paidevo.gr

Eurokinissi/ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η παγκόσμια κρίση της πλαστικής ρύπανσης θα συνεχίσει να επιδεινώνεται, εάν δεν υπάρξει συλλογική δράση από όλους όσοι εμπλέκονται στην παγκόσμια αλυσίδα αξίας των πλαστικών, σημειώνει έκθεση του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF), με τίτλο «Επιλύοντας το πρόβλημα της πλαστικής ρύπανσης μέσω της ανάληψης ευθυνών», που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Η έκθεση διαπιστώνει ότι υπερβολικά μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη μείωση της πλαστικής ρύπανσης πέφτει σήμερα στους καταναλωτές και το σύστημα διαχείρισης των απορριμμάτων και τονίζει πως οι προσπάθειες αντιμετώπισης του προβλήματος θα παραμείνουν ανεπαρκείς, όσο δεν λαμβάνονται μέτρα για ολόκληρη την αλυσίδα αξίας των πλαστικών.

«Είναι αναγκαίο όλοι όσοι συμβάλλουν στο παγκόσμιο πρόβλημα της ρύπανσης από τα πλαστικά – είτε πρόκειται για κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, τη βιομηχανία διαχείρισης αποβλήτων, είτε για τους τελικούς χρήστες – να αναλάβουν πλήρως τις ευθύνες που τους αναλογούν, σκεπτόμενοι το μακροχρόνιο κόστος των πλαστικών στη φύση και τους ανθρώπους» επισημαίνεται στην έκθεση.

Το WWF προειδοποιεί πως αν δεν υπάρξουν δραστικές αλλαγές, υπάρχει κίνδυνος να «διαρρεύσουν» στο περιβάλλον επιπλέον 104 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών απορριμμάτων το 2030, ενώ τα πλαστικά απόβλητα στο θαλάσσιο περιβάλλον αναμένεται να φτάσουν τους 300 εκατ. τόνους έως το 2030. Την ίδια στιγμή, 75% των πλαστικών που έχουν συνολικά παραχθεί παγκοσμίως είναι σήμερα απόβλητα, ενώ τουλάχιστον το 1/3 από αυτά έχει ήδη καταλήξει στη φύση, με καταστροφικές συνέπειες στα οικοσυστήματα και την άγρια ζωή.

Σύμφωνα με επίσημες καταγραφές, τα πλαστικά απορρίμματα έχουν αποτελέσει αιτία τραυματισμού ή και θανάτωσης περισσότερων από 270 ειδών άγριας ζωής, ενώ οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από την παραγωγή και την καύση πλαστικών αναμένεται να αυξηθούν κατά 50% τα επόμενα χρόνια.

Στην Ελλάδα

Ειδικά για την Ελλάδα, σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η χώρα εξακολουθεί να θάβει το μεγαλύτερο μέρος των πλαστικών αποβλήτων της, λειτουργώντας αναποτελεσματικά στο κομμάτι της ανακύκλωσης. Επιπλέον συστήνεται για τη χώρα να προχωρήσει σε ορθή καταγραφή των πλαστικών απορριμμάτων που παράγει και διαχειρίζεται, καθώς η απόκλιση μεταξύ των ποσοτήτων που εμφανίζονται στα κέντρα διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών (ΚΔΑΥ) και των ποσοτήτων που αναφέρονται στις εθνικές εκθέσεις της παρουσιάζεται σημαντική.

«Το τελευταίο διάστημα η παγκόσμια κι ευρωπαϊκή κοινότητα κινητοποιούνται για τον περιορισμό της πλαστικής ρύπανσης και τη μείωση κατανάλωσης πλαστικών μιας χρήσης. Η πρόσφατη συμφωνία στην ΕΕ για μια νέα Οδηγία που θα αποτρέψει την είσοδο στην αγορά σειράς από πλαστικά μιας χρήσης δείχνει τον δρόμο. Όμως η χώρα κινδυνεύει να βρεθεί απροετοίμαστη, αν δεν προχωρήσει τάχιστα σε ριζική αναδιάρθρωση του συστήματος διαχείρισης στερεών αποβλήτων» αναφέρεται στην έκθεση του WWF.

Όπως προστίθεται, «η δημιουργία ξεχωριστού ρεύματος για πλαστικά απορρίμματα, η ανάληψη νομοθετικών πρωτοβουλιών για θέσπιση στόχων και μέτρων για τον περιορισμό στην κατανάλωση αχρείαστων πλαστικών μιας χρήσης, η επέκταση της ευθύνης των παραγωγών πλαστικών απορριμμάτων, η κατάλληλη σήμανση των πλαστικών συσκευασιών, η θέσπιση νέων μηχανισμών διαλογής κι ανακύκλωσης, όπως πχ. συστήματα χρηματοδότησης επιστροφών, η επιβολή προστίμων σε μη-συνεργαζόμενες επιχειρήσεις και δημοτικές αρχές, η δημόσια παρουσίαση των επιδόσεων των δημοτικών αρχών στη διαχείριση και ανακύκλωση πλαστικών απορριμμάτων, η ενημέρωση των πολιτών και η παροχή κινήτρων για οικολογικό σχεδιασμό πλαστικών υλικών και συσκευασιών, είναι μερικά από τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν».

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Συστηματική ρύπανση και υποβάθμιση του ποταμού Μαυρόλακκα που είναι ο αποδέκτης των υγρών αποβλήτων του μεταλλείου Ολυμπιάδας της Ελληνικός Χρυσός διαπιστώνουν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος

από το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

Συγκεκριμένα, με την ΑΠ 4152/18.05.2018 Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης για το Υποέργο Ολυμπιάδας, βεβαιώνονται μεταξύ άλλων τα εξής (με λοξά γράμματα παραθέτονται αυτούσια αποσπάσματα):

1. Ελλιπής παρακολούθηση των ποιοτικών παραμέτρων των υγρών αποβλήτων και διάθεσή τους με υπερβάσεις ως προς τα επιτρεπόμενα όρια για τα μέταλλα ψευδάργυρο (Zn), κάδμιο (Cd), μόλυβδο (Pb), αρσενικό (As) και το pH.

α) Η εταιρεία συγκρίνει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των εκροών υγρών αποβλήτων με τα όρια μιας παλαιάς (1985) και παρωχημένης απόφασης της Νομαρχίας Χαλκιδικής και όχι με τα αυστηρότερα όρια που θέτει η σύγχρονη περιβαλλοντική νομοθεσία και ο όρος β.2.β της ΚΥΑ Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων.

«Από την εν λόγω παράβαση, με δεδομένο ότι πρόκειται για συστηματική απόρριψη υγρών αποβλήτων με υπερβάσεις, από την έναρξη λειτουργίας της δραστηριότητας (ήτοι 2ο εξάμηνο 2011) έως και τη σύνταξη της παρούσας, προκλήθηκε ρύπανση του περιβάλλοντος, κατά την έννοια του άρθρου 2 του Ν. 1650/1986″.

«Η μη συμμόρφωση της εταιρείας με τον όρο β.2.β είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή εκροή υγρών αποβλήτων με σημαντικά υψηλές συγκεντρώσεις στα μέταλλα ψευδάργυρο, κάδμιο, μόλυβδο, αρσενικό, προκαλώντας τη ρύπανση και περαιτέρω επιβάρυνση του υδάτινου αποδέκτη».

Η παράβαση αυτή έχει επισημανθεί επανειλημμένως στην εταιρεία επανειλημμένως και με απόλυτη σαφήνεια:

– Από τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, από τους πρώτους ελέγχους του 2014 μέχρι και την πιο πρόσφατη ΠΒΠ της 31-1-2019.

– Από την αδειοδοτούσα αρχή ΔΙΠΑ/ΥΠΕΝ.

– Από την Επιστημονική Επιτροπή παρακολούθησης της τήρησης των περιβαλλοντικών όρων του έργου.

– Η σημασία του εν λόγω όρου επισφραγίστηκε από το ΣτΕ με τις υπ’αρ. 551 και 549/2015 αποφάσεις.

H εταιρεία επιμένει να αγνοεί όλα τα ανωτέρω και να προβάλει τη δική της αυθαίρετη ερμηνεία του όρου, εφαρμόζοντάς τον κατά το δοκούν. Απορούν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος με το θράσος της:

«Είναι πραγματικά απορίας άξιον που η εταιρεία ακόμα και σήμερα μετά την έκδοση των ως άνω αποφάσεων, θέτει ζήτημα ερμηνείας, σαφήνειας κ.τ.λ. του εν λόγω όρου και εξαντλείται στο να εμμένει στην άποψή της και όχι στην ίδια την απόφαση του ΣτΕ και την εφαρμογή της. Η εταιρεία μονομερώς και επιλεκτικά, αγνοώντας την Απόφαση του ΣτΕ, δεν αποδέχεται τον συγκεκριμένο όρο».

β) Η εταιρεία λαμβάνει υπ’όψη μόνο τις εν διαλύσει τιμές των μετάλλων και όχι τις ολικές όπως ορίζει η νομοθεσία, με αποτέλεσμα να εξάγει πλασματικά και λανθασμένα συμπεράσματα ως προς την ποιότητα των υδάτων.

«Η ενέργεια αυτή είναι εξαιρετικά επισφαλής για το περιβάλλον αφού καταδεικνύει το ότι η εταιρεία δεν εφαρμόζει τις κάθε φορά ισχύουσες διατάξεις, όπως έχει υποχρέωση να πράττει, αλλά ακολουθεί παλαιωμένες πρακτικές, οι οποίες εν προκειμένω δεν συνάδουν με τους περιβαλλοντικούς όρους, την ισχύουσα νομοθεσία αλλά και την επιστήμη, στην οποία εδράζεται κάθε φορά η νομοθεσία».

«Βλέπουμε δηλαδή ότι προκειμένου η εταιρεία να αποκρύπτει τις υπερβάσεις των ορίων και συνεπώς την προκαλούμενη ρύπανση, χρησιμοποιεί ταυτόχρονα δύο ευεργετικά για αυτήν στοιχεία: τα ελαστικά όρια της Νομαρχιακής Απόφασης και τις μικρότερες συγκεντρώσεις των εν διαλύσει μετάλλων έναντι των ολικών».

γ) Κρίσιμα βαρέα μέταλλα όπως υδράργυρος, χρώμιο, βάριο, σελήνιο, δεν μετρώνται καθόλου. Η εταιρεία συστηματικά αγνοεί αυτή της την  υποχρέωση «παραβαίνοντας έτσι σημαντικούς όρους που σχετίζονται με την ποιότητα και παρακολούθηση των ήδη βεβαρυμμένων υδατικών συστημάτων της περιοχής».

2. Ελλιπής παρακολούθηση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των επιφανειακών υδάτων

Η εταιρεία παρακολουθεί την ποιότητα των νερών που χρησιμοποιεί ως αποδέκτες των  υγρών αποβλήτων της με τον ίδιο αυθαίρετο και λανθασμένο τρόπο που παρακολουθεί και τα απόβλητα, «με αποτέλεσμα να απορρίπτονται συστηματικά υγρά απόβλητα με υπερβάσεις προκαλώντας τη ρύπανση και την υποβάθμιση των υδάτων Μαυρόλακκα».

Επισημαίνεται ότι στα περισσότερα από τα ρέματα κατά την καλοκαιρινή περίοδο δεν υπάρχει φυσική ροή υδάτων, με αποτέλεσμα τα μόνα «νερά» να είναι τα υγρά απόβλητα της εταιρείας.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι η συγκέντρωση μολύβδου στα επιφανειακά ύδατα του Μαυρόλακκα ήταν 13,05 μg/l, που η εταιρεία θεωρεί ότι είναι «εντός ορίων» επειδή παρανόμως τη συγκρίνει με τα ελαστικά όρια της αρεσκείας της. Στην πραγματικότητα η τιμή αυτή είναι  985% πάνω από το ισχύον όριο, γεγονός που αποτυπώνει και το μέγεθος της επιβάρυνσης του Μαυρόλακκα.

Παραπλανεί η Ελληνικός Χρυσός δηλώνοντας ότι «έχει απαντήσει αναλυτικά και τεκμηριωμένα σε όλες τις αιτιάσεις». Αποκρύπτει ότι το σύνολο των ισχυρισμών της απορρίφθηκε από τους Επιθεωρητές, με αναλυτικότατη τεκμηρίωση που περιλαμβάνεται στην Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης.

Τα παραπάνω αφιερώνονται σε όσους νομίζουν ότι το πρόβλημα της Ολυμπιάδας είναι ΜΟΝΟ το κάδμιο. Και επιπλέον:

Στους αφελείς και τους εύπιστους που λένε «η εταιρεία έχει υπερσύγχρονο σύστημα παρακολούθησης και ελέγχει τα πάντα». Ναι, έχει σύστημα παρακολούθησης, αλλά είναι «πειραγμένο» για να βγάζει τα επιθυμητά/βολικά αποτελέσματα.

Στους δύσπιστους και ενδεχομένως κακόπιστους που λένε «δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η εταιρεία ρυπαίνει». Ναι υπάρχουν αποδείξεις, μας τις έχουν δώσει οι αρμόδιοι κρατικοί ελεγκτικοί φορείς. Υπάρχουν επίσης αποδείξεις ότι η εταιρεία ψεύδεται όταν ισχυρίζεται ότι δεν ρυπαίνει.

Σε αυτούς που κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί και λένε ότι αναρτήσεις σαν αυτή «κάνουν κακό στον τουρισμό». Δεν κάνει η αλήθεια κακό στον τουρισμό, η ρύπανση κάνει κακό στον τουρισμό. Η εταιρεία κάνει κακό στον τουρισμό.

Δεν είναι μόνο το αδιαμφισβήτητο πλέον γεγονός ότι έχουμε συστηματικές παραβάσεις και συστηματική ρύπανση των υδάτων που φαίνεται πώς ήδη έχει αρχίσει να επηρεάζει την υγεία των ανθρώπων. Είναι και το ότι η εταιρεία έχει κάνει σαφές ότι δεν προτίθεται να συμμορφωθεί, αφού θρασύτατα κοροϊδεύει τις ελεγκτικές αρχές προβάλλοντας συνεχώς τις ίδιες δικαιολογίες. Τι περιμένει επιτέλους το ΥΠΕΝ για να λάβει ουσιαστικά μέτρα κατά της εταιρείας; Η συγκέντρωση μολύβδου στο ποτάμι 985% πάνω από το επιτρεπτό όριο δεν είναι αρκετή;

Η Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης διαβιβάστηκε από την Επιθεώρηση και στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χαλκιδικής. Μέχρι πότε θα αφήνουν τον περιβαλλοντικό εγκληματία να δρά ανενόχλητος;

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Τρία στα δέκα νοικοκυριά της χώρας διαβιούν με ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 10.000 ευρώ ενώ για ένα στα δύο νοικοκυριά το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για όλο τον μήνα. Αυτό προκύπτει από την έρευνα του ΙΜΕ -ΓΣΕΒΕΕ που έγινε σε συνεργασία με την εταιρεία ΜARC ΑΕ.

Η εν λόγω έρευνα πραγματοποιήθηκε από τις 7 έως 12 Δεκεμβρίου 2018 και τα αποτελέσματά της βασίστηκαν στις απαντήσεις δείγμα 804 νοικοκυριών.

Αναλυτικά, τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας είναι τα εξής:

1.ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ- ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

-Οριακή βελτίωση παρατηρείται αναφορικά με την εισοδηματική κινητικότητα κυρίως μεταξύ των νοικοκυριών που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα έως 10.000 ευρώ και εκείνων που δηλώνουν από 10.000 έως 18.000 ευρώ . Ωστόσο περίπου 1 στα 3 νοικοκυριά (31,7%) δηλώνει ότι διαβιεί με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που βρίσκεται στην κατώτερη εισοδηματική κλίμακα (έως 10,000 ευρώ).

-Το 43,9% των νοικοκυριών δήλωσε μείωση των εισοδημάτων το 2018 σε σχέση με το 2017, αλλά και ένα αυξανόμενο ποσοστό (48,9% έναντι 35,6% στην έρευνα 2017) δήλωσε σταθεροποίηση της εισοδηματικής του κατάστασης. Αύξηση του εισοδήματος δήλωσε το 7,1% των νοικοκυριών έναντι 2% της περσινής έρευνας εισοδήματος. Γενικά καταγράφεται μια σημαντική βελτίωση των δεικτών σε σχέση με τις προηγούμενες έρευνες. Αυτό από την μια μεριά επιβεβαιώνει την ανοδική πορεία που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία, και από την άλλη επιβεβαιώνει ότι η αναιμική αυτή ανάπτυξη δεν είναι αρκετή για την αύξηση των εισοδημάτων της πλειοψηφίας των νοικοκυριών που παραμένουν σε πολύ δύσκολη θέση.

-Το 12,7% των νοικοκυριών δήλωσε ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, εύρημα που σχετίζεται με το ποσοστό ακραίας φτώχειας που σημειώνεται στη χώρα μας. Από αυτά τα νοικοκυριά 1 στα 2 (51%) δήλωσαν ότι έλαβαν κοινωνικό μέρισμα κατά το προηγούμενο έτος και 1 στα 3 περίπου (35,3%) δήλωσαν ότι έλαβαν κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης. Επιπλέον ένα σταθερά υψηλό ποσοστό 61,1% δήλωσε ότι χρειάζεται να κάνει περικοπές για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Από αυτά τα νοικοκυριά 1 στα 10 περίπου (12,8%) δήλωσε ότι έλαβε κοινωνικό μέρισμα κατά το προηγούμενο έτος ενώ ένα 2% δήλωσε ότι έλαβε το εισόδημα κοινωνικής αλληλεγγύης. Συνολικά από τους ερωτώμενους το 6,2 % των νοικοκυριών δήλωσε ότι ήταν δικαιούχος κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης και το 16,5% δικαιούχοι κοινωνικού μερίσματος.

-Όπως προκύπτει από την έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα βοηθήματα αυτά κατευθύνθηκαν προς τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας. Με βάση αυτά τα ευρήματα φαίνεται ότι ορθώς υιοθετήθηκαν οι έκτακτες επιδοματικές πολιτικές (κοινωνικό μέρισμα και κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης) όπως επίσης και η κατάργηση των διατάξεων για την περαιτέρω μείωση των συντάξεων, ως μέτρα τόσο μείωσης του κινδύνου φτώχειας των νοικοκυριών όσο και ενίσχυσης της εγχώριας κατανάλωσης. Άλλωστε σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 50,8% ενώ, όταν περιλαμβάνονται μόνο οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόματα, μειώνεται στο 24,0%. Εάν συμπεριλάβουμε και τα κοινωνικά επιδόματα στις κοινωνικές μεταβιβάσεις τότε το ποσοστό κινδύνου φτώχειας ανέρχεται στο 20,2%. Με άλλα λόγια το σύνολο των κοινωνικών μεταβιβάσεων (συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα) μειώνει το ποσοστό κινδύνου φτώχειας κατά 30,6 ποσοστιαίες μονάδες.

-Το φαινόμενο της εισοδηματικής επισφάλειας εμφανίζεται σταθερά υψηλό, καθώς στο ενδεχόμενο μιας έκτακτης ανάγκης πληρωμής 500 ευρώ, το 18,7% δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει, ενώ το 45% θα κάλυπτε αυτή τη δαπάνη με μεγάλη δυσκολία. Πάνω από 6 στα 10 νοικοκυριά (61,1%) αναγκάζονται να κάνουν περικοπές για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία για την επιβίωση τους. Σημειώνεται ότι τα πολυμελή (άνω 5 ατόμων) νοικοκυριά και τα νοικοκυριά με ανέργους αντιμετωπίζουν σοβαρότερο πρόβλημα κάλυψης των βασικών αναγκών.

-Επάρκεια εισοδήματος -αποταμίευση

Περισσότερο από 1 στα 2 νοικοκυριά δηλώνει ότι το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για όλο τον μήνα. Για αυτά τα νοικοκυριά το μηνιαίο εισόδημα επαρκεί κατά μέσο όρο για 19 ημέρες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα καταγράφεται στα πολυμελή νοικοκυριά όπου το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για όλο το μήνα σε ποσοστό 62,6 %. Όπως είναι επόμενο τα ελληνικά νοικοκυριά αδυνατούν να αποταμιεύσουν. Σταθερά συντριπτικό παραμένει το ποσοστό αδυναμίας αποταμίευσης καθώς 9 στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι δεν καταφέρνουν να αποταμιεύσουν. Τα δυο αυτά ευρήματα εξηγούν σε μεγάλο βαθμό και τις χαμηλές προσδοκίες των νοικοκυριών για το μέλλον.

-Οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν αρνητικές, καθώς το 52% αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης το 2019 (το 33,9% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερή, ενώ μόνο το 11,3% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του δυνατοτήτων). Τα σχετικά ευρήματα είναι καλύτερα σε σχέση με τις αντίστοιχες έρευνες των προηγούμενων ετών (Γράφημα 4) ωστόσο οι προσδοκίες των νοικοκυριών παραμένουν εξαιρετικά χαμηλές. Ενδεικτικό ως προς αυτό είναι ότι ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δηλώνει ότι θα μπορούσε να καλύψει τις βασικές ανάγκες του μήνα με λιγότερα από 1,000 ευρώ (31,8%).

-Η σύνταξη παραμένει η κυριότερη πηγή εισοδήματος για τα μισά νοικοκυριά περίπου. Είναι μάλιστα και η δεύτερη κυριότερη πηγή εισοδήματος για το 15,5% των νοικοκυριών. Με βάση τα ευρήματα της έρευνας για 1 στα 10 (10,3%) νοικοκυριά η σύνταξη αποτελεί την κυριότερη και την δεύτερη κυριότερη πηγή εισοδήματος, ενώ για περίπου 2 στα 10 νοικοκυριά (21,5%) η σύνταξη αποτελεί την μόνη πηγή εισοδήματος.

Από τα στοιχεία αυτά φαίνεται ότι μια ενδεχόμενη μείωση των συντάξεων πιθανότατα θα έχει δυο αρνητικές συνέπειες:

α) θα αυξήσει το ποσοστό κινδύνου φτώχειας των νοικοκυριών και

β) θα περιορίσει την κατανάλωση δημιουργώντας προϋποθέσεις ύφεσης της οικονομίας.

-Τα νοικοκυριά που δηλώνουν εισοδήματα από επιχειρηματική δραστηριότητα ως κύρια πηγή εισοδήματος παραμένουν σε πολύ χαμηλά ποσοστά 6,7%, που υποδηλώνει αδυναμία των ελληνικών εγχώριων νοικοκυριών να αναπτύσσουν βιώσιμες και κερδοφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες στο συγκεκριμένο οικονομικό περιβάλλον. Η μερική αύξηση του μεριδίου μισθών (40,1%) συνδέεται με τη σχετική αύξηση της μισθωτής απασχόλησης.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ-ΑΝΕΡΓΙΑ

-Περίπου 950 χιλιάδες άτομα βρίσκονται σε κατάσταση ανεργίας, καθώς 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν τουλάχιστον ένα άνεργο μέλος. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ανέρχονται σε περίπου 960 χιλ. άτομα, ενώ σύμφωνα με Δελτίο Εργατικού Δυναμικού Νοεμβρίου 2018 της ΕΛΣΤΑΤ οι άνεργοι ανέρχονται σε περίπου 914 χιλ. άτομα (χωρίς εποχική διόρθωση). Αυτό επιβεβαιώνει την ανάγκη διαμόρφωσης ενός ελάχιστου πλαισίου κοινωνικής προστασίας που θα συνδυάζει οικονομική- κοινωνική στήριξη και παροχές σε είδος, με σκοπό την επανένταξη στην αγορά εργασίας και όχι την περιθωριοποίηση.

-Αν και μειωμένο σε σχέση με την περσινή έρευνα (82,5%) υψηλό παραμένει το ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας καθώς ανέρχεται στο 70,2%. γεγονός που απειλεί με απαξίωση τον παραγωγικό ιστό και το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ

-Το 18.9% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία. Tο 44% αυτών των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποιου είδους ρύθμιση, ενώ το 6,1% είχε αλλά την έχασε. Το γεγονός ότι περισσότεροι από 1 στους 2 οφειλέτες δεν έχουν ρυθμίσει τις οφειλές τους αποτελεί ένδειξη ότι βρίσκεται σε μια πάγια αδυναμία εξυπηρέτησης οφειλών και αναζητά λύσεις παρατείνοντας τους χρόνους αποπληρωμής. Η θεσμοθέτηση αποτελεσματικών ρυθμίσεων των ληξιπροθέσμων οφειλών αποτελεί διαχρονικό ζητούμενο. Η συγκυρία για την εφαρμογή ενός γενναίου και πιο αποτελεσματικού μέτρου ρύθμισης των ληξιπροθέσμων οφειλών φαίνεται πολύ πιο ευνοϊκή, δεδομένου ότι η ελληνική οικονομία δείχνει σημάδια ανάκαμψης και σε συνδυασμό με το γεγονός της ολοκλήρωσης των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής.

Ήδη, οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την φορολογική διοίκηση είναι περίπου στα 104 δις (από 99 δις το 2017, στοιχεία ΑΑΔΕ) ενώ οι οφειλέτες είναι περίπου 4 εκατομμύρια. Άξιο αναφοράς είναι ότι σύμφωνα με στοιχεία της ΑΑΔΕ το 51% αυτών οφείλουν έως 500 ευρώ ενώ το 90% περίπου των οφειλετών δεν είχε οφειλές πάνω από 10.000 ευρώ. Ειδικότερα οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές των κατηγοριών αυτών που αποτελούν και την συντριπτική πλειοψηφία των οφειλετών είναι περίπου 3,7 εκ. σε σύνολο 4 εκ. οφειλών. Από αυτούς περίπου τα 2,2 εκ. οφείλουν ποσά έως και 500 ευρώ.

Αυτές οι κατηγορίες οφειλετών που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία και συνολικά οι οφειλές τους δεν ξεπερνούν τα 16,5 δισ. ευρώ από τα 100 δισ. ευρώ– κριτήρια που μπορούν να προσδιορίσουν ότι δεν πρόκειται για στρατηγικούς κακοπληρωτές – θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ξεχωριστή κατηγορία οφειλετών και να τους δοθεί η δυνατότητα να ρυθμίσουν τις οφειλές τους με μεγαλύτερη ευελιξία δεδομένου ότι οι οφειλές αυτές μάλλον δημιουργούνται λόγω οικονομικής αδυναμίας.

-1 στα 5 νοικοκυριά εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το επόμενο έτος. Το ποσοστό αυτό εάν και μικρότερο σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά παραμένει αρκετά υψηλό, γεγονός που καταδεικνύει τις αυξημένες υποχρεώσεις που έχουν τα νοικοκυριά έναντι του Δημοσίου και σε σχέση με τα έσοδα τους.

-Η συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών διαμένει σε ιδιόκτητο σπίτι (94,8%). Από αυτά περισσότερο το 22% έχει ενεργό στεγαστικό δάνειο. Περισσότερο από 1 στα 10 (12,9%) νοικοκυριά έχει καθυστερημένες οφειλές προς τις τράπεζες για το στεγαστικό του δάνειο, ενώ ένα 24,1% καταβάλει τις δόσεις του με κάποια καθυστέρηση. Περίπου 1 στα 2 νοικοκυριά (45,2%) που έχουν στεγαστικό δάνειο έχουν κάνει διακανονισμό για μικρότερες δόσεις με τις τράπεζες.

-Όσον αφορά το δείκτη ανησυχίας απώλειας ακινήτου παραμένει σταθερά υψηλός καθώς 1 στα 5 νοικοκυριά (19,9%) δηλώνει φόβο ότι θα χάσει το ιδιόκτητο σπίτι του λόγω αδυναμίας καταβολής δόσεων ή/και φόρων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 7,2% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με δέσμευση /κατάσχεση λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων λόγω οφειλών. Το ποσοστό αυτό είναι αυξημένο σε σχέση με τα προηγούμενα έτη (4,4% το 2017 και 4% το 2016). Με βάση τα προαναφερόμενα είναι αναγκαίο να συνεχιστεί η προστασία της πρώτης κατοικίας για λόγους κοινωνικής συνοχής.

-Το 36,7% των νοικοκυριών δήλωσε ότι έχει δανειακές υποχρεώσεις προς τράπεζες (κάρτες δανείων, καταναλωτικά, στεγαστικά δάνεια). Από αυτά τα νοικοκυριά σχεδόν 1 στα 3 (27,7%) έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές. Αντίστοιχα 1 στα 3 (28,4%) νοικοκυριά δηλώνει ότι κατά το τρέχον έτος δεν θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις οφειλές του.

-Το συνολικό ύψος των δανείων των νοικοκυριών ανέρχεται, με βάση στοιχεία της ΤτΕ σε 78,4 δισ. ευρώ. Τα 61,7 δισ. ευρώ αφορούν στεγαστικά δάνεια και τα 16,7 δισ. ευρώ καταναλωτικά δάνεια. Τα μη εξυπηρετούμενα στεγαστικά δάνεια των νοικοκυριών ανέρχονται στο 44,7%.

ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ- ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ

-Εμφανή βελτίωση σχεδόν όλων των δεικτών κατανάλωσης, καταγράφονται στην φετινή έρευνα σε σχέση με τις προηγούμενες. Ωστόσο σε ευρείες ομάδες αγαθών και υπηρεσιών συνεχίζεται η πτωτική πορεία της εγχώριας ζήτησης. Σχετικά με τις τάσεις κατανάλωσης, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σημείωσε περικοπές στις δαπάνες ένδυσης- υπόδησης (45,8%), στις εξόδους (42,7%) και τα ειδή δώρων (38,9%). Από την άλλη σημαντική βελτίωση καταγράφεται σε βασικούς δείκτες. Στα είδη διατροφής μείωση στις δαπάνες δήλωσε το 25,2% (40,2% το 2017) ενώ αύξηση το 26% (22,1% το 2017).

Επίσης για υγεία – φάρμακα μείωση στις δαπάνες δήλωσε το 6,9% (12,4% το 2017) και αύξηση το 30,7% (31,1% το 2017). Ωστόσο ο αριθμός των νοικοκυριών που κάνει δαπάνες για την υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη και τη θέρμανση παραμένει σημαντικά υψηλός. Η τάση αυτή παγίωσης της ιδιωτικής δαπάνης για την εξασφάλιση αγαθών κοινωνικού χαρακτήρα (υγεία) αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την κοινωνική ευημερία εν γένει.

-Βελτίωση σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές καταγράφεται και στους δείκτες κάλυψης βασικών αναγκών. Το 43,6% των νοικοκυριών δήλωσε ότι ανέβαλλε ή καθυστέρησε να λάβει ιατρικές συμβουλές και θεραπείας λόγω οικονομικής αδυναμίας. Περίπου 1 στα 3 νοικοκυριά έχει καθυστερήσει να επισκευάσει κάποια οικιακή ηλεκτρική συσκευή και να κάνει την απαραίτητη συντήρηση στο αυτοκίνητο. Παράλληλα, πάνω από 1 στα 5 νοικοκυριά καθυστερεί να εξοφλήσει τα κοινόχρηστα.

-Αύξηση, σημείωσε η χρήση του πλαστικού χρήματος για την κάλυψη των υποχρεώσεων του νοικοκυριού. Τα στοιχεία της έρευνας δείχνουν παγίωση της μεταβολή των τάσεων σχετικά με τις συναλλακτικές συμπεριφορές των καταναλωτών, καθώς πλέον το 80,4% των νοικοκυριών χρησιμοποιεί πλαστικό χρήμα και e-banking για αγορά αγαθών και πληρωμή λογαριασμών, ενώ το 19,6% προτιμά να πληρώνει μόνο με μετρητά (από 22,8% στην προηγούμενη μέτρηση). Είναι προφανές πως έχουν δημιουργηθεί όλες οι προϋποθέσεις για εξορθολογισμό ή και εξάλειψη ακόμα υπέρογκων τραπεζικών χρεώσεων και θα πρέπει να υπάρξει ένα πλαίσιο συμμόρφωσης των τραπεζών με τις οδηγίες της ΤτΕ για τη διευκόλυνση της μετάβασης στη νέα ψηφιακή εποχή για το σύνολο του πληθυσμού.

(Πηγή: enikos.gr)

Σύμφωνα με το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό που συζητείται στην Ολομέλεια της Βουλής, οι γυναίκες γεννούν όλο και λιγότερα παιδιά σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία.

Στην ανάλυση των δεδομένων προκύπτει ένα πολύ σημαντικό και ταυτόχρονα απογοητευτικό εύρημα.

Η ατεκνία μεταξύ των Ελληνίδων δεν φαίνεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή, όπως συμβαίνει σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, όπως π.χ. η Γερμανία ή η Ιαπωνία. Αντίθετα, είναι μάλλον το αποτέλεσμα καταστάσεων και συνθηκών που επιβάλλονται από το ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και δυσκολεύουν την απόφαση για τεκνοποίηση, με σημαντικό παράγοντα της επιδείνωσης, την οικονομική κρίση.

Ταυτόχρονα η συνεχής αύξηση της μέσης ηλικίας των γυναικών που μπορούν να τεκνοποιήσουν συμβάλλει και αυτή στην αύξηση του ποσοστού της ατεκνίας.

Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία της Eurostat για τη μέση ηλικία στην γέννηση, που δείχνουν ότι ενώ στην Ελλάδα μια γυναίκα γεννούσε το 1960, κατά μέσο όρο στα 28,7 έτη της ηλικίας της, το 2015 γεννούσε στα 31,3 έτη.

Την ίδια ώρα ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών έχει αυξηθεί, κυρίως ως αποτέλεσμα της αύξησης των διαζυγίων αλλά και λόγω της αύξησης των εκτός γάμου γεννήσεων. Το φαινόμενο αφορά κυρίως τις γυναίκες. Ο αριθμός αυτών που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους είναι πενταπλάσιος του αριθμού των πατέρων. Οι εκτός γάμου γεννήσεις αν και παραμένουν σε ένα χαμηλό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα επίπεδο, έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί ως απόλυτο μέγεθος τα τελευταία 25 χρόνια. Έτσι ενώ το ποσοστό των εκτός γάμου γεννήσεων ήταν 2% το 1990, το 2017 αγγίζει το 9%.

Ταυτόχρονα το μέσο μέγεθος της οικογένειας μειώνεται, ενώ παράλληλα αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών χωρίς παιδιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2001, οι συζυγικές οικογένειες είχαν στην πλειονότητά τους δύο παιδιά. Το 2011, άνω του 65% των ζευγαριών (παντρεμένων και συμβιούντων) έχουν το πολύ ένα παιδί, το 27% έχουν δύο παιδιά και μόλις το 7% έχουν τρία ή περισσότερα παιδιά. Το 37% των παντρεμένων ζευγαριών και το 85% των ζευγαριών που συμβιώνουν, χωρίς να έχουν παντρευτεί, δεν έχουν παιδιά.

Οι προοπτικές εξέλιξης του πληθυσμού

Στο τέλος της επόμενης εικοσαετίας (2035) ο πληθυσμός της Ελλάδας θα κυμανθεί από 10,4 έως 9,5 εκατομμύρια.

Σύμφωνα με την επιστημονική έκθεση που περιλαμβάνεται στο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, το 2015 ήταν 10,9 εκατομμύρια, ενώ η μείωση του πληθυσμού θα είναι 0,45% ή 1,4 εκατομμύρια σε απόλυτες τιμές. Επίσης, το 2050 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα κυμανθεί από 10,0 έως 8,3 εκατομμύρια και, κατά συνέπεια, η μείωση θα είναι έως και 2,5 εκατομμύρια σε απόλυτε τιμές σε σχέση με το 2015.

Εκτός από τις διαφορές σε απόλυτα μεγέθη του συνολικού πληθυσμού, σημαντικές αλλαγές αναμένονται τα επόμενα χρόνια και στην ηλικιακή δομή (του πληθυσμού). Το 2035 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των άνω των 85 ετών στο συνολικό πληθυσμό (20,9% και 2,8% αντίστοιχα το 2015), αναμένεται να κυμανθεί από 27,9% έως 27,7% για τους άνω των 65 ετών και 4,1% έως 4,5% για τους άνω των 85 ετών. Τα ποσοστά των νέων θα κυμανθούν από 11% έως 12,4% για τους 0 έως 14 ετών και 15,8% έως 14,2% για τους 0 έως 18 ετών.

Το 2050 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των άνω των 85 ετών στον συνολικό πληθυσμό, αναμένεται να κυμανθεί από 33,1% έως 30,3% για τους άνω των 65 ετών και 6,5% έως 4,9% για τους άνω των 85 ετών. Το 2050 το ποσοστό των νέων, από 0 έως 14 ετών, αναμένεται να κυμανθεί από 14,8% έως 12%. Για τους νέους 0 έως 18 ετών θα είναι 19% έως 15,4%.

Η δημογραφική γήρανση δεν επέρχεται χωρίς συνεπακόλουθα. Η ποσοστιαία μείωση του πληθυσμού στις αποκαλούμενες παραγωγικές ηλικίες και η δυσανάλογη αύξηση του ποσοστού των ηλικιωμένων, θέτουν σε άμεσο κίνδυνο, εκτός των άλλων, και τη χρηματοοικονομική βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος και του συστήματος υγείας. Οι συντάξεις και οι παροχές υγείας ενός διαρκώς αυξανόμενου αριθμού ατόμων θα καλύπτονται από τις εισφορές και τους φόρους που καταβάλλονται από ένα διαρκώς μειούμενο αριθμό εργαζομένων.

Εξάλλου, χάνοντας τη νεανικότητά του ένας πληθυσμός υστερεί σημαντικά στην έρευνα και την καινοτομία, τομείς καθοριστικούς για την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας.

(Πηγή: enikos.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ)

Tης Τασούλας Καραϊσκάκη

Τα πάνω  κάτω έφερε η Airbnb στην εικόνα του κέντρου της αθηναϊκής μητρόπολης.

Παρελθόν αποτελεί πλέον η μικρή κινητικότητα όσον αφορά την κατοικία, η οποία είχε καταγραφεί στην «καρδιά» της πόλης λόγω κρίσης, παρατεταμένης παραμονής των νέων στο πατρικό και οικοδομικής στασιμότητας. Και όχι εξαιτίας κοινωνικών μετακινήσεων προς το κέντρο. Στην ελληνική πρωτεύουσα, αν και με χαμηλό ρυθμό, συνεχίζεται η διαρροή των μέσων και ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων προς τα προάστια, ενώ παραμένει ασθενής η τάση επιστροφής στο κέντρο, όπου μεταξύ των νέων κατοίκων περισσότεροι είναι οι μετανάστες και λιγότεροι οι γηγενείς, νέοι καλλιτέχνες επιστήμονες, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς προτιμούν κυρίως Πλάκα, Κολωνάκι, Εξάρχεια (Μαλούτας, 2018).

Η πυρετική αγορά και ανακαίνιση διαμερισμάτων, που αντίθετα εκτοπίζει κατοίκους των περιοχών, προορίζεται αποκλειστικά για τους τουρίστες. Σπίτια σε ιστορικό κέντρο, Κουκάκι, Μεταξουργείο, Πετράλωνα, Ακαδημία Πλάτωνος, Γκάζι, Κεραμεικό, Βοτανικό, Ψυρρή, Εξάρχεια, Νεάπολη, Αμπελοκήπους, συντηρούνται, καλλωπίζονται. Τμήματα της πόλης ευπρεπίζονται αλλά περιοχές υψηλής ζήτησης δεν υποδέχονται νέους κατοίκους, τουριστικοποιούνται.

H αλματώδης ανάπτυξη της βραχυχρόνιας μίσθωσης εις βάρος της μακροχρόνιας προκάλεσε εκτίναξη των ενοικίων από 15% έως και 30% στις γειτονιές υψηλής ζήτησης. Περισσότερα από 15.000 ακίνητα διατίθενται για βραχυχρόνια μίσθωση στην Αττική, 12.000 στην πρωτεύουσα, 1.200 στο ιστορικό κέντρο.

«Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται όχι μόνο στην Ελλάδα. Η ανάπτυξή του έχει προηγηθεί στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και οι επιπτώσεις είναι τόσο θετικές όσο και αρνητικές», λέει ο κ. Θωμάς Μαλούτας, καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας του βιβλίου «Η κοινωνική γεωγραφία της Αθήνας» (Αλεξάνδρεια, 2018). «Αφενός συμβάλλει στην οικονομική και τουριστική ανάπτυξη, καθώς με ένα σημαντικό απόθεμα ενοικιαζόμενων κατοικιών μπορεί η Αθήνα να φιλοξενήσει πολύ περισσότερους από όσους μπορούν να δεχθούν τα ξενοδοχεία. Αφετέρου, αυτό το κτιριακό απόθεμα, που στρέφεται στους τουρίστες, αφαιρείται από το απόθεμα της κλασικά ενοικιαζόμενης κατοικίας, μειώνεται η προσφορά της και αυξάνονται τα ενοίκια. Είναι μια σοβαρή αρνητική επίπτωση, που δεν αντιμετωπίζεται πολιτικά, για την ώρα ενδιαφέρει μόνο η οικονομική παραβατικότητα, ο εντοπισμός όσων ιδιοκτητών φοροδιαφεύγουν. Που είναι σωστό, αλλά δεν αρκεί», σημειώνει ο ίδιος.

«Η βραχυχρόνια μίσθωση αποτελεί την κερκόπορτα μέσω της οποίας αλλάζουν ορισμένες ισορροπίες στην αγορά κατοικίας της Αθήνας», εξηγεί ο κ. Μαλούτας και συνεχίζει: «Συνδέεται με το φαινόμενο του gentrification, του λεγόμενου εξευγενισμού. Υποβαθμισμένες περιοχές κοντά στο κέντρο των πόλεων που στέγαζαν πληθυσμούς με χαμηλό εισόδημα, κατά τη μεταβιομηχανική ανάπτυξη των περισσότερων μητροπόλεων, με την αγορά και ανακαίνιση κατοικιών και καταστημάτων, άρχισαν να αναβαθμίζονται και οι πληθυσμοί που ζούσαν παραδοσιακά εκεί να εκτοπίζονται. Ο εξευγενισμός αποτελεί αντικείμενο μελέτης στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη από τη δεκαετία του ’60. Το ’70, το ’80, το ’90 διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο και σήμερα συναντάται σε πολλές πόλεις του κόσμου.

Στην Αθήνα, εμπόδιο σε μια τέτοια διαδικασία στάθηκε η πολυκατοικία της αντιπαροχής, όπου αναπτύχθηκε μια διαταξική συγκατοίκηση στους επάνω ορόφους κατοικούν μεσαία και υψηλά εισοδηματικά στρώματα και όσο κατεβαίνεις προς τα ισόγεια και τα υπόγεια έχεις νοικοκυριά χαμηλότερου κοινωνικού στάτους και μετανάστες. Οι δικοί μας μετανάστες δεν πήγαν όπως στη Γαλλία στις εργατουπόλεις γύρω από το Παρίσι γιατί δεν είχαμε μεγάλα εργατικά συγκροτήματα, ήρθαν στο φθηνά μικρά διαμερίσματα στις πολυκατοικίες της αντιπαροχής και έτσι σε πολλές γειτονιές της Αθήνας δημιουργήθηκε ένας μεικτός πληθυσμός, που παρουσίαζε κάποια σταθερότητα. Δηλαδή επάνω παρέμειναν εκείνοι που δεν θέλησαν να πάνε στα προάστια, ή που όταν θέλησαν ήταν πια αργά διότι οι τιμές είχαν εκτιναχθεί. Ή οι ηλικιωμένοι, που δεν μετακινούνται εύκολα.

Αυτήν λοιπόν τη σταθερότητα της διαταξικής συγκατοίκησης έρχεται να ταράξει η βραχυχρόνια μίσθωση. Μέχρι πρόσφατα κανένας εξευγενιστής εισβολέας δεν θα πήγαινε να αγοράσει 3-4 ημιυπόγεια στη Δροσοπούλου, να τα ενώσει και να μείνει εκεί. Σήμερα εύκολα μπορείς να ανακαινίσεις ένα διαμέρισμα χωρίς θέα, αλλά δίπλα στα μέσα συγκοινωνίας ή τα αξιοθέατα, και να το νοικιάσεις σε καλή τιμή για λίγες ημέρες σε έναν μεσοαστό τουρίστα. Με τη φρενήρη ανάπτυξη της βραχυχρόνιας μίσθωσης, πιέζονται πολύ τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα που είχαν βρει αποκούμπι σε αυτά τα διαμερίσματα και δεν έχουν εναλλακτική λύση. Διότι αν εκτοπιστεί από εκεί αυτός ο κόσμος, πού θα πάει; Θα μείνει χωρίς στέγη; Είναι ένα σοβαρό ερώτημα. Χρειάζονται πολιτικές ρύθμισης του φαινομένου και εξισορρόπησης των θετικών και αρνητικών επιπτώσεων», καταλήγει ο κ. Μαλούτας.

Η «οροφή»

Επιπλέον «η τάση αυτή ενθαρρύνει και γηγενείς μεσοαστούς να μετακινηθούν σε άλλοτε υποβαθμισμένες περιοχές, και πλέον της μόδας, που έχουν έρθει κοντά στα δικά τους γούστα, με μια επίφαση πολυπολιτισμικότητας, ζωντάνιας και πολυχρωμίας», λέει ο κ. Μαλούτας, προσθέτοντας ότι η βραχυχρόνια μίσθωση κάποια στιγμή θα αγγίξει «οροφή» και θα σημειώσει κάμψη, όπως συνέβη με άλλες εκφάνσεις της οικονομίας διαμοιρασμού, καθώς «είναι πολλοί αυτοί που συμμετέχοντας με τα ακίνητά τους αυξάνουν την προσφορά, ενώ η ζήτηση δεν είναι απεριόριστη ούτε θα αυξάνεται συνεχώς».

Οι πιέσεις στις γειτονιές όπου ζουν μετανάστες

Το ερώτημα τι επίπτωση θα έχει στους μετανάστες η «τουριστικοποίηση» του κέντρου, όπου κατοικεί μεγάλο ποσοστό μεταναστών, θέτει ο Γιώργος Κανδύλης, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Μπορεί, όπως σημειώνει, η ανακαίνιση των διαμερισμάτων, τα οποία συχνά εκμεταλλεύονται ιδιοκτήτες εκτός κέντρου, να έχει μια θετική επίπτωση στην κατάσταση του κτιριακού αποθέματος και του οικιστικού ιστού, αλλά «δεν αποτελεί επιστροφή κατοίκων στο κέντρο» και κυρίως, όπως προαναφέρθηκε, εκτοπίζει ασθενέστερα στρώματα, γηγενών και μεταναστών.

Το 30% των κατοίκων

Οι πυκνότητες των μεταναστών δεν έχουν μεταβληθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια – οι νεοαφιχθέντες δεν ξεπέρασαν όσους έφυγαν κατά τη διάρκεια της κρίσης. Οι μετανάστες αποτελούν περίπου το 30% των κατοίκων στις περιοχές των υψηλότερων συγκεντρώσεων μεταναστών (Πατησίων, Αχαρνών, 6ο Δημοτικό Διαμέρισμα), ενώ συνολικά στον Δήμο Αθηναίων αγγίζουν το 20%, εξηγεί ο κ. Κανδύλης. Ενα τμήμα τους θα δεχθεί ισχυρές πιέσεις από την επέκταση της βραχυχρόνιας μίσθωσης.

«Οι μετανάστες στην Ελλάδα δεν συγκρότησαν ποτέ γκέτο – μια περιοχή η οποία κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από μια εθνοτική ομάδα. Οι συγκεντρώσεις τους στην πρωτεύουσα, ακόμη κι όταν είναι πυκνές –όπως στον άξονα της Αχαρνών–, χαρακτηρίζονται από μια πολυχρωμία ανθρώπων και συνυπάρχουν με γηγενή νοικοκυριά, τα οποία πλειοψηφούν. Τα προβλήματα καχυποψίας και ρατσισμού που έχουν καταγραφεί τα προηγούμενα χρόνια δεν οφείλονται στην ύπαρξη γκέτο αλλά στη συγκατοίκηση», λέει ο κ. Κανδύλης και συνεχίζει. «Παρ’ όλα αυτά η συνολική εικόνα είναι μια εικόνα ένταξης, όχι γκετοποίησης. Σε γκέτο θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα κέντρα φιλοξενίας τύπου στρατοπέδου, όπως στον Ελαιώνα, στο Σχιστό, στον Σκαραμαγκά. Προτιμότερη είναι η πολιτική ενοικίασης διαμερισμάτων, που τους εντάσσει στην κανονική ζωή της πόλης». Θα πληγεί από την Airbnb;

Σηκώνουν «τείχη» οι δημοφιλείς προορισμοί του κόσμου

Πριν από δύο μήνες το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης απαγόρευσε τη χρήση βίλας στη Χαλκιδική για βραχυχρόνια μίσθωση, καθώς ήταν ενάντια στον κανονισμό λειτουργίας συγκροτήματος τεσσάρων κατοικιών. Διαχειρίστρια πολυκατοικίας στην οδό Χέυδεν κατέθεσε αγωγή κατά ιδιοκτήτη διαμερίσματος που μισθωνόταν βραχυχρόνια, επικαλούμενη τον κανονισμό της πολυκατοικίας. Ενώ σε αρκετές περιοχές των Αθηνών, όπως και σε νησιά και τουριστικούς προορισμούς όπου οι κάτοικοι υφίστανται εξώσεις λόγω Airbnb, έχουν αναπτυχθεί πρωτοβουλίες κατοίκων που δίνουν μάχη υπέρ της μακροχρόνιας στέγασης και κατά της μετατροπής της γειτονιάς τους σε τουριστικό θέρετρο ή θεματικό πάρκο. Στην Αθήνα, Έλληνες και ξένοι επενδυτές από Μέση και Απω Ανατολή, Ρωσία κ.ά., αλλά και ξενοδοχειακοί όμιλοι αγοράζουν και εκμεταλλεύονται μαζικά διαμερίσματα ή και ολόκληρες πολυκατοικίες – το 58% των ακινήτων που εκμισθώνονται μέσω Airbnb διατίθεται από επαγγελματίες.

Σε πολλές πόλεις του εξωτερικού, από το 2016 ακόμη, έχουν αρχίσει να επιβάλλονται απαγορεύσεις και περιορισμοί, π.χ. στον αριθμό των ακινήτων που μπορούν να διατεθούν στην πλατφόρμα ή στον αριθμό ημερών που αυτά μπορούν να εκμισθωθούν (σχετικούς περιορισμούς μελετά και η ελληνική κυβέρνηση).
Πέρυσι, η Πάλμα ντε Μαγιόρκα, πρωτεύουσα των Βαλεαρίδων, απαγόρευσε παντελώς τις βραχυχρόνιες μισθώσεις κατοικιών ή συγκροτημάτων διαμερισμάτων (εξαιρέθηκαν μονοκατοικίες εκτός περιοχών κατοικίας) για να προστατεύσει τη στέγαση των κατοίκων της, πολλοί από τους οποίους αναγκάζονταν να ζουν σε τροχόσπιτα και σκηνές το καλοκαίρι.

Παράλληλα επέβαλε υψηλότατο πρόστιμο στην υπηρεσία διαμοιρασμού διότι διαφήμιζε μη καταγεγραμμένα ακίνητα. Στη Βαρκελώνη μόνο συγκεκριμένος αριθμός ακινήτων, δηλωμένων στο Μητρώο Τουρισμού της Καταλωνίας, μπορούν να διατεθούν στην πλατφόρμα, δεν εκδίδονται πλέον νέες άδειες, οι έλεγχοι είναι αυστηρότατοι και τα πρόστιμα βαριά σε ιδιοκτήτες και πλατφόρμα. Στη Μαδρίτη «κόβονται» πολλά ακίνητα που διετίθεντο μέσω Airbnb και Homeaway, καθώς επιβάλλεται η ύπαρξη ξεχωριστής κύριας εισόδου στην περίπτωση που η εκμίσθωση ξεπερνά τις 90 ημέρες τον χρόνο. Σε Μάλαγα, Σεβίλλη, Βαλένθια εξετάζονται παρόμοια περιοριστικά μέτρα.

Αυστηρότατοι έλεγχοι

Στο Ρέικιαβικ τα σπίτια μπορούν να διατεθούν μόνο 90 ημέρες τον χρόνο και διενεργούνται αυστηρότατοι έλεγχοι ως προς το αν είναι δηλωμένα στην τουριστική υπηρεσία και πληρούν τους όρους υγιεινής και ασφάλειας. Στο Αμστερνταμ έχει απαγορευθεί πλήρως η βραχυχρόνια μίσθωση σε τρεις περιοχές και έχει περιοριστεί στις υπόλοιπες ο μέγιστος αριθμός ημερών εκμίσθωσης από 60 σε 30 τον χρόνο, ώστε «να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις του υπερ-τουρισμού στην κοινωνική συνοχή και την τοπική οικονομία». Στο Παρίσι, τη μεγαλύτερη αγορά Airbnb στον κόσμο, απαιτείται αριθμός εγγραφής της κατοικίας στο σχετικό μητρώο και απαγορεύεται η εκμίσθωσή της για περισσότερες από 120 μέρες τον χρόνο. Στο Βερολίνο, όπου από τον Μάιο του 2016 είχε πρακτικά απαγορευτεί η βραχυχρόνια μίσθωση, πέρυσι επιτράπηκε για έως και 90 ημέρες τον χρόνο. Στη Γλασκώβη απαγορεύτηκε η εκμίσθωση διαμερισμάτων που βρίσκονται σε συγκροτήματα κατοικιών με κοινή είσοδο, επιτρέπεται μόνο η εκμίσθωση δωματίου σε διαμέρισμα. Αντίστοιχο μέτρο μελετάται στο Εδιμβούργο.

Οι Αρχές της Νέας Υόρκης, που απαγορεύουν μισθώσεις για περίοδο μικρότερη των 30 ημερών εκτός και αν την οικία μοιράζεται με τους τουρίστες και ένας μόνιμος κάτοικος, απαίτησαν από πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης να καταθέτουν στις Αρχές μηνιαίες εκθέσεις με τα δεδομένα των πελατών τους. Ως επιχείρημα προέβαλαν την ανάγκη να περιοριστούν όσοι εκμισθώνουν άδεια διαμερίσματα το μέτρο, είπαν, θεσπίστηκε για να στηριχθούν τα λιγότερο εύπορα νοικοκυριά. Ωστόσο μηνύθηκαν από την Airbnb και έχασαν τη δίκη.

(Πηγή: nostimonimar.gr)

«Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε» λέει περίπου εσωτερικό σημείωμα που απέστειλε διευθύντρια προς εργαζόμενους.

Στο μυθιστόρημα (βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα) του Μίσσιου, την φράση αυτή τη λέει ένας αστυφύλακας σε έναν κρατούμενο, με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Το τίμημα του χαμόγελου στην επιστολή είναι μόλις… 300 ευρώ, τα οποία «σε σχέση με το μηδέν είναι 300% περισσότερα», όπως δηλώνει κυνικά (και με κακά μαθηματικά). Και αν τυχόν και ξεχαστεί ο εργαζόμενος και δεν χαμογελάσει… αυθόρμητα, θα έχει το νου του ο “μυστικός επισκέπτης”.

Καλησπέρα σας,

Σε συνέχεια της επικοινωνίας του διευθυντή πωλήσεων της εταιρείας μας, θα σας αναφέρω κάποιους λόγους για να χαμογελάτε για όσους δυσκολεύονται να το κάνουν.

– Επειδή έχετε δουλειά
-Επειδή πληρωνόσαστε στην ώρα σας (για αυτούς που θα πουν ότι παίρνουν 300Ε θυμίζω ότι το 300 σε σχέση με το μηδέν είναι 300% περισσότερο)
– Επειδή εργάζεστε σε μια εταιρεία που σας σέβεται και ακούει τα προβλήματά σας
-Επειδή η εταιρεία επένδυσε χρήματα για να συνεχίζετε να εργάζεστε
-Επειδή πληρώνεστε για αυτό
-Επειδή οι πελάτες του καταστήματος σας πληρώνουν, και πρέπει να τους ευχαριστείτε για αυτό με ένα χαμόγελο
-Γιατί θα έχουμε τόσο καλές προσφορές που πρέπει να τις διαφημίζουμε

Ανυπομονώ να δω την ανταπόκρισή σας στα αποτελέσματα της έρευνας του μυστικού επισκέπτη που θα γίνει μέσα στο μήνα

Ευχαριστώ

Χαμογελάστε αυθόρμητα… Σας βλέπουμε!

INTIME NEWS/ΚΑΡΤΣΩΝΑΚΗΣ ΜΑΚΗΣ

Πρωτόγνωρο ήταν το φαινόμενο της πρόσφατης κακοκαιρίας στην Κρήτη, όπου έβρεχε συνεχώς επί 41 ώρες και σε ένα τριήμερο έπεσαν πάνω από 15.500 κεραυνοί.

Την ιδιαιτερότητα του φαινομένου αναδεικνύουν τα νεότερα στοιχεία του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών-meteo από την ανάλυση της μετεωρολογικής κατάστασης που προκάλεσε τις καταστροφικές πλημμύρες στην Κρήτη στο τριήμερο 24-26 Φεβρουαρίου.

Σύμφωνα με αυτά, στους δύο σταθμούς του ΕΑΑ/meteo.gr στην Ασή Γωνιά και στου Ασκύφου για περίπου 41 συνεχόμενες ώρες έπεφτε βροχή χωρίς καμία διακοπή. Η μεγαλύτερη ένταση καταγράφηκε και στους δύο σταθμούς στο εξάωρο μεταξύ 06:30-12:30 του πρωινού της Δευτέρας 25 Φεβρουαρίου.

Διαδοχικές θέσεις του βαρομετρικού χαμηλού και κεραυνικά πλήγματα -METEO.GR

Εστιάζοντας σε ορισμένα σημεία όπου σημειώθηκαν μεγάλες καταστροφές, το ΕΑΑ-meteo εκτιμά ότι μόνο στα ανατολικά κράσπεδα των Λευκών Ορέων, μια περιοχή έκτασης περίπου 140 τετραγωνικών χιλιομέτρων, έπεσαν περισσότερα από 80 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού, χωρίς να υπολογισθούν οι ποσότητες που έπεσαν στο υπόλοιπο πολύ μεγαλύτερο τμήμα του νομού Χανίων.

Όψη από τα βόρεια της κατανομής της βροχής στη Δυτική Κρήτη – METEO.GR

Εξάλλου στη διάρκεια του τριημέρου 24-26 Φεβρουαρίου το σύστημα ανίχνευσης κεραυνών ΖΕΥΣ του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών ανίχνευσε συνολικά περισσότερους από 15.500 κεραυνούς στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης.

Η ανάλυση των στοιχείων δείχνει το ρόλο της τοπογραφίας στην συγκέντρωση του μεγαλύτερου όγκου βροχής στα Λευκά Όρη, με δύο διακριτές περιοχές.

METEO.GR

Η πρώτη ήταν στα ανατολικά Λευκά Όρη με ύψος βροχής μεγαλύτερο των 500 χιλιοστών, όπου βρίσκονται και οι δύο σταθμοί του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών/meteo.gr, οι οποίοι κατέγραψαν τα μεγαλύτερα ύψη βροχής (Ασή Γωνιά με 558 χιλιοστά και Ασκύφου με 596 χιλιοστά).

Η δεύτερη στην περιοχή του Σέμπρωνα στα βορειοδυτικά κράσπεδα των Λευκών Ορέων, όπου ο σταθμός κατέγραψε 496 χιλιοστά βροχής.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ)

Συντάκτης: Μπάρτος Ντούντεκ – Επιμέλεια: Κώστας Συμεωνίδης

Ο Μάρεκ Λιζίνσκι είναι ένα από τα χιλιάδες θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από παιδόφιλους καθολικούς ιερείς στην Πολωνία. Προ ημερών διηγήθηκε τη φρικτή προσωπική ιστορία του στην Deutsche Welle.

13 Δεκεμβρίου του 1981 είναι η μέρα που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ ο Μάρεκ Λιζίνσκι. Ήταν μια Κυριακή και η τελευταία νύχτα που πέρασε με τον παιδόφιλο ιερέα. Την επομένη το πρωί ο τότε 13χρονος αποφάσισε να εκμυστηρευτεί στη μητέρα του και στη γιαγιά και τον παππού του το μεγάλο του «μυστικό». «Ο παπάς κάνει άσχημα πράγματα με μένα», είπε τότε στους δικούς του. Ο Μάρεκ είχε επιλέξει όμως τη «λάθος μέρα» για να αποκαλύψει τη φρίκη που ζούσε. Την ημέρα εκείνη ο κομμουνιστής στρατηγός Γιαρουσέλσκι κήρυττε τη χώρα σε κατάσταση πολέμου. Η λέξη «πόλεμος» κυριαρχούσε στα στόματα όλων και ξυπνούσε και στους οικείους του Μάρεκ τις φρικτές μνήμες της γερμανικής Κατοχής. Μέσα στον πανικό της ημέρας κανείς δεν έδωσε τη δέουσα σημασία στην εξομολόγηση του νεαρού. Σήμερα «το καταλαβαίνω αλλά για πολλά χρόνια δεν τους συγχωρούσα», λέει σήμερα.

Έτσι όμως έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνος το βαθύ τραύμα. Στα 14 άρχισε να πίνει και έγινε αλκοολικός. Για τα επόμενα 30 σχεδόν χρόνια δεν ξαναμίλησε σε κανέναν για την σεξουαλική κακοποίηση από τον ιερέα του χωριού. Έσπασε τη σιωπή του τελικά σε ηλικία 43 ετών και ξεκίνησε θεραπεία, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα διότι οι φρικτές μνήμες δυστυχώς δεν σβήνουν.

Τρία χρόνια διαθεσιμότητα στον παπά

Ο Μάρεκ Λιζίνσκι κρατά τη φωτογραφία του ως 13χρονου όταν κακοποιούνταν από τον παπά

Ακόμη και σήμερα, στα 51 του χρόνια, όπως λέει, συνεχίζει να βλέπει εφιάλτες με τη σεξουαλική του κακοποίηση. Κατά τη διάρκεια της μέρας περνάει διάφορες περίεργες φάσεις, όπως λέει. Ορισμένες φορές αισθάνεται την ανάγκη απλά να αγκαλιάσει τον εαυτό του. «Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αγκαλιάσω τον 13χρονο μέσα μου τον οποίο τότε δεν βοήθησε κανείς. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να τον αγαπήσω».

Η ποινή που επιβλήθηκε στον παπά; Τέθηκε απλώς σε τριετή διαθεσιμότητα. Σήμερα εργάζεται και πάλι ως πνευματικός. Η δίκη του εκκρεμεί.

Όντας πλέον απεξαρτημένος εδώ και 15 χρόνια, ο Μάρεκ Λιζίνσκι ίδρυσε πριν από μερικά χρόνια μια οργάνωση για την προστασία θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης. Μια από τις πιο δύσκολες υποθέσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί ήταν εκείνη του Μάριους Μιλέβσκι. Δράστης ήταν ο παπάς στον οποίο εξομολογούνταν όλη η οικογένεια. Έτσι γνώριζε τα πάντα για όλους και κυρίως για τη δεινή οικονομική κατάσταση της οικογένειας και μπορούσε να τα αξιοποιήσει για να πετύχει τους σκοπούς του. «Με κάλεσε στο σπίτι του», θυμάται σήμερα ο Μάριους. «Με ρώτησε αν ήθελα να κάνω μπάνιο. Του είπα ναι, αφού στο σπίτι δεν είχαμε καν νερό. Άρχισα να αισθάνομαι άβολα όταν ξεκίνησε να με πλένει. Και τότε με ανάγκασε για πρώτη φορά σε στοματικό σεξ», λέει ο σήμερα 28χρονος.

Ο παπάς τον κακοποιούσε επί εννέα χρόνια. Γιατί δεν μίλησε νωρίτερα σε κάποιον; «Ποιος θα πίστευε ένα παιδάκι από μια οικογένεια αλκοολικών;».

Με όπλο τις συνεχείς απειλές

Ο Πάπας Φραγκίσκος φιλάει το χέρι του Μάρεκ Λιζίνσκι

Πρόκειται για ένα κλασσικό παράδειγμα, σχολιάζει ο Μάρεκ Λιζίνσκι. Οι παιδόφιλοι ιερείς αναζητούν πολύ στοχευμένα τα θύματά τους και στη συνέχεια απειλούν τα παιδιά λέγοντάς τους «αν μιλήσεις θα πεθάνει η μαμά σου» ή «αν μιλήσεις θα πας στην κόλαση». Πρόκειται για «πνευματική κακοποίηση», όπως λέει.

Στην υπόθεση του Μάριους Μιλέβσκι ο παιδόφιλος ιερέας αθωώθηκε τελικά από το Εκκλησιαστικό Δικαστήριο. Ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου όμως κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση. «Τουλάχιστον με στήριξε το κράτος», λέει ο Μιλιέβσκι. «Αισθάνομαι ανακουφισμένος».

Τα περισσότερα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από ιερείς στην Καθολική Εκκλησία θεωρούν την κακοποίησή τους το ίδιο τραυματική με την αντίδραση της Εκκλησίας που συνήθως αμφισβητεί τους ισχυρισμούς τους.

Μέχρι και σήμερα οι Μάρεκ και Μάριους δεν βρήκαν ούτε έναν ιερέα που να τους πει ξεκάθαρα ότι πιστεύει τις διηγήσεις τους. Εκτός από έναν. «Του είπα ότι ως παιδί έπεσα θύμα ενός παιδόφιλου ιερέα. Η έκφραση του προσώπου του άλλαξε και έγινε σκυθρωπή. Τότε δάκρυσε. Το πρόσωπό του ‘εξερράγη’ και μου φίλησε το χέρι», λέει σήμερα φανερά συγκινημένος ο Μάρεκ Λιζίνσκι. «Για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια αισθανόμουν ελεύθερος, απαλλαγμένος από ένοχα συναισθήματα. Σήμερα μου γράφουν και άλλα θύματα ότι τους συγκίνησε η κίνηση αυτή. Επί πέντε χρόνια προσπαθούσα να γίνω δεκτός από τα ανώτερα κλιμάκια της Εκκλησίας στην Πολωνία. Αδιαφορούσαν και με έβριζαν. Ήταν η πρώτη φορά που ένας πνευματικός μου έδειξε ότι με πιστεύει και ότι με σέβεται».

Ο πνευματικός αυτός ήταν ο Πάπας Φραγκίσκος. Η συνάντηση έγινε προ ημερών στις 20 Φεβρουαρίου. Είναι η δεύτερη ημερομηνία που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ στη ζωή του ο Μάρεκ Λιζίνσκι.

(Πηγή: dw.com)

Ο Γιάννης Μπεχράκης, ένας από τους πιο πολυβραβευμένους και αγαπητούς στους συναδέλφους του φωτοειδησεογράφους του πρακτορείου ειδήσεων Reuters, πέθανε έπειτα από μακρά, άνιση μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 58 ετών.

Αφού εντάχθηκε στο πρακτορείο πριν από 30 και πλέον χρόνια, ο Μπεχράκης κάλυψε συνταρακτικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο, από τις συρράξεις στο Αφγανιστάν, στην Αφρική, στην Τσετσενία, ως τον τεράστιο και εξαιρετικά καταστροφικό σεισμό στο Κασμίρ ή την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011.

Στην επαγγελματική του πορεία, κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων του αλλά και πολλών ανταγωνιστών του για την ικανότητα και το θάρρος του. Ήταν ο επικεφαλής της ομάδας του πρακτορείου που έλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2016, για την κάλυψη της κρίσης των προσφύγων.

Οι συνάδελφοί του που εργάστηκαν στο πλάι του στο πεδίο τόνισαν πως το Ρόιτερς έχασε έναν ταλαντούχο, απόλυτα αφοσιωμένο φωτοειδησεογράφο και δημοσιογράφο.

Αναφερόμενος στη ματιά και το στιλ της δουλειάς του Μπεχράκη, ο βετεράνος φωτοειδησεογράφος του Ρόιτερς Γκόραν Τομάσεβιτς σχολίασε ότι για τον εκλιπόντα, πάντα το ζητούμενο «ήταν να αφηγηθεί την ιστορία με όσο πιο άρτιο, καλλιτεχνικό τρόπο ήταν δυνατόν».

«Δεν θα συναντήσετε κανέναν εξίσου αφοσιωμένο, τόσο εστιασμένο, κάποιον που θα θυσίαζε τα πάντα για να καταγράψει την πιο σημαντική εικόνα», πρόσθεσε.

Αυτή η αφοσίωση του Μπεχράκη, που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, ήταν βασικό στοιχείο της προσωπικότητάς του. Ο φίλος και συνάδελφός του Βασίλης Τριανταφύλλου, που συνεργάστηκε μαζί του τριάντα χρόνια, τον περιγράφει ως «θυελλώδη» τύπο, που δεν σταμάταγε να δουλεύει, μέρα-νύχτα, ενίοτε με κίνδυνο ακόμα και για τη ζωή του, για να τραβήξει τη φωτογραφία που ήθελε.

Όταν ο Μπεχράκης δεν ήταν απορροφημένος στη δουλειά του, ήταν θερμός, αστειευόταν, συνάρπαζε τους ανθρώπους γύρω του. Ενίοτε, μπορούσε να είναι παράφορος.

«Ο Γιάννης ήταν από τους καλύτερους φωτοειδησεογράφους της γενιάς του, ήταν παθιασμένος, γεμάτος ζωή, γεμάτος ένταση στη δουλειά του και στη ζωή του», σημείωσε η Ντίνα Κυριακίδου-Κοντίνη, η οποία δουλεύει για το πρακτορείο στις ΗΠΑ. «Οι φωτογραφίες του είναι εκπληκτικές, ορισμένες είναι έργα τέχνης. Όμως ήταν η βαθιά κατανόηση των θεμάτων αυτή που τον έκανε σπουδαίο φωτοειδησεογράφο.»

Αυτό που βρισκόταν πίσω από όλα όσα έκανε ο Μπεχράκης στην επαγγελματική του σταδιοδρομία ήταν η σπάνια αποφασιστικότητά του να αποκαλύψει στον κόσμο τι συνέβαινε στις εμπόλεμες χώρες και στις χώρες σε κρίση. Πίστευε στη δύναμη της εικόνας, της φωτογραφίας που μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου, ακόμη και να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Αυτή η πεποίθησή του τον ώθησε να δημιουργήσει ένα έργο-παρακαταθήκη που θα μείνει στη συλλογική μνήμη για πολλά χρόνια μετά τη φυγή του.

«Η αποστολή μου είναι να σας αφηγηθώ την ιστορία, ώστε εσείς να αποφασίσετε τι θέλετε να κάνετε», είχε πει συζητώντας για το Πούλιτζερ που πήρε η ομάδα του Ρόιτερς που κάλυψε την κρίση των προσφύγων στην Ευρώπη. «Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει: “δεν γνώριζα”».

Αφήνει πίσω τη σύζυγό του Ελισάβετ, την κόρη τους Ρεβέκκα και τον γιο του Δημήτρη.

Το ΔΣ της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας

Με οδύνη πληροφορηθήκαμε πριν λίγη ώρα ότι έφυγε από κοντά μας ο αγαπημένος φίλος, συνάδελφος, δάσκαλος, ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης.

Τα λόγια είναι φτωχά για να εκφράσουν το μέγεθος της απώλειας για όλους εμάς που τον ζήσαμε από κοντά.

Πάντα παρών στο δρόμο, σε συρράξεις, στο προσφυγικό, πάντα εκεί όπου όλοι οι άλλοι φεύγουν και πάντα με την δικιά του μοναδική και ανεπανάληπτη ματιά.

Εκφράζουμε την απέραντη θλίψη και τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.

Φίλε Γιάννη καλό ταξίδι

Η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου

Με ανακοίνωσή της που εστάλη μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής, αφού έγινε γνωστός ο θάνατος του Γιάννη Μπεχράκη, η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (ΕΑΞΤ) απηύθυνε «θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους οικείους και τους συναδέλφους του στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters».

Η ανακοίνωση:

«Ο Γιάννης Μπεχράκης, ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους της γενιάς του, απεβίωσε χτες στην Αθήνα μετά από πάλη με τον καρκίνο. Ήταν 58 ετών.

Νοιώθοντας συντριβή για τον αδόκητο θάνατό του, τα μέλη της ΕΑΞΤ εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους οικείους και τους συναδέλφους του στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, στο οποίο εργάστηκε και διακρίθηκε για περισσότερα από 30 χρόνια.

Για δεκαετίες ολόκληρες λίγα ήταν τα μεγάλα πολεμικά, πολιτικά, αθλητικά και κοινωνικά γεγονότα σε ολόκληρο τον κόσμο από τα οποία απουσίασε ο Γιάννης. Το να πει κανείς ότι απλώς τα κάλυψε με τον φακό του, θα ήταν πολύ φτωχό. Με τις φωτογραφίες του σφράγισε τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο θυμόμαστε τα γεγονότα – από τους πολέμους σε Αφγανιστάν και Σιέρα Λεόνε μέχρι την προσφυγική κρίση και την Αραβική Άνοιξη.

Ο κατάλογος των διεθνών διακρίσεων του Γιάννη Μπεχράκη αντανακλά τόσο την ποιότητα της δουλειάς του όσο και τον προσωπικό κίνδυνο στον οποίον εξέθεσε πολλές φορές τον εαυτό του στο δημοσιογραφικό του καθήκον.

Επιγραμματικά και μόνο αναφέρουμε τα βραβεία Pulitzer το 2016, World Press Photo το 2000, Bayeux-Calvados το 2002 και τον τίτλο του Φωτογράφου της Χρονιάς από την εφημερίδα Guardian το 2015.

Πέρα από την πολυσχιδή και δημιουργική δουλειά του, ο Γιάννης ήταν  ενεργό και δραστήριο μέλος της ΕΑΞΤ. Θα τον θυμόμαστε για πάντα.

“Είμαι εκεί για να καταγράφω τις καλύτερες και τις χειρότερες πλευρές της ανθρωπότητας”, είπε κάποτε. Ας μείνουν αυτά τα λόγια ως παρακαταθήκη του.

Tο ΔΣ της ΕΑΞΤ»

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Συντάκτης: Δημήτρης Αγγελίδης

Την καταδίκη της Ελλάδας για την απάνθρωπη και εξευτελιστική κράτηση εννέα ασυνόδευτων ανήλικων το 2016, που υποβλήθηκαν στο λεγόμενο καθεστώς «προστατευτικής φύλαξης» σε αστυνομικά τμήματα της Βόρειας Ελλάδας για περίοδο από 21 μέχρι 33 ημέρες, αποφάσισε ομόφωνα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (H.A. και άλλοι εναντίον Ελλάδας).

Η απόφαση είναι σημαντική καθώς δεκάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι κρατούνται για μεγάλο διάστημα σε εντελώς ακατάλληλα κρατητήρια μέχρι να βρεθεί θέση να παραπεμφθούν σε άλλες δομές, πρακτική την οποία χαρακτηρίζει «απαράδεκτη» η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπως υπενθυμίζει το Δικαστήριο.

Πρόκειται για έξι Σύρους, δύο Αφγανούς και έναν Μαροκινό, τότε ηλικίας 14 έως 17 ετών, οι οποίοι εισήλθαν στην Ελλάδα λίγο πριν από την υπογραφή της ευρωτουρκικής συμφωνίας τον Μάρτιο του 2016.

Οι ανήλικοι κρατήθηκαν στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων για παρατεταμένο διάστημα, σε συνθήκες που το Δικαστήριο έκρινε απάνθρωπες και εξευτελιστικές, χωρίς αύλειο χώρο, κατάλληλη σίτιση ή δυνατότητα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, στο «καθεστώς προστατευτικής φύλαξης» το οποίο χαρακτηρίζει απαράδεκτο η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Στη συνέχεια οι ανήλικοι διέμειναν στη λεγόμενη ασφαλή ζώνη του κέντρου φιλοξενίας στα Διαβατά, σε συνθήκες που το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπερβαίνουν την κόκκινη γραμμή που θα παραβίαζε τα δικαιώματά τους. Αποφάσισε όμως ότι η κράτησή τους σε συνοροφυλάκια και αστυνομικά τμήματα αποτελεί παράνομη στέρηση της ελευθερίας τους. Αποφάσισε επιπλέον ότι οι ενέργειες των αρχών παραβίασαν το δικαίωμα γρήγορης απόφασης σχετικά με τη νομιμότητα της κράτησης.

Το Δικαστήριο σημειώνει ότι οι ανήλικοι είχαν ήδη κρατηθεί για μεγάλο διάστημα σε κρατητήρια, πριν προτείνει το αρμόδιο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης την τοποθέτησή τους σε κέντρα υποδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων, ενώ ο εισαγγελέας Κακουργιοδικείου Κιλκίς, που είχε την επιμέλειά τους κατά τον νόμο, δεν τους έφερε σε επαφή με δικηγόρο ούτε προσέβαλε την απόφαση κράτησης, ώστε να μεταφερθούν γρηγορότερα σε κατάλληλες δομές.

(Πηγή: efsyn.gr)

Του Γιώργου Νικολαΐδη – ψυχίατρου διευθυντή της Δ/νσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού

Όταν μιλάμε για τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών για ποια κλίμακα του φαινομένου μιλάμε και στην Ελλάδα και διεθνώς;

Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει εδώ και αρκετά χρόνια διοργανώσει μια πανευρωπαϊκή καμπάνια που την έχει ονομάσει «1 προς 5», γιατί μετά από ανασκόπηση των δεδομένων που βρίσκουμε στη σχετική βιβλιογραφία φαίνεται ότι στην Ευρώπη 1 στα 5 παιδιά, κατά τη διαδρομή της παιδικής του ηλικίας, θα βρεθεί να είναι θύμα κάποιου είδους σεξουαλικής θυματοποίησης. Αντίστοιχα, είναι τα στοιχεία που έχουμε βάσει ερευνών στον γενικό πληθυσμό στην Ελλάδα. Περίπου 1 στα 6 παιδιά έβγαινε να έχει κάποια εμπειρία σεξουαλικής θυματοποίησης σε μια προηγούμενη έρευνα που είχαμε κάνει ως Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού.

Στο ίδιο πλαίσιο –και αυτό νομίζω ότι είναι πιο σημαντικό– περίπου 7,6% των παιδιών μάς είχε αναφέρει ότι είχε μια εμπειρία ανεπιθύμητης έκθεσης σε σεξουαλική βία ή θυματοποίηση που είχε και σωματική επαφή. Δεν ήταν απλώς έκθεση σε πορνογραφικό υλικό, παρενόχληση στο Διαδίκτυο, ή να σε παίρνουν φωτογραφία στα αποδυτήρια στη γυμναστική και να την ανεβάζουν π.χ. στο Facebook, ήταν ανεπιθύμητη εμπειρία σώμα με σώμα. Γύρω στο 2%-3% των παιδιών μάς ανέφερε μια εμπειρία απόπειρας βιασμού, δηλαδή ανεπιθύμητου σεξ ή βιασμού.

Μπορεί να ακούγονται μικρά αυτά τα νούμερα, αλλά, για παράδειγμα, ακόμη και το 3% μπορεί να σημαίνει γύρω στο 1 στα 30 παιδιά. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε 30 παιδιά στον ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό μας κύκλο. Δεν μας περνάει από το μυαλό ότι ένα από αυτά ήταν θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

Αυτό το υπογραμμίζω όποτε κάνουμε σεμινάρια που απευθύνονται σε ανθρώπους που προέρχονται από τον χώρο της εκπαίδευσης. Όταν ένας εκπαιδευτικός μπαίνει σε μία τάξη πρέπει να έχει κατά νου ότι μιλάει σε μία τάξη στην οποία υπάρχει κατά πάσα πιθανότητα ένα παιδί το οποίο είτε έχει υπάρξει, είτε θα υπάρξει στη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Αυτό αλλάζει λίγο το πώς σκεφτόμαστε αυτά τα γκρίζα νούμερα.

Η επίγνωση του συστήματος είναι πάρα πολύ μικρή. Αυτά που σας λέω για την Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα ερευνητικής δουλειάς πεδίου που έγινε σε μια έρευνα με αντιπροσωπευτικό δείγμα 11, 13 και 16 παιδιών, συνολικά 15.000 σε όλη την Ελλάδα, με τυχαιοποιημένο τρόπο. Την ίδια εποχή, για τις ίδιες ηλικίες και τις ίδιες γεωγραφικές περιοχές που είχε βγάλει η δειγματοληψία, πήγαμε σε όλους τους φορείς που δυνητικά θα μπορούσαν να πάρουν μια αναφορά για ένα τέτοιο κρούσμα: την αστυνομία, τις εισαγγελίες, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, ακόμη και τις υπηρεσίες εκπαίδευσης, τους συμβουλευτικούς σταθμούς νέων και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Όλοι μαζί για το ίδιο χρονικό διάστημα και τις ίδιες ηλικίες και περιοχές είχαν αναφορές που αντιστοιχούσαν στο 0,07% του παιδικού πληθυσμού. Δείτε τη σύγκριση: 16% (έκθεση σε σεξουαλική βία γενικά) ή 7,6% (έκθεση σε σεξουαλική βία με σωματική επαφή) ή ακόμα και 3% (απόπειρα βιασμού ή βιασμός) με 0,07% που γίνεται τελικά γνωστό. Το χάσμα είναι τεράστιο.

Η έκταση του προβλήματος είναι μεγάλη και ακόμη και εάν δεχτούμε ότι τα περιστατικά που περιλαμβάνουν σωματική επαφή, τα πιο βαριά, είναι συνήθως πιο σπάνια, ξέρουμε ότι μερικά πράγματα, όπως η έκθεση γυμνών φωτογραφιών στο Διαδίκτυο μπορεί αφενός να προανακρούει μια σωματική επαφή θυματοποίησης, όπως στην περίπτωση του grooming μέσω του Διαδικτύου ή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αφετέρου μπορεί να είναι ένα γεγονός πολύ τραυματικό ψυχικά για ένα παιδί και να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστες επιπτώσεις. Οπότε ας μη θεωρούμε ότι και τα υπόλοιπα, πλην της φυσική επαφής, δεν είναι σημαντικά.

Υπάρχει αυξητική τάση ως προς αυτά τα φαινόμενα;

Δεν φαίνεται να υπάρχει μια μεταβολή στη συχνότητα της σεξουαλικής κακοποίησης – σε αντιδιαστολή με τη σωματική ή την ψυχολογική κακοποίηση ή την παραμέληση, που αποτελούν κυρίως κοινωνικά φαινόμενα και επηρεάζονται περισσότερο από προσδιοριστές της κοινωνικής παθολογίας. Η σεξουαλική κακοποίηση φαίνεται να είναι οικουμενικό φαινόμενο. Υπάρχει σε όλες τις γνωστές ανθρώπινες κοινωνίες, πάνω κάτω με ίδιες συχνότητες, χωρίς μεγάλες μεταβολές ακόμη και ανάμεσα στις ηπείρους. Δεν φαίνεται να μεταβάλλεται ουσιωδώς με τον χρόνο. Δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε αστικές, αγροτικές και ημιαστικές περιοχές, κάτι που επίσης μπορώ να σας το πω και για την Ελλάδα. Αν υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στις αστικές και τις αγροτικές περιοχές αυτή αφορά μόνο το πότε εκτίθενται και θυματοποιούνται τα παιδιά, κάτι που έχει να κάνει περισσότερο με τις ευκαιρίες που δίνονται, με τις επαφές που έχουν με περισσότερο κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι στις αγροτικές περιοχές για τα μικρά παιδιά έχουμε λίγο, αλλά όχι στατιστικά σημαντική, μικρότερη συχνότητα, που μόλις προχωράμε προς την εφηβεία όχι μόνο εξαφανίζεται, αλλά σε εκείνες τις ηλικίες έχουμε και λίγο μεγαλύτερη συχνότητα στις περιοχές που προανέφερα απ’ ό,τι στις αστικές, οπότε πάνω κάτω είναι ίδια αθροιστικά η έκθεση. Επίσης, είναι ίδια στα διάφορα κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Αφορά μορφωμένους, αμόρφωτους, πλούσιους, φτωχούς, όλους τους πληθυσμούς και τις υποομάδες του πληθυσμού και τις κοινωνικές κατηγορίες. Και γι’ αυτό μια πεποίθηση που υπάρχει στην ελληνική δημόσια συζήτηση, όπως και σε κάποιες άλλες χώρες, ότι δηλαδή η κοινωνία έχει κατά κάποιον τρόπο διαστραφεί και έχουμε γεμίσει παιδόφιλους, δεν στέκει. Αυτό που γίνεται και έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι έχουμε γεμίσει παιδόφιλους είναι ότι ένα μικρό ποσοστό θυμάτων παίρνει το θάρρος και βγαίνει και μιλάει• γι’ αυτό γίνονται γνωστά περισσότερα περιστατικά. Πιθανώς η συχνότητα ήταν η ίδια και στην Ελλάδα και αλλού τα παλαιότερα χρόνια, αλλά οι άνθρωποι αυτοί έπαιρναν το μυστικό στον τάφο τους και δεν το μαθαίναμε ποτέ. Είναι συνεπώς ψευδής η αίσθηση ότι ξαφνικά γεμίσαμε παιδόφιλους. Το μόνο κομμάτι της συχνότητας της σεξουαλικής θυματοποίησης των παιδιών που επηρεάζεται από παράγοντες κινδύνου της κοινωνικής παθολογίας και άρα μεταβάλλεται συν τω χρόνω είναι αυτό που αναφέρεται σε θύματα που συνήθως ονομάζονται «πολυθυματοποιημένα παιδιά», τα παιδιά δηλαδή που κατά τη διαδρομή της παιδικής τους ηλικίας θα υποστούν διαφορετικής μορφής και πολλαπλή θυματοποίηση: ένα τέτοιο παιδί θα παραμεληθεί ως βρέφος, θα κακοποιηθεί σωματικά, θα κακοποιηθεί ψυχικά. Αυτό το παιδί κάποια στιγμή θα συναντήσει και τη σεξουαλική βία στη ζωή του, ως αποτέλεσμα ελλιπούς φροντίδας και επίβλεψης. Αυτό το κομμάτι όντως μεταβάλλεται με τον χρόνο και τις κοινωνικές συνθήκες, αλλά αυτό είναι ένα μικρό κομμάτι της σεξουαλικής βίας.

Περίπου 85% των περιπτώσεων σεξουαλικής βίας στα παιδιά γίνεται σε αυτό που λέγεται «κύκλος εμπιστοσύνης» του παιδιού, είτε δηλαδή από την πυρηνική οικογένεια, τους γονείς, είτε το στενό συγγενικό περιβάλλον, ή ανθρώπους πολύ κοντινούς που η οικογένεια φέρνει σε επαφή με το παιδί. Αυτό που μας έλεγαν οι μανάδες μας για χρόνια, «να προσέχουμε τον κύριο με τις καραμελίτσες που τη στήνει έξω από το σχολείο», δεν ευσταθεί γιατί δεν υπάρχει συνήθως αυτός ο κύριος έξω από τα σχολεία. Ο κύριος αυτός σε μεγάλο βαθμό είναι ήδη μέσα στην οικογένεια ή πολύ κοντά σε αυτήν. Και αυτή είναι η δυσκολία στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Πλέον έχουμε στην Ελλάδα καλύτερη  εικόνα  της πραγματικότητας;

Σίγουρα έχουμε καλύτερη κατάσταση στη δημόσια συζήτηση, γιατί συζητιούνται περιστατικά που καταγγέλλονται, έστω αυτό το 0,07% που σχολιάσαμε προηγουμένως. Γιατί πλέον τα περιστατικά γίνονται γνωστά, ενώ παλαιότερα στην «αγνή ελληνική ύπαιθρο» περιστατικά συνέβαιναν επίσης, αλλά τα ήξεραν μόνο ο δράστης και το θύμα.

Μπορεί όμως να ξεδιπλωθεί μια στρατηγική πρόληψης;

Μπορούν να υπάρξουν αποτελεσματικά μέτρα πρόληψης. Υπάρχει μια συζήτηση σε χώρες του αγγλοσαξονικού κόσμου, επειδή ορισμένοι ερευνητές στο πεδίο ανακοίνωσαν ότι βρίσκουν πτωτικούς ρυθμούς στα περιστατικά και αυτό το αποδίδουν στην εφαρμογή κάποιων συνεκτικών στρατηγικών πρόληψης, σχετικά με το κατά πόσο αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή είναι ερευνητικά εσφαλμένο.

Γενικά, βέβαια, το ότι υπάρχουν πολιτικές που μπορεί να είναι αποτελεσματικές το ξέρουμε και είναι τεκμηριωμένο και όσον αφορά την πρόληψη, η οποία σαφώς είναι προτιμότερη και πολύ πιο αποτελεσματική από τη θεραπεία και την αντιμετώπιση των κρουσμάτων άπαξ και εκδηλωθούν.

Ο βασικότερος πυλώνας της πρόληψης είναι η ενημέρωση των ίδιων των παιδιών. Η εισαγωγή τους στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση όσο το δυνατόν νωρίτερα, προφανώς με υλικό που να είναι έτσι διαμορφωμένο σε γλώσσα κατάλληλη για τα παιδιά κάθε ηλικίας. Άλλωστε, επειδή οι νεότερες γενιές χειρίζονται πολύ καλύτερα τη νέα τεχνολογία από τις παλαιότερες και αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει έτσι όπως αλλάζει αλματωδώς η τεχνολογία, τα παιδιά ξέρουν τα πάντα από πάρα πολύ νωρίς. Αυτή η αναστολή που υπήρχε παλαιότερα, ότι με το να μιλήσεις στα παιδιά για το σεξ θα τα εκθέσεις σε πράγματα τα οποία δεν ξέρουν στην εποχή μας, είναι πάρα πολύ αμφιβόλου υποστάσεως. Αυτό που λείπει δεν είναι το να ξέρουν διάφορα πράγματα, είναι το να έχουν μια συγκροτημένη και αξιόπιστη πηγή που να τους μιλήσει γι’ αυτά τα θέματα. Κυρίως, να τους μιλήσει για τα δικαιώματά τους στο σώμα τους, το δικαίωμά τους να αρνούνται πράγματα εάν δεν τα θέλουν, και το δικαίωμά τους και τη δυνατότητά τους να καταγγέλλουν και να ζητούν βοήθεια από ενήλικες εμπιστοσύνης που να είναι σημεία αναφοράς.

Αυτό είναι το θέμα – δεν είναι το εάν θα πονηρέψουμε τα παιδιά επειδή θα τους πούμε πράγματα που δεν ξέρουν.

Οποιοιδήποτε έχουν εμπλακεί σε τέτοια προγράμματα προαγωγής υγείας, ακόμη και στα Δημοτικά, εκπλήσσονται όλοι από το πόσα ήδη ξέρουν τα παιδιά.

Ένας βασικός πυλώνας επομένως είναι η ενημέρωση των παιδιών και η αγωγή υγείας.

Ένας δεύτερος είναι η εφαρμογή ορισμένων πολιτικών και μέτρων που έχουν αποδώσει σε ορισμένες χώρες, όπως η δημιουργία ειδικών μητρώων για καταδικασμένους για αδικήματα σεξουαλικής θυματοποίησης παιδιών, το οποίο να είναι προϋπόθεση για όλους τους επαγγελματίες που δουλεύουν και έρχονται καθημερινά σε επαφή με παιδιά. Αυτό που προβλέπεται και στη συνθήκη του Lanzarote του Συμβουλίου της Ευρώπης, της επιτροπής που έχει την ευθύνη της εφαρμογής της και της οποίας έχω την τιμή να προεδρεύω αυτή τη χρονιά.

Αυτό προφανώς είναι αυτονόητο. Δεν νομίζω ότι κανένας θα ήθελε να στείλει το παιδί του σε έναν παιδικό σταθμό, σε ένα σχολείο, σε ένα γυμναστήριο, σε ένα χοροδιδασκαλείο όπου αυτός που διδάσκει, ή ο οδηγός του λεωφορείου, ή οι άνθρωποι που έρχονται σε καθημερινή επαφή με το παιδί να έχουν καταδίκες για σεξουαλική παραβίαση παιδιών. Ήταν οδυνηρό όταν σε διάφορες χώρες ξέσπασαν περιστατικά σεξουαλικής παραβίασης παιδιών που έγιναν γνωστά από επαγγελματίες που είχαν καθημερινή επαφή με παιδιά και έγινε γνωστό ότι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν στο παρελθόν καταδίκες γι’ αυτού του είδους τα αδικήματα.

Θέλω να σας θυμίσω ότι και στην Ελλάδα η μεγαλύτερη μέχρι τώρα υπόθεση σεξουαλικής παραβίασης παιδιών έλαβε χώρα στην πόλη του Ρεθύμνου, έγινε γνωστή το 2011 και δράστης ήταν ένας εκπαιδευτικός και προπονητής μιας αθλητικής ομάδας για αγόρια, παιδιά και εφήβους. Φυσικά, οι άνθρωποι που έχουν αυτού του είδους τον σεξουαλικό προσανατολισμό επιδιώκουν συνήθως να έρχονται σε επαγγελματικές θέσεις που τους φέρνουν σε θέσεις ευθύνης, εμπιστοσύνης και δύναμης απέναντι σε παιδικούς πληθυσμούς.

Το τρίτο στοιχείο ως προς την πρόληψη είναι να υπάρχουν συντεταγμένες διαδικασίες ως προς την ανίχνευση. Αυτό αφορά συγκεκριμένους τρόπους για το τι κάνουν οι επαγγελματίες εάν γίνουν δέκτες μιας τέτοιας αναφοράς, κυρίως σε μηχανισμούς όπου πάνε όλα τα παιδιά του κόσμου, δηλαδή το σχολείο ή η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Γιατί αυτοί είναι βασικοί μηχανισμοί στους οποίους θα πάνε περίπου όλα τα παιδιά στις ανεπτυγμένες τουλάχιστον κοινωνίες. Πρέπει επομένως να ξέρουν οι επαγγελματίες που εργάζονται σε αυτά τι να κάνουν εάν δουν κάτι που τους υποψιάζει ή εάν πάει ένα παιδί να τους καταγγείλει κάτι, έτσι ώστε να υπάρξει έγκαιρα μια αξιοποίηση της αναφοράς.

Γιατί και πάλι σε διάφορες τραγικές περιστάσεις διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν αναφορές από πριν, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν εγκαίρως.

Σήμερα γίνεται μια προσπάθεια τα μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών να επεκταθούν και σε φορείς όχι του κλασικού δημόσιου τομέα, σε φορείς, αν το λέγαμε θεωρητικά, του κράτους με την ευρύτερη δυνατή έννοια, έτσι ώστε να επεκταθούν και σε ιδιωτικούς φορείς ή συλλογικότητες, όπως είναι τα αθλητικά σωματεία, οι εκκλησίες και τα εκκλησιαστικά ιδρύματα, προκειμένου να υπάρχει μια ολόπλευρη προστασία των παιδιών. Αυτά τα μέτρα είναι το βασικότερο που πρέπει μια χώρα να αρχίσει να κάνει.

Επιπρόσθετα, σημαντικό είναι στις περιπτώσεις που εκδηλώνεται και καταγγέλλεται ένα κρούσμα να προστατευτεί το παιδί από αυτό που λέγεται δευτερογενής θυματοποίηση. Γιατί είχε παρατηρηθεί ότι άπαξ και υπήρχε μια καταγγελία, πολύ συχνά η εξέλιξη των ανακριτικών προδικαστικών διαδικασιών οδηγούσε στο να υφίσταται το παιδί δευτερογενείς ψυχικούς επανατραυματισμούς ξανά και ξανά. Αυτοί μπορούσαν να πάρουν είτε τη μορφή συγκεκριμένων δικαστικών μέτρων που στο τέλος ήταν εις βάρος του παιδιού και όχι εις βάρος του φερόμενου ως δράστη. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ότι μέχρι τη συνθήκη του Lanzarote του Συμβουλίου της Ευρώπης, εάν υπήρχε μια τέτοια καταγγελία και για παράδειγμα δράστης ήταν ο πατέρας του παιδιού, η δικαστική εντολή που μπορούσε να βγει από τις ανακριτικές αρχές ήταν να απομακρυνθεί το παιδί από το περιβάλλον όπου ζούσε μαζί με τον δράστη και όχι το αντίστροφο. Η συνθήκη του Lanzarote  επιβάλλει να κινηθούμε με αντίστροφο τρόπο, δηλαδή να απομακρυνθεί ο δράστης από το σπίτι όπου συζούσε με το θύμα. Γιατί το να απομακρυνθεί το παιδί για την ασφάλειά του σήμαινε ότι θα έχανε τους φίλους του, το σχολείο του, τη γειτονιά του, τον οικείο και γνώριμο χώρο του σπιτιού του, άρα στην πραγματικότητα περνάμε στο παιδί το μήνυμα «αν μιλήσεις θα το πληρώσεις», ενώ κανονικά θα έπρεπε να πληρώνει ο δράστης – όχι το θύμα.

Ένα δεύτερο πράγμα είναι η ανάπτυξη μιας σειράς κοινωνικών τεχνολογιών που συνήθως αναφέρονται ως φιλικές προς το παιδί υπηρεσίες και πιο συγκεκριμένα φιλική προς το παιδί Δικαιοσύνη. Είχε παρατηρηθεί ότι όπως είναι οργανωμένες οι διάφορες υπηρεσίες και με δεδομένο το ότι στις περιπτώσεις αυτές η απάντηση περιλαμβάνει την κινητοποίηση πολλών επαγγελματιών διαφορετικών τομέων, όπως είναι η Δικαιοσύνη, η αστυνομία, οι κοινωνικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες υγείας, συχνά το παιδί τραβολογιόταν σε διάφορους φορείς και υπηρεσίες για να μπορέσει να εξελιχθεί η υπόθεσή του.

Γι’ αυτό σε διάφορες αγγλοσαξονικές χώρες αλλά και αλλού αναπτύχθηκαν ειδικές πρακτικές ώστε το παιδί να δίνει μόνο μία κατάθεση, κατά το δυνατόν, που να είναι και η μοναδική επαφή του με το όλο σύστημα της προανακριτικής και ανακριτικής διερεύνησης και μετά να κάνει θεραπεία ή να συνεχίζει τη ζωή του, να ξαναβρίσκει τον βηματισμό του.

Ποια ακριβώς είναι η κατάσταση στην Ελλάδα  ως προς τα θέματα αυτά;

Στην Ελλάδα, επειδή δεν έχουμε ανάλογες δομές, μια παλαιότερη έρευνα έλεγε ότι σε περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης το παιδί θα κληθεί να μιλήσει, να αφηγηθεί την ιστορία, που είναι μια πολύ τραυματική εμπειρία, ενώπιον υπηρεσιών κατά μέσο όσο 14 φορές. Υπάρχουν και χειρότερα. Εγώ ξέρω περιστατικά που έχουν υποβληθεί σε 27-28 πραγματογνωμοσύνες. Ξέρω περίπτωση όπου ένα παιδί μίλησε για αυτό που του συνέβαινε το 2002 και η υπόθεση τελεσιδίκησε το 2013.

Το μήνυμα που δίνει έτσι η κοινωνία στο παιδί-θύμα που παίρνει το θάρρος να μιλήσει είναι πολύ αρνητικό και τραγικό συνάμα για το ίδιο το παιδί. Η σύγχρονη αντίληψη είναι ότι όλα αυτά πρέπει να ενοποιηθούν και μάλιστα όχι με βάση τις σκοπιμότητες των ενηλίκων που δουλεύουμε σε αυτές τις υπηρεσίες αλλά τις ανάγκες του παιδιού.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιες δομές, και δεν θα μιλήσω για την πρώτη στο είδος στην Ευρώπη τέτοια δομή στο Ρέικιαβικ, που γιορτάζει τα 20 της χρόνια, θα αναφερθώ στη δεύτερη που στήθηκε στον ευρωπαϊκό χώρο, είναι πολυβραβευμένη και λειτουργεί από το 2003 στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Υπάρχουν πολλές τέτοιες δομές στην Ευρώπη και όχι μόνο. Ενδεικτικά αναφέρω ότι λειτουργούν περίπου 15 στην Τουρκία του ισλαμιστή Ερντογάν, ενώ στην Ελλάδα ακόμη καμία.

Πέρσι το καλοκαίρι, έναν χρόνο περίπου πριν το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίσει, ενσωματώνοντας την κοινοτική οδηγία για τα θύματα, κάποιες πρόνοιες για να φτιαχτεί και στην Ελλάδα ένα τέτοιο «Σπίτι του Παιδιού», όπως το επονομάζει, μεταφράζοντας τον σχετικό σκανδιναβικό όρο Barnahus για αυτού του είδους τις δομές, μόνο που η πρόνοια αυτή, έτσι όπως έγινε, ανέθεσε το έργο αυτό σε μια υπηρεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, την Υπηρεσία Επιμέλειας Ανηλίκων και Κοινωνικής Φροντίδας που δεν είχε καμία σχέση μέχρι τώρα με την παροχή υπηρεσιών σε παιδιά-θύματα βίας. Δεν μπορώ να ξέρω γιατί το ανέθεσαν σε αυτή την υπηρεσία, όταν ακόμη και ο ίδιος ο Σύλλογος των Επιμελητών είπε ότι κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να γίνει. Το χειρότερο είναι ότι έκαναν όλη αυτή τη νομοθετική ρύθμιση χωρίς να περιορίσουν καθόλου τη δυνατότητα όλων των άλλων εμπλεκόμενων φορέων (της αστυνομίας, των εισαγγελέων, των κοινωνικών υπηρεσιών, των πραγματογνωμόνων) να καλούν το παιδί και να του παίρνουν καταθέσεις.

Εδώ κινδυνεύουμε, σε αυτή την ελληνική πρωτοτυπία του πώς κάνουμε τα πράγματα, αντί τις 14 κατά μέσο όρο φορές να τις κάνουμε μία, στις 14 να προσθέσουμε άλλη μία, πράγμα το οποίο είναι το ακριβώς αντίθετο από την πρόθεση αυτής της θεσμικής καινοτομίας.

—

*Ο ψυχίατρος Γιώργος Νικολαΐδης, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πατρών, διευθυντής της Δ/νσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού και επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Ημέρας του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού» για ανήλικους-θύματα κάθε μορφής βίας, εξελέγη πρόσφατα πρόεδρος στην Επιτροπή Lanzarote του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία αποτελεί επιτελικό και εποπτικό όργανο για την προστασία των παιδιών από τη σεξουαλική θυματοποίηση και εκμετάλλευση. Το UNFOLLOW μίλησε μαζί του για τις διαστάσεις του προβλήματος στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

(Πηγή: unfollow.com.gr)

Ένα στα έξι παιδιά στην Ελλάδα θα δεχθεί στη ζωή του κάποια μορφή σεξουαλικής βίας ή κακοποίησης, ένα στα δεκατρία θα έχει και σωματική επαφή με τους δράστες και ένα στα τριάντα θα έχει μια εμπειρία βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

Τα συγκλονιστικά αυτά στοιχεία παρουσιάστηκαν χθες στη διάρκεια του διεθνούς συνεδρίου που διοργάνωσε «Το Χαμόγελο του Παιδιού» με θέμα τη «σεξουαλική κακοποίηση παιδιών» και αναδεικνύουν τη δραματική έκταση που λαμβάνει το φαινόμενο σε παγκόσμιο αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ένας στους τέσσερις ενήλικες έχουν κακοποιηθεί κατά τη παιδική ηλικία. Τα παιδιά, σε ένα μεγάλο ποσοστό της τάξεως του 80%, κακοποιούνται σεξουαλικά από άτομα στο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον του παιδιού, «υπεράνω κάθε υποψίας».

Στην Ελλάδα η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων δύσκολα καταγγέλλεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα καταγγελλόμενα περιστατικά σε όλων των ειδών τις υπηρεσίες δεν φτάνουν ούτε το 1 τοις χιλίοις, ενώ το 2018 «Το Χαμόγελο του Παιδιού» από τις περίπου 729 κλήσεις που έλαβε στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS 1056 μόνο 4 αφορούσαν καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση.

Οι δράστες κατά κύριο λόγο προέρχονται από την ίδια την οικογένεια, τη γειτονιά, το κοινωνικό δίκτυο, από μεγαλύτερα ή συνομήλικα παιδιά, από καθηγητές ή ανθρώπους με κύρος, ανέφερε ο καθηγητής Κοινωνιολογίας, Ντέιβιντ Φίνκελορ.

Και πρόσθεσε: «οι δράστες καλλιεργούν την εμπιστοσύνη των θυμάτων στο πρόσωπό τους, τα δωροδοκούν ή τα εξαπατούν. Για αυτό και αρκετά κρούσματα συμβαίνουν σε μέρη, που υποτίθεται θα έπρεπε να είναι ασφαλή, όπως τα σχολεία και οι εκκλησίες».

Από τη πλευρά του, ο πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού Κώστας Γιαννόπουλος τόνισε «ότι τα παιδιά φοβούνται να μιλήσουν γι’ αυτό που τους συμβαίνει υπομένοντας τη φρίκη, ενώ οι ενήλικες κρατούν το στόμα τους κλειστό γι’ αυτά που γνωρίζουν».

Ο κ. Γιαννόπουλος στάθηκε ιδιαίτερα στις ελλείψεις, στα προβλήματα και στις προκλήσεις που παραμένουν σε εθνικό επίπεδο τονίζοντας την ανάγκη συνεργασίας και προώθησης συγκεκριμένων μέτρων σε θεσμικό επίπεδο. «Ανοίξαμε τον φάκελο της σεξουαλικής παιδικής κακοποίησης και δεν θα τον κλείσουμε μέχρι το μαρτύριο κάποιων παιδιών να σταματήσει να μένει μυστικό και ο αριθμός των περιστατικών να φτάσει στο μηδέν».

(Πηγή: enikos.gr με πληροφορίες από Ελεύθερο Τύπο)

REUTERS/MICHELLE MCLOUGHLIN

Το δικαίωμα να οπλοφορούν φανερά, χωρίς άδεια και χωρίς να απαιτείται η εκπαίδευσή τους στη χρήση όπλων, θα αποκτήσουν οι κάτοικοι της Οκλαχόμα στις ΗΠΑ, δυνάμει νέου νόμου που επικυρώθηκε την Τετάρτη από την κυβέρνηση της αμερικανικής πολιτείας.

Οι υποστηρικτές του νόμου, ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ τον Νοέμβριο, διαβεβαιώνουν ότι το νομοθέτημα προστατεύει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της οπλοκατοχής και είναι παρόμοιος με νομοθετήματα που ισχύουν σε άλλες 15 Πολιτείες.

Το μέτρο πέρασε με ευκολία από το πολιτειακό κοινοβούλιο νωρίτερα αυτή την εβδομάδα και είναι ο πρώτος νόμος που υπέγραψε ο νέος Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης Κέβιν Στιτ. «Πηγαίνοντας παντού στην Πολιτεία, και στις 77 Κομητείες, άκουσα τους κατοίκους να λένε ότι περιμένουν από εμάς να προστατεύσουμε το δικαίωμά τους να οπλοφορούν», δήλωσε ο Στιτ στη διάρκεια της τελετής υπογραφής του νόμου την Τετάρτη.

Βάσει των διατάξεων του νόμου, κάθε άτομο 21 ετών και άνω – ή 18 ετών εάν ανήκει ή ανήκε στις τάξεις των ένοπλων δυνάμεων – θα έχει το δικαίωμα να αγοράζει όπλο και να το φέρει δημόσια, χωρίς την ανάγκη να διαθέτει έγκυρη άδεια των αρχών. Εξαιρούνται πρόσωπα που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα, μετανάστες που δεν έχουν άδεια παραμονής και ανήλικοι.

Ο νόμος προβλέπει ότι ιδιωτικές εταιρείες, πανεπιστήμια, σχολεία και δημόσιοι χώροι (όπως οι ζωολογικοί κήποι) θα έχουν δικαίωμα να απαγορεύουν την οπλοφορία στις εγκαταστάσεις τους. Επίσης τα όπλα θα παραμείνουν απαγορευμένα μέσα σε κυβερνητικά κτήρια.

Η μη κυβερνητική οργάνωση Moms Demand Action («Μαμάδες Απαιτούν Δράση») καταδίκασε το νομοθέτημα, υπογραμμίζοντας πως οι πολιτείες όπου έχουν τεθεί σε εφαρμογή παρόμοιοι νόμοι έχουν βιώσει «σημαντική αύξηση της βίας που οφείλεται στα πυροβόλα όπλα».

Ο νόμος επικυρώθηκε την ίδια ημέρα που τα μέλη της ομοσπονδιακής Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς, ενέκριναν σχέδιο νόμου που προβλέπει την ενίσχυση των ελέγχων κατά των πωλήσεων όπλων στις ΗΠΑ, που πάντως δεν αναμένεται να εγκριθεί από τη Γερουσία, όπου πλειοψηφούν οι Ρεπουμπλικάνοι.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ, AFP)

Γράφει ο Γιώργος Τσιάκαλος

Όσοι πνίγονται είναι «πρόσφυγες» και τα πνιγμένα μωρά τους «αγγελούδια», όσοι σώζονται είναι «οικονομικοί μετανάστες» και, άρα, άσυλο δε δικαιούνται»

Τα δεκαέξι από τα δεκαεννιά άτομα που βρίσκονταν στη βάρκα, επιχειρώντας να φτάσουν στην Ελλάδα και να ζητήσουν άσυλο, πνίγηκαν όταν αυτή βούλιαξε. Εφτά ήταν βρέφη και μικρά παιδιά, χάθηκαν μαζί με τις μανάδες τους.

Ένας άνδρας σώθηκε κι έσωσε μαζί δύο νεαρές γυναίκες.

Το λιμενικό χρειάστηκε 24 ώρες για να κινητοποιηθεί. Γιατί; Το δικαστήριο, αν κάποια στιγμή γίνει, καλείται να διακριβώσει τους λόγους της καθυστέρησης που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 16 προσφύγων.

«Προσφύγων» έγραψαν και οι εφημερίδες τότε, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. «Αγγελούδια» αποκαλέστηκαν τα μωρά που πνίγηκαν μαζί με τις μανούλες τους.

Οχτώ μήνες αργότερα, πριν οριστεί η δίκη, συνεδρίασε η επιτροπή ασύλου και αποφάσισε ότι ο επιζών –αυτός που έσωσε και τις δύο γυναίκες, που ακόμα δε γνωρίζει πώς και τι ζωή να φτιάξει μετά απ’ αυτά που έζησε εκείνη την ημέρα και τη νύχτα, στα μάτια του η εικόνα των μωρών και των μανάδων τους ανεξίτηλη, τίποτε άλλο δε μπορεί να δει, ούτε από το παρελθόν ούτε από το μέλλον- αυτός που επέζησε, αν ήταν τύχη ή κατάρα δεν καταστάλαξε ακόμα, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα στο άσυλο.

Έτσι είπαν, αυτοί που αποφασίζουν εκ μέρους μας, σ΄ αυτή τη χώρα, που επαίρεται ότι είναι ακόμα –αδιάλειπτα από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα- η χώρα του Ξένιου Δία, και ο κόσμος της απόγονος εκείνου που, καταραμένος από τους θεούς, δέκα χρόνια βασανίζονταν στην ίδια θάλασσα, γνωρίζοντας πολλών ανθρώπων τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, και κατάφερε να επιζήσει μέχρι που, επιτέλους, τα βάσανα του βρήκαν τέλος στο πρόσωπο της Ναυσικάς και του φιλόξενου πατέρα της.

Έτσι, λοιπόν, είπαν αυτοί: «Όσοι πνίγονται είναι πρόσφυγες και τα πνιγμένα μωρά τους αγγελούδια, όσοι σώζονται είναι οικονομικοί μετανάστες και, άρα, άσυλο δε δικαιούνται». Αλλά εκ μέρους μας το είπαν;

(Πηγή: edusolidarity.blogspot.com)

HHS’ Administration for Children and Families via AP, File

Σχεδόν 5.000 καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση παιδιών μεταναστών υπό κράτηση στις ΗΠΑ έχουν κατατεθεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με κυβερνητικά έγγραφα.

Σύμφωνα με τον Guardian, αυτά αναφέρουν πως μέλη του προσωπικού είχαν σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους, πως τους έδειχναν πορνογραφικά βίντεο, αλλά και πως τους άγγιζαν διά της βίας.

Στα έγγραφα του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπιστικών Υπηρεσιών (HHS) που δημοσιεύθηκαν την Τρίτη από τον Δημοκρατικό πολιτικό, Τεντ Ντιουτς, οι καταγγελίες χρονολογούνται από τον Οκτώβριο του 2015 επί θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους αναφέρθκηαν μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Ντιουτς συνέδεσε το ζήτημα με την πολιτική «μηδενικής ανοχής» του Αμερικανού προέδρου για τη μετανάστευση αναφορικά με την είσοδο μεταναστών από τα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικού. Μία πολιτική που είχε ως αποτέλεσμα σχεδόν 3.000 παιδιά μεταναστών να χωριστούν βίαια από τις οικογένειές τους.

«Τα έγγραφα μας λένε ότι υπάρχει πρόβλημα με τους υπαλλήλους του HHS κακοποιώντας σεξουαλικά παιδιά» πρόσθεσε ο ίδιος για να επισημάνει πως τα νούμερα δείχνουν πως κατά μέσο όρο ένας ασυνόδευτος ανήλικος έπεφτε θύμα κάθε εβδομάδα.

Ο συνολικός αριθμός καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση το 2018 ανήλθε σε 1.261 αυξανόμενος κατά 192 ​​σε σύγκριση με το 2017. Ενώ υποτίθεται ότι οι περισσότερες σεξουαλικές επιθέσεις διαπράχθηκαν από άλλους ανήλικους κρατούμενους, σε 178 από τις χιλιάδες καταγγελίες κατηγρούνταν μέλη του προσωπικού. Επίσης, ο αριθμός των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης που αναφέρθηκε σε βάρος των υπαλλήλων αυξήθηκε το 2018.

Πάντως, ο Τζόναθαν Ουάιτ, αρμόδιος αξιωματούχος για εποπτεία τέτοιων ζητημάτων στο HHS, εγείρει το ερώτημα κατά πόσον αυτοί οι εργαζόμενοι ήταν πράγματι μέλη του HHS ή συνεργάζονταν με εξωτερικούς εργολάβους. «Δεν υπάρχουν υπάλληλοι του HHS σε καμία από αυτές τις καταγγελίες» υπογράμμισε.

Πρόσθεσε πως όταν υπάρχει καταγγελία για σεξουαλική κακοποίηση, αυτή διερευνάται πλήρως, και όσες κρίνονται νόμιμες διαβιβάζονται ύστερα στο αρμόδιο δικαστικό τμήμα για δίωξη. Σημειώνεται ότι το 29% από τις 4.556 καταγγελίες μεταβιβάστηκε τελικά στο υπουργείο Δικαιοσύνης, σύμφωνα με τα στοιχεία. Αξιωματούχοι υποστήριξαν πως  οι περισσότερες δεν έχουν τεκμηριωθεί.

Ωστόσο, οι αναφορές για σεξουαλική επίθεση κατά ανηλίκων δεν είναι οι μοναδικές για τα αμερικανικά κρατητήρια, αφού δύο παιδιά από τη Γουατεμάλα έχασαν τη ζωή τους μέσα σε αυτά.

(Πηγή: efsyn.gr με πληροφορίες από The Guardian)