paidevo.gr

Αμερικανοί επιστήμονες εξέφρασαν την Παρασκευή την ανησυχία τους μετά τη δημοσίευση μελέτης που αναφέρει ότι οι συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Γης ξεπέρασαν για πρώτη φορά το ψυχολογικό όριο των 400 μερών ανά εκατομμύριο (ppm).

Τους υπολογισμούς που αποκαλύπτουν ότι το διοξείδιο του άνθριακα έφτασε τα 400.03 ppm ανακοίνωσε το κέντρο ερευνών National Oceanic and Atmospheric Administration που βρίσκεται στη Μάουνα Λόα στη Χαβάη. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν έπειτα από μετρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Οι υπολογισμοί αυτοί, πάντως, δεν συμφωνούν με εκείνους που ανακοίνωσε το Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Στην τελευταία του μέτρηση στις 9 Μαΐου παρουσιάζει τα επίπεδα του C02 στα 399.73 ppm.

Σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές, επί 800.000 χρόνια τα επίπεδα CO2 δεν είχαν ξεπεράσει ποτέ τα 300 ppm. H τελευταία φορά που οι συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Γης είχαν ξεπεράσει τα 400 ppm ήταν, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των επιστημόνων, πριν από 3,5 με 5 εκατομμύρια χρόνια, πολύ προτού υπάρξει ο άνθρωπος.

«Είναι σαν να δημιουργούμε ένα κλίμα που ενδεχομένως να έχει καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα» λέει ο Μπομπ Ουάρντ του Ερευνητικού Ινστιτούτου για τις Κλιματικές Αλλαγές Grantham.

(πηγή: tanea.gr)

Σημαντική διάκριση για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως, σε 10 ειδικότητες, όπως προκύπτει από τους Διεθνείς Πίνακες Κατάταξης Πανεπιστημίων ανά Ειδικότητα 2013 της QS στις κατατάξεις.

Η διάκριση αυτή, δεν είναι η μοναδική, καθώς άλλα τέσσερα ελληνικά πανεπιστήμια φιγουράρουν στα 200 καλύτερα του κόσμου.

Ειδικότερα, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο κατέχει την υψηλότερη θέση μεταξύ των άλλων ελληνικών πανεπιστημίων στην ειδικότητα των πολιτικών μηχανικών, αφού κατατάσσεται στην 25η θέση.

Παράλληλα, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών έχουν υψηλή κατάταξη σε τουλάχιστον μία από τις ειδικότητές τους.

Να σημειωθεί ότι στους πίνακες περιλαμβάνονται τα 200 κορυφαία πανεπιστήμια παγκοσμίως για 30 κλάδους, συμπεριλαμβανομένων ειδικοτήτων όπως η οικονομία, τα μαθηματικά, η φυσική, το δίκαιο και η ιστορία.

Για τη λίστα αυτή, σύμφωνα με την Ημερησία, αξιολογήθηκαν 2.858 πανεπιστήμια και κατατάχθηκαν 678 στο σύνολο.

(πηγή: kala-nea.gr)

“Η ανεργία των νέων Ελλήνων γίνεται ολοένα πιο δραματική. Μόλις ένας στους τρεις έχει δουλειά αυτή την ώρα. Τα Ηνωμένα Έθνη βλέπουν μία ολόκληρη γενιά να κινδυνεύει. Ωστόσο η κυβέρνηση στην Αθήνα είναι αισιόδοξη”. H Süddeutsche Zeitung γράφει την αλήθεια για την ανεργία στην Ελλάδα.
Σχεδόν το σύνολο των γερμανόφωνων εφημερίδων σήμερα ασχολείται με την εκτόξευση της ανεργίας στο 27%.
“Η Ελλάδα βρίσκεται για έκτο διαδοχικό χρόνο σε ύφεση. Σχεδόν τα δύο τρίτα των νέων ανθρώπων είναι στο μεταξύ επισήμως άνεργοι” γράφει στην ιστοσελίδα της η Frankfurter Allgemeine Zeitung.
Για τη «χαμένη γενιά της Ελλάδας» κάνει λόγο η ηλεκτρονική έκδοση του ειδησεογραφικού τηλεοπτικού δικτύου n-tv, υπογραμμίζοντας ότι «οι αριθμοί είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικοί: Σχεδόν τα δύο τρίτα των νέων κάτω των 24 ετών στην Ελλάδα δεν έχουν δουλειά. Η ανεργία ανεβαίνει σε ύψος ρεκόρ και στην Πορτογαλία. Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) είναι θορυβημένη”.
Και η ιστοσελίδα της Frankfurter Rundschau κάνει λόγο για «γενιά των ανέργων» σχολιάζοντας ότι “οι προοπτικές για τους νέους Έλληνες γίνονται ολοένα δραματικότερες. (…) Τα κίνητρα πρόσληψης νέων δεν είχαν προφανώς κανένα αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση μείωσε, για παράδειγμα, τον κατώτατο μηνιαίο μισθό για τους εργαζόμενους κάτω των 25 στα 500 ευρώ για να ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να απασχολούν νέους”.
Τέλος η αυστριακή Die Presse γράφει ότι “η είσοδος στον επαγγελματικό βίο είναι δύσκολη κυρίως στις υπερχρεωμένες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας: Στην Ελλάδα και την Ισπανία περισσότεροι από ένας στους δύο νέους είναι άνεργοι. Αν συνυπολογίζονταν στη στατιστική και όσοι έχουν ήδη εγκαταλείψει την αναζήτηση εργασίας, τότε θα ήταν άνεργοι 13 εκ. νέοι αντί των 10,7 εκ. που είναι επισήμως δηλωμένοι, εκτιμά η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας”.

(πηγές: enikos.gr, Deutsche Welle)

Το  2011 ο αριθμός των νεοεμφανιζόμενων ναρκωτικών ήταν δεκαπλάσιος σε σχέση με έξι χρόνια πριν στην Ευρώπη, ενώ το φαινόμενο σαρώνει και στην χώρα μας.

Σοκάρουν νέα στοιχεία από έρευνες που αφορούν τα ναρκωτικά και δείχνουν ότι κάθε εβδομάδα κάνει την εμφάνισή της και μια νέα εξαρτησιογόνα ουσία!

Οι ουσίες αυτές είναι ως επί το πλείστον «καμουφλαρισμένες», σύμφωνα με την εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ώστε να γλιτώνουν την απαγόρευση, ενώ είναι προσαρμοσμένες και… οικονομικά στα δεδομένα της εποχής. Μιλάμε δηλαδή για ουσίες φθηνές, γεγονός που συνεπάγεται ότι είναι και πιο επικίνδυνες.

Ο βασικός κορμός των νέων εξαρτήσεων  στην Ελλάδα είναι:

-τα συνθετικά κανναβινοειδή,

-η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη και

-η κάνναβη υδροπονικής καλλιέργειας.

Το γεγονός ότι αλλάζουν συνεχώς τα συστατικά δίνει την δυνατότητα στους κατασκευαστές να τα «περνάνε» σαν νόμιμα. Απόδειξη αυτού είναι ότι αρκετές από τις ψυχοτρόπες αυτές ουσίες πωλούνται ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ, βρέθηκαν πάνω από 690 ιστοσελίδες, που πωλούσαν τις ουσίες αυτές.

(πηγή: madata.gr)

του Λευτέρη Θεοδωρακόπουλου

Είχε φύγει όπως ήθελε… αγκαλιά με μια φιγούρα του Καραγκιόζη… Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν ζωντανό κομμάτι της ιστορίας μας και μέσα από τον μπερντέ του διαδραματίζονταν αλήθειες που τα παιδιά της εισέπρατταν ως παιχνίδι αλλά χαράζονταν στο υποσυνείδητο τους.

Ήταν από τους μεγάλους Έλληνες, από αυτούς που δεν συμβιβάστηκαν ποτέ και πάλευαν για ένα καλύτερο αύριο. Μέχρι και το τέλος της ζωής του έδινε παραστάσεις στο θέατρο σκιών σε όλη την Ελλάδα. Μεγάλωσε γενεές και γενεές και σίγουρα η απουσία του στην Ελλάδα της κρίσης είναι κάτι παραπάνω από αισθητή. Σίγουρα ο Καραγκιόζης θα έλεγε κάτι στις δοσίλογες Κυβερνήσεις αλλά και στην Τρόικα…δ εν θα «μάσαγε» άλλωστε ποτέ δεν το είχε κάνει. Ο Ευγένιος Σπαθάρης έφυγε στις 9 Μαΐου 2009 αλλά και εξαιτίας του πιστεύουμε σε ελεύθερες μέρες…

Ο ρόλος του πατέρα του

Γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 2 Ιανουαρίου 1924. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης, ο οποίος απεβίωσε το 1974.

Το γεγονός αυτό τον εξοικείωσε με το καλλιτεχνικό αυτό είδος και ξεκίνησε να δίνει ο ίδιος παραστάσεις, αρχικά στη διάρκεια της κατοχής, σε θέατρα της Αθήνας, σε πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α.. Από τότε, έδωσε πληθώρα παραστάσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών. Παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη, τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς, στο Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, στο «Ελληνικό Χορόδραμα», στο Θέατρο Χατζώκου (Θεσσαλονίκη), στο Θέατρο Συντεχνίας κ.α. με τις παραστάσεις «Το ταξίδι», «Το καταραμένο φίδι», «Ο δικτάτορας», «Ο Αλέκος με τα κυδώνια» κ.ά.

Τα εικονογραφημένα τεύχη

Το 1970 κυκλοφόρησε 13 εικονογραφημένα τεύχη (των 2 δρχ. έκαστο) με μαυρόασπρες φιγούρες και έγχρωμο εξώφυλλο. Ενώ το 1979 παρουσιάστηκε από τις εκδόσεις Νεφέλη το επιτυχημένο βιβλίο του «Ο Καραγκιόζης των Σπαθάρηδων» με εφτά έργα και εφτά περιλήψεις (τα τέσσερα δικά του και τα τρία του πατέρα του Σωτήρη). Από το 1962 κυκλοφόρησαν 10 έργα του σε δίσκους 45 στροφών από την His Master’s Voice, ενώ ακολούθησαν άλλοι 2 δίσκοι 33 στροφών από τη Μinos-EMI αρχές της δεκαετίας του ’80, και άλλες έξι παραστάσεις σε 6 αντίστοιχα CD από τη Legend το 2002.

Το 1950 ο Ευγένιος πραγματοποιεί την πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία, στο Πικρό Ψωμί του Γρηγόρη Γρηγορίου. Έπαιξε έργα του στην κρατική τηλεόραση από το 1966 μέχρι το 1992. Κάποια από τα έργα του αυτά κυκλοφορούσαν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 σε βιντεοκασέτες, ενώ τις ημέρες του θανάτου του ξεκίνησε συμπτωματικά η κυκλοφορία τους σε DVD.

Τα φεστιβάλ και τα βραβεία

Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Ινστιτούτου Παγκοσμίου Θεάτρου (της ΟΥΝΕΣΚΟ). Έκανε περιοδείες σε πολλές χώρες λαμβάνοντας μέρος σε διάφορα φεστιβάλ και συνέδρια όπως: Παρίσι, Λιέγη, Ρώμη, Κάιρο, Λονδίνο, Κοπεγχάγη. Αλλά και ως ζωγράφος έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις ατομικές και ομαδικές στην Αθήνα, Ζυρίχη, Παρίσι και Νέα Υόρκη.

Τιμήθηκε με το Βραβείο Ρώμης (1962), με το Α’ Μετάλλιο του Πρίγκιπα του Μοντ, το Α’ Βραβείο Πολωνίας (1978), το Α’ Μετάλλιο Τοσκανίνι (Ιταλία) το 1978 κ.α. Τέλος, το 2007 τιμήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για τη μεγάλη του προσφορά στο καλλιτεχνικό αυτό είδος, για το οποίο του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του μεγάλου δασκάλου.

Έφυγε κρατώντας τον Καραγκιόζη στο χέρι του

Το 1991 ιδρύθηκε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο λειτουργεί συστηματικά από το 1996, με στόχο την προβολή του θεάτρου σκιών και του καραγκιόζη.

Στις 6 Μαΐου του 2009 και ενώ βρισκόταν στο Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών κρατώντας μια φιγούρα Καραγκιόζη για να παραστεί σε εκδήλωση προς τιμήν του,  έχασε την ισορροπία του και έπεσε από σκάλες, με αποτέλεσμα να υποστεί πολλά κατάγματα και να δημιουργηθεί σοβαρό αιμάτωμα στον εγκέφαλο, με την κατάστασή του να χαρακτηριστεί ως κρίσιμη Τελικά, στις 9 Μαΐου, ύστερα από τρεις ημέρες νοσηλείας απεβίωσε, σε ηλικία 85 ετών. Η σορός του εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών και η κηδεία έγινε στις 13 Μαΐου του 2009, στο Μαρούσι, με δημόσια δαπάνη.

(πηγή: avecnews)

«Θυμάμαι, όταν ήμουν στη Σιέρα Λεόνε, λίγες φορές ξυπνούσα μόνη μου, χωρίς να με έχει τρομάξει η φωνή μιας γυναίκας που είχε πεθάνει το παιδί της ή οι φωνές της γειτονιάς, επειδή είχαν σκοτώσει κάποιον» διηγείται η Λορέτα Μακόλεϊ, πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Τα 31 χρόνια που βρίσκεται στην Ελλάδα δεν έχουν σβήσει τις άσχημες μνήμες που την οδήγησαν να φύγει από τη χώρα της και να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. «Έφυγα από την πατρίδα μου, γιατί είχαμε δικτατορία. Είχαμε φτάσει να μην βρίσκουμε βασικά αγαθά και η ιατρική περίθαλψη ήταν ανύπαρκτη. Αν μια γυναίκα ήταν έγκυος, την κοίταζαν με μισό μάτι, γιατί ήξεραν ότι έχει μόνο 50% πιθανότητες να επιβιώσει» προσθέτει.

Η ίδια άφησε την πόλη όπου γεννήθηκε, τη Φρίταουν, μόλις τελείωσε το λύκειο. «Έφυγα μόνη μου, με τη βοήθεια Ελλήνων φίλων που τότε εργάζονταν στη Σιέρα Λεόνε. Όταν έφτασα στην Αθήνα για να δουλέψω, το 1982, ο κόσμος με κοιτούσε με περιέργεια. Περνούσα απ’ το δρόμο και έβγαιναν στα μπαλκόνια φωνάζοντας “Μαριγώ, έλα να δεις μια μαύρη”. Άλλες φορές αναρωτιόντουσαν “τι ‘ν’ τούτο;” αφού δεν καταλάβαιναν πώς μπορεί να έχω διαφορετικό χρώμα δέρματος». «Επειδή όμως ο άλλος με λέει μαύρη στο δρόμο είναι ρατσιστής; Είναι απλώς αμόρφωτος – δεν λέω ότι δεν έχει πάει σχολείο, αλλά ότι είναι απαίδευτος κοινωνικά».

Ωστόσο, από τη δεκαετία του ’80 έχουν αλλάξει πολλά, σημειώνει η Λορέτα, καθώς «τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί η ρατσιστική συμπεριφορά, λόγω της κρίσης».

«Δεν λέω ότι όλοι οι Έλληνες είναι ρατσιστές ή ότι όλοι οι Έλληνες κατηγορούν τους μετανάστες» υπογραμμίζει. «Όμως κι εγώ έχω υποστεί επίθεση – όχι σωματική, αλλά λεκτική, τότε που βγήκε η κυβέρνηση και είπε ότι “οι λαθρομετανάστες έχουν αρρώστιες”. Τότε, όταν μπαίναμε στο λεωφορείο, ο κόσμος έφευγε, φοβόταν να μην τους κολλήσουμε. Mας έβριζαν στο δρόμο, ότι εμείς φταίμε για όλες τις ασθένειες».

Για τη Λορέτα, «όλα ξεκινούν από το κράτος». «Πολλοί έχουν υποστεί ρατσιστική βία», σημειώνει, «αλλά φοβούνται να το καταγγείλουν, επειδή δεν έχουν χαρτιά. Έτσι όμως δεν έχουμε ακριβή εικόνα του τι συμβαίνει, ούτε μπορούμε να κάνουμε τίποτα: τους λέμε να προχωρήσουν σε καταγγελία κι εκείνοι απομακρύνονται. Εάν όμως είσαι προστατευμένος από το κράτος, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Αν υποστείς βίαιη συμπεριφορά, θα πας στην αστυνομία, γιατί έχεις νόμιμα χαρτιά». Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, όπως παρατηρεί η Λορέτα, αυτό το πρόβλημα εντείνεται, γιατί πολλοί μετανάστες εκπίπτουν της νομιμότητας. «Όσο περνά ο καιρός, όλο και περισσότεροι δεν βρίσκουν δουλειά. Έτσι, δεν κολλούν ένσημα και δεν μπορούν να ανανεώσουν τις άδειες παραμονής τους. Κατά συνέπεια, μένουν στην παρανομία και γίνονται πιο εύκολα θύματα σε ρατσιστικές επιθέσεις», τονίζει.

Η ίδια εργάζεται ως οικιακή βοηθός, όντας ευάλωτη και σε έμφυλες μαζί με τις φυλετικές διακρίσεις: «Όταν είσαι αλλοδαπή μετανάστρια», εξηγεί, «δεν σου κολλάνε ένσημα και, όταν πας να βρεις δουλειά, σου το λένε καθαρά. Τώρα έχουν πρόβλημα, γιατί οι Ελληνίδες δεν μπορούν να βρουν δουλειά, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι νόμιμοι και πληρώνονται ό,τι θέλουν οι εργοδότες». Όμως, η αιτία, όπως υπογραμμίζει, δεν είναι ότι οι μετανάστες παίρνουν τις δουλειές – το σύστημα λειτουργεί έτσι. «Επειδή υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι στην παρανομία κι είναι έτοιμοι να δουλέψουν χωρίς ένσημα, αυτό πληγώνει και τους Έλληνες εργαζόμενους και τους αλλοδαπούς εργαζόμενους. Εμένα, που είμαι πολλά χρόνια στη χώρα και μιλάω ελληνικά, μου είπαν “δεν σε παίρνουμε, γιατί εσύ είσαι σαν Ελληνίδα. Θα θέλεις ένσημα και τέτοια. Θέλουμε μία να μη μιλάει ελληνικά”».

«Επίσης, όταν μία γυναίκα πάει για να ψάξει για δουλειά, πολλές φορές υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση. Επειδή υπάρχουν γυναίκες αφρικανικής καταγωγής που εκδίδονται, νομίζουν ότι όλες οι γυναίκες από την Αφρική εκδίδονται. Και, στις δουλειές, δεν το έχουν τίποτα να θεωρήσουν ότι είσαι ιερόδουλη. Ακόμη και στο δρόμο, έρχονται οι άντρες και σε ρωτάνε “πόσο θέλεις να πάμε στο ξενοδοχείο;” χωρίς να ξέρουν τίποτε άλλο για σένα. Μου έχει συμβεί και εμένα πολλές φορές».

Πίσω στην πατρίδα της, η Λορέτα έχει ένα παιδί, το οποίο δεν μπορεί να επισκέπτεται, για οικονομικούς λόγους. Το να το πάρει μαζί της, της φαίνεται πολύ δύσκολο. «Τόσα χρόνια πάλεψα να είμαι νόμιμη» εξηγεί. «Πώς να φέρω το παιδί μου εδώ και να ζει στην αβεβαιότητα;»

(πηγή: 1againstracism)

Δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές και φοιτητές σε όλη την Ισπανία πραγματοποίησαν απεργία και απείχαν σήμερα από τα μαθήματα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις περικοπές που επιβάλλονται στον τομέα της παιδείας στο πλαίσιο της πολιτικής δημοσιονομικής λιτότητας που εφαρμόζει η συντηρητική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι.

Σύμφωνα με συνδικαλιστικές οργανώσεις, πάνω από το 65% των εκπαιδευτικών σε σχολεία και πανεπιστήμια έλαβαν μέρος στην κινητοποίηση, η οποία «παρέλυσε» τον τομέα της παιδείας.

Δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν σε ένα επεισόδιο με φοιτητές οι οποίοι αποπειράθηκαν να βάλουν φωτιά σε λάστιχα και κάδους απορριμμάτων στην πόλη Βαλένθια, στην ανατολική Ισπανία.

Η απεργιακή κινητοποίηση ακολουθεί εβδομάδες κινητοποιήσεων εναντίον των περικοπών στον προϋπολογισμό του τομέα της εκπαίδευσης κατά 6,7 δισεκατομμύρια ευρώ και πλέον από το 2010 και τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την ανακατανομή μαθητών και σπουδαστών.

Οι περικοπές σημαίνουν ότι λιγότεροι δάσκαλοι είναι υποχρεωμένοι να παραδίδουν μαθήματα σε περισσότερους μαθητές, σε πιο πολυάριθμες τάξεις, ενώ πολλά σχολεία αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε εκπαιδευτικό υλικό διαφόρων ειδών.

Η κυβέρνηση Ραχόι προσπαθεί να μειώσει το έλλειμμά της από το 7% του ΑΕΠ της το 2012 στο όριο του 3% που έχει θεσπίσει η ΕΕ ως το 2016.

Τραγούδι μαθητών δημοτικού σχολείου ενάντια στις περικοπές στην Παιδεία και υπέρ του δημόσιου σχολείου:

(πηγή: tvxs.gr)

Οι σημαντικότερες πολιτικές αλλαγές, κρύβονται καμιά φορά στη λεπτομέρεια. Μυστικά, κρυμμένα σε μια οδηγία, που προσπαθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να περάσει το σχέδιο του αιώνα. Δεν πρόκειται για τίποτε λιγότερο από την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης σε όλη την Ευρώπη.

Εάν περάσει το σχέδιο της Επιτροπής, το νερό από ένα συλλογικό αγαθό θα μετατραπεί σε αντικείμενο κερδοσκοπίας με το οποίο μπορούν να κερδηθούν και στη Γερμανία δισεκατομμύρια.

Είναι μια νίκη μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που πολέμησαν αρκετά χρόνια γι’ αυτή την ιδιωτικοποίηση.

Οι συνέπειες για εμάς τους καταναλωτές μπορεί να είναι τεράστιες.

Τι πρόκειται να αντιμετωπίσουμε, θα μας το δείξουν (βλ. στο παρακάτω βίντεο) οι Στέφαν Στούχλιγκ και Νίκολας Στάινερ».

Το «Monitor» της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. για να ιδιωτικοποιήσουν τις υπηρεσίες ύδρευσης.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400 τα εκατό και συνεχίζουν με αύξηση 6 τα εκατό κάθε χρόνο. «Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο βίντεο στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις.

Όσο για τους ποιους έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου.

«Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier, «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων… «Νερό ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων;» «Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν». «Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς.»

Με αυτές τς φράσεις κλείνει ένα ρεπορτάζ μιας πραγματικής εκπομπής ειδήσεων, μιας πραγματικής δημόσιας τηλεόρασης. Της γερμανικής… Και στα δικά μας!

(πηγή: savegreekwater – www.savegreekwater.org

Εnglish version video link http://youtu.be/rbCD8HA11sg)

Συλλογή υπογραφών για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού: ΕΔΩ

Προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών: Η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, όχι εμπόρευμα!

(πηγή: tvxs.gr)

Στο στόχαστρο ακόμη μιας άγριας δημοσιονομικής επίθεσης βρίσκεται η Παιδεία. Δύο χρόνια μετά τις συγχωνεύσεις περίπου 2.000 δημόσιων σχολείων, το υπουργείο Παιδείας σχεδιάζει νέο γύρο καταργήσεων σχολικών μονάδων. 

Τα βασικά επιχειρήματα εκπαιδευτικών και τοπικών κοινωνιών, που αντιδρούσαν στις μαζικές συγχωνεύσεις, ήταν ότι με τις συμπτύξεις σχολείων θα δυσκολευτούν πολλοί μαθητές, ιδίως της περιφέρειας, να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά, ενώ ταυτόχρονα θα μεγαλώσει κατά πολύ ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη, γυρνώντας μας αρκετά χρόνια πίσω.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο μελανή από την κατάσταση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι καλούνται να εργαστούν υπό αντίξοες συνθήκες (τι απέγιναν άραγε οι διακηρύξεις για τα περίφημα ψηφιακά σχολεία, κ. Διαμαντοπούλου;) και με μισθούς πείνας. Το νέο μισθολόγιο που καθιέρωθηκε ελέω Μνημονίου περιέκοψε μεγάλο μέρος των αποδοχών τους (40% κατά μέσο όρο), κάνοντας δυσβάσταχτες τις συνθήκες διαβίωσης δασκάλων και καθηγητών (ιδίως των πρωτοδιόριστων).

Δεν πέρασε καιρός από την αναταραχή που προκάλεσε σε ΑΕΙ και ΤΕΙ το σχέδιο «Αθηνά». Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι η πρωτοβουλία αυτή ήταν αναγκαία για τον εξορθολογισμό μιας απαράδεκτης πελατειακής πρακτικής που είχε γεμίσει τη χώρα με σχολές και παραρτήματα, ο τρόπος που τελικά έγινε ήταν εξίσου ανορθολογικός και πελατειακός.

Μπορεί ο νέος γύρος συγχωνεύσεων στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να μην είναι εκτεταμένος, ωστόσο αποδεικνύει την πρόθεση της κυβέρνησης να περικόψει ακόμη περισσότερες δαπάνες από τη δημόσια Παιδεία. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την ψήφιση διάταξης στο πολυνομοσχέδιο που αυξάνει κατά δύο τις εβδομαδιαίες ώρες διδασκαλίας των καθηγητών, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για την τρόικα και την τρικομματική κυβέρνηση η Παιδεία δεν αντιμετωπίζεται ως δημόσιο αγαθό, αναγκαίο για την αναδιοργάνωση της χώρας, αλλά απλώς ως ένα «δημοσιονομικό πρόβλημα». Γιατί, εκτός των άλλων, με τον τρόπο αυτό εκτιμούν ότι «θα ξεφορτωθούν» και περίπου 12.000 αναπληρωτές καθηγητές που προσλήφθηκαν φέτος για την κάλυψη των διδακτικών κενών.

«Έσχατο μέτρο» χαρακτήριζε μέχρι πρόσφατα η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τις παραπάνω επιλογές. Κι όμως, τα χειρότερα μέτρα ήρθαν και, απ’ ό,τι φαίνεται, καταδικάζουν με κυνικό τρόπο την Παιδεία στην «εσχάτη των ποινών».

(πηγή: Ελευθεροτυπία)

Όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία, τόσο τα φυτά του πλανήτη απελευθερώνουν αέρια, τα οποία βοηθούν στο να σχηματίζονται σύννεφα στον ουρανό. Με αυτόν τον τρόπο συμβάλλουν στην αναχαίτιση της ηλιακής ακτινοβολίας και, τελικά, στη μείωση της θερμοκρασίας, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα. Η μελέτη ρίχνει φως σε έναν αφανή φυσικό μηχανισμό, που «φρενάρει» την κλιματική αλλαγή, καθώς οι υψηλότερες θερμοκρασίες ωθούν τα φυτά να εκλύουν στην ατμόσφαιρα αέρια που την ψυχραίνουν.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Πάουλι Παασόνεν του πανεπιστημίου του Ελσίνκι στη Φινλανδία, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Geoscience», συνέλλεξαν επί ένα έτος και μελέτησαν δεδομένα από 11 τοποθεσίες στη Γη. Μέτρησαν τις συγκεντρώσεις των αιωρούμενων σωματιδίων στην ατμόσφαιρα, καθώς και των αερίων που εκλύουν τα φυτά, κάνοντας παράλληλα τη συσχέτιση με τις κατά τόπους θερμοκρασίες. Σε ένα χαμηλό στρώμα της ατμόσφαιρας (που ποικίλει ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες) τα σωματίδια και τα αέρια αναμιγνύονται αποτελεσματικά και δρουν ως «ασπίδα» κατά της κλιματικής αλλαγής.

Οι επιστήμονες γνώριζαν ήδη ότι ορισμένα αερολύματα (τα σωματίδια στην ατμόσφαιρα που μεταφέρονται από τους ανέμους) ρίχνουν την θερμοκρασία, καθώς αντανακλούν πίσω στο διάστημα μέρος των ηλιακών ακτίνων, ενώ παράλληλα λειτουργούν ως πυρήνες για το σχηματισμό νεφών. Τα σωματίδια αυτά προέρχονται από διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες. Όμως, η νέα μελέτη αναδεικνύει ένα νέο παράγοντα, τα λεγόμενα βιογενή αερολύματα, τα αέρια και τα σωματίδια που εκλύονται από τα φυτά. Τα αέρια αυτά, μετά την οξείδωσή τους στην ατμόσφαιρα, τείνουν να προσκολλώνται και να δημιουργούν σωματίδια, που σταδιακά μεγαλώνουν σε μέγεθος, αποτελώντας τελικά τη βάση για το σχηματισμό των σταγονιδίων των σύννεφων.

«Όλοι γνωρίζουν τα αρώματα ενός δάσους. Αυτά τα αρώματα προέρχονται από αυτά τα αέρια (που εκλύουν τα φυτά)», δήλωσε ο ερευνητής Άρι Άσμι. Η νέα έρευνα επιβεβαίωσε ότι η άνοδος της θερμοκρασίας, λόγω της κλιματικής αλλαγής, κάνει τα φυτά να εντείνουν αυτό τον μηχανισμό, εκλύοντας όλο και περισσότερα αέρια, με συνέπεια να βοηθούν όλο και περισσότερο στη δημιουργία νέων νεφών.

Έως τώρα κανείς επιστήμονας δεν είχε καταφέρει να αποδείξει την ύπαρξη αυτού του μηχανισμού στη φύση. Η νέα μελέτη έδειξε ότι το εν λόγω φυσικό φαινόμενο υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο και δρα σε βάθος χρόνου, αν και η δράση αυτών των φυτικών αερίων πάνω στο κλίμα θεωρείται μικρή, αντισταθμίζοντας περίπου το 1% της κλιματικής αλλαγής. «Ασφαλώς δεν πρόκειται να μας σώσει από την άνοδο της θερμοκρασίας», λέει ο Πάουλι Παασόνεν.

Πάντως, σε μερικές περιοχές, όπως δείχνουν τα στοιχεία, η επίπτωση του φαινομένου είναι πολύ μεγαλύτερη, πιθανώς αντισταθμίζοντας έως και το 30% της ανόδου της θερμοκρασίας λόγω της κλιματικής αλλαγής. Αυτό συμβαίνει κυρίως σε εκτάσεις με πυκνά δάση κοντά στο Βόρειο Πόλο, όπως στη Φινλανδία, τη Σιβηρία και τον Καναδά, όπου τα ανθρωπογενή αερολύματα είναι αναλογικά πολύ λιγότερα, σε σύγκριση με τα φυτικά.

(πηγές: ΑΜΠΕ, Nature Geoscience)

«Δεν έχω περπατήσει την Αθήνα» λέει διστακτικά η 37χρονη Χάτιρα από την Καμπούλ. «Μέχρι το Πεδίον του Άρεως έχω πάει, κι αυτό μέχρι τη μέση. Στην αρχή δεν φοβόμουν πολύ, απλώς νόμιζα ότι θα χαθώ. Τώρα τρέμω να βγω έξω» προσθέτει, στρέφοντας το βλέμμα στα πρόσωπα των παιδιών της. Μόνο τα τρία βρίσκονται μαζί της. Ο μεγαλύτερος γιος της, στα 15 του, έχει χαθεί στο δρόμο για τη Σουηδία. Η Χάτιρα έχει να του μιλήσει μήνες, απ’ όταν έφυγε οδικώς να κυνηγήσει τα όνειρά του σε μια άλλη «γη της επαγγελίας».

Αυτά τα όνειρα ήταν που οδήγησαν την οικογένεια ως εδώ. Κυρίως, η ελπίδα για εκπαίδευση των παιδιών, για το κλειδί σε μια καλύτερη ζωή. «Εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω αστυνομικός!» λέει ο μικρότερος γιος της Χάτιρα. «Εγώ γιατρός», «κι εγώ πολιτικός επιστήμονας», προσθέτουν οι δύο κόρες της. Ωστόσο οι πόρτες του σχολείου προς το παρόν είναι κλειστές μπροστά τους. Όπως κι αυτές της αξιοπρεπούς διαβίωσης ή ακόμη και της επαρκούς τροφής. Ο ρατσισμός, αντίθετα, ήταν ο πρώτος που τους υποδέχθηκε, όταν τελείωσε το μακρύ ταξίδι τους προς την ελληνική πρωτεύουσα.

Η Χάτιρα παντρεύτηκε στην Καμπούλ πριν από 17 χρόνια. Ο άντρας της ήταν μακρινός συγγενής της και δεν τον είχε ξανασυναντήσει. Τον δέχτηκε ύστερα από πίεση, τη δεύτερη φορά που ήρθε για το προξενιό. «Ήθελα να πάω σχολείο, όπως και οι δύο αδερφές μου. Όμως ο πατέρας μου δεν ήταν σε καλή οικονομική κατάσταση. Με τη δουλειά του, απλώς κάλυπτε τα έξοδα του σπιτιού. Γι’ αυτό και, όταν μεγαλώσαμε, μας πάντρεψε» διηγείται. «Τουλάχιστον, με τον άντρα μου συνεννοούμασταν, δεν τσακωνόμασταν ποτέ. Μετακομίσαμε στην Τεχεράνη, όπου εκείνος δούλευε ως μικροπωλητής. Για τον εαυτό μας, δεν είχαμε πολύ μεγάλες βλέψεις. Όμως δεν θέλαμε τα παιδιά μας να καταλήξουν σαν κι εμάς –αμόρφωτα και χωρίς μέλλον. Στο Ιράν δεν είχαμε κάποιο καθεστώς για να μπορέσουμε να μείνουμε παραπάνω. Γι’ αυτό κι αποφασίσαμε να έρθουμε εδώ, τρεις οικογένειες μαζί, εγώ και οι αδερφές μου».

Άντρες, γυναίκες και παιδιά διέσχισαν με τα πόδια τα βουνά που χωρίζουν το Ιράν από την Τουρκία. Κατέληξαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου επί ένα μήνα έψαχναν, αλλά δεν έβρισκαν πουθενά δουλειά. Με τις αποταμιεύσεις τους, αγόρασαν μια θέση σε ένα φουσκωτό, που θα τους έφερνε μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα. Λίγες ώρες μετά την έναρξη του ταξιδιού, κατέληξαν σε μια άγνωστη περιοχή στην «από εδώ» πλευρά των συνόρων. «Αρχίσαμε να περπατάμε χωρίς να ξέρουμε πού είμαστε χωρίς νερό και φαγητό, μέχρις ότου πέσαμε κάτω, μουδιασμένοι από την κούραση. Μαζί μας είχαμε έντεκα παιδιά. Μας είχε πάρει ο ύπνος στο χώμα, όταν μας εντόπισε η αστυνομία. Μας έδωσαν ψωμί, νερό και στεγνά ρούχα και, λίγες μέρες αργότερα, ένα χαρτί απέλασης, δείχνοντάς μας το δρόμο για το πλοίο προς την πρωτεύουσα».

«Όταν αποβιβαστήκαμε στην Αθήνα, πήραμε το λεωφορείο και μετά το τρένο. Μας είχαν πει να πάμε σε κάποιο πάρκο, αλλά δεν θυμόμασταν ποιο ήταν και καταλήξαμε στην πλατεία Αττικής. Μόλις φτάσαμε, είδαμε τα παγκάκια. Πεινασμένοι και κουρασμένοι, όπως ήμασταν, κάτσαμε να ξαποστάσουμε. Οι άντρες έφυγαν για να πάρουν τηλέφωνο ένα συγγενή που ζούσε ήδη εδώ, κι έτσι μείναμε μόνες με τα παιδιά» συμπληρώνει η Χάτιρα. «Τότε ήταν που μας επιτέθηκαν. Τέσσερις γυναίκες με τρεις σκύλους. Ήρθαν πρώτα σε εμένα και τα παιδιά μου και μας έσπρωξαν. Μετά πήγαν στις αδερφές μου, άρχισαν να τις χτυπούν, πήραν τις τσάντες τους και τις πέταξαν κάτω. Χτυπούσαν κι έσπρωχναν ακόμη και τα παιδιά! Και, όταν ήρθε ο γαμπρός μου, που μιλούσε σπαστά αγγλικά, να τις ρωτήσει γιατί μας φέρονται έτσι, επιτέθηκαν και σε εκείνον».

«Αυτός που μας γλίτωσε ήταν ο μεγάλος ανιψιός μου. Εκεί που μας χτυπούσαν, έκανε μια χειρονομία σαν να λέει “είστε τρελοί;”, κι αμέσως άρχισαν να τον κυνηγούν. Τότε, μαζέψαμε γρήγορα τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε να τρέχουμε. Πήγαμε προς το σταθμό τρέχοντας, βρήκαμε το συγγενή μας, μας πρόλαβε κι ο ανιψιός μου και φύγαμε όλοι μαζί».

«Από τότε, η οικογένειά μας έχει διαλυθεί» προσθέτει η γυναίκα με λυγμό. «Η μία αδερφή μου με το σύζυγο και τα παιδιά της πήραν την απόφαση να ξαναγυρίσουν στο Αφγανιστάν, μέσω του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. Ο άντρας μου κρατείται. Ο μεγάλος μου γιος συνελήφθη, επειδή πουλούσε αναπτήρες στα φανάρια και, όταν βγήκε, αποφάσισε να φύγει για τη Σουηδία. Τώρα δεν ξέρω πια πού βρίσκεται».

«Για να φάμε, ο άντρας μου μάζευε μέταλλα, τα οποία πουλούσε για 3-4 ευρώ τη μέρα. Τώρα, ο γαμπρός μου μας φέρνει φαγητό από τα συσσίτια, όμως το ενοίκιο παραμένει πρόβλημα. Πριν από λίγες εβδομάδες, είχα μαζέψει κάποια πράγματα από τα σκουπίδια και τα πούλησα σε ένα παζάρι. Προσπάθησα κι εγώ να πάω για μέταλλα και είναι πολύ δύσκολο. Όμως, το μόνο που με απασχολεί είναι τα παιδιά. Δεν ξέρουν σε τι κατάσταση βρίσκομαι οικονομικά. Ζητούν ό,τι θέλουν, είτε γάλα είτε παπούτσια είτε κάτι άλλο, τα οποία δεν μπορώ να τους προσφέρω. Αν ο σύζυγος μου ήταν ελεύθερος, θα μπορούσε τουλάχιστον να τους δώσει ένα ποτήρι γάλα…»

*Η επίθεση εναντίον της οικογένειας, που σημειώθηκε το φθινόπωρο του 2012, καταγράφηκε από το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας.

(πηγή: www.unhcr.gr/1againstracism)

Την ώρα που στην Ευρωπαϊκή Ένωση η φορολόγηση των φυσικών προσώπων μειώνεται στην Ελλάδα αυξάνεται.

Η πολιτική λιτότητας που ασκείται στην ΕΕ, επηρεάζει κυρίως την τσέπη των Ελλήνων, καθώς φέτος τα μισά χρήματά τους καλούνται να τα δώσουν στην εφορία!

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας την περίοδο 2000 -2011 προκύπτει μείωση της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης, δηλαδή των φορολογικών εσόδων ως ποσοστό του ΑΕΠ, τόσο στην ΕΕ, όσο και στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, τα φορολογικά έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκαν στην Ελλάδα από 34,6% το 2000 σε 32,4% το 2011, ενώ στην ΕΕ διαπιστώθηκε μείωση από 40,4% σε 38,8% και στην ευρωζώνη από 40,9% σε 39,5%. Τις υψηλότερες μειώσεις παρουσιάζουν η Εσθονία (από 34,1% σε 32,8%) και η Σουηδία (από 45,4% σε 44,3%), ενώ οι υψηλότερες αυξήσεις καταγράφηκαν στη Πορτογαλία (από 31,5% σε 33,2%) και την Ρουμανία (από 26,7% σε 28,2%).

Ωστόσο η εικόνα φέτος είναι εντελώς διαφορετική. Στην Ελλάδα ο φόρος επί του εισοδήματος των φυσικών προσώπων αυξήθηκε από 45% το 2000 σε 46% το 2013, ενώ στην ΕΕ μειώθηκε κατά 6,5 ποσοστιαίες μονάδες (από 44,8% σε 38,3%) και στην ευρωζώνη κατά 3,8 ποσοστιαίες μονάδες (από 47,1% σε 43,3%).

Προκύπτει επίσης ότι, ο εταιρικός φόρος μειώθηκε κατά 14 ποσοστιαίες μονάδες στην Ελλάδα (από 40% σε 26%), ενώ στην ΕΕ μειώθηκε κατά 8,4 ποσοστιαίες μονάδες (31,9% σε 23,5%) και στην ευρωζώνη κατά 8,1 ποσοστιαίες μονάδες (από 34,4% σε 26,5%).

Εξάλλου, ο ΦΠΑ στην Ελλάδα αυξήθηκε από 18% το 2000 σε 23% το 2013, όταν στην ΕΕ αυξήθηκε κατά μέσο όρο από 19,2% σε 21,3% και στην ευρωζώνη από 18,1% σε 20,4%.

Τέλος, τα στοιχεία της κοινοτικής στατιστικής υπηρεσίας, την περίοδο 2000-2011, στην Ελλάδα ο φόρος επί της εργασίας μειώθηκε από 33,8% σε 30,9% (στην ΕΕ μειώθηκε από 36,4% σε 35,8% και στην ευρωζώνη από 38,3% σε 37,7%) και ο φόρος επί της κατανάλωσης μειώθηκε από 16,5% σε 16,3% (στην ΕΕ παρέμεινε αμετάβλητος στο 20,1% και στην ευρωζώνη μειώθηκε από 19,8% σε 19,4%).

(πηγή: newpost.gr)

Ακόμα μία θλιβερή πρωτιά μετράει η Ελλάδα σε Ευρωπαϊκό επίπεδο καθώς το ποσοστό της ανεργίας έχει αγγίξει το δραματικό 27,2% και 59,1% για τους νέους κάτω των 25 ετών τον Ιανουάριο του 2013, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat).

Το Μάρτιο του 2013, η ανεργία στην Ευρωζώνη σημείωσε οριακή αύξηση, σε σχέση με το Φεβρουάριο, από 12% στο 12,1%, ενώ στην «ΕΕ των 27» η ανεργία παρέμεινε σταθερή στο 10,9% το Μάρτιο. Οι άνεργοι μέσα σε ένα μήνα αυξήθηκαν κατά 69.000 στην «ΕΕ των 27» και κατά 62.000 στην ευρωζώνη. Συνολικά, καταγράφονται 26,521 εκατομμύρια άνεργοι στην ΕΕ και 19,211 εκατομμύρια άνεργοι στην Eυρωζώνη.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (27,2% τον Ιανουάριο του 2012), στην Ισπανία (26,7%) και στην Πορτογαλία (17,5%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Αυστρία (4,7%), στη Γερμανία (5,4%), στο Λουξεμβούργο (5,7%) και στην Ολλανδία (6,4%).

Επιπλέον, στην Ελλάδα καταγράφεται η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας μέσα σε ένα χρόνο (21,5% τον Ιανουάριο του 2012 σε 27,2% τον Ιανουάριο του 2013). Μετά την Ελλάδα η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας καταγράφεται στην Κύπρο (από 10,75 σε 14,2%), στην Ισπανία (από 24,1% σε 26,7%) και στην Πορτογαλία (από 15,1% σε 17,5%).

Συνολικά, καταγράφονται 5,690 εκατομμύρια άνεργοι νέοι στην ΕΕ και 3,599 εκατομμύρια στην Ευρωζώνη. Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας για τους νέους στην ΕΕ, καταγράφονται στην Ελλάδα (59,1% τον Ιανουάριο του 2013), στην Ισπανία (55,9%), στην Ιταλία (38,4%)και στην Πορτογαλία (38,3%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία και στην Αυστρία (7,6%) και στην Ολλανδία (10,5%).

(πηγή: koutipandoras.gr)

Αντιμέτωπους με δραματικές μειώσεις μισθών, απολύσεις, λουκέτα και ρεκόρ ανεργίας βρίσκει τους Έλληνες η εργατική Πρωτομαγιά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα πριν από το 2010 βρισκόταν στο 60% του μέσου ευρωπαϊκού όρου.

Με τις μειώσεις που έχουν γίνει την τελευταία τριετία το ποσοστό αυτό έχει διαμορφωθεί στο 49%, πράγμα που σημαίνει ότι ο έλληνας εργαζόμενος που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό παίρνει κάτι λιγότερο από τα μισά χρήματα που εισπράττει ο μέσος ευρωπαίος στις αναπτυγμένες χώρες, όπως αναφέρουν Τα Νέα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ και της ΕΕ:

Από το 2010 έως το τέλος του 2013 μισθωτοί και συνταξιούχοι θα έχουν χάσει το 50% του εισοδήματός τους.

Στο τέλος του 2012 περίπου 3.900.000 άνθρωποι ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας από 2.200.000 το 2009.

Με βάση τα στοιχεία της ΕΕ, οι Έλληνες εργάζονται κάθε χρόνο 160 ώρες περισσότερο σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ των 15 και 60 ώρες περισσότερο σε σύγκριση με την ΕΕ των 27.

(πηγή: I-Reporter)

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

«Ορισμένα προβλήματα, όπως το κρύο, λύνονται. Τη νύχτα, βέβαια, τη βγάζεις πολύ πιο άνετα όταν δεν έχει παγωνιά. Το καλοκαίρι έχει τα δικά του προβλήματα. Οι ενορίες σταματάνε τα συσσίτια, γιατί οι εθελόντριες της Εκκλησίας πηγαίνουν να κάνουν τα μπάνια τους». Για το δικό τους «μπάνιο» φροντίζει -ακόμα και στην παγωνιά- το βυτιοφόρο όχημα καθαρισμού του δήμου.

«Το χειμώνα τσούζει περισσότερο». Ψεκάζοντας με νερό τους δρόμους, ολοκληρώνει με επιτυχία αυτό που μεθοδικά επιδιώκει η πολιτεία: να εξαφανίσει τους άστεγους από τη βιτρίνα της πρωτεύουσας. Είναι η ώρα που οι «σωροί από βρεγμένες κουβέρτες» αποκτούν πόδια και τρέχουν κάπου αλλού να κρυφτούν. Κάτω από τις γέφυρες, μέσα στο παλιό μηχανοστάσιο, στις διαβάσεις, σε κάποια φυλαγμένη γωνία, στις πλατείες. Καληνύχτα Αθήνα, οι άστεγοι σε χαιρετούν.

Υπολογίζονται γύρω στους 20.000 – μια παράλληλη πόλη. Ο Γιώργος, ο Λέων, ο Παύλος, η Μάτα, ο Νίκος και η Δέσποινα είναι νεοάστεγοι. Οι τρεις πρώτοι φιλοξενούνται τελευταία στον ξενώνα της «Κλίμακας». Οι υπόλοιποι παραμένουν στο δρόμο. Αναπολούν το σπίτι τους, αλλά κυρίως το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Είναι, όπως είπε ένας από αυτούς, «προσωρινοί ενοικιαστές πεζοδρομίων».

«Φτωχός δεν πρόλαβα να γίνω», λέει ο Λέων. «Από μεσοαστός έμεινα άστεγος». Στο πλάι του ο Γιώργος, νεοάστεγος κι αυτός. «Νεοάστεγοι είμαστε οι άστεγοι που βγήκαν στο δρόμο λόγω κρίσης». Είμαστε… χελώνες

«Εμείς οι άστεγοι έχουμε πολλά κοινά με τις χελώνες. Παίρνουμε μαζί το σπιτάκι μας. Κατά βάθος όμως είμαστε πουλιά. Μεταναστεύουμε ανάλογα με τον καιρό». Φέτος, είναι ο τρίτος Απρίλιος που η Μάτα βρίσκεται στο δρόμο. «Αν αρχίζω να συνηθίζω; Όταν έχεις κοιμηθεί σε πουπουλένιο στρώμα, δεν συνηθίζεται», λέει. Ξεχειμώνιασε κάτω από μια γέφυρα, δίπλα στον Προαστιακό, στάση ΣΚΑ. «Θέλω να είμαι κοντά σε ρολόι και σε φώτα. Δεν αντέχω άλλο το κέντρο». Μέχρι τα μέσα της επόμενης εβδομάδας θα μείνει έξω από μια τράπεζα, στο Χαλάνδρι. Σύμφωνα με την ίδια, έρχεται ο πιο ζεστός Μάης της 5ετίας. «Θα ‘χουμε κόλαση το καλοκαίρι» λέει, ανάβοντας ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο. Στα νιάτα της ήθελε να γίνει δασκάλα. Έγινε καθαρίστρια, και μετά άνεργη. «Και μάνα», συμπληρώνει. «Τα παιδιά;». «Στις ζωές τους», απαντά κοφτά.

Ο κύριος Παύλος έφυγε από το σπίτι του «χωρίς δικαστικούς καταναγκασμούς». Κοιμόταν έξω από μια ταβέρνα στο Χαϊδάρι, έπειτα στην αυλή, σε ένα μοναστήρι, στο άσυλο. «Στην αρχή δεν φοβόμουν, άγνοια κινδύνου» Στα 56 της, έπειτα από 3 χρόνια στο δρόμο, «έχω πάρει όλα τα πτυχία. Μετεωρολόγος, γιατρός, αστυνομικίνα και ό,τι άλλο θες. Μέχρι και σύμβουλος μόδας. Ξέρω τι μοντελάκι φοριέται, τι χρώμα και πόσους πόντους πάει το μίνι». «Βγήκα στο δρόμο παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2010. Ήμουν τρομαγμένη και απελπισμένη. Έπειτα έγινα άγριο ζώο στη ζούγκλα της Αθήνας», θυμάται η ίδια. «Πήρα το τρένο από τον Πειραιά. Κατέβηκα στην Ομόνοια, περπάτησα στην Πανεπιστημίου και κάθισα στα σκαλιά της Ακαδημίας. Είχα μαζί μου ένα χαλάκι, μια κουβέρτα και αυτό το τρανζιστοράκι. Πού και πού μου δίνουν μπαταρίες», λέει. «Δεν έκλεισα μάτι για 5 μέρες. Μια ολόκληρη μέρα μέτρησα 3.566 ζευγάρια παπούτσια. Μετά με πήρε ο ύπνος», συνεχίζει. «Σήμερα το βράδυ πού θα κοιμηθείτε;». «Εδώ· πού αλλού; Στα μαλακά», λέει γελώντας. «Ώσπου να μπει ο Μάης, θα ‘χω φτάσει στη Ραφήνα, και εκεί θα μείνω μέχρι να αρχίσουν τα κρύα. Μετά βλέπουμε». Σβήνει το τσιγάρο στο πεζούλι και το ξεπλένει με νερό. Για εκείνη το πεζοδρόμιο είναι ό,τι για εμάς το πάτωμα.

«Ο νεοάστεγος δεν έχει σχέση με το “βολεμένο” άστεγο, ή αυτόν που είναι άστεγος εκ πεποιθήσεως, ή είναι εξαρτημένος από ουσίες. Είσαι εσύ, ο καθ’ όλα φυσιολογικός, ένας μικροεπιχειρηματίας ή υπάλληλος που έχασε τη δουλειά του και δεν είχε οικονομικά αποθέματα στην άκρη. Δεν σε χρειαζόμαστε εσένα. Σε πετάμε στα σκουπίδια». Ο Γιώργος Μπαρκούρης πιστεύει ότι πολύ σύντομα δεν θα είναι άστεγος. Περιμένει τη σύνταξή του.

«Γράψε ότι ο άστεγος είναι υποχείριο ενός συστήματος, την ίδια στιγμή που θεωρεί ότι είναι ελεύθερος», λέει ο Γιώργος και εξηγεί την παράνοια του φορολογικού συστήματος. «Ακόμα και οι άστεγοι πρέπει να κάνουμε δήλωση στην Εφορία. Κάτσε, ρε φίλε· και να κάνω δήλωση στην Εφορία, μηδέν θα σου βγάλω. Αλλά μου λες ότι θα με φορολογήσεις με 3.000 ευρώ και πρέπει ως άστεγος να σου φέρω και αποδείξεις 1.000. Η πολιτεία πρέπει να σταματήσει να παρανομεί».

Ο Γιώργος ήταν ελεύθερος επαγγελματίας, γραμμένος στο ΙΚΑ. Φιλοδοξία του σήμερα είναι «οι άστεγοι να συμμετάσχουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θα θέλαμε να μας δώσει ο δήμος 10 άδειες μικροπωλητού». Ξεκίνησε την καριέρα του σε μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, είναι μουσικός, μουσικός παραγωγός και τεχνικός υπολογιστών.

Δούλεψε στην ΕΡΤ ως συμβασιούχος, ως τεχνικός στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια σε ένα τμήμα που ανήκει στο υπουργείο Εξωτερικών, μέχρι που το 2007 βγήκε μόνος στην αγορά εργασίας, σαν τεχνικός και παραγωγός ραδιοφώνου. «Η κρίση είχε ξεκινήσει από τότε. Και έφτασα το 2011 να αποφασίσω ότι βγαίνω στο δρόμο. Δεν μπορούσα να ζω εις βάρος κανενός. Ούτε της οικογένειάς μου ούτε των φίλων μου. Βγήκα για μια εβδομάδα. Είδα ότι δεν θα τα καταφέρω. Δεν είμαι σαν τον Λέοντα».

Ο κ. Παύλος Παναγιωτάκης περιγράφει την περίοδο που έμεινε στο δρόμο, ο ίδιος το έλεγε «αστεγία», ως «λίγο δραματική ιστορία». «Στο Χαϊδάρι, υπήρχε μια ταβέρνα και κοιμόμουν στο δρόμο. Έπειτα μπήκα στην αυλή και μετά μου έφτιαξαν ένα κατάλυμα. Δεν δούλευα τότε. Είχα κάποια εισοδήματα και, όταν τελείωσαν, έμεινα στο δρόμο».

Πέρασε από νοσοκομεία, από το άσυλο του δήμου, από ένα μοναστήρι. «Δυσκολεύτηκα πολύ. Δεν είχα να πληρώσω ενοίκια, ρεύματα. Έφυγα από το σπίτι, χωρίς δικαστικούς καταναγκασμούς. Στην αρχή δεν φοβόμουν. Άγνοια κινδύνου ίσως…».

«Δεν χρώσταγα πουθενά, δεν είχα κανένα δάνειο»

Ο Λέων Χάνεν έμεινε στο δρόμο λόγω της οικονομικής κρίσης. «Είχα πάντα μπροστά μου το σχέδιο ότι θα περάσει 1,5 χρόνος και θα κάνω αίτηση να πάρω σύνταξη. Είπα, όπως και αν γίνουν τα πράγματα, θα βγάλεις στο δρόμο ένα χειμώνα και δύο καλοκαίρια. Δεν θα φορτωθείς σε φίλους. Η φιλία είναι απόσταγμα ετών.

Τα έχασες όλα, ας σου μείνει ο φίλος. Άλλοι άστεγοι έχουν στόχο την επόμενη μέρα, εγώ είχα σχέδιο. Δεν θα ζητιάνευα ποτέ, δεν θα γινόμουν παράσιτο. Είχα θέληση να ξεφύγω από το ναδίρ. Δεν είναι δύσκολο. Πρέπει, βέβαια, να φας μια κλοτσιά στα οπίσθια», λέει ο ίδιος. «Όταν αποφασίσεις ότι είσαι προσωρινός, δεν είναι τόσο δύσκολο. Λες, αυτό είναι. Δεν έχει τίποτα άλλο. Και προχωράς. Να πιστεύεις πρέπει στον εαυτό σου».

Στον Άγιο Παντελεήμονα

Βγήκε στο δρόμο όταν ήταν 63 ετών, με μια σακούλα. «Έμενα σε μια δύσκολη περιοχή. Στον Άγιο Παντελεήμονα. Το πρωί Πεδίον του Άρεως, το βράδυ Άγιος Παντελεήμονας και ενδιάμεσα συσσίτιο. Δεν το έβαλα κάτω. Πλησίαζε χειμώνας, είχα ένα μπουφάν στο χέρι και η σακούλα είχε μέσα 2-3 πουλόβερ και βιβλία. Ο άστεγος έχει πάρα πολύ χρόνο στη διάθεσή του. Είτε θα τον περάσει κάνοντας φαντασιώσεις είτε κάνοντας πράξεις που είναι οριακά εντός νόμου, ή αρχίζοντας να κάνει κακό στον εαυτό του. Να νιώθει τύψεις. Ένιωσα ότι θα πρέπει να διαχειριστώ τον ελεύθερο χρόνο μου». Ο Λέων έφυγε από το σπίτι του πιστεύοντας ότι δεν έφταιγε. «Δεν είχα σπαταλήσει χρήματα. Δεν είχα πάρει ποτέ δάνεια. Δεν χρώσταγα. Δεν έπεσα ποτέ στην παγίδα των τραπεζιτών. Έχω μια φυσική αντιπάθεια στις τράπεζες».

Τα τελευταία 20 χρόνια ήταν αυτοαπασχολούμενος. Δούλευε ως αγιογράφος, έβγαζε, όπως λέει, αρκετά χρήματα. «Πλήρωνα νοίκι για σπίτι και για εργαστήριο. Ζούσα καλά, όχι σαν Ωνάσης, αλλά αν ήθελα κάτι, μπορούσα να το αποκτήσω. Αυτό από τη μία στιγμή στην άλλη άλλαξε. Η αγιογραφία είναι ένα προϊόν ακριβό, που δεν είναι χρήσιμο στην καθημερινότητα. Δεν θα πας να αγοράσεις εικόνα όταν δεν έχεις να φας». Ο ίδιος εντοπίζει την ανάγκη δημιουργίας ενός φορέα που θα πιστοποιεί «ποιος είναι άστεγος και ποιος δεν είναι. Δεν ζητάμε επιδόματα και συντάξεις, μόνο να βρεθεί κάποιο κατάλυμα. Να έχει κάποιος μια στέγη που επιδοτείται και να βρει μια δουλειά με στάνταρ, παρά να μην έχει τίποτα και να μην ασχολείται με τίποτα. Αυτό δεν είναι το πρώτο βήμα. Αυτό σημαίνει ότι, απλώς, φορέσαμε παπούτσια».

(πηγή: Ελευθεροτυπία)