paidevo.gr

Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει συνολικά περισσότερα περιστατικά διαφόρων λοιμωδών -δυνητικά θανατηφόρων- νόσων τις τελευταίες δεκαετίες, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα Αμερικανών επιστημόνων.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Μπράουν, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια βιολογίας Κάθριν Σμιθ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας “Journal of Royal Society Interface”, ανέλυσαν πάνω από 12.100 επιδημίες 215 διαφορετικών λοιμωδών νόσων, οι οποίες έπληξαν συνολικά περίπου 44 εκατ. ανθρώπους σε 219 χώρες από το 1980 έως το 2013 και όπως αναφέρουν το 65% των μολυσματικών νόσων προέρχονται από τα ζώα. Ο Έμπολα, για παράδειγμα, που είναι επίκαιρος, μπορεί να ξεκίνησε από τις νυχτερίδες.

Συνολικά οι ζωονόσοι προκάλεσαν το 56% όλων των ξεσπασμάτων λοιμωδών ασθενειών κατά τα τελευταία 33 χρόνια. Όπως είπε η Κάθριν Σμιθ, «ζούμε σε ένα κόσμο όπου οι ανθρώπινοι πληθυσμοί είναι όλο και πιο διασυνδεμένοι μεταξύ τους και με ζώα -άγρια και κατοικίδια- που είναι φορείς παθογόνων μικροοργανισμών. Αυτές οι διασυνδέσεις δημιουργούν ευκαιρίες για τους παθογόνους οργανισμούς να μεταπηδήσουν σε ένα άλλο ξενιστή, να διασχίσουν τα σύνορα και να εξελιχτούν σε νέα στελέχη, ισχυρότερα από αυτά που έχουμε δει στο παρελθόν».

Η χολέρα, η φυματίωση, η ιλαρά, ο εντεροϊός, η ηπατίτιδα και η γρίπη είναι μερικές από τις πιο κοινές λοιμώδεις νόσους που ταλαιπωρούν τον πλανήτη και όχι σπάνια σκοτώνουν τους ασθενείς. Η διαχρονικά αυξητική τάση των λοιμωδών νόσων διεθνώς είναι αισθητή, καθώς ενώ κατά την πενταετία 1980 – 1985 δεν ξεπέρασαν τις 1.000 οι σχετικές επιδημίες, μέσα στην πενταετία 2005 – 2010 έφθασαν σχεδόν τις 3.000. Μάλιστα, αυξήθηκε όχι μόνο ο συνολικός αριθμός των επιδημιών, αλλά και οι διαφορετικές λοιμώδεις νόσοι που ήσαν η αιτία, από 140 το πολύ την περίοδο 1980 – 1985, σε περίπου 160 το 2005 – 2010.

Μεταξύ των νόσων που προέρχονται από ζώα, κατά την περίοδο 2000 – 2010 ο παθογόνος μικροοργανισμός που προκάλεσε τα περισσότερα κρούσματα, ήταν η σαλμονέλα, ακολουθούμενη σε συχνότητα από το κολοβακτηρίδιο e.coli, τη γρίπη Α, την ηπατίτιδα Α, τον άνθρακα, τον δάγκειο πυρετό, τη σιγκέλλωση, τη φυματίωση κ.α.

Μεταξύ των λοιμωδών ασθενειών που δεν είναι ζωονόσοι, στην κορυφή του παγκόσμιου καταλόγου σε συχνότητα επιδημιών μετά το 2000 βρίσκεται η γαστρεντερίτιδα και ακολουθούν κατά σειρά η χολέρα, η ιλαρά, ο εντεροϊός, η βακτηριακή μηνιγγίτιδα, η λεγιονέλλωση, ο τυφοειδής και ο εντερικός πυρετός, ο ροταϊός, η παρωτίτιδα (μαγουλάδες) και ο κοκκύτης.

Παράλληλα, σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση τέτοιων νοσημάτων παίζει και η κλιματική αλλαγή, αφού όπως είπε η Κάθριν Σμιθ, η άνοδος της θερμοκρασίας, δημιουργεί σταδιακά ένα θερμότερο περιβάλλον, στο οποίο οι παθογόνοι μικροοργανισμοί θα έχουν νέες ευκαιρίες εξάπλωσης.

(πηγή: iefimerida.gr)

Έκθεση της UNICEF -Η Ελλάδα μεταξύ των χωρών που αυξήθηκαν τα φτωχά παιδιά

2,6 εκατομμύρια περισσότερα παιδιά βυθισμένα στη φτώχεια στις πλούσιες χώρες κατά τη διάρκεια της κρίσης. Μέσα σε 4 χρόνια, από το 2008 – 2012, στις 23 από τις 41 πλουσιότερες χώρες, ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας αυξήθηκε.

Η εισοδηματική φτώχεια των παιδιών αυξήθηκε εξαιτίας της κρίσης, με μεγάλες διακυμάνσεις από χώρα σε χώρα, υπογραμμίζει η έκθεση του Ερευνητικού Κέντρου του Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά.

Σύμφωνα με τη Unicef στις χώρες της νότιας Ευρώπης (την Ισπανία, την Ελλάδα και την Ιταλία) όπως και στην Κροατία, στις χώρες της Βαλτικής και σε άλλες 3 χώρες που έχουν πληγεί από την ύφεση (την Ιρλανδία, την Ισλανδία και το Λουξεμβούργο) καταγράφθηκε η μεγαλύτερη αύξηση των ποσοστών παιδικής φτώχειας την εν λόγω περίοδο.

Στην Ελλάδα, το 2012 το μέσο οικογενειακό εισόδημα των νοικοκυριών με παιδιά βυθίστηκε στα επίπεδα του 1998 – το ισοδύναμο της απώλειας 14 χρόνων εισοδηματικής προόδου. Ομοίως, η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο και η Ισπανία έχασαν μια δεκαετία, η Ισλανδία έχασε 9 χρόνια και η Ιταλία, η Ουγγαρία και η Πορτογαλία έχασαν 8.

Συνολικά ο αριθμός των παιδιών που ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης υπερέβη κατά 2,6 εκατομμύρια τον αριθμό των παιδιών που κατάφεραν να εξέλθουν από τις συνθήκες φτώχειας από το 2008 (6,6 εκατομμύρια έναντι 4 εκατομμυρίων) επισημαίνει η Unicef.

Περίπου 76,5 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε συνθήκες φτώχειας στις 41 πιο ευημερούσες χώρες.

Από την κρίση έχουν πληγεί ιδιαίτερα οι νέοι. Η Unicef υπογραμμίζει ότι το ποσοστό των νέων ηλικίας 15- 24 ετών που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης, κατάρτισης ή απασχόλησης έχει αυξηθεί κατά περίπου 30% στην Κροατία, την Κύπρο, την Ελλάδα, την Ιταλία και τη Ρουμανία.

«Πολλές εύπορες χώρες έχουν υποστεί ένα “μεγάλο άλμα προς τα πίσω” όσον αφορά τα εισοδήματα των νοικοκυριών και οι επιπτώσεις για τα παιδιά θα είναι μακροχρόνιες για αυτά και τις κοινότητές τους», δήλωσε ο Jeffrey O’Malley, επικεφαλής Παγκόσμιας Πολιτικής και Στρατηγικής της UNICEF.

«Η απουσία μιας τολμηρής στρατηγικής ανταπόκρισης» εκ μέρους των κρατών «θα μπορούσε να έχει αρνητικές επιπτώσεις σε μακροπρόθεσμο επίπεδο για τις κοινωνίες» συμπεραίνει η Unicef που αναφέρει για παράδειγμα το ενδεχόμενο μιας επιβράδυνσης της αύξησης του πληθυσμού καθώς οι νέοι αποφεύγουν να κάνουν οικογένεια εξαιτίας των οικονομικών συνθηκών.

(πηγή: enet.gr)

Επιμέλεια: Μάρθα Βασίλη

Το χρεοκοπημένο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ έκλεισε την κάνουλα του νερού σε πάνω από 27.000 νοικοκυριά αυτή τη χρονιά. Αυτή τη στιγμή πάνω από 10.000 σπίτια δεν έχουν νερό ενώ εκατοντάδες οικογένειες βρίσκονται αντιμέτωπες με διακοπή. Οι αρχές προχώρησαν στο μέτρο αυτό για χρέη προς την εταιρεία ύδρευσης που συνολικά έφταναν τα 90 εκατ. δολάρια. Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη το δικαστήριο απέρριψε την πρόταση τοπικών φορέων για εξάμηνη επανασύνδεση του, με το επιχείρημα ότι θα επιβαρυνθεί το ειδικό ταμείο του χρεοκοπημένου δήμου με 4,5 δισ. δολάρια.

Στις 20 Οκτώβρη, δυο απεσταλμένες του ΟΗΕ ειδικές σε θέματα διαχείρισης υδάτινων πόρων και στέγης έφτασαν στην πόλη για να ελέγξουν την κατάσταση. «Η άρνηση πρόσβασης σε επαρκή ποσότητα νερού παραβιάζει πολλά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στη ζωή και το δικαίωμα στην ισότητα» ήταν η ετυμηγορία των Καταρίνα Αλμπουκέρκι και Λεϊλάνι Φάρχα.

Με δανεικό νερό 

Η Ρασέλ ΜακΣίλ κάτοικος του Ντιτρόιτ, εξηγεί τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει περιτριγυρισμένη από κάμερες. «Οι αριθμοί απλά δεν βγαίνουν» λέει. Από την μηνιαία επιταγή των 672 δολαρίων που παίρνει για την αναπηρία της, η Ρασέλ δίνει τα 600 δολάρια στο ενοίκιο, αδυνατώντας έτσι να πληρώσει τους λογαριασμούς του νερού, οι οποίοι  έχουν εκτοξευθεί  πάνω από το διπλάσιο του εθνικού μέσου όρου. Το νερό της Ρασέλ αποσυνδέθηκε το καλοκαίρι από τις  τοπικές Αρχές, παρά το γεγονός ότι πάσχει από MRSA, μία μεταδοτική λοίμωξη που το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (NIH) θεωρεί πως είναι επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία και απαιτεί σωστή καθημερινή φροντίδα της προσωπικής υγιεινής.

«Νιώθεις αποτυχημένος μες το σπίτι σου» λέει η Ρασέλ και περιγράφει πως το πλύσιμο, το μπάνιο ή το βούρτσισμα των δοντιών, γίνεται με κουβάδες νερού, που παρέχονται από την ομάδα της κοινότητας «Εμείς οι άνθρωποι του Ντιτρόιτ». Πρόκειται για την ομάδα του Λαϊκού Συνασπισμού Υδατοπρομήθειας.

Καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η Ρασέλ ήταν ένας από τους δεκάδες κατοίκους που κατέθεσαν το πρόβλημα στους  αξιωματούχους του ΟΗΕ, ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία ότι απειλείται το ανθρώπινο δικαίωμα των κατοίκων σε νερό και, σε μια πόλη όπου ο πληθυσμός είναι πάνω από το 80% Αφροαμερικάνοι, θα μπορούσε να συνιστά δυσμενή διάκριση βάσει του διεθνούς δικαίου.

«Είναι συγκλονιστικές οι αναλογίες των αποσυνδέσεων και ο τρόπος που επηρεάζουν την ασθενέστερη, την φτωχότερη και την πλέον ευάλωτη τάξη» δήλωσε η Καταρίνα Αλμπουκέρκι ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ. «Έχω πάει σε πλούσιες χώρες όπως η Ιαπωνία και η Σλοβενία​​, όπου ουσιαστικά το 99% του πληθυσμού έχει πρόσβαση σε νερό, και έχω πάει σε φτωχές χώρες όπου ο μισός πληθυσμός δεν έχει πρόσβαση σε νερό. Αυτή, η μεγάλης κλίμακας οπισθοδρόμηση, είναι κάτι καινούργιο για μένα» σημείωσε και πρόσθεσε: «Οποιαδήποτε τέτοιου τύπου οπισθοδρόμηση θα πρέπει να θεωρηθεί ως παραβίαση ανθρώπινου δικαιώματος»

Κίνδυνος αφαίρεσης της επιμέλειας των παιδιών

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή της Νικόλ Χιλ. Είναι μητέρα τριών παιδιών. Τον Μάιο αποσυνδέθηκε το νερό στο σπίτι της και αναγκάστηκε να στείλει το γιο της να μείνει στο σπίτι ενός συμμαθητή του. Οι κόρες της μένουν επίσης με μια άλλη οικογένεια. Δυόμισι εβδομάδες από την έναρξη της διακοπής, η αστυνομία εμφανίστηκε στην πόρτα της με την 8χρονη κόρη της. Το κορίτσι είχε προσπαθήσει δυο φορές να πάει στη μητέρα του.

Πολλοί κάτοικοι εκφράζουν φόβους σχετικά με τα δικαιώματα επιμέλειας των παιδιών. Η μη ύπαρξη τρεχούμενου νερού αποτελεί κριτήριο για την απομάκρυνση των παιδιών από τις οικογένειές τους από τις υπηρεσίες πρόνοιας της πόλης.

Η Τερέζα Κλέιντον, είναι δασκάλα στο δημόσιο σχολείο στου Ντιτρόιτ και υποχρεούται να αναφέρει όσους μαθητές δεν έχουν νερό στις υπηρεσίες πρόνοιας. «Έχω πει στους μαθητές μου να μη μου λένε αν υπάρχει ή όχι νερό στο σπίτι. Αν δεν υπάρχει θα απομακρύνουν τα παιδιά από τις οικογένειές τους» λέει η Τερέζα.

Δημόσια υγεία και ιδιωτικοποίηση

Πολλοί κάτοικοι εκφράζουν επίσης της ανησυχία τους για τη δημόσια υγεία. «Μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες στη δημόσια υγεία» δήλωσε εκ μέρους του ΟΗΕ η Αλμπουκέρκι. Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ εξέδωσαν  μια σειρά συστάσεων προς την πόλη, τους πολιτειακούς και ομοσπονδιακούς αξιωματούχους. Σύμφωνα με αυτές η πόλη πρέπει να επανασυνδέσει το νερό στους κατοίκους που δεν μπορούν να πληρώσουν. «Αυτό που ζητάμε είναι μια συνολική απαγόρευση των αποσυνδέσεων νερού για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να πληρώσουν, και γι’ αυτούς  που βρίσκονται σε ιδιαίτερα ευάλωτη θέση» τόνισε η Αλμπουκέρκι.

Οι μαζικές διακοπές νερού ξεκίνησαν φέτος στο Ντιτρόιτ που λόγω της χρεοκοπίας έχει χάσει τον έλεγχο των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης της πόλης που πέρασε σε ομοσπονδιακό έλεγχο. Το μόνο που μπόρεσε να κάνει ο δήμαρχος Μάικ Ντούγκαν ήταν να «παγώσει» τις διακοπές υδροδότησης για ένα μήνα.

Πολλοί από τους κατοίκους βλέπουν το εγχείρημα αυτό ως  μια πορεία προς την ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση του τμήματος, ιδίως δεδομένου ότι άλλες βασικές υπηρεσίες της πόλης, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται η αστυνομία και οι υπηρεσίες υγείας έχουν ιδιωτικοποιηθεί κατά τη διάρκεια της πτώχευσης.

(πηγή: tvxs.gr)

Ένας Έλληνας βρίσκεται ανάμεσα σε αυτούς που διακρίθηκαν στα βραβεία της Κοινωνίας των Πολιτών 2014.

Το Κέντρο Βιώσιμης Ανάπτυξης στη Σλοβακία, ο Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας Λουκατάρης από την Ελλάδα και η τσέχικη οργάνωση IQ Roma servis έλαβαν τα βραβεία της Κοινωνίας των Πολιτών 2014 για το οικονομικό και κοινωνικό έργο τους στο ζήτημα της ένταξης των Ρομά. Τα βραβεία απονέμονται από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή της ΕΕ.

«Η ανθρωπότητα χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους που να μπορούν να κάνουν τα αδύνατα, δυνατά» σχολίασε ο Αρχιμανδρίτης Λουκατάρης στην τελετή απονομής των βραβείων.

Οι τρεις νικητές επιλέχτηκαν από συνολικά 81 υποψηφιότητες απ’ όλη την Ευρώπη, όπου συμπεριλαμβάνονταν μεταξύ άλλων το ίδρυμα Secretariado Gitano από την Ισπανία, η βουλγαρική Επιτροπή του Ελσίνκι, το Ευρωπαϊκό αντιρατσιστικό κίνημα βάσης από τη Γαλλία, το Αυτόνομο κέντρο (ACT) από την Κροατία και το Κέντρο υποδοχής Hirundo στο Ινστιτούτο της Διακονίας του Ελσίνκι.

(πηγή: matrix24.gr)

Γράφει η Μαίρη Μπιμπή

Το υψηλότερο ποσοστό παιδικής παχυσαρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατέχει η Ελλάδα, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ευρωπαϊκού τμήματος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τα οποία δημοσιεύθηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι, όσο μειώνεται το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα, τόσο αυξάνει το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας. Υπό σχεδιασμό βρίσκεται κλινικο-εργαστηριακό πρόγραμμα του ελληνικού πληθυσμού για την πρόληψη και αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Η μελέτη «WHO European Childhood Obesity Surveillance Initiative» COSI κατέγραψε το ποσοστό παχυσαρκίας και σωματικού βάρους πάνω από το φυσιολογικό, σε παιδιά 6-9 ετών, σε 16 ευρωπαϊκές χώρες περιλαμβανομένης και της Ελλάδας.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε το ΔΣ της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρείας Παχυσαρκίας ΕΙΕΠ, με αφορμή την Εβδομάδα Ευαισθητοποίησης κατά της Παχυσαρκίας 21-26 Οκτωβρίου παρουσιάστηκαν τα στοιχεία που αφορούν τον ελληνικό παιδικό πληθυσμό.

Η ΕΙΕΠ σε συνεργασία με το ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης συγκέντρωσε στοιχεία που αφορούσαν συνολικά 5.682 παιδιά, ηλικίας 7 και 9 ετών, από 150 σχολεία της ελληνικής επικράτειας, το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου – Μαρτίου 2011.

Από την επεξεργασία των δεδομένων προέκυψε ότι, το 48,9% των αγοριών και το 44,8% των κοριτσιών της β’ Δημοτικού έχει βάρος πάνω από το φυσιολογικό, ποσοστό υψηλότερο από το σύνολο των 16 χωρών.

Συγκεκριμένα, στα αγόρια της β’ Δημοτικού το μέσο βάρος ήταν 29,5 κιλά, ο μέσος Δείκτης Μάζας Σώματος ΔΜΣ 17,7 kg/m2, ενώ το ποσοστό παχυσαρκίας ήταν 23,9%, από τα υψηλότερα στην Ευρώπη σύμφωνα με τα κριτήρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Αντίστοιχα, στα κορίτσια και πάλι η Ελλάδα κατέχει αρνητική πρωτιά, με μέσο βάρος τα 29,1 κιλά, μέσο ΔΜΣ 17,7 kg/m2 και ποσοστό παχυσαρκίας 18,6%.

Επίσης, το 57,2% των αγοριών και το 50,0% των κοριτσιών της δ’ Δημοτικού είχε βάρος πάνω από το φυσιολογικό. Συγκεκριμένα, στα αγόρια το μέσο βάρος ήταν 38,4 κιλά, ο μέσος ΔΜΣ 19,5 kg/m2 και το ποσοστό παχυσαρκίας ήταν 30,5%. Πρόκειται για τα υψηλότερα νούμερα στο πίνακα των 16 χωρών της μελέτης.

Παράλληλα, τα κορίτσια της δ’ Δημοτικού είχαν μέσο βάρος 37,6 κιλά, μέσο ΔΜΣ 19,2 kg/m2 και ποσοστό παχυσαρκίας 20,8%, και πάλι τα υψηλότερα στο σύνολο των χωρών.

Η οικονομική κρίση «πυροδοτεί» την παιδική παχυσαρκία

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά αποτυπώνεται σε μελέτη η επίπτωση της οικονομικής κρίσης στην υγεία της οικογένειας. Η ελληνική επιστημονική ομάδα που συμμετείχε στη μελέτη COSI συσχέτισε το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα με τον επιπολασμό της παιδικής παχυσαρκίας και διαπίστωσε ότι:

• στα αγόρια 7 ετών, που ζούσαν σε οικογένειες με ετήσιο εισόδημα κάτω των 12.000 ευρώ ο ΔΜΣ ήταν 18,1 kg/m2, ενώ στα συνομήλικά τους με εισόδημα άνω ή ίσο των 30.000 ευρώ ήταν 17,7 kg/m2,
• αντίστοιχα, στα κορίτσια 7 ετών που ζούσαν σε οικογένειες με ετήσιο εισόδημα κάτω των 12.000 ευρώ ο ΔΜΣ ήταν 17,83 kg/m2, και στα συνομήλικά τους με εισόδημα άνω ή ίσο των 30.000 ευρώ 16,75 kg/m2,
• τα ποσοστά παχυσαρκίας στα αγορία 7 ετών ήταν 25,5% για οικογενειακό εισόδημα κάτω των 30.000 ευρώ και 6,7% για μεγαλύτερο ή ίσο με 30.000 ευρώ,
• τα αντίστοιχα ποσοστά στα κορίτσια 7 ετών ήταν 26,4% για κάτω των 30.000 ευρώ ετήσιο οικογενειακό εισόδημα και 12,5% για εισόδημα μεγαλύτερο ή ίσο των 30.000.

«Η εξαετής οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα και η φθηνή θερμιδογόνος διατροφή φαίνεται ότι οδηγούν σε αύξηση του σωματικού βάρους πάνω από το φυσιολογικό, όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στους εφήβους και τους ενήλικες, με αποτέλεσμα να τίθεται σε αυξημένο κίνδυνο η υγεία του ελληνικού πληθυσμού», σχολιάζει Γεώργιος Βαλσαμάκης, ενδοκρινολόγος, μέλος του ΔΣ της ΕΙΕΠ.

Η επίπτωση της παχυσαρκίας στην υγεία

Ο πρόεδρος της ΕΙΕΠ, Αντώνης Αλαβέρας υπενθύμισε ότι από το 1997 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει χαρακτηρίσει την παχυσαρκία ως «νόσο» διότι συνδέεται με πολλούς παράγοντες κινδύνου και συνοσηρότητες.

«Είναι γνωστό ότι, τα παχύσαρκα άτομα ζουν 6-7 χρόνια λιγότερο από τον γενικό πληθυσμό, έχουν μειωμένη ποιότητα ζωής και αρκετούς περιορισμούς σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Η παιδική παχυσαρκία ειδικότερα, παραμένει μείζονα απειλή τόσο για την ατομική, όσο και για τη δημόσια υγεία, αφού σχετίζεται με πληθώρα σωματικών και ψυχολογικών διαταραχών που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία και διατηρούνται και στην ενήλικο ζωή», υπογράμμισε ο κ. Αλαβέρας.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι, το 9-13% των υπέρβαρων παιδιών έχουν αυξημένη αρτηριακή πίεση, όπως επίσης και το 30% των παχύσαρκων. Τα παιδιά με αυξημένο σωματικό βάρος πάσχουν επίσης από δυσλιπιδαιμία και ινσουλινοαντίσταση-υπερινσουλιναιμία. Συγκεκριμένα, το 25% των παχύσαρκων παιδιών έχει διαταραγμένη ανοχή στη γλυκόζη.

Επίσης, το 65% των παχύσαρκων παιδιών, 5-10 ετών, έχει τουλάχιστον έναν από τους κύριους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, δηλαδή, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, διαταραγμένη ανοχή στη γλυκόζη. Το 30% των παχύσαρκων παιδιών και εφήβων πάσχει από μεταβολικό σύνδρομο, και το 33% εκδηλώνει αποφρακτική άπνοια ύπνου.

Τέλος, το 57% των παχύσαρκων κοριτσιών και το 35% των παχύσαρκων αγοριών εμφανίζει σημαντική ψυχολογική επιβάρυνση λόγω της εικόνας του σώματος τους και του κοινωνικού στίγματος που συνοδεύει την παχυσαρκία.

«Η Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας με αφορμή την Εβδομάδα Ευαισθητοποίησης για την Παχυσαρκία, διοργανώνει ομιλίες σε σχολικές μονάδες στην Εύβοια, την Αττική, την Πελοπόννησο με στόχο την ευαισθητοποίηση παιδιών, δασκάλων και γονέων. Παράλληλα, ετοιμάσαμε και ένα τηλεοπτικό σποτ για την παχυσαρκία ώστε να ευαισθητοποιήσουμε τον ελληνικό πληθυσμό, ότι η παχυσαρκία είναι νόσος», σημείωσε ο γενικός Γραμματέας της ΕΙΕΠ, Ευθύμιος Καπάνταης.

Πρόγραμμα ελέγχου του ελληνικού πληθυσμού

Η Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας έχοντας εξασφαλίσει σχετική χρηματοδότηση σχεδιάζει σύντομα να υλοποιήσει πρόγραμμα δωρεάν κλινικο-εργαστηριακού ελέγχου του ελληνικού πληθυσμού, με στόχο την πρόληψη και αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα αρχικά θα υλοποιηθεί σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και αργότερα σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπου οι πολίτες θα μπορούν να επικοινωνούν με την ΕΙΕΠ και να λαμβάνουν ειδικό παραπεμπτικό για δωρεάν ιατρικές εξετάσεις για την παχυσαρκία σε συνεργαζόμενα διαγνωστικά κέντρα.

Σκοπός του προγράμματος είναι να εντοπιστεί εγκαίρως η πιθανή επιρρέπεια παίδων και ενηλίκων στην παχυσαρκία, ώστε να σχεδιαστούν ανάλογα μέτρα παρέμβασης.

(πηγή: sofokleous10.gr)

Η εμπορία παιδιών είναι σήμερα παγκοσμίως ένα από τα πιο κερδοφόρα εγκλήματα και εκτιμάται ότι τα ετήσια κέρδη ξεπερνούν τα 12 δισ. $. Διαβάστε τη μαρτυρία.

Τα κέρδη από το εμπόριο ανθρώπων ξεπερνούν ακόμα κι αυτά του εμπορίου ναρκωτικών. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνής Οργάνωσης Εργασίας, τα παγκόσμια ετήσια κέρδη φθάνουν τα 28 δισεκατομμύρια δολαρίων.

Δεκάδες χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας, το εμπόριο ανθρώπων δρα δίπλα από την πόρτα μας κι όλοι εμείς συχνά, αν δεν το τρέφουμε, υποκρινόμαστε ότι δεν το βλέπουμε.

Για τους δουλεμπόρους, τα θύματά είναι εμπορεύματα που η αξία τους μετριέται μόνο σε κέρδος. Άνθρωποι αδύναμοι, σε απόγνωση, οικονομικά απελπισμένοι, πρόσφυγες και μετανάστες που σύντομα αντιλαμβάνονται ότι αντί για όνειρο θα ζήσουν εφιάλτη.  Ανάμεσά τους και εκατομμύρια παιδιά που αποτελούν τον πιο εύκολο στόχο στο κυνήγι της ανθρώπινης σάρκας.

Κάθε χρόνο στις 18 Οκτωβρίου η Πανευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων (EU Anti-Trafficking Day), με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει στόχο να αναδείξει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικά μέτρα στην πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, ενός από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Unicef, εκτιμάται ότι 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα trafficking κάθε χρόνο. Σχεδόν 230 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών δεν υπάρχουν επίσημα, καθώς δεν καταχωρήθηκαν κατά τη γέννησή τους. Σε παγκόσμιο επίπεδο, περίπου 250 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας δημοτικού, δεν είναι σε θέση να διαβάσουν, να γράψουν, ή να κάνουν βασικές μαθηματικές πράξεις.

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF, Λάμπρο Κανελλόπουλο περίπου 3.000 παιδιά μετακινούνται μέσω της Ελλάδας στο δίκτυο του trafficking.

Ο κ. Κανελλόπουλος λέει ότι η Ελλάδα αποτελεί κόμβο διακίνησης εξαιτίας της γεωγραφική της θέσης αλλά και των αναποτελεσματικών διαδικασιών πρόληψης αλλά και δίωξης του εγκλήματος. «Το σύστημα είναι γεμάτο τρύπες » υποστηρίζει.

«Συνολικά 250.000 παιδιά εξαφανίζονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη, δηλαδή ένα παιδί κάθε δύο λεπτά», σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, διευκρινίζει η  η επικεφαλής της οργάνωσης Missing Children Europe, Ντελφίν Μοράλις. Ανάμεσα σ” αυτά τα εξαφανισμένα παιδιά, η μεγάλη πλειονότητα είναι φυγάδες, αλλά επίσης παιδιά που «απάγονται» από τον έναν από τους γονείς τους κατά τη διάρκεια δύσκολων χωρισμών. Οι ανησυχητικές εξαφανίσεις  αντιπροσωπεύουν το 2% ως 5% των περιπτώσεων, δηλαδή από 5.000 ως 12.500 ανηλίκους.

(πηγή: thetoc.gr)

Ένα παιδί χάνει τη ζωή του κάθε πέντε λεπτά εξαιτίας της βίας, αλλά είναι πολύ λίγα τα παιδιά εκείνα που σκοτώνονται σε εμπόλεμες περιοχές, σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης του ΟΗΕ για τα παιδιά, της UNICEF. Η έκθεση επισημαίνει ότι σχεδόν το 75% των περίπου 345 βίαιων θανάτων σημειώνονται καθημερινά σε χώρες όπου υπάρχει ειρήνη.

“Ανακαλύπτουμε το γεγονός ότι τα παιδιά βιώνουν υπερβολική βία στην καθημερινή τους ζωή, παντού”, δήλωσε στο Ίδρυμα Τόμσον Ρόιτερς η Σούζαν Μπίσελ, η επικεφαλής του διεθνούς τμήματος προστασίας των παιδιών της οργάνωσης. Σε ορισμένες χώρες, οι θάνατοι από τη βία ακυρώνουν τα οφέλη που ενδεχομένως να έχουν υπάρξει ως προς την πρόληψη των παιδικών θανάτων από ασθένειες ή πείνα.

“Αυτό που είναι σοκαριστικό είναι ότι έχουμε εδώ και δύο με τρεις δεκαετίες επικεντρώσει το ενδιαφέρον μας υπερβολικά στην παιδική θνησιμότητα από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν και αυτό που αναφέρει αυτή η έκθεση είναι ότι πρέπει να σκεφτόμαστε την παιδική θνησιμότητα από κάθε αιτία”, είπε η ίδια και πρόσθεσε: “Και είναι σοκαριστικό να φανταστούμε ότι μπορεί να μην

επιτύχουμε τους στόχους μας σε ό,τι αφορά την παιδική επιβίωση αν δεν ασχοληθούμε με το ζήτημα της προστασίας των παιδιών. Αυτά τα δύο πάνε μαζί”.

Στη Βραζιλία, ο αριθμός των παιδιών που πεθαίνουν από ασθένειες οι οποίες μπορούν να προληφθούν, πριν κλείσουν τα πέντε τους χρόνια έχει μειωθεί από το 2000, αλλά σχεδόν 15.000 ζωές έχουν χαθεί στην εφηβεία εξαιτίας της βίας, επισημαίνει από την πλευρά της η Λέα Κράιτσμαν, επικεφαλής του τμήματος εκστρατείας και ενημέρωσης του βρετανικού παραρτήματος της UNICEF.

Εκατομμύρια παιδιά είναι ευάλωτα σε σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση στα σπίτια τους, στα σχολεία και στις κοινότητές τους. “Αν κοιτάξεις κάτω από την επιφάνεια, οι στατιστικές που αφορούν θέματα όπως η σεξουαλική βία, η βίαιη συμπεριφορά για την επιβολή πειθαρχίας στο σπίτι και στο σχολείο, όλα αυτά καθιστούν πολύ δύσκολη την ανάπτυξη των παιδιών. Καθημερινά, η ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών καταστρέφεται δια παντός εξαιτίας της βίας”, συμπληρώνει η Κράιτσμαν. Αλλά, όπως επισημαίνει η ίδια, πολλές οικογένειες δεν καταφεύγουν καν στις αρχές γιατί γνωρίζουν ότι δεν θα βοηθηθούν.

Στην Κένυα, ένα στα τρία κορίτσια και ένα στα έξι αγόρια πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας. Αλλά μόλις το 1% των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης καταγράφεται από την αστυνομία.

“Αν οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι μπορούν να διαπράττουν κάτι χωρίς να υφίστανται συνέπειες, τότε θα συνεχίσουν να είναι βίαιοι προς τα παιδιά”, λέει η Κράιτσμαν.

Ο πόλεμος ενισχύει και μεγεθύνει τη βία που συνήθως υφίστανται τα παιδιά καθημερινά. Η εκπαίδευση μπορεί να συμβάλει στην προστασία των παιδιών σε πολλές συγκρούσεις. Δίνει στα παιδιά μία αίσθηση του φυσιολογικού, αλλά μπορεί ακόμη και να τα προστατεύσει από το να στρατολογηθούν από ένοπλες οργανώσεις. Ο Τόμας Λουμπάνγκα, ο οποίος έχει καταδικαστεί από το Διεθνές Ποινικό

Δικαστήριο επειδή έστελνε παιδιά στρατιώτες στην πρώτη γραμμή του μετώπου στο Κονγκό, στρατολόγησε πολλά από αυτά σε κοινότητες όπου δεν υπήρχε σχολείο ή υπηρεσίες υγείας, σύμφωνα με την Μπίσελ. “Δεν υπάρχει μία ασφαλής λύση, αλλά για την UNICEF η εκπαίδευση είναι μία τεράστια παρέμβαση που γνωρίζουμε ότι αποδίδει”.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δέχεται επίθεση σε πολλές χώρες. Σχολεία και πανεπιστήμια έχουν δεχτεί επιθέσεις από ένοπλες οργανώσεις σε τουλάχιστον 70 χώρες την τελευταία πενταετία. “Η απόπειρα δολοφονίας κατά της Μαλάλα Γιουσαφζάι (στο Πακιστάν) και η απαγωγή 276 νιγηριανών μαθητριών από ενόπλους της Μπόκο Χαράμ, αφύπνισε επιτέλους τον κόσμο σχετικά με τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά από εκείνους που φθάνουν μέχρι τον φόνο προκειμένου να τα αποτρέψουν να μορφωθούν”, επισημαίνεται στην έκθεση.

Ο κόσμος χάνει τη μάχη κατά του ιού Έμπολα και έχει αποτύχει στην ανάσχεση της θανατηφόρας επιδημίας, προειδοποίησε χθες υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΟΗΕ.

“Ο Έμπολα έχει μεγάλο προβάδισμα σε σχέση με εμάς”, δήλωσε ο Άντονι Μπάνμπερι, επικεφαλής της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών που είναι επιφορτισμένη με τον συντονισμό της επείγουσας δράσης κατά του Έμπολα (UNMEER), κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αφιερωμένης στην επιδημία.

Η επιδημία του ιού Έμπολα “βρίσκεται πολύ μπροστά μας, πηγαίνει πιο γρήγορα από εμάς και είναι έτοιμη να κερδίσει την κούρσα”, δήλωσε ο Μπάρμπερι μέσω τηλεδιάσκεψης από την Άκρα, όπου η αποστολή του ΟΗΕ έχει το γενικό αρχηγείο της.

“Είτε σταματάμε τον Έμπολα τώρα ή θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πρωτοφανή κατάσταση για την οποία δεν έχουμε σχέδιο αντιμετώπισης”, προειδοποίησε.

Υπενθυμίζοντας τις τελευταίες προβλέψεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που κάνουν λόγο για την εμφάνιση 5.000 έως 10.000 νέων κρουσμάτων κάθε εβδομάδα στη Δυτική Αφρική από τον Δεκέμβριο, ο αξιωματούχος του ΟΗΕ πρόσθεσε:

“Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ανάγκη από 7.000 κλίνες στα κέντρα νοσηλείας, αλλά μέχρι τότε (τον Δεκέμβριο), σύμφωνα με τις προβλέψεις μας, δεν θα έχουμε παρά περίπου 4.000 κλίνες” και χωρίς το αναγκαίο προσωπικό για τη διαχείρισή τους.

“Υπάρχουν πολλές κακές ειδήσεις για τον Έμπολα, αλλά η καλή είδηση είναι ότι ξέρουμε πώς να τον σταματήσουμε”, πρόσθεσε ωστόσο ο Μπάνμπερι.

“Οφείλουμε να νικήσουμε τον Εμπολα και πρέπει να το κάνουμε γρήγορα. Κάθε ημέρα που περνά αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών”.

Η επιδημία εξακολουθεί να εξαπλώνεται στην Δυτική Αφρική, όπου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, 5.000 έως 10.000 νέα κρούσματα θα εμφανίζονται κάθε εβδομάδα από τον Δεκέμβριο.

Σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή του ΠΟΥ Μπρους Έιλγουορντ, ο αριθμός των νεκρών είναι 4.447 επί 8.914 καταγεγραμμένων κρουσμάτων.

(πηγή: nooz.gr)

Έκκληση από ακτιβιστές για παρέμβαση των κυβερνήσεων

Περίπου 600.000 άνθρωποι στην Ευρώπη είναι απάτριδες και οι ευρωπαϊκές χώρες οφείλουν να δώσουν τέλος στα δεινά που υφίστανται παρέχοντάς τους ανάλογη προστασία με εκείνη των προσφύγων, ανακοίνωσαν σήμερα ακτιβιστές εγκαινιάζοντας μία ημέρα δράσης με στόχο την ενημέρωση για την τύχη αυτών των ανθρώπων, που αποκαλούνται “νομικά φαντάσματα” της Ευρώπης.

Οι απάτριδες, δηλαδή οι άνθρωποι οι οποίοι δεν φέρουν την εθνικότητα καμίας χώρας, δεν απολαμβάνουν τα θεμελιώδη δικαιώματα και τα προνόμια τα οποία οι περισσότεροι θεωρούν δεδομένα. Δεν μπορούν να εργαστούν, να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, να παντρευτούν. Συχνά καταλήγουν απόκληροι, συλλαμβάνονται ή είναι εξαιρετικά ευάλωτοι στην εκμετάλλευση, υπογράμμισε σήμερα το Ίδρυμα Τόμσον Ρόιτερς.

“Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Ευρώπη έχει επιτρέψει σε ανθρώπους να υφίστανται ως ‘νομικά φαντάσματα’, εκτεθειμένοι σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και χωρίς δυνατότητα προσφυγής στη δικαιοσύνη. Είναι πλέον καιρός να λυθεί αυτό το ζήτημα δια παντός”, δήλωσε ο Κρις Νας, ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Ανιθαγένεια (European Network on Statelessness).

To ENS, το οποίο απαρτίζεται από φιλανθρωπικές οργανώσεις, δικηγόρους και ακαδημαϊκούς, θα καταθέσει σήμερα αίτημα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το οποίο θα καλεί τις χώρες μέλη να υιοθετήσουν διαδικασίες που θα επιτρέπουν στους απάτριδες να νομιμοποιούν την ύπαρξή τους.

“Το να μην έχει κάποιος έγγραφα και εθνικότητα είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ σε αυτό τον κόσμο”, λέει ο Ίσα, ένας άπατρις ο οποίος γεννήθηκε στο Κόσοβο και διέφυγε στο Βελιγράδι στη διάρκεια του πολέμου εκεί, το 1999.

Ζωή στην απόλυτη φτώχεια

Την υπόθεσή του υπογραμμίζει σε έκθεσή του που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα το ENS, το οποίο περιγράφει τις περιπτώσεις 20 απάτριδων που ζουν σε χώρες, περιλαμβανομένων της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Σλοβακίας. Πολλοί από αυτούς έχουν βιώσει τις συλλήψεις, την απόλυτη φτώχεια και την απομάκρυνση από τις οικογένειές τους.

Πολλοί απάτριδες στην Ευρώπη έμειναν μετέωροι ύστερα από τον διαμελισμό της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, ενώ άλλοι κατέληξαν χωρίς πατρίδα όταν εκτοπίστηκαν στη διάρκεια του πολέμου.

Από περυσινά στοιχεία Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ, προκύπτει ότι στα κράτη που προέκυψαν από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας υπάρχουν 22.000 άνθρωποι που δεν έχουν ιθαγένεια, οι περισσότεροι των οποίων είναι Ρομά, Ασκάλι και Αιγύπτιοι.

Σημαντικός είναι και ο αριθμός των παιδιών χωρίς ιθαγένεια που ζουν στη Λετονία, όπου με βάση περυσινά στοιχεία 304.000 άνθρωποι τελούν σε απροσδιόριστο καθεστώς “μη πολιτών” και στην Εσθονία, όπου πάνω από 92.000 άτομα χαρακτηρίζονται “πρόσωπα απροσδιόριστης ιθαγένειας.”

Στη Ρωσία, τον περασμένο χρόνο καταγράφηκαν 178.000 πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως απάτριδες και στην Ουκρανία, ο αντίστοιχος αριθμός των απάτριδων υπερέβαινε την ίδια χρονιά τις 40.000.

Το παράδειγμα της Λέιλα

Η Λέιλα, για παράδειγμα, γεννήθηκε στη σημερινή Κροατία από γονείς Κοσοβάρους. Μετανάστευσε στο Κόσοβο όπου παρέμεινε μέχρι τη σύγκρουση του 1999 όταν αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στη Σερβία.

Η ίδια λέει ότι δεν μπορεί να διεκδικήσει τη σερβική ιθαγένεια γιατί τα απαιτούμενα αποδεικτικά αρχεία καταστράφηκαν στη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο.

Ένας αρκετά μικρότερος αριθμός απάτριδων είναι μετανάστες εκτός Ευρώπης που δεν αναγνωρίζονται ως πολίτες των χωρών όπου γεννήθηκαν.

“Δεν μπορώ να πάω πουθενά”, λέει ο Ρασίντ, ένας Ροχίνγκια από την Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία) ο οποίος διαμένει στην Ολλανδία. “Δεν μπορώ να επιστρέψω στη Μιανμάρ γιατί μου έχει αφαιρεθεί η ιθαγένεια”, εξηγεί ο ίδιος.

Μόνο οκτώ ευρωπαϊκές χώρες έχουν ψηφίσει διατάξεις που αφορούν την ιθαγένεια των απάτριδων: οι Βρετανία, Ουγγαρία, Ισπανία, Γεωργία, Μολδαβία, Λετονία, Γαλλία και Ιταλία. Οι περισσότερες χώρες έχουν επικυρώσει τη σχετική με το καθεστώς των απάτριδων σύμβαση του ΟΗΕ του 1954. Ωστόσο, η Εσθονία, η Κύπρος, η Μάλτα και η Πολωνία δεν το έχουν πράξει.

Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν περίπου 10 εκατομμύρια απάτριδων. Η ευρωπαϊκή αυτή πρωτοβουλία ελήφθη ενόψει μίας μεγάλης σημαντικής εκστρατείας του ΟΗΕ για την εξάλειψη του φαινομένου αυτού εντός μίας δεκαετίας.

(πηγή: newsbeast.gr)

Σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για το 2013 (κατάσταση το 2012), σε αυτή την κατηγορία ανήκουν 3.903.800 πολίτες έναντι 3.795.100 ένα χρόνο πριν.

Αυξήθηκε στο 35,7% από 34,6% ένα χρόνο πριν το ποσοστό των πολιτών που ζουν υπό τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. 

Σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για το 2013 (κατάσταση το 2012), σε αυτή την κατηγορία ανήκουν 3.903.800 πολίτες έναντι 3.795.100 ένα χρόνο πριν. Η επίδοση είναι η δεύτερη χειρότερη πανευρωπαϊκά μετά την Βουλγαρία (48%) και με την Κύπρο να έχει ποσοστό πολιτών σε κίνδυνο φτώχεια μόνο στο 14,7%.

Το 20% των πλουσιότερων Ελλήνων, έχει 6,6 φορές υψηλότερο εισόδημα από το 20% των φτωχότερων συμπολιτών, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. 

Το πρόβλημα της ανισότητας παρέμεινε αμετάβλητο το 2013, αλλά και το μεγαλύτερο πανευρωπαϊκά μαζί με αυτό της Βουλγαρίας.

Έπονται με χάσμα φτωχών πλουσίων 6,3 η Λετονία και η Ισπανία, ενώ στη Νορβηγία η ανισότητα είναι μόνο 3,3.

Το… κατώφλι της φτώχειας διαμορφώθηκε σε ετήσιο εισόδημα 5.023 ευρώ για άγαμο και σε 10.547 ευρώ για τετραμελή οικογένεια.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, το 23,1% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας. Ο λόγος για 892.763 νοικοκυριά με 2,5 εκατ. μέλη.

Στις μονογονεϊκές η φτώχεια φτάνει στο 37%, ενώ τα παιδιά που ζουν σε φτωχιές οικογένειες ανέρχονται στο 28,8% του συνόλου.

Τι στερούνται οι Έλληνες στην κρίση

Από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοινώθηκαν οι δείκτες συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού της Χώρας που προκύπτουν από τα στοιχεία της δειγματοληπτικής Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, έτους 2013.

Α. Βασικές διαπιστώσεις

Από τη μελέτη των δεικτών για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού της Χώρας προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης έκτακτων οικονομικών αναγκών, αδυναμία κάλυψης εξόδων για διακοπές μίας εβδομάδας το χρόνο, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι, αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση της κατοικίας, έλλειψη βασικών αγαθών όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο ή αυτοκίνητο, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών), δεν αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.

• Κατά τη διάρκεια των 4 τελευταίων ετών (2010-2013), υπάρχει αύξηση της υλικής στέρησης (δηλαδή αύξηση του πληθυσμού που, λόγω οικονομικών δυσκολιών, στερείται τεσσάρων τουλάχιστον βασικών αγαθών και υπηρεσιών από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω).

Η αύξηση αυτή είναι μεγαλύτερη στα άτομα ηλικίας έως 64 ετών, από ότι στα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω. Πιο συγκεκριμένα, το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις (4) από τις εννέα (9), συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης ανέρχεται σε 20,3% το 2013, ενώ το ποσοστό αυτό ήταν 19,5% το 2012, 15,2 % το 2011, και 11,6% το 2010.

Β. Αποτελέσματα

• Ο πληθυσμός που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης είναι :

■ 23,3% των παιδιών ηλικίας κάτω των 18 ετών.

■ 35,2% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

■ 21,6% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 64 ετών.

■ 9,4% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

■ 13,7% του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω.

■ 15,0% γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω.

■ 12,1% άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω.

• Ο μέσος όρος αγαθών και υπηρεσιών που στερείται το σύνολο των νοικοκυριών, από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης, εκτιμάται σε 3,9.
• Τα νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικών ανέσεων, στην κύρια κατοικία κατατάσσονται, κατά καθεστώς ιδιοκτησίας, ως εξής:

■ 3,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία με οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)

■ 6,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία χωρίς οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)

■ 9,9% σε ενοικιασμένη κατοικία

■ 9,6% σε παραχωρημένη δωρεάν κατοικία

• Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρουανέρχεται σε 27,3% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 22,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και σε 42,0% για τον φτωχό πληθυσμό.
• Τα νοικοκυριά που δηλώνουν ότι επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης ανέρχονται σε 36,9%για το σύνολο του πληθυσμού, σε 19,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και 93,1% για τον φτωχό πληθυσμό.
• Το 41,5% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφήςπου περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσμού εκτιμάται σε 4,7%.
• Το 79,1% του φτωχού πληθυσμού και το 39,1% του μη φτωχού δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους, περίπου, 550 ευρώ.
• Περιβαλλοντικά προβλήματα από παρακείμενη βιομηχανία ή προβλήματα από την κυκλοφορία αυτοκινήτων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 26,6% του συνολικού πληθυσμού, ενώ ποσοστό 19,4% του ίδιου πληθυσμού αναφέρει ως πρόβλημα τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα στην περιοχή του.
• Το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει ικανοποιητική θέρμανση ανέρχεται σε 29,4%,ενώ είναι 48,6% για το φτωχό πληθυσμό και 24,3% για το μη φτωχό πληθυσμό.
• Το 37,4% του μη φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης4, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το φτωχό πληθυσμό εκτιμάται σε 60,3%.
• Το 36,8% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων.
• Το 57,9% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει δυσκολία στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών εγκαίρως , όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κλπ.
• Το 59,0% του φτωχού πληθυσμού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.
• Το ελάχιστο μέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της Χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.784 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.428 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 1.879 ευρώ.

Το 22,8% του φτωχού πληθυσμού, το 9,0% του μη φτωχού πληθυσμού και το 11,9% του συνολικού πληθυσμού δε διαθέτουν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 18,1% των φτωχών νοικοκυριών, το 9,4% των μη φτωχών και το 11,3% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και το χρειάζονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας.

(πηγή: left.gr)

Το «σύννεφο» της ανησυχίας για τον ιό Έμπολα έχει απλωθεί πλέον πάνω από την Ευρώπη. Μετά από το κρούσμα στην Ισπανία, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτήρισε αναπόφευκτη την εξάπλωση του ιού στην ήπειρο.

«Ανάλογα περιστατικά με αυτό της Ισπανίας, αναμένεται να παρουσιαστούν πιθανότατα και στο μέλλον», ανέφερε χαρακτηριστικά η επικεφαλής του οργανισμού στην Ευρώπη, Ζουζάνα Τζάκαμπ. Η εκτίμησή της διατυπώθηκε μία ημέρα μετά από την επιβεβαίωση της πρώτης περίπτωσης μετάδοσης του ιού σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Μία νοσοκόμα, μέλος της ομάδας που φρόντιζε του ιερέα που είχε προσβληθεί από τον ιό και επέστρεψε στην Ισπανία από την Αφρική για να υποβληθεί σε θεραπείες, εμφάνισε συμπτώματα του Έμπολα. Μετά από αυτό, ήδη τέσσερα άτομα που είχαν έρθει σε επαφή μαζί της τέθηκαν σε παρακολούθηση, στο νοσοκομείο.

«Τα συνεχόμενα ταξίδια από την Ευρώπη στις χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, αποτελούν τον βασικό λόγο για την εξάπλωση του ιού, που θεωρείται αναπόφευκτη», επεσήμανε η Τζάκαμπ. Άλλωστε, σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις, υπάρχει 75% πιθανότητα ο ιός να έχει φτάσει στη Γαλλία και 50% στη Μεγάλη Βρετανία, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου.

Καθοριστικός παράγοντας για την εξάπλωση του Έμπολα θεωρείται ο τρόπος δράσης του ιού, μιας και τα συμπτώματα χρειάζονται συνήθως 21 ημέρες για να εκδηλωθούν, περίοδο κατά την οποία δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο ασθενής έχει μολυνθεί.

Ακόμη ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν έχει επιβάλει περιορισμούς στις πτήσεις από και προς τις χώρες της Αφρικής, αν και αρκετές εταιρείες έχουν αποκλείσει κάποιους προορισμούς.

(πηγή: iefimerida.gr)

Καμπανάκι από επιστήμονες για τους φυσικούς πόρους του πλανήτη

Πολλοί νομπελίστες θα επωφεληθούν από την εβδομάδα της ανακοίνωσης των διάσημων βραβείων για να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση της Γης, απευθύνοντας έκκληση για να υπάρξει μια επανάσταση στις ανθρώπινες συμπεριφορές.

Μόνο μια πιο ευφυής και λογική χρήση των φυσικών πόρων θα επιτρέψει να σωθούν τα οικοσυστήματα από τα οποία εξαρτάται η ανθρωπότητα, θέλουν να υπενθυμίσουν αυτές οι ένδεκα προσωπικότητες, κυρίως επιστήμονες, που θα συνεδριάσουν στο Χονγκ Κόνγκ από την Τετάρτη.

Η κατάσταση είναι «καταστροφική», υπογραμμίζει ο Πίτερ Ντόχερτι, ένας από τους τιμηθέντες το 1996 με το Νόμπελ Ιατρικής, ο οποίος θα συμμετάσχει σ’ αυτή την τετραήμερη διάσκεψη, την 4η μιας σειράς που άρχισαν οι νομπελίστες και η οποία είναι αφιερωμένη στην κατάσταση του πλανήτη.

Άνοδος της θερμοκρασίας του κλίματος, καταστροφή των δασών, υποβάθμιση των εδαφών και των υδάτινων φυσικών πόρων, οξίνιση των ωκεανών, χημικές μολύνσεις, ασθένειες που συνδέονται με το περιβάλλον, ο κατάλογος των πληγών του πλανήτη είναι μακρύς και δεν σταματάει να μεγαλώνει, προσθέτει.

Αυτό σημαίνει πως οι καταναλωτές, οι επιχειρήσεις και οι πολιτικοί πρέπει πλέον να σταθμίζουν όλες τις δράσεις τους, εξηγεί ο Ντόχερτι.

Στο Χονγκ Κονγκ, οι νομπελίστες θα εξετάσουν την πρόκληση που συνιστά η ενδεχόμενη άνοδος της θερμοκρασίας κατά 4 βαθμούς Κελσίου, δηλαδή το διπλάσιο του ορίου των 2 βαθμών που έχει θέσει η διεθνής κοινότητα.

Πίσω από τις ανησυχίες τους, βρίσκεται η διαπίστωση, η οποία δεν παύει να επιβεβαιώνεται και με αριθμητικά στοιχεία, πως η ανθρωπότητα ζει πάνω από τα μέσα τα οποία διαθέτει.

Έτσι η έκθεση Ζωντανός Πλανήτης 2014 του Παγκόσμου Ταμείου για τη Φύση (WWF) που δημοσιοποιήθηκε την Τρίτη υπενθυμίζει πως σήμερα ο άνθρωπος καταβροχθίζει κάθε χρόνο μιάμιση Γη. Με άλλα λόγια, καταναλώνουμε 50% περισσότερους φυσικούς πόρους απ’ όσους μπορεί να αναπλάσει ο πλανήτης.

«Ο κίνδυνος είναι επικείμενος», διαπιστώνει ο αυστραλοαμερικανός φυσικός Μπράιν Σμιτ, ο οποίος κέρδισε μαζί με άλλους το Νόμπελ Φυσικής 2011 για την έρευνά του σχετικά με την επιτάχυνση της επέκτασης του Σύμπαντος.

«Η κατανάλωση των φυσικών πόρων εκ μέρους μας αυξάνεται με εκθετικό τρόπο για να εξυπηρετηθούν οι 9 δισ. άνθρωποι που θα βρίσκονται στη Γη ως το 2050 και οι οποίοι θέλουν να ζήσουν τη ζωή που ζούμε στη Δύση», υπογραμμίζει. «Είμαστε έτοιμοι να προκαλέσουμε περισσότερες ζημιές στη διάρκεια των 35 επόμενων ετών απ’ όσες στη διάρκεια των 1.000 προηγουμένων».

(πηγή: Newsbeast.gr)

Η δράση του ανθρώπου επέφερε μέσα σε 40 χρόνια την εξαφάνιση περισσότερων από τα μισά άγρια ζώα του πλανήτη: αυτή η ζοφερή διαπίστωση αποτελεί το κεντρικό σημείο της έκθεσης “Ζωντανός Πλανήτης 2014” της μη κυβερνητικής οργάνωσης WWF (Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση), η οποία αποτελεί την πιο πρόσφατη αναφορά για την κατάσταση του πλανήτη. “Οι διάφορες μορφές της ζωής είναι ταυτόχρονα η μήτρα των οικοσυστημάτων που επιτρέπει τη ζωή στη Γη και το βαρόμετρο αυτού που κάνουμε να ζει ο πλανήτης μας”, γράφει ο γενικός διευθυντής του WWF Μάρκο Λαμπερτίνι. “Και αδιαφορώντας για την τύχη τους, τρέχουμε προς το χαμό μας”, προειδοποιεί.

Από το 1970 ως το 2010, ο Δείκτης Ζωντανός Πλανήτης –που μετρά την εξέλιξη 10.380 πληθυσμών 3.038 ειδών θηλαστικών, πτηνών, ερπετών, αμφιβίων και ψαριών– σημείωσε πτώση κατά 52%. Και “αυτή η βαριά τάση δεν δίνει καμιά ένδειξη επιβράδυνσης”, σύμφωνα με τη 10η έκδοση της έκθεσης, κατά την οποία είναι ακόμη δυνατό να δράσουμε για να ανατρέψουμε αυτή τη μείωση και να συνδυάσουμε ανάπτυξη και διαφύλαξη του περιβάλλοντος. Η περισσότερο πληγείσα ζώνη είναι η Λατινική Αμερική (-83%), ακολουθούμενη από κοντά από την περιφέρεια Ασίας-Ειρηνικού, και το μεγαλύτερο τίμημα πλήρωσαν τα είδη του γλυκού νερού (-76%), όταν τα χερσαία και τα θαλάσσια είδη μειώθηκαν κατά 39%.

Η ανακοινωθείσα μείωση κατά 52% είναι πολύ πιο έντονη απ’ ό,τι στις προηγούμενες εκθέσεις εξαιτίας αλλαγών στον τρόπο υπολογισμού οι οποίες προτείνουν μια πιο πιστή απεικόνιση της παγκόσμιας κατανομής των ειδών των σπονδυλωτών, διευκρινίζει η μη κυβερνητική οργάνωση που ειδικεύεται στην προστασία ειδών που κινδυνεύουν. Στην τελευταία από τις διετείς αυτές εκθέσεις της, η οποία χρονολογείται από το 2012, το WWF ανέφερε μια μείωση κατά 28% των άγριων ειδών από το 1970 ως το 2008. Ο δείκτης δεν κάλυπτε τότε παρά 2.699 είδη. Οι αιτίες αυτής της μείωσης: η απώλεια και η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων (εξαιτίας της γεωργίας, της δημιουργίας πόλεων, της αποδάσωσης, της άρδευσης, των υδροηλεκτρικών φραγμάτων…), το κυνήγι και η υπεραλιεία και η κλιματική αλλαγή.

Έτσι πολυάριθμα ψάρια και ζώα των παραλίων έχουν εξαφανισθεί από το Κουρόνγκ, μια ζώνη της νότιας Αυστραλίας όπου η άντληση υδάτων για άρδευση έχει αυξήσει την αλμυρότητα. Ή επίσης στην Αφρική, οι περιοχές όπου ζει ο ελέφαντας δεν αντιπροσώπευαν πια το 1984 παρά μόνο περίπου το 7% της ιστορικής περιοχής του. Ακόμη και σ’ αυτές τις συνθήκες, εξαιτίας της λαθροθηρίας, ο αριθμός των ελεφάντων μειώθηκε από το 2002 ως το 2011 κατά 60%. Η ανθρωπότητα υπερεκμεταλλεύεται τη Γη, καταναλώνει περισσότερους φυσικούς πόρους απ’ όσους μπορεί να αποκαταστήσει ο πλανήτης: καταναλώνει περισσότερα ψάρια απ’ όσα γεννιώνται, εκπέμπει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απ’ όσο μπορούν να απορροφήσουν τα δάση και οι ωκεανοί…

“Σήμερα χρειαζόμαστε τη δημιουργική δυνατότητα μιάμισης Γης για να έχουμε στη διάθεσή μας τις οικολογικές υπηρεσίες που απολαμβάνουμε κάθε χρόνο”, υπενθυμίζει το WWF. Και η “βιο-ικανότητα”, δηλαδή η διαθέσιμη επιφάνεια για να εξαφαλισθούν αυτά τα αγαθά και οι υπηρεσίες, δεν σταματάει να συρρικνώνεται με την παγκόσμια δημογραφική έκρηξη. Από το 1961 ως το 2010, ο πληθυσμός αυξήθηκε από 3,1 σε σχεδόν 7 δισεκ. κατοίκους και η διαθέσιμη κατά κεφαλήν βιο-ικανότητα από 32 σε 17 στρέμματα παγκοσμίως. “Καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός πρόκειται να φθάσει τα 9,6 δισεκ. κατοίκους το 2050 και τα 11 δισεκ. το 2100, η διαθέσιμη βιο-ικανότητα για καθέναν από εμάς θα συνεχίσει να μειώνεται (…) μέσα σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση των εδαφών, την έλλειψη γλυκού νερού και την άνοδο του κόστους της ενέργειας”.

Ποιός φταίει; Οι πλουσιότερες χώρες είναι συνολικά αυτές των οποίων το οικολογικό αποτύπωμα ανά κάτοικο είναι το πιο υψηλό. Το 2010 το Κουβέιτ ερχόταν επικεφαλής και ακολουθούσαν το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Δανία, το Βέλγιο, το Τρινιντάντ και Τομπάγκο, η Σιγκαπούρη, οι ΗΠΑ, το Μπαχρέιν και η Σουηδία. Η Γαλλία βρισκόταν στην 23η θέση και στην προτελευταία θέση ήταν η Κίνα, η οποία κατέχει ωστόσο την πρώτη θέση για το συνολικό αποτύπωμά της, μπροστά από τις ΗΠΑ και την Ινδία. “Η χρήση των φυσικών πόρων και των οικολογικών υπηρεσιών των χωρών με υψηλά εισοδήματα είναι πέντε φορές πιο αυξημένη κατά κεφαλήν απ’ ό,τι στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα” και συνεπώς για να διατηρήσουν το βιοτικό επίπεδό τους, οι πλούσιες χώρες καταφεύγουν ευρέως στην βιο-ικανότητα άλλων.

Αν ζούσαμε όλοι όπως ζουν οι πολίτες του Κατάρ, θα χρειαζόμασταν 4,8 πλανήτες — 3,9 αν ήμασταν όλοι Αμερικανοί και 1,4 αν ήμασταν όλοι Νοτιοαφρικανοί.

(πηγή : ΑΜΠΕ)

Της Μίκας Κοντορούση

Ποιο το προφίλ του αυτόχειρα στην Ελλάδα και πόσες τελικά αυτοκτονίες καταγράφτηκαν από το 2003; Γιατί επιλέγουν τη “βουτιά στο κενό” περισσότερο στο Στρατό Ξηράς; Μπορούμε εμείς οι ίδιοι να προλάβουμε εν δυνάμει αυτοχειρίες; Και τελικά πόσο πίσω είναι η Ελλάδα στη στήριξη οικογενειών που έχασαν ένα δικό τους πρόσωπο; Το WE καταγράφει 10 αλήθειες που πρέπει να γνωρίζουμε

Γνωρίζατε ότι στην Ελλάδα, σε κάθε γυναίκα που αυτοκτονεί αντιστοιχούν πάνω από 4 αυτοκτονίες ανδρών; Και παρ’ όλο που οι άνδρες αυτοκτονούν συχνότερα από τις γυναίκες, τελικά αποδείχτηκε ότι οι γυναίκες προχωρούν σε περισσότερες απόπειρες; Γνωρίζατε επίσης, ότι η Κρήτη αποδείχτηκε το 2012 η “πρωταθλήτρια” Περιφέρεια σε αυτοπυροβολισμούς, δηλητηριάσεις και “βουτιές στο κενό”; Και τελικά, πώς μπορούμε να προλάβουμε ένα συγγενή ή φίλο από εν δυνάμει αυτοχειρία; “Να θυμάστε ότι αυτό το μυστικό, δεν μπορείτε να το κρατήσετε για τον εαυτό σας”, συνιστούν κοινωνικοί σύμβουλοι και ψυχολόγοι που εργάζονται 24 ώρες το 24ωρο στο τμήμα αυτοκτονιών της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης “Κλίμακα” και την τηλεφωνική γραμμή του 1018.

Το WE του NEWS 247 επισκέφτηκε τα γραφεία της Οργάνωσης στο Γκάζι, συνομίλησε με ψυχιάτρους και σάς παρουσιάζει αριθμούς, αλήθειες και ψέματα που πρέπει να γνωρίζουμε για τις αυτοκτονίες στη χώρα μας.

1. Πόσοι αυτοκτόνησαν στην Ελλάδα από το 2003;

Την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα είχαμε συνολικά 3.593 θανάτους από αυτοκτονίες. Ωστόσο, εκτιμάται ότι στην πραγματικότητα οι αυτοκτονίες είναι πολύ περισσότερες αυτών, που καταγράφονται.

Αναλυτικότερα τα δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ:

* Το 2003 καταγράφηκαν 375 αυτοκτονίες (306 άνδρες και 69 γυναίκες)

* Το 2004 καταγράφηκαν 353 αυτοκτονίες (285 άνδρες και 68 γυναίκες)

* Το 2005 καταγράφηκαν 400 αυτοκτονίες (321 άνδρες και 79 γυναίκες)

* Το 2006 καταγράφηκαν 402 αυτοκτονίες (330 άνδρες και 72 γυναίκες)

* Το 2007 καταγράφηκαν 328 αυτοκτονίες (268 άνδρες και 60 γυναίκες)

* Το 2008 καταγράφηκαν 373 αυτοκτονίες (268 άντρες και 65 γυναίκες)

* Το 2009 καταγράφηκαν 391 αυτοκτονίες (333 άντρες και 58 γυναίκες)

* Το 2010  καταγράφηκαν 377 αυτοκτονίες (336 άντρες και 41 γυναίκες)

* Τo 2011 καταγράφηκαν 477 αυτοκτονίες  (393 άντρες και 84 γυναίκες)

* Το 2012 καταγράφηκαν 508 αυτοκτονίες (417 άντρες και 91 γυναίκες)

Ωστόσο, σύμφωνα με το τμήμα αυτοκτονιών της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης “Κλίμακα” , η τάση που καταγράφεται για τα έτη 2013 και 2014, εμφανίζει σημάδια μείωσης. Πιο αναλυτικά, το πρώτο οκτάμηνο του 2013 οι αυτοκτονίες ήταν 229 (193 άνδρες και 36 γυναίκες), ενώ το ίδιο διάστημα του 2014, οι αυτοκτονίες διαμορφώνονται σε 209 (173 άνδρες και 36 γυναίκες). “Τα έτη αυτά μειώθηκαν οι αυτοκτονίες, αλλά σχεδόν διπλασιάστηκαν οι κλήσεις στην τηλεφωνική γραμμή πρόληψης αυτοκτονιών – 1018, χωρίς όμως να έχουν καταγραφεί επίσημα στοιχεία”, μας ενημερώνει ο επιστημονικός διευθυντής της Κλίμακας και ψυχίατρος Κυριάκος Κατσαδώρος.

2. Ποιο φύλο κρατά “τα σκήπτρα” στις αυτοκτονίες;

Στην Ελλάδα για κάθε γυναίκα που αυτοκτονεί, αντιστοιχούν πάνω από 4 αυτοκτονίες ανδρών. Παρ’, όλο που οι άνδρες αυτοκτονούν συχνότερα από τις γυναίκες, οι γυναίκες κάνουν περισσότερες απόπειρες.

Πιθανές εξηγήσεις είναι η υψηλότερη παρορμητικότητα και επιθετικότητα των ανδρών, η απροθυμία τους να αναζητήσουν βοήθεια σε σχέση με τις γυναίκες, η επιλογή πιο βίαιων λύσεων στα προβλήματά τους – και άρα η περισσότερο συχνή χρήση θανατηφόρων μεθόδων.

3. Ποιο το προφίλ του αυτόχειρα ;

Αρσενικό φύλο, μέσης ηλικίας, με χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο ή άνεργος που ζει μοναχικά, έχει ιστορικό απόπειρας αυτοκτονιών και αντιμετωπίζει σοβαρές ψυχικές διαταραχές.

Πιο αναλυτικά:

• Φύλο: Άνδρας
• Ηλικία: Παραδοσιακά οι περισσότερες αυτοκτονίες πραγματοποιούνται από άντρες μέσης ηλικίας 30 – 45 ετών. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται παγκοσμίως μια αυξητική τάση στους νεότερους άντρες.
• Ψυχική διαταραχή: Το 90-95% των αυτόχειρων, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, πάσχει από κάποια ψυχική διαταραχή (συνήθως κατάθλιψη, αλλά και σχιζοφρένεια, εξάρτηση από το αλκοόλ και άλλες ουσίες, διαταραχές προσωπικότητας κ.ά)
• Χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο ή άνεργος
• Μοναχική διαβίωση, με κακοποίηση ή παραμέληση, ειδικά στην παιδική ηλικία
• Με βεβαρημένο ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας. Είναι ο σοβαρότερος παράγοντας κινδύνου, με την έννοια ότι ένας άνθρωπος που έχει κάνει απόπειρα στο παρελθόν έχει εφόρου ζωής αυξημένο κίνδυνο να το επαναλάβει.
• Στοιχεία της προσωπικότητας (παρορμητικότητα, επιθετικότητα κ.α.)
• Ιστορικό αυτοκτονίας στην οικογένεια

4. Γιατί επιλέγουν το “κενό” σε Στρατό Ξηράς, κρατητήρια και μονάδες Υγείας;

Κατά  το χρονικό διάστημα 2012-2014, αναφέρθηκαν στο δίκτυο καταγραφής του Κέντρου Πρόληψης της Αυτοκτονίας της “ΚΛΙΜΑΚΑ”, 16 αυτοκτονίες (οι οποίες έλαβαν χώρα σε γενικά και ψυχιατρικά νοσοκομεία). Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοχείρων χρησιμοποίησε την  πτώση σαν μέθοδο αυτοκτονίας, και ακολούθησαν ο απαγχονισμός, ο αυτοπυροβολισμός, η δηλητηρίαση ενώ, σε δύο περιπτώσεις ο τρόπος αυτοκτονίας δεν αναφέρθηκε.

Η αυτοκτονία είναι η συχνότερη αιτία θανάτου σε αστυνομικά κρατητήρια και τα Καταστήματα Κράτησης. Συγκεκριμένα, όσον αφορά στα άτομα που κρατούνται σε αστυνομικά κρατητήρια, παρατηρείται ότι ένα ποσοστό της τάξης του 7,5% αυτών, αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν κάποιες ημέρες πριν τη δίκη τους ή την απέλασή τους (για αλλοδαπούς που κρατούνται για παράνομη είσοδο). Επισημαίνεται ότι, κατά κύριο λόγο, οι αυτοκτονίες κρατουμένων δε δημοσιοποιούνται τις περισσότερες φορές.

Από το 1998 μέχρι το 2012 έχουν σημειωθεί 75 κρούσματα αυτοχειρίας στο στρατό ξηράς. Οι 58 περιπτώσεις αφορούσαν οπλίτες. (οι υπόλοιπες αξιωματικούς κλπ).

Σύμφωνα με μελέτη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ο αριθμός των αυτοκτονιών στις ένοπλες δυνάμεις είναι ο ίδιος με αυτόν των ανδρών σε αντίστοιχες ηλικίες στο γενικό πληθυσμό, ωστόσο τα αποτελέσματα της εν λόγω έρευνας αμφισβητούνται με αναφορές για τριπλάσιο αριθμό από αυτόν που ανακοινώθηκε.

Εκτιμάται ότι στο Στρατό Ξηράς, το ποσοστό αυτοκτονιών είναι σχεδόν τριπλάσιο του αντίστοιχου του Πολεμικού Ναυτικού και μιάμιση φορά πάνω από αυτό της Πολεμικής Αεροπορίας. Η χειρότερη κατάσταση παρατηρείται στα στρατόπεδα του Έβρου και του Ανατολικού Αιγαίου, όπου βρίσκονται οι μονάδες με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις, αλλά και πάρα πολλές με ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά επάνδρωσης. Το γεγονός αυτό ενισχύει την εκτίμηση ότι οι κακές και πιεστικές συνθήκες διαβίωσης λειτουργούν ως το υπόβαθρο πάνω στο οποίο προβάλλονται, με τραγικά ορισμένες φορές αποτελέσματα, άλλες τυχόν προβληματικές πτυχές της προσωπικότητας των στρατευμένων.

Αντίθετα, στο Πολεμικό Ναυτικό οι αυτοκτονίες είναι λίγες, ενώ εδώ και χρόνια έχει καθιερωθεί η πρώτη σφαίρα στο γεμιστήρα να είναι άσφαιρη. Αυτό φαίνεται να είχε αποτέλεσμα, καθώς υπάρχουν περιπτώσεις ναυτών που μετά το σοκ της έκρηξης του αβολίδοτου δεν ξαναπάτησαν τη σκανδάλη.

5. Ποια τα συμπτώματα – “καμπανάκι” που σε προκαλούν να βοηθήσεις;

Ένας ευρέως διαδεδομένος μύθος είναι ότι «αυτοί που εκφράζουν την πρόθεση τους να πεθάνουν δεν πρόκειται να το κάνουν». Ωστόσο, οι συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που πέθανε από αυτοκτονία είχε δώσει σημάδια στο περιβάλλον του και γι’ αυτό το λόγο πρέπει πάντα να παίρνουμε στα σοβαρά κάποιον που λέει ότι «σκέφτεται να βάλει τέλος στη ζωή του» ή/και εμφανίζει κάποιο από τα παρακάτω λεκτικά και εξωλεκτικά σημεία:

* Είναι πολύ θλιμμένος, ανήσυχος ή βρίσκεται σε πανικό

* Κλείνεται στον εαυτό του, απομονώνεται

* Δυσκολεύεται στις σχέσεις του με την οικογένεια και τους φίλους του

* Χάνει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που πριν τον ευχαριστούσαν

* Πέφτει η απόδοσή του στη δουλειά ή το σχολείο

* Αλλάζει η συμπεριφορά του (γίνεται απαισιόδοξος, ευερέθιστος, απαθής ή εμφανίζει οποιαδήποτε ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά)

* Μιλά για το θάνατο ή για την αυτοκτονία

* Αναζητά θανατηφόρα μέσα (όπλα, χάπια κλπ)

* Αλλάζουν οι διατροφικές του συνήθειες (έχει αυξημένη όρεξη για φαγητό ή αντίθετα έχει μειωμένη όρεξη και χάνει βάρος)

* Αλλάζουν οι συνήθειες του ύπνου του (έχει αϋπνία ή υπνηλία)

* Αισθάνεται ενοχή, ντροπή, αναξιότητα

* Αισθάνεται απελπισμένος

* Αισθάνεται αβοήθητος

* Αισθάνεται παγιδευμένος ή ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο

* Έχει την ξαφνική επιθυμία να τακτοποιήσει προσωπικές υποθέσεις (π.χ. συντάσσει τη διαθήκη του)

* Χαρίζει προσωπικά του αντικείμενα

Σε περίπτωση που παρατηρήσουμε αυτά τα σημάδια στη συμπεριφορά ενός δικού μας ανθρώπου πρέπει να απευθυνθούμε το συντομότερο δυνατό σε κάποιον ειδικό (ψυχολόγο ή ψυχίατρο) ή ακόμη, καλύτερα να επικοινωνήσουμε στο 1018 για άμεση βοήθεια και πρόληψη.

(Τηλεδιάσκεψη κ. Κατσαδώρου με ψυχιατρικές πτέρυγες σε κέντρα κράτησης)

6. Τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε όταν κάποιος δικός μας άνθρωπος έχει αυτοκτονικές τάσεις;

Δεν υπάρχει πάντα μία συνταγή για τέτοιες περιπτώσεις, διότι κάθε άνθρωπος και κάθε περίπτωση είναι διαφορετικοί, ωστόσο, οι ειδικοί συνιστούν:

* Να παίρνετε πάντα στα σοβαρά τα αυτοκαταστροφικά σχόλια. Όταν ένας άνθρωπος αναφέρει ότι σκέπτεται την αυτοκτονία πρέπει πάντα να αντιμετωπίζουμε αυτά τα σχόλια με σοβαρότητα. Η υπόθεση ότι ο άνθρωπος αυτός επιδιώκει μόνο την προσοχή μας είναι ένα πολύ σοβαρό και ενδεχομένως καταστρεπτικό, λάθος.

* Πρέπει να μάθετε όσο το δυνατόν περισσότερα για το τι σκέπτεται. Όσο περισσότερο έχει προγραμματίσει τις πράξεις του, τόσο μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχει. Εάν ο άνθρωπος αυτός έχει προσχεδιάσει την μέθοδο και την χρονική στιγμή τότε βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο, γι’ αυτό το λόγο δεν πρέπει να διστάσετε να καλέσετε το 1018 και να εξασφαλίσετε ότι το άτομο αυτό θα πάρει βοήθεια από ειδικούς ψυχικής υγείας. Μιλήστε ανοιχτά για την αυτοκτονία και ρωτήστε τον ίδιο εάν αισθάνεται τόσο άσχημα που σκέφτεσαι την αυτοκτονία;

* Αφήστε τον να εκφράσει τα συναισθήματα του με τον τρόπο που θέλει εκείνος. Προσπαθήστε να μην φανείτε σοκαρισμένος. Ο άνθρωπος είναι ήδη πολύ συντετριμμένος και αν διακρίνει την ταραχή σας, ίσως επηρεαστεί αρνητικά. Παραμείνετε ήρεμοι και μιλήστε μαζί του. Αφήστε τον να κλάψει, να φωνάξει  και να κάνει ότι είναι γι’ αυτόν απαραίτητο για να απελευθερώσει τα συναισθήματα του. Όμως μην του επιτρέψετε να γίνει βίαιος ή να βλάψει τον εαυτό του. Χρησιμοποιήστε ενθαρρυντικές φράσεις. Να θυμάστε ότι ο έντονος συναισθηματικός πόνος μπορεί να είναι συντριπτικός, γι’ αυτό το λόγο να είστε όσο το δυνατό πιο ευγενικοί και υποστηρικτικοί. Πείτε του ότι ανησυχείτε πολύ γι’ αυτόν. Ένας αυτοκαταστροφικός άνθρωπος είναι ευάλωτος και χρειάζεται να αισθανθεί το ενδιαφέρον σας.

* Μην προσπαθήσετε να βοηθήσετε αυτόν τον άνθρωπο μόνοι σας. Βεβαιωθείτε ότι παρακολουθείτε από γιατρό και ειδικό ψυχικής υγείας. Ένας αυτοκαταστροφικός άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια από επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Μην επιτρέψετε σε μη σωστά καταρτισμένους ανθρώπους να δράσουν ως οι μοναδικοί σύμβουλοι αυτού του ατόμου.

* Προτού αφήσετε μόνο του τον άνθρωπο αυτό βεβαιωθείτε ότι δέχτηκε βοήθεια από ειδικό ψυχικής υγείας ή ότι ο κίνδυνος αυτοκτονίας έχει περάσει. Δεν μπορείτε να τον αφήσετε έως ότου περάσει ο κίνδυνος ή έως ότου μπει σε θεραπεία. Ένας άνθρωπος με αυτοκτονικό ιδεασμό είναι σε κίνδυνο κάθε στιγμή. Βεβαιωθείτε ότι κάνατε τις κατάλληλες ενέργειες για να τον βοηθήσετε πριν τον αφήσετε μόνο του.

* Εάν αυτός ο άνθρωπος είναι κάτοχος όπλου και σας μιλήσει για την πρόθεση του να το χρησιμοποιήσει πρέπει άμεσα να αποκλειστεί η πρόσβαση του σε αυτό. Τα πυροβόλα χρησιμοποιούνται σε πολλές περιπτώσει και συνήθως εκείνοι που τα χρησιμοποιούν ως μέσω αυτοκτονίας δεν επιζούν. Αυτή είναι μια έκτακτη ανάγκη που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.

* Εάν κάποιος σας πει να κρατήσετε μυστικές τις αυτοκτονικές του προθέσεις, να θυμάστε ότι δεν μπορείτε να κρατήσετε αυτό το μυστικό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείτε να κρατήσετε ένα μυστικό που μπορεί να προκαλέσει το θάνατο κάποιου. Δεν παραβιάζετε μια προνομιούχο επικοινωνία και λαμβάνετε τα απαραίτητα μέτρα για να αποτρέψετε μια αυτοκτονία. Αυτή είναι μια έκφραση αγάπης, φροντίδας, και σοβαρής ανησυχίας και η μόνη επιλογή σε μια κατάσταση, τόσο σοβαρή όσο αυτή.

7. Ποια περιοχή στην Ελλάδα επιλέγει περισσότερο την αυτοκτονία ως λύση στα προβλήματά του;

Στην Περιφέρεια της Κρήτης εμφανίζεται ο υψηλότερος δείκτης ιδίως το 2012, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες περιφέρειες της Ελλάδας. Αύξηση επίσης παρατηρήθηκε την τελευταία δεκαετία στην Κεντρική Μακεδονία, την Ήπειρο, την Στερεά Ελλάδα και την Αττική.

“Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τους λόγους που κάποιες περιοχές παρουσιάζουν έξαρση. Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζουμε ότι στα υψηλά ποσοστά, επιδρούν παράγοντες όπως η πρόσβαση και εξοικείωση των ατόμων με θανατηφόρα μέσα (όπως π.χ. πυροβόλα όπλα), το στίγμα που φέρει στις μικρές κοινωνίες η αναζήτηση βοήθειας σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας, η  απουσία ή/και ανεπάρκεια των υπηρεσιών υγείας, στερεότυπα που σχετίζονται με το φύλο (π.χ. το πρότυπο του δυνατού και επιτυχημένου άντρα), καθώς και κακοί οικονομικοί παράγοντες. Δεν μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη έννοια ότι η περιοχή με τα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα έχει κατ’ ανάγκη τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονικότητας, παρ’ όλα αυτά η αύξηση και η μείωση της ανεργίας συνδέονται με αντίστοιχη αύξηση ή μείωση της αυτοκτονικότητας”, αναφέρει στο WE ο κύριος Κατσαδώρος.

8. Κρίση και αυτοκτονίες. Αυτοκτονίες και κρίση

Προφανώς σε καιρούς κρίσης, η αυτοκτονία παραμένει πολυπαραγοντική.  Το 90 – 95% των αυτοχείρων πάσχει από κάποια ψυχική διαταραχή ( κατάθλιψη, σχιζοφρένεια, εξάρτηση από το αλκοόλ και άλλες ουσίες, διαταραχές προσωπικότητας, κα).

Τα στρεσογόνα γεγονότα ζωής, κοινωνικοοικονομικά στην παρούσα περίοδο, κινητοποιούν την ευαλωτότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ακραία αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

Οι άνθρωποι που αυτοκτονούν συχνά  βιώνουν σημαντικές απώλειες στη ζωή τους (π.χ. απώλεια αγαπημένου προσώπου π.χ. λόγω θανάτου ή χωρισμού, απώλεια εργασίας, απώλεια ρόλου, π.χ. συνταξιοδότηση, ή ακόμη απώλεια αξιοπρέπειας, π.χ. σε περίπτωση δημόσιου διασυρμού). Αισθάνονται ότι βρίσκονται σε αδιέξοδο, αδυνατούν να βρουν εναλλακτικές λύσεις και να ελπίσουν σε ένα μέλλον όπου το πρόβλημα θα έχει ξεπεραστεί. Το συναίσθημα της απελπισίας είναι συχνό, όπως και αυτό της προσωπικής αποτυχίας και ενοχής. Συνήθως νιώθουν βαθιά θλίψη ή θυμό. “Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κρίση έχει αλλάξει αυτά τα συναισθήματα – αυτό που έχει επηρεαστεί από την κρίση είναι η φύση των προβλημάτων που φέρνουν τους ανθρώπους σε αδιέξοδο. Δεν μπορούμε να πούμε ότι η κρίση δρα «αιτιολογικά», αλλά ως ένας σοβαρός στρεσογόνος παράγοντας που επιδρά σε ευάλωτα άτομα. Με άλλα λόγια δημιουργεί ή επιδεινώνει αδιέξοδα κι έτσι μπορεί να φέρει στα άκρα ευάλωτους ανθρώπους που σε άλλες συνθήκες δεν θα έφταναν σε αυτά”, συνεχίζει ο κος Κατσαδώρος.

9. Αυτοκτονίες, ΜΜΕ και πολιτική. Πόσο λάθος είναι οι χειρισμοί μας;

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, όπου τα ποσοστά αυτοκτονιών αυξάνονται μετά από εκτεταμένη, διεξοδική αναφορά των ΜΜΕ σε αυτοκτονίες διάσημων προσώπων, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για άτομα σεβαστά από το κοινό. Στις περιπτώσεις μάλιστα όπου η κάλυψη είναι έντονη, με όρους εντυπωσιασμού, είναι ιδιαίτερα πιθανό άτομα με αυξημένη ευαλωτότητα να επιδείξουν μιμητικές συμπεριφορές.

Έχει αποδειχτεί ότι η αύξηση των αυτοκτονιών δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κοινωνικοοικονομικής κρίσης που πλήττει τον ελληνικό πληθυσμό. Δεν είναι μόνο αποτέλεσμα μίας ψυχικής ασθένειας που δε ρυθμίστηκε επιτυχώς. Είναι, επίσης, αποτέλεσμα του εφησυχασμού, της ενοχής και του φόβου να αναγνωρίσουμε τι συμβαίνει δίπλα μας. Να αναγνωρίσουμε όλα εκείνα τα προειδοποιητικά σημάδια που «εκπέμπει» ένας άνθρωπος που σκέφτεται να αυτοκτονήσει.

Το 95% των αυτοκτονιών θα μπορούσε να προληφθεί. Η ενεργοποίηση των οικείων, συγγενών και φίλων του εν δυνάμει αυτόχειρα μπορεί πραγματικά να αποβεί σωτήρια. Σε μία περίοδο κατά την οποία η αυτοκτονία τείνει να καταστεί «κουλτούρα», η γνώση και αναγνώριση των προειδοποιητικών σημείων και συμπτωμάτων μπορεί να σώσει ζωές.

1. Σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, σε τι επίπεδο βρίσκεται η Ελλάδα σε σχέση με τις δομές ή τους απόλυτους αριθμούς αυτοκτονιών;

Η Ελλάδα συμμετέχει ως μέλος στην Παγκόσμια Συνέλευση για την Υγεία, τα μέλη της οποίας δεσμεύτηκαν σε συνέχεια της υιοθέτηση του Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης για την Ψυχικής Υγεία 2013-2020, σε μείωση των αυτοκτονιών κατά 10% μέχρι το 2020.

Στη χώρα μας, εκτός του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας & της 24ωρης Γραμμής Παρέμβασης για την Αυτοκτονία – 1018, που λειτουργούν από την ΚΛΙΜΑΚΑ, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγείας, δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη ένα σύνολο μέτρων, παρεμβάσεων και στρατηγικών για την πρόληψη της αυτοκτονίας και της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς, γεγονός που μάς πάει πίσω σε σχέση με τις δομές πρόληψης αυτοκτονιών ή στήριξης οικογενειών.

Ταυτόχρονα, παρακάτω μπορείτε να δείτε ποια η θέση της Ελλάδας σε σχέση με το δείκτη αυτοκτονιών παγκοσμίως. Η Ελλάδα, παρά τις παρατηρούμενες αυξήσεις του αριθμού των αυτοκτονιών τα τελευταία χρόνια, διατηρεί ακόμη μία από τις χαμηλότερες θέσεις στην Ευρώπη.

(Στοιχεία φωτογραφίας από ΠΟΥ)

(πηγή: news247.gr)

Ο φετινός Αύγουστος και γενικότερα το καλοκαίρι του 2014 (τρίμηνο Ιουνίου-Αυγούστου) ήταν το πιο ζεστό στην μετεωρολογική ιστορία του πλανήτη μας, από το 1880, σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ).

Το προηγούμενο ρεκόρ θερμότερου καλοκαιριού ήταν το 1998. Όσον αφορά τη μέση ετήσια θερμοκρασία του 2014 μέχρι τώρα, είναι η τρίτη υψηλότερη στα μετεωρολογικά χρονικά. Οι αμερικανοί επιστήμονες προβλέπουν ότι το φετινό έτος θα σπάσει το ρεκόρ του 2010 ως θερμότερου έτους.

Καθώς η κλιματική αλλαγή συνεχίζεται, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες συνεχίζουν να ανεβαίνουν και τα ρεκόρ να σπάνε το ένα μετά το άλλο. Εννέα από τους δέκα πιο θερμούς Αυγούστους στη σύγχρονη ιστορία έχουν συμβεί μετά το 2000. Η τελευταία φορά που η θερμοκρασία ενός Αυγούστου στη Γη ήταν κάτω από τον μέσο όρο του αιώνα, ήταν το 1976.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες της ΝΟΑΑ, παράγων – κλειδί για την πιο πρόσφατη άνοδο των θερμοκρασιών στη Γη είναι η συνεχής αύξηση της θερμοκρασίας των ωκεανών, που απορροφούν μεγάλο μέρος της θερμότητας του πλανήτη.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΝΟΑΑ, η συνδυασμένη μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην ξηρά και στη θάλασσα τον Αύγουστο φέτος ήταν 16,35 βαθμοί Κελσίου, κατά 0,75 βαθμούς υψηλότερη από τον μέσο όρο του 20ού αιώνα. Ειδικότερα στην ξηρά, η μέση θερμοκρασία του Αυγούστου ήταν 14,79 βαθμοί Κελσίου, κατά 0,99 βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο του προηγούμενου αιώνα. Η μέση θερμοκρασία των θαλασσών ήταν 17,05 βαθμοί, 0,65 βαθμοί πάνω από τον μέσο όρο του 20ού αιώνα.

Στο τρίμηνο Ιουνίου-Αυγούστου 2014 η συνδυασμένη μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην ξηρά και στη θάλασσα έφθασε τους 17,11 βαθμούς Κελσίου, κατά 0,71 βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο του 20ού αιώνα. Στο οκτάμηνο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2014 η συνδυασμένη μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην ξηρά και τη θάλασσα ήταν 14,68 βαθμοί Κελσίου, κατά 0,68 βαθμούς υψηλότερη από τον μέσο όρο του 20ού αιώνα για το πρώτο οκτάμηνο του έτους.

(πηγή: Καθημερινή)