεταφοράς στην εργασία τους. Η περαιτέρω αύξηση της τιμής του υπήρξε η θρυαλλίδα που ανάγκασε το πρόεδρο Σεμπαστιάν Πινιέρα να κατεβάσει στους δρόμους τον στρατό και να αποσύρει τις αυξήσεις. Και ενώ από τη μία καλεί σε διάλογο, από την άλλη δηλώνει πως “η Χιλή βρίσκεται σε πόλεμο”.

Στην Καταλονία, για μία ακόμη φορά, παίζεται το δράμα της ανεξαρτησίας της ισπανικής επαρχίας. Μετά την ανακοίνωση της καταδίκης των Καταλανών πολιτικών, διοργανώθηκαν κινητοποιήσεις, που σύντομα μετά τη βίαια επέμβαση της αστυνομίας έχουν εξελιχθεί σε βίαιες αντιπαραθέσεις. Πάνω από 600 τραυματίες, οι μισοί εξ αυτών αστυνομικοί, και περίπου 200 συλλήψεις, περιγράφουν την εικόνα που επικράτησε την περασμένη εβδομάδα στους δρόμους της Καταλονίας. Ιδίως στη Βαρκελώνη, που θυμίζει τοπίο πολέμου, η απουσία βούλησης για συνεννόηση και από πλευράς των αυτονομιστών/εθνικιστών και από πλευράς της κυβέρνησης της Μαδρίτης, κρατά αναμμένο το φυτίλι της σύγκρουσης κι απομακρύνει τον διάλογο για την επίλυση του Καταλανικού.

Στον Ισημερινό είχε ανάψει η θρυαλλίδα που προκάλεσε και τις υπόλοιπες κοινωνικές αναφλέξεις στη Λατινική Αμερική, όταν η κυβέρνηση του Λενίν Μορένο, στο πλαίσιο του ‘πακετάσο’ του ΔΝΤ κατήργησε τις επιδοτήσεις στα καύσιμα που ίσχυαν επί πολλές δεκαετίες.

Μετά 12 ημέρες διαρκών συγκρούσεων στους δρόμους του Κίτο, με απολογισμό επτά νεκρούς, πάνω από 1.340 τραυματίες, πολλούς συλληφθέντες, μεταξύ αυτών και δεκάδων δημοσιογράφων, ο κοινωνικός αναβρασμός οδήγησε την κυβέρνηση σε υποχώρηση, αποδεικνύοντας πως η εξέγερση στους δρόμους μπορεί να εμποδίσει αντιλαϊκά κοινωνικά σχέδια, που ιδίως έπλητταν τους χωρικούς και τους ιθαγενείς.

Στον Λίβανο, η χώρα συκλονίζεται από τη λεγόμενη “επανάσταση του WhatsApp”, που πυροδότησε η απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει κατά 20 σεντς/δολάριο το κόστος στις φωνητικές κλήσεις, μέσω κοινωνικών δικτύων (WhatsApp, Facebook ή Viber), σε μία προσπάθεια να αυξήσει τα έσοδα μίας οικονομίας που παραπαίει. Ωστόσο, όπως πάντα, η αύξηση αυτή ήταν μόνο το πρόσχημα για τις κοινωνικές διεκδικήσεις, που έχουν επεκταθεί και σε άλλους τομείς διαμαρτυρίας, κατά της διαφθοράς, του πολιτικού σεκταρισμού και του αστυνομοκρατούμενου κράτους. Οι έντονες διαμαρτυρίες, με αποκλεισμούς δρόμων και οδοφράγματα με καμένα λάστιχα, ανάγκασαν τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού να συμφωνήσουν σε μεταρρυθμίσεις για τον τερματισμό της κρίσης και τον κατευνασμό της κοινωνίας, έπειτα από το τελεσίγραφο των 72 ωρών που τους έθεσε ο πρωθυπουργός Σαάντ Χαρίρι, ο οποίος βγήκε ενισχυμένος από τις πολιτικές εξελίξεις.

Στην Κολομβία, οι κινητοποιήσεις έχουν προκαλέσει παράλυση τους τελευταίους μήνες, λόγω των διεκδικήσεων για την εκπαίδευση, τις μεταφορές και κυρίως για την κοινωνική κατάσταση στη χώρα, της οποίας η τραγική εικόνα μεταφράζεται στους 155 δολοφονημένους ηγέτες κοινωνικών κινημάτων στο πρώτο οκτάμηνο του 2019, όπως αναφέρεται σε έκθεση του Ινστιτούτου Μελετών για την Ανάπτυξη, την Ειρήνη (Indepaz). Μέσα σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, οι Κολομβιανοί προσέρχονται στις κάλπες την ερχόμενη Κυριακή για να εκλέξουν τις τοπικές και περιφερειακές Αρχές, τρία χρόνια μετά την υπογραφή της ειρήνης με τους αντάρτες των FARC. Εκλογές που εκφράζονται φόβοι ότι θα διεξαχθούν εν μέσω πολιτικής βίας και νοθείας, την ώρα που εξακολουθούν να βρίσκονται εν δράσει πέντε ένοπλες ομάδες στη χώρα.

Στην Αϊτή, την φτωχότερη πόλη στην αμερικανική ήπειρο, δεν αποτελεί είδηση πως οι δρόμοι βράζουν. Η οικονομική κατάσταση και η πολιτική κρίση, με την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, έχει οδηγήσει τον κόσμο σε κινητοποιήσεις εναντίον του προέδρου Ζοβενέλ Μοΐζ. Η αποτυχία του διαλόγου, λόγω άλυτων διαφορών του προέδρου με την αντιπολίτευση, έχει ξαναβγάλει τον κόσμο στους δρόμους και η πρωτεύουσα Πορτ-ντε-Πρενς βρίσκεται ξανά στις φλόγες.

Πάνω από 100 νεκροί και 6.000 τραυματίες είναι ο απολογισμός των διαδηλώσεων στο Ιράκ, με τους πολίτες στη Βαγδάτη και άλλες πόλεις να έχουν βγει στους δρόμους ζητώντας καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες, δουλειά και τερματισμό του κράτους διαφθοράς. Η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων επιβεβαίωσε το δημοκρατικό έλλειμμα στη χώρα, τον πέμπτο μεγαλύτερο παραγωγό πετρελαίου στον κόσμο, μία χώρα που αιματοκυλίσθηκε από τον πόλεμο. Οι Αρχές, τουλάχιστον προς το παρόν, έχουν καταφέρει να κατευνάσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια, ενεργοποιώντας μία σειρά από οικονομικά και κοινωνικά μέτρα, προσάγοντας στη δικαιοσύνη διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά κι επικεφαλής των δυνάμεων ασφαλείας που διέταξαν την αντιμετώπιση των διαδηλωτών με πραγματικά πυρά.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ με πληροφορίες από Viento Sur, La Citta’Futura, El Publico, EFE, huffingtonpost.it)

Του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Ο κακός Τζόκερ, ο εγκληματίας της πόλης σύμφωνα με τον κυρίαρχο μύθο, δεν είναι και τόσο κακός -αυτό είναι το ανατρεπτικό στοιχείο- κακό τον κάνει η κρατούσα ηθική, η κοινωνική και πολιτισμική τάξη, κακό τον κάνει όταν διαπιστώνει ότι οι συνάδελφοι τον “καρφώνουν”, όταν το αφεντικό τον απολύει, όταν η κοινωνία τον κακοποιεί, όταν η βιομηχανία του θεάματος τον χρησιμοποιεί για να τον γελοιοποιήσει.

Το «γέλιο χωρίς χαρά» είναι εδώ. Ένας διαρκής θόρυβος από τα διατεταγμένα «γέλια» των τηλεοπτικών σόου. Ένας κόσμος που χαχανίζει αλλά δεν ξέρει ούτε γιατί γελάει ούτε γιατί έχει σταματήσει να σκέφτεται. Η επιβολή του πολιτισμού της τηλεόρασης, της διασκέδασης (από το σκεδάννυμι=σκορπίζω) μέχρι θανάτου. Η κοινωνική διάκριση μεταξύ των ορατών και των αόρατων. Μια ζωή που εξαντλείται για μια στιγμή αβέβαιης ανόδου στο φως, για μια στιγμή αναγνώρισης, για τα «15 λεπτά ζωής». Ο υπόλοιπος χρόνος μια ζωή στην κόλαση: κακοποίηση, σωματική και ψυχική. Το παιδί που δένανε στο σώμα του καλοριφέρ, το παιδί που κακοποιούσε ο πατριός, το παιδί και ο ενήλικας που βυζαίνει διαρκώς το ψέμα των μεγάλων, ακόμα και της ίδιας του της μάνας, ο εργαζόμενος, ο άλλος, ο ιδιαίτερος που υφίσταται τον κοινωνικό εμπαιγμό, την εγκατάλειψη από το κοινωνικό κράτος, την αμερικανική εκδοχή του «Εγώ είμαι ο Ντάνιελ Μπλέηκ» του Κεν Λόουτς, ο ξυλοδαρμός από τα παιδιά της γειτονιάς, από τα γκόλντεν μπόις της Γουόλ Στριτ, από τους συναδέλφους.

Αυτή η κοινωνία, αυτός ο κόσμος της χομπσιανής ζούγκλας, που πορεύεται από βία σε βία, από το μίσος στη μνησικακία και σε συμπεριφορές που θάλλουν στο χώρο της δομικής ανισότητας προσδοκιών και ευκαιριών, τρελαίνει, οδηγεί στη βία είτε εναντίον του εαυτού σου είτε εναντίον των άλλων. Η τρέλα στον Τζόκερ δεν ενδοβάλεται, δεν γίνεται ενοχή, αλλά μία αυθόρμητη βία, που εξωτερικεύεται, μια αιματηρή αυτοδικία. Κι αυτό γιατί η ίδια η κοινωνία δεν έχει πια θεσμούς και τρόπους εξομάλυνσης των εσωτερικών κραδασμών, πολιτικής οργάνωσης της απελπισίας και της οργής.

Η κοινωνία αρνείται τον Τζόκερ, άρα η ηθική της είναι άχρηστη. Εξάλλου η κυρίαρχη ηθική απλώς νομιμοποιεί την κόλασή του και δημιουργεί την ηθική του ακαμψία. Από το αδιέξοδο, απ’ αυτή τη λιμοκτονούσα κραυγή, το ψυχωτικό γέλιο-βόγκο, θα τον βγάλει ο φόνος. Η αντιβία προκαλείται από την ίδια παράλογη, νόμιμη βία, τη βία των «από πάνω». Το passage a l’ acte είναι το αποτέλεσμα της υπερχειλίζουσας οδύνης και της παρελκόμενης οργής.

Ο Τζόκερ διαπιστώνει ότι αποκτά ορατότητα μόνο με τη βία. Μόνο όταν σκοτώνει. Τώρα τον γράφουν οι εφημερίδες. Τον βλέπουν. Τον αναγνωρίζουν. Τον μιμούνται. Όλοι γίνονται κλόουν. «Το γέλιο» πια δεν ελέγχεται, γίνεται φονικό, αποκτά επιτέλους νόημα. Η εξέγερση είναι γεγονός. Το λόγο τότε έχει η καταστολή, η αστυνομική βία και ο εγκλεισμός. Οι μπάτσοι θα επιβάλλουν την λευκότητα της τάξης των ψυχιατρείων και των λευκών κελιών. Ο Αγκάμπεν το έχει πει: Οι «από πάνω» σήμερα αφήνουν το χάος να εξελιχθεί, κάποτε είναι αυτοί που προκαλούν και την εξέγερση, ύστερα επιβάλλουν την τάξη με τους δικούς τους όρους, την τάξη της κοινωνίας-στρατόπεδο, την λευκή τάξη των χημικά ελεγχόμενων νευρόσπαστων, που χάριν μιας επίφασης δημοκρατίας αποκαλούνται «πολίτες»!

Και αναρωτιέσαι γιατί μπορεί αυτό το έργο να είναι ακατάλληλο για τους έφηβους; Πιστεύω ότι πρέπει να το δουν όλοι οι έφηβοι. Είναι μία ακτινογραφία της κοινωνίας. Και κυρίως είναι ένα μάθημα πολιτικής ανυπακοής και προπάντων της απόδειξης ότι η απολίτικη εξέγερση είναι αναποτελεσματική.

Μπράβο στους γονείς που συνόδευσαν τα παιδιά τους. Καταλαβαίνω και τους «άλλους». Αυτό το έργο φοβίζει τους νοικοκυραίους, φοβίζει τους καθεστωτικούς γιατί διδάσκει εξέγερση και ανατροπή, το ξαναλέω: στη γλώσσα, δηλαδή με μία αισθητική οικεία στους νέους, διδάσκει τέλος ότι η αυτοδικία δεν οδηγεί πουθενά. Η απελπισία και η οργή θέλουν την… ψυχραιμία της πολιτικής οργάνωσης…

(Πηγή: artinews.gr)

Της Λάουρας Νικολάου

Όταν επιστρατεύεται η τεχνολογία για να παρακινήσει τον κόσμο να προσφέρει αίμα.

Τα ποσοστά δωρεάς αίματος ακολουθούν καθοδική πορεία σε ολόκληρο τον αναπτυγμένο κόσμο, σύμφωνα με την Independent, όμως η Σουηδία ίσως βρήκε έναν τρόπο να αντιστρέψει την τάση, προσφέροντας στους υποψήφιους αιμοδότες ένα πολύτιμο κίνητρο.

Για κάθε ζωή που σώζουν με τη δωρεά τους, τους στέλνει ένα μήνυμα στο κινητό.

«Προσπαθούμε διαρκώς να αναπτύξουμε τρόπους για να εκφράσουμε τη σημασία της δωρεάς» είπε στη βρετανική εφημερίδα η Karolina Blom Wiberg, επικεφαλής του πρότζεκτ. «Θέλουμε να τους προσφέρουμε ένα feedback πάνω στην προσπάθειά τους».

Η νέα αυτή πολιτική έχει τεράστια απήχηση στα social media. «Χάρη σε αυτά τα μηνύματα, έχουμε μεγάλη προβολή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα παραδοσιακά μέσα. Αλλά πάνω απ’ όλα πιστεύουμε ότι θα ενθαρρύνουμε τους αιμοδότες να επιστρέψουν και να δώσουν αίμα ξανά» προσθέτει η Blom Wiberg.

Το πρόγραμμα αποστολής SMS ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια στη Στοκχόλμη αλλά χάρη στην επιτυχία του, σταδιακά εξαπλώνεται στην υπόλοιπη χώρα. Παράλληλα, οι κάτοικοι της σουηδικής πρωτεύουσας μπορούν να επισκεφτούν την ιστοσελίδα του τοπικού κέντρου αιμοδοσίας και να δουν ένα γράφημα που ανανεώνεται διαρκώς, απεικονίζοντας το υπόλοιπο αποθέματος σε αίμα. Το σκεπτικό είναι το εξής: Όταν μειώνονται τα αποθέματα, να ευαισθητοποιείται ο κόσμος και να κινητοποιείται για να τα αναπληρώσει.

Πρόσφατα, μάλιστα, δόθηκε η δυνατότητα στους αιμοδότες όταν υπάρχουν ελλείψεις σε αίμα στο τοπικό κέντρο αιμοδοσίας, να κοινοποιούν το γεγονός στα social media. «Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας εξαιρετικά σημαντικός δίαυλος επικοινωνίας για να προσεγγίσουμε τους αιμοδότες μας. Η Σουηδία χρειάζεται περισσότερους νέους αιμοδότες για να έχει σταθερά αποθέματα αίματος στο μέλλον» καταλήγει η υπεύθυνη επικοινωνίας του κέντρου αιμοδοσίας στη Στοκχόλμη Lottie Furugård.

(Πηγή: womantoc.gr)

Πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από τις αρχικές εκτιμήσεις, έχει λάβει στην Αυστραλία, το φαινόμενο σφαγιασμού των αλόγων, που αποσύρονται από τις ιπποδρομίες. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ένα άλογο μπορεί να ζήσει από 25 έως 30 χρόνια, ενώ ένα άλογο κούρσας, αποχωρεί από την ενεργό δράση μετά από οκτώ ή εννιά χρόνια καριέρας.

Τα ευρήματα διετούς δημοσιογραφικής έρευνας που διεξήγαγε η αυστραλιανή Ραδιοφωνία (ABC), είναι εντυπωσιακά, δεδομένου ότι γίνεται λόγος για «βιομηχανική κλίμακα». Όπως προκύπτει από τα στοιχεία, υπολογίζεται ότι σε ετήσια βάση αποσύρονται από τις ιπποδρομίες, περίπου 8.500 άλογα, σημαντικό ποσοστό των οποίων, οδηγείται στον θάνατο, προκειμένου να καλυφθούν διατροφικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά και του τομέα των γεωργικών ειδών διατροφής.

Βέβαια στην αχανή ήπειρο, υπάρχουν και περιοχές, όπως αυτή της Νέας Νότιας Ουαλίας, οι Αρχές των οποίων, απαιτούν κι εφαρμόζουν μία «δεύτερη ζωή» για τα άλογα κούρσας. Από την πλευρά της βιομηχανίας που έχει ως επίκεντρο τις ιπποδρομίες, υποστηρίζεται πως μόλις το 1% από αυτά τα άλογα καταλήγουν στην σφαγή.

Σύμφωνα, όμως με τον Πολ ΜακΓκρίβι, καθηγητή της επιστήμης συμπεριφοράς και της καλής μεταχείρισης των ζώων, στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, ο οποίος μελετά τους καθαρόαιμους ίππους τα τελευταία 25 χρόνια, περίπου 4.000 άλογα «εξαφανίζονται» κάθε χρόνο.

«Μιλάμε για την καταστροφή των ζώων σε βιομηχανική κλίμακα», είπε ο καθηγητής στην ABC και πρόσθεσε: «Βλέπουμε ζώα που υποφέρουν, δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να υπερασπιστεί αυτή την πρακτική».

Η ένωση για την προστασία των αγωνιστικών αλόγων δήλωσε ότι παρακολούθησε για δύο χρόνια ένα σφαγείο, βόρεια του Μπρίσμπεϊν (σ.σ. πρωτεύουσα του Κουίνσλαντ), και διεπίστωσε πως στο συγκεκριμένο σημείο, θανατώνονταν περίπου 500 άλογα σε μηνιαία βάση!

«Είναι ένα σφαγείο που σκοτώνει τα άλογα για κατανάλωση από τον άνθρωπο. Το κρέας πηγαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως επίσης στην Ιαπωνία και στην Ρωσία», ανέφερε ο εκπρόσωπος της εν λόγω ένωσης, Ελιο Τσελότο στην ABC, αποδεικνύοντας τους ισχυρισμούς του με καταγεγραμμένες εικόνες, στις οποίες υπάλληλοι εμφανίζονται να κτυπούν βάναυσα τα ανυπεράσπιστα ζώα…

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Όχι μόνο οι πληθυσμοί, αλλά και το σωματικό μέγεθος των ψαριών, έχει μειωθεί εξαιτίας της υπεραλίευσης, ειδικά στη Μεσόγειο, διαπιστώνει πανευρωπαϊκή μελέτη με τη συμμετοχή και δύο Ελλήνων επιστημόνων, στην οποία επισημαίνεται ότι οι αλιείς καταλήγουν να ψαρεύουν ψάρια πιο μικρά, γιατί τα μεγαλύτερα είναι πιο λίγα. Την ίδια ώρα ωστόσο, ποσότητες ψαριών και άλλων αλιευμάτων κατάσχονται σε όλη την επικράτεια ύστερα από ελέγχους κλιμακίων του Λιμενικού Σώματος. Πολύ συχνές είναι οι παραβάσεις που βεβαιώνονται  για ψάρια μικρού μεγέθους ή βάρους, επομένως μη επιτρεπόμενου προς αλίευση, μεταξύ άλλων παραβάσεων, όπως ψάρεμα σε ζώνες κλειστές προς αλίευση, χρήση παράνομων εργαλείων και μεθόδων. Η δραστηριότητα που δεν συμβαδίζει με τα ισχύοντα νομικά πλαίσια της Ευρώπης αλλά και τις επιστημονικές προϋποθέσεις αλίευσης καθιστά τα αποθέματα των θαλασσών ιδιαιτέρως ευάλωτα. 

«Το βασικότερο πρόβλημα που έχει διαπιστωθεί είναι ότι, εκτός από τη βιομάζα των ψαριών στη θάλασσα και την ποσότητα που αλιεύεται, έχει μειωθεί και το σωματικό μέγεθος των ψαριών εξαιτίας της υπεραλίευσης» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του ΑΠΘ, Αθανάσιος Τσίκληρας. «Όσο ψαρεύεις σε ρυθμό υψηλότερο από αυτόν που επιτρέπει τη φυσική ανανέωση των αποθεμάτων, τα αποθέματα κάποια στιγμή μειώνονται σε βιομάζα και σωματικό μέγεθος, γιατί δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν για να αναπαραχθούν. Πολλοί αλιείς τελικά, ειδικά στη Μεσόγειο, καταλήγουν να ψαρεύουν ψάρια πιο μικρά (υπομεγέθη σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό κανονισμό), καθώς δεν υπάρχουν πλέον τα μεγαλύτερα ή είναι πολύ σπάνια» σημειώνει ο κ. Τσίκληρας.

Η κατάσταση του 85% των ευρωπαϊκών αποθεμάτων είναι χειρότερη από τα επίπεδα που θα διασφάλιζαν ανανέωση των αποθεμάτων

Ο αναπληρωτής καθηγητής Βιολογίας του ΑΠΘ κάνει αναφορά στην πανευρωπαϊκή έρευνα “ Status and rebuilding of european fisheries”*, που δημοσιεύτηκε το 2018 στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Marine Policy από ομάδα επιστημόνων, στο πλαίσιο της οποίας εξετάστηκαν 397 αποθέματα των ευρωπαϊκών οικο-περιοχών και 120 είδη ψαριών και άλλων οστρακοειδών και διαπιστώθηκε ότι αν συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς η υπεραλίευση, η εκμετάλλευση πολλών θαλάσσιων αποθεμάτων στη Μεσόγειο ειδικά, θα σταματήσει να είναι βιώσιμη. Η πανευρωπαϊκή μελέτη αφορούσε την κατάσταση των αποθεμάτων από το 2014 έως και το 2017 ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των δεδομένων.

«Το συμπέρασμα είναι ότι το καθεστώς της αλιείας στην ΕΕ, ιδιαίτερα στις νότιες περιοχές, απέχει πολύ από την ενδεδειγμένη διαχείριση και από το να πληροί οικολογικές και νομικές προϋποθέσεις. Σύμφωνα με την ανεξάρτητη πανευρωπαϊκή έρευνα που διερεύνησε την κατάσταση των ευρωπαϊκών αποθεμάτων, τη διαχείρισή τους έως τώρα, αλλά και το μέλλον τους σύμφωνα με ένα βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο, η κατάσταση του 85% των ευρωπαϊκών αποθεμάτων είναι χειρότερη από τα επίπεδα που θα διασφάλιζαν ανανέωση των αποθεμάτων».

Φαύλος κύκλος: μείωση αποθεμάτων – μείωση εισοδήματος αλιέων- υπεραλίευση

«Οι ψαράδες, όχι μόνο στις ελληνικές θάλασσες αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όταν ψαρεύουν λιγότερο μειώνονται τα εισοδήματά τους και γι’ αυτό αγωνίζονται να ψαρεύουν περισσότερο, χωρίς όμως να υπάρχει ισορροπία μεταξύ αλίευσης και της κατάστασης των αλιευτικών αποθεμάτων. Όσο αυξάνεται ο ρυθμός εκμετάλλευσης των αποθεμάτων (υπεραλίευση) μειώνεται η βιομάζα τους, και όσο μειώνονται τα αποθέματα μειώνονται και τα εισοδήματα των ψαράδων. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που θα τελειώσει με την απόλυτη κατάρρευση ή με την ανάκαμψη των αποθεμάτων», επισημαίνει ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του ΑΠΘ, Αθανάσιος Τσίκληρας .

Δεν υπάρχει περιθώριο υπεραλίευσης- παράνομης δραστηριότητας. Ισχύει δορυφορική και ηλεκτρονική καταγραφή

«Υπεραλίευση δεν μπορεί να γίνει από εμάς τους επαγγελματίες, ούτε υπάρχει περιθώριο παράνομης δραστηριότητας», τονίζει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο πρόεδρος του Σωματείου Γρι -Γρι Καβάλας, Γιάννης Μανιός και εξηγεί πώς «υπάρχει δορυφορική παρακολούθηση  για όλα τα σκάφη παράκτιας και μέσης αλιείας, από τη Γενική Διεύθυνση Αλιείας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και ηλεκτρονική καταγραφή με ξεχωριστό κωδικό για κάθε σκάφος». Ο κ. Μανιός επισημαίνει ότι είναι γνωστό πότε αποπλέουμε και καταπλέουμε, καθώς και τι είδη και ποσότητες ψαρεύουμε.

Όπως υποστηρίζει ο αναπληρωτής καθηγητής Βιολογίας «το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της ΕΕ είναι το ίδιο, απλώς στην Ελλάδα οι επαγγελματίες αλιείς βρίσκουν και χρησιμοποιούν όλα τα παραθυράκια του νόμου, οι ερασιτέχνες ειναι πολλοί και ανεξέλεγκτοι, μετά την κατάργηση της υποχρέωσης έκδοσης ερασιτεχνικής άδειας αλιείας το 2014 και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί σχεδόν ανύπαρκτοι για οικονομικούς και άλλους λόγους».

Ο πρόεδρος του Σωματείου ιδιοκτητών Γρι Γρι Καβάλας διευκρινίζει ότι «συμβαίνει να υπάρχει μέσα σε μια ψαριά μικρός αριθμός από υπομεγέθη ψάρια.. Πάντως τα εργαλεία στα σκάφη μας είναι τέτοια που δεν κρατούν μικρά ψάρια».

Παραβάσεις αλιευτικής νομοθεσίας 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Ελέγχου Αλιείας (ΔΕΛΑΛ) του Λιμενικού Σώματος, το 2018 βεβαιώθηκαν συνολικά 1.436 παραβάσεις αλιευτικής νομοθεσίας από επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες. Από αυτές, 563  αποφάσεις αφορούσαν απαγορευμένες αλιευτικές μεθόδους και 72 αποφάσεις αλίευσης μη επιτρεπόμενων (υπολοιπόμενων) μεγεθών. Το 2017 επιβλήθηκαν κυρώσεις σε 1.410 περιπτώσεις από αυτές οι 608 παραβάσεις αφορούσαν σε παράνομα εργαλεία και μεθόδους, μεταξύ αυτών 8 για χρήση εκρηκτικών, ενώ 98 αποφάσεις είχαν να κάνουν με τον εντοπισμό αλιευμάτων υπολειπόμενου μη επιτρεπόμενου μεγέθους. Το 2016 βεβαιώθηκαν 1325 παραβάσεις, μεταξύ αυτών 520 για παράνομα αλιευτικά εργαλεία και 66 παραβάσεις για ψάρια υπολειπόμενου μεγέθους. Οι  βεβαιώσεις παραβάσεων συνοδεύονται από σχετικά χρηματικά πρόστιμα και αφαίρεση αδειών ατομικών αλλά και σκαφών.

«Σύμφωνα με το τηρούμενο αρχείο μας οι περισσότερες περιπτώσεις παραβάσεων για αλιεία ειδών υπολειπομένων διαστάσεων καταγράφονται σε Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Λαύριο, Ιερισσό», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής της ΔΕΛΑΛ, αντιπλοίαρχος Κωνσταντίνος Γιαλελής. «Αξίζει να σημειωθεί ότι το Κέντρο Παρακολούθησης Αλιείας (ΚΠΑ) της Διεύθυνσης Ελέγχου Αλιείας του Λιμενικού Σώματος λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως, όλες τις ημέρες της εβδομάδας και παρακολουθεί περισσότερα από 1.000 επαγγελματικά αλιευτικά σκάφη, συνεργαζόμενο με τις Λιμενικές Αρχές της χώρας για πραγματοποίηση στοχευμένων αλιευτικών επιθεωρήσεων», τονίζει ο κ. Γιαλελής.

Όπως διαπιστώνεται από στελέχη του Λιμενικού Σώματος η παράνομη δραστηριότητα αφορά επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες. Χρήση μη επιτρεπόμενων εργαλείων, δίχτυα, ψαροντούφεκα με φακούς τη νύχτα ή και μπουκάλες όπως και παράνομη χρήση δορυφορικού συστήματος παρακολούθησης είναι πληγές που προκαλούν βαθιά ζημιά στα θαλάσσια αποθέματα και απέχουν από ένα μοντέλο βιώσιμης αλιείας.

Πώς να ανακτηθεί ένα παραγωγικό μοντέλο βιώσιμης αλιείας στην ΕΕ;

Σύμφωνα με την πανευρωπαϊκή μελέτη, αν μειώσουμε την ποσότητα που ψαρεύουμε ή την ένταση της αλιείας στο 50% (κυρίως οι επαγγελματίες αλλά και οι ερασιτέχνες ψαράδες) σε σχέση με αυτά που ψαρεύουμε σήμερα, «τότε σε μόλις δέκα (10) χρόνια, περίπου το 2030, οι επαγγελματίες ψαράδες θα έχουν τριπλάσια εισοδήματα γιατί θα τριπλασιαστεί η διαθέσιμη βιομάζα στη θάλασσα» υπογραμμίζει ο αναπληρωτής καθηγητής Βιολογίας του ΑΠΘ.

Η ανάπτυξη επομένως βιώσιμης αλιευτικής δραστηριότητας συνίσταται ότι επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες δραστηριοποιούνται σύμφωνα με το νομικό ρυθμιστικό πλαίσιο της ΚΑΠ (Κοινής Αγροτικής Πολιτικής) και τις επιστημονικές εκτιμήσεις που «σπάνια λαμβάνονται υπόψη στην Ελλάδα» αναφέρει ο κ. Τσίκληρας, υπογραμμίζοντας ότι ευλαβική τήρηση των ρυθμίσεων και κανόνων αλιείας (μαζί με μια λιγότερο ανθρωποκεντρική θεώρηση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων) τα προηγούμενα 30-40 χρόνια θα είχε αποτρέψει τη σημερινή κατάσταση.

«Ο εκσυγχρονισμός (αυστηροποίηση) που επιχειρείται σε άλλες περιοχές προκύπτει από την παραδοχή ότι το μέχρι σήμερα διαχειριστικό πλάνο έχει αποτύχει γιατί εξυπηρετούσε συντεχνιακά συμφέροντα» σημειώνει ο  αναπληρωτής καθηγητής Βιολογίας, ο οποίος συμμετείχε στην επιστημονική μελέτη για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής αλιείας.

Ιδιοκτήτες Γρι Γρι Καβάλας: Υπεύθυνη αλιεία, σεβασμός στη θάλασσα – Συνεργασία με τη WWF Ελλάς

Ο πρόεδρος του Σωματείου Ιδιοκτητών Γρι Γρι Καβάλας επισημαίνει ότι ο ίδιος και οι συνάδελφοί τους συνεργάζονται τα τελευταία χρόνια με τη WWF «επιθυμούμε να συνεχίσουμε το ψάρεμα, μαθαίνουμε πώς να κερδίσουμε τη βιωσιμότητα του στόλου μας αλλά και του θαλάσσιου πλούτου, μόνο με υπευθυνότητα και σεβασμό για τη θάλασσα μπορούμε να μιλάμε για μέλλον και αναμένουμε την σχετική πιστοποίηση» σημειώνει ο κ. Μανιός και αναφέρεται στο πρόγραμμα της WWF Ελλάς για μια «Υπεύθυνη Αλιεία», που συμμετέχει το σωματείο σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας (ΙΝΑΛΕ) και επιχειρήσεις τροφίμων.

—

*Στην έρευνα “ Status and rebuilding of european fisheries”που δημοσιεύθηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Marine Policy συμμετείχαν εννέα επιστήμονες από ερευνητικά/ακαδημαϊκά ιδρύματα της Γερμανίας (3), της Ιταλίας (2), της Τουρκίας (1), της Νότιας Αφρικής (1) και από την Ελλάδα συμμετείχε το Τμήμα Βιολογίας του ΑΠΘ με δύο επιστήμονες (Tsikliras, A.Dimarchopoulou D.)

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Το ζώο στη ζωή μας δεν είναι υποκατάστατο. Η σχέση μαζί του είναι μια πρότυπη, αυθεντική, πρωταρχική σχέση… υπαγορευμένη από την ίδια την φύση.

Θα προχωρήσω όμως πάρα πέρα. Όχι μόνο το ζώο δεν είναι υποκατάστατο – αλλά για τον άνθρωπο είναι αναντικατάστατο. Η σύνδεση με αυτό προσφέρει κάτι που δεν μπορεί να το αντλήσουμε από αλλού. Ούτε από την σχέση με άλλον άνθρωπο.

Για τον Μίλαν Κούντερα, στον οποίο χρωστάμε μια από τις βαθύτερες αναλύσεις της ζωοφιλίας (στο μυθιστόρημά του “Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι”) η αγάπη ανάμεσα στο ζώο και τον άνθρωπο είναι ανώτερη από την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. “… η αγάπη του άντρα και της γυναίκας”, γράφει “είναι εξαρχής ενός είδους κατώτερου απ’ αυτό που μπορεί να είναι η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και στον σκύλο, αυτή η παραδοξότητα της ιστορίας που ίσως ο Πλάστης να μην την είχε προβλέψει.”

Και ο Κούντερα αναλύει τα χαρακτηριστικά αυτής της αγάπης. Άδολη, εκούσια, καθαρή, ελεύθερη. Ειδυλλιακή. Η λέξη ειδύλλιο αναφέρεται στον Παράδεισο.

Γιατί το ζώο είναι αναντικατάστατο;

Αρκετά χρόνια πριν από τον Κούντερα είχα γράψει στο “Βιβλίο των Γάτων”:

Τα ζώα είναι αυτά που είναι: Καθαρή φύση. Τίμια κοιτάνε, κατάματα. Ο άνθρωπος, έξω από την φύση αναζητά.

Το ζώο είναι. Ο άνθρωπος γίνεται. Αν μπορεί.

Το ζώο είναι αναντικατάστατο διότι παρέχει στον άνθρωπο την επαφή με το καθαρό ‘Ον. Μπορείτε να το ονομάσετε φύση ή παράδεισο.

Το ζώο ΕΙΝΑΙ. Απόλυτα, αυθόρμητα, τέλεια. Μια ύπαρξη πλήρης. Ο άνθρωπος, από τότε που γεύτηκε το δέντρο της Γνώσης, δεν είναι πλήρης. Διότι ξέρει πως θα πεθάνει. Η γνώση του θανάτου και της φθοράς, υπονομεύει το ανθρώπινο ον. Το κάνει αβέβαιο, παροδικό, αμφίβολο.

Δίπλα στον άνθρωπο, το κάθε ζώο είναι ένας βράχος σιγουριάς και τελειότητας.

Ο άνθρωπος, με τη γνώση, αλλοτριώθηκε. Αποξενώθηκε. Δεν βρίσκεται μέσα στη φύση – είναι απέναντι. Δεν κάνει ένα με το παν – είναι άλλος, ξένος.

Το ζώο ανήκει στο παν. Είναι η γέφυρα που μας συνδέει με την ζωή πριν από τη γνώση. Ίσως και με τη ζωή μετά τη γνώση…

Οι ταπεινοί σκύλοι, οι αθόρυβες γάτες, είναι πρεσβευτές του όντος κοντά μας. Είναι αγγελιαφόροι της άλλης όχθης.

Αν ρωτήσετε τους περισσότερους ζωόφιλους, τι τους ελκύει στα ζώα, θα σας μιλήσουν για την σταθερότητα, την εμπιστοσύνη. Το ζώο, θα σας πουν, δεν σε προδίδει ποτέ.

Γιατί δεν προδίδει ούτε τον εαυτό του. Είναι αυτό που είναι. Ξέρει αυτά που ξέρει, απόλυτα. Δεν ταλαντεύεται. Δεν παλινδρομεί. Δεν αμφιβάλλει ούτε αμφισβητεί. Δεν έχει άγχος θανάτου ούτε ζωής.

Και η αγάπη του είναι σταθερή και διαυγής. Δεν έχει προϋποθέσεις, ούτε διαθέσεις, ούτε διακυμάνσεις.

Το ζώο είναι και η σταθερότητα μέσα στο χρόνο – η υπέρβαση της ιστορίας. Πορεύεται δίπλα μας μέσα στην ιστορία αλλά δεν της ανήκει. Ανήκει στη φύση. Η φύση είναι ανιστορική. Εμείς αλλάζουμε συνέχεια – όμως ένας σκύλος από την Ασσυρία και μια γάτα από την αρχαία Αίγυπτο, είναι ίδιοι με τους σημερινούς.

Το πιο συγκινητικό περιστατικό που έχει ποτέ γραφτεί για συμπεριφορά ζώου, αριθμεί ηλικία τριών χιλιάδων ετών: Ο ‘Αργος ο σκύλος του Οδυσσέα περίμενε είκοσι χρόνια να δει τον άνθρωπό του για να ξεψυχήσει.

Εκεί και ο ‘Αργος κείτουνταν τσιμπούρια φορτωμένος

Και τότε, όπως μυρίστηκε κοντά του τον Οδυσσέα

κούνησε λίγο την ουρά, κατέβασε τ’ αυτιά του,

όμως δεν είχε δύναμη να τρέξει πια κοντά του

Και ο σκληρός Οδυσσέας, έτοιμος για εκδίκηση, παραλίγο να προδοθεί. Κλαίει για πρώτη φορά (απομόρξατο δάκρυ). Κι ευθύς ως φεύγει, ο ‘Αργος πεθαίνει.

‘Αργον δ’αυ κατά μοίρα λάβεν μέλανος θανάτοιο

αυτίκ’ιδόντα Οδυσύα εεικοστώ ενιαυτώ.

Μοίρα έχει και ο ‘Αργος. Σαν τους ανθρώπους. Τον μαύρο θάνατο. Περίμενε είκοσι χρόνια. Πέστε μου μετά πως ο σκύλος έρχεται μόνο για το κόκαλο, κι η γάτα για το ψάρι.

Αυτή την σταθερότητα, αυτή την πίστη, σπάνια – η ποτέ – δεν την βρίσκεις σε άνθρωπο. Στο ζώο πάντα. Εκεί ισχύουν νόμοι ενός άλλου κόσμου.

Το κοντινό μας ζώο είναι ό,τι μας απόμεινε από τον παράδεισο. Από την κατάσταση της σιγουριάς, της αθωότητας και της απλότητας που κάποτε εγκαταλείψαμε.

Ήδη οι ψυχίατροι έχουν αποδείξει πως ένας τετράποδος σύντροφος είναι το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος της ύπαρξης. Ο άλλος άνθρωπος δεν μπορεί να σας δώσει αυτό το αίσθημα του απόλυτα απλού. Ίσως μόνο ένα βρέφος, που κι αυτό στην αρχή, είναι καθαρή φύση.

Ο Κούντερα έγραψε: “κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να κάνει σε ένα άλλο την δωρεά του ειδυλλίου. Μόνο το ζώο μπορεί, επειδή δεν το έδιωξαν από τον Παράδεισο.”

Να γιατί το ζώο είναι αναντικατάστατο.

Αποτελεί τον ομφάλιο λώρο που μας συνδέει με την αθώα και άδολη ύπαρξη, με τον αρχέγονο εαυτό μας, τις ρίζες μας.

Κι όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη φύση, τόσο πιο πολύ θα μας χρειάζονται τα ζώα. Για να εξισορροπούν την αμφιβολία. Να μας βοηθάνε να ξεχνούμε την αλλοτρίωση. Να αποκαθιστούν μέσα μας την αρμονία και την ενότητα.

(Πηγή: https://thesecretrealtruth.blogspot.com)

Η εμπορία παιδιών είναι σήμερα παγκοσμίως ένα από τα πιο κερδοφόρα εγκλήματα και εκτιμάται ότι τα ετήσια κέρδη ξεπερνούν τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα κέρδη από το εμπόριο ανθρώπων ξεπερνούν ακόμα κι αυτά του εμπορίου ναρκωτικών. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνής Οργάνωσης Εργασίας, τα παγκόσμια ετήσια κέρδη φθάνουν τα 28 δισεκατομμύρια δολαρίων.

Δεκάδες χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας, το εμπόριο ανθρώπων δρα δίπλα από την πόρτα μας κι όλοι εμείς συχνά, αν δεν το τρέφουμε, υποκρινόμαστε ότι δεν το βλέπουμε.

Για τους δουλεμπόρους, τα θύματά είναι εμπορεύματα που η αξία τους μετριέται μόνο σε κέρδος. Άνθρωποι αδύναμοι, σε απόγνωση, οικονομικά απελπισμένοι, πρόσφυγες και μετανάστες που σύντομα αντιλαμβάνονται ότι αντί για όνειρο θα ζήσουν εφιάλτη.  Ανάμεσά τους και εκατομμύρια παιδιά που αποτελούν τον πιο εύκολο στόχο στο κυνήγι της ανθρώπινης σάρκας.

Κάθε χρόνο στις 18 Οκτωβρίου η Πανευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων (EU Anti-Trafficking Day), με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει στόχο να αναδείξει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικά μέτρα στην πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, ενός από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Εμπόριο παιδικής σαρκός

Η σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού που υπογράφηκε πριν από 25 χρόνια  αναφέρει ότι κάθε κορίτσι και αγόρι έχει το δικαίωμα στην επιβίωση και την υγεία. Και πράγματι τα δεδομένα από τότε έως σήμερα έχουν αλλάξει. Περισσότερα νεογέννητα επιβιώνουν και το παγκόσμιο ποσοστό θνησιμότητας των παιδιών κάτω των πέντε ετών έχει μειωθεί σχεδόν 50% .

Είναι όμως αυτά τα στοιχεία αρκετά για να καθησυχάσουν τις τύψεις μας;
Για να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι κάναμε ό,τι μπορούσαμε;

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Unicef, εκτιμάται ότι 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα trafficking κάθε χρόνο. Σχεδόν 230 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών δεν υπάρχουν επίσημα, καθώς δεν καταχωρήθηκαν κατά τη γέννησή τους. Σε παγκόσμιο επίπεδο, περίπου 250 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας δημοτικού, δεν είναι σε θέση να διαβάσουν, να γράψουν, ή να κάνουν βασικές μαθηματικές πράξεις.

Περίπου 3.000 παιδιά μετακινούνται μέσω της Ελλάδας στο δίκτυο του trafficking κεξαιτίας της γεωγραφική της θέσης αλλά και των αναποτελεσματικών διαδικασιών πρόληψης αλλά και δίωξης του εγκλήματος.

«Συνολικά 250.000 παιδιά εξαφανίζονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη, δηλαδή ένα παιδί κάθε δύο λεπτά», σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, διευκρινίζει η  η επικεφαλής της οργάνωσης Missing Children Europe, Ντελφίν Μοράλις. Ανάμεσα σ’ αυτά τα εξαφανισμένα παιδιά, η μεγάλη πλειονότητα είναι φυγάδες, αλλά επίσης παιδιά που «απάγονται» από τον έναν από τους γονείς τους κατά τη διάρκεια δύσκολων χωρισμών. Οι ανησυχητικές εξαφανίσεις  αντιπροσωπεύουν το 2% ως 5% των περιπτώσεων, δηλαδή από 5.000 ως 12.500 ανηλίκους.

Η Eurostat εκτιμά ότι το 15 ​​% των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι παιδιά.

• Από αυτά τα παιδιά το 2/3 είναι κορίτσια και μόνο το 1/3 αγόρια.
• Μόνο το 1-2 % των θυμάτων στην Ευρώπη διασώζονται.
• Μόνο 1 στους 100.000 Ευρωπαίους που εμπλέκονται στη διακίνηση ανθρώπων καταδικάζεται .

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας , ο αριθμός των παιδιών θυμάτων καταναγκαστικής εργασίας , συμπεριλαμβανομένης της καταναγκαστικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης φθάνει τα 5,5 εκατομμύρια.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι αυτά τα νούμερα αντιπροσωπεύουν ανθρώπινες ζωές και μάλιστα σε ιδιαίτερα τρυφερές ηλικίες. Τα παιδιά είναι τα πιο εύκολα θύματα στο εμπόριο ανθρώπινης σάρκας. Συχνά, οι δυνάστες τους, τα υποχρεώνουν να προβούν σε εγκληματικές πράξεις όπως είναι η οργανωμένη επαιτεία, η πορνεία αλλά και οι κλοπές καταστημάτων και σπιτιών.

Είναι υποχρεωμένα να «εργάζονται» εφτά ημέρες την εβδομάδα για να αποδίδουν στους διακινητές τα κέρδη τους ενώ σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν φυλακισμένα όταν δεν «δουλεύουν».

Ζουν όλη τους τη ζωή μέσα στο φόβο. Οι εκμεταλλευτές τους δεν απειλούν μόνο τη δική τους ζωή αλλά και των οικογένειών τους κι έτσι τα υποχρεώνουν να ζουν σαν σκλάβοι, με πολύ σοβαρές συνέπειες τόσο για την σωματική όσο και την ψυχολογική τους υγεία.

Αληθινή ιστορία: «Με πούλησαν οι γονείς μου»

Ο 23χρονος σήμερα Αλμπάν διηγήθηκε την ιστορία του στην εφημερίδα Καθημερινή. «Έχω περάσει όχι καλά», λέει σε σπαστά ελληνικά. «Όχι όπως περνάει αυτός που έχει οικογένεια».

Ήταν έξι ετών και ολοκλήρωνε την Α΄ Δημοτικού στην Αλβανία όταν κάποιος χτύπησε την πόρτα του σπιτιού του στην Κορυτσά. Ζήτησε να πάρει τον μικρό, να τον φέρει στην Ελλάδα για να επαιτεί στα φανάρια και να στέλνει μέρος των κερδών στους γονείς του. Ο πατέρας του έδωσε τη συγκατάθεσή του. Ζητιάνευε σε πλατείες, δρόμους και αστικά λεωφορεία της Θεσσαλονίκης και αργότερα της Αθήνας. Θυμάται τον διακινητή που τον κρατούσε να χτυπάει με ένα τηλέφωνο στο κεφάλι κάποιο άλλο αγόρι επειδή είχε επιστρέψει με πενιχρές εισπράξεις. Πότε μόνος, πότε μαζί με άλλα παιδιά, ο Αλμπάν τραγουδούσε στους δρόμους ή πουλούσε χαρτομάντιλα.

«Μια φορά που δεν είχα φέρει τα λεφτά στο σπίτι, γέμισαν έναν κουβά με νερό και με πνίγαν μέσα», λέει ο Τόνι, ένα ακόμα “παιδί των φαναριών”. «Αμα αντιδρούσαμε, μπορεί και να μας σκότωναν κιόλας. Δεν έχουν ψυχή. Τους ενδιέφερε μόνο το χρήμα». Περνούσε όλη την ημέρα στον δρόμο. Δεν ήξερε ελληνικά. Συνεννοούνταν με λίγες λέξεις και κινήσεις. Θυμάται μια μέρα να τον κυνηγούν κάποιοι άγνωστοι για τους οποίους τα άλλα παιδιά των φαναριών έλεγαν ότι έκαναν εμπόριο οργάνων.

Τα παιδιά των φαναριών

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 τα παιδιά των φαναριών, Ρομά και αλβανικής καταγωγής τα περισσότερα, υπολογίζονταν σε 3.000 μόνο στην Αθήνα.

Κάποιες εκατοντάδες από αυτά -τα πιο τυχερά θα υπέθετε κανείς- εντάχθηκαν σε πρόγραμμα προστασίας ανηλίκων των υπουργείων Δημόσιας Τάξης και Υγείας και Πρόνοιας. Στόχος ήταν η βραχύβια παραμονή των παιδιών σε δομές φιλοξενίας, η εξακρίβωση των στοιχείων τους και η συνένωση με τις οικογένειές τους.

Περισσότερα από 400 παιδιά των φαναριών εξαφανίστηκαν από το ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα» την περίοδο 1998-2002. Κανείς δεν γνώριζε τι απέγιναν.

Ο φόβος ήταν ένας από τους λόγους που κάποια από τα παιδιά του «Αγία Βαρβάρα» κατευθύνονταν στο παράθυρο του πρώτου ορόφου και το έσκαγαν μόνα τους. Ο Αλμπάν λέει ότι αρκετά παιδιά επέστρεψαν στους διακινητές τους γιατί αγωνιούσαν μήπως πάθουν κακό οι οικογένειές τους στην Αλβανία. «Αμα είχα ένα νούμερο, ένα τηλέφωνο από τους γονείς μου να τους πάρω, θα είχα μείνει. Γιατί όλα εκεί ήτανε καλά», λέει.

Το 2004, δύο χρόνια μετά τον τερματισμό του προγράμματος, πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη ανέφερε ότι τα αγνοούμενα παιδιά ήταν 502 και εντόπισε τις αιτίες του προβλήματος στην υποστελέχωση του ιδρύματος και την πλημμελή φύλαξη των ανηλίκων.

Οι φύλακες-άγγελοι των «χαμένων» παιδιών

Η Βαλμπόνα Χιστούνα, ο Κώστας Γιαννόπουλος και ο Ηρακλής Μοσκώφ είναι τρεις από τους ανθρώπους που έχουν ταχθεί στο πλευρό των παιδιών που βρίσκονται καθ’ οδόν, υπό εκμετάλλευση, εγκαταλείπονται ή κακοποιούνται.

Το 2013 το Χαμόγελο του Παιδιού ειδοποιήθηκε για 160 περιπτώσεις εξαφανισμένων ανηλίκων και ο κ. Κώστας Γιαννόπουλος με περηφάνια λέει ότι το 95% των περιπτώσεων βρέθηκε έγκαιρα. Κι αυτό γιατί, όπως αναφέρει ο Εθνικός Εισηγητής για την καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων κ. Ηρακλής Μοσκώφ, στις περισσότερες περιπτώσεις οι εξαφανίσεις αφορούν «απαγωγές» από χωρισμένους γονείς ή έφηβους που αντέδρασαν με αυτό τον τρόπο στις πιέσεις των γονιών τους.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων εξαφανισμένων ανηλίκων αφορά σε εφήβους και συγκεκριμένα σε κορίτσια (13-18 ετών) τα οποία προβαίνουν σε φυγές από το σπίτι και ο βασικός λόγος είναι οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Ένας έφηβος μπορεί να φύγει από το σπίτι ανεξάρτητα από την οικονομική ή κοινωνική κατάσταση που επικρατεί.

«Σύμφωνα με τις διεθνείς αναφορές, η Ελλάδα αποτελεί κυρίως χώρα διέλευσης και προορισμού εμπορίας παιδιών, ενώ και εμείς ως οργανισμός έχουμε καταγράψει ελάχιστα τέτοια περιστατικά που μάλιστα δεν έχουν επιβεβαιωθεί από τις αρμόδιες αρχές» είπε ο πρόεδρος του οργανισμού «Χαμόγελο του Παιδιού», Κώστας Γιαννόπουλος και μαζί του συμφωνεί και ο κ.Μοσκώφ.

(Πηγή: infokids.gr)

Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Σάμου

Τη Δευτέρα 21/10/2019 δικάζεται μια συνάδελφός μας της Α΄βάθμιας εκπαίδευσης. Το αδίκημά της ήταν ότι πίστευε ότι όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν θέση στο σχολειό, άσχετα από το χρώμα της επιδερμίδας τους, τη θρησκεία τους, την οικονομική κατάσταση των γονιών τους. Πίστευε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να υψώνουν τείχη ανάμεσά τους κι ότι μπορούν όλα μαζί να φτιάξουν ένα καλύτερο κόσμο.

Πίστευε ότι ένα παιδί μπορεί να βοηθήσει ένα άλλο αγκαλιάζοντάς το και να το κάνει να ξεχάσει έστω και για λίγο την πείνα, τις κακουχίες, τις βόμβες του πολέμου, το θάνατο.

Πίστευε τέλος ότι όλα αυτά είναι το πρώτο και το πιο σπουδαίο μάθημα που πρέπει να κάνει κάθε σχολειό, κάθε Δάσκαλος. Κι αυτό έκανε, μίλησε στην τάξη της για τα «άλλα παιδιά» που επρόκειτο να έρθουν στο σχολείο τους και κάλεσε τα παιδιά της να τα αγκαλιάσουν.

Κι αυτό το αδίκημα έθιξε την τιμή και την υπόληψη κάποιων γονιών και για να τους αποκαταστήσει πρέπει η Δασκάλα να πληρώσει 50.000 ευρώ. Κάποιους γονείς που δεν έστελναν για βδομάδες πέρυσι τα παιδιά τους στο σχολειό για να μη μολυνθούν από τα «άλλα παιδιά».

Γιατί αυτά ζούσαν σε άθλιες συνθήκες στη βροχή, στο κρύο και στα μικρόβια. Τι κι αν οι υπεύθυνοι διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει υγειονομικός κίνδυνος, υπήρχαν γονείς με διαφορετική θρησκεία, διαφορετικό χρώμα στο δέρμα, υπήρχε ο φόβος του «άλλου».

Σήμερα λοιπόν που 6.000 περίπου πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι στο νησί μας, ζουν σε άθλιες συνθήκες, που όσο περνά ο καιρός γίνονται χειρότερες βρισκόμαστε όλοι αντιμέτωποι με το ερώτημα : τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά και οι οικογένειές τους; Δεν ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Δεν ξεχνάμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση τους κρατά περιορισμένους στα νησιά ώστε να ελέγχονται καλύτερα για να μην περάσουν τα σύνορά της. Δεν ξεχνάμε ότι όλες οι κυβερνήσεις τους αναγκάζουν να ζουν σε συνθήκες γκέτο, χωρίς να φροντίζουν για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους.

Και τέτοιες συνθήκες εύκολα μπορούν να οδηγήσουν σε γεγονότα σαν κι αυτά που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες, όπου το αδιέξοδο και η απόγνωση παίρνουν το πάνω χέρι από τη λογική.

Δεν ξεχνάμε ότι οι υπηρεσίες υγείας, αποδυναμωμένες από την υποχρηματοδότηση των κυβερνήσεων, που μόνο χάρη στην υπερπροσπάθεια των εργαζομένων μπορούν και λειτουργούν, επιβαρύνονται περισσότερο και στις πλάτες του προσωπικού πέφτουν μεγαλύτερα βάρη.

Νομίζουμε ότι μόνη λύση είναι η χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων στους ανθρώπους αυτούς ώστε όσοι θέλουν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό να μπορούν να το κάνουν κι όσοι θέλουν να μπορούν να μείνουν στην Ελλάδα, αναζητώντας εργασία κι έχοντας όλα τα δικαιώματα που δικαιούται κάθε άνθρωπος.

Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο για τη διαφορετικότητα ή το φυλετικό μίσος να επικρατούν. Δεν πρέπει οι λίγες ξενοφοβικές φωνές να σκεπάζουν τη συνολική στάση των Σαμιωτών, που έχουν σταθεί δίπλα σ’ αυτούς τους ανθρώπους και τους έχουν στηρίξει. Για το λόγο αυτό συμπαραστεκόμαστε στη συνάδελφό μας.

Γιατί έδωσε ένα μάθημα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Γιατί θεώρησε ότι ο ρόλος της δεν είναι μόνο η διδασκαλία γραμματικών κανόνων κι αριθμητικών πράξεων αλλά η διαμόρφωση ώριμων δημοκρατικών πολιτών. Και μαζί μ’ αυτήν εκτιμούμε ότι διώκεται κάθε εκπαιδευτικός. Να αποσυρθούν τώρα οι κατηγορίες από τη συνάδελφο.

Η παιδαγωγική ελευθερία δεν ποινικοποιείται. Όχι στο διαχωρισμό των ανθρώπων με βάση τη φυλή, τη θρησκεία και το χρώμα.

ΕΛΜΕ  Σάμου

Η ΕΛΜΕ ΣΑΜΟΥ σας καλεί την Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019, στην τρίωρη στάση εργασίας από τις 11:00 έως τη λήξη του ωραρίου που έχει προκηρυχτεί από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. στη συνεδρίαση της 17ης Οκτωβρίου 2019, ύστερα από αίτημα του Νομαρχιακού Τμήματος Σάμου, προκειμένου να να συμμετέχουμε στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 11:30 στα Δικαστήρια Σάμου. Την ημέρα εκείνη εκδικάζεται η υπόθεση της συναδέλφου αναπληρώτριας δασκάλας που διώκεται από Σύλλογο Γονέων Δημοτικού Σχολείου για τη στάση της υπέρ της εκπαίδευσης των παιδιών των προσφύγων. ΕΛΜΕ Σάμου, 17-10-2019

Για το ΔΣ της ΕΛΜΕ

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Της Ιόλης Πολύζου

Για όσους δεν ζουν σ΄ ένα ροζ συννεφάκι, η ζωή είναι ένας αδιάκοπος αγώνας με κύριο αντίπαλο τις καθημερινές απαιτήσεις. Και φυσικά το άγχος! Το άγχος να τα έχουμε όλα υπό έλεγχο-να μεγαλώσουμε σωστά τα παιδιά μας, να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας. Με αποτέλεσμα μονίμως να είμαστε στο «τρέξιμο» και να χάνουμε σημαντικές στιγμές από τη ζωή μας. Και που στο τέλος μας κοστίζουν ακριβά.

«Οι ψυχικές ασθένειες είναι η πανδημία του σύγχρονου πολιτισμού. Κατάθλιψη, ψυχαναγκασμοί, φοβίες και κυρίως άγχος. Γιατί τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή έχει μείνει πίσω.» γράφει αυτός ο αρθρογράφος προσπαθώντας να μας αφυπνίσει.

«Δεν ζούμε, τρέχουμε.

Όλο τρέχουμε, κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι.

Απ’ τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε.

Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε.

 «Τι κάνεις;»
«Τίποτα»
(αυτή είναι η πιο ανησυχητική απάντηση)

«Τι κάνεις;»
«Τρέχω»
(αυτή είναι η πιο συνηθισμένη απάντηση)

Αν μείνεις για μια ώρα χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, αισθάνεσαι ενοχές.

Αν σε δουν να μένεις έτσι για μια ώρα, χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, θα σου προτείνουν αντικαταθλιπτικά.

Γιατί πέρα από τις δουλειές που πρέπει να κάνεις, πέρα από τα καθήκοντα σου, θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτή την ώρα, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κάνοντας γυμναστική -αντί να χάνεις το χρόνο σου.

Λες και η ώρα του ρεμβασμού είναι χαμένη ζωή.
Λες και η υπόλοιπη ζωή, όπου όλο τρέχουμε κάτι να προλάβουμε, είναι κερδισμένη ζωή.

Ακόμα και τα παιδιά μας τα γαλουχούμε με το ιδανικό της άοκνης προσπάθειας.

Ερεθίσματα, ακόμα περισσότερα ερεθίσματα, καταιγισμός ερεθισμάτων από την κούνια, μην τυχόν και δεν ακούσει Μότσαρτ, μην τυχόν και δεν μιλήσει ως τα δύο, και περισσότερα ερεθίσματα μετά, και παιχνίδια εκπαιδευτικά και διάβασμα και μουσική προπαιδεία και εξωσχολικές δραστηριότητες και εποικοδομητικό παιχνίδι (λες και το παιχνίδι μπορεί να είναι κάτι άλλο) και dvd και τάμπλετ και κολυμβητήριο και δύο ξένες γλώσσες από νωρίς (γιατί τότε μαθαίνουν πιο εύκολα), τα παιδιά μας τρέχουν πίσω μας κι αυτά.

Τρέχουμε εμείς, τρέχουν και τα παιδιά μας.

Πρέπει πάντα να κάνεις κάτι, να μην «χάνεις τον καιρό σου», να μη σπαταλάς τον καιρό σου.

Όμως αυτή η άδεια ώρα είναι ανάγκη του ανθρώπου.

Όταν αφήνουμε τον νου μας να αδειάσει, τότε πλησιάζουμε περισσότερο τον πυρήνα μας.

Γιατί όλα όσα μάθαμε κι όλα όσα μαθαίνουμε, όλα όσα κάνουμε και όλα όσα τρέχουμε να προλάβουμε (all that you give, all that you deal, all that you buy -beg, borrow or steal), είναι ενδύματα του νου και όταν τον νου τον βαρυφορτώνεις τότε αυτός, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, καταρρέει.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι η πανδημία του σύγχρονου πολιτισμού. Κατάθλιψη, ψυχαναγκασμοί, φοβίες και κυρίως άγχος.

Γιατί τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή έχει μείνει πίσω.

Αυτό που κυνηγάμε είναι η fata-morgana των προσδοκιών που πρέπει να έχουμε.

Γιατί πρέπει να είμαστε επιτυχημένοι, πρέπει να έχουμε περισσότερα λεφτά, πρέπει να είμαστε καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι, πρέπει να έχουμε τα πιο έξυπνα παιδιά, και πρέπει να ξεπεράσουμε τους άλλους, να έχουμε περισσότερα λεφτά από τους άλλους, να είμαστε πιο καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι από τους άλλους…

Πρέπει να κάνουμε, πρέπει να είμαστε, πρέπει να έχουμε κάτι παραπάνω και κάτι παραπάνω και όλο τρέχουμε για να το έχουμε και όλο πασχίζουμε για να πετύχουμε αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το μεγάλο, και τελικά έρχεται μια στιγμή όπου καταλαβαίνεις ότι έχασες εκείνο το μικρό και «λίγο παρακάτω» που είχες.

Δεν απόλαυσες το σώμα σου και την νεότητα σου, γιατί πάντα ήθελες να είσαι πιο αδύνατος/η, πιο όμορφος/η, πιο sexy, πιο Μπραντ Πιτ/Αντζελίνα Τζολί.

Όταν όμως είσαι ογδόντα χρονών και κοιτάς τις φωτογραφίες της νεότητας καταλαβαίνεις ότι ήσουν πιο όμορφος/η απ’ όσο πίστευες τότε.

Δεν απόλαυσες τον σύντροφο σου, γιατί διαρκώς γκρίνιαζε και δεν έβγαζε αρκετά λεφτά,  και δεν ήταν αρκετά ρομαντικός-όμορφος-ερωτικός και γιατί δεν πρόλαβες να ασχοληθείς μαζί του, είχατε το Τρέξιμο.

Αλλά στα ογδόντα, όταν πια δεν θα τον έχεις δίπλα σου, νοσταλγείς τη γκρίνια του και τα ελαττώματα του και εκείνον τον χαζό τρόπο που σου έλεγε: «Ε, ναι, σ’ αγαπώ. Πάλι τα ίδια θα λέμε;»

Δεν απόλαυσες τα παιδιά σου, γιατί έπρεπε να τα στείλεις στον παιδικό σταθμό ώστε να μπορείς να τρέχεις για να τους προσφέρεις τα πάντα και έπρεπε να τα προετοιμάσεις για το νηπιαγωγείο, να τα στείλεις διαβασμένα στο δημοτικό, να τα στείλεις να μάθουν αγγλικά-γαλλικά-μουσική-θέατρο-μπαλέτο-υπολογιστές, και έπρεπε να διαβάζουν όλη μέρα για να περάσουν στο πανεπιστήμιο και μετά έφυγαν από το σπίτι πριν να το καταλάβεις.

Και στα ογδόντα σου, κοιτάς τις φωτογραφίες των παιδιών σου και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες να τα αγκαλιάσεις όσο ήθελες, δεν πρόλαβες να παίξεις μαζί τους, γιατί έπρεπε να τρέχεις και έπρεπε να τρέχουν κι εκείνα.

Κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες τίποτα.

Ούτε τους φίλους σου να δεις ούτε τους γονείς σου να καταλάβεις ούτε έρωτες να ζήσεις ούτε να χορέψεις ούτε να κάνεις αυτά που θεωρούσες σημαντικά όταν ήσουν παιδί.

Κι αυτό σου φαίνεται παράξενο. Όλο έτρεχες κι όμως δεν πρόλαβες.

Γιατί έτρεχες τότε; Για να πληρώσεις όλους τους λογαριασμούς; Μα ακόμα χρωστάς και νέοι λογαριασμοί έρχονται κάθε μέρα.

Και καταλαβαίνεις ότι έτρεχες για να επιβιώσεις.

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά τώρα, στα ογδόντα, δεν έχεις χρόνο για τύψεις.

Έχεις λίγο χρόνο να ζήσεις ακόμα, μην τον χαραμίσεις σε τύψεις γι’ αυτά που δεν έζησες. Άλλωστε ο χρόνος πάντα έτσι είναι, λίγος, όσων χρονών και να είσαι.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και άδειασε τον νου σου.

Μην τρέχεις πια. Στάσου!

Κι αν δεν είσαι ογδόντα, αν έχεις μικρά παιδιά, πιάστα απ’ το χέρι, αγκάλιασε τα, παίξε μαζί τους. Τόσο γρήγορα, πριν να το καταλάβεις, δεν θα θέλουν να τα κρατάς απ’ το χέρι, δεν θα είναι παιδιά.

Κι εσύ δεν θα είσαι νέος, ζωντανός για πολύ ακόμα. Ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών διαρκεί η ζωή, όσο και να τρέχεις.

Στάσου! Πάρε μια ανάσα.»

(Πηγή: mama365.gr)

Νέα κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας 24 Οκτωβρίου και νέος γύρος συνελεύσεων

Οι φοιτητικοί σύλλογοι: Φιλοσοφικής, Ιστορικού- Αρχαιολογικού, ΠΤΔΕ, ΤΕΑΠΗ, Τουρκικών Σπουδών, Νοσηλευτικής ΕΚΠΑ. Τοπογράφων, Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ, ΝΦΕΕΜΠ. Μηχανικών, ΣΕΤ, ΣΕΤΠ, ΣΔΟΚΕ του ΠΑΔΑ και ΑΣΚΤ.

Χαιρετίζουμε τις μαζικές γενικές συνελεύσεις των συλλόγων που πραγματοποιούνται σε όλες τις σχολές της Αθήνας και την υπόλοιπη Ελλάδα, τη μαζική συμμετοχή χιλιάδων φοιτητών στα φοιτητικά συλλαλητήρια που διεκδικούν άμεση κρατική χρηματοδότηση, απόσυρση τις ισοτιμίας κολλεγίων-πανεπιστημίων, ούτε σκέψη για το νομοσχέδιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση που θα διαγράφει φοιτητές και θα πολλαπλασιάσει τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά.

Οι φοιτητές ενωμένοι, με τους φοιτητικούς τους συλλόγους στέλνουν σημαντικό μήνυμα στη κυβέρνηση της ΝΔ πως η πολιτική της στα πανεπιστήμια ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! Θα μας βρει απέναντί της, όπως μας έβρισκε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έδωσε ισχυρό χτύπημα στα μορφωτικά, επαγγελματικά και εργασιακά μας δικαιώματα. Την φόρα που έχει πάρει η κυβέρνηση της ΝΔ υλοποιώντας κατά γράμμα τους νόμους Γαβρόγλου, ετοιμάζοντας νέο νομοσχέδιο που θα σαρώσει ότι έχει μείνει όρθιο θα της την κόψουμε!!!

Οργανωνόμαστε, παλεύουμε, διεκδικούμε για σπουδές-δουλειά με σύγχρονα δικαιώματα. Κάνουμε κουρελόχαρτο το νόμο για την κατάργηση του ασύλου, βγαίνουμε στο δρόμο, δυναμώνουμε τους συλλόγους και τις διεκδικήσεις μας, βάζουμε στο στόχαστρο όσους στερούν τα δικαιώματά μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΛΥΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ!

Να δοθεί τώρα άμεσο, έκτακτο κονδύλι από τον κρατικό προϋπολογισμό για να αντιμετωπιστούν οι σημαντικές ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, εργαστηριακό εξοπλισμό, υποδομές, η εκρηκτική κατάσταση στη φοιτητική μέριμνα όπου μόνο 9 στους 100 δικαιούνται δωμάτιο σε εστία και αυτό σε άθλιες συνθήκες,

Στον νέο προϋπολογισμό που ετοιμάζεται να αυξηθεί η κρατική χρηματοδότηση στη παιδεία για να καλυφθούν οι ανάγκες των φοιτητών. Δεν αντέχουμε άλλο να βάζουμε βαθιά το χέρι στη τσέπη μας για να πληρώνουμε απαραίτητα συγγράμματα και σημειώσεις που δεν μας παρέχονται αλλά απατούνται για να μάθουμε και να περάσουμε τα μαθήματα, πανάκριβα εισιτήρια για την μετακίνησή μας στα ελάχιστα μάλιστα δρομολόγια λεωφορείων που υπάρχουν, τα νοίκια που έχουν χτυπήσει κόκκινο. Στην πλειοψηφία των σχολών δεν υπάρχουν ούτε βασικές υποδομές για την στήριξη συναδέλφων μας ΑΜΕΑ.

Να εξασφαλιστεί σε όλα τα προγράμματα σπουδών πως θα παίρνουμε όλα τα απαραίτητα εφόδια για το επάγγελμά μας, με το πτυχίο μας θα μπορούμε να έχουμε πλήρη πρόσβαση στο επάγγελμα. Αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε σεμινάρια, διαλέξεις, να μαζεύουμε πιστοποιητικά για να καταφέρουμε να μάθουμε απαραίτητες γνώσεις που απαιτούνται στο αντικείμενό μας. Τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά έχουν φτάσει στα ύψη ενώ κάθε τόσο  γίνονται αλλαγές στα προγράμματα σπουδών που οδηγούν βασικά μαθήματα να μεταφέρονται στα μεταπτυχιακά επί πληρωμή ή σε πιστοποιητικά που πουλάνε  τα ίδια τα ιδρύματα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΙΣΟΤΙΜΗΣΗ ΚΟΛΛΕΓΙΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

Η ισοτιμία κολλεγίων-πανεπιστημίων που η κυβέρνηση της  ΝΔ την επόμενη εβδομάδα θέτει «σαν τον κλέφτη» με τροπολογία είναι η συνέχεια της 1^ης ισοτιμίας που έγινε πριν ένα χρόνο από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  Αυτή η οδηγία, που είναι βασική της ΕΕ, αποτελεί ένα ακόμα χτύπημα στο πτυχίο και στο  εργασιακό μας μέλλον. Εισάγει στο όνομα της ισοτιμίας την τζάμπα ή πολύ φτηνή εργασία των αποφοίτων του εξωτερικού ως «προπαρασκευαστικό διάστημα» για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο επάγγελμα. Ανοίγει το δρόμο δηλαδή για παραπέρα χτύπημα των εργασιακών και επαγγελματικών δικαιωμάτων όλων των αποφοίτων ενώ ενισχύει τις ήδη πολλές κατηγοριοποιήσεις πτυχίων-αποφοίτων που υπάρχουν. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους αποφοίτους των κολλεγίων από κοινού να δώσουμε τον αγώνα για να μην περάσει αυτή η οδηγία. Διεκδικούμε όλοι μαζί να δουλεύουμε στο αντικείμενό μας με δικαιώματα, το πτυχίο μας να κατοχυρώνει την πλήρη πρόσβαση στο επάγγελμα, να έχουμε όλοι συλλογική σύμβαση εργασίας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΙ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΠΡΟΠΤΥΧΙΑΚΑ.

Το ν+2, η πρόσβαση του 10 ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ! Δεν θα δεχτούμε νέα εμπόδια στις σπουδές μας! Η πλειοψηφία των φοιτητών ήδη εργάζεται χωρίς καμία διευκόλυνση και στήριξη για να μπορέσει να παρακολουθήσει τις σπουδές (ειδική εξεταστική, εργαστήρια, εκπαιδευτικές άδειες κλπ), οι επί πτυχίο εξεταστικές έχουν καταργηθεί ήδη επί ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τουλάχιστον προκλητικά τα λόγια της υπουργού πως θέλει να βάλει κανόνες στη συμπεριφορά των φοιτητών και πως δεν χωράμε στα πανεπιστήμια! Την ώρα που ετοιμάζουν διαγραφές φοιτητών πολλαπλασιάζουν τις δομές κατάρτισης, μαθητείας και αναβαθμίζουν τις διετείς σπουδές εκεί θέλουν να στρέψουν ένα μεγάλο τμήμα νέων για να ικανοποιηθούν για μια ακόμα φορά οι επιθυμίες των μεγάλων επιχειρηματιών.

ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΜΑΣ ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΑ ΣΑΡΩΝΟΥΝ!!

Δύναμή μας είναι η συλλογική οργανωμένη δράση, η συζήτηση στις γενικές συνελεύσεις, τις συνελεύσεις ετών και τμημάτων, οι αποφάσεις που συλλογικά παίρνουμε και δρούμε απέναντι στα σχέδια κυβέρνησης-ΕΕ και των επιχειρηματικών συμφερόντων που υπηρετούν. Δύναμή μας είναι η κοινή δράση και συμπόρευση με τον εργαζόμενο λαό, τους μαθητές όλους όσους πλήττονται από την ίδια πολιτική και έχουμε κοινό συμφέρον να την αντιμετωπίσουμε.

Βάζουμε στο στόχαστρο τη κυβέρνηση της ΝΔ που νομίζει πως θα κάτσουμε στα αυγά μας και θα δεχτούμε να περνάει ανενόχλητη μέτρα που χτυπούν τις σπουδές, τη μόρφωση και το εργασιακό μας μέλλον. Είναι απέναντί μας και ο ΣΥΡΙΖΑ που ως προηγούμενη κυβέρνηση έχει σοβαρές ευθύνες για τη κατάσταση που σήμερα αντιμετωπίζουμε. Οι νόμοι Γαβρόγλου έβαλαν  τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, που διαμόρφωσαν πτυχία- φοιτητές- πανεπιστήμια πολλών κατηγοριών, αποσύνδεσαν ακόμα περισσότερο το πτυχίο από το επάγγελμα, έκαναν την πρώτη ισοτιμία πανεπιστημίων-κολλεγίων, δημιούργησαν τους ενεργούς-ανενεργούς φοιτητές,  ενίσχυσαν το σχολείο ως εξεταστικό κέντρο, ενίσχυσαν την μαθητεία και δημιούργησαν τις διετείς σπουδές.  Ο ένας συνεχίζει το έργο του άλλου γιατί και οι δυο υλοποιούν τις ίδιες κατευθύνσεις της ΕΕ που επιβάλουν η μόρφωση να είναι εμπόρευμα, οι φοιτητές πελάτες, τα πανεπιστήμια επιχειρήσεις και τα πτυχία μας απλά προσόντα που δεν θα κατοχυρώνουν κανένα δικαίωμα στο εργασιακό μας μέλλον. Δεν τσιμπάμε στη κοροϊδία των διοικήσεων που «νίπτουν τας χείρας τους» για τα προβλήματα που έχουμε και αποτελούν τους καλύτερους συνεργάτες αυτής και της προηγούμενης κυβέρνησης.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ, ΠΙΟ ΔΥΝΑΜΙΚΑ, ΠΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΑ!

• Οργανώνουμε τη συζήτηση και ενημέρωση σε κάθε αμφιθέατρο ώστε όλοι οι φοιτητές να μάθουν για τις εξελίξεις, για τη πορεία των κινητοποιήσεων που έχουμε αποφασίσει, να γίνουν περισσότεροι οι φοιτητές που επιλέγουν τον δρόμο του συλλογικού αγώνα και διεκδίκησης.
• Δίνουμε ζωντάνια στις καταλήψεις των σχολών μας, οργανώνοντας πολύμορφες πρωτοβουλίες.
• Είμαστε σε ετοιμότητα για απάντηση με άμεσο  φοιτητικό συλλαλητήριο την ημέρα ψήφισης της ισοτιμίας κολλεγίων-πανεπιστημίων που θα φέρει η κυβέρνηση μαζί με το πολυνομοσχέδιο.
• Συντονίζουμε τη δράση μας με τους μαθητές και τους φοιτητικούς συλλόγους από την υπόλοιπη Ελλάδα που έχουν πάρει απόφαση για κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας 24/10.
• Οργανώνουμε συνέντευξη τύπου των συλλόγων έξω από το ΙΝΕΔΙΒΙΜ για να ενημερώσουμε πλατιά  για τα αιτήματά μας και να απατήσουμε άμεσα μέτρα στήριξης της φοιτητικής μέριμνας.
• Προετοιμάζουμε το νέο γύρο Γενικών Συνελεύσεων αυτή την εβδομάδα για να συνεχίσουμε τον αγωνιστικό μας σχεδιασμό.

(Πηγή: alfavita.gr)

Ένας άνδρας είδε το μήνυμα της γυναίκας και έσπευσε να τη βοηθήσει.

TINA TERRAS & MICHAEL WALTER VIA GETTY IMAGES

Τους ανθρώπους που την έσωσαν ευχαριστεί δημόσια η Ντεμπόρα Πίλγκριμ η οποία χάθηκε ενώ βρισκόταν σε κάμπινγκ με φίλους.

Η γυναίκα που είναι 55 ετών δεν επέστρεψε την Κυριακή από μια βόλτα που είχε πάει στο Σεντάν, περίπου 60 μίλια μακριά από την Αδελαϊδα.

Η αστυνομία την έψαχνε για τρεις μέρες. Για την επιχείρηση διάσωσης χρησιμοποιήθηκαν ένα ελικόπτερο, drones ενώ πολλοί εθελοντές έσπευσαν να βοηθήσουν.

«Πραγματικά τρομάξαμε για την ασφάλειά της», δήλωσε η αστυνομία της νότιας Αυστραλίας σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. «Η περιοχή έχει δύσβατα μονοπάτια και είναι εύκολο να χαθεί κάποιος. Υπάρχουν επίσης δηλητηριώδη φίδια που θεωρούνται κίνδυνος», συμπλήρωσαν οι επικεφαλής των Αρχών.

Την τρίτη ημέρα των ερευνών, η αστυνομία έλαβε ένα μήνυμα από έναν άνθρωπο που έχει ένα σπίτι στην περιοχή.

Όπως είπε εκείνος, την Τετάρτη είδε σε ένα κομμάτι του οικοπέδου του να είναι γραμμένη η λέξη SOS.

Έσπευσε αμέσως στο σημείο και βρήκε τη γυναίκα σαφώς σοκαρισμένη. Η κατάσταση της υγείας της ήταν καλή, αλλά διακομίστηκε στο νοσοκομείο προληπτικά.

Αμέσως μετά επέστρεψε στο σπίτι της και ευχαρίστησε τον άνδρα που έσπευσε να την σώσει.

(Πηγή: huffingtonpost.gr με πληροφορίες από CNN)

Περισσότεροι από 300.000 άμαχοι έχουν εκτοπισθεί από την έναρξη της επίθεσης» στις 9 Οκτωβρίου, δήλωσε ο Ράμι Αμπντελ Ραχμάν, διευθυντής αυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης η οποία διαθέτει ένα εκτεταμένο δίκτυο πηγών στην εμπόλεμη χώρα.

Η στρατιωτική επιχείρηση, την οποία έχει εξαπολύσει η Τουρκία εναντίον κουρδικής πολιτοφυλακής στη βορειοανατολική Συρία, έχει προκαλέσει μέσα σε οκτώ ημέρες τον εκτοπισμό 300.000 ανθρώπων, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.

«Περισσότεροι από 300.000 άμαχοι έχουν εκτοπισθεί από την έναρξη της επίθεσης» στις 9 Οκτωβρίου, δήλωσε ο Ράμι Αμπντελ Ραχμάν, διευθυντής αυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης, η οποία διαθέτει ένα εκτεταμένο δίκτυο πηγών στην εμπόλεμη χώρα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι περισσότεροι αναγκάσθηκαν να διαφύγουν από τις μάχες στην επαρχία Χασακέ, την περιφέρεια του Κομπάνι (επαρχία Χαλεπίου) και την περιφέρεια του Ταλ Αμπιάντ (επαρχία της Ράκα).

Πολλοί εκτοπισμένοι βρήκαν καταφύγιο σε συγγενείς τους σε ασφαλέστερες ζώνες, άλλοι κοιμήθηκαν στο ύπαιθρο σε περιβόλια.

Σαράντα σχολεία της επαρχίας Χασακέ έχουν μετατραπεί σε κέντρα υποδοχής εκτοπισμένων, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο.

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Του καθηγητή Γιώργου Τσιάκαλου

ΕΚΚΛΗΣΗ: «Κοντά στους ξεριζωμένους του κόσμου που βρίσκονται κοντά μας – Με πράξεις, όχι μόνο με λόγια»

Με οργή, με θλίψη, με πόνο κι αγωνία παρακολουθούμε όσα βιώνουν -για άλλη μια φορά- αυτές τις μέρες οι Κούρδοι στη Συρία. Και γι’ άλλη μια φορά εικόνες δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο δρόμο της προσφυγιάς.

Έτσι, όπως συμβαίνει καθημερινά σε όλα τα μέρη της γης (72 εκατομμύρια οι πρόσφυγες), όπου οι πλούσιοι και ισχυροί συνειδητά και συστηματικά θυσιάζουν μια ανθρώπινη ζωή για μια σταγόνα πετρέλαιο και δημιουργούν 100 χιλιάδες νέους πρόσφυγες για μια μονάδα άνοδο στα χρηματιστήρια.

«Ανάξιοι ζωής» οι ανάπηροι στη ναζιστική Γερμανία, «ανάξιοι ζωής» σήμερα οι φτωχοί του κόσμου που απειλούν, με μόνη την ύπαρξή τους, την παραδεισένια εικόνα του κόσμου που έφτιαξαν για τον εαυτό τους οι πλούσιοι και ισχυροί.

Οι Κούρδοι της Συρίας, γυναίκες και άνδρες, σήμερα και πάλι στο επίκεντρο, είτε ως αγωνίστριες και αγωνιστές στα μέτωπα του πολέμου, είτε ως ξεριζωμένοι στους δρόμους της προσφυγιάς.

Όπως πριν 21 μήνες στην Αφρίν.

Έγραφα στις 25 Ιανουαρίου 2018:

“Σε λίγο καιρό η θάλασσα μπορεί να φέρει άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά και βρέφη από την Αφρίν πρόσφυγες στις ακτές μας. Εκείνους, που θα καταφέρουν να επιζήσουν κι αυτή την καταστροφή. Κι αναρωτιέμαι: Τι θα συναντήσουν εδώ; Τον ελληνικό πολιτισμό της φιλοξενίας ή τη βαρβαρότητα των εχθρικών στους ξένους Λαιστρυγόνων;”.

Η θάλασσα τούς έφερε στις ακτές μας, αόρατοι όμως για εμάς, πάντα στα νεότερα γεγονότα είναι στραμμένα τα μάτια μας.

Χθες, αργά το απόγευμα, τους συνάντησα στην Κόρινθο. Μαζί με άλλους ξεριζωμένους του κόσμου, στη δικιά μας χώρα αλλά χωρίς εμάς.

Πάλι τα μάτια μας στραμμένα αποκλειστικά σ’ αυτά που ΤΩΡΑ συμβαίνουν στη Συρία, ξεχασμένα στην πράξη τα θύματα των προηγούμενων εγκλημάτων.

Γι’ αυτό η έκκλησή μου: «Κοντά στους ξεριζωμένους του κόσμου που βρίσκονται κοντά μας – Με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.».

Αφήνω για άλλη φορά την κριτική μου σε θεσμούς, υπηρεσίες και άτομα, οι ανάγκες πολλές αυτή τη στιγμή, σ’ αυτές θα επικεντρωθώ.

Στο στρατόπεδο της Κορίνθου, όπου μεταφέρθηκαν πρόσφυγες από πολλά μέρη (και αυτοί/ές της κατάληψης του 5ου Γυμνασίου), η κατάσταση είναι πολύ άσχημη:

Το νερό λίγο, ποτέ ζεστό και καμιά δυνατότητα να το ζεστάνεις.

Χωρίς πλυντήρια ρούχων ούτε άλλες δυνατότητες να πλύνεις, χωρίς ψυγεία (με αποτέλεσμα, μαζική δηλητηρίαση πριν μερικές μέρες), χωρίς βρεφικό γάλα, χωρίς είδη υγιεινής και καθαριότητας, χωρίς πάνες και πάμπερς, χωρίς φάρμακα, χωρίς γιατρό.

Πολύ κρύο τη νύχτα, άνθρωπο, που να μη βήχει, δε βρίσκεις. Κατασκότεινα, το ρεύμα πέφτει κάθε λίγα λεπτά. Φόβος.

Εκατοντάδες τα βρέφη και τα μικρά παιδιά, με αδιάκοπο βήχα, με σπυράκια σε όλο το σώμα, πληγές και εκζέματα, κινδυνεύουν, όχι μόνο να αρρωστήσουν αλλά ακόμη και να πεθάνουν, αν δεν τα δει γιατρός και δεν πάρουν την κατάλληλη θεραπεία.

Αναρωτιέμαι: πόσοι και πόσες από εμάς αντέχουμε να βλέπουμε στατιστικές μωρών που έχασαν τη ζωή τους επειδή δεν υπήρχε βρεφικό γάλα, που πάγωσαν τη νύχτα, που μολύνθηκαν από μικρόβια και δεν υπήρχαν γιατροί και φάρμακα;

Γνωρίζω: Καμιά και κανείς από τις φίλες και τους φίλους μου!

Γι’ αυτό η ΕΚΚΛΗΣΗ μου:

Σήμερα ξεκινούμε να συγκεντρώνουμε όλα τα απαραίτητα για μια στοιχειωδώς ανθρώπινη διαβίωση των προσφύγων στο στρατόπεδο της Κορίνθου.

Το τι είναι σήμερα κιόλας απαραίτητο, το βλέπετε παραπάνω. Αλλά, φυσικά, δεν είναι μόνον αυτά, σκεφτείτε εσείς τι άλλο χρειάζεται.

Ιδιαίτερη έκκληση για επίσκεψη γιατρών, ΑΜΕΣΩΣ.

Υποσχέθηκα στις οικογένειες ότι θα είμαστε κοντά τους, και θα κρατήσουμε την υπόσχεσή μας, ακόμη και εάν παραμείνουμε μόνοι η Sigrid, ο Αλέξανδρος Σταματίου (ο φωτογράφος των ξεριζωμένων) κι εγώ.

Αλλά γνωρίζω: ούτε αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε μόνοι.

(Η Sigrid κι εγώ θα παραμείνουμε στην Αθήνα όσο χρειαστεί για να συντονίσουμε τις προσπάθειες. Μηνύματα και ερωτήματα στο Inbox).

Γιώργος Τσιάκαλος

(Πηγή: enallaktikos.gr)