paidevo.gr

Σύμφωνα με τον Γκρεγκόριο Μιραμπάλ, στη Λεκάνη του Αμαζονίου υπάρχουν περίπου 511 αυτόχθονες λαοί και μιλιούνται 500 διαφορετικές γλώσσες.

«Κόκκινος συναγερμός» στην Αμαζονία καθώς σχεδόν το ένα τέταρτο του οικοσυστήματος του πνεύμονα πρασίνου του πλανήτη έχει καταστραφεί ανεπανόρθωτα λόγω της αποψίλωσης, του λαθρεμπορίου ναρκωτικών και της μόλυνσης.

Όπως προειδοποίησαν την Τρίτη οι ηγέτες αυτοχθόνων – σε συνάντησή τους στην Λίμα του Περού – η Αμαζονία έχει μολυνθεί και καταστραφεί κατά 26%.

«Σημαίνουμε κόκκινο συναγερμό όταν λέμε ότι, αν δεν κάνουμε τίποτα τώρα, δεν θα επιτύχουμε τους στόχους ανάπτυξης του 2030 ούτε αυτούς των μεγάλων συμφωνιών που συνήφθησαν στην COP της Γλασκώβης» υπογράμμισε στο AFP ο Γκρεγκόριο Μιραμπάλ από τη Βενεζουέλα που είναι επικεφαλής του οργάνου Συντονισμός Οργανώσεων Αυτοχθόνων της Λεκάνης του Αμαζονίου (COICA), το οποίο εκπροσωπεί 3,5 εκατομμύρια ιθαγενείς που κατοικούν στην περιοχή.

Σύμφωνα με τον Γκρεγκόριο Μιραμπάλ, στη Λεκάνη του Αμαζονίου υπάρχουν περίπου 511 αυτόχθονες λαοί και μιλιούνται 500 διαφορετικές γλώσσες.

Κατά την συνάντησή τους για την 5η σύνοδο κορυφής των Αυτόχθονων Λαών, ηγέτες της Αμαζονίας και ερευνητές από 9 χώρες και περιοχές παρουσίασαν έκθεση που καταδεικνύει ότι η Αμαζονία βρίσκεται σε μη αναστρέψιμο σημείο λόγω των υψηλών ποσοστών της αποψίλωσης και της υποβάθμισης που συνδυαστικά αντιπροσωπεύουν πλέον το 26% της περιοχής.

Άμεση προστασία

Το υπόλοιπο 74% χρήζει άμεσα προστασίας, υπογραμμίζεται στην έκθεση.

Ένα άλλο πρόβλημα που θίχτηκε στην σύνοδο κορυφής: οι δολοφονίες υπέρμαχων και ηγετών της Αμαζονίας, οι οποίες ανέρχονται σε περισσότερες από 280 στις εννέα χώρες και περιοχές που καλύπτει το τροπικό δάσος του Αμαζονίου.

«Η Αμαζονία υποφέρει επειδή υφιστάμεθα εισβολή από την υλοτομία, τις πετρελαϊκές εταιρείες και αυτούς που επιτίθενται στα εδάφη μας. Θέλουμε να απευθύνουμε έκκληση για βοήθεια», δήλωσε στο AFP η Βραζιλιάνα Μαρσιέλι Τουπάρι, του οργάνου Συντονισμού Οργανώσεων Αυτοχθόνων της Αμαζονίας στη Βραζιλία.

Οι εννέα χώρες και περιοχές της Αμαζονίας είναι το Περού, η Βραζιλία, ο Ισημερινός, η Κολομβία, η Βενεζουέλα, η Βολιβία, η Γουιάνα, η Γαλλική Γουιάνα (Γαλλία) και το Σουρινάμ.

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Τεράστιες ποσότητες καπνού από πρωτοφανείς πυρκαγιές που σάρωσαν την Αυστραλία τη σεζόν 2019-2020 ανέβασαν τη θερμοκρασία στη στρατόσφαιρα και διόγκωσαν δραματικά την τρύπα του όζοντος, υποδεικνύει μελέτη.

Περισσότερα από 58 εκατομμύρια στρέμματα κάηκαν στις χειρότερες φωτιές που έχει ζήσει η Αυστραλία στην πρόσφατη ιστορία. «Υπήρχαν τμήματα των ακτών που παρέμειναν κάτω από ένα πέπλο καπνού για ολόκληρους μήνες» λέει η Νερίλι Άμπραμ του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστημίου στην Καμπέρα, επικεφαλής της δημοσίευσης στο Scientific Reports, επιθεώρηση του ομίλου Nature.

Ο καπνός από πυρκαγιές σπάνια ανεβαίνει μέχρι τη στρατόσφαιρα, η οποία βρίσκεται σε ύψος 10 έως 50 χιλιομέτρων, ωστόσο οι φωτιές στην Αυστραλία είχαν τέτοια έκταση και ένταση ώστε δημιούργησαν συνθήκες που ευνόησαν τη μεταφορά σωματιδίων αιθάλης σε ύψος άνω των 35 χιλιομέτρων.

Τα σωματίδια αιθάλης είναι μαύρα και απορροφούν την ηλιακή ακτινοβολία, οπότε θερμαίνουν και τον γύρω αέρα. Ως αποτέλεσμα, η θερμοκρασία της κατώτερης στρατόσφαιρας αυξήθηκαν κατά 3 βαθμούς Κελσίου πάνω από την Αυστραλία και κατά 0,7 βαθμούς σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μια τέτοια άνοδος δεν έχει καταγραφεί από τη δραματική έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο στις Φιλιππίνες το 1991, έκρηξη που έστειλε στη στρατόσφαιρα μεγάλες ποσότητες τέφρας.

Η επίδραση των πυρκαγιών «ήταν ισοδύναμη με τις συνέπειες που θα βλέπαμε σε μια μέτρια ηφαιστειακή έκρηξη» σχολιάζει στον δικτυακό τόπο του Nature η δρ Άμπραμ. «Αυτό που ανακαλύπτουμε για την κλίμακα αυτών των πυρκαγιών είναι αξιοσημείωτο.

Η μελέτη βασίστηκε σε δορυφορικά δεδομένα για να παρακολουθήσει την κατανομή των σωματιδίων καπνού στη στρατόσφαιρα. Τα δεδομένα τροφοδοτήθηκαν σε μαθηματικά κλιματικά μοντέλα που συνεκτιμούν την επίδραση των σωματιδίων στο παγκόσμιο κλίμα.

Βλάβη στο στρώμα όζοντος

Σύμφωνα με το κλιματικό μοντέλο, ο καπνός επηρέασε και το στρώμα του όζοντος στη στρατόσφαιρα λόγω χημικών αντιδράσεων.

H τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική ήταν ασυνήθιστα μεγάλη (ESA)

Ως αποτέλεσμα, η τρύπα του όζοντος που εμφανίζεται κάθε χρόνο την άνοιξη πάνω από την Ανταρκτική διογκώθηκε θεαματικά: «Τη χρονιά πριν από τις πυρκαγιές, είχαμε μια μικροσκοπική τρύπα του όζοντος» λέει ο Τζιμ Χέιγουντ του Πανεπιστημίου του Έξετερ, μέλος της ερευνητικής ομάδας. «Το 2020, μείναμε έκπληκτοι με την πολύ, πολύ βαθιά τρύπα του όζοντος» που παρέμεινε πάνω από την Ανταρκτική για περίπου πέντε μήνες.

Ο ακριβής μηχανισμός αλληλεπίδρασης ανάμεσα στον καπνό και την τρύπα του όζοντος παραμένει ασαφής, θα πρέπει όμως να διαλευκανθεί δεδομένου ότι η κλιματική αλλαγή αυξάνει τη συχνότητα και την ένταση των ακραίων πυρκαγιών.

Το σίγουρο είναι ότι η μείωση του όζοντος στη στρατόσφαιρα απειλεί τη Γη, δεδομένου ότι προστατεύει τον πλανήτη από την επικίνδυνη υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου.

(Πηγή: in.gr)

Εικόνα από ένα σημείο της χωματερής πλαστκών σκουπιδιών στον Ειρηνικό Ωκεανό. – Photo ΥouTube

Αποτελεί τον κορυφαίο εκπρόσωπο της μόλυνσης των θαλασσών από τα πλαστικά σκουπίδια. Πρόκειται για μια τεραστίων διαστάσεων και συνεχώς διογκούμενη σε πυκνότητα και έκταση «χωματερή» από πλαστικά σκουπίδια. Ο «Μεγάλος Σκουπιδοτενεκές του Ειρηνικού» όπως είναι ευρύτερα γνωστός βρίσκεται στις βόρειες περιοχές του Ειρηνικού Ωκεανού και είναι χωρισμένος σε δύο αλληλοτροφοδοτούμενες με σκουπίδια περιοχές ενδιάμεσα της Χαβάης. Η συνολική έκταση των δύο περιοχών ξεπερνά το ένα εκατ. τετ. χλμ. Η περιοχή που βρίσκεται πιο ανατολικά αποτελείται από πλαστικά σκουπίδια που προέρχονται από την Ασία και η άλλη περιοχή από σκουπίδια των δυτικών ακτών της αμερικανικής ηπείρου.

Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Scientific Reports» ερευνητική ομάδα αποκαλύπτει την προέλευση αλλά και το είδος των σκουπιδιών αυτής της θαλάσσιας χωματερής. Όπως αναφέρουν το 70% των σκουπιδιών προέρχονται από την Κίνα και την Ιαπωνία ενώ άλλο ένα περίπου 20% ξεκινά από τη Νότιο Κορέα, την Ταιβάν τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Με απλά λόγια μόλις έξι χώρες είναι υπεύθυνες για αυτή την τεράστια οικολογική καταστροφή.

Η συντριπτική πλειοψηφία των σκουπιδιών σύμφωνα με την έρευνα είναι τα απορριπτόμενα αλιευτικά εργαλεία (ALDFG). Πρόκειται για αλιευτικό εξοπλισμό κάθε είδους (δίχτυα, παγίδες κ.α.) τα οποία τα αλιευτικά σκάφη είτε τα χάνουν κατά τη διάρκεια της αλιείας είτε αφού ολοκληρωθεί το ψάρεμα τα παρατάνε στη θάλασσα. Οι έξι χώρες ασκούν υπερεντατική αλιεία στον Ειρηνικό Ωκεανό αποτέλεσμα της οποίας είναι ο χαμένος/παρατημένος αλιευτικός εξοπλισμός που έχει δημιουργήσει αυτή την χωματερή.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Οι μισοί θάνατοι ανδρών από καρκίνο και περισσότεροι από το ένα τρίτο στις γυναίκες οφείλονταν σε παράγοντες κινδύνου που μπορούσαν να προληφθούν

Δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο έγκριτο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Nature κεντρικό άρθρο (editorial), στο οποίο αναλύονται στοιχεία για τους θανάτους από καρκίνο που θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

Οι Καθηγητές της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής), Λίνα Πάσχου (Επίκουρη Καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας), Ηλίας Κοττέας (Αναπληρωτής Καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας), Μιχάλης Λιόντος (Επίκουρος Καθηγητής Θεραπευτικής-Ογκολογίας), Φλώρα Ζαγουρή (Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Ογκολογίας), Ευάγγελος Τέρπος (Καθηγητής Αιματολογίας) και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας και Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα κύρια σημεία άρθρου αυτού.

Τα δεδομένα

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2019, σχεδόν 50% των θανάτων από καρκίνο παγκοσμίως προκαλούνται από παράγοντες κινδύνου που είναι τροποποιήσιμοι. Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από μια μελέτη που εξέταζε το θάνατο και την αναπηρία από περισσότερες από 350 ασθένειες και τραυματισμούς σε 204 χώρες. Από τα δεδομένα αυτά, υπολόγισαν την επίδραση 34 παραγόντων κινδύνου στην κακή υγεία και στους θανάτους από 23 τύπους καρκίνου. Βρέθηκε ότι οι παράγοντες κινδύνου που θα μπορούσαν να αποφευχθούν ήταν υπεύθυνοι για σχεδόν 4,5 εκατομμύρια θανάτους από καρκίνο το 2019. Το ποσοστό αντιπροσωπεύει περισσότερο από 44% των παγκόσμιων θανάτων από καρκίνο εκείνο το έτος. Το κάπνισμα, η χρήση αλκοόλ και ο υψηλός δείκτης μάζας σώματος, ενδεικτικός παχυσαρκίας, συνέβαλαν κυρίως.

Πιο συγκεκριμένα, οι μισοί θάνατοι ανδρών από καρκίνο και περισσότεροι από το ένα τρίτο στις γυναίκες οφείλονταν σε παράγοντες κινδύνου που μπορούσαν να προληφθούν, όπως η χρήση καπνού και αλκοόλ, η ανθυγιεινή διατροφή, οι μη ασφαλείς σεξουαλικές συνήθειες και η έκθεση στο χώρο εργασίας σε επιβλαβή προϊόντα, όπως ο αμίαντος. Από το 2010 έως το 2019, οι παγκόσμιοι θάνατοι από καρκίνο που προκαλούνται από τέτοιους παράγοντες κινδύνου αυξήθηκαν κατά περίπου 20%, με την παχυσαρκία να αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης ιδιαίτερα σε χώρες με χαμηλότερο μέσο εισόδημα.

Τέτοια αποτελέσματα είναι χρήσιμα για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής υγείας, ειδικά στον προσδιορισμό των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου που πρέπει να στοχεύσουν στις προσπάθειες σχεδιασμού ελέγχου του καρκίνου. Για παράδειγμα, οι πολιτικές απαγόρευσης του καπνίσματος, οι αυξημένοι φόροι στον καπνό και οι απαγορεύσεις διαφήμισης έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές στη μείωση της έκθεσης στο κάπνισμα, ενώ έχουν προταθεί παρόμοιες πολιτικές για τη μείωση της υπερβολικής χρήσης αλκοόλ.

Μάλιστα, στη μελέτη δεν συμπεριλήφθηκαν κάποιοι άλλοι γνωστοί παράγοντες κινδύνου για καρκίνο, όπως η έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία (UV) και ορισμένες λοιμώξεις. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας που προκαλείται από ορισμένα στελέχη του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV), για παράδειγμα, είναι η κύρια αιτία θανάτων από καρκίνο μεταξύ των γυναικών στην υποσαχάρια Αφρική. Εκεί, ένα τεράστιο ποσοστό της συχνότητας εμφάνισης του καρκίνου και της θνησιμότητας στις γυναίκες θα μπορούσε να μειωθεί με τον έγκαιρο εμβολιασμό έναντι HPV.

Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αξιολόγηση των επιπτώσεων και της πανδημίας COVID-19 σε περιπτώσεις καρκίνου και θανάτων από καρκίνο. Μια μελέτη του 2020 υπολόγισε ότι μέχρι το 2025 θα υπάρχουν περισσότεροι από 3.000 θάνατοι από καρκίνο που θα μπορούσαν να αποφευχθούν στην Αγγλία ως αποτέλεσμα διαγνωστικών καθυστερήσεων λόγω του COVID-19. Σε ορισμένες περιοχές η πανδημία μπορεί επίσης να έχει αλλάξει την έκθεση των ανθρώπων σε συγκεκριμένους παράγοντες κινδύνου. Φυσικά, οι αλλαγές αυτές και ο αντίκτυπός τους στην επίπτωση του καρκίνου θα χρειαστούν πιθανότατα πολλά χρόνια για να κατανοηθούν πλήρως.

(Πηγή: in.gr)

Ελάχιστα σπίτια διατίθενται στους εκπαιδευτικούς προς ενοικίαση, με τιμές που ξεκινάνε από τα 460 ευρώ (για μια γκαρσονιέρα 20τ.μ.) μέχρι 600 ευρώ (για ένα δίχωρο δωμάτιο…)

Τις τελευταίες τρεις ημέρες πλήθος νεοδιόριστων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών έχουν φτάσει στο νησί της Μυκόνου, για να παρουσιαστούν χθες Δευτέρα 5 Σεπτέμβρη και σήμερα Τρίτη 6 Σεπτέμβρη στα σχολεία τους και να αναλάβουν υπηρεσία.

Δυστυχώς είμαστε πάλι όλοι μάρτυρες μιας πρωτοφανούς ντροπιαστικής κατάστασης για τους περίπου εξήντα (60) εκπαιδευτικούς που έχουν φτάσει στο νησί, με τις αποσκευές τους, τις οικογένειές τους και τη διάθεσή τους να υπηρετήσουν στα σχολεία της νησιωτικής Ελλάδας.

Περίπου, λοιπόν, εξήντα (60) εκπαιδευτικοί αναγκάζονται αυτή τη στιγμή είτε να διαμένουν προσωρινά στις εστίες και τις δομές του Δήμου, «στοιβαγμένοι» τρεις και τέσσερις άνθρωποι σε μικρά δωμάτια με κοινά μπάνια και τα αυτοκίνητά τους ακόμα γεμάτα βαλίτσες είτε φιλοξενούνται από άλλους εκπαιδευτικούς στο νησί είτε αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ποσά (80 ευρώ τη μέρα στην καλύτερη περίπτωση) για να διαμείνουν σε δωμάτια και ξενοδοχεία του νησιού, μέχρι να βρεθούν σπίτια και δωμάτια για να διαμείνουν για όλη τη σχολική χρονιά…

Και όλα αυτά επειδή τη δεδομένη στιγμή ελάχιστα σπίτια διατίθενται στους εκπαιδευτικούς προς ενοικίαση, με τιμές που ξεκινάνε από τα 460 ευρώ (για μια γκαρσονιέρα 20τ.μ.) μέχρι 600 ευρώ (για ένα δίχωρο δωμάτιο…)

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το Υπουργείο Εσωτερικών με εγκύκλιο που έστειλε στους Δήμους τον περασμένο Μάη, «έκοψε» τη δυνατότητα των Δήμων να παράσχουν χρηματικό επίδομα στέγασης – σίτισης στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, ενώ από τη δυνατότητα πρόσβασης στο επίδομα στέγασης – σίτισης από το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων έχουν εξαιρεθεί μόνο οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί!

Και όλα αυτά τη στιγμή που ο πρώτος μισθός των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών και των αναπληρωτών ξεκινάει από τα 740 – 800 ευρώ!

Η ανακοίνωση των εκπαιδευτικών σωματείων

Α΄  ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ  

Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σύρου Τήνου Μυκόνου

Τραγική η κατάσταση με τη στέγαση των εκπαιδευτικών στη Μύκονο

Το νησί με τις 200.000 κλίνες δεν έχει δωμάτια για 60 εκπαιδευτικούς!

Τις τελευταίες τρεις ημέρες πλήθος νεοδιόριστων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών έχουν φτάσει στο νησί της Μυκόνου, για να παρουσιαστούν σήμερα Δευτέρα 5 Σεπτέμβρη και αύριο Τρίτη 6 Σεπτέμβρη στα σχολεία τους και να αναλάβουν υπηρεσία.

Δυστυχώς είμαστε πάλι όλοι μάρτυρες μιας πρωτοφανούς ντροπιαστικής κατάστασης για τους περίπου εξήντα (60) συναδέλφους μας που έχουν φτάσει στο νησί, με τις αποσκευές τους, τις οικογένειές τους και τη διάθεσή τους να υπηρετήσουν στα σχολεία της νησιωτικής Ελλάδας.

Περίπου, λοιπόν, εξήντα (60) συνάδελφοι αναγκάζονται αυτή τη στιγμή είτε να διαμένουν προσωρινά στις εστίες και τις δομές του Δήμου, «στοιβαγμένοι» τρεις και τέσσερις άνθρωποι σε μικρά δωμάτια με κοινά μπάνια και τα αυτοκίνητά τους ακόμα γεμάτα βαλίτσες είτε φιλοξενούνται από άλλους εκπαιδευτικούς στο νησί είτε αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ποσά (80 ευρώ τη μέρα στην καλύτερη περίπτωση) για να διαμείνουν σε δωμάτια και ξενοδοχεία του νησιού, μέχρι να βρεθούν σπίτια και δωμάτια για να διαμείνουν για όλη τη σχολική χρονιά… 

Και όλα αυτά επειδή τη δεδομένη στιγμή ελάχιστα σπίτια διατίθενται στους συναδέλφους προς ενοικίαση, με τιμές που ξεκινάνε από τα 460 ευρώ (για μια γκαρσονιέρα 20τ.μ.) μέχρι 600 ευρώ (για ένα δίχωρο δωμάτιο…)

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το Υπουργείο Εσωτερικών με εγκύκλιο που έστειλε στους Δήμους τον περασμένο Μάη, «έκοψε» τη δυνατότητα των Δήμων να παράσχουν χρηματικό επίδομα στέγασης – σίτισης στους αναπληρωτές συναδέλφους, ενώ από τη δυνατότητα πρόσβασης στο επίδομα στέγασης – σίτισης από το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων έχουν εξαιρεθεί μόνο οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί!

Και όλα αυτά τη στιγμή που ο πρώτος μισθός των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών και των αναπληρωτών ξεκινάει από τα 740 – 800 ευρώ!

Ως Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων κάθε χρόνο, ήδη από τον Μάη, υπενθυμίζουμε στο Κράτος και την Τοπική Αυτοδιοίκηση ότι θα πρέπει να πάρουν δραστικά μέτρα και να κινηθούν στη σωστή κατεύθυνση για να αντιμετωπιστεί το τεράστιο και διαρκώς οξυνόμενο πρόβλημα με τη στέγαση των εκπαιδευτικών στα πιο τουριστικά νησιά των Κυκλάδων.

Εξάλλου έχουμε απευθυνθεί και έχουμε ζητήσει επανειλημμένα στον Δήμο Μυκόνου να μισθώσει περισσότερα ακίνητα για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των εκπαιδευτικών, καθώς τα μόλις 10 δωμάτια που περιλαμβάνει ο ξενώνας που διατίθεται για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, καλύπτουν ένα πολύ μικρό μέρος των πραγματικών αναγκών για στέγαση των εκπαιδευτικών στο νησί, αφού η «δύναμη» των εκπαιδευτικών στο νησί είναι περίπου 170 άτομα!

Ως πρωτοβάθμια σωματεία εκπαιδευτικών στις Κυκλάδες, Α΄ ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ και ΣΕΠΕ ΣΥΡΟΥ ΤΗΝΟΥ ΜΥΚΟΝΟΥ, απαιτούμε να σταματήσει άμεσα ο ευτελισμός των εκπαιδευτικών και η απίστευτη ταλαιπωρία και ταπείνωση που υφίστανται στη Μύκονο και στα υπόλοιπα «υπερτουριστικά» νησιά των Κυκλάδων.

Ως εκ τούτου απαιτούμε :

Τα αρμόδια Υπουργεία και ο Δήμος Μυκόνου να προχωρήσουν άμεσα σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, στη μίσθωση ξενοδοχείων, ξενώνων, 

• κατοικιών για να καλυφθούν άμεσα οι ανάγκες των συναδέλφων για στέγαση και διαμονή στο νησί της Μυκόνου. Να αντιμετωπιστεί άμεσα το πρόβλημα σε βραχυπρόσθεσμη και μακροπρόθεσμη βάση.
• Να επανέλθει άμεσα η δυνατότητα καταβολής χρηματικού επιδόματος στέγασης και σίτισης από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
• Να θεσπιστεί άμεσα επίδομα στέγασης και σίτισης και μετακινήσεων ύψους 300 ευρώ για όλους τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στις Κυκλάδες
• Ειδικά όλοι οι νησιωτικοί Δήμοι να λάβουν άμεσα μέτρα για την στέγαση των εκπαιδευτικών, εφαρμόζοντας τον νόμο 4483/2017, άρθρο 32, το οποίο αφορά την στέγαση και την σίτιση των δημοσίων υπαλλήλων, σε ορεινούς και νησιωτικούς δήμους της χώρας κάτω των 18.000 κατοίκων.
• Οι Δημοτικές Αρχές να απαιτήσουν από την πολιτεία, τα χρήματα που είναι αναγκαία, για την ενοικίαση κτιρίων, με σκοπό τη στέγαση των εκπαιδευτικών.
• Να ισχύσει άμεσα η δυνατότητα καταβολής χρηματικού επιδόματος για όλους τους νησιωτικούς Δήμους
• Να συμπεριληφθούν άμεσα και οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί στη δυνατότητα πρόσβασης στο δικαίωμα στέγασης και σίτισης από τους Δήμους.

Ο Πρόεδρος Δημήτρης Παπαδημητρίου

Η Γενική Γραμματέας Άννα Λεκάκη

(Πηγή: alfavita.gr)

Φωτο αρχείου

244 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο δεν πηγαίνουν σχολείο, ένας αριθμός που συνεχώς μειώνεται εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια αλλά παραμένει ανησυχητικός, ανακοίνωσε σήμερα η Unesco.

«Κανείς δεν μπορεί να δεχθεί αυτή την κατάσταση. Η παιδεία είναι ένα δικαίωμα και πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να διασφαλίσουμε ότι αυτό το δικαίωμα θα γίνεται σεβαστό για κάθε παιδί», τόνισε η γενική διευθύντρια της Unesco Οντρέ Αζουλέ σε ανακοίνωσή της.

Από τα 244 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 6 με 18 ετών που δεν πηγαίνουν σχολείο περισσότερο από το 40%, δηλαδή 98 εκατομμύρια, ζουν στην υποσαχάρια Αφρική, κυρίως στον Νίγηρα (20,2 εκατομμύρια), στην Αιθιοπία (10,5 εκ.), στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (5,9 εκ.) και την Κένυα (1,8 εκ.), σύμφωνα με την Unesco.

Αν και περισσότερα κορίτσια σε σχέση με αγόρια δεν πήγαιναν σχολείο το 2000 (+2.5% στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και +3.9% στη δευτεροβάθμια), η διαφορά μεταξύ των δύο φύλων «εκμηδενίστηκε», παρατήρησε η υπηρεσία του ΟΗΕ, αν και «παραμένουν περιφερειακές διαφορές».

Περισσότερα από 400 εκατομμύρια παιδιά δεν πήγαιναν σχολείο το 2000, σύμφωνα με την Unesco, η οποία χαιρέτισε τις «προόδους» που έχουν γίνει στο θέμα τις δύο τελευταίες δεκαετίες, αν και ο ρυθμός τους «επιβραδύνθηκε σημαντικά τα τελευταία χρόνια».

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Αν υποθέσουμε ότι ο Αδάμ και η Εύα έζησαν πριν από 190.000 χρόνια, πόσα μωρά έχουν γεννηθεί από τότε;

Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να πλησιάζει πλέον τα 8 δισεκατομμύρια άτομα, ο πλανήτης δεν ήταν ποτέ τόσο συνωστισμένος όσο σήμερα.

Θα μπορούσε όμως να χωρέσει η Γη όσους ανθρώπους πέρασαν ποτέ από τον πλανήτη;

Μάλλον όχι, αν δεχτεί κανείς τους υπολογισμούς δύο ερευνητών του Γραφείου Αναφοράς Πληθυσμού (PRB), μη κερδοσκοπικής οργάνωσης στην Ουάσιγκτον που συλλέγει δημογραφικά δεδομένα.

Η εκτίμηση βασίστηκε στην υπόθεση ότι ο Homo sapiens πρωτοεμφανίστηκε πριν από 190.000 χρόνια –μια μάλλον αυθαίρετη υπόθεση, δεδομένου ότι το είδος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά προέκυψε σταδιακά μέσω της εξέλιξης. Υπάρχουν εξάλλου πρόσφατες ενδείξεις ότι ο σύγχρονος άνθρωπος εμφανίστηκε νωρίτερα, πριν από τουλάχιστον 300.000 χρόνια.

Ουσιαστικά λοιπόν είναι αδύνατο να υπολογίσει κανείς με ακρίβεια τον αριθμό. Όμως οι δύο ερευνητές, ο Τοσίκο Κανέντα και ο Καρλ Χάουμπ, έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν.

Αδάμ και Εύα

Οι δύο δημογράφοι βασίστηκαν στην υπόθεση ότι ο αρχικός πληθυσμός των πρώτων ανθρώπων περιοριζόταν σε δύο μόνο άτομα, έναν άνδρα και μια γυναίκα –κάτι σαν τον Αδάμ και την Εύα.

Από εκεί, οι ερευνητές βασίστηκαν σε άλλες εκτιμήσεις για το μέγεθος του πληθυσμού σε διάφορα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και σε εκτιμήσεις για τις μεταβολές της γεννητικότητας στην πορεία του χρόνου.

Η εκτιμώμενηπορεία του ανθρώπινου πληθυσμού τα τελευταία 190.000 χρόνια (Πηγή: PRB)

Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι χρειάστηκαν 140.000 χρόνια για να ξεπεράσει ο παγκόσμιος πληθυσμός τα 2 εκατομμύρια άτομα. Έφτασε τα 5 εκατομμύρια το 8000 π.Χ και το 1 δισεκατομμύριο στις αρχές του 19^ου αιώνα, αυξανόμενος με όλο και ταχύτερους ρυθμούς χάρη στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής, η οποία υπερκέρασε τη σταδιακή πτώση της γεννητικότητας.

Το τελικό αποτέλεσμα: μέχρι σήμερα έχουν περπατήσει στον πλανήτη 117 δισεκατομμύρια άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των σημερινών κατοίκων του πλανήτη.

Οι αριθμοί γίνονται καλύτερα κατανοητοί σε γράφημα που παρουσιάζει το Our World In Data, υπηρεσία συλλογής στατιστικών δεδομένων με έδρα το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Η γιγάντια κλεψύδρα της εικόνας μετρά το πέρασμα των ανθρώπων αντί του χρόνου.

Κάθε κόκκος άμμου στην κλεψύδρα αντιπροσωπεύει 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Δεδομένου ότι κάθε χρόνο γεννιούνται 140 εκατομμύρια μωρά, προσθέτουμε 14 κόκκους άμμου στην κλεψύδρα.

Οι 795 πράσινοι κόκκοι αντιπροσωπεύουν τα 7,95 διεσκατομμύρια ανθρώπων που ζουν σήμερα.

Κάθε χρόνο, 60 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν. Αυτό σημαίνει ότι 6 κόκκοι περνούν από την κλεψύδρα και προστίθενται στον μεγάλο αριθμό των ανθρώπων που έχουν πεθάνει –οι 10.900 κόκκινοι κόκκοι άμμου στη βάση της κλεψύδρας.

Αυτό σημαίνει ότι για κάθε άτομο που ζει σήμερα, υπάρχουν περίπου 14 άτομα που δεν είναι πλέον μαζί μας. «Αυτά τα 109 δισεκατομμύρια ανθρώπους πρέπει να ευχαριστήσουμε για τον πολιτισμό στον οποίο ζούμε. Οι γλώσσες που μιλάμε, το φαγητό που μαγειρεύουμε, η μουσική που απολαμβάνουμε, τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε – όσα ξέρουμε τα μάθαμε από αυτούς», γράφει ο Μαξ Ρόζερ του Our World In Data.

(Πηγή: in.gr)

EPA/STR

Το τρέχον επεισόδιο του κλιματικού φαινομένου Λα Νίνια, που ευθύνεται κυρίως για την επιδείνωση της ξηρασίας στο Κέρας της Αφρικής, αναμένεται να έχει πρωτόγνωρη διάρκεια για αυτό τον αιώνα και να επιμείνει τουλάχιστον ως το τέλος του έτους, ανακοίνωσε ο ΟΗΕ σήμερα.

Πρόκειται για το πρώτο επεισόδιο του Λα Νίνια αυτό τον αιώνα που διαρκεί τρεις συνεχείς χειμώνες για το βόρειο ημισφαίριο (ή τρία συνεχόμενα καλοκαίρια για το νότιο), σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό (WMO).

«Ένα επεισόδιο Λα Νίνια που διαρκεί τρεις συνεχείς χρονιές είναι πραγματικά κάτι πρωτοφανές», υπογράμμισε ο γενικός γραμματέας του WMO Πέτερι Τάαλας.

Αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα είναι η τρίτη φορά από το 1950 που το φαινόμενο διαρκεί τρεις συνεχείς χειμώνες, επεσήμανε ο WMO.

Το φαινόμενο Λα Νίνια προκαλεί τη μείωση της θερμοκρασίας της θάλασσας σε τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού, γεγονός που επηρεάζει τις βροχοπτώσεις και το κλίμα κάποιων περιοχών του κόσμου.

Σύμφωνα με τον WMO, το τρέχον επεισόδιο επιδεινώθηκε από την ενίσχυση των αληγών ανέμων από τα μέσα Ιουλίου ως τα μέσα Αυγούστου, λόγω των οποίων επηρεάστηκε η θερμοκρασία και οι βροχοπτώσεις, ενώ αυξήθηκε η ξηρασία αλλά και οι πλημμύρες σε διάφορες περιοχές του κόσμου.

«Η ξηρασία που εντείνεται στο Κέρας της Αφρικής και στο νότιο τμήμα της Λατινικής Αμερικής έχει το σημάδι της Λα Νίνια, όπως και οι μεγαλύτερες από το κανονικό βροχοπτώσεις στη νοτιοανατολική Ασία και την Αυστραλία», εξήγησε ο Τάαλας.

«Οι πιο πρόσφατες πληροφορίες (…) δυστυχώς επιβεβαιώνουν τις τοπικές κλιματικές προβλέψεις, σύμφωνα με τις οποίες η καταστροφική ξηρασία που πλήττει αυτή την περίοδο το Κέρας της Αφρικής θα επιδεινωθεί και θα επηρεάσει εκατομμύρια ανθρώπους», πρόσθεσε.

Στο Κέρας της Αφρικής, όπου ο κίνδυνος λιμού αυξάνει λόγω της ξηρασίας, προετοιμάζεται για μια πέμπτη, συνεχή εποχή των βροχών με μειωμένες βροχοπτώσεις.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP)

Συντάκτης: Βαγγέλης Πρατικάκης

Είναι ίσως το μοναδικό ζώο που μπορεί να μεταμορφώνεται από ενήλικο άτομο σε προνύμφη ξανά και ξανά, δυνητικά για πάντα.

Τώρα, Ισπανοί ερευνητές αναφέρουν ότι διάβασαν το γονιδίωμα της «αθάνατης μέδουσας», Turritopsis dohrnii, και βρήκαν μερικά από τα γενετικά μυστικά της αθανασίας της.

Σχεδόν όλες οι μέδουσες ακολουθούν έναν μάλλον περίπλοκο κύκλο ζωής, ο οποίος ξεκινά με το στάδιο της προνύμφης, ή πλάνουλας, η οποία εκκολάπτεται από το αβγό και κολυμπά ελεύθερα μέχρι να βρει κατάλληλη θέση να προσκολληθεί στο βυθό.

Εκεί μετατρέπεται σε πολύποδα, κλωνοποιεί τον εαυτό της και σχηματίζει μια αποικία. Όταν η αποικία ωριμάσει, αρχίζει να απελευθερώνει ώριμες μέδουσες, οι οποίες αναπαράγονται σεξουαλικά για να δώσουν την επόμενη γενιά.

Αν και υπάρχουν αρκετά είδη μεδουσών που μπορούν να αντιστρέφουν τον κύκλο ζωής και να επανέρχονται σε προηγούμενα στάδια, τα περισσότερα χάνουν αυτή την ικανότητα όταν φτάσουν σε σεξουαλική ωρίμανση.

Όχι όμως και η Turritopsis dohrnii, μια μικρή μέδουσα των εύκρατων νερών που απαντά και στη Μεσόγειο.

Η ενήλικη μέδουσα μπορεί να μεταμορφωθεί σε κύστη, μια δομή που μοιάζει με πολύποδα, η οποία προσκολλάται και πάλι στον βυθό και ξαναρχίζει τον κύκλο από την αρχή. Επειδή αναπαράγεται ασεξουαλικά, η μέδουσα ποτέ δεν πεθαίνει –κάποια από τα αντίγραφά της επιζούν, δυνητικά για πάντα.

Αποικία πολυπόδων της αθάνατης μέδουσας στην Ιταλία (Schuchert, Peter)

Περίεργοι να μάθουν ποιο είναι το τρικ του αθάνατου κνιδόζωου, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Οβιέδο στην Ισπανία αλληλούχισαν ολόκληρο το γονιδίωμα της T. dohrnii και το συνέκριναν με το DNA ενός στενού, θνητού συγγενή της, του είδους Turritopsis rubra.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση PNAS, αποκαλύπτει τρία σημαντικά στοιχεία.

Πρώτον, η T. dohrnii φέρει διπλάσιο αριθμό γονιδίων που συνδέονται με τους μηχανισμούς επιδιόρθωσης του DNA, κάτι που σημαίνει πως ίσως είναι καλύτερα εξοπλισμένη να αντιμετωπίζει τις μεταλλάξεις που προκύπτουν τυχαία.

Ακόμα, φέρει μεταλλάξεις που της επιτρέπουν να φρενάρει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων και να αποφεύγει την αποδόμηση των τελομερών, προστατευτικών δομών στα άκρα όλων των χρωμοσωμάτων.

Επιπλέον, όταν η μέδουσα μεταμορφώνεται πίσω σε πολύποδα, η έκφραση (λειτουργία) ορισμένων γονιδίων που σχετίζονται με την ανάπτυξη επανέρχεται στα μοτίβα του πολύποδα.

Τα ευρήματα προσθέτουν νέα κομμάτια στο περίπλοκο παζλ της γήρανσης των πολυκύτταρων οργανισμών.

Προς το παρόν, πάντως, πρακτικές εφαρμογές δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα. Όπως δήλωσε στο Reuters ο Μόντι Γκράαμ του Ινστιτοτούτου Ωκεανογραφίας της Φλόριντα, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη, «δεν μπορούμε να ψαρέψουμε αυτές τις μέδουσες και να τις μετατρέψουμε σε κρέμα προσώπου».

(Πηγή: in.gr)

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Τα αρσενικά ρινοδέλφινα δημιουργούν τα μεγαλύτερα γνωστά πολυεπίπεδα δίκτυα συμμαχιών, πέρα από τους ανθρώπους, δείχνει μια νέα διεθνής επιστημονική μελέτη. Το κίνητρο τους είναι εν γένει…ερωτικό, δηλαδή η πιο εύκολη ανεύρεση συντρόφου.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Μπρίστολ (Βρετανία), της Ζυρίχης (Ελβετία) και της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ), οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέλυσαν δεδομένα από 121 ενήλικα αρσενικά ρινοδέλφινα του Ινδο-Ειρηνικού.

Διαπιστώθηκε ότι σε πρώτο επίπεδο τα δελφίνια σχηματίζουν συμμαχίες δύο ή τριών ατόμων για να επιδιώξουν συνεργατικά το «φλερτ» με μεμονωμένα θηλυκά. Σε δεύτερο επίπεδο δημιουργούνται συμμαχίες τεσσάρων έως 14 αρσενικών που ανταγωνίζονται με άλλες συμμαχίες για την προνομιακή πρόσβαση σε θηλυκά δελφίνια. Υπάρχουν επίσης ακόμη ευρύτερες, τρίτου επιπέδου, συμμαχίες ανάμεσα σε συνεργαζόμενες συμμαχικές ομάδες του προηγούμενου δεύτερου επιπέδου.

Η επικεφαλής ερευνήτρια Στέφανι Κινγκ, αναπληρώτρια καθηγήτρια της Σχολής Βιολογικών Επιστημών του Μπρίστολ, δήλωσε ότι «η συνεργασία ανάμεσα σε συμμάχους είναι εξαπλωμένη στις ανθρώπινες κοινωνίες και ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της επιτυχίας μας. Η ικανότητά μας να δημιουργούμε στρατηγικές, συνεργατικές σχέσεις σε πολλαπλά κοινωνικά επίπεδα, όπως εμπορικές ή στρατιωτικές συμμαχίες τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, θεωρείτο κάποτε μοναδική για το είδος μας. Όμως όχι μόνο δείξαμε ότι τα αρσενικά ρινοδέλφινα σχηματίζουν το μεγαλύτερο γνωστό πολυεπίπεδο δίκτυο συμμαχιών εκτός των ανθρώπων, αλλά ότι οι συνεργατικές σχέσεις ανάμεσα στις ομάδες επιτρέπουν στα αρσενικά να περνούν περισσότερο χρόνο με τα θηλυκά, αυξάνοντας έτσι την αναπαραγωγική επιτυχία τους».

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ μειώθηκε κατά σχεδόν έναν χρόνο το 2021, ενώ είχε ήδη υποχωρήσει κατά ενάμιση χρόνο το 2020, κυρίως εξαιτίας της πανδημίας του νέου κορονοϊού, ανακοίνωσαν σήμερα οι αμερικανικές υγειονομικές αρχές.

Την περασμένη χρονιά, μειώθηκε στα 76,1 χρόνια, σύμφωνα με τους προκαταρκτικούς αριθμούς των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC). Πρόκειται για το χαμηλότερο επίπεδο στο οποίο έχει φθάσει από το 1996.

Πρόκειται επίσης για τη μεγαλύτερη μείωσή του μέσα σε δύο χρόνια έπειτα από αυτήν που είχε καταγραφεί από το 1921 ως το 1923.

Συγκριτικά, το προσδόκιμο ζωής των Αμερικανών ήταν τα 77 έτη το 2020 έναντι 78,8 το 2019.

«Η ελάττωση του προσδόκιμου ζωής από το 2019 οφείλεται κυρίως στην πανδημία», ανέφεραν τα CDC, η βασική ομοσπονδιακή υπηρεσία δημόσιας υγείας.

Οι θάνατοι που αποδίδονται στην COVID-19 ή επιπλοκές της αντιπροσώπευαν σχεδόν τα τρία τέταρτα της ελάττωσης που καταγράφηκε το 2020 και το ένα δεύτερο της μείωσης του 2021.

Περίπου το 15% της υποχώρησης που καταγράφηκε το 2021 εξάλλου αποδίδεται στην αύξηση των θανάτων λόγω «ατυχημάτων και τραυματισμών χωρίς πρόθεση», κατηγορία στην οποία συμπεριλαμβάνονται ειδικά οι θάνατοι από υπερβολική δόση ναρκωτικών ή φαρμάκων.

Οι υγειονομικές αρχές σημειώνουν πως το χάσμα στο προσδόκιμο ζωής μεταξύ των ανδρών και των γυναικών βάθυνε, περνώντας από τα 5,7 έτη το 2020 στα 5,9 το 2021. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαφορά που διαπιστώνεται από το 1996.

Οι Αμερικανίδες είχαν το 2021 προσδόκιμο ζωής 79,1 έτη, έναντι 73,2 των Αμερικανών.

Το 2021, η μεγαλύτερη ελάττωση σε ό,τι αφορά το προσδόκιμο ζωής καταγράφηκε στις τάξεις των αυτοχθόνων (-1,9 έτος σε σύγκριση με το 2020), των λευκών (-1 έτος), κατόπιν των Αφροαμερικανών (-0,7 έτος). Στην κατηγορία των αυτοχθόνων, το προσδόκιμο ζωής είναι μόλις 65,2 έτη. Για τους μαύρους είναι 70,8, έναντι 76,4 των λευκών.

Η COVID-19 ήταν η τρίτη κυριότερη αιτία θανάτου στις ΗΠΑ το 2021, όπως και το 2020, πίσω από τις καρδιαγγειακές παθήσεις και τον καρκίνο, σύμφωνα με προηγούμενη έκθεση των CDC.

Μετά την πιο πρόσφατη έξαρσή τους, τον χειμώνα 2021-2022, οι θάνατοι εξαιτίας της COVID-19 έχουν μειωθεί αισθητά το τελευταίο διάστημα στις ΗΠΑ, μολαταύτα η χώρα συνεχίζει να καταγράφει περίπου 400 ημερησίως. Είναι η πρώτη και η μοναδική χώρα της υφηλίου όπου ο απολογισμός των θυμάτων της πανδημίας του νέου κορονοϊού έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο νεκρούς. Το 2021, καταγράφηκαν πάνω από 460.000 θάνατοι.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Οι ειδικοί τονίζουν ότι η κλιματική αλλαγή οδηγεί σε πιο ακραία καιρικά φαινόμενα όπως οι βροχοπτώσεις στο Τζάκσον

Την πρόσβαση σε καθαρό τρεχούμενο νερό έχουν χάσει «επ΄αόριστον» περίπου 180.000 κάτοικοι στο Τζάκσον του Μισισίπι, μετά από βροχοπτώσεις και πλημμύρες.

Οι αυξανόμενες πλημμύρες το Σαββατοκύριακο δημιούργησαν προβλήματα στην κύρια εγκατάσταση επεξεργασίας νερού της πόλης, οδηγώντας την στο χείλος της κατάρρευσης.

Σύμφωνα με το BBC, η πόλη κηρύχθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ενώ σχολεία, εστιατόρια και επιχειρήσεις έχουν κλείσει προσωρινά. Το ακατέργαστο νερό της δεξαμενής διέρχεται μέσω των σωλήνων, είπαν οι κάτοικοι.

Τόσο η πόλη όσο και η πολιτεία διανέμουν εμφιαλωμένο πόσιμο νερό στους κατοίκους καθώς και μη πόσιμο νερό μέσω βυτιοφόρου.

«Μην πίνετε το νερό»

«Μην πίνετε το νερό» προειδοποίησε ο κυβερνήτης Τέιτ Ριβς. «Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, είναι ακατέργαστο νερό από τη δεξαμενή που κυκλοφορεί μέσω των σωλήνων».

Τα προβλήματα στο εργοστάσιο OB Curtis Water Plant ξεκίνησαν μετά από έντονες βροχοπτώσεις που ξεχείλισαν τον ποταμό Pearl. Το δημαρχείο της πόλης επιβεβαίωσε ότι το νερό του ποταμού είχε μπει στην εγκατάσταση, η οποία επεξεργάζεται περισσότερα από 190 εκατομμύρια λίτρα την ημέρα.

Μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα, η πόλη δεν έχει καθαρό τρεχούμενο νερό. «Σημαίνει ότι η πόλη δεν μπορεί να παράγει αρκετό νερό για να σβήσει τις πυρκαγιές, να ξεπλύνει τις τουαλέτες και να καλύψει άλλες κρίσιμες ανάγκες» είπε ο κυβερνήτης Ριβς

Οι ειδικοί τονίζουν ότι η κλιματική αλλαγή οδηγεί σε πιο ακραία καιρικά φαινόμενα όπως οι βροχοπτώσεις στο Τζάκσον.

(Πηγή: in.gr)

Δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει την επιθετικότητα των χρηστών του internet, όχι όμως μόνο στην Ελλάδα. Είναι καλό ή κακό; Ψυχολόγοι, σύμφωνα με το Scientific American λένε πως αυτή η εθιστική ανταλλαγή δηλητηριωδών σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα και το internet, θα πρέπει να αποφεύγεται –ή απλά να λογοκρίνεται από τις ιστοσελίδες- γιατί κάνουν κακό στην κοινωνία και την ψυχική υγεία.

Τα σχόλια πια είναι «υπερβολικά επιθετικά, χωρίς να οδηγούν σε κανένα συμπέρασμα» λέει ο Art Markman, καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Τέξας. «Στο τέλος ενός τέτοιου διαδικτυακού τσακωμού δεν υπάρχει περίπτωση να πιστέψεις ότι κάποιος σε ακούει. Βιώνοντας, λοιπόν, μία δυνατή συναισθηματική εμπειρία που δεν εκτονώνεται με υγιή τρόπο, αυτό δεν μπορεί να είναι για καλό».

Αν, όμως, δεν είναι υγιές και δεν μας προσφέρει ικανοποίηση, γιατί το κάνουμε;

Σύμφωνα με τον Markman, μία ολόκληρη καταιγίδα από παράγοντες προκαλούν την επιθετικότητα και την αγένεια στο κομμάτι των ιστοσελίδων με τα σχόλια. Πρώτα απ’ όλα, συχνά, τα σχόλια είναι ανώνυμα, οπότε οι συγγραφείς τους δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της αγένειάς τους. Δεύτερον, βρίσκονται σε κάποια απόσταση από τον στόχο του θυμού τους –είτε αυτό είναι το άρθρο που διαβάζουν ή κάποιο σχόλιο στο συγκεκριμένο άρθρο και οι άνθρωποι τείνουμε να ανταγωνιζόμαστε μακρινούς εχθρούς με περισσότερη ευκολία απ’ ότι στην πραγματική ζωή μας, που τα πράγματα ή οι άνθρωποι που μας θυμώνουν βρίσκονται μπροστά μας. Τρίτον, είναι πολύ ευκολότερο να γίνει κάποιος κακός μέσω του γραπτού λόγου, αντί του προφορικού κι αυτό, επίσης, το βιώνουμε σχεδόν όλοι.

Κι επειδή οι διαφωνίες στα πεδία σχολίων των αναρτήσεων δεν γίνονται σε πραγματικό χρόνο, οι σχολιαστές γράφουν ευμεγέθεις μονολόγους που τείνουν να τους βυθίζουν ακόμα περισσότερο στις ακραίες απόψεις τους. «Όταν κάνετε μία συζήτηση με ένα άνθρωπο, ποιος απ’ όλους αυτούς αραδιάζει ένα μεγάλο μονόλογο, εκτός αν είναι ήρωας σε ταινία; Ακόμα κι αν θυμώσετε, οι συζητητές ανταλλάσσουν κουβέντες ο ένας με τον άλλον, με αποτέλεσμα (συνήθως) να ηρεμούν και να ακούν, άρα να έχουν μία πραγματική συζήτηση».

Οι αψιμαχίες στα πεδία των σχολίων επίσης, μπορεί να δώσουν σε κάποιον μία αίσθηση ικανότητας και ικανοποίησης, η οποία φευ, είναι ψευδής. «Συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μας που μας είναι δύσκολο να βγούμε έξω και να υποστηρίξουμε έναν σκοπό με την φυσική μας παρουσία, πράγμα που κάνει τον ακτιβισμό της πολυθρόνας’ μία πολύ ελκυστική πρόταση», γράφει ένας blogger στην εφημερίδα Daily Kos.

Τέλος, ο Edward Wasserman, καθηγητής της Ηθικής της Δημοσιογραφίας επεσήμανε άλλο ένα λόγο γι αυτό το δηλητήριο που «χύνεται» στα σχόλια: κακά παραδείγματα που έχουν δώσει τα ίδια τα μέσα. «Δυστυχώς, τα Media έχουν κερδίσει άπειρα χρήματα διδάσκοντας τους ανθρώπους να συζητούν με λάθος τρόπους, προσφέροντας πρότυπα όπως ο Jerry Springer, ή τον Bill O’Reilly. Με αυτά τα πρότυπα, οι θεατές συμπεραίνουν πως η οργή είναι ο τρόπος με τον οποίο συζητούνται οι δημόσιες ιδέες», έγραφε ο καθηγητής. «Κι όμως, δεν είναι αυτός ο τρόπος.».

Η ουσία της επικοινωνίας είναι να εισπράττουμε την προοπτική του άλλου, να την κατανοούμε και να απαντάμε. «Ο τόνος της φωνής και οι χειρονομίες έχουν τεράστια επιρροή στην ικανότητά μας να καταλάβουμε τι λέει κάποιος» λέει ο Markman. “Όσο ο διάλογος απομακρύνεται από την πρόσωπο με πρόσωπο συνδιαλλαγή, τόσο πιο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε».

Κατά τη γνώμη του, τα διαδικτυακά μέσα θα πρέπει να μειώσουν τον θυμό και το μίσος που έχει γίνει κανόνας στις ανταλλαγές σχολίων ανάμεσα στους αναγνώστες. «Έχει μεγάλη αξία να αφήνεις όλες τις πλευρές μίας διαφωνίας να ακουστούν. Δεν έχει καμία αξία όμως να υπάρχουν προσωπικές επιθέσεις, ή να αφήνονται σχόλια που έχουν υπερβολικά θυμωμένο τόνο. Ακόμα κι αν κάποιος εκφράζει μία βάσιμη γνώμη αλλά το κάνει με θυμωμένο τόνο, φθήρει την φύση της διαφωνίας γιατί προσκαλεί και τους υπόλοιπους να απαντούν με αυτό τον τόνο. Αν σε ένα website τα σχόλια που περνούν συμπεριλαμβάνουν προσωπικές επιθέσεις με τον πιο άσχημο τρόπο, στέλνεται έτσι το μήνυμα ότι αυτή είναι μία αποδεκτή ανθρώπινη συμπεριφορά».

Από την δική τους πλευρά, οι αναγνώστες θα πρέπει να αναζητήσουν ανθρώπους με τους οποίους θα συζητούν, στην πραγματική τους ζωή, λέει ο Markman. Και θα είναι χρήσιμο να περιλαμβάνουμε στους κοινωνικούς μας κύκλους ανθρώπους που έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας. «Με αυτό τον τρόπο θα αναπτύξουμε ένα υγιή σεβασμό για τους ανθρώπους που σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο», αναφέρει.

Η προσπάθεια να βρούμε λύσεις στα δύσκολα προβλήματα σαν αυτά που μαζεύουν πολλά σχόλια στις ιστοσελίδες, απαιτεί μεγάλες συζητήσεις και συμβιβασμούς. «Η ανταλλαγή απόψεων και η διαπραγμάτευση που κάνουμε σε μία συζήτηση με κάποιον που δεν συμφωνεί μαζί μας, είναι τέχνη», λέει ο Markman.  Κι η τέχνη αυτή εκλείπει, τόσο ανάμεσα στο κοινό, όσο ανάμεσα και σε όσους μας κυβερνούν.

(Πηγή: antikleidi.com)

Συντάκτης: Νίκη Μπάκουλη

Κάθε χρόνο πέφτουν στη Γη ή στο νερό λιγότεροι από 10.000 μετεωρίτες. Οι περισσότεροι είναι πολύ μικροί και σχετικά λίγοι επιβιώνουν της πύρινης εισόδου στην ατμόσφαιρα. ISTOCK

Όταν βλέπουμε ένα αστέρια να ‘πέφτει’ και κάνουμε ευχή, είναι χρήσιμο να ξέρουμε πως πρόκειται για διαστημικό βράχο που μπαίνει στην ατμόσφαιρα της Γης και φλέγεται. Πόσοι πέφτουν κάθε χρόνο και ποιοι είναι επικίνδυνοι.

Όταν πέφτει ένα αστέρι, συνηθίζουμε να κάνουμε μια ευχή. Είναι κάτι που πάντα έκαναν οι άνθρωποι, από την εποχή του μεγάλου μαθηματικού και αστρονόμου, Κλαύδιου Πτολεμαίου από τον 2ο μΧ αιώνα. Εκείνος ήταν που είχε πει ότι τα πεφταστέρια ήταν σημάδι ότι οι Θεοί ακούν τις επιθυμίες μας.

Κάθε διάττων αστέρας που ακολουθεί καθοδική πορεία είναι φλεγόμενος βράχος του διαστήματος που μπαίνει στην ατμόσφαιρα της Γης. Σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσε η American Meteor Society (AMS), αυτά τα μετεωροειδή είναι τα μικρότερα μέλη του ηλιακού συστήματος. Όποτε ένα μπαίνει στην ατμόσφαιρα της Γης, δημιουργεί μια σύντομη λάμψη κινούμενου φωτός στον ουρανό, που ονομάζεται μετεωρίτης.

Εάν υπολείμματα επιβιώσουν από το ταξίδι μέσω της ατμόσφαιρας και φτάσουν στο έδαφος, ονομάζονται μετεωρίτες.

Κάθε χρόνο πέφτουν στη Γη ή στο νερό λιγότεροι από 10.000 μετεωρίτες. Οι περισσότεροι είναι πολύ μικροί και σχετικά λίγοι επιβιώνουν της πύρινης εισόδου στην ατμόσφαιρα. Και για αυτό δεν αποτελούν απειλή για τους ζωντανούς οργανισμούς.

Ο αστρονόμος του University of the Republic, στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, Gonzalo Tancredi, ο οποίος έκανε τις μετρήσεις, δήλωσε στο Live Science πως “αυτό που συμβαίνει με τη Γη και τους μετεωρίτες είναι ήσσονος, συγκριτικά με ό,τι γίνεται στο φεγγάρι όπου δεν υπάρχει ατμόσφαιρα και δέχεται χτυπήματα από βράχους διαφόρων μεγεθών: είναι από 11 έως 1.100 τόνους (η μάζα 5.5 αυτοκινήτων) σκόνης διαστημικών βράχων και περί τις 33.000 διαστημικές πέτρες μεγέθους μπάλας πινγκ πονγκ, το χρόνο”.

Για να υπολογίσει ο Tancredi πόσοι μετεωρίτες χτυπούν τη Γη κάθε χρόνο, ανέλυσε δεδομένα από την Meteoritical Society.

Από το 2007 έως το 2018, υπήρξαν 95 αναφορές μετεωριτών που έπεσαν στη Γη, με μέσο ποσοστό περίπου 7,9 αναφορές ανά έτος.

Η έκθεση ανέφερε και ότι είναι αδύνατο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα πόσοι μετεωρίτες πέφτουν στον ωκεανό και βυθίζονται στον βυθό, χωρίς να εντοπιστούν.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις,

• διαστημικοί βράχοι με πλάτος περίπου 10 μέτρων αναμένεται να εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης, κάθε έξι έως δέκα χρόνια.
• βράχος αυτού του μεγέθους είναι αρκετά μεγάλος για να προκαλέσει μια έκρηξη, όπως αυτή του γεγονότος Tunguska το 1908 στη Ρωσία συμβαίνει περίπου κάθε 500 χρόνια.
• μια μεγάλη κοσμική πρόσκρουση από ένα βράχο πλάτους περίπου ενός χιλιομέτρου συμβαίνει κάθε 300.000 έως 500.000 χρόνια
• μια σύγκρουση όπως αυτή που τελείωσε την Κρητιδική περίοδο και εξάλειψε τους δεινόσαυρους μπορεί να συμβεί μία φορά στα 100 εκατομμύρια έως 200 εκατομμύρια χρόνια.

Για αυτούς τους λόγους, η NASA έχει φτιάξει και έχει θέσει σε λειτουργία αμυντικό σύστημα (αξίας 150 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο). Έχει τονίσει ότι δεν υπάρχει φόβος για συντέλεια, αλλά δεν χάνει κάτι να αποκτά γνώσεις που ίσως φανούν χρήσιμες.

(Πηγή: news247.gr)

Το έτος 1540 ήταν το θερμότερο της Κεντρικής Ευρώπης τα τελευταία 1000 χρόνια. Μια άνευ προηγουμένου ξηρασία διάρκειας έντεκα μηνών είχε ως συνέπεια ένα εκατομμύριο θανάτους και τεράστιες καταστροφές σύμφωνα με Ελβετούς κλιματολόγους. Το φετινό καλοκαίρι παρουσιάζει χαρακτηριστικά που το θυμίζουν, υποστηρίζει μάλιστα ένας εξ αυτών, ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Βέρνης Κρίστιαν Πφίστερ.

«Το 1540 η ζέστη και η ξηρασία διήρκεσαν από τον Φεβρουάριο έως το τέλος του έτους. Επί έντεκα μήνες δεν έβρεξε σχεδόν καθόλου σε εκτεταμένες περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης. Ολόκληρο το καλοκαίρι δεν καταγράφηκε ούτε μια βροχόπτωση. Τον Ιούλιο, με θερμοκρασίες πάνω από 40 ° C, κάηκαν τα δάση από τη Γαλλία μέχρι την Πολωνία. Πυκνός καπνός απλώθηκε πάνω από την ευρωπαϊκή ήπειρο και σκέπαζε το φως του ήλιου. Περισσότερες κοινότητες, από οποιαδήποτε άλλη εποχή της περασμένης χιλιετίας, καταστράφηκαν από τις φλόγες σε καιρό ειρήνης. Τα μικρά ποτάμια ξεράθηκαν εντελώς και τα μεγαλύτερα μετατράπηκαν σε ρυάκια. Ήδη, από τον Μάιο το νερό τελείωνε, τα πηγάδια και οι πηγές στέρεψαν. Λόγω της ξηρασίας οι άνθρωποι αναζητούσαν απελπισμένα πόσιμο νερό. Εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν, οι περισσότεροι από δυσεντερία. Πολλά κατοικίδια ζώα πέθαναν από την πείνα, τη δίψα και τη ζέστη. Τα βοοειδή αναγκαστικά σφαγιάζονταν. Οι ποτάμιες μεταφορές σταμάτησαν. Οι άνθρωποι λιμοκτονούσαν. Αλεύρι δεν υπήρχε γιατί οι περισσότεροι μύλοι έπαψαν να λειτουργούν. Αυτό σημαίνει ότι υπήρξε ενεργειακή κατάρρευση». Έτσι έχει περιγράψει την ξηρασία του 1540 ο Κρίστιαν Πφίστερ, διαπρεπής Ελβετός ιστορικός του περιβάλλοντος και του κλίματος, σε συνεντεύξεις του στο δημόσιο γερμανικό ραδιόφωνο (DLF) και την έγκυρη εφημερίδα της Ζυρίχης “Neue Zuericher Zeitung” (ΝΖΖ).

Η πρόσφατη έκδοση του βιβλίου «Το κλίμα και η κοινωνία στην Ευρώπη τα τελευταία 1000 χρόνια», το οποίο συνέγραψε με τον -επίσης διακεκριμένο Ελβετό κλιματολόγο- Χάιντς Βάνερ και η φετινή ξηρασία στην Κεντρική Ευρώπη έφεραν ξανά στην επικαιρότητα την καταστροφή του 1540. Οι δύο καθηγητές του πανεπιστημίου της Βέρνης ταυτοποίησαν 18 ακραία καλοκαίρια των τελευταίων χιλίων ετών και διαπίστωσαν ότι η χειρότερη ξηρασία ήταν αυτή του 1540. Το φετινό καλοκαίρι θα μπορούσε όμως να καταταγεί και αυτό στην ίδια την κατηγορία: «Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης διάρκειας ξηρασίας, το καλοκαίρι του 2022 παρουσιάζει χαρακτηριστικά που θυμίζουν την ξηρασία του1540», είπε πρόσφατα ο Πφίστερ στο ραδιόφωνο της Στουτγκάρδης (SWR).

Οι διαπιστώσεις των δύο συγγραφέων συμπίπτουν με παλαιότερη έρευνα -ειδικά για το έτος 1540- που διεξήγαγαν 32 επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων από όλη την Ευρώπη υπό τον διευθυντή του Κέντρου Κλιματικής Αλλαγής του ίδιου πανεπιστημίου Όλιβερ Βέτερ και η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Climate Change” το 2014.

Αντανακλά άραγε το παρελθόν το μέλλον μας; O Πφίστερ το περιέγραψε πάντως στο SWR με μελανά χρώματα: «Εάν η καταστροφή επαναλαμβανόταν, τα ζώα θα πέθαιναν και σήμερα, η ναυσιπλοϊα στον Ρήνο θα σταματούσε εντελώς, οι σιδηροδρομικές γραμμές θα λύγιζαν, το νερό θα στέρευε, η παροχή ενέργειας θα κατέρρεε με ανάλογες συνέπειες. Μία τόσο μεγάλη ξηρασία όπως του 1540 θα συμβεί ξανά αργά ή γρήγορα, ειδικά σε έναν όλο και πιο ζεστό κόσμο συνολικά. Υπάρχουν αρκετά χρήσιμες ενδείξεις για τον αυξανόμενο κίνδυνο ακραία θερμών καλοκαιριών. Οι συνέπειες θα ήταν πιθανώς μοιραίες ακόμα και για χώρες, οι οποίες διαθέτουν υψηλή τεχνολογία. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για ένα τέτοιο σενάριο τρόμου. Τουλάχιστον, οι αρχές θα πρέπει να είναι προετοιμασμένες για κάτι τέτοιο, ώστε τα πράγματα να μην πάνε όπως πήγαν με τον Covid 19».

«Επανειλημμένα προσπάθησα να προειδοποιήσω για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι αρμόδιοι όμως απλώς χαμογέλασαν στην προειδοποίησή μου για ένα νέο 1540», έχει πει ο Πφίστερ στο γερμανικό επιστημονικό περιοδικό Spektrum. Να όμως που η πρόβλεψή του και όλων των συναδέλφων του που συνυπογράφουν την παλαιότερη μελέτη, επαληθεύεται φέτος, έστω εν μέρει και γίνεται επίκαιρη και πάλι στην Κεντρική Ευρώπη…..

Πώς όμως oι επιστήμονες έφτασαν σε αυτά τα συμπεράσματα αφού δεν υπάρχουν δεδομένα από μετρήσεις εκείνης της εποχής; Οι ερευνητές αξιολόγησαν 312 αξιόπιστες γραπτές πηγές από τη Γαλλία έως την Πολωνία και από την Τοσκάνη έως τη βόρεια Γερμανία. Οι περισσότερες πληροφορίες προέρχονταν από τη βόρεια Ελβετία, την ανατολική Γαλλία και τη νότια Γερμανία από ανθρώπους που τηρούσαν συστηματικά αρχεία για τον καιρό και κατέγραφαν επίσης την ανάπτυξη της βλάστησης και τις σοδειές του φθινοπώρου. Κατά την έρευνα ανακάλυψαν μάλιστα ένα ιδιαίτερα έγκυρο “ημερολόγιο καιρού” από την Κρακοβία, το οποίο συντάχθηκε από τον Μάρτσιν Μπίεμ, θεολόγο και πρύτανη του πανεπιστημίου της πολωνικής πόλης. Οι επιστήμονες έδωσαν επίσης τα δεδομένα που συνέλεξαν από 165 δακτυλίους δέντρων στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης για τα επεξεργαστεί. Έτσι, κατέληξαν σε μια αρκετά ακριβή εικόνα της ξηρασίας του έτους 1540.

Η κατάσταση ήταν δραματική. Ούτε σταγόνα βροχής δεν έπεσε στην Ισπανία από τον Οκτώβριο του 1539 έως τις αρχές Απριλίου 1540. Ο χειμώνας ήταν ξηρός και ζεστός στην βόρεια Ιταλία όπως τον Ιούλιο. Το γεγονός πέρασε απαρατήρητο βορείως των Άλπεων, αλλά τον Ιανουάριο του 1540 ξεκίνησε και εκεί η πρωτοφανής εντεκάμηνη περίοδος της λεγόμενης “μεγάλης ξηρασίας”. Σύμφωνα μάλιστα με τον καθηγητή Κρίστιαν Πφίστερ: «η πρώτη βροχή διαρκείας δεν έπεσε παρά το 1541». Αμέτρητοι άνθρωποι κατέρρεαν ενώ δούλευαν. Η σοδειά καταστράφηκε. Οι τιμές για το αλεύρι και το ψωμί έφτασαν στα ύψη. Στις αρχές Αυγούστου, έπεσαν τα φύλλα των δέντρων, σαν να ήταν ήδη φθινόπωρο. Οι άνθρωποι περνούσαν τον Ρήνο, τον Έλβα και τον Σηκουάνα χωρίς να βραχούν. Τα επιφανειακά νερά σύντομα εξατμίστηκαν εντελώς και μερικές ρωγμές ήταν τόσο μεγάλες ώστε χωρούσε ένα πόδι. Επειδή δεν υπήρχε νερό για να εξατμιστεί, κάτι που θα απορροφούσε θερμότητα, ο αέρας συνέχισε να θερμαίνεται».

«Αυτό προκάλεσε τη σταθεροποίηση το κύματος καύσωνα του 1540», εξήγησε στο Spiegel η κλιματολόγος του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης Σόνια Σενεβιράτνε. Η μόνη τυχερή φαίνεται πως ήταν κάποια Άννα Σμίντιν. Σύμφωνα με κάποιο αρχείο του πανεπιστημίου τη Χαιδελβέργης ξέθαψε ένα δοχείο με 900 ρωμαϊκά ασημένια νομίσματα από την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου σε έναν βάλτο (κοντά στο σημερινό Άουκσμπουργκ της Bαυαρίας) που είχε στερέψει, σε σημείο που τής είχε αποκαλυφθεί στο όνειρό της. Είναι ενδιαφέρον πάντως το ό,τι χρονικογράφοι της δυτικής Ρωσίας αναφέρουν ξαφνικές νεροποντές, πλημμύρες και κρύο εκείνη τη χρονιά. Καλοκαίρι απλώς δεν υπήρξε εκεί…

Τι θα συμβεί όμως αν ο καιρός του 1540 επαναληφθεί; Μπορεί να προβλεφθεί μια ανάλογη καταστροφή;

«Οι συνέπειες θα ήταν δραματικές. Αναμένεται μαζικός θάνατος ζώων, το νερό για την ψύξη των πυρηνικών σταθμών δεν θα επαρκεί, η μεταφορά εμπορευμάτων μέσω των ποταμών θα σταματούσε σε μεγάλο βαθμό και για τις συνέπειες στην ανθρώπινη υγεία μπορούν να γίνουν μόνο εικασίες. Η καταστροφή του 1540 θα πρέπει να αποτελέσει μια προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για μια τόσο ακραία περίπτωση. Ελπίζω να μην ζήσουμε ποτέ κάτι τέτοιο», τόνισε ο Πφίστερ στο γερμανικό επιστημονικό περιoδικό “Spektrum”. Κατά την Σόνια Σενεβιράτνε όμως «παραμένει αμφίβολο εάν οι προειδοποιήσεις θα μπορούσαν να γίνουν έγκαιρα. Οι αιτίες για την εξέλιξη του καιρού το 1540 είναι σε μεγάλο βαθμό ασαφείς. Στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να γίνουν μόνο εικασίες. Ακόμη και μια ανοιξιάτικη ξηρασία (η οποία θεωρείται προάγγελος πολύ θερμού καλοκαιριού από μετεωρολόγους) είναι μόνο σε περιορισμένο βαθμό κατάλληλη ως δείκτης για επερχόμενη ξηρασία. Το 2011, η άνοιξη στην Κεντρική Ευρώπη ήταν τόσο ξηρή όσο το 2003, χωρίς όμως η ξηρασία να επεκταθεί μέχρι το καλοκαίρι όπως το 2003».

Αμφίσημη είναι και η άποψη την οποία εξέφρασε στο “Spiegel” o καθηγητής του πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ Ρίντιγκερ Γκλάζερ: «Ο καύσωνας του 1540 σχετικοποιεί την εκτίμηση ότι οι καύσωνες έχουν ανθρωπογενή προέλευση, ότι προέρχονται από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ωστόσο, το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου αυξάνει την πιθανότητα σοβαρών κυμάτων καύσωνα».

(Πηγή: enikos.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)