paidevo.gr | teachers

Δραματική μείωση  θα παρουσιάσουν φέτος οι προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών.             Οι διορισμοί στα σχολεία θα γίνουν με το σταγονόμετρο. Υπολογίζεται ότι δεν θα ξεπεράσουν τους 600. Περιορισμένη θα είναι και η απορρόφηση αναπληρωτών, που θα κυμανθεί από 5.000 έως 6.000 δασκάλους και καθηγητές.

Δραματική μείωση στους μόνιμους διορισμούς(κατά 75%) των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τη φετινή σχολική χρονιά (2011-12) ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας. Πέρυσι είχαν διοριστεί περίπου 2.500 δάσκαλοι, νηπιαγωγοί και καθηγητές. Για φέτος οι πληροφορίες λένε ότι οι διορισμοί θα μειωθούν δραστικά και μπορεί να περιοριστούν μόνο σε 600 άτομα και για τις δύο βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Την ίδια στιγμή αναμένεται να αποχωρήσουν από τις θέσεις τους (συνταξιοδοτήσεις) πάνω από 11.500 εκπαιδευτικοί, γεγονός που σημαίνει ότι για να λειτουργήσουν ομαλά τα σχολεία τον Σεπτέμβριο πρέπει να προσληφθούν χιλιάδες αναπληρωτές, κάτι επίσης δύσκολο λόγω της οικονομικής κατάστασης της χώρας.

Όσον αφορά στις προσλήψεις αναπληρωτών, οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι φέτος δεν θα ξεπεράσουν τις 5.000-6.000, ενώ πέρυσι είχαν διοριστεί συνολικά 15.000 άτομα.

Τις επόμενες μέρες αναμένεται η έκδοση της εγκυκλίου για τους μόνιμους διορισμούς από το υπουργείο Παιδείας αλλά μέχρι χθες ο τελικός αριθμός δεν είχε οριστικοποιηθεί.

Σε κάθε περίπτωση φέτος και όσον αφορά σε διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών και προσλήψεις αναπληρωτών θα είναι η χειρότερη χρονιά και το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να καταφέρει να στελεχώσει τις σχολικές μονάδες, χωρίς τον Σεπτέμβριο να υπάρξουν σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία των σχολείων.

Eπιπλέον, οι ελάχιστες μεταθέσεις θα έχουν ως αποτέλεσμα και τη δραστική μείωση των μόνιμων διορισμών, αφού δεν μπορούν να γίνουν μόνιμοι διορισμοί σε περιοχές όπου δεν ικανοποιήθηκαν όλες οι αιτήσεις μετάθεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δάσκαλοι μπορούν να διοριστούν, φέτος, μόνο στις περιοχές: Λακωνίας, Ηρακλείου, Ζακύνθου, Β’ Χίου και Κέρκυρας

Η δραστική μείωση των προσλήψεων θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, αφού χιλιάδες θα είναι τα κενά στα σχολεία της χώρας.

(Πηγή: Έθνος)

 

–

 

Τα ενοίκια των σχολικών κτιρίων, κτιρίων ΚΕΠ και πολεοδομικών γραφείων σε όλη τη χώρα παραμένουν απλήρωτα το τελευταίο εξάμηνο. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών της ΚΕΔΚΕ, Γιάννη Μουράτογλου, το σύνολο των οφειλόμενων μισθωμάτων από την 1 Ιανουαρίου μέχρι τα τέλη Ιουλίου αγγίζει τα 12 εκατομμύρια ευρώ. Ο κος Μουράτογλου επισημαίνει πως αν δεν αποπληρωθούν οι οφειλές, οι υπηρεσίες θα σταματήσουν να λειτουργούν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο δήμος Μαρκόπουλου ο οποίος, σύμφωνα με το δήμαρχο Σωτήρη Μεθενίτη, χρωστά για το πρώτο εξάμηνο του 2011, 160.000 ευρώ για τα μισθώματα των σχολείων και 80.000 ευρώ για τα μισθώματα του κτηρίου της Πολεοδομίας. Υπενθυμίζεται ότι η Πολεοδομία Μαρκοπούλου εξυπηρετεί πέντε Καλλικρατικούς Δήμους.

Οι ιδιοκτήτες των ακινήτων προειδοποίησαν τον δήμαρχο Μαρκόπουλου πως αν δεν δοθούν τα χρήματα μέχρι τα μέσα Αυγούστου δεν θα παραχωρήσουν τα κτίρια για χρήση σχολικής στέγης την επόμενη σχολική χρονιά.

Ο κος Μεθενίτης δηλώνει πως η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο ενώ φαίνεται αποφασισμένος να ξεκινήσει κινητοποιήσεις αν δεν βρεθεί άμεσα λύση. «Αντιλαμβανόμαστε την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά η λειτουργία των σχολείων θα πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας».

(πηγή: tvxs.gr)

 

–

 

 

Οποιαδήποτε σκέψη για περικοπές στους μισθούς των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, θα πρέπει να εγκαταλειφθεί και αποτελεί για εμάς αιτία πολέμου, θα αντιδράσουμε  δυναμικά και αποφασιστικά και η έναρξη της σχολικής χρονιάς το Σεπτέμβρη θα βρει τα σχολεία κλειστά. Την προειδοποίηση αυτή έκανε σήμερα η Διδασκαλική Ομοσπονδία με επιστολή στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Ειδικότερα η επιστολή έχει ως εξής:

κ. Πρόεδρε της  Κυβέρνησης,

Επικοινωνούμε σήμερα μαζί σας έχοντας εξαντλήσει κάθε άλλο τρόπο και δυνατότητα ώστε να γίνει κατανοητό ότι εμείς οι Έλληνες εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης που έχουμε δώσει τους εαυτούς μας για την προκοπή της Δημόσιας Δωρεάν Εκπαίδευσης, δεν αντέχουμε άλλο.

Η κυβέρνησή σας μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου οικονομικού προγράμματος και του εφαρμοστικού Νόμου, προσανατολίζεται στη συνέχιση της τακτικής των βίαιων περικοπών, σε βάρος των εργαζόμενων και των συνταξιούχων. Η πολιτική αυτή δείχνει για άλλη μια φορά τα δόντια της, κόβοντας από τον κόσμο της εργασίας ακόμη και το «οξυγόνο» της επιβίωσης.

Σε αυτή τη λογική για το χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, τα δημοσιεύματα του τύπου αναφέρουν περικοπές στο επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης, μειώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο τους ήδη πενιχρούς μισθούς των εκπαιδευτικών ,  οδηγώντας τους σε μεγαλύτερη οικονομική εξαθλίωση.

Αν αυτό γίνει πραγματικότητα οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, από τους πιο χαμηλόμισθους του δημόσιου τομέα , θα δουν τα «ψίχουλα» του μισθού τους να εξανεμίζονται μπροστά στη νέα ληστρική επίθεση των οριζόντιων περικοπών.

Σας κάνουμε γνωστό  πως οποιαδήποτε σκέψη για περικοπές στους μισθούς των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, θα πρέπει να εγκαταλειφθεί και αποτελεί για εμάς αιτία πολέμου. Ο κλάδος των 80.000 εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης θα βρεθεί για άλλη μια φορά στην πρωτοπορία των αγώνων με στόχο την περιφρούρηση των δίκαιων οικονομικών αιτημάτων για μισθούς αξιοπρέπειας που συνάδουν με το έργο τους.

Σας δηλώνουμε ότι εάν οι σκέψεις αυτές γίνουν πραγματικότητα θα αντιδράσουμε  δυναμικά και αποφασιστικά και η έναρξη της σχολικής χρονιάς το Σεπτέμβρη θα βρει τα σχολεία κλειστά.

(πηγή:esos.gr)

 

–

 

της Σίας Αναγνωστοπούλου

Το ελληνικό Πανεπιστήμιο, με μια παράδοση 180 –εντός ολίγου– χρόνων, διένυσε μια δύσκολη και επώδυνη κάποτε πορεία εκδημοκρατισμού, την ίδια που, τηρουμένων των αναλογιών, διένυσε η ελληνική κοινωνία αλλά και το ελληνικό κράτος. Καταρχάς, το ελληνικό Πανεπιστήμιο, θεσμικά και επιστημονικά, αποτέλεσε τον απαραίτητο συνοδοιπόρο του ελληνικού κράτους στην πορεία του προς αναζήτηση ταυτότητας, κυρίως εθνικής αλλά και κοινωνικής. 

Το ελληνικό κράτος, από ιδρύσεώς του, επένδυσε στο Πανεπιστήμιο, γιατί είχε εν πρώτοις ανάγκη για εθνική συνοχή, συγχρόνως είχε ανάγκη για κρατικές ελίτ, αλλά και για μια αστική τάξη μορφωμένων και καλλιεργημένων ανθρώπων, αφοσιωμένων στις δικές του επιλογές. Η αυστηρή πανεπιστημιακή ιεραρχία (έδρα, περιορισμένος αριθμός φοιτητών κλπ.) αντανακλούσαν την αντίληψη του ίδιου του κράτους περί δημοκρατίας, την αντίληψη περί μιας ταξικά ιεραρχημένης κοινωνίας. Μια αντίληψη που οδηγούσε, σε δύσκολες εποχές, σε σφιχτό μέχρι πνιγμού εναγκαλισμό του κράτους με το Πανεπιστήμιο, έναν εναγκαλισμό που σκοπό είχε τη διασφάλιση της εθνικής, πολιτικής και κοινωνικής καθαρότητας του Πανεπιστημίου από επικίνδυνους πολιτικά, καθηγητές αλλά και φοιτητές. Βεβαίως το ελληνικό Πανεπιστήμιο, όπως κάθε Πανεπιστήμιο τέκνο του Διαφωτισμού, διέγραφε τη δική του υπόγεια πορεία, αφού ως παραγωγός σκέψης αλλά και ως δημόσιο αγαθό δημιουργούσε ανατροπές: η ενασχόληση με την έρευνα, έστω και περιορισμένα, καθώς και η πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο φοιτητών από διαφορετικές τάξεις δημιουργούσαν μη προβλέψιμες ρωγμές, τέτοιες που το καθιστούσαν δυνητικά πρωτοπόρο στην κοινωνία. Ως δημόσιο αγαθό μάλιστα, συνιστούσε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και κοινωνικών συγκρούσεων, πεδίο εν ολίγοις διεκδίκησης της δημοκρατίας.

Η μακρά πορεία προς τον εκδημοκρατισμό και ο νόμος-πλαίσιο

Αυτές οι ρωγμές, σημαντικές σε διάφορες φάσεις της ελληνικής ιστορίας, εκδηλώθηκαν δυναμικά το 1973 με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όταν το Πανεπιστήμιο έγινε το συμβολικό και ουσιαστικό έμβλημα του γενικού αιτήματος για εκδημοκρατισμό. Έτσι, στον νόμο-πλαίσιο του 1982 εκφράστηκε, σε ένα νέο πλαίσιο, η επώδυνη και μακρά πορεία της κοινωνίας προς τον εκδημοκρατισμό, ενώ συγχρόνως συναντήθηκαν οι ανάγκες τριών πρωταγωνιστών: α) οι ανάγκες του Πανεπιστημίου για τη θεσμική διασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας του, η οποία αφορούσε τόσο την εξουδετέρωση του αυταρχισμού, μέσω της κατάργησης της έδρας, όσο και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, μέσω της θέσπισης του ασύλου, αλλά και μέσω της θεσμοθέτησης νέων επιστημονικών Τμημάτων και πεδίων έρευνας, β) οι ανάγκες της κοινωνίας, όπως εκφράστηκαν από τα πολιτικά κόμματα, για τη διασφάλιση του δημοκρατικού Πανεπιστημίου, μέσα από την εξάλειψη του κινδύνου ιδιοποίησης και εκμετάλλευσης του δημόσιου αγαθού προς όφελος μιας κυβέρνησης ή καθεστώτος ή προς όφελος μιας τάξης, γ) οι ανάγκες του δημοκρατικού κράτους για την εμπέδωση της εθνικής και κοινωνικής συμφιλίωσης, πολύ περισσότερο που η αναπαραγωγή της εξουσίας του δεν εξαρτιόταν πλέον από μια περιορισμένη αστική τάξη αλλά από μια ευρεία μεσοαστική τάξη.

Η σύγκλιση των αναγκών, αλλά και των αγώνων, των τριών αυτών πρωταγωνιστών αποτυπώθηκε θεσμικά στην εσωτερική δομή του Πανεπιστημίου (κατάργηση της έδρας), αποτυπώθηκε ωστόσο και στην πνευματική ζωή του Πανεπιστημίου: δημιουργία Τμημάτων, άμεση σύνδεση της διδασκαλίας με την έρευνα κλπ. Το Πανεπιστήμιο μαζικοποιήθηκε και η νέα ακαδημαϊκή δομή (Τμήματα) επέτρεψε κυρίως σε μια νέα φουρνιά επιστημόνων να διευρύνουν τον κατεξοχήν ρόλο του Πανεπιστημίου: τον ρόλο του κέντρου έρευνας, σκέψης και γνώσης. Μια πρόχειρη ματιά στην ελληνική και τη διεθνή βιβλιογραφία αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές: στη μακρά του πορεία, το ελληνικό Πανεπιστήμιο κατόρθωσε όχι μόνο να μεταδίδει τη διεθνή σκέψη στα καθ’ ημάς αλλά να παράγει σκέψη με αφετηρία τις ελληνικές πραγματικότητες και να την εντάσσει προς συζήτηση στη διεθνή βιβλιογραφία.

Οι αντιφάσεις: δημόσιο, πελατειακό και κομματικό αγαθό

Βεβαίως, αυτή η παράδοση του δημοκρατικού, δημόσιου αγαθού είχε αντιφάσεις, τις ίδιες αντιφάσεις που έχει κάθε δημόσιο αγαθό στην Ελλάδα, όπου το δημόσιο εύκολα ταυτίζεται με το πελατειακό και το κομματικό αγαθό. Η κατά καιρούς ταύτιση του εκδημοκρατισμού με τον πιο χυδαίο κομματισμό διαμόρφωνε εκφυλιστικές καταστάσεις σε όλα τα επίπεδα, που υπονόμευαν την έννοια του δημοκρατικού Πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο εντασσόταν, κατά τη βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης, στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων που επεδίωκε να συνάψει (με τοπικούς άρχοντες και τοπικές κοινωνίες), ένα πλέγμα στο οποίο εμπλέκονταν πανεπιστημιακοί και φοιτητικές παρατάξεις. Αυτή η λογική της οικειοποίησης του δημόσιου αγαθού για πελατειακές σχέσεις κατάτρωγε τα σωθικά του Πανεπιστημίου και ενίσχυε μια άλλη, παράλληλη παράδοση που, και αυτή, δεν ήταν νέα ούτε αποκλειστικά πανεπιστημιακή: ο εναγκαλισμός του Πανεπιστημίου από το κράτος επέτρεπε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πελατειακή εκμετάλλευση του Πανεπιστημίου με το λιγότερο δυνατό κόστος και οδηγούσε στην κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος (νέα ΤΕΙ ή Πανεπιστήμια στη μέση του πουθενά) και στην υποχρηματοδότηση του Πανεπιστημίου γενικότερα. Συγχρόνως, σε κάποια ιδρύματα αναπτύσσονταν, από κάποιους πανεπιστημιακούς, μορφές ιδιωτικοποίησης υπό τις ευλογίες ή την ανοχή του κράτους. Το τελευταίο, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των χαμηλών μισθών των πανεπιστημιακών (η σύγκριση με τους μισθούς πανεπιστημιακών της Ευρώπης καταρρίπτει εύκολα τον μύθο των «καλοπληρωμένων, τεμπέληδων» πανεπιστημιακών), έκλεινε τα μάτια στις έμμεσες μορφές ιδιωτικοποίησης που κάποιοι «αετονύχηδες» εντός Πανεπιστημίου πετύχαιναν, όπως άλλωστε και στα νοσοκομεία. Ωστόσο, το κράτος, αντί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που θα εξάλειφαν τα φαινόμενα διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων κλπ., άρχισε να καταφέρεται συλλήβδην κατά του Πανεπιστημίου, να επιζητεί τον στιγματισμό της πανεπιστημιακής κοινότητας, και μάλιστα του σημαντικότερου αριθμητικά και του εντιμότερου τμήματος αυτής της κοινότητας. Το Πανεπιστήμιο υποδεικνυόταν σταδιακά, μαζί με το άλλο μεγάλο δημόσιο αγαθό –την υγεία– ως μέρος της ελληνικής κρίσης.

Η εξουδετέρωση της έννοιας του δημοκρατικού δημόσιου αγαθού

Με την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, το κράτος ανέδειξε με κάθε τρόπο τις στρεβλώσεις του Πανεπιστημίου και αποφάσισε, στο όνομα των εκφυλιστικών τάσεων, να ξεχαρβαλώσει τη μακρά παράδοσή του, δηλαδή να εξουδετερώσει την έννοια του δημοκρατικού, δημόσιου αγαθού: το πνεύμα που διέπει το «προσχέδιο νόμου Διαμαντοπούλου» συνιστά μια βίαιη ρήξη με την παράδοση του ελληνικού Πανεπιστημίου, ως δημοκρατικού, μαζικού, δημόσιου αγαθού, παραγωγού σκέψης και γνώσης. Το προσχέδιο προτείνει ένα άλλο Πανεπιστήμιο που φαίνεται σαν να προκύπτει από παρθενογένεση. Ασφαλώς χρειάζονται μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στο νόμο-πλαίσιο, αλλαγές που αφορούν τη διοικητική δομή του Πανεπιστημίου, τη σταθμισμένη ψήφο των φοιτητών στα όργανα, το «άνοιγμα» του στην κοινωνία και την αγορά, όπως και τη «διεθνοποίησή» του — με την προϋπόθεση ότι αυτό δεν θα έπληττε την ουσία του δημοκρατικού, δημόσιου Πανεπιστημίου. Υπάρχουν πράγματι πανεπιστήμια (Κύπρου) στα οποία προβλέπεται θεσμική σύνδεση του Πανεπιστημίου με την κοινωνία και την αγορά, μέσω της δημιουργίας ενός Συμβουλίου «προσωπικοτήτων», το οποίο ωστόσο λειτουργεί παράλληλα με τη Σύγκλητο, η οποία, αυτή και μόνο αυτή, έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα για τα ακαδημαϊκά θέματα. Το Συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχει ο πρύτανης και πανεπιστημιακοί, και το οποίο απαρτίζεται από «προσωπικότητες της κοινωνίας», ελέγχει τη νομιμότητα των αποφάσεων της Συγκλήτου, ελέγχει επίσης την κατανομή του προϋπολογισμού του Πανεπιστημίου, καθώς και τη διαφάνεια των οικονομικών συναλλαγών του Πανεπιστημίου. Τα Τμήματα με τις Συνελεύσεις τους (Συμβούλια Τμημάτων λέγονται) λειτουργούν κανονικά, όπως και όλα τα πανεπιστημιακά όργανα, όπως περίπου τα ξέρουμε στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Γιατί το Υπουργείο δεν έλαβε υπόψη του το κυπριακό μοντέλο, που θα του επέτρεπε να εκσυγχρονίσει και να εξυγιάνει την παράδοση του δημοκρατικού Πανεπιστημίου, εντάσσοντάς τη σε μια νέα αντίληψη σύνδεσης του Πανεπιστημίου με την κοινωνία και με την αγορά, υπό την αιγίδα του όμως; Από την άλλη, στο νομοσχέδιο προβλέπεται «διεθνοποίηση» του Πανεπιστημίου. Κι εδώ θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στοιχεία του κυπριακού μοντέλου (συμμετοχή στις εισηγητικές επιτροπές για εκλογές πανεπιστημιακών ή για υποστηρίξεις διδακτορικών διατριβών), στο οποίο ωστόσο η εκλογή γίνεται από τα εκλεκτορικά που συγκροτούνται στο πλαίσιο του Τμήματος και της Σχολής.

Ένα κράτος που δεν θέλει πια να είναι κράτος

Αυτά τα δύο απλά παραδείγματα μας υποδεικνύουν ότι η βίαιη κατάργηση των κατεξοχήν δημοκρατικών αλλά και ακαδημαϊκών δομών του Πανεπιστημίου (Σύγκλητος, Τμήματα) συνιστά βίαιη ρήξη όχι μόνο με την παράδοση του Πανεπιστημίου, αλλά και με την παράδοση του ίδιου του ελληνικού κράτους, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από συνεχείς διεκδικήσεις της κοινωνίας. Το θέμα δεν είναι αν το προσχέδιο νόμου εμπνέεται από νεοφιλελευθερισμό ή από ολιγαρχισμό· το θέμα είναι ότι το ελληνικό κράτος φαίνεται να μη θέλει πια να είναι «κράτος», έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε από το 19ο αιώνα και μετά. Δεν θέλει να έχει την ευθύνη της ιδεολογίας του, την ευθύνη της ταυτότητάς του, την ευθύνη της κοινωνικής και εθνικής συνοχής. Το ελληνικό κράτος αποποιείται το ίδιο την παράδοσή του. Θέλει να είναι ένα κράτος αποϊδεολογικοποιημένο («θέλουμε συναίνεση», «είμαστε αντιεξουσιαστές», ο πρωθυπουργός), παραδομένο στην ιδεολογία που οι διεθνείς αγορές υπαγορεύουν. Το «νομοσχέδιο» για τα Πανεπιστήμια θεωρώ ότι εντάσσεται σε αυτή τη λογική. Αν το ελληνικό (και όχι μόνο) Πανεπιστήμιο, η εκπαίδευση γενικότερα, αποτέλεσε πάντα τη μεγάλη επένδυση του κράτους –αυταρχικού και δημοκρατικού– ήταν γιατί το τελευταίο είχε ανάγκη για αναπαραγωγή της ιδεολογίας του, της εξουσίας του και της συνοχής της κοινωνίας. Το ελληνικό κράτος ελάχιστα ενδιαφέρθηκε για την έρευνα και για την παραγωγή σκέψης στο Πανεπιστήμιο (μια σύγκριση των κονδυλίων για έρευνα ανάμεσα στο ελληνικό και το κυπριακό Πανεπιστήμιο την τελευταία εικοσαετία το αποδεικνύει), ενδιαφερόταν όμως για τα προηγούμενα. Από τη στιγμή που πλέον δεν έχει ανάγκη από αυτά, δεν έχει ανάγκη το δημοκρατικό, το δημόσιο αγαθό, το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Κι αν το δημοκρατικό Πανεπιστήμιο άφηνε τα περιθώρια για παραγωγή σκέψης και για έρευνα μέσω των Τμημάτων, με το νέο Πανεπιστήμιο στενεύουν ασφυκτικά¬. Κι εδώ το ελληνικό κράτος είναι συνεπέστατο με την παλιά παράδοσή του: πάντοτε θεωρούσε απειλή τη διαμόρφωση σκεπτόμενων πολιτών έξω από τον έλεγχό του, καθώς και τη συγκρότηση μηχανισμών αλληλεγγύης που αναπτύσσονται στο πλαίσιο κάθε δημόσιου αγαθού, όσο διεφθαρμένο κι αν είναι.

Σε μια εποχή ανατροπών, όπως αυτές που ζει η ελληνική κοινωνία τον τελευταίο καιρό, το προσχέδιο νόμου δεν προβλέπει μεταρρυθμίσεις. Εισηγείται ρήξεις, και μάλιστα τέτοιες που ξεπερνούν το Πανεπιστήμιο — άλλωστε το ζούμε σχεδόν καθημερινά σε αυτή τη χώρα. Σε μια εποχή που το κράτος θεωρεί τα δημόσια αγαθά «βαρίδια», η αντίσταση στην καταρράκωση του δημόσιου, δημοκρατικού Πανεπιστήμιου αποτελεί, θεωρώ, καθήκον του κάθε έντιμου πολίτη.

Η Σία Αναγνωστοπούλου είναι καθηγήτρια του Πάντειου Πανεπιστημίου

(πηγή: fititis.gr)

 

Πρόσκληση προς επιστήμονες της υγείας για κατάρτιση σε θέματα εθισμού των εφήβων στο διαδίκτυο, καθώς και για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά και οι έφηβοι από την ανεξέλεγκτη χρήση του διαδικτύου, απευθύνει το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η κατάρτιση θα γίνει μέσω της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής κλινικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης του ΕΚΠΑ, στο πλαίσιο του προγράμματος «Αριάδνη» και αφορά επιστήμονες της υγείας όπως ιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, σύμβουλοι ψυχικής υγείας, κ.ά., τόσο δια ζώσης όσο και με τη χρήση καινοτόμων μεθόδων εξ αποστάσεως εκπαίδευσης (e-learning), καθώς και με την υλοποίηση πρακτικής άσκησης συνολικής διάρκειας 85 ωρών.

Η κατάρτιση θα αφορά συνολικά 1.000 επιστήμονες σε όλη την επικράτεια και θα υλοποιείται σε τμήματα των 25 ατόμων. Ο χρόνος διάρκειας της εκπαίδευσης για κάθε τμήμα θα είναι 2 μήνες. Η κατάρτιση θα γίνεται από Δευτέρα έως Παρασκευή, απογευματινές ώρες (εκτός ωραρίου).

Τα αντικείμενα επιμόρφωσης συνοπτικά είναι τα εξής:

– Βασικές αρχές διαδικτύου – Κανόνες ασφαλούς διαδικτύου. Οφέλη του διαδικτύου.

– Δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης (ψυχολογία ανηλίκων χρηστών – συνήθειες).

– Διαδικτυακά παιχνίδια – Forum Επικοινωνίας (ο ρόλος τους στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών).

– Τζόγος – Πορνογραφία (Εθιστικοί παράγοντες, επιπτώσεις στην ανάπτυξη των παιδιών).

– Νεανική Παραβατικότητα – παρενόχληση (ψυχολογία θύτη – θύματος).

– Αποπλάνηση – Κυβερνοαυτοκτονία.

– Ρατσισμός, προσηλυτισμός στο διαδίκτυο – Αναζήτηση έγκυρων πληροφοριών.

– Ηθική στο διαδίκτυο.

– Εθισμός στο διαδίκτυο.

– Επιδημιολογία: περιγραφή του προβλήματος της κατάχρησης του διαδικτύου.

– Αίτια – Παθογένεια: Η εξάρτηση από το διαδίκτυο είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο.

Στην συγκεκριμένη ενότητα, γίνεται παράθεση όλων των ενοχοποιητικών παραγόντων σύμφωνα με τα πρόσφατα βιβλιογραφικά δεδομένα, ενώ συζητούνται και οι υποψήφιοι παθογενετικοί μηχανισμοί:

– Εκδηλώσεις – συμπτωματολογία: η θεματική αυτή ενότητα περιλαμβάνει όλη την συμπτωματολογία της εξάρτησης του διαδικτύου.

– Οργανικές Επιπτώσεις: απαριθμούνται οι συνέπειες της κατάχρησης του διαδίκτυο (διατροφικές διαταραχές, διαταραχές στις συνήθειες του ύπνου μυοσκελετικές παθήσεις, ξηρά μάτια, μυωπία κ.λπ.).

– Ψυχοκοινωνικές Επιπτώσεις: παιδοψυχολόγοι και παιδοψυχίατροι αναλύουν πώς η χρήση και η κατάχρηση του διαδικτύου επηρεάζει την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού ή εφήβου, και κατ’ επέκταση τις σχέσεις του με τους συνομηλίκους, τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και του κοινωνικού συνόλου. Αναφέρονται πιθανές διαταραχές της ψυχικής σφαίρας που μπορεί να συνυπάρχουν (καταθλιπτικό συναίσθημα, υπερκινητικότητα, κατάχρηση ουσιών, κ.λπ.).

– Διαγνωστικά Εργαλεία: γίνεται αναφορά στα διαγνωστικά κριτήρια του εθισμού και του τζόγου στο διαδίκτυο.

– Παρέμβαση – Θεραπεία: αναφέρονται τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα στις προτεινόμενες θεραπευτικές τεχνικές της εξάρτησης του διαδικτύου.

– Πρόληψη: τονίζεται η ουσιαστική σημασία της στην βελτίωση των δεικτών υγείας, και αναλύονται οι τρόποι προληπτικής παρέμβασης με στόχο την πρώιμη ανίχνευση και διάγνωση των νοσημάτων αυτών, καθώς και την έγκαιρη θεραπεία τους, με μειωμένη πιθανότητα υποτροπής.

– Ρόλος της Οικογένειας, του Σχολείου και της Κοινωνίας.

– Πρακτική Άσκηση: στην τελευταία ενότητα και έχοντας αποκτήσει σφαιρική αλλά και ειδική γνώση πάνω στα θέματα των κινδύνων του διαδικτύου, ο εκπαιδευόμενος καλείται να διαχειριστεί εικονικές περιπτώσεις παιδιών – εφήβων «μαθητών» του, σε μορφή «role-playing» με υποθετικούς διαλόγους.

– Ενημέρωση στα Σχολεία: Μετά το τέλος της εκπαίδευσης ακολουθούν 5 διδακτικές ώρες επισκέψεις των εκπαιδευόμενων στα σχολεία της χώρας μας με σκοπό την ενημέρωση των μαθητών στο ασφαλές διαδίκτυο και την απόκτηση εμπειρίας σε ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα.

Ξεκινά τον Οκτώβριο

Το πρόγραμμα κατάρτισης ξεκινά τον Οκτώβριο του 2011 και η ολοκλήρωση των τελευταίων τμημάτων είναι τον Μάρτιο του 2013. Τα πρώτα τμήματα κατάρτισης που θα υλοποιηθούν και στους 3 άξονες προτεραιότητας θα ξεκινήσουν τον Οκτώβριο του 2011. Κάθε μήνα θα γίνεται και έναρξη άλλου τμήματος σε κάθε άξονα μέχρι και την ολοκλήρωση της πράξης τον Μάρτιο του 2013. Συνολικά θα λειτουργήσουν 41 τμήματα με 1.000 καταρτιζόμενους.

Η συμμετοχή στο πρόγραμμα προβλέπει υποχρεωτική παρακολούθηση (με δικαίωμα απουσιών στο 10% της συνολικής διάρκειας της κατάρτισης) με ποινή αποκλεισμού από το τεστ για την πιστοποίηση. Μετά το πέρας της κατάρτισης οι συμμετέχοντες θα λάβουν πιστοποιητικό επιμόρφωσης από το ΚΕΚ του Πανεπιστημίου Αθηνών

Δικαίωμα συμμετοχής

Ο συνολικός αριθμός επιστημόνων που θα καταρτιστούν στο συγκεκριμένο αντικείμενο ανά Άξονα Προτεραιότητας είναι ο εξής:

– Άξονας Προτεραιότητας 13 ( Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, Περιφέρεια Θεσσαλίας, Περιφέρεια Ηπείρου, Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, Περιφέρεια Πελοποννήσου, Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, Περιφέρεια Κρήτης): 420 άτομα

– Άξονας Προτεραιότητας 14 ( Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, Περιφέρεια Αττικής): 483 άτομα

– Άξονας Προτεραιότητας 15 ( Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου): 97 άτομα.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν, με σειρά προτεραιότητας, οι κάτωθι:

1. Επαγγελματίες υγείας που εργάζονται σε δομές του Ε.Σ.Υ. (Νοσοκομεία, κέντρα υγείας, ψυχικές δομές, κέντρα πρόληψης, προνοιακές μονάδες, θεραπευτήρια κ.α.):

α) Εργαζόμενοι σε παιδιατρικές και εφηβικές δομές του Ε.Σ.Υ.

β) Εργαζόμενοι σε δομές ενηλίκων του Ε.Σ.Υ.

2. Επαγγελματίες που εργάζονται σε εποπτευόμενες ή και χρηματοδοτούμενες δομές του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης, που προσφέρουν υπηρεσίες πρόληψης, διάγνωσης ή και θεραπείας ψυχικής υγείας σε εφήβους. Το μέγιστο ποσοστό συμμετοχής των παραπάνω κατηγοριών θα ανέρχεται στο 70% του συνολικού αριθμού καταρτιζομένων.

3. Εργαζόμενοι του Υπουργείου Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων:

α) Υπεύθυνοι Αγωγής Υγείας-Υπευθυνοι και στελέχη Proslipsis.gr Συμβουλευτικών Σταθμών Νέων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

β) Επαγγελματίες ψυχικής υγείας που εργάζονται Kέντρα Διαφοροδιάγνωσης και Υποστήριξης (ΚΕΔΔΥ)

γ) Ψυχολόγοι που εργάζονται σε σχολικές μονάδες.

δ) Εκπαιδευτικοί που έχουν εκτελέσει προγράμματα αγωγής υγείας -ψυχικής υγείας.

4. Επαγγελματίες ψυχικής υγείας που εργάζονται στα υπόλοιπα Υπουργεία (Υπουργείο Δικαιοσύνης, κ.α.).

5. Επαγγελματίες ψυχικής υγείας που εργάζονται στις κοινωνικές υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ).

6. Επαγγελματίες ψυχικής υγείας που εργάζονται σε μη κυβερνητικές οργανώσεις.

7. Επαγγελματίες ψυχικής Υγείας με εθελοντική δράση:

α) σε κρατικές δομές

β) σε μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ)

Το ποσοστό των συμμετεχόντων από τις κατηγορίες 3 έως 7 θα φτάνει το 30% του συνολικού αριθμού καταρτιζομένων με το ενδεχόμενο αύξησης του στην περίπτωση που δεν συμπληρωθεί το ποσοστό των αρχικών κατηγοριών (70% των δομών του Ε.Σ.Υ. και των χρηματοδοτούμενων φορέων).

Δικαιολογητικά

Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την υποβολή της αίτησης συμμετοχής του κάθε ενδιαφερόμενου στο πρόγραμμα κατάρτισης είναι τα εξής:

1. Αίτηση συμμετοχής (Παράρτημα 1).

2. Αναλυτικό Βιογραφικό (δίδεται συγκεκριμένη φόρμα που θα πρέπει να ακολουθηθεί – Παράρτημα 2).

3. Αντίγραφο Ταυτότητας.

4. Βεβαίωση Εργασιακής Κατάστασης.

5. Για εθελοντές : «Βεβαίωση εθελοντικής εργασίας» από τον φορέα, που λαμβάνει τις υπηρεσίες.

Οι αιτήσεις υποβάλλονται ηλεκτρονικά μέσω της ιστοσελίδας της πράξης http://elearn.elke.uoa.gr/ariadni. Από τις αιτήσεις που θα υποβληθούν μέχρι 31/8/2011 θα επιλεγούν τα άτομα που θα συμμετάσχουν στα τμήματα που θα ξεκινήσουν τον Οκτώβριο του 2011 και θα ολοκληρωθούν μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012. Θα γίνουν δεκτά 300 άτομα.

Από τις αιτήσεις που θα υποβληθούν μέχρι 30/11/2011 θα επιλεγούν τα άτομα που θα συμμετάσχουν στα τμήματα που θα ξεκινήσουν τον Ιανουάριο του 2012 και θα ολοκληρωθούν μέχρι τον Μάιο του 2012. Θα γίνουν δεκτά 300 άτομα.

Από τις αιτήσεις που θα υποβληθούν μέχρι 31/7/2012 θα επιλεγούν τα άτομα που θα συμμετάσχουν στα τμήματα που θα ξεκινήσουν τον Οκτώβριο του 2012 και θα ολοκληρωθούν μέχρι τον Μάρτιο του 2013. Θα γίνουν δεκτά 400 άτομα.

Επιπλέον πληροφορίες δίδονται στο τηλ. 210-7473310 και στο email: help@youth-health.gr.

Επιλογή

Η Επιλογή των συμμετεχόντων θα γίνει με σειρά προτεραιότητας τόσο ανά κατηγορία συμμετεχόντων όσο και ανά περιφέρεια. Σε περίπτωση μη συμπλήρωσης του προβλεπόμενου αριθμού συμμετεχόντων σε μια περιφέρεια θα μπορεί να αυξηθεί ο αριθμός συμμετεχόντων από άλλες περιφέρειες του ίδιου άξονα προτεραιότητας. Κάθε υποψήφιος που δηλώνει συμμετοχή θα λαμβάνει ένα αύξοντα αριθμό – αριθμό πρωτοκόλλου.

Ταυτότητα

Η κατάρτιση θα υλοποιηθεί στους εξής άξονες: «Άξονας Προτεραιότητας 13 – Εδραίωση της μεταρρύθμισης στο τομέα ψυχικής υγείας, Ανάπτυξη της Α΄θμιας Φροντίδας Υγείας και προάσπιση της Δημόσιας Υγείας του πληθυσμού στις 8 περιφέρειες σύγκλισης», «Άξονας Προτεραιότητας 14 – Εδραίωση της μεταρρύθμισης στο τομέα ψυχικής υγείας, Ανάπτυξη της Α΄θμιας Φροντίδας Υγείας και προάσπιση της Δημόσιας Υγείας του πληθυσμού στις 3 περιφέρειες σταδιακής εξόδου» & «Άξονας Προτεραιότητας 15 – Εδραίωση της μεταρρύθμισης στο τομέα ψυχικής υγείας, Ανάπτυξη της Α΄θμιας Φροντίδας Υγείας και προάσπιση της Δημόσιας Υγείας του πληθυσμού στις 2 περιφέρειες σταδιακής εισόδου» του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού». Η Πράξη συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.

(πηγή: Δίκτυο Εκπαιδευτικής ενημέρωσης http://www.dictyo.gr)

 

–