paidevo.gr

Μοσχοβολούν οι ρεματιές τέτοια εποχή. Η Ελλάδα είναι ένας παράδεισος χλωρίδας, με ένα θησαυρό αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών, που οφείλουμε να προστατεύουμε και όχι να λεηλατούμε. «Στη χώρα μας φύονται πάνω από 6.300 είδη και υποείδη φυτών, εκ των οποίων 1.200 είναι ενδημικά, δηλαδή έχουν περιορισμένη περιοχή εξάπλωσης.

Μεταξύ αυτών υπάρχουν σπάνια ή απειλούμενα είδη. Η Ελλάδα διαθέτει μεγάλο πλούτο ειδικά στα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά», λέει στην «Κ» η κ. Πασχαλίνα Χατζοπούλου, διευθύντρια Ερευνών στο Ινστιτούτο Γενετικής Βελτίωσης και Φυτογενετικών Πόρων του ΕΛΓΟ Δήμητρα.

«Ζούμε σε μια χώρα βοτανικό παράδεισο, μια κιβωτό φυτικών ειδών. Ας σκεφθούμε πως πάνω από 1.000 είδη φυτών εμφανίζονται μόνο στην Ελλάδα», λέει στην «Κ» ο κ. Γιώργος Σφήκας, επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης.
Ρίγανη, δεντρολίβανο, τσάι του βουνού, χαμομήλι, λεβάντα, θυμάρι, μάραθος και γλυκάνισος, μελισσόχορτο και φασκόμηλο είναι μερικά από τα εκατοντάδες πολύτιμα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, που μεγαλώνουν ελεύθερα στη φύση ή καλλιεργούνται συστηματικά. Πώς όμως αξιοποιούνται;

«Είναι πολλοί οι τομείς. Κατ’ αρχάς στη μαγειρική, στα αφεψήματα, όπως το τσάι ή το χαμομήλι, στη φαρμακευτική βιομηχανία. Δημιουργούνται φυτοθεραπευτικά, δηλαδή φάρμακα φυτικής προέλευσης. Συγκεκριμένα φυτά παρέχουν τις πρώτες ύλες για καλλυντικά, ενώ άλλα αξιοποιούνται στην αρωματοθεραπεία. Ευρεία χρήση υπάρχει και στη βιομηχανία τροφίμων, καθώς παρέχουν ουσίες με φυσική αντιοξειδωτική δράση. Μετά την κατάλληλη επεξεργασία χρησιμοποιούνται και στη συντήρηση τροφίμων, αντί για τεχνητές χημικές ουσίες», εξηγεί η κ. Χατζοπούλου. Παρότι αυτοφυή τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά αντιμετωπίζουν πλήθος απειλών: η βόσκηση, η επέκταση άλλων καλλιεργειών, τα φυτοφάρμακα, ο τουρισμός και βέβαια οι πυρκαγιές είναι μερικές από αυτές. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί και η κλιματική αλλαγή-διαταραχή.

Δύο από τα πιο γνωστά αρωματικά-φαρμακευτικά φυτά της χώρας μας σε άγρια μορφή. Η ρίγανη και ο σιδερίτης, το γνωστό σε όλους μας τσάι του βουνού. Πάνω από 1.000 είδη φυτών απαντώνται μόνο στην Ελλάδα.

Οργανωμένη ληστεία

Ευθεία απειλή, όμως, είναι η παρέμβαση του ανθρώπου. Πέρα από όσους συλλέγουν φυτά για οικιακή χρήση, υπάρχει και κανονική ληστεία της φύσης από οργανωμένες ομάδες, που ξυρίζουν το έδαφος ξεριζώνοντας τα πολύτιμα είδη. Πολλά περιστατικά ληστείας φυτών καταγράφονται στην Ήπειρο και στη Δυτική Μακεδονία, συχνά από αλλοδαπούς, με λεία ποσότητες 150-200 κιλών, φορτωμένα σε άλογα ή μουλάρια. Αλλά και στα νησιά κάποιοι «κουρσεύουν» τον φυσικό πλούτο. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την κατάσχεση από το τελωνείο Καλύμνου ενός κοντέινερ με μεγάλες ποσότητες αρωματικών φυτών και προορισμό τις ΗΠΑ! Τοπικοί φορείς καταγγέλλουν πως στον Πάρνωνα η περιοχή εξάπλωσης του σιδερίτη (τσάι του βουνού) έχει περιοριστεί αρκετά τα τελευταία χρόνια, λόγω της υπέρμετρης συλλογής και παράνομης εμπορίας του. Το ίδιο έχει συμβεί με τη ρίγανη, τη μαντζουράνα, το δίκταμο κ.ά. «Δυστυχώς, είναι μεγάλο το πρόβλημα της υπερσυλλογής, ο καθένας πηγαίνει και κόβει όπου θέλει και όσο θέλει», σημειώνει ο κ. Σφήκας.

Η συλλογή αρωματικών και φαρμακευτικών ειδών δεν είναι ανεξέλεγκτη και χρειάζεται προσοχή. Τα κατά τόπους δασαρχεία χορηγούν ετήσιες άδειες, με συγκεκριμένες ανώτατες ποσότητες και με περιοχές συλλογής, έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα αειφορίας. Υπάρχουν και φυτά που απαγορεύεται η συλλογή τους. Όταν επιτρέπεται η συλλογή για προσωπική χρήση υπάρχει ανώτερη ποσότητα, συνήθως μισό ή ένα κιλό, ανάλογα με το είδος.

«Υπάρχουν περιοχές που έχει γίνει ήδη ζημιά. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να μαζεύουμε πολύ μικρές ποσότητες, να μην ξεριζώνουμε το φυτό, να μένει πάντα βλαστός και άνθη για να μείνει σπόρος. Και βέβαια να ξέρουμε τι μαζεύουμε, γιατί υπάρχουν και δηλητηριώδη είδη. Καλό είναι να μη συλλέγουμε φυτά από περιοχές με βιομηχανική δραστηριότητα, δίπλα σε δρόμους μεγάλης κυκλοφορίας κ.λπ. Γενικά προσέχουμε για να έχουμε», υπογραμμίζει η κ. Χατζοπούλου.

Οι καλλιέργειες

Αξιοσημείωτη είναι η ανάπτυξη των οργανωμένων καλλιεργειών. Σύμφωνα με το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, οι καλλιεργούμενες εκτάσεις πλησιάζουν τις 40.000 στρέμματα, κυρίως ρίγανη, αλλά και λεβάντα, τσάι του βουνού, κρόκο κ.ά. Πρόκειται για μια αυξανόμενη τάση, που τείνει να εδραιωθεί.

«Συνδυάζεται με τη μεταποίηση, δημιουργώντας προϊόντα με προστιθέμενη αξία. Λειτουργούν αποστακτήρια για την εξαγωγή αιθέριων ελαίων. Σε μεγάλο βαθμό είναι εξαγωγικός τομέας. Για παράδειγμα, η ελληνική ρίγανη έχει ένα εξαιρετικό όνομα διεθνώς. Το ριγανέλαιο έχει πάρα πολλές ιδιότητες, μεταξύ άλλων χρησιμοποιείται ως φυσικό αντιβιοτικό στις ζωοτροφές», λέει η κ. Χατζοπούλου.

Ένας ταπεινός πλούτος από την γη, που αξίζει να είναι αντικείμενο προσοχής.

(Πηγή: kathimerini.gr)

Της Ανθής Αγγελοπούλου

Shutterstock

Επιβάρυνση εκατομμυρίων ευρώ επιφέρουν κάθε χρόνο στα νοσοκομεία όλης της χώρας οι νοσοκομειακές λοιμώξεις, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου & Πρόληψης Λοιμώξεων (ECDC) και του Κέντρου Κλινικής Επιδημιολογίας και Έκβασης Νοσημάτων (CLEO).

Νοσοκομειακές λοιμώξεις (ΝΛ)

Οι νοσοκομειακές λοιμώξεις είναι αυτές που αποκτούν οι ασθενείς κατά τη διάρκεια νοσηλείας τους και οι οποίες, αποτελούν μείζον πρόβλημα για τη δημόσια υγεία, παγκοσμίως. Με βάση στοιχεία του ECDC για το 2016, περίπου 6% των νοσηλευόμενων ασθενών στην Ευρώπη απέκτησαν νοσοκομειακή λοίμωξη, με το συνολικό αριθμό των ασθενών αυτών να φτάνει τα 3,3 εκατομμύρια. Αν και όλοι οι ασθενείς που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο δυνητικά κινδυνεύουν από λοίμωξη, ο κίνδυνος είναι υψηλότερος στις μονάδες εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), αφού στην Ευρώπη φαίνεται ότι περίπου 1 στους 5 νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ παθαίνει νοσοκομειακή λοίμωξη.

Η Ελλάδα ψηλά στη λίστα

Όπως δείχνουν τα πρόσφατα στοιχεία του ECDC η χώρα με τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης νοσοκομειακών λοιμώξεων στην Ευρώπη είναι η Ελλάδα. 1 στους 10 νοσηλευόμενους (10%) να παθαίνουν κάποια λοίμωξη ενώ, η οικονομική επιβάρυνση από αυτές ξεπερνά τα 2 εκατ. ευρώ ετησίως. Μελέτη που σχεδιάστηκε από το Κέντρο Κλινικής Επιδημιολογίας και Έκβασης Νοσημάτων (CLEO) και δημοσιεύτηκε στο «Journal of Infection and Public Health» εκτιμά και περιγράφει για πρώτη φορά η αύξηση στο υγειονομικό κόστος και στη διάρκεια νοσηλείας εξαιτίας των λοιμώξεων που σχετίζονται με κεντρικές γραμμές σε παιδιά και νεογνά που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ ή ογκολογικές μονάδες στην Ελλάδα.

Για τη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα που συλλέχθηκαν αναδρομικά για 94 παιδιά με λοίμωξη σχετιζόμενη με κεντρική γραμμή και 94 παιδιά χωρίς λοίμωξη, που νοσηλεύονταν στην ίδια μονάδα και έφεραν κεντρική γραμμή, από τα δυο μεγαλύτερα παιδιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας, την περίοδο Ιούνιος 2012 – Ιούνιος 2015. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά, καθώς βρέθηκε ότι κατά μέσο όρο η λοίμωξη σχετιζόμενη με κεντρική γραμμή σε παιδιά και νεογνά συνδέεται με παράταση της νοσηλείας κατά 21 ημέρες, ενώ εκτιμάται ότι το νοσοκομείο επιβαρύνεται κατά 13.727 € ανά λοίμωξη. Μάλιστα το παραπάνω ποσό αφορά πιθανότατα υποεκτίμηση, καθότι λόγω της μη συστηματικής καταγραφής της χρήσης υγειονομικών πόρων ανά ασθενή στα ελληνικά νοσοκομεία, ο υπολογισμός της οικονομικής επιβάρυνσης ανά περίπτωση λοίμωξης πραγματοποιήθηκε υπό συντηρητικές υποθέσεις και αναγωγές.

Το ποσοστό εμφάνισης των νοσοκομειακών λοιμώξεων είναι δραματικά υψηλότερο στις ΜΕΘ ενηλίκων, παίδων και νεογνών, αγγίζοντας πολλές φορές και το 50%.

Οι λοιμώξεις σχετιζόμενες με «κεντρική γραμμή» (CLABSI) είναι από τις πιο συχνές για όσους νοσηλεύονται σε ΜΕΘ (νεογνών, παίδων ή ενηλίκων), εξαιτίας της αναγκαιότητας τοποθέτησης «γραμμής» χορήγησης θεραπείας σε κεντρική αρτηρία.

Σύμφωνα με ένα υπάρχον εθνικό δίκτυο επιτήρησης των λοιμώξεων σχετιζόμενων με κεντρική γραμμή στις ΜΕΘ παίδων, νεογνών και παιδιατρικών ογκολογικών μονάδων στην Ελλάδα, προκύπτει ότι περισσότερες από 150 τέτοιες λοιμώξεις σημειώνονται σε αυτές τις μονάδες ετησίως. Συνδυάζοντας αυτό τον αριθμό με τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στο «Journal of Infection and Public Health» προκύπτει ότι, η συνολική οικονομική επιβάρυνση των νοσοκομείων μόνο από τις λοιμώξεις που σχετίζονται με κεντρική γραμμή, σε παιδιά και νεογνά, ξεπερνά τα 2 εκατ. ευρώ.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η οικονομική επιβάρυνση των νοσοκομείων από τις λοιμώξεις που σχετίζονται με κεντρική γραμμή στους ενήλικες αναμένεται να είναι πολλαπλάσια αυτής που βρέθηκε σε παιδιά και νεογνά, εξαιτίας του μεγαλύτερου αριθμού των λοιμώξεων που εντοπίζονται στους ενήλικες. Επίσης, αν ληφθεί υπόψη ότι οι λοιμώξεις σχετιζόμενες με κεντρική γραμμή αποτελούν μόνο ένα μέρος του συνόλου των λοιμώξεων αυτών, προκύπτει ότι κάθε χρόνο τα ελληνικά νοσοκομεία ενδέχεται να επιβαρύνονται σημαντικά τόσο από λειτουργική όσο και από οικονομική σκοπιά εξαιτίας των λοιμώξεων.

Κι όμως μπορούν να αντιμετωπιστούν

Το Κέντρο Κλινικής Επιδημιολογίας και Έκβασης Νοσημάτων (CLEO), με τη χρηματοδότηση και υποστήριξη του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και παράλληλα με τη δράση και συνεργασία εθνικών φορέων, έχει εστιάσει σε ένα πρόγραμμα καταγραφής νοσοκομειακών λοιμώξεων και συμμόρφωσης σε επιλεγμένες πρακτικές πρόληψης και χρήσης των αντιβιοτικών.

Στόχος είναι η βελτίωση της παρεχόμενης φροντίδας και η μείωση του κόστους στα νοσοκομεία στην Ελλάδα.

Στο πρόγραμμα αυτό συμμετέχουν αυτή τη στιγμή μονάδες εντατικής νοσηλείας νεογνών, μονάδες εντατικής θεραπείας παίδων, παιδο-ογκολογικές μονάδες, καθώς και μονάδες και τμήματα επιλεγμένων νοσοκομείων ενηλίκων από όλη την Ελλάδα.

Τα στοιχεία της διεθνούς βιβλιογραφίας δείχνουν ότι πάνω από το 50% των λοιμώξεων που σχετίζονται με τη χρήση παρεμβατικών συσκευών, όπως είναι οι κεντρικές γραμμές, μπορούν να αποφευχθούν εφαρμόζοντας απλές και χαμηλού κόστους παρεμβάσεις, που αποσκοπούν στην αύξηση της συμμόρφωσης του ιατρό-νοσηλευτικού προσωπικού σε πρακτικές υγιεινής χεριών ή πρακτικές για την εισαγωγή και φροντίδα παρεμβατικών συσκευών.

Συνεπώς, η επιβάρυνση αυτή για το σύστημα υγείας είναι μη αποδεκτή, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι παρόμοιες μελέτες πρέπει να πραγματοποιηθούν, σε μεγαλύτερη κλίμακα, και για το σύνολο των νοσοκομειακών λοιμώξεων έτσι ώστε να αποκτήσουμε τη συνολική εικόνα για την οικονομική επιβάρυνση που επιφέρουν στο δικό μας σύστημα υγείας και να βοηθηθούν οι αρμόδιοι φορείς στις αποφάσεις σχετικά με την επένδυση που πρέπει να γίνει στη χώρα για την πρόληψη αυτών.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Φωτό: GURUCHARAN KURDIKAR, BBC

Το χωριό Κορντί (Kordi) στην ομόσπονδη πολιτεία της Ινδίας, Γκόα, στα νοτιοδυτικά παράλια της χώρας, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο.

Το χωριό είναι ορατό μόνο για ένα μήνα το χρόνο και τους υπόλοιπους 11 μήνες εξαφανίζεται κάτω από το νερό. Όταν το νερό υποχωρεί, οι κάτοικοι, που έχουν εγκατασταθεί σε άλλα χωριά επιστρέφουν για να γιορτάσουν σε ό,τι έχει απομείνει από τα πρώτα σπίτια τους.

Θραύσματα πετρωμάτων και χώματος, κορμοί δένδρων, ερειπωμένες κατοικίες και ναοί, υπολείμματα οικιακών εργαλείων, χαλάσματα αρδευτικών καναλιών εμφανίζονται.

Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε δύο βουνά στη δυτική περιοχή Γκατς, από τις οποίες περνά ο ποταμός Salawalim, ένας από τους κύριους παραποτάμους του Goa.

Η γη του χωριού ήταν εύφορη και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της, περίπου 3.000 κάτοικοι, εργαζόταν σε ορυζώνες περιτριγυρισμένους από καρυδιές, κάσιους και μάνγκο.

Το χωριό είχε επίσης έναν κύριο ινδουιστικό ναό και μικρότερους ναούς, μια χριστιανική εκκλησία και ένα ισλαμικό τέμενος.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC στο χωριό ζούσαν αρμονικά Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί. Μετά την απελευθέρωση της Γκόα το 1961 από την πορτογαλική κατοχή, ο πρωθυπουργός της χώρας, Daiandand Bandodkar επισκέφθηκε το χωριό και ανακοίνωσε την κατασκευή του πρώτου φράγματος στην πολιτεία.

Το Kordi έπρεπε να βυθιστεί και οι 600 τότε κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν σε άλλα χωριά παίρνοντας εκτάσεις γης και χρηματική αποζημίωση.

Το φιλόδοξο σχέδιο υλοποιήθηκε και το φράγμα παρέχει πόσιμο νερό, νερό για άρδευση και για τις ανάγκες των βιομηχανιών στη περιοχή Γκόα.

Το νερό δεν έχει φτάσει όμως στα χωριά, στα οποία αναγκάστηκαν να μετακομίσουν οι κάτοικοι του Κορντί.

Όταν τα νερά υποχωρούν τον Μάιο, οι άνθρωποι του Κορντί επισκέπτονται τη χαμένη πατρίδα τους.

Οι Χριστιανοί συγκεντρώνονται σε ετήσια γιορτή σε μια «μικρή» εκκλησία. Οι Ινδουιστές γιορτάζουν επίσης ένα από τα φεστιβάλ τους στον ινδουιστικό ναό.

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από bbc.com)

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης

Είναι τόση μεγάλη η πρόοδος της Κούβας στην έρευνα φαρμάκων για τον καρκίνο που Αμερικανοί ασθενείς παραβιάζουν και αψηφούν τον νόμο και τις κυρώσεις και έρχονται στην Κούβα για να δοκιμάσουν το φάρμακο Cimavax που οι μελέτες στην Κούβα έχουν  αποδείξει ότι παρατείνει τη ζωή των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα για αρκετούς μήνες, και μερικές φορές, χρόνια.

Ο Σουηδοκουβανικός Σύνδεσμος έχει ένα ρεπορτάζ για αυτούς ακριβώς τους ασθενείς αλλά και για τους Κουβανούς καρκινοπαθείς.

Η Judy Ingels, 74 χρονών κατά τη διάρκεια των έξι ημερών που, θα είναι με την οικογένειά της στο νησί, θα πάρει τις πρώτες ενέσεις της με Cimavax. Ερχόμενη από την Καλιφόρνια παραβιάζει το εμπάργκο.

-“Δεν με νοιάζει”, λέει η Ingles. “Για πρώτη φορά έχω την ελπίδα.”

Η Ingels, έχει καρκίνο του πνεύμονα σταδίου 4, που διαγνώστηκε τον Δεκέμβριο του 2015.

«Ο γιατρός μου δεν γνωρίζει ότι είμαι στην Κούβα. Όταν ρώτησα για τον Cimavax, δεν το είχε ακούσει.

“Έχουμε κάνει πολλές έρευνες, διάβασα καλά πράγματα”, λέει η Ingels.

Και όμως από τον Ιανουάριο του 2017, το κουβανέζικο φάρμακο έχει κλινικά δοκιμαστεί σε ασθενείς στο Buffalo της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αλλά δεν είναι ακόμη διαθέσιμο για άλλους ασθενείς στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Ingels, ο σύζυγός της Bill και η κόρη τους Cindy μένουν στο Διεθνές Κέντρο Υγείας La Pradera , δυτικά της Αβάνας.

Εκεί βρίσκονται, κυρίως ξένοι ασθενείς, όπως οι Ingels, οι οποίοι πληρώνουν για την ιατρική τους περίθαλψη.

Αλλά με την πισίνα, τους φοίνικες και τους κήπους, το La Pradera μοιάζει περισσότερο με ένα θέρετρο διακοπών παρά ένα νοσοκομείο.

Είναι το ίδιο Κέντρο που νοσηλεύτηκε ο Τσάβες και η Μαντόνα.

Η Ingels δεν είναι η μόνη Αμερικάνα πρόθυμη να παραβεί τους νόμους και να πληρώσει χιλιάδες δολάρια για θεραπεία στην Κούβα: Φέτος (2017) στο La Pradera αντιμετωπίστηκαν 32 ασθενείς από τις ΗΠΑ και περίπου 158 πολίτες άλλων χωρών.

Τι κάνει το Cimavax διαφορετικό από τις άλλες θεραπείες ;

Το Cimavax καταπολεμά τον καρκίνο διεγείροντας μια ανοσοαπόκριση κατά μιας πρωτεΐνης στο αίμα που ενισχύει την ανάπτυξη του καρκίνου του πνεύμονα.

Μετά από μια περίοδο προσαρμογής, οι ασθενείς λαμβάνουν μηνιαία δόση με ένεση.

Το Cimavax είναι προϊόν της κουβανικής βιομηχανίας βιοτεχνολογίας, που ξεκίνησε από τον Fidel Castro από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Η ραγδαία ανάπτυξη στην κουβανική βιοτεχνολογική καινοτομία εξηγείται εν μέρει από το αμερικανικό εμπάργκο, το οποίο οδήγησε την Κούβα να παράγει τα φάρμακα που χρειαζόταν μη έχοντας πρόσβαση ούτε σε εκείνα που μπορούσε να πληρώσει.

Έτσι δημιουργήθηκαν φάρμακα όπως το Cimavax, ένα προϊόν που αναπτύχθηκε με χαμηλού κόστους τεχνολογία που ταιριάζει απόλυτα στις ανάγκες της Κούβας.

Τώρα, αυτή η βιομηχανία απασχολεί περίπου 22.000 επιστήμονες, τεχνικούς ή μηχανικούς και πωλεί τα φάρμακά της σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παρόλο που οι Κουβανοί δεν θέλουν να αποκαλύψουν το κόστος παραγωγής του Cimavax, αυτό το φάρμακο είναι φθηνότερο από άλλες θεραπείες.

Είχε δύο τρείς μήνες για να ζήσει

Για τους κατοίκους στην Κούβα, ωστόσο, η υγειονομική περίθαλψη είναι δωρεάν, και ένας από τους δικαιούχους θεραπείας Cimavax είναι η Lucrecia Ιησού Rubillo, 65, η οποία ζει σε μια πολυκατοικία στην ανατολική Αβάνα.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο της είπαν ότι είχε δύο με τρεις μήνες για να ζήσει.

Αυτό που ξεκίνησε ως πόνος στο πόδι κατέληξε στη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα σταδίου 4 που ήδη εξαπλώθηκε στο σώμα.

“Αυτό ήταν πραγματικά δύσκολο”, λέει. “Τάχασα και έκλαψα, αλλά τα παιδιά μου μου ζήτησαν να πολεμήσω και το έκανα”.

Μετά τη λήψη ακτινοθεραπείας, η Lucrezia άρχισε να λαμβάνει ενέσεις Cimavax.

Τώρα είναι αρκετά δυνατή για να ανέβει τις σκάλες στον πέμπτο όροφο του κτιρίου όπου βρίσκεται το διαμέρισμά της.

Έχει επίσης μικρότερο βήχα, αισθάνεται καλύτερα, πιο ελπιδοφόρα και σκέφτεται τι θα κάνει στη συνέχεια.

“Ίσως θα πάω στην Ισπανία για να δω τον γιο μου”, λέει.

“Είμαι χαρούμενη και εξακολουθώ να ονειρεύομαι για το μέλλον, αλλά είμαι επίσης λυπημένη, έχω πολλούς φίλους που πέθαναν από καρκίνο και ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία που έχω εγώ με τις ενέσεις αυτές, αισθάνομαι προνομιούχα”.

Ο ογκολόγος της, η Elia Neninger, έχει δοκιμάσει το Cimavax σε εκατοντάδες ασθενείς από τη δεκαετία του 1990.

“Όταν έφτασε η Lucrecia, ήταν σε μια αναπηρική καρέκλα, ανίκανη από την ασθένειά της”, θυμάται η Neninger.

“Τώρα ο όγκος στους πνεύμονες έχει εξαφανιστεί και δεν υπάρχουν αλλοιώσεις στο ήπαρ, το Cimavax χρησιμοποιείται απλά για συντήρηση”.

Στόχος του Cimavax: να παρατείνει την ζωή των ανθρώπων

Στην Κούβα, ειδικοί όπως η Neninger δεν μιλάνε για τη θεραπεία του καρκίνου, αλλά για τον έλεγχο και την μετατροπή του σε μια χρόνια ασθένεια.

«Ποτέ δεν πίστευα ότι θα δουλέψω για κάτι που θα βελτίωνε τη ζωή τόσων ανθρώπων», λέει.

«Έχω ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα σταδίου 4 που είναι ακόμα ζωντανοί 10 χρόνια μετά τη διάγνωσή τους».

Αλλά το Cimavax είναι γνωστό περισσότερο για την παράταση της ζωής των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα για μήνες, όχι χρόνια. Δεν βοηθά όλους τους ασθενείς.

Σε δοκιμές, σύμφωνα με την Neninger, περίπου το 20% των ασθενών δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία, συχνά επειδή η ασθένεια είναι πολύ προχωρημένη ή επειδή έχουν άλλες σχετιζόμενες ασθένειες που περιπλέκουν τη θεραπεία.

Το εμπάργκο εμποδίζει την εξαγωγή του φάρμακου στις ΗΠΑ

Είναι η πρώτη φορά που η κουβανική ιατρική δοκιμάζεται κλινικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Dr. Kelvin Lee, διευθυντής της ανοσολογίας στο Roswell Park Cancer Institute στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, όπου οι Αμερικανοί δοκιμάζουν την αποτελεσματικότητα του Cimavax, έχει  εντυπωσιαστεί με το φάρμακο.

Για το σκοπό αυτό, έπρεπε να εκδοθεί ειδική άδεια, δεδομένου ότι το αμερικανικό εμπάργκο απαγορεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνεργασίας και του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών.

Η ανοσοθεραπεία κατά του καρκίνου γίνεται ολοένα και πιο δαπανηρή στις Ηνωμένες Πολιτείες, λέει ο Δρ Lee.

Η ιδέα ενός φτηνού εμβολίου που μπορεί να χορηγηθεί σε ένα πρωτογενές επίπεδο ιατρικής περίθαλψης είναι πολύ ελκυστική.

Και ο Lee πιστεύει ότι ίσως το Cimavax μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη του καρκίνου του πνεύμονα.

” Αν μπορούσαμε να εμβολιάσουμε καπνιστές υψηλού κινδύνου για να τους εμποδίσουμε να αναπτύξουν καρκίνο του πνεύμονα, αυτό θα είχε τεράστιο αντίκτυπο στη δημόσια υγεία , τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και σε όλο τον κόσμο”, λέει ο Lee.

Αλλά η δυνατότητα αυτή δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί εκτός από τις αρχικές κλινικές δοκιμές της Cimavax στις ΗΠΑ λόγω του εμπάργκο.]

Το εμπάργκο έχει φτάσει στο πιο ακραίο σημείο του. Οι ΗΠΑ έχουν απαγορεύσει στην ουσία οτιδήποτε έχει σχέση με την φυσιολογική ζωή της Κούβας. Έχουν απαγορεύσει τις μεταφορές καυσίμων, όλες τις τραπεζικές συναλλαγές, τις εμπορικές ακόμη και στα φάρμακα. Τελευταία ακόμη και τα κρουαζιερόπλοια απαγορεύεται να  πλησιάσουν τις ακτές της Κούβας. Οι παραβάσεις των απαγορεύσεων συνοδεύονται με τεράστια πρόστιμα ακόμη και κατασχέσεις περιουσιών.

Η μισαλλοδοξία, το μίσος των κυβερνήσεων των ΗΠΑ για την Κούβα και τον σοσιαλισμό στερεί τον υπόλοιπο κόσμο και τους Αμερικανούς πολίτες το δικαίωμα στην ελπίδα.

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από atexnos.gr)

Συντάκτης: Κλερ Ροθ

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

Τα μήλα είναι από τα πιο αγαπημένα φρούτα που μπορεί κανείς να τα βρει παντού στον κόσμο. Λίγοι όμως γνωρίζουν τη μακρά ιστορία τους, που χάνεται πίσω στην εποχή των παγετώνων.

Είναι από τα πλέον ευρέως διαδεδομένα και αγαπητά φρούτα ανά τον κόσμο. Αποτελούν βασικό κομμάτι της διατροφής μικρών και μεγάλων και δεν λείπουν ποτέ από τα ράφια των μανάβικων της γειτονιάς ή των μεγάλων σούπερ-μάρκετ. Όμως πέρα από τη μεγάλη διατροφική τους αξία, τα μήλα φέρουν στο γενετικό τους υλικό ίχνη μια μακραίωνης ιστορίας, που συνδέεται με την ιστορία της εξέλιξης των ειδών. Ο Ρόμπερτ Σπένγκλερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ Ιστορίας της Ανθρωπότητας, έχει αφιερώσει πάνω από δέκα χρόνια στη μελέτη των σπόρων των μήλων, εστιάζοντας στις πανάρχαιες ποικιλίες μήλων και τον τρόπο διάδοσής τους ανά τον πλανήτη.

Τόσο το γενετικό αποτύπωμα όσο και τα απολιθώματα, μας δείχνουν ότι μεγάλες ποικιλίες μήλων υπήρχαν ήδη στην εποχή της μειόκαινου, εξηγεί ο Σπένγκλερ. «Ενδεχομένως ένας καλός υπολογισμός να είναι από εννέα έως επτά χρόνια πριν». Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν καν άνθρωποι. Πώς λοιπόν μεταφέρθηκαν οι σπόροι των μήλων; Σύμφωνα με τη θεωρία του Σπρένγκλερ και άλλων ειδικών ίσως μεγάλα ζώα της πλειόκαινου εποχής ή της εποχής των παγετώνων μετέφεραν μαζί τους σπόρους μήλων. Όπως εκτιμά ο ίδιος η εξέλιξη των ειδών στην περίπτωση των φρούτων συνέβη με ταχύτατους ρυθμούς, σε αντίθεση με την εξέλιξη άλλων ειδών από το ζωικό βασίλειο.

Οι πρώτες σύγχρονες ποικιλίες μήλων στο Καζακστάν

Η οροσειρά Τιεν Σαν στο Καζακστάν

Σύμφωνα πάντως με τον γερμανό ερευνητή οι πρώτες σύγχρονες ποικιλίες μήλων ανακαλύφθηκαν στα βουνά Τιεν Σαν του Καζακστάν. Άλλες άγριες ποικιλίες μήλων έχουν ωστόσο εντοπιστεί σε περιοχές, οι οποίες είχαν καλυφθεί από παγετώνες. Τέτοιες περιοχές έχουν εντοπιστεί στη σημερινή Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία. Οι σύγχρονες ποικιλίες, σύμφωνα με τη θεωρία του Σπρένγκλερ, μεταφέρθηκαν από την Ασία στην Ευρώπη μεταγενέστερα μέσω του εμπορικού δρόμου του μεταξιού. Στην περιοχή της Ασίας μάλιστα οι αγρότες φαίνεται ότι καλλιεργούσαν σύγχρονες ποικιλίες μήλων χρησιμοποιώντας υβριδικές μεθόδους, δηλαδή συνδυασμούς διασταύρωσης διαφορετικών ειδών και ποικιλιών. Κάπως έτσι λοιπόν τα μήλα, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, έφτασαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου και ευδοκίμησαν, ειδικά στη Βόρεια Ευρώπη, λόγω των ευνοϊκών για τα μήλα κλιματικών συνθηκών.

Τέλος τα μήλα πέρα από την αναμφίβολη διατροφική τους αξία, κατείχαν ανέκαθεν και έναν ιδιαίτερο συμβολισμό σε διάφορες θρησκείες και παραδόσεις. Στη Βίβλο ο απαγορευμένος καρπός της Εύας συμβολίζεται με ένα μήλο, ενώ και στο αραβικό παραμύθι Χίλιες και Μία Νύχτες, ένα μαγικό μήλο είναι ο καρπός που γιατρεύει όλες τις ασθένειες. Από την άλλη και στη νορβηγική μυθολογία το μήλο είναι αυτό που δίνει στους θεούς την αθανασία. Στις πιο σύγχρονες λαϊκές παραδόσεις το μήλο απαντάται επίσης συχνά και επαινείται για τις θεαματικές του ιδιότητες. Άλλωστε η φράση «ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα» συναντάται με παραλλαγές σε πολλές γλώσσες.

(Πηγή: dw.com)

Μια διεθνής ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Western Sydney, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, το Kings College, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ φέρνουν στην επιφάνεια σημαντικά ερευνητικά ευρήματα που δείχνουν ότι το διαδίκτυο μπορεί να προκαλέσει οξείες και διαρκείς αλλαγές σε συγκεκριμένες περιοχές γνωστικής λειτουργίας, οι οποίες μπορεί να αντανακλούν σε αλλαγές στον εγκέφαλο, επηρεάζοντας τις ικανότητες εστίασης, τις διαδικασίες μνήμης και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.

Σε αυτήν την πρωτοποριακή έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο World Psychiatry – το κορυφαίο παγκοσμίως journal ψυχιατρικής έρευνας, οι ερευνητές διερεύνησαν βασικές υποθέσεις σχετικά με το πώς το διαδίκτυο μπορεί να αλλάξει τις γνωστικές διαδικασίες και εξέτασαν περαιτέρω το βαθμό στον οποίο οι υποθέσεις αυτές υποστηρίχθηκαν από τα πρόσφατα ευρήματα ψυχολογικής, ψυχιατρικής και νευροαπεικονιστικής έρευνας.

Τα βασικά ευρήματα αυτής της έρευνας είναι ότι η αυξημένη χρήση του διαδικτύου θα μπορούσε πράγματι να επηρεάσει πολλές λειτουργίες του εγκεφάλου. Για παράδειγμα, η απεριόριστη ροή ειδοποιήσεων και νέων από το διαδίκτυο, μάς ενθαρρύνει να συνεχίσουμε να έχουμε μια διχασμένη προσοχή, η οποία με τη σειρά της μπορεί να μειώσει την ικανότητά μας για τη διατήρηση της συγκέντρωσης σε μία μόνο εργασία, δήλωσαν οι ερευνητές.

Επιπλέον, ο διαδικτυακός κόσμος μας παρουσιάζεται σήμερα ως ένας μοναδικά μεγάλος και συνεχώς προσβάσιμος πόρος για γεγονότα και πληροφορίες, κάτι που βρίσκεται μόνο μερικά κλικ μακριά. Δεδομένου ότι έχουμε τώρα τις περισσότερες από τις πραγματικές πληροφορίες του κόσμου κυριολεκτικά στα δάχτυλά μας, αυτό φαίνεται ότι έχει την ικανότητα να αρχίσουν να αλλάζουν οι τρόποι με τους οποίους αποθηκεύουμε, ακόμα και αξιολογούμε, γεγονότα και γνώσεις στην κοινωνία και στον εγκέφαλο.

Η πρόσφατη εισαγωγή και η ευρεία υιοθέτηση αυτών των ηλεκτρονικών τεχνολογιών, μαζί με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκαλούν επίσης ανησυχία σε εκπαιδευτικούς και γονείς. Οι κατευθυντήριες γραμμές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας του 2018 συνιστούσαν στα μικρά παιδιά (ηλικίας 2-5 ετών) να εκτίθενται σε μία ώρα την ημέρα ή λιγότερο σε οθόνες. Ωστόσο, η έκθεση διαπίστωσε επίσης ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ερευνών που εξετάζουν τις επιπτώσεις του διαδικτύου στον εγκέφαλο, διεξήχθη σε ενήλικες και έτσι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να προσδιοριστούν τα οφέλη και τα μειονεκτήματα της χρήσης του διαδικτύου στους νέους.

Ο Δρ. Φιρθ, εκ των συγγραφέων της έρευνας αναφέρει ότι αν και χρειάζεται περισσότερη έρευνα, η αποφυγή των πιθανών αρνητικών επιπτώσεων μπορεί να είναι τόσο απλή όσο και η εξασφάλιση ότι τα παιδιά δεν θα χάσουν άλλες σημαντικές αναπτυξιακές δραστηριότητες, όπως η κοινωνική αλληλεπίδραση και η άσκηση, αφιερώνοντας υπερβολικό χρόνο στις ψηφιακές συσκευές.

Για να βοηθήσουμε με τις αρνητικές επιπτώσεις που παρουσιάζονται, αξίζει να αναφέρουμε ότι υπάρχουν επίσης διαθέσιμες ένα πλήθος εφαρμογών και προγραμμάτων λογισμικού για τον περιορισμό της χρήσης του διαδικτύου και της πρόσβασης σε smartphones και υπολογιστές που οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να θέσουν ορισμένους κανόνες φιλικούς προς την οικογένεια τόσο στον χρόνο που αφιερώνεται στις ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά και στους τύπους περιεχομένου που παρακολουθούν, αναφέρει.

Παράλληλα, είναι επίσης σημαντικό να μιλάμε συχνά στα παιδιά μας για τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζονται από την διαδικτυακή ζωή τους ελπίζοντας ότι θα εντοπίσουμε τα παιδιά που κινδυνεύουν από τον ηλεκτρονικό εκφοβισμό, τις εθιστικές συμπεριφορές ή ακόμα και την εκμετάλλευση, επιτρέποντας έτσι την έγκαιρη παρέμβαση για την αποφυγή αρνητικών αποτελεσμάτων, ολοκληρώνει.

Τα ευρήματα αυτής της έρευνας υπογραμμίζουν πόσα περισσότερα πρέπει να μάθουμε για τον αντίκτυπο του ψηφιακού κόσμου στην ψυχική υγεία και την υγεία του εγκεφάλου. Υπάρχουν σίγουρα νέα πιθανά οφέλη για ορισμένες πτυχές της υγείας, αλλά πρέπει να τα εξισορροπήσουμε ενάντια στους πιθανούς κινδύνους.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Shutterstock

Οι ωκεανοί θα χάσουν περίπου το 1/6 των ψαριών και άλλων ειδών ζωής έως τα τέλη του αιώνα, εάν η κλιματική αλλαγή συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό. Η προειδοποίηση έρχεται από νέα μελέτη του Πανεπιστημίου British Columbia. 

Για κάθε έναν βαθμό Κελσίου υψηλότερης θερμοκρασίας των υδάτων, η θαλάσσια ζωή θα μειώνεται κατά 5%, υπολογίζουν οι επιστήμονες που συμμετείχαν στη μελέτη. Και η πρόβλεψη αυτή δεν περιλαμβάνει τις επιπτώσεις της αλιείας. Εάν λοιπόν οι εκπομπές ρύπων συνεχιστούν με τους σημερινούς ρυθμούς τους, η απώλεια της βιομάζας θα είναι 17% έως το 2010. Εάν ωστόσο οι κυβερνήσεις λάβουν αποφασιστικά μέτρα και περιορίσουν την ρύπανση, οι απώλειες μπορούν να περιοριστούν στο 5%. Οι μεγαλύτερες απώλειες προβλέπονται σε κάθε περίπτωση στις τροπικές περιοχές.

Τριάντα πέντε ερευνητές από τέσσερις ηπείρους, που συμμετέχουν στη διεθνή ομάδα FishMIP (Σχέδιο Μοντέλου Διασύγκρισης Αλιευμάτων και Θαλάσσιου Οικοσυστήματος), μελέτησαν διαφορετικά μοντέλα για να καταλήξουν σε αυτήν την εκτίμηση των προβλημάτων που μπορεί να προκαλέσει η υπερθέρμανση του πλανήτη στους θαλάσσιους πόρους.

Το θερμότερο νερό είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας, αλλά όχι ο μόνος. Η κλιματική αλλαγή οδηγεί ουσιαστικά σε ωκεανούς που είναι περισσότερο όξινοι και έχουν λιγότερο οξυγόνο, γεγονός που επίσης πλήττει τη θαλάσσια ζωή.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από Associated Press)

Παρά τον διακηρυγμένο από τα Ηνωμένα Έθνη στόχο για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας έως το 2025, ο ρυθμός μείωσής της παραμένει πολύ πιο αργός από αυτόν που θα οδηγούσε στην επίτευξη του στόχου. Η παιδική εργασία φαίνεται ότι θα συνεχίσει να αποτελεί φαινόμενο γερά ριζωμένο κυρίως στις φτωχιές κοινωνίες.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις (2017) που παραθέτει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO), στην παιδική εργασία (ηλικίες 5-14 ετών), βρίσκονται παγκοσμίως, 152 εκατ. παιδιά (64 εκατ. κορίτσια και 88 εκατ. αγόρια) αντιπροσωπεύοντας 10% όλων των παιδιών. Σχεδόν τα μισά από τα παιδιά που εργάζονται -73 εκατ. σε απόλυτους όρους- βρίσκονται σε επικίνδυνη εργασία που θέτει σε κίνδυνο την υγεία, την ασφάλεια και την ηθική ανάπτυξή τους.

Ο συνολικός αριθμός των παιδιών στην απασχόληση, που προκύπτει από τον υπολογισμό τόσο της παιδικής εργασίας όσο και της απασχόλησης παιδιών άνω της νόμιμης ηλικίας εργασίας(15-17 ετών), φθάνει τα 218 εκατ.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες παγκόσμιες εκτιμήσεις της καταναγκαστικής εργασίας (2016), τα παιδιά που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση αριθμούν 4,3 εκατ., από τα οποία 1,0 εκατ. είναι παιδιά σε εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση, 3,0 εκατ. αντιμετωπίζουν άλλες μορφές εκμετάλλευσης και 300.000 είναι παιδιά σε καταναγκαστική εργασία που έχει επιβληθεί από κρατικές Αρχές. Τα στοιχεία αυτά δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτά που δημοσιεύθηκαν τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Κατά την περίοδο από το 2000 έως το 2016, παρουσιάστηκε καθαρή μείωση 94 εκατ. παιδιών στην παιδική εργασία και 134 εκατ. παιδιών συνολικά στην απασχόληση. Ο αριθμός των παιδιών σε επικίνδυνη εργασία μειώθηκε κατά περισσότερο από το ήμισυ στη διάρκεια της ίδιας περιόδου.

Παιδική εργασία Επικίνδυνη εργασία

2000 245.500.000 (16%) 170.500.000 (11,1%)

2004 222.294.000 (14,2%) 128.381.000 ( 8,2%)

2008 215.209.000 (13,6%) 115.314.000 (7,3%)

2012 167.956.000 (10,6%) 85.344.000 (5,4%) -3% από το 2008

2016 151.622.000 (9,6%) 72.525.000 (4,6%) -1% από το 2012

Η διατήρηση του σημερινού ρυθμού μείωσης θα άφηνε 121 εκατ. παιδιά στην παιδική εργασία το 2025, εκ των οποίων 52 εκατ. θα ήταν σε επικίνδυνη εργασία. Ένας παρόμοιος υπολογισμός, δείχνει ότι ακόμη και η διατήρηση του ρυθμού που επιτεύχθηκε κατά την περίοδο 2008 έως 2012 -ο ταχύτερος που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα- δεν θα ήταν αρκετή. Η επίτευξη του στόχου για μηδενική παιδική εργασία μέχρι το τέλος του 2025 απαιτεί επιταχυνόμενες προσπάθειες.

Σχεδόν το ήμισυ της παιδικής εργασίας καταγράφεται στην Αφρική (72,1 εκατ.) και ακολουθούν η Ασία και Ειρηνικός με 62 εκατ., η Αμερική με 10,7 εκατ., η Ευρώπη και η κεντρική Ασία με 5,5 εκατ. και τα αραβικά κράτη με 1,1 εκατ.

Παράγοντες που συμβάλλουν στην παιδική εργασία

– Περιορισμένη νομική προστασία

– Φτώχεια και κοινωνική ευπάθεια

– Κακή ποιότητα σχολικής εκπαίδευσης, περιορισμένη πρόσβαση στο σχολείο

– Περιορισμένες ευκαιρίες αξιοπρεπούς εργασίας, δύσκολες μεταβάσεις στην εργασία

– Απουσία ή αδύναμη υλοποίηση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι και της πραγματικής αναγνώρισης του δικαιώματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και άλλων μορφών κοινωνικού διαλόγου

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός παιδιών στην παιδική εργασία είναι εντελώς εκτός εκπαίδευσης. Στην ομάδα ηλικίας 5-14 ετών, υπάρχουν 36 εκατ. παιδιά στην παιδική εργασία που είναι εκτός σχολείου, 32% όλων των εργαζόμενων παιδιών αυτής της ηλικιακής ομάδας.

Η παιδική εργασία συνδέεται και με την οικονομική κατάσταση. Ποσοστό 43% των παιδιών στην παιδική εργασία ζουν σε χώρες με χαμηλό εθνικό εισόδημα, ενώ 1,3% ζουν σε χώρες με υψηλό εθνικό εισόδημα. Μάλιστα, 71% των εργαζόμενων παιδιών απασχολούνται στον αγροτικό τομέα και 69% από αυτά εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, εντός της οικογενειακής τους μονάδας.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Διεθνή κατακραυγή έχει προκαλέσει η υπόθεση ενός 18χρονου στη Σαουδική Αραβία που κινδυνεύει να εκτελεστεί από τις αρχές λόγω συμμετοχής του σε… διαδήλωση.

Ο Murtaja Qureiris ήταν μόλις 13 χρόνων όταν συνελήφθη ενώ σε βάρος του κατηγορίες είχαν αρχίσει να στοιχειοθετούνται από την ηλικία των 10 χρόνων. Σήμερα, 18 πια κι ακόμη στη φυλακή, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη θανατική ποινή, κατηγορούμενος – μεταξύ άλλων – για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.

Η εισαγγελία δεν έχει ζητήσει απλώς την εκτέλεσή του αλλά και τη σταύρωση ή το διαμελισμό του μετά θάνατον.

(Πηγή: cnn.gr)

Στο Σαο Πάολο, στο Ρio και στο Μπέλο Οριζόντε πραγματοποιήθηκαν οι πιο σημαντικές κινητοποιήσεις. «Ταρακούνησαν τη σφηκοφωλιά και να τι συνέβη» δήλωσε ο επιστήμονας Miquel Nicolelis σχετικά με αυτό που παρακίνησε 1,8 εκατομμύρια ανθρώπους να κατεβούν στο δρόμο.

Ο αριθμός των εκδηλώσεων για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας στη χώρα, στον οποίο εναντιώνεται η κυβέρνηση Bolsonaro, ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών σύμφωνα με την Εθνική Ένωση Φοιτητών. Στο Σαν Πάολο, η συμμετοχή εκτιμήθηκε στα 300.000 άτομα.Οι πιο πολλοί πήγαν στην αρχή της διαδήλωσης στο Largo da Batata, συνοικία του Pinheiros δυτικά της πρωτεύουσας δηλαδή περίπου στις 17:00. Οι υπόλοιποι προσήλθαν αφού είχαν ήδη διανυθεί 4 χιλιόμετρα πορείας στη λεωφόρο Paulista. μέχρι τις 21:00.

Στο Belo Horizonte συγκεντρώθηκαν 200.000 διαδηλωτές. Στο Ρίο ντε Τζανέιρο και στο Ρεσιφέ συγκεντρώθηκαν περίπου από 100.000 άτομα στην κάθε περιοχή. Η κινητοποίηση στο Ομοσπονδιακό περιφερειακό διαμέρισμα της Βραζιλίας προσέλκυσε περίπου 20.000 άτομα. Στο Σαλβαδόρ συγκεντρώθηκαν 70.000 άτομα, 40.000 στο Μπελέμ και 30.000 στο Σάο Λουίς. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των διοργανωτών, περίπου 1,8 εκατομμύρια άτομα κατέβηκαν στους δρόμους  των 190 πόλεων της Βραζιλίας, των 26  Κρατών και της Ομοσπονδίας και σε 10 ακόμη πόλεις του εξωτερικού.

«Ίσα που ταρακούνησαν τη σφηκοφωλιά», δήλωσε ο επιστήμονας Miguel Nicolelis στα κοινωνικά δίκτυα. Στη λεωφόρο Paulista, η Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Φοιτητών, Μαριάννα Ντιάς, είπε: «Η 30η Μαΐου, γίνεται ημερομηνία καθοριστικής σημασίας για την ιστορία της χώρας μας. Οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι, οι γονείς, ο λαός της Βραζιλίας επέστρεψαν πάλι στους δρόμους σε ένα μεγάλο τσουνάμι. Για όσους δεν το πιστεύουν, είμαστε εδώ, είμαστε εκατομμύρια. Είμαστε αντάρτες. Είμαστε ανακριτές.

Η Μαριάννα παραδέχτηκε πως οι προσδοκίες ξεπέρεσαν την αρχική εκτίμηση όσον αφορά το εύρος των διαδηλώσεων  και υπογράμμισε την ενέργεια και τους κραδασμούς που προέρχονταν από την άσφαλτο, την οποία είχαν κυριολεκτικά καταλάβει νέες και νέοι, οργανωμένοι ή αυτόνομοι. Μεγάλα πανό συνόδευαν την πορεία: «Η Βραζιλία ενώνεται για την παιδεία», έκανε γνωστή την πραγματικότητα.»Εάν θέλετε να απαγορεύσετε και να λογοκρίνετε τη φωνή μας και τις διαδηλώσεις μας, θα αποτύχετε. Γιατί οι νέοι που έχουμε εγκαταλείψει το σπίτι μας δεν θα ξαναεπιστρέψουμε, εάν η Παιδεία της χώρας μας δεν θα είναι άξια να τη σεβόμαστε. Θέλουμε να πάμε σχολείο, θέλουμε το δικαίωμά μας στην Παιδεία και μαζί με τους καθηγητές μας πρόκειται να προβούμε στη μεγαλύτερη απεργία  που έχει γίνει μέχρι σήμερα στην ιστορία αυτής της χώρας και που έχει προγραμματιστεί  για τις 14 Ιουνίου. «Προκαλώ την Κυβέρνηση Bolsonaro να πει στο λαό της Βραζιλίας γιατί κάνει πόλεμο στην παιδεία» δήλωσε ο Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Φοιτητών.

«Το Πανεπιστήμιο είναι χώρος μεταμόρφωσης, ελευθερίας, δημοκρατίας. Αυτοί συχαίνονται ένα τέτοιου είδους Πανεπιστήμιο. Γι΄αυτό είμαστε αποφασισμένοι να τους νικήσουμε φωνάζοντας, δημιουργώντας σύγχυση, δημιουργώντας χάος σ΄αυτή τη χώρα. Διότι ο Bolsonaro δεν αποφασίζει εάν η κατάσταση δεν ανατραπεί. Αποφασίζουν οι άνθρωποι που διαδηλώνουν στους δρόμους της Βραζιλίας. Bolsonaro, δεν θα σε αφήσουμε σε ησυχία και θέλουμε να ξέρεις ότι δεν σε φοβόμαστε.»

Ανεξάρτητα από τον αριθμό των συμμετεχόντων στις κινητοποιήσεις, ο Υπουργός Εθνικής Παιδείας Abraam Weintraud, δημοσίευσε τις επόμενες μέρες ένα κείμενο που δείχνει πως η Κυβέρνηση είναι αποπροσανατολισμένη και ενοχλημένη. Ο Υπουργός υποστηρίζει ότι οι Εκπαιδευτικοί, το προσωπικό που εργάζεται στους εκπαιδευτικούς χώρους, οι μαθητές, οι γονείς και οι επίτροποι «δεν επιτρέπεται να διαδίδουν ή να πυροδοτούν διαμαρτυρίες και καταγγελίες κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Ο Υπουργός υποστηρίζει ακόμη  πως τα παράπονα του καθενός θα πρέπει να αναρτώνται στην ιστοσελίδα του γραφείου του Συνήγορου των Φοιτητών του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας. Σύμφωνα με όσα είδαμε στους δρόμους της Βραζιλίας, ο Υπουργός νομίζει πως μιλά σε τοίχους».

(Πηγή: pressenza.com)

Σχεδόν 600 είδη φυτών έχουν εξαφανιστεί τελείως από τη φύση κατά τα τελευταία 250 χρόνια, σύμφωνα με την πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα εκτίμηση για το θέμα από Βρετανούς και Σουηδούς επιστήμονες.

Ο ρυθμός εξαφάνισης των φυτών είναι υπερδιπλάσιος του ρυθμού εξαφάνισης των ζώων, πουλιών και αμφίβιων, και έως 500 φορές μεγαλύτερος από τον φυσικό ρυθμό που υπήρχε πριν τη βιομηχανική επανάσταση. Ο αριθμός των εξαφανισμένων φυτών είναι περίπου τετραπλάσιος από αυτόν του καταλόγου της Διεθνούς Ένωσης για την Προστασία της Φύσης (IUCN).

Οι επιστήμονες των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων Κιου της Βρετανίας και του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, που μελέτησαν στοιχεία για περισσότερα από 330.000 είδη και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Ecology and Evolution”, σύμφωνα με το BBC, το “Nature” και το “New Scientist”, βρήκαν ότι από το 1753 μέχρι σήμερα εξαφανίστηκαν 571 είδη φυτών, έναντι 217 ειδών πουλιών, ζώων και θηλαστικών.

Η νέα έρευνα δεν βασίζεται σε εκτιμήσεις, αλλά σε πραγματικά δεδομένα. Μετά το 1900 σχεδόν τρία είδη φυτών εξαφανίζονται κάθε χρόνο, 500 φορές ταχύτερα από ό,τι θα συνέβαινε με τον φυσικό ρυθμό. Μάλιστα η νέα μελέτη πιθανότατα υποεκτιμά τον πραγματικό ρυθμό εξαφάνισης των φυτών.

«Είναι η πρώτη φορά που έχουμε μια σφαιρική εικόνα για τα φυτά που έχουν ήδη εξαφανιστεί, από πού και πόσο γρήγορα συμβαίνει αυτή η εξαφάνιση», δήλωσε η εξελικτική βιολόγος δρ Έϊλις Χάμφρεϊς του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης.

«Είναι τρομακτικός ο αριθμός 571, πολύ περισσότερο που πιθανότατα συνιστά μεγάλη υποεκτίμηση», δήλωσε η δρ Μαρία Βορόντσοβα των Κήπων Κιου, η οποία δεν απέκλεισε ο πραγματικός ρυθμός εξαφανίσεων να είναι αρκετές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερος. Ήδη αρκετά είδη φυτών θεωρούνται «ζωντανοί νεκροί», καθώς οι «τελευταίοι των Μοϊκανών» του είδους τους δεν έχουν ελπίδες να αναπαραχθούν ή ζουν μόνο σε βοτανικούς κήπους. Εξάλλου οι επιστήμονες χρειάζεται να περιμένουν αρκετά χρόνια, προτού επιβεβαιώσουν επίσημα μια εξαφάνιση φυτού, προκειμένου να είναι σίγουροι ότι δεν έχει «αναστηθεί» κάπου στη Γη.

Από την άλλη, είναι αδύνατο να «τσεκάρουν» οι βοτανολόγοι για χαμένα φυτά την παραμικρή γωνιά του πλανήτη, π.χ. όλο τον Αμαζόνιο. Επίσης ουκ ολίγα φυτά εξαφανίζονται προτού καν ανακαλυφθούν και «βαφτιστούν». Οι βοτανολόγοι βρίσκουν περίπου 2.000 νέα είδη φυτών κάθε χρόνο, αλλά πολλά περισσότερα γεννιούνται και χάνονται, περνώντας απαρατήρητα.

Οι περισσότερες εξαφανίσεις έχουν λάβει χώρα σε νησιά και στις τροπικές περιοχές. Τα περισσότερα χαμένα φυτά έχει η Χαβάη (79) και ακολουθούν η Νότια Αφρική (37), η Αυστραλία, η Βραζιλία, η Ινδία και η Μαδαγασκάρη. Ανάμεσα στα χαμένα φυτά είναι το αρωματικό σανταλόξυλο της Χιλής (από όπου έβγαιναν αιθέρια έλαια) και η ελιά της νήσου Αγίας Ελένης. Από την άλλη, ορισμένα φυτά που θεωρούνταν χαμένα, όπως ο κρόκος της Χιλής, ξαναβρέθηκαν.

Η εξαφάνιση των φυτών -που οφείλεται κυρίως στις καταστροφικές ανθρώπινες δραστηριότητες (κοπή δασών, εξάπλωση γεωργικών καλλιεργειών σε βάρος της άγριας φύσης κ.α.)- δεν αφορά μόνο τα ίδια, αλλά ευρύτερα τα οικοσυστήματα, καθώς πολλά άλλα έμβια είδη εξαρτώνται από τα φυτά για την επιβίωση τους, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, για οξυγόνο, τροφή, υλικά κ.α. Οι ερευνητές ζητούν να ενταθούν οι προσπάθειες για την καταγραφή όλων των φυτών του πλανήτη και την υποστήριξη των απανταχού βοτανολόγων στο δύσκολο έργο τους.

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

SHUTTERSTOCK

Εκατομμύρια ακρίδες έχουν «πλημμυρίσει» τη Σαρδηνία, στη χειρότερη εισβολή εντόμων στο νησί εδώ και περισσότερα από εξήντα χρόνια, όπως μεταδίδουν τοπικά ΜΜΕ.

Μεγάλα σμήνη εισβάλλουν σε σπίτια και καταστρέφουν καλλιέργειες. Περισσότερα από 2.000 εκτάρια γεωργικών εκτάσεων έχουν καταστραφεί, σύμφωνα με τις αρχές. Η εισβολή των ακρίδων συνδέεται με την πρόσφατη απότομη άνοδο των θερμοκρασιών μετά από μήνες ψυχρότερων καιρικών συνθηκών στο νησί.

«Υπάρχουν εκατομμύρια στην ύπαιθρο. Αρχικά εμφανίζονται σε ακαλλιέργητη γη, αλλά στη συνέχεια πηγαίνουν στην καλλιεργούμενη για φαγητό» ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο σύλλογος Ιταλών αγροτών Coldiretti, προσθέτοντας ότι δεν μπορούν να γίνουν πολλά για να διορθωθεί η κατάσταση.

Τα τεύτλα εμφανίζονται συνήθως στο μεσογειακό νησί της Σαρδηνίας τους καλοκαιρινούς μήνες, μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου.

Στην ηπειρωτική χώρα, η Βόρεια Ιταλία έχει επίσης να αντιμετωπίσει μία εισβολή από βρωμούσες, οι οποίες καταστρέφουν οπωροφόρα δέντρα.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Ο αριθμός των αποικιών μελισσών μειώθηκε κατά 16% το χειμώνα του 2017-18, σύμφωνα με διεθνή μελέτη υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Strathclyde.

REUTERS/AMIR COHEN

Από την έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 5.363 μελισσοκόμων σε 36 χώρες, διαπιστώθηκε ότι από τις 544.879 αποικίες που καταγράφονταν στην αρχή του χειμώνα, χάθηκαν 89.124, εξαιτίας ενός συνδυασμού παραγόντων, που περιλαμβάνουν τις επιπτώσεις των καιρικών φαινομένων, φυσικές καταστροφές, μέσα από ένα συνδυασμό περιστάσεων που περιλαμβάνουν διάφορες επιπτώσεις των καιρικών συνθηκών και προβλήματα με τη βασίλισσα της αποικίας. 

Η Πορτογαλία, η Βόρεια Ιρλανδία, η Ιταλία και η Αγγλία είχαν απώλειες άνω του 25%, ενώ η Λευκορωσία, το Ισραήλ και η Σερβία ήταν μεταξύ εκείνων με ποσοστά απώλειας κάτω του 10% Υπήρξαν επίσης σημαντικές περιφερειακές διαφοροποιήσεις σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Σουηδίας και της Ελλάδας.

Σημειώνεται ότι είχαν προηγηθεί απώλειες 20,9% την περίοδο 2016-17 και πτώση της τάξης του 12% στον αριθμό των αποικιών κατά 12% την περίοδο 2015-16.

Αξίζει να σημειωθεί ότι  οι μελισσοκόμοι που μετέφεραν τις αποικίες τους κατά την περίοδο της βοσκής για να αποκτήσουν πρόσβαση σε άλλα χόρτα ή για επικονίαση, αντιμετώπισαν λιγότερες απώλειες από εκείνους που κράτησαν τις μέλισσες τους στον ίδιο τόπο. Οι μελισσοκομικές επιχειρήσεις μικρότερης κλίμακας είχαν επίσης μεγαλύτερες απώλειες από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις.

Η μελέτη, βασισμένη σε εθελοντικά υποβληθείσες πληροφορίες, κάλυψε 33 χώρες στην Ευρώπη, καθώς επίσης και την Αλγερία, το Ισραήλ και το Μεξικό.

Η Δρ Άλισον Γκρέι, καθηγήτρια στο Τμήμα Μαθηματικών & Στατιστικών του Strathclyde, που ηγήθηκε της μελέτης, τόνισε πως  «η απώλεια των αποικιών μελισσών είναι ένα πολύ σύνθετο ζήτημα που τείνει να επηρεάζεται λιγότερο από το γενικό κλίμα από ότι από συγκεκριμένα καιρικά φαινόμενα ή από φυσικές καταστροφές, που πλήττουν την αποικία».  Σημείωσε επίσης ότι παρατηρούμε τις αποικίες το χειμώνα αλλά αυτό που συμβαίνει με τις μέλισσες μπορεί εν μέρει να οφείλεται σε συνθήκες του προηγούμενου καλοκαιριού.  Πολλές χάνονται επίσης, πρόσθεσε, όταν υπάρχουν προβλήματα με τη βασίλισσα μιας αποικίας – για παράδειγμα, αν λείπει ή δεν βάζει τα γονιμοποιημένα αυγά που γίνονται εργατικές μέλισσες. Οι περισσότερες αποικίες είναι επίσης υπό επίθεση από παράσιτα.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Συντάκτης: Αλέξανδρος Καψύλης

Έρευνα του Paris Workshop και του Ifop για την τηλε-εργασία και τους σύγχρονους εργασιακούς χώρους

Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη όσο είναι σήμερα» έγραφε ο Αντώνης Σαμαράκης. Η καυστική παρατήρηση του σπουδαίου έλληνα συγγραφέα δεν ισχύει μόνο για τη χωροταξία των σύγχρονων πόλεων με τις πολυώροφες πολυκατοικίες. Φαίνεται πως ισχύει και για τη χωροταξία των γραφείων. Διότι όσο πιο κοντά φέρνουν οι σύγχρονοι χώροι εργασίας τους εργαζομένους και όσο στενότερα τους διασυνδέουν ψηφιακώς τόσο πιο απομονωμένοι και μόνοι αισθάνονται οι εργαζόμενοι.

Τα ευρήματα του «βαρομέτρου» Paris Workplace – μιας έρευνας που διενεργήθηκε σε συνεργασία με την εταιρεία Ifop στους εργασιακούς χώρους της ευρύτερης περιοχής της γαλλικής πρωτεύουσας – έδειξαν ότι επτά μισθωτοί στους δέκα ανταλλάσσουν καθημερινά με συναδέλφους περισσότερα από 10 μηνύματα μέσω τηλεφώνου, messenger, e-mail ή άλλου δικτυακού μέσου. Έδειξαν επίσης ότι τα τελευταία 20 χρόνια οι «ανοιχτοί χώροι» εργασίας έχουν πολλαπλασιαστεί και ότι τα γραφεία των επιχειρήσεων έχουν γίνει σαφώς πολυπληθέστερα, με την έννοια ότι σε μεγάλες αίθουσες συγκεντρώνονται και συστεγάζονται πολύ περισσότεροι εργαζόμενοι. Για την ακρίβεια, το 82% των υπαλλήλων γραφείου εργάζονται σε κοινούς χώρους με πολλούς συναδέλφους τους. Και όμως, το 59% εξ αυτών παραδέχεται ότι «συμβαίνει» μερικές φορές να αισθάνεται απομονωμένο και αποξενωμένο μέσα στην ίδια την εταιρεία του. Επιπλέον ένας στους τέσσερις από όσους εργάζονται σε «ανοιχτούς χώρους» (το 26% ακριβέστερα) δηλώνει ότι αισθάνεται συχνά αυτό το αίσθημα της απομόνωσης και της αποξένωσης.

Μόνοι και αβοήθητοι

Οι τελευταίοι, συγκεκριμενοποιώντας πώς βιώνουν την απομόνωση αυτή, σε ποσοστό 49% σημειώνουν ότι αισθάνονται πως δεν έχουν καμία υποστήριξη όταν συναντούν δυσκολίες. Σε ποσοστό 70% οι μισθωτοί που αισθάνονται «συχνά απομονωμένοι» σκέφτονται επίσης ότι σε πέντε χρόνια το πολύ θα έχουν εγκαταλείψει την εταιρεία στην οποία σήμερα εργάζονται.

Φαίνεται πάντως ότι το αίσθημα της απομόνωσης και της αποξένωσης ενισχύεται από την τηλε-εργασία. Και πρόκειται για μια παραδοξότητα, διότι, ενώ σε ποσοστό 46% του συνόλου των μισθωτών σε μια εταιρεία θα επιθυμούσε να έχει τη δυνατότητα να εργάζεται από το σπίτι του, οι εξ αποστάσεως εργαζόμενοι σε ποσοστό 36% δηλώνουν ότι αισθάνονται «συχνά απομονωμένοι» από την επιχείρησή τους. Σημειωτέον ότι, όπως σημειώνεται στην έρευνα, η τηλε-εργασία δίνει λύση στο ζήτημα του χρόνου μετακίνησης των εργαζομένων από το σπίτι τους στη δουλειά, κάτι που αποτελεί πρόβλημα σε μεγάλες πόλεις όπως το Παρίσι.

Επίσης, οι τηλε-εργαζόμενοι δηλώνουν ότι πλήττουν κατά τη διάρκεια της εργασίας τους σε ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από όσους μετακινούνται για να φθάσουν στη δουλειά τους (34% έναντι 16%). Επίσης οι εργαζόμενοι εξ αποστάσεως διακατέχονται σε ποσοστό τριπλάσιο από τον φόβο της απόλυσης από όσους πηγαινοέρχονται καθημερινά στο γραφείο τους (24% έναντι 8%).

«Ζητείται ελπίς»

«Μόνο οι φυσικές, διαπροσωπικές επαφές των εργαζομένων μπορούν να μειώσουν το αίσθημα απομόνωσης που αισθάνονται έναντι της ίδιας της επιχείρησής τους» σημειώνουν οι ερευνητές του Paris Workshop. Διότι, παραδόξως, «η επικοινωνία μέσω ανταλλαγής ηλεκτρονικών μηνυμάτων ή τηλεφωνημάτων ή και τηλεδιασκέψεων δεν επιτρέπει στους μισθωτούς να αισθανθούν ότι βρίσκονται κοντά με τους προϊσταμένους, τους συναδέλφους και τους συνεργάτες τους εν γένει».

Αντίθετα, η έρευνα έδειξε ότι «όταν οι τηλεφωνικές και ψηφιακές επαφές ξεπερνούν τις 20 ημερησίως, το αίσθημα απομόνωσης και εργασιακής ανασφάλειας του εργαζομένου ενισχύεται». Οι υπερδιαδικτυωμένοι είναι που αναφωνούν με στεντόρεια φωνή: «Ζητείται ελπίς»!

(Πηγή: tovima.gr)

Σε μια απίστευτη καταγγελία προχώρησε η λυκειάρχης του εσπερινού ΓΕΛ Χανίων Ευαγγελία Σαρρή, καθώς οι εργοδότες και οι συνάδελφοι δύο μαθητών της δεν τους επέτρεψαν ουσιαστικά να δώσουν πανελλήνιες.

Μόνο 2 από τους 4 μαθητές της κ. Σαρρή ξεκίνησαν τη μάχη των πανελληνίων μαζί με 104.040 υποψήφιους για μία από τις 74.692 θέσεις στα Πανεπιστήμια της χώρας. Σύμφωνα με την ίδια οι εργοδότες τους δεν τους παραχώρησαν άδεια για να πάνε να εξεταστούν παρά μόνο αλλαγή βάρδιας σε συνεννόηση προφανώς με τους συναδέλφους τους, οι οποίοι δεν τους βοήθησαν.

«Θα μπορούσαν να αλλάξουν βάρδια, για να μπορέσουν να δώσουν εξετάσεις. Προσοχή, αλλαγή βάρδιας όχι άδεια. Να επισημάνω δε, ότι την ίδια αρνητική στάση είχαν και οι συνάδελφοί τους», ανέφερε η κ. Σαρρή που με ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης σχολίασε το γεγονός, ως εξής:

«Οι μαθητές του Εσπερινού ΓΕΛ. Χανίων κάτω από αντίξοες συνθήκες προσπάθησαν όλη τη χρονιά να προετοιμαστούν για τις Πανελλαδικές. Μετά την δουλειά αν και κουρασμένοι παρακολούθησαν τα μαθήματα ενισχυτικής που έκαναν οι συνάδελφοι. Όμως σήμερα μόνο δύο συμμετείχαν στις εξετάσεις. Δυστυχώς στους υπόλοιπους οι εργοδότες τους δεν τους επέτρεψαν να αλλάξουν βάρδια για να μπορέσουν να δώσουν. Προσοχή, αλλαγή βάρδιας όχι άδεια. Να επισημάνω ότι την ίδια αρνητική στάση είχαν και οι συνάδελφοί τους. Μόνο ντροπή και οργή γι αυτή την κατάσταση. Ούτε να σχολιάσω δεν μπορώ… Ντροπή!»

Μιλώντας στο zarpanews.gr η Λυκειάρχης του  Εσπερινού ΓΕΛ Χανίων εξέφρασε την θλίψη της, μόλις ενημερώθηκε ότι δεν παρουσιάστηκαν οι μαθητές στην πρεμιέρα των εξετάσεων.  «Μόνο ντροπή και οργή αισθάνομαι γι αυτή την κατάσταση. Τους είχαμε ενημερώσει μήπως θα μπορούσαμε εμείς να επικοινωνήσουμε με τους εργοδότες τους, αλλά αρνήθηκαν φοβούμενοι μη χάσουν τη δουλειά τους ή τα αρνητικά σχόλια από τους συναδέλφους τους. Περίμενα πως σήμερα θα τα καταφέρναν… Όπως και οι άλλοι δύο εργαζόμενοι, που έδωσαν με τη συναίνεση των εργοδοτών τους. Μιλάμε για 4 μέρες, που διαρκούν οι εξετάσεις, για λίγες ώρες που θα ήταν στο εξεταστικό και αμέσως θα επέστρεφαν στη δουλειά τους», τόνισε η κ. Σαρρή.

Οι μαθητές της ήταν περίπου περίπου σαράντα χρονών, οικογενειάρχες, χωρίς μεγάλη οικονομική άνεση, κάποιοι εκ των οποίων έρχονταν από περιοχές εκτός Χανίων για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα.  Ήταν άνθρωποι που είχαν ως πρωταρχικό στόχο το απολυτήριο και  τη συμμετοχή στις Πανελλήνιες, κάτι που έβλεπαν ως μία δεύτερη ευκαιρία ζωής. Αποφασισμένοι να συναγωνιστούν τους χιλιάδες συνυποψήφιούς τους, χωρίς φροντιστήρια και με μόνο εφόδιο, μερικές ώρες μαθημάτων ενισχυτικής διδασκαλίας.

«Πλέον το να συμμετάσχουν στις επαναληπτικές που γίνονται μόνο το Σεπτέμβριο στην Αθήνα, είναι πολύ δύσκολο για αυτούς… Χρειάζεται να προσκομίσουν ιατρική γνωμάτευση, που να αποδεικνύει ότι είχαν πρόβλημα υγείας και να πάνε να δώσουν στην Αθήνα…» ανέφερε η κ. Σαρρή και πρόσθεσε: «εδώ δεν μπόρεσαν να πάνε στα Χανιά…»

Δυστυχώς οι συγκεκριμένοι μαθητές δεν έχασαν απλώς μία χρονιά. Είναι φανερό πως έχουν καθημερινά να κάνουν με εργοδότες και συναδέλφους, που τους στέρησαν την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

(Πηγή: in.gr)