paidevo.gr

678 ταινίες από 61 χώρες, κριτικές επιτροπές από παιδιά και αδιαμφισβήτητος σταρ ο 6χρονος Τόμπι Λιτλ με τη δεύτερη ταινία του. Σε 8 πόλεις της Πελοποννήσου.

Της Ειρήνης Ορφανίδου

Τί είναι η Camera Zizanio; Μπορεί ένα πιτσιρίκι του νηπιαγωγείου να γυρίσει ταινία; Ποιός είναι ο 6χρονος σταρ Τόμπι Λιτλ (και όχι, δεν πρόκειται για ψευδώνυμο), που έρχεται από τη Βρετανία με τη … δεύτερη ταινία του;

Τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που συμμετέχουν ανέρχονται στα 184 από όλη την επικράτεια. Από τους Παξούς ως τη Ρόδο και από την Αλεξανδρούπολη ως την Κρήτη.

Πώς θα βγαίνουν η εφημερίδα Ζιζάνιο, η εκπομπή Ράδιο Ζιζάνιο και το εξάωρης διάρκειας Zizanio Live (όλα σε παραγωγή των παιδιών);

Τί σχέση έχει το ταραγμένο Κομπάνι της Συρίας με την Πελοπόννησο; Μπορούν τα παιδιά να «μιλήσουν» για δύσκολα θέματα, ή, εφόσον δεν τα αφορούν άμεσα, δηλώνουν άγνοια;

Ταινίες για παιδιά, ταινίες από παιδιά, παιδιά που στήνουν την κάμερα και δείχνουν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο.

Πύργος, Πάτρα, Αίγιο, Λεχαινά, Ζαχάρω, Μεσολόγγι, Αμαλιάδα, Γαστούνη. Σε κινηματογραφικές αίθουσες, θέατρα, αλλά και απλές σχολικές τάξεις.

Η πιο χαρούμενη κινηματογραφική γιορτή της Ελλάδας, το 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους ξεκινά το Σάββατο 29 Νοεμβρίου, στην Πελοπόννησο.

Για μια εβδομάδα, τα παιδιά αφήνουν στην άκρη τα tablet, κλείνουν την τηλεόραση και αποδεικνύουν με την ενθουσιώδη προσοχή τους ότι μία κινηματογραφική ταινία μπορεί να τα κάνει να περάσουν καλά, αλλά και να μάθουν πολλά.

Τα Διαγωνιστικά

Στο φεστιβάλ θα προβληθούν 678 ταινίες από 61 χώρες. Το διαγωνιστικό πρόγραμμα, που επέλεξε ο καλλιτεχνικός διευθυντήςΔημήτρης Σπύρου, είναι αντιπροσωπευτικό των τάσεων που επικρατούν διεθνώς στον κινηματογράφο για την παιδική και νεανική ηλικία.

Εκτός από τις διεθνείς κριτικές επιτροπές των ενηλίκων θα υπάρχουν και παιδικές κριτικές επιτροπές οι οποίες θα απονείμουν τα δικά τους βραβεία.

Θα συζητηθούν…

Μεταξύ των προσκεκλημένων του φεστιβάλ είναι η σουηδέζα ηθοποιός Λίνα Λίντερσον, γνωστή από τον ρόλο του παιδιού-βαμπίρ στην πολυσυζητημένη παλιότερη ταινία «Άσε το κακό να μπεί». Η Λίντερσον, αγνώριστη, πρωταγωνιστεί τώρα στην σουηδική ταινία «Broken Hill Blues».

Η αυστριακή ταινία «Maybe Tomorrow» καταπιάνεται με το ακανθώδες θέμα της αυτοκτονίας μέσω ίντερνετ. Σύμφωνα με στατιστικές η αυτοκτονία αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτων των νέων.

Τόμπι Λιτλ

Στην Camera Zizanioσυμμετέχουν φέτος με ταινίες τους και 15 νηπιαγωγεία, ενώ αδιαμφισβήτητος σταρ θα είναι ο 6χρονος Τόμπι Λιτλ που θα δείξει την δεύτερη ταινία του!

Έναρξη 29 Νοεμβρίου 

Η τελετή έναρξης θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Νοεμβρίου, ενώ οι προβολές θα ξεκινήσουν την Κυριακή 30 Νοεμβρίου (11 π.μ.) στο κινηματοθέατρο «Απόλλων», την «καρδιά» των προβολών του Φεστιβάλ Ολυμπίας στον Πύργο, με τη χωρίς λόγια, ταινία animation «Το Αγόρι και ο Κόσμος» του Αλε Αμπρέου απο την Βραζιλία. Το φιλμ θα ανοίξει σε οκτώ πόλεις της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος .

Για το Κομπάνι 

Το Φεστιβάλ προσφέρει δωρεάν την ταινία στους συνεργαζόμενους φορείς των οκτώ πόλεων, οι οποίοι αντί εισιτηρίου καλούν -κατά περίπτωση -τους θεατές να προσφέρουν προαιρετικά είδη (φάρμακα, τρόφιμα) ή χρήματα προς ενίσχυση διαφόρων κοινωνικών δομών. Τρόφιμα θα σταλούν και στο Κομπάνι της Συρίας.

Το φιλμ θα κυκλοφορήσει και σε κανονική διανομή στην Αθήνα, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα (18 Δεκεμβρίου).

14η Camera Zizanio

Η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας Camera Zizanio, που επιμελείται ο Νίκος Θεοδοσίου, στη 14η διοργάνωσή της έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ συμμετοχών καθώς υποβλήθηκαν συνολικά περισσότερες από 480 ταινίες!

Τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που συμμετέχουν ανέρχονται στα 184 από όλη την επικράτεια. Από τους Παξούς ως τη Ρόδο και από την Αλεξανδρούπολη ως την Κρήτη.

Η διεθνής ακτινοβολία του Φεστιβάλ έχει δημιουργήσει και ένα αντίστοιχο ρεύμα από το εξωτερικό.

Συγγραφείς, ηθοποιοί, παραμύθια, όνειρα 

-Τιμώμενα πρόσωπα του φετινού φεστιβάλ θα είναι οι ηθοποιοί Μανώλης Μαυροματάκης και Θέμης Πάνου. Οι Άλκη Ζέη, Μάνος Κοντολέων, Αγγελική Δαρλάση, Βασίλης Τερζόπουλος, Γρηγόρης Χαλιακόπουλο θα συναντήσουν τα παιδιά και θα παρουσιάσουν βιβλία.

-Μικρό αφιέρωμα: τα κινούμενα παραμύθια του Jannik Hastrup. O σπουδαίος Δανός animator θα είναι στον Πύργο για να παρουσιάσει τη νέα ταινία του που διαγωνίζεται στις μικρού μήκους.

Zoom in European Children’s Film

Τριάντα τρεις ταινίες από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο με πρωταγωνιστές παιδιά και εφήβους, που έρχονται αντιμέτωπα με τον κόσμο των ενηλίκων. Ο πόλεμος και η προσφυγιά, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι φυλετικές διακρίσεις και οι θρησκευτικές διαφορές, το χάσμα των γενεών και η διαφορετικότητα, οι παραδόσεις και τα παραμύθια αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίο εκτυλίσσονται οι ιστορίες των ταινιών.

School Cinema

Μια εβδομάδα κινηματογραφικής εκπαίδευσης και δημιουργίας: Έλληνες και ξένοι σκηνοθέτες, διακεκριμένοι διευθυντές φωτογραφίας, μοντέρ και σεναριογράφοι, δημιουργοί κινουμένων σχεδίων και ηθοποιοί προσφέρουν τις γνώσεις και τη συσσωρεμένη εμπειρία τους, θέτοντας σε λειτουργία το πιο ενδιαφέρον σχολείο κινηματογράφου. Με την καθοδήγησή τους οι μαθητές οργανώνουν τη φαντασία τους και δημιουργούν ταινίες μικρού μήκους που εντυπωσιάζουν.

Και στην Αθήνα (11 – 17 Δεκεμβρίου) 

Οι ταινίες του διαγωνιστικού προγράμματος του 17ου Φεστιβάλ Ολυμπίας, επιλεγμένα προγράμματα ταινιών του Ευρωπαϊκού Τμήματος της 14ης Camera Zizanio και ταινίες που δημιούργησαν μαθητές και εκπαιδευτικοί των σχολείων της Αθήνας και της Αττικής θα προβληθούν στην Αλκυονίδα (Ιουλιανού 42). Ώρες προβολών: 18:00-22:00

Πού: 

• Πύργος: «Απόλλων», Ορφέας Cineplex, Κούβελος, Συνεδριακό Κέντρο Πύργου (Camera Zizanio)
• Πάτρα: Ster VesoMare
• Αίγιο: Δημοτικό Θέατρο Απόλλων
• Λεχαινά: Cine Άστρον
• Μεσολόγγι: Τρικούπειο
• Αμαλιάδα: Cine Cinema
• Ζαχάρω: Δημοτικό Σχολείο
• Γαστούνη: Κουρβισιάνειο.

Η συμμετοχή των μαθητών σε όλες τις προβολές και τις δραστηριότητες του Φεστιβάλ Ολυμπίας και της Camera Zizanio είναι δωρεάν. 

(πηγή: www.thetoc.gr)

Φωτό: Παναγιώτης Παπανικολόπουλος, ετών 11

Το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης γιορτάζει τα 20ά του γενέθλια και ξεκινά την τρίτη δεκαετία ζωής με μια μεγάλη γιορταστική εκδήλωση , αποκορύφωση των πρωτότυπων δράσεων που διήρκεσαν τρεις μήνες, την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, στο Αμφιθέατρου του Μουσείου Μπενάκη, κτήριο οδού Πειραιώς.

Σημαντικές προσωπικότητες των Γραμμάτων, των Τεχνών και της πολιτικής ζωής, εκπρόσωποι μεγάλων Μουσείων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, φίλοι και συνεργάτες του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, απόφοιτοι των εικαστικών του εργαστηρίων και εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές, καλωσορίζουν την τρίτη δεκαετία ζωής του Μουσείου με ομιλίες, βιντεοπροβολές, εικαστικές και άλλες δημιουργικές παρεμβάσεις-έκπληξη!

Η Ελένη-Φαίη Σταμάτη, βασικό Ιδρυτικό Μέλος και Πρόεδρος Δ.Σ., θα ξεδιπλώσει την ίδρυση και το όραμα της δημιουργίας του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης.

Η διευθύντρια του Διεθνούς Μουσείου Παιδικής Τέχνης, Όσλο, Νορβηγία, Angela Goldin θα μιλήσει για τη λειτουργία του αλλά και για τη συνεισφορά του στο ξεκίνημα του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης. Ενώ δύο εκπρόσωποι της Tate Modern, η Αγγελική Διακοπούλου, Evaluator of Unilever International School Art Project, και η Zuzana Flaskova, BP Art Exchange Assistant Curator, θα αναπτύξουν τη συνεργασία στο Διεθνές Σχολικό Πρόγραμμα Τέχνης της Unilever, της Tate Modern και του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης όπως και το σύγχρονο εκπαιδευτικό πρόσωπο της Tate Modern.

Ο Takashi Terao, Διευθυντής του Μουσείου Παιδικής Τέχνης στη Hamada της Ιαπωνίας, θα αναφερθεί, μέσα από βιντεοπροβολή, στην ανταλλαγή πολιτιστικών στοιχείων ανάμεσα στις δύο χώρες μέσω της Παιδικής Τέχνης, έκφρασης και δημιουργίας το Νοέμβριο του 2010.

Η Ίρις Κρητικού, ιστορικός τέχνης-ανεξάρτητη επιμελήτρια, Αντιπρόεδρος Δ.Σ., θα αποκαλύψει την αξία της μοναδικότητας της παιδικής Τέχνης και τη γοητευτική και αναπάντεχη συνομιλία έργων σημαντικών καλλιτεχνών με έργα παιδικής Τέχνης από τις πολύτιμες συλλογές του Μουσείου στην έκθεση «20+20 για τα 20». Η Λουίζα Καραπιδάκη, ιστορικός τέχνης, μουσειολόγος, έφορος εκθέσεων, Μέλος Δ.Σ., θα παρουσιάσει το θεματολογικό πλούτο των συλλογών του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης.

Ενώ η Εύα Σταμάτη, Διευθύντρια του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης θα μιλήσει για τη διαχρονικότητα της παιδικής Τέχνης που δημιουργεί δεσμούς ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Χαιρετισμούς θα απευθύνουν η Άννα Μπενάκη– Ψαρούδα, Ακαδημαϊκός, π. Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, η Άντζελα Γκερέκου, Υφυπουργός Πολιτισμού, η Νέλλυ Παπαχελά, Πρόεδρος Δ.Σ. του Δήμου Αθηναίων, η Τέτη Χατζηνικολάου, Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος  ICOM (Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων), η Πέννυ Σακκοπούλου, Προϊσταμένη Τμήματος Αισθητικής Αγωγής του Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων, η Αγγελική Βαρελά, Διευθύντρια Έρευνας Αγοράς και Διαφήμισης του ΕΟΤ, ο Νίκος Σταμπολίδης, Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, ο Κυριάκος Κουτσομάλλης, Διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου, η Δάφνη Οικονόμου , Πρόεδρος Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών και η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, τέως Πρόεδρος του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης.

Συντονιστής ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Η Καθημερινή» Νίκος Βατόπουλος.

Η έκθεση «20 + 20 για τα 20!!!», με την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μικρής Άρκτου και την επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού, όπου είκοσι δισδιάστατα και τρισδιάστατα έργα παιδιών από τις συλλογές του Μουσείου παρουσιάζονται και συνομιλούν εφάμιλλα με είκοσι έργα σημαντικών σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, συνεχίζεται στην IANOS Αίθουσα Τέχνης, Σταδίου 24, έως και το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου. 

Το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης ιδρύθηκε το 1994 και είναι κοινωφελές, μη κερδοσκοπικό Σωματείο, Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, από τα ελάχιστα στον κόσμο που προβάλλει έργα ζωγραφικής και κατασκευές παιδιών παρουσιάζοντας εκθέσεις  για την ανάδειξη της μοναδικότητας της Παιδικής Τέχνης  τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Στόχος του να προσφέρει τη δυνατότητα γνωριμίας με την Τέχνη από την παιδική ηλικία μέσα από σχολικά προγράμματα, εικαστικά εργαστήρια για παιδιά από 2,5-13 ετών, σεμινάρια για την επιμόρφωση εκπαιδευτικών και δίγλωσσα διαδραστικά παιχνίδια για μεμονωμένους επισκέπτες κάθε εθνικότητας.

(πηγή: culturenow.gr)

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ WEALTH-X

Η κρίση μπορεί να έπληξε τα μεσαία εισοδήματα, αλλά όχι και τους πλούσιους. Σύμφωνα με την έκθεση της Wealth-X, οι τελευταίοι δεν έγιναν απλά περισσότεροι, αλλά αύξησαν και την περιουσία τους.

Συγκεκριμένα, ο αριθμός των πολύ πλουσίων ατόμων στην Ελλάδα αυξήθηκε σε 565 την τρέχουσα χρονιά- 60 περισσότεροι σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά- ενώ η συνολική περιουσία τους ανέβηκε στα 70 δισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 16,7% σε σύγκριση με το 2013.

Ακόμη, με βάση την έκθεση που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, το 2014 προστέθηκαν 12.040 άτομα στην λίστα με τους πολύ πλούσιους του πλανήτη, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό στο επίπεδο ρεκόρ των 211.275 ατόμων. Η συνολική περιουσία των πολύ πλούσιων- όσων έχουν πάνω από 30 εκατ. δολάρια καθαρή περιουσία- αυξήθηκε κατά 7% την φετινή χρονιά, στα $29,725 τρισ., όπως αναφέρει το Euro2day.

(πηγή: iefimerida.gr)

Την δυνατότητα ίδρυσης και λειτουργίας ανώτατων σχολών από ιδιώτες  προωθεί η κυβέρνηση μέσω της αναθεώρησης του συντάγματα όπως αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της Huffington Post.

Συγκεκριμένα η πρόταση της ΝΔ περιλαμβάνει τα εξής:

• Τη δυνατότητα ίδρυσης και λειτουργίας ανώτατων σχολών, αποκλειστικώς και μόνο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, από ιδιώτες, υπό την αυστηρή εποπτεία του Κράτους.
• Τη παροχή επαγγελματικής εκπαίδευσης όχι μόνον από το Κράτος, αλλά και από άλλους φορείς (π.χ. κοινωνικούς εταίρους), υπό κρατική, πάντοτε αυστηρή, εποπτεία.

Προς αυτή την κατεύθυνση προτείνονται οι ακόλουθες αναθεωρητικές παρεμβάσεις:

Καταρχάς, η παράγραφος 5 του άρθρου 16 πρέπει ν’ αναθεωρηθεί, έτσι ώστε να μην λειτουργεί αποτρεπτικώς για την δημιουργία μη δημόσιων φορέων παροχής ανώτατης εκπαίδευσης.

Για τον σκοπό αυτόν προτείνεται η απάλειψη της λέξης «αποκλειστικά» από το πρώτο εδάφιο της παραγράφου αυτής και η προσθήκη του όρου «δημόσια» πριν από την φράση «ανώτατη εκπαίδευση». Με τον τρόπο αυτόν, οριοθετείται το πεδίο εφαρμογής της συγκεκριμένης παραγράφου και δεν δημιουργεί προβλήματα στην εφαρμογή των διατάξεων που αφορούν τους μη δημόσιους φορείς παροχής ανώτατης εκπαίδευσης.

Επίσης, στην ίδια παράγραφο θα πρέπει να οριοθετηθεί η έννοια της ανώτατης εκπαίδευσης ώστε να διευκολύνει την ορθολογική ανάπτυξή της, για ν’ αντανακλά τις νέες εξελίξεις που έχουν έως σήμερα συντελεσθεί στο πεδίο του πανεπιστημιακού και του τεχνολογικού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης.

Εξάλλου, στην παράγραφο 6 του άρθρου 16, προκειμένου να προσδιορισθεί το πεδίο εφαρμογής της, εν όψει της προτεινόμενης τροποποίησης της προηγούμενης παραγράφου πρέπει να προστεθεί ο όρος «δημόσιων» πριν από τον όρο «ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων».

Στη δε παράγραφο 7 προτείνεται η κατάργηση της φράσης «από το Κράτος», προς εναρμόνιση με τα παραπάνω και προκειμένου να είναι συνταγματικώς ανεκτή η παροχή επαγγελματικής εκπαίδευσης όχι μόνον από το Κράτος, αλλά και από άλλους φορείς (π.χ. κοινωνικούς εταίρους), υπό κρατική, πάντοτε αυστηρή, εποπτεία.

Εν όψει του ότι η παράγραφος 8 αποτελεί την βάση για την ανάπτυξη του συστήματος ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Χώρα μας, πρέπει αυτή ν’ αναδιατυπωθεί προς την κατεύθυνση της αποσαφήνισης ότι η παιδεία παραμένει θεμελιώδες δημόσιο αγαθό και η παροχή της από μη δημόσιους φορείς, σ’ όλες τις βαθμίδες, γίνεται μόνον κατά παραχώρηση από το Κράτος και υπό αυστηρή εποπτεία τήρησης συγκεκριμένων προδιαγραφών και προϋποθέσεων.

Ενώ είναι αναγκαίο ν’ απαλειφθεί το δεύτερο εδάφιό της, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες.

Για την διασφάλιση της υψηλής στάθμης της παρεχόμενης ανώτατης εκπαίδευσης, κρίνεται σκόπιμη η πρόβλεψη, στην ίδια παράγραφο, ότι τα προσόντα των διδασκόντων στ’ ανωτέρω μη κρατικά ιδρύματα θα είναι ανάλογα μ’ εκείνα των κρατικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.Παράλληλα, προτείνεται η συμπλήρωση του άρθρου 16 με την προσθήκη νέας παραγράφου –κατά προτίμηση αρ. 9,  μ’ αντίστοιχη αναρίθμηση της παρ. 9 σε παρ. 10- με την οποία θα κατοχυρώνεται συνταγματικώς το σύστημα διασφάλισης της ποιότητας στην ανώτατη εκπαίδευση, δημόσια ή μη.

Με τον τρόπο αυτόν αναδεικνύεται η σημασία που αποδίδει η ελληνική Πολιτεία στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης και στην αποτροπή φαινομένων αλλοίωσης της πεμπτουσίας της ανώτατης εκπαίδευσης.  Ενώ, περαιτέρω, θεσμοθετείται το αναγκαίο συνταγματικό έρεισμα, ώστε η ανώτατη παιδεία της Χώρας μας ν’ ανταποκριθεί μ’ επιτυχία στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού και διεθνούς εκπαιδευτικού περιβάλλοντος.

Τέλος, προτείνεται η πρόβλεψη, επίσης σε αυτοτελή παράγραφο –αρ. 11 μετά την κατά τ’ ανωτέρω αναρίθμηση- της υποχρέωσης του Κράτους για θεσμική κατοχύρωση κι ενίσχυση του εθελοντισμού, στο πλαίσιο της ανάγκης τόνωσης της ατομικής πρωτοβουλίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής.

(πηγή: alfavita.gr)

Εννέα στους δέκα Ευρωπαίους κατοίκους των πόλεων αναπνέουν μολυσμένο αέρα, γεγονός που συνδέεται με 400.000 πρόωρους θανάτους ετησίως, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος.

Η μόλυνση του αέρα παραμένει η κορυφαία περιβαλλοντική αιτία που συνδέεται με τους πρόωρους θανάτους στις πόλεις της Ευρώπης, είναι το συμπέρασμα έρευνας σε 400 πόλεις. Οι καρδιακές παθήσεις και τα εγκεφαλικά είναι οι κύριες αιτίες θανάτου (80%) που συνδέονται με την ποιότητα του αέρα και ακολουθούν οι πνευμονικές ασθένειες και ο καρκίνος.

(πηγή: imerisia.gr)

Της Σοφίας Κατσαρέλη

Εξασφάλιζαν την υπακοή μας με σωματική και σεξουαλική βία

Μία σύγχρονη μορφή δουλείας, με θύματα μικρά παιδιά. Χώρα προορισμού και διέλευσης η Ελλάδα. Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες θυμάτων, που γίνονται “φαντάσματα” χωρίς στοιχεία και ρίχνονται στην πορνεία, την επαιτεία και την παράνομη εργασία

“Αναγκάστηκα να δουλέψω εσωτερική σε σπίτι, όταν ήμουν 6 χρονών. Κάθε μέρα ξυπνούσα στις 4 το πρωί. Έκανα τις δουλειές του σπιτιού, μετά ετοίμαζα τα παιδιά και τα πήγαινα στο σχολείο. Με έβαζαν να κουβαλάω νερό από την πηγή, που ήταν δύο ώρες μακριά με τα πόδια. Αν καθυστερούσα, με έδερναν…“, λέει η 15χρονη Cam-Suze από την Αϊτή.

“Στα 16 μου, με έδιωξε μετά από ένα πολύ μεγάλο καυγά. Έμεινα στο δρόμο κάτω από μία γέφυρα δεν ήμουν μόνη ήταν και άλλα παιδιά εκεί, τα παιδιά του δρόμου είναι εκτεθειμένα σε κινδύνους, τόσο στο να γίνουν εμπορεύματα, όσο και να γίνουν θυσία σε τελετές ή υπηρέτες πλουσίων ή να στρατολογηθούν σε διάφορες ομάδες. Είναι δύσκολο να μιλώ για αυτά, μετά από χρόνια, αλλά νομίζω ότι ιστορίες σαν και αυτές μας φέρνουν πιο κοντά στην πραγματικότητά μας, σε αυτά που γίνονται καθημερινά στον κόσμο. Όσα περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας…”, εξομολογείται πρώην θύμα trafficking.

Η εμπορία ανθρώπων, δεν είναι παρά μία σύγχρονη μορφή δουλείας, με θύματα σε μεγάλο ποσοστό τα παιδιά. Οι αριθμοί αμείλικτοι, οι ιστορίες ανατριχιαστικές, το φαινόμενο υπαρκτό, αλλά δεν αγγίζεται… ΤοNEWS 247, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, φέρνει στο φως τα στοιχεία για τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών θυμάτων, την επόμενη μέρα όσων καταφέρνουν να απελευθερωθούν από την “κόλαση”, αλλά και τον φαύλο κύκλο στον οποίο παγιδεύονται τα θύματα και συχνά γίνονται και τα ίδια… διακινητές.

Μιλήσαμε με ψυχολόγο του Κέντρου Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού (ΚΜΟΠ), η οποία θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της. Μας περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο δρουν οι διακινητές, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα παιδιά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, το καθεστώς τρόμου και ομηρείας που βιώνουν, αλλά και το πώς μπορεί να αναγνωρίσει κανείς ένα θύμα, να αναλάβει δράση και να σταματήσει το trafficking.

…27.000.000 σύγχρονοι δούλοι, 20.900.000 θύματα καταναγκαστικής εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, 14.200.000 θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης σε τομείς όπως οι αγροτικές καλλιέργειες, οι κατασκευές, η οικιακή εργασία, και η βιομηχανική παραγωγή, 4.500.000 θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, 5.500.000 παιδιά θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση ή μαύρη εργασία, 127 χώρες προέλευσης θυμάτων σεξουαλικού trafficking – 137 χώρες προορισμού.

Η Ελλάδα χώρα προορισμού και διέλευσης

Το trafficking είναι ένα έγκλημα, που συνεπάγεται τη βάναυση και διαρκή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο οργανωμένο έγκλημα παγκοσμίως, μετά τη διακίνηση ναρκωτικών και την εμπορία όπλων, με τα κέρδη μόνο από τη σεξουαλική εκμετάλλευση, να υπολογίζονται στα 25,7 δισ. ευρώ κάθε χρόνο.

“Η εμπορία μπορεί να λάβει πολλές μορφές, αλλά κυρίως είναι σεξουαλική. Μπορεί να αφορά στην εκμετάλλευση της πορνείας, την εξαναγκαστική εργασία, την αναγκαστική επαιτεία, το εμπόριο βρεφών και οργάνων. Για τα παιδιά, δεν είναι τόσο έντονο το φαινόμενο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, καθώς αφορά κυρίως τους ενήλικες. Στην Ελλάδα, η πιο συχνή εκμετάλλευση παιδιών είναι η εξαναγκαστική επαιτεία, ενώ συναντάμε και περιπτώσεις εμπορίου βρεφών, όμως όχι τόσο συχνά όσο σε άλλες χώρες. Το ποσοστό για τη χώρα μας είναι μικρό, σε σχέση με άλλες χώρες”, σημειώνει η ψυχολόγος.

“Δυστυχώς, δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για την εθνικότητα των παιδιών που πέφτουν θύματα. Είναι πολύ δύσκολο να καταγραφούν κι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα. Συνήθως προέρχονται από βαλκανικές χώρες. Εξαρτάται βέβαια πάντα, από το πού τα συναντάμε, αν είναι δηλαδή στα σύνορα με τις βαλκανικές χώρες ή χώρες της Μέσης Ανατολής. Η χώρα μας είναι χώρα προορισμού και διέλευσης των θυμάτων”.

Τα γραφεία διακίνησης που τάζουν καλύτερη ζωή

“Πολλές φορές υπάρχουν γραφεία διακίνησης, που υπόσχονται στα παιδιά και τους γονείς τους μία καλύτερη ζωή, με εργασία και καλό εισόδημα. Προφανώς είναι υποσχέσεις κενές, όμως οι γονείς πείθονται να δώσουν τα παιδιά τους στα γραφεία αυτά, για να τα πάνε σε άλλη χώρα, όπου κάποια ‘οικογένεια’ θα έχει την επίβλεψή τους και θα αναλάβει να τα φροντίζει. Ειδικά, όταν οι γονείς έχουν χρέη, κάτι που δεν συμβαίνει στη χώρα μας τόσο πολύ, πείθονται εύκολα και δίνουν τα παιδιά τους”.

“Οι διακινητές, αυτά τα γραφεία δηλαδή, έχουν πολύ μικρή επαφή και επικοινωνία με τα παιδιά και τις οικογένειές τους, πριν αυτά γίνουν θύματα trafficking. Λειτουργούν κυρίως μέσα από απρόσωπους οργανισμούς ή από κάποιου είδους αγγελία που ανακοινώνεται και μέσω αυτής βρίσκουν τα θύματα. Δεν είναι πρόσωπα γνωστά ή συγγενικά των θυμάτων, ενώ πολύ συχνά πρόκειται για άτομα υπεράνω πάσης υποψίας”.

“Το θεσμικό πλαίσιο για τα δικαιώματα του παιδιού και για την καταπολέμηση του φαινομένου υπάρχει, αλλά είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί, γιατί όλα αυτά περνάνε απαρατήρητα. Τα ποσοστά των διακινητών που συλλαμβάνονται σε παγκόσμιο επίπεδο είναι πολύ μικρό”.

Ειδικότερα, το ποσοστό των διακινητών που καταδικάζονται σοκάρει. Μόλις 1 στους 100.000 διακινητές!

Μόλις 1 θύμα στα 100 καταφέρνει να αποδράσει

“Κρατηθήκαμε όμηροι για 10 χρόνια σε ένα σουπερμάρκετ, όπου κάθε μέρα μας έβαζαν να μεταφέρουμε πολύ βαριά κιβώτια, ενώ οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού μας απειλούσαν με σωματική και σεξουαλική βία, για να εξασφαλίσουν την υπακοή μας”... Ayauly και Bibihul, Ουζμπεκιστάν

Οι συνθήκες διαβίωσης των θυμάτων εμπορίας είναι σκληρές και απάνθρωπες. Ζουν και κοιμούνται στον χώρο εργασίας, ο οποίος φιλοξενεί περισσότερα άτομα απ’ όσα επιτρέπει η χωρητικότητα του, σε περιορισμένες και ανθυγιεινές συνθήκες. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν καθόλου, ή έχουν πολύ περιορισμένη ελευθερία κινήσεων και πάντα υπό την επιτήρηση και συνοδεία των εμπόρων τους. Βρίσκονται σε κατάσταση εξάρτησης από τους διακινητές τους, οι οποίοι τους παρακρατούν τα έγγραφα ταυτότητάς τους, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της αμοιβής τους. Ο υποσιτισμός, η έλλειψη ύπνου, οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας καθώς και η συναισθηματική και σωματική κακοποίηση είναι για τα θύματα εμπορίας καθημερινό φαινόμενο.

Μόλις 1 ή 2 στα 100 καταφέρνουν να απελευθερωθούν από τους διακινητές τους και να διασωθούν.

Η τύχη των παιδιών δε, που έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ακόμα κι αν το καταφέρουν, είναι δραματική. Τα στατιστικά δείχνουν ότι έχουν “χρονικό περιθώριο” επιβίωσης 8 με 10 χρόνια, αφού πεθαίνουν από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα ή κακοποίηση.

“Είναι πολλά τα θύματα που καταβάλλουν προσπάθειες για να αποδράσουν, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Συνήθως, οι διακινητές τα εκμεταλλεύονται για πολλά χρόνια και τους τάζουν ελευθερίες και κάθε είδους προνόμια, αν καταφέρουν να φέρουν κι άλλα θύματα. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο να ξεφύγουν. Παραμένουν στο κύκλωμα και συχνά, γίνονται και τα ίδια τα θύματα διακινητές. Ειδικά, ως προς την επαιτεία, τα παιδιά θύματα είναι πολύ μικρής ηλικίας. Το ίδιο και στην εξαναγκαστική εργασία. Η εκμετάλλευση σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί είτε να είναι ταυτόχρονη σε διάφορες μορφές είτε να αλλάζει μορφές με την πάροδο του χρόνου κι όσο το παιδί μεγαλώνει”.

Θύματα χωρίς στοιχεία. Πώς να ακουστεί η κραυγή για βοήθεια ενός “φαντάσματος”;

“Ακόμα και για εκείνους, που καταφέρνουν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη του trafficking, η κατάσταση είναι δραματική. Πολλές φορές, τα παιδιά που διακινούνται από χώρα σε χώρα, δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να απευθυνθούν σε κανέναν. Πολλές φορές επίσης, τους παίρνουν τα διαβατήρια και όσα έγγραφα μπορεί να έχουν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πουθενά.

Δεν αναγνωρίζονται από κανέναν. Υπάρχουν υπηρεσίες και γραφεία, και στη χώρα μας, που προσφέρουν νομική και ψυχολογική υποστήριξη, αλλά είναι πολύ δύσκολο να φτάσει το θύμα σε αυτά τα κέντρα”, υπογραμμίζει η ψυχολόγος του ΚΜΟΠ.

Τα σημάδια που “φωτογραφίζουν” ένα θύμα εμπορίας. ΜΗΝ ΜΕΝΕΙΣ ΑΜΕΤΟΧΟΣ

Εξίσου δραματικά είναι και τα στοιχεία για τα θύματα, που αναγνωρίζονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο 40.000 το 2013!

Ένα θύμα εμπορίας, ζει και κοιμάται στον ίδιο χώρο όπου εργάζεται, φέρει εμφανή σημάδια τραυματισμού (π.χ. μελανιές, ουλές, τραύματα στο στόμα και τα δόντια, καψίματα από τσιγάρο), εκδηλώνει σημάδια άγχους και αποφεύγει να απαντήσει με αμεσότητα, αποφεύγει την οπτική επαφή, του έχουν κατακρατηθεί τα νόμιμα ταξιδιωτικά έγγραφα και εξαναγκάζονται, με απειλές κατά της ζωής του/της ή των δικών του/της ανθρώπων, με σωματική βία (ξυλοδαρμό, βιασμό) ή ψυχολογική βία (ανασφάλεια, τρόμο) να εκδίδεται ή να εργάζεται κάτω από πολύ σκληρές συνθήκες, καταφεύγει συχνά στα επείγοντα για τραυματισμούς, αφροδίσια νοσήματα, αμβλώσεις, βρίσκεται στη χώρα παρά τη θέλησή του, το έχουν απαγάγει ή εξαπατήσει οδηγώντας το έξω από τη χώρα του και τους δικούς του ανθρώπους, με υποσχέσεις για ένα εργασιακό περιβάλλον που θα εξασφαλίζει καλύτερο τρόπο ζωής.

Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη υπάρχουν εξειδικευμένα τμήματα anti-trafficking της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς και κρατικές ή μη κρατικές οργανώσεις που παρέχουν αρωγή και στήριξη σε θύματα εμπορίας ανθρώπων και θύματα βίας. Δείτε αναλυτικά ποια είναι αυτά τα κέντρα. και πού μπορεί να αναφέρει κανείς

“Συμμαχία” ενημέρωσης για ευαισθητοποίηση και ενημέρωση

Το Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού (ΚΜΟΠ) και το Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΠΑΔ) οργανώνουν ενημερωτική εκστρατεία πανελλήνιας εμβέλειας με στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων και την ενημέρωσή τους για το φαινόμενο της παράνομης διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (Trafficking in Human Beings). Η ενημερωτική εκστρατεία πραγματοποιείται μέσω της Γενικής Γραμματείας Πληθυσμού και Κοινωνικής Συνοχής του Υπουργείου Εσωτερικών.

Απώτερος στόχος της εν λόγω εκστρατείας δεν είναι μόνο η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση των νέων, των φοιτητών/-τριών και των μαθητών/-τριών λυκείου για την παράνομη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, αλλά και η ανάπτυξη των συνθηκών και ευκαιριών ώστε οι ομάδες αυτές να έχουν ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση του φαινομένου αυτού. Ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί μέσω μιας σειράς συντονισμένων ενεργειών και δράσεων που εστιάζουν κυρίως σε ιδρύματα δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και στο σύνολο της κοινωνίας, και περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: δημιουργία ραδιοτηλεοπτικών προϊόντων, εκπαίδευση φοιτητών/τριών και εκπαιδευτών/-τριών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, λειτουργία σημείων ενημέρωσης σε τριτοβάθμια ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα, διοργάνωση ενημερωτικών εκδηλώσεων, καθώς και ανάπτυξη εκπαιδευτικού και ενημερωτικού υλικού το οποίο θα διατεθεί στα πλαίσια της πληροφόρησης και ευαισθητοποίησης των πανεπιστημιακών, εκπαιδευτικών και μαθητικών κοινοτήτων και των τοπικών κοινωνιών σε διάφορες πόλεις της ελληνικής επικράτειας.

(πηγή: news247.gr)

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που αποτελεί το πλέον αποδεκτό κείμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμβρίου του 1989. Την έχουν επικυρώσει όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός των ΗΠΑ και της Σομαλίας (η χώρα μας την επικύρωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1992 με τον νόμο 2101), και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής.

Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι καταπέλτης στο εφησυχασμό της συνείδησης.

Της Ανθής Κουτσουμπού

Παιδιά στην Ελλάδα της κρίσης θύματα της αύξησης της βίας και των διακρίσεων, παιδιά που αντιμετωπίζονται ως μικρογραφίες ανθρώπων με αντιστοίχως λίγα ανθρώπινα δικαιώματα, “ιδιοκτησίες” γονέων, οικογένειες που κουβαλούν το σύνδρομο “δικό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω”, παιδιά “ειδικών κατηγοριών”, που θεωρούνται “παρακατιανά”, παιδιά που αγαπάμε αλλά που τα “φιμώνουμε” και δεν τα αφήνουμε να εκφραστούν.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ο Συνήγορος του Παιδιού Γεώργιος Μόσχος μιλάει στο NEWS247 για τις παραβιάσεις και αυθαιρεσίες σε βάρος της συγκεκριμένης ευαίσθητης ομάδας του πληθυσμού στην Ελλάδα, την παρουσία της πολιτείας και την ανάγκη για διαρκή επικοινωνία με τους διαδόχους μας.

– Ποια είναι τα δικαιώματα του παιδιού, ποιους τομείς αφορούν;

Τα δικαιώματα του παιδιού περιγράφονται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που υιοθετήθηκε πριν 25 χρόνια (το 1989) από τη Γενική Συνέλευση των κρατών μελών του ΟΗΕ. Αφορούν όλους τους τομείς της ζωής των παιδιών, δηλαδή των προσώπων 0 ως 18 ετών, και περιλαμβάνουν από γενικότερα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στη ζωή, στην ανάπτυξη και σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης, μέχρι ειδικότερα που αφορούν τομείς της ζωής (οικογένεια, εκπαίδευση, υγεία, κλπ) και ειδικότερες ομάδες παιδιών (παιδιά με αναπηρίες, μειονότητες, πρόσφυγες, κλπ).

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού περιλαμβάνει τρεις μεγάλες κατηγορίες δικαιωμάτων:

* Τα δικαιώματα σε παροχές από την πολιτεία για την εκπαίδευση, την σωματική και ψυχική υγεία, την κοινωνική πρόνοια, τον πολιτισμό, κλπ

* Τα δικαιώματα προστασίας, που αφορούν τόσο τους γονείς όσο και τα όργανα της πολιτείας, και περιλαμβάνουν τη φροντίδα του παιδιού, την προστασία του από διακρίσεις, κάθε μορφής παραμέληση, κακοποίηση και εκμετάλλευση, την προστασία των δικαιωμάτων ειδικών ομάδων παιδιών, κλπ

* Τα δικαιώματα συμμετοχής, που περιλαμβάνουν το δικαίωμα ταυτότητας, ελεύθερης έκφρασης γνώμης, σεβασμού της προσωπικότητας και της ιδιωτικής ζωής, πρόσβαση σε ενημέρωση, στον πολιτισμό, ψυχαγωγία, κλπ

– Με βάση τις αναφορές και τα στοιχεία που έχετε, στην Ελλάδα ποια δικαιώματα των παιδιών καταπατούνται με μεγαλύτερη ευκολία και πιο συχνά

Καταπατούνται περισσότερο κυρίως τα δικαιώματα που αφορούν την οικογένεια, όπου δεν μπορεί να υπάρξει εύκολα έλεγχος από τρίτους, και τα δικαιώματα έκφρασης γνώμης, μια και ακόμη είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι ένα παιδί δεν μπορεί να έχει γνώμη για τα θέματα της ζωής του. Δυστυχώς στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ισχυρή και η αντίληψη ότι τα παιδιά είναι «ιδιοκτησία» των γονέων, η οποία οδηγεί σε πολλές παραβιάσεις και αυθαιρεσίες σε βάρος τους.

Τα τελευταία χρόνια, με την οικονομική κρίση, έχουν αυξηθεί οι παραβιάσεις που σχετίζονται με τη διασφάλιση ενός αναγκαίου επιπέδου ζωής, μια και περισσότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού των παιδιών, σύμφωνα με τις έρευνες, απειλούνται από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, ενώ είναι πλέον αρκετά τα παιδιά που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους (στέγη, τροφή, ρούχα). Επίσης πολλά παιδιά βιώνουν εντάσεις στις οικογένειές τους, ενώ υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια σε όλη τους τη ζωή. Η αύξηση της βίας και των διακρίσεων σε βάρος των αδυνάτων και των διαφορετικών είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο των καιρών μας.

-Τα παιδιά στην Ευρώπη. Πώς έχει η κατάσταση στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες

Η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια δείχνει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση για τα παιδιά. Βέβαια εξαρτάται και από τους διαθέσιμους πόρους όπως και από τις αντιλήψεις που υπάρχουν για τα παιδιά. Για παράδειγμα στη Σουηδία υπάρχουν φοβερές υπηρεσίες, σχολεία και παιδότοποι για παιδιά, αλλά και σοβαρά προβλήματα σε αρκετές οικογένειες λόγω αλκοολισμού και ψυχικών διαταραχών των γονέων. Πάντως, από όσα μαθαίνουμε μέσω του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης γίνονται όλο και περισσότερες εκστρατείες για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών.

-Στην Ελλάδα σε σύγκριση με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, σε ποιο βαθμό προσέχουμε τα παιδιά

Στην Ελλάδα αγαπάμε τα παιδιά, αλλά δεν έχουμε αρκετές υπηρεσίες για αυτά, ιδίως όταν πάει κάτι στραβά. Επίσης, υπάρχει ακόμα έντονο το σύνδρομο ότι «δικό μου είναι το παιδί, ότι θέλω το κάνω», όπως και το «παιδιά είναι, δεν θα χαλάσει και ο κόσμος να πάθουν και κάτι, θα το ξεπεράσουν». Χρειάζεται να κάνουμε ακόμη σημαντικά βήματα για να υποστηρίξουμε τα παιδιά με αναπηρίες, τα παιδιά θύματα παραμέλησης – κακοποίησης, τα παιδιά Ρομά, μετανάστες και πρόσφυγες και γενικότερα τα παιδιά που λόγω κάποιου χαρακτηριστικού ή εμπειρίας τους βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση στην κοινωνία.

-Τα τελευταία χρόνια της κρίσης, στην Ελλάδα η συμπεριφορά προς τα παιδιά έχει χειροτερέψει;

Από τις υποθέσεις που εξετάζουμε, αλλά και τις επισκέψεις μας σε σχολεία και ιδρύματα και τις συζητήσεις μας με παιδιά και επαγγελματίες που εργάζονται μαζί τους, ξέρουμε ότι τα παιδιά ζουν πλέον σε πολύ μεγαλύτερη ένταση και ανασφάλεια, που ορισμένες φορές απειλούν την ψυχική τους ισορροπία. Ως προς τη συμπεριφορά των ενηλίκων, αν και έχουμε μεγάλες ενοχές για τις περιορισμένες παροχές που τους προσφέρουμε, υπάρχουν φορές που τα δυσαρεστούμε διπλά, διότι δεν δείχνουμε ουσιαστικό ενδιαφέρον για τα βιώματα και τα συναισθήματα τους.

-Το μήνυμα σας ως Συνήγορος του Παιδιού για την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού

Να μάθουμε καλύτερα τα δικαιώματα των παιδιών και να τους τα διδάξουμε με απλό και κατανοητό τρόπο. Να ακούμε προσεκτικά τα παιδιά μας και να τα παροτρύνουμε να μιλούν για ότι τους δυσκολεύει σε πρόσωπα εμπιστοσύνης. Να λειτουργούμε ως παραδείγματα και να μην παραβιάζουμε εμείς αυτά που τους διδάσκουμε. Τα παιδιά, μέσα από την εκπαίδευση τους στα δικαιώματα, μπορούν να μάθουν να υπερασπίζονται καλύτερα τον εαυτό τους και να ισχυροποιούν την αυτοπεποίθησή τους, να σέβονται τα άλλα παιδιά και τα πρόσωπα με τα οποία συνυπάρχουν και να δείχνουν αλληλεγγύη σε όσους βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση.

Ως προς την πολιτεία, θα πρέπει να ασκηθεί η πίεση από όλους μας για να θέσει σε προτεραιότητα πολιτικές για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και να μην ανέχεται σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων τους που μπορούν να κάνουν τα παιδιά να πληγώνονται αλλά και να λειτουργήσουν άσχημα στην μελλοντική ζωή τους.

Θα ήθελα να κλείσω με το μήνυμα:

Ας ακούμε διαρκώς προσεκτικά τα παιδιά και ας επικοινωνούμε μαζί τους!

Το έχει ανάγκη η κοινωνία για μια πιο φρέσκια και σοφή διαδοχή στη νέα μέρα.

Για περισσότερες πληροφορίες για τα δικαιώματα των παιδιών στο www.0-18.gr

(πηγή: news247.gr)

Aφορούσαν συνολικά 1.254 παιδιά εκ των οποίων τα 597 ήταν αγόρια και τα 503 κορίτσια

Ξεπερνούν τις 620 οι καταγγελίες σοβαρών περιστατικών κακοποίησης παιδιών που δέχθηκε από την αρχή του 2014 έως και τον Οκτώβριο το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Από αυτές, 98% ήταν ανώνυμες και αφορούσαν συνολικά 1.254 παιδιά εκ των οποίων τα 597 (47%) ήταν αγόρια, 503 (40%) κορίτσια και 157 (13%) παιδιά για τα οποία δεν ήταν γνωστό το φύλο ή η ηλικία τους. Να σημειωθεί ότι 42% των παιδιών αυτών ήταν το πολύ 6 χρόνων. Σε ποσοστό 43% οι καταγγελίες αφορούσαν σωματική κακοποίηση και σε ποσοστό 91% θύτες ήταν οι γονείς, και οι δύο ή ένας από τους δύο.

Τα στοιχεία έδωσε στη δημοσιότητα «Το Χαμόγελο του Παιδιού» κατά τη διάρκεια εκδήλωσης σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, με αφορμή τη σημερινή Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης.

«Η Παιδική Κακοποίηση είναι ένα φαινόμενο που μας απασχολεί κάθε μέρα κι όχι μόνο σήμερα. Ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με περιστατικά κακοποιημένων παιδιών και προσπαθούμε να τους εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Τα στοιχεία που παρουσιάζουμε σήμερα δεν είναι απλοί αριθμοί. Πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένα παιδί. Και πίσω από κάθε παιδί, κρύβεται και μια τραγική ιστορία. Η αντίδραση όλων μας, είναι η λύση για ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον για τα παιδιά», σημείωσε ο πρόεδρος του φορέα, Κώστας Γιαννόπουλος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του φορέα, στο διάστημα 1/1/2014 έως και 31/10/2014, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» χειρίστηκε 92 περιστατικά στα οποία χρειάστηκε η επιτόπια παρέμβαση των κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων του Οργανισμού.

Αφορούσαν 151 παιδιά από τα οποία σε ποσοστό 91% είχαν ανάγκη άμεσης απομάκρυνσης από το οικογενειακό τους περιβάλλον, 8% είχαν ανάγκη υποστηρικτικών και συμβουλευτικών υπηρεσιών και 1% άλλης εξειδικευμένης υπηρεσίας. Από το σύνολο των παιδιών που είχαν ανάγκη απομάκρυνσης από το οικογενειακό περιβάλλον, 17 (11%) παιδιά μεγαλώνουν στα Σπίτια του Οργανισμού.

Σημειώνεται ότι σε διεθνές επίπεδο τουλάχιστον 1 στα 5 κορίτσια και 1 στα 10 αγόρια πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης πριν την ηλικία των 18, αλλά μόνο 1 στα 3 περιστατικά καταγγέλλονται (ICMEC). Επίσης 20.9 εκατομμύρια παιδιά είναι θύματα καταναγκαστικής εργασίας εκ των οποίων 4.5 εκ (22%) καταναγκαστικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας. Επιπλέον, 2 εκατομμύρια παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με τη σεξουαλική κακοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο κάθε χρόνο (ICMEC).

(πηγή: e-volos.gr)

Η επένδυση στην εκπαίδευση, στην υγεία και στην προστασία των δικαιωμάτων των νέων ανθρώπων μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά οικονομικά οφέλη στο μέλλον, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε την Τρίτη και η οποία εκτιμά ότι η νεολαία σε παγκόσμια κλίμακα φτάνει τα 1,8 δισεκατομμύρια του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η έκθεση του 2014 για τον παγκόσμιο πληθυσμό και το Ταμείο για τον Πληθυσμό του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι η επένδυση στη νεολαία θα μπορούσε να δώσει ώθηση στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, επιτρέποντας στους νέους να μεγιστοποιήσουν τη δουλειά τους, τις εργασιακές ευκαιρίες και να ζήσουν πάνω από τις δυνατότητες του κέρδους.

«Οι νέοι άνθρωποι είναι οι καινοτόμοι, οι δημιουργοί, οι αρχιτέκτονες και οι ηγέτες του μέλλοντος» δήλωσε ο Μπαμπατούντε Οσετιμεχίμ εκτελεστικός διευθυντής του Ταμείου για τον Πληθυσμό του ΟΗΕ.

Η επένδυση στη νεολαία είναι ιδιαίτερα σημαντική στις αναπτυσσόμενες χώρες, που είναι η πατρίδα του 90% των νέων ανθρώπων στον κόσμο. Όμως ποσοστό που φτάνει το 60% των νέων σε αυτά τα έθνη είναι εκτός σχολικής εκπαίδευσης και δεν έχουν δουλειά.

Η έκθεση συνιστά να γίνουν επενδύσεις στην προσχολική υγειονομική φροντίδα, όπως για παράδειγμα στη βελτίωση της υγιεινής και στην παροχή εμβολιασμών, καθώς και επενδύσεις στο γυναικείο νεανικό πληθυσμό με την εξασφάλιση της πρόσβασης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και την παροχή περιεκτικών πληροφοριών στην αναπαραγωγική υγεία.

Η τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης είναι επίσης το κλειδί για την παροχή εργασίας, όπως αναφέρει η έκθεση, η οποία καλεί τις κυβερνήσεις να επενδύσουν σε θέσεις εργασίας στο ανοιχτό εμπόριο και στη χρηστή διακυβέρνηση.

(πηγή: briefingnews.gr)

Περίπου 2,5 εκατομμύρια παιδιά ήταν άστεγα το 2013 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δηλαδή το ένα στα τριάντα, ένας αριθμός που αποτελεί ιστορικό υψηλό, σύμφωνα με μια έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα.

Η έκθεση του Εθνικού Κέντρου για το φαινόμενο των Αστέγων Οικογενειών των ΗΠΑ βασίστηκε στην ανάλυση στοιχείων για τη σχολική χρονιά 2012-2013, αξιοποιώντας τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα δεδομένα.

Το κύριο εύρημα της έκθεσης είναι ότι τα άστεγα παιδιά αυξήθηκαν κατά 8% το 2013 σε σχέση με το 2012 για να φθάσουν τα 2,5 εκατομμύρια, έναν αριθμό που αποτελεί ρεκόρ.

Η αύξηση είναι ιδιαίτερα δραματική αν συγκριθεί με το 2006, όταν ο αριθμός των άστεγων παιδιών έφθανε το 1,5 εκατ., δηλαδή κατ’ αναλογία έπληττε το 1 στα 50.

Η έκθεση επικαλείται το ποσοστό της φτώχειας, που η ομοσπονδιακή υπηρεσία απογραφής του πληθυσμού (US Census Bureau) υπολόγισε πως ανήλθε στο 14,5% το 2013, ως μια από τις κύριες αιτίες για το φαινόμενο των άστεγων παιδιών. Ακόμη, η έκθεση επικαλείται την πρόσφατη ύφεση της αμερικανικής οικονομίας, την έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγης, το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ των διαφορετικών φυλετικών ομάδων αλλά και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι μονογονεϊκές οικογένειες.

«Οι συνέπειες που έχει για τα παιδιά το να είναι άστεγα, ειδικά τα μικρά παιδιά, είναι καταστροφικές και μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγές στην αρχιτεκτονική του μυαλού τους και να επέμβουν στην μαθησιακή διαδικασία, στον συναισθηματικό αυτοέλεγχο, στις αντιληπτικές ικανότητες και στις κοινωνικές τους σχέσεις», τονίζεται ακόμη στην έκθεση.

Οι αμερικανικές πολιτείες με τον μεγαλύτερο αριθμό άστεγων παιδιών σε σχέση με το συνολικό πληθυσμό τους το 2013 ήταν το Κεντάκι, η Νέα Υόρκη, η Καλιφόρνια, η Αλαμπάμα και η Οκλαχόμα.

(πηγή: enikos.gr)

Γράφει η Μυρσίνη Τσακίρη

Σύμφωνα με μια αποκαλυπτική έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας που κυκλοφόρησε πρόσφατα, και η οποία εξετάζει τα δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών της ηπείρου και τις κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, η Κούβα είναι η μόνη χώρα στην Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική που προσφέρει ένα εκπαιδευτικό σύστημα υψηλής ποιότητας.

Στην Λατινική Αμερική, οι εκπαιδευτικοί στην βασική εκπαίδευση (προσχολική, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) αποτελούν ένα ανθρώπινο κεφάλαιο των 7 εκατομμυρίων ανθρώπων, ή αλλιώς το 4% του εργατικού δυναμικού της.

Ο μισθός τους και οι συνθήκες εργασίας τους ποικίλλουν από περιοχή σε περιοχή ανά την ήπειρο. Συνήθως είναι κακοπληρωμένοι, και ως επί το πλείστον οι περισσότεροι είναι γυναίκες και ανήκουν στα μικρά κοινωνικά στρώματα.

Από την άλλη πλευρά, στην έκθεση τονίζεται ότι ο μέσος όρος των καθηγητών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής είναι πολύ πιο χαμηλός, γεγονός που αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην περαιτέρω πρόοδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην ήπειρο. Επιπλέον, το εκπαιδευτικό υλικό είναι ανεπαρκές, ιδιαίτερα όσον αφορά τις νέες τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνίας.

Παράλληλα όμως και σύμφωνα με το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ίδρυμα, “οποιαδήποτε σχολή της περιοχής μπορεί να θεωρηθεί υψηλής ποιότητας και είναι ικανή να συγκριθεί με τα παγκόσμια πρότυπα”, με αξιοσημείωτο το παράδειγμα της Κούβας.

Η Παγκόσμια Τράπεζα επισημαίνει ότι “το σχολικό σύστημα της Κούβας παρουσιάζει αυξημένες ή τουλάχιστον κατάλληλες παραμέτρους, ισχυρό ακαδημαϊκό ταλέντο, υψηλούς μισθούς και υψηλή επαγγελματική αυτονομία με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο αποτελεσματικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, όπως αυτά της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Σαγκάης, της Δημοκρατίας της Κορέας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας και του Καναδά.”

Πράγματι, μόνο η Κούβα, όπου η εκπαίδευση υπήρξε μια κορυφαία προτεραιότητα από το 1959, διαθέτει ένα αποτελεσματικό σύστημα εκπαίδευσης και ανώτερων σχολών. Το έθνος αυτό της Καραϊβικής δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις αναπτυγμένες χώρες.

Να σημειωθεί πως δεν είναι η πρώτη φορά που η Παγκόσμια Τράπεζα επαινεί το εκπαιδευτικό σύστημα της Κούβας. Σε προηγούμενη έκθεση της, η οργάνωση υπενθύμιζε την υπεροχή του κοινωνικού συστήματος του νησιού.

“Η Κούβα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για τα επιτεύγματά της στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας. […] Από την Κουβανική Επανάσταση το 1959 και μέχρι σήμερα, η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που εγγυάται την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών της στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. […]  Άλλο επίτευγμα του νησιού είναι η εξάλειψη ορισμένων ασθενειών, η προσφορά ασφαλούς νερού και διάφορα άλλα βασικά για τη δημόσια υγεία. η Κούβα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες σε ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή και έναν από τους μεγαλύτερους σε προσδόκιμο ζωής. […]”

Με μια μόνο ματιά στους κοινωνικούς δείκτες της Κούβας, μπορεί κανείς να συμπεράνει και μόνος του ότι υπάρχει μια διαρκής ανάπτυξη και εξέλιξη στο νησί, ιδίως από το 1960 έως το 1980. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς του δείκτες, όπως του προσδόκιμου ζωής και της βρεφικής θνησιμότητας, εξακολουθούσαν να βελτιώνονται και κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στη χώρα, την δεκαετία του ’90.

Δεν χρειάζεται, πιστεύω, να αναφέρουμε ότι κατά την διάρκεια όλων αυτών των ετών – από την Επανάσταση μέχρι και σήμερα ακόμα – η Κούβα εξακολουθεί να δέχεται οικονομική πολιορκία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω του εμπάργκο που της έχουν επιβάλλει.

(πηγή: barbudosdesierramaestra.blogspot.gr)

«Ένα παιδί στο σχολείο μας έκλεψε το πρωινό ενός άλλου παιδιού, γιατί δεν είχε να φάει».

Η περιγραφή αυτή δεν γίνεται από κάποιον εκπαιδευτικό ή γονέα, αλλά από μαθητή δημοτικού σχολείου, έναν από τους 86 μαθητές της Ε’ και ΣΤ’ τάξης, τριών σχολείων της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κλήθηκαν, στο πλαίσιο της ευέλικτης ζώνης διδασκαλίας και της επεξεργασίας κοινωνικών ζητημάτων, να απαντήσουν μέσω γραπτού ερωτηματολογίου, πώς αντιλαμβάνονται την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της.

«Τα παιδιά δείχνουν να αντιλαμβάνονται ρεαλιστικά την επιδείνωση των συνθηκών που ζουν οι οικογένειές τους και οι συνάνθρωποί τους, έχουν δηλαδή μία σαφή αντίληψη της κοινωνικής κατάστασης», εξηγεί η εκπαιδευτικός Μάτα Μαγαλιού, η οποία εκπόνησε την έρευνα, στο πλαίσιο διπλωματικής εργασίας του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο Βόλο.

Όπως επισημαίνει η κ Μαγαλιού «οι απαντήσεις των παιδιών περιγράφουν μία κοινωνική πραγματικότητα με αυξανόμενες δυσκολίες και προβλήματα που βιώνουν τα ίδια και οι γονείς τους, κάτι που τους δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα, άγχος και ανησυχία για το παρόν και το μέλλον (σπουδές, επαγγελματική αποκατάσταση), αλλά και ενσυναίσθηση για τους συνανθρώπους τους».

«Τι είναι η κρίση»;

Από την έρευνα προκύπτει ότι τα περισσότερα παιδιά συνδέουν την οικονομική κρίση με την έλλειψη χρημάτων, την αδυναμία εξόφλησης λογαριασμών και την έλλειψη βασικών αγαθών.

«Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τη ΔΕΗ και έτσι κόβεται το ρεύμα, μερικές οικογένειες κλέβουν ρεύμα και μερικές ζουν με κεριά», λέει μαθητής.

«Άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα και ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και τα προβλήματα που κάποτε μας φαίνονταν απίστευτα να συμβούν, τώρα συνάνθρωποί μας τα βιώνουν καθημερινά», σημειώνει άλλος μαθητής.

«Λιγότερα ταξίδια και δώρα»

Τα πρώτα πράγματα, που σύμφωνα με τα παιδιά, θυσιάζουν οι γονείς τους, για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση είναι οι διακοπές και τα ταξίδια, οι αγορές παιχνιδιών και οι εκδηλώσεις ψυχαγωγίας.

«Από τότε που ήλθε η οικονομική κρίση στην οικογένειά μου μειώθηκαν πολλά πράγματα όπως: τώρα πλέον δεν πηγαίνουμε ταξίδια τα καλοκαίρια, σταματήσαμε να θέλουμε πολλά πράγμα κ.α.», εξηγεί μαθητής, ενώ άλλος λέει ότι «κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα πηγαίναμε στην Κρήτη ή στην Αθήνα, ενώ πλέον πάμε στην Κρήτη μόνο το καλοκαίρι και όχι για διασκέδαση, για τα λάδια».

«Κόβονται εξωσχολικές/ αθλητικές δραστηριότητες για 1 στα 6 παιδιά»

Ένα στα έξι παιδιά ανέφερε ότι αναγκάστηκε να διακόψει εξωσχολικές εκπαιδευτικές και αθλητικές δραστηριότητες, λόγω αδυναμίας των γονέων να πληρώσουν.

Ωστόσο, πολλά παιδιά δείχνουν να αντιλαμβάνονται πλήρως τις δυσκολίες της οικογενειακής τους κατάστασης και προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

«Εγώ κι ο αδελφός μου μάθαμε να μη ζητάμε πολλά πράγματα επειδή ξέρουμε ότι πρέπει να κάνουμε οικονομία και ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες», αναφέρει μαθητής.

«Φόβος για το άγνωστο»

Τα παιδιά στο σύνολό τους αντιμετωπίζουν με φόβο και ανησυχία το μέλλον, πιστεύουν ότι μελλοντικά θα δυσκολέψει κι άλλο η κατάσταση και ανησυχούν για πιθανή ανεργία των γονέων τους.

«Φοβόμαστε μη χειροτερέψουν τα πράγματα και δεν έχουμε ούτε σπίτι, ούτε φαΐ, ούτε τίποτα».

«Έχω πολλές ανησυχίες, γιατί η μαμά μου δουλεύει και παίρνει ψίχουλα και αν τα πάρει. Ο πατέρας μου είναι συνταξιούχος και έχει να πληρωθεί ένα χρόνο σχεδόν», είναι κάποιες από τις περιγραφές.

«Δυσανάλογος της ηλικίας ψυχολογικός φόρτος»

Τα παιδιά μέσα από τις απαντήσεις τους δείχνουν ότι αντιλαμβάνονται την κοινωνική αδικία που πλήττει τους πιο αδύναμους, βιώνουν τα ίδια εσωτερικές συγκρούσεις, νιώθουν ότι δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τα κοινωνικά προβλήματα, παρόλο που δεν τους αναλογούν τέτοιες ευθύνες, εσωτερικεύουν συναισθήματα θλίψης και ενοχών για τους συνανθρώπους, μοιράζονται ψυχολογικά την κατάσταση την οποία βιώνουν, εκφράζοντας μία μορφή ενσυναίσθησης.

«Βλέπω τους άλλους ανθρώπους και στεναχωριέμαι, γιατί δεν έχουν λεφτά να πάνε σχολείο, γιατί δεν έχουν ρούχα, παπούτσια και τα πράγματα που χρειάζονται στο σχολείο», λέει μαθητής, ενώ άλλος περιγράφει ότι «κάποιους τους βλέπεις στον δρόμο και στεναχωριέσαι που ζητάνε οι άνθρωποι λίγα λεφτά για να φάνε ενώ εσύ τρως κανονικά. Οι άνθρωποι μένουν άστεγοι γιατί δεν έχουν να πληρώσουν το ενοίκιο ή τη ΔΕΗ, τους φόρους κ.α.»

«Δυσκολίες και στο σχολείο»

Στις απαντήσεις των παιδιών περιγράφονται καθημερινές εικόνες από το σχολείο τους με συμμαθητές, οι οποίοι δυσκολεύονται οικονομικά.

«Βλέπεις παιδιά που δεν έχουν να φάνε τίποτα και στεναχωριέσαι ιδιαίτερα», αναφέρει μαθητής.

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται, επίσης, ότι και το ίδιο το σχολείο αντιμετωπίζει προβλήματα λειτουργίας λόγω της οικονομικής κρίσης και γι αυτό προτείνουν- μεταξύ άλλων- δωρεάν σίτιση και δωρεάν συμμετοχή των μαθητών στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες που απαιτούν πρόσθετη οικογενειακή δαπάνη (εκπαιδευτικές εκδρομές, επισκέψεις κ.λπ).

«Πιστεύω ότι άμα το σχολείο μειώσει τα χρήματα που πρέπει να πληρώνουμε λίγο, τότε οι οικογένειες δεν θα έχουν τόσα έξοδα», προτείνει μαθητής, ενώ ένας άλλος σημειώνει ότι «μπορεί το σχολείο να κάνει ένα συσσίτιο ή να μειώσει τις τιμές στα κυλικεία».

«Ποιος φταίει;»

Αναζητώντας τις αιτίες της οικονομικής κρίσης τα παιδιά θεωρούν ως υπευθύνους, αυτούς που ασκούν την εξουσία και προτείνουν «να πάρουν τα λεφτά από τους πλούσιους και να τα μοιράσουν στους φτωχούς» ή «να ενωθούμε όλοι μαζί όπως τότε το 1821 και να κάνουμε μία δημοκρατική επανάσταση».

«Εκδήλωση άγχους με ψυχοσωματικά συμπτώματα»

Συνοψίζοντας τις απαντήσεις των παιδιών η κ Μαγαλιού επισημαίνει ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται την οικονομική κρίση με ευαισθησία, αναλαμβάνοντας σε πολλές περιπτώσεις να «σηκώσουν» ένα δυσανάλογο βάρος, που δεν αντιστοιχεί στην τρυφερή ηλικία τους και που μπορεί να διαταράξει τη συναισθηματική τους ισορροπία.

Μάλιστα τονίζει ότι τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικογένεια κάποιου μαθητή κατά κανόνα μεταφέρονται στο σχολείο και επηρεάζουν τις επιδόσεις του και τη συμπεριφορά του γενικότερα.

Επίσης, το έντονο άγχος συχνά αποκτά και ψυχοσωματικά χαρακτηριστικά. «Διαπιστώνουμε ότι πάρα πολύ συχνά πια τα παιδιά διαμαρτύρονται για πόνο στην κοιλιά κ.λπ.», λέει.

«Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην αποφόρτιση»

Η άμβλυνση των συναισθηματικών προβλημάτων και κοινωνικών ανισοτήτων που προκαλεί η οικονομική κρίση, είναι σύμφωνα με την κ Μαγαλιού ο κοινωνικός ρόλος που καλείται να διαδραματίσει σήμερα το σχολείο.

«Ο κοινωνικός ρόλος του εκπαιδευτικού είναι πολύ σημαντικός, αφορά πέρα από το γνωστικό πεδίο και τη συναισθηματική ισορροπία του παιδιού, πρέπει να φροντίζουμε να είναι και χαρούμενο και ήρεμο», σημειώνει, εξηγώντας ότι «όταν ένα παιδί βιώνει την οικονομική κρίση μέσα από τις εμπειρίες στο σπίτι του, αυτό θα του δημιουργήσει προβλήματα στις σχολικές επιδόσεις, δημιουργώντας εκπαιδευτικές ανισότητες μέσα στην τάξη».

«Έχουμε κοινωνική υποχρέωση να δώσουμε προτεραιότητα στα παιδιά που βιώνουν τις συνέπειες της κρίσης, να αναδείξουμε τα προβλήματά τους, να αναζητήσουμε λύσεις, να υπάρχει μία ανοιχτή συζήτηση και μία διαρκής επεξεργασία των κοινωνικών ζητημάτων μέσα στην τάξη, γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο γνώση, αλλά πρέπει να προωθεί τις ανάγκες όλων των παιδιών και την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και να προάγει την ψυχική ανθεκτικότητα των μελών του και κυρίως να δίνει μηνύματα αισιοδοξίας», τονίζει η κ Μαγαλιού.

Η έρευνα, με τη μορφή ερωτηματολογίου, διεξήχθη το Μάρτιο του 2013 σε τρία δημοτικά σχολεία της Δυτικής Θεσσαλονίκης, κάθε ένα από τα οποία παρουσιάζει διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά. Στο ένα σχολείο υπήρχαν μόνο ελληνικής καταγωγής μαθητές, ενώ στα άλλα δύο ποσοστό 30% των μαθητών που συμμετείχαν στην έρευνα ήταν παιδιά μεταναστών.

Η κ. Μαγαλιού θα παρουσιάσει τα αποτελέσματα της έρευνας, στο συνέδριο με τίτλο «Αναστοχασμοί για την παιδική ηλικία», που διοργανώνει σήμερα και αύριο στη Θεσσαλονίκη το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης σε συνεργασία με την Παιδαγωγική Σχολή και το Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Για ανοικοδόμηση σχολείων στη Γάζα θα παραχωρήσει τα χρήματα που συνοδεύει το βραβείο των Παιδιών του Κόσμου, που έλαβε μετά τη βράβευση της με το Νόμπελ Ειρήνης, η Μαλάλα Γιουσαφζάι. Τα χρήματα θα δοθούν στην UNRWA, την υπηρεσία του ΟΗΕ που παρέχει βοήθεια στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και αναμένεται να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση 65 σχολείων.

«Ήδη γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό υπέφεραν τα παιδιά από τις συρράξεις και τον πόλεμο στη Γάζα. Τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη τώρα την υποστήριξή μας, γιατί ζουν σε δύσκολες συνθήκες», δήλωσε η 17χρονη Πακιστανή στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, μετά τη βράβευσή της.

Το βραβείο των Παιδιών του Κόσμου θεσμοθετήθηκε το 2000 από τη Σουηδία και αφορά σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα διάρκειας ενός έτους για τα παιδιά όλου του κόσμου μέσω του οποίου ενημερώνονται για τα δικαιώματά τους. Με την ολοκλήρωση του προγράμματος διεξάγεται μια ψηφοφορία για να επιλέξουν οι συμμετέχοντες τους υποψηφίους τους για το βραβείο.

Η Μαλάλα είναι η πρώτη ανήλικη – μετά την Άννα Φρανκ, η οποία τιμήθηκε μετά τον θάνατό της – που λαμβάνει το βραβείο με το οποίο έχουν τιμηθεί, μεταξύ άλλων, ο Νέλσον Μαντέλα και ο Κόφι Άναν.

(πηγή: tvxs.gr)

Γράφει ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος*

Η αξιοπρεπής στέγαση ενός ατόμου με αναπηρία πρέπει να είναι ζητούμενο κάθε οργανωμένης κοινωνίας. Αυτή η συνθήκη είναι βασική για την προσέγγιση και πραγμάτωση της “Ποιότητας Ζωής”, μια παράμετρος απαραίτητη για κάθε άνθρωπο οποιασδήποτε ηλικίας. Στις 9 και 10 Οκτωβρίου 2014, πραγματοποιήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας η ετήσια συνάντηση του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου των Φορέων Παροχής Υπηρεσιών για Άτομα με Αναπηρίες[European Association of Service Providers for Persons with Disabilities – EASPD (http://www.easpd.eu/)] που κάθε χρόνο συγκεντρώνει εκπροσώπους από διαφορετικές δομές παροχής κοινωνικών υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φέτος η γενική θεματολογία της εκδήλωσης είχε τίτλο “A Home for All”.

Τι είναι το δικαίωμα σε επαρκή στέγαση, ποιες είναι οι κύριες προκλήσεις, εμπόδια και κενά στην προστασία του δικαιώματος αυτού σήμερα αλλά και στο μέλλον, ποιος είναι ο ρόλος των φορέων παροχής κοινωνικών υπηρεσιών για την εξασφάλιση της εφαρμογής του δικαιώματος αυτού, είναι μερικά από τα ερωτήματα που τέθηκαν και συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της επίσημης συνάντησης.

Είμαστε σε μια εποχή μεταστροφής από το πατερναλιστικό τρόπο αντιμετώπισης της αναπηρίας, δηλαδή από την πεποίθηση πως τα άτομα με αναπηρία χρειάζονται τη συνεχή φροντίδα και προστασία για να μπορούν να επιβιώσουν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, σε ένα μοντέλο περισσότερο κοινωνικό που θέλει τα άτομα με αναπηρία να αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους και να λειτουργούν σε πλαίσιο που τους εξασφαλίζει μια ζωή με τις ίδιες ανάγκες και υποχρεώσεις που εμφανίζονται και στα άτομα χωρίς αναπηρία. Αυτή η τάση έχει εξαπλωθεί, σε μεγάλο βαθμό, κυρίως μετά την υιοθέτηση της Διεθνούς Σύμβασης των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Αναπηρία το 2006. Η χώρα μας υπέγραψε αυτή τη Σύμβαση το 2007, ενώ το 2012 επικύρωσε τη συγκεκριμένη Σύμβαση και από τότε αποτελεί νομοθεσία του Ελληνικού Κράτους. Μέσα στα 50 άρθρα που αποτελούν τη Σύμβαση, αναπτύσσονται διάφορα δικαιώματα που γενικά αφορούν το δικαίωμα στην εκπαίδευση, το δικαίωμα στην ισότητα των δυο φύλων, το δικαίωμα στην προσβασιμότητα, το δικαίωμα στην δημιουργία οικογένειας.

Ιδιαίτερα, όμως, στο άρθρο 19 που έχει τίτλο “Ανεξάρτητη διαβίωση και ένταξη στην κοινωνία” αναφέρεται ότι “Τα άτομα με αναπηρίες έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν τον τόπο διαμονής τους και το πού και με ποιόν ζουν, σε ίση βάση με τους άλλους και δεν είναι υποχρεωμένα να ζουν υπό ιδιαίτερες διευθετήσεις διαβίωσης”, ενώ σε άλλο σημείο διευκρινίζεται ότι “Τα άτομα με αναπηρίες έχουν πρόσβαση σε σειρά υπηρεσιών στο σπίτι, σε καταστήματα και άλλες υπηρεσίες υποστήριξης στην κοινότητα, συμπεριλαμβανομένης και της προσωπικής βοήθειας που είναι απαραίτητη για την υποστήριξη της διαβίωσης και της ένταξης στην κοινωνία και την αποτροπή της απομόνωσης ή του διαχωρισμού από την κοινωνία”. Φαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα ότι ο άνθρωπος με οποιαδήποτε αναπηρία έχει το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίζει με ποιον θα μένει, που θα μείνει καθώς και να αποφασίζει με ποιους θα μοιράζεται και αν θα μοιράζεται το χώρο του.

Είναι αναγκαίο, όμως, να γίνει κατανοητό πως δεν πρέπει να αναδιαμορφωθεί ο τόπος κατοικίας για αυτά τα άτομα φτιάχνοντας άλλες “ειδικές” δομές, αλλά να αλλάξει ολοκληρωτικά ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η συνθήκη της αναπηρίας. Να αναπτυχθούν εκείνες οι δομές που θα υποστηρίζουν το άτομο προσωπικά και όχι μαζικά σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και τη δική του προσωπικότητα.

Στην εποχή του 2014, κανένα δεν εξυπηρετούν αυτές οι “ειδικές” κατοικίες γιατί αργά ή γρήγορα οι “βοηθοί” του οικήματος θέτουν τους δικούς τους κανόνες και η ελευθερία του ατόμου καταπατάται. Η ζωή βρίσκεται μέσα στην κοινωνία και μόνο οι υπηρεσίες που εξυπηρετούν αυτόν το σκοπό μπορούν να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση της ισότητας. Μόνο οι υπηρεσίες που είναι βασισμένες στην κοινότητα μπορούν να ενεργοποιήσουν την ελεύθερη κατοικία για όλους, το δικαίωμα της επιλογής στις διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας. Και μια τέτοια πραγματικότητα βιώνεται από χιλιάδες Άτομα με Αναπηρία σε πολλά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της εφαρμογής της φιλοσοφίας της Ανεξάρτητης Διαβίωσης.

Η φιλοσοφία της Ανεξάρτητης Διαβίωσης αναγνωρίζει δηλαδή ότι οι άνθρωποι με αναπηρίες έχουν το δικαίωμα των επιλογών στη ζωή τους, των αποφάσεών τους, των λαθών τους και ότι είναι ενεργοί στην συμμετοχή στην κοινότητα. Για αυτό, η Ανεξάρτητη Διαβίωση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια των προσωπικών βοηθών. Ο ρόλος των βοηθών αυτών είναι ουσιαστικός για όλα τα άτομα με αναπηρία που χρειάζονται υποστήριξη κάποιες στιγμές της ημέρας αλλά ιδιαίτερα για τα άτομα με βαριά αναπηρία. Σημαίνει ότι αντισταθμίζονται οι ανικανότητες – αδυναμίες με την ανάθεση των εργασιών των ατόμων με αναπηρία από τα ίδια τα άτομα σε άλλα πρόσωπα. Σημαίνει πως έχουν τον έλεγχο της στήριξης που τους δίδεται σύμφωνα με τις ανάγκες τους, τις ικανότητες, τις τρέχουσες καταστάσεις, τις προτιμήσεις και τις φιλοδοξίες τους.

Μέχρι τώρα κάτι τέτοιο στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Η ιδέα του ιδρυματισμού δυστυχώς παραμένει ακόμα ενεργή. Πρέπει άμεσα και η Ελλάδα να εφαρμόσει τις οδηγίες και τις συστάσεις για μια πιο δημοκρατική κοινωνία που αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Η άποψη περί ύπαρξης της λιτότητας αποτελεί τη μισή αλήθεια, αφού χρήματα διατίθενται για τη διατήρηση μιας ξεπερασμένης νοοτροπίας. Είναι παράλογο και απαράδεκτο, τη σημερινή εποχή, το Κράτος να χορηγεί έως και €34,63 ημερησίως για κάθε άτομο με βαριά σωματική ή νοητική αναπηρία και έχει την ατυχία να διαβιεί σε τέτοια ιδρύματα ασυλικού τύπου, οπως αναφέρονται (ΦΕΚ 2274/Β/2007). Αυτό το διαθέσιμο ποσό μαζί με τα λειτουργικά έξοδα διατήρησης και επάνδρωσης αυτών των ασύλων, θα μπορούσε να γίνει η πηγή των πόρων για ένα πιο ανθρωποκεντρικό σύστημα διαβίωσης.

Έτσι, η αναγνώριση των αναγκών και η αναπροσαρμογή των κρατικών παροχών μπορεί να βελτιώσει τη ζωή εκατοντάδων Ελλήνων με αναπηρία τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε οικογενειακό, αφού σε πολλές περιπτώσεις όταν ένα μέλος της οικογένειας έχει αναπηρία τα υπόλοιπα μέλη της προσαρμόζουν τη ζωή τους ώστε να εξυπηρετούν και τις ανάγκες τους μέλους με αναπηρία. Όμως, έτσι χάνονται πολλά παραγωγικά χέρια και δημιουργούνται ενδοοικογενειακές δεσμευτικές σχέσεις που τελικά περισσότερο επιβαρύνουν παρά βοηθούν συνολικά την οικογένεια.

Για αυτό άμεσα πρέπει και στην Ελλάδα να αναπτυχθεί η φιλοσοφία της Ανεξάρτητης Διαβίωσης και να αναγνωριστούν μέσα στην κοινωνία τα Δικαιώματα των ΑμεΑ. Είναι η στιγμή που πρέπει και μπορούμε να αλλάξουμε τη σκέψη για το τι είναι αναπηρία και ποιος ορίζει τα εμπόδια που δημιουργούνται με βάση τα όρια της κοινωνίας και όχι τα όρια του εαυτού.

* Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος είναι ειδικευόμενος Ψυχίατρος και μέλος του προεδρείου ΠΡΑΣΙΝΟΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

(πηγή: tvxs.gr)