paidevo.gr | teachers

της Αθηνάς Λεβέντη

Μία δασκάλα μιλάει για την αξία της ανθρώπινης επαφής στη διδασκαλία στα TED.

Η Ρίτα Πίρσον, δασκάλα επί 40 χρόνια, άκουσε κάποτε μια συνάδελφό της να λέει: «Δε με πληρώνουν για να συμπαθώ τα παιδιά». «Ναι, αλλά τα παιδιά δε μαθαίνουν από ανθρώπους που δε συμπαθούν», της απάντησε.

Η ανθρώπινη επαφή στη διδασκαλία είναι κάτι που σπάνια συζητείται και ακόμα πιο σπάνια μπαίνει σε εφαρμογή. Και όμως, είναι ένα σπουδαίο εργαλείο που καλλιεργεί τόσο την ενσυναίσθηση όσο και τη διαδικασία της μάθησης. Η Πίρσον με την ομιλία της στα TED παρακινεί τους δασκάλους να επικοινωνήσουν με τα παιδιά αληθινά σε ανθρώπινο και προσωπικό επίπεδο, να νιώσουν την αξία και τη σημασία της ανθρώπινης επαφής και να τη βάλουν σε εφαρμογή.

 (πηγή: doctv.gr)

Για απαξίωση της προσωπικότητας και αξιοπρέπειας των τροφίμων της Σχολής Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κάνει λόγο η Ένωση Τυφλών Βορείου Ελλάδος «Ο Λουδοβίκος Μπράιγ», που απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Όπως καταγγέλλουν, η διοίκηση της Σχολής έχει ενημερώσει τους επτά τρόφιμους του Ιδρύματος πως δεν είναι δυνατή η διαμονή τους στο οικοτροφείο, παραπέμποντάς τους σε αυτόνομες κατοικίες, στις οποίες – σύμφωνα με την Ένωση Τυφλών – «δεν υπάρχει η παραμικρή μέριμνα και έλεγχος από μεριάς του Ιδρύματος για τη λειτουργία τους και τις συνθήκες διαβίωσης των τυφλών σπουδαστών οι οποίοι είναι άνω των 18 ετών».

(πηγές: enikos.gr, AΠΕ-ΜΠΕ)

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΛΙΝΑ ΚΟΪΝΑ

Απίστευτη ταλαιπωρία υφίστανται τις τελευταίες δύο εβδομάδες 11.000 μαθητές και οι γονείς τους, καθώς δεν έχουν ξεκινήσει τα δρομολόγια των μισθωμένων λεωφορείων προς τα σχολεία απομακρυσμένων περιοχών του νομού Θεσσαλονίκης.

Με αυτοκίνητα των γονέων ή πεζή οι μαθητές κατευθύνονται κάθε πρωί στις τάξεις τους, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις είτε στον αστικό ιστό είτε σε αγροτικές περιοχές. Εντός των ημερών αναμένεται να ξεκινήσει το 50% των δρομολογίων, όπως δήλωσε ο αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης, Θεοφάνης Παπάς.

Η μεταφορά των μαθητών έχει εξελιχθεί σε «βραχνά» για χιλιάδες οικογένειες του νομού Θεσσαλονίκης, οι οποίες έχουν κουραστεί να βλέπουν το ίδιο έργο σε επανάληψη. Τα τελευταία χρόνια, σχεδόν δύο φορές μέσα στο διδακτικό έτος, διακόπτονται τα σχολικά δρομολόγια, είτε επειδή η Πολιτεία εμφανίζεται ασυνεπής έναντι των λεωφορειούχων, πληρώνοντας με μεγάλη καθυστέρηση, είτε επειδή μειώνει τις αμοιβές τους. Τότε αρχίζει η ταλαιπωρία για τους γονείς, καθώς «επιστρατεύουν» συγγενείς, φίλους ή παππούδες για τη μεταφορά των παιδιών στο σχολείο, ή αναγκάζονται οι ίδιοι να απουσιάσουν από την εργασία τους.

Η ασφάλεια

Το 5ο Δημοτικό Περαίας βρίσκεται σε αγροτική περιοχή απέχοντας τέσσερα χιλιόμετρα από τα σπίτια των μαθητών. «Φανταστείτε 300 παιδιά να βγαίνουν όλα μαζί από το σχολείο. Όταν γίνεται η μεταφορά με τα ΙΧ των γονέων δημιουργείται κυκλοφοριακό χάος, ενώ από τη μία πλευρά του αγροτικού δρόμου υπάρχει γκρεμός, που οδηγεί σε ρέμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ασφάλεια των μαθητών», ανέφερε η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του 5ου Δημοτικού Περαίας, Ζωή Μεγκέ.

Η ίδια πρόσθεσε πως αρκετές οικογένειες δεν έχουν αυτοκίνητο λόγω της γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας. «Παίρνουμε 4-5 μαθητές σε ένα ΙΧ και βέβαια η ευθύνη είναι μεγάλη για όσους γονείς μεταφέρουν άλλα παιδιά», τόνισε η κ. Μεγκέ, θέτοντας και μία ακόμη παράμετρο: «Έχουμε υπολογίσει ότι θέλουμε 60 ευρώ κάθε μήνα για τη βενζίνη, ένα κόστος που πέφτει στις πλάτες των γονέων». Όλη αυτή η αναστάτωση πηγάζει από την έλλειψη σχολείων, διότι, αν είχαν κατασκευαστεί διδακτήρια για την κάλυψη των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών, δε θα προέκυπτε ανάγκη μεταφοράς μαθητών, σύμφωνα με την ίδια.

Στα Κωνσταντινουπολίτικα δεν υπάρχει δημοτικό και οι μαθητές μετακινούνται σε σχολείο που βρίσκεται στην έξοδο της Πυλαίας προς Θέρμη, σε μία απόσταση 2-3 χιλιομέτρων. «Είναι αδύνατο ένα παιδί της Α΄ ή της Β΄ δημοτικού να διανύσει τόσο μεγάλες αποστάσεις πεζή. Υπάρχουν μαθητές της Ε΄ και της ΣΤ΄ τάξης που πηγαίνουν με τα πόδια, αλλά είναι μεγαλύτεροι», ανέφερε ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του 1ου Δημοτικού Πυλαίας, Τάσος Κοκόγιας, τονίζοντας πως αρκετοί γονείς φεύγουν από τη δουλειά τους το μεσημέρι για να παραλάβουν τα παιδιά από το σχολείο. «Κάθε χρονιά έχουμε τα ίδια και τα ίδια και δε βρίσκεται μία μόνιμη λύση», πρόσθεσε ο ίδιος.

Σε ορισμένες περιοχές οι μαθητές μεταφέρονται ακόμη και με αγροτικά αυτοκίνητα, σύμφωνα με εκπρόσωπο συλλόγου γονέων. «Μιλάμε για αποστάσεις 15-20 χιλιομέτρων. Από τον Τρίλοφο και την Περιστερά τα παιδιά κατεβαίνουν σε σχολεία της Θέρμης», ανέφερε το μέλος του δ.σ. της Ένωσης Γονέων Θέρμης, Χρόνης Μακρίδης.

Στο ΥΜΑ-Θ

Την Πέμπτη εκατοντάδες γονείς και παιδιά από τους δήμους Θέρμης, Θερμαϊκού, Πυλαίας – Χορτιάτη, Βόλβης, Λαγκαδά, Νεάπολης – Συκεών και άλλες περιοχές συγκεντρώθηκαν μπροστά στο υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης, ζητώντας να παρέμβει ο υπουργός, Θ. Καράογλου, ώστε να κατατεθεί νομοθετική ρύθμιση.

«Ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης ήταν θετικός, τονίζοντας πως πρέπει να βρεθεί λύση. Επικοινώνησε με το γραφείο του κ. Μιχελάκη και προσπαθούν να ετοιμάσουν μία τροπολογία σε ένα από τα τρέχοντα νομοσχέδια της προσεχούς εβδομάδας. Πάντως, εμείς δεν είμαστε αισιόδοξοι», δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων του νομού Θεσσαλονίκης, Γιώργος Θώμογλου. Η δυνατότητα επιδότησης των ίδιων των γονέων για τη μεταφορά (όπως προβλέπει η νομοθεσία), εφόσον ο διαγωνισμός της περιφέρειας κηρύσσεται άγονος, δε βρίσκει σύμφωνους τους εκπροσώπους της ομοσπονδίας. «Είναι μεγάλη ταλαιπωρία για τους γονείς, οι οποίοι θα ”μπλέξουν” με τη γραφειοκρατία και τις αποδείξεις», υποστήριξε ο κ. Θώμογλου.

Από την πλευρά του, ο κ. Μακρίδης τόνισε πως οι λεωφορειούχοι δεν αναλαμβάνουν τα μικρά δρομολόγια. «Με την τροπολογία θα δοθεί η δυνατότητα διαπραγμάτευσης με τους λεωφορειούχους της περιφέρειας για να αναλάβουν το έργο στα μικρά δρομολόγια, χωρίς να παραβιάζεται το ύψος των περσινών συμβάσεων», συμπλήρωσε.

Το 50% των δρομολογίων

Εντός των ημερών αναμένεται να ξεκινήσει το 50% των δρομολογίων, καθώς ορισμένοι λεωφορειούχοι αποδέχτηκαν το έργο της μεταφοράς των μαθητών, όπως διαβεβαίωσε ο αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης, Θεοφάνης Παπάς.

Εμείς θα ηρεμήσουμε, όπως είπε ο ίδιος, όταν θα δοθεί λύση για το 100% των μαθητών. «Το πρόβλημά μας είναι με τα δρομολόγια, όπου ο μαθηματικός τύπος ήταν χαμηλός και δεν τους συνέφερε, όπως έλεγαν οι ίδιοι οι μεταφορείς. Αν δεν αλλάξει κάτι με νομοθετική πράξη, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε το νόμο. Αυτό σημαίνει πως, αν μείνουν και στη δεύτερη φάση αδιάθετα, υποχρεούμαστε να δώσουμε τα χρήματα στους γονείς (0,35 λεπτά ανά χιλιόμετρο)», σημείωσε ο αντιπεριφερειάρχης, εκτιμώντας πως το τελικό κοστολόγιο θα είναι υψηλότερο.

Οι λεωφορειούχοι

Υπενθυμίζεται ότι οι ιδιοκτήτες των λεωφορείων είχαν αποφασίσει στις αρχές Σεπτέμβρη να απόσχουν από τη μεταφορά των μαθητών, καθώς το υπουργείο ζήτησε περαιτέρω μείωση των αμοιβών τους από 40% έως 60%. «Οι μεταφορές είναι ασύμφορες για τους μεταφορείς. Δεν μπορούμε να βγούμε με αυτά τα χρήματα», δήλωσε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Πρακτόρων Τουρισμού Μακεδονίας – Θράκης, Μιχάλης Πεζίκογλου. Ο σύνδεσμος δέχεται να παραταθούν οι συμβάσεις με τους ίδιους όρους και τις προϋποθέσεις που αναφέρονται και στην τροπολογία, και με το κόστος που είχε διαμορφωθεί στις 30 Ιουνίου 2013.

(πηγή: panosz.wordpress.com)

του Κωνσταντίνου Α. Ζώκου, Δάσκαλου Φυσικής

Ήταν η περίοδος που το καλοκαίρι του 2013 έσπρωχνε τις μέρες του προς το τέλος, όταν άρχισαν οι σκέψεις που οδήγησαν στη συγγραφή αυτού του άρθρου. Δυστυχώς η εξέλιξη ήταν περισσότερο άγρια από όσο φανταζόμασταν, αν και κάποιοι λίγο εκπλαγήκαμε από αυτό και ο φασισμός, κοντά στους υπόλοιπους που είχε μέχρι τότε δολοφονήσει, δολοφόνησε ακόμη ένα άνθρωπο. Μέχρι την τελευταία αυτή αποτρόπαια πράξη του φασισμού, το κύριο στοιχείο που οδηγούσε τις συζητήσεις για το φασισμό ήταν η θεαματική άνοδος των (δημοσκοπικών) ποσοστών του κόμματος «Χρυσή Αυγή», κύριου εκφραστή του φασισμού στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας.

Εξ αιτίας αυτής της ανόδου (και τώρα πλέον εξ αιτίας του νέου φόνου) του φασισμού, εξελίσσεται μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το φασισμό, τόσο σε έντυπα (εφημερίδες, περιοδικά κλπ.), όσο και σε διαδικτυακά (sites, blogs κλπ.) μέσα, με τη χρήση των οποίων μεταφέρεται η «πληροφορία». Ενδιαφέρουσες απόψεις καταγράφονται και διεγείρουν νέους προβληματισμούς, σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς από σκεπτόμενους συντοπίτες μας. Κάθε κείμενο προσθέτει ένα ακόμη μικρό ή μεγάλο λιθαράκι στη συγκρότηση της κοινωνικής συναντίληψης που σχετίζεται με το φαινόμενο-διεγέρτη, το φασισμό.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν θα αποτελούσε πρωτοτυπία η καταγραφή μιας ακόμη άποψης για το θέμα, εκτός εάν αυτή περιέχει μια διάσταση η δημοσιοποίηση της οποίας μέχρι τώρα δεν έχει πέσει στην δική μου (τουλάχιστον) αντίληψη. Θεώρησα, έτσι, πως καλό θα είναι να την καταθέσω στον κοινωνικό αντιδραστήρα, ως μικρή συνεισφορά στον κοινωνικό προβληματισμό.

Δεν πρέπει από την αρχή να παραλείψω να αναφέρω τους «παρακινητές» της σκέψης μου, αν και δεν ακολούθησα τη δική τους: Το άρθρο της κυρίας Σοφίας Αυγέρη, «Τι σημαίνει Φασισμός; Το διδάξαμε στα παιδιά μας;», που διάβασα στοv ιστότοπο tvxs.gr, καθώς και τις σκέψεις της κυρίας Έφης Χατζηκώστα, «Σκέψεις με αφορμή την άνοδο του φασισμού και τους τρόπους αντιμετώπισής του», που διάβασα στην τοπική περιοδική έκδοση της Βέροιας «Η Άλλη Άποψη». Ευκαιρίας δοθείσης ανέτρεξα για λίγο (μετά από πάρα-πάρα πολύ καιρό) στο «Φασισμός και Δικτατορία» και στο «Προβλήματα του Σύγχρονου Κράτους και του Φασιστικού Φαινομένου», του αξέχαστου Νίκου Πουλαντζά.

Εμείς

Τα κυρίαρχα τηλεοπτικά μέσα «ενημέρωσης» (ο ρόλος των οποίων στην ανάπτυξη του φαινομένου φασισμός φαντάζομαι πως κάποτε θα διερευνηθεί από σχετικούς με τα θέματα συντοπίτες μας μελετητές) προωθούν την εικόνα της παροχής βοήθειας, ως κύριο στοιχείο της φασιστικής δράσης, έστω και συμπληρώνεται με την αναφορά της ρατσιστικής λογικής της. Ένα άλλο στοιχείο που προβάλλουν είναι αυτό της βίας με τη χρήση της οποίας επιχειρείται η οποιαδήποτε πράξη, η λογική του «τσαμπουκά», που δε διαφέρει από αυτό που ακούς πολλές φορές να λένε διάφοροι στα καφενεία και στις «υπόγειες τις ταβέρνες». Η εικόνα συμπληρώνεται -φυσικό είναι- με το πλήθος που θα σταθεί στην ουρά για να τροφοδοτηθεί, θα χειροκροτήσει τους αρχηγούς, πολλές φορές θα βρίσει και θα χτυπήσει τους «αντιπάλους».

Εδώ γίνεται εμφανής ο παράγοντας ο οποίος με απασχολεί χρόνια τώρα και θα αποτελέσει το κύριο στοιχείο του προβληματισμού μου στο άρθρο αυτό: Ο παράγοντας «Εμείς»!

Οι περισσότεροι αναλυτές αφήνουν αυτόν τον παράγοντα έξω από τον προβληματισμό τους, με τη σκέψη πως «εμείς δε φταίμε» ή «εμείς τυφλωθήκαμε από την κρίση» ή «εμείς ακολουθήσαμε το δρόμο που η συμπεριφορά και οι επιλογές των πολιτικών άνοιξαν» (αν και αυτό το τελευταίο έχει δόση αληθείας, αλλά όχι προς την κατεύθυνση που συνήθως αναφέρεται). «Εμείς», λοιπόν! Δηλαδή τα πλάσματα που παρασυρθήκαμε και προωθούμε (δημοσκοπικά προς το παρόν) το φασισμό, είτε επειδή δεν μας δίδαξαν την ιστορία «σωστά», είτε επειδή «δεν υπάρχει πραγματική, αλλά μια άρρωστη δημοκρατία».

Το κύριο στοιχείο όμως, δεν είναι άλλο από την συμπεριφορά αυτής της κοινωνικής οντότητας που αναφέρω ως «Εμείς». Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι δεν υπάρχει συνειδητή δράση  των μερών του «Εμείς», αλλά αγελαία αποδοχή χωρίς κρίση, δεν υπάρχει αγώνας επίλυσης προβλημάτων, αλλά αναζήτησης της «έτοιμης λύσης», δεν υπάρχει διάθεση συν-μετοχής και κατά συνέπεια συν-αποδοχής της ευθύνης των μερών του «Εμείς», αλλά ανάθεση σε άλλους και της τροφοδότησης, αλλά και της διαμαρτυρίας.

Είναι φανερό πως αυτή η στάση συνδέεται τόσο με τη γενικότερη κουλτούρα του νεοέλληνα, που σχετίζεται με τον τρόπο συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους, όσο και με την αποδυνάμωση-συνειδητή-των εννοιών «δημόσιος χώρος» και «κοινωνία». Αυτό, παρά την κυριαρχία της ορθόδοξης άποψης του χριστιανισμού και έχει σημασία αυτό για τον τρόπο που αυτή η άποψη εγκιβωτίστηκε στην νεοελληνική κρατική λογική. Ένα από τα κύρια στοιχεία της «κοινωνικής» λειτουργίας είναι η τάση των «πολιτών» να αναθέτουν σε εκπροσώπους τους την ευθύνη της δράσης, επομένως και του ελέγχου των αποτελεσμάτων.

Αυτό θα πρέπει να μας οδηγήσει σε προβληματισμό. Είναι φανερό πως αυτή η στάση του «Εμείς» είναι που διευρύνει το φαινόμενο της αύξησης της (δημοσκοπικής έστω) φασιστικής «πρότασης». Όταν η «επίθεση» της «πρότασης» αυτής άρχισε, δεν υπήρχαν πλέον ούτε δομές κοινωνίας, ούτε πολλοί υπερασπιστές τους, πολύ -δε- περισσότερο δεν υπήρχαν σχεδιαστές μιας πορείας ενός κοινωνικού μέλλοντος. Έτσι ο μόνος τομέας δράσης που έμεινε είναι αυτός της διαμαρτυρίας και αυτός πάλι στη λογική της υποστήριξης-υποταγής σε μια άποψη στη διαμόρφωση της οποίας καθόλου δεν συνέβαλε.

Είναι λάθος να αφήνουμε τον παράγοντα «Εμείς» έξω από την εξίσωση, επειδή αυτή η κοινωνική οντότητα μπορεί να εντοπιστεί σε όλες τις κομματικές προτάσεις που υπάρχουν. Φαίνεται πως αυτή η συμπεριφορά του «Εμείς» αποτελεί ένα μάλλον εγγενές χαρακτηριστικό του, το οποίο εκδηλώνεται «θετικά» προς την εμφανώς πιο καθαρή μορφή φασισμού, ιδίως όταν η κοινωνική αυτή οντότητα βρεθεί σε ασταθή κατάσταση. Αν είναι έτσι, αυτό το χαρακτηριστικό θα πρέπει να ανιχνεύεται στις συμπεριφορές των μερών του «Εμείς» και σε περιόδους που προηγούνται των καταστάσεων μη-σταθερότητας.

Πρόδρομα φαινόμενα

Οπότε, η διερεύνηση του θέματος θα πρέπει να στραφεί αφενός σε προηγούμενες συμπεριφορές, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως πρόδρομα φαινόμενα και αφετέρου στην αναζήτηση της (πιθανής) αιτίας διαμόρφωσης αυτού του εγγενούς χαρακτηριστικού. Ο εντοπισμός, ίσως, θα μπορούσε να οδηγήσει στη διαμόρφωση μιας διαδρομής μέσα από την οποία η κοινωνική οντότητα «Εμείς» να μπορέσει να απαλλοτριώσει το επίκτητο αυτό χαρακτηριστικό της, αναπτύσσοντας άλλο ή άλλα, με τη χρήση των οποίων να συμβάλλει δυναμικότερα και ουσιαστικότερα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, οικοδομώντας έτσι μια σταθερή κοινωνική δομή.

Μια εικόνα της πολιτικο-κοινωνικής πραγματικότητας που είχε κυριαρχήσει στην περίοδο πριν από αυτή της αστάθειας, ήταν (και είναι χαραγμένη στη μνήμη μας) αυτή των μηχανισμών της καπιταλιστικής κυριαρχίας, των τραπεζών, να εκμαυλίζουν σωρηδόν τα μέλη της κοινότητας και να δημιουργούν καταστάσεις εθισμού και αγελαίας συμπεριφοράς. Τα διαφόρων ονομάτων δάνεια λειτούργησαν σαν τις σειρήνες της Οδύσσειας. Μόνο που ο «πολίτης» που δεχόταν την «επίθεση», αφενός δεν είχε την διάθεση να αντισταθεί και αφετέρου δεν είχε (τουλάχιστον) την προνοητικότητα του Οδυσσέα να δεθεί σε ένα κατάρτι ελέγχου.

Ο νεοέλληνας αφού πέρασε την «επαναστατική» του διέγερση, αλλοτριώθηκε και οδηγήθηκε στην ανάθεση των ευθυνών στους «ειδήμονες». «Τώρα», ειδικά τη δεύτερη περίοδο της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αφού του είχαν λύσει μια σειρά από ζητήματα, «μπορούσε να αναπαυθεί». Τόσο οι δεξιάς, όσο και οι αριστερής σκέψης δυνάμεις με τις δράσεις τους (παρά τα «εγερτήρια» που σάλπιζαν κατά καιρούς) συνεισέφεραν προς την κατεύθυνση της μεγιστοποίησης της αδράνειας. Η περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας η ανάθεση των πάντων στους «ειδικούς» και η χρηματοδότηση της ανάπαυσης του σώματος (κατά συνέπεια και της σκέψης), επιβλήθηκε από τους οικονομικούς μηχανισμούς του καπιταλιστικού κράτους και άρχισε να διαμορφώνει την κοινωνική οντότητα του «Εμείς» με εγγενές στοιχείο το επίκτητο χαρακτηριστικό. Αυτό, που τώρα οδηγεί σε συμπεριφορές που αναφέρθηκαν προηγουμένως, συμβάλλοντας στην διεύρυνση του φαινομένου του φασισμού.

Υπήρχαν, λοιπόν, πρόδρομα φαινόμενα που έδειχναν πώς διαμορφωνόταν η αλλοτριωμένη κοινωνική οντότητα, του «Εμείς», που έμαθε να «λειτουργεί» μέσω αντιπροσώπων. Μόνο που δεν τα βλέπαμε και όσοι τολμούσαμε να διατυπώσουμε άποψη εγρήγορσης, τοποθετούμασταν στο χώρο των γκρινιάρηδων που χαλούσαν την «πιάτσα» και ως βοήθεια, δεχόμασταν περιπαιχτικά από «φίλους», την πρόταση να πάρουμε ένα δάνειο για να πάμε διακοπές στο Dubai για να ηρεμήσουμε. Τώρα βέβαια, τα πράγματα άλλαξαν και πολλά κεφάλια σκύβουν με ντροπή, αλλά η κοινωνική οντότητα που συμβάλει στην εικόνα του φασισμού στην Ελλάδα, έχει πλέον διαμορφωθεί.

Όσο το «Εμείς» αναθέτει δικές του υποχρεώσεις σε άλλους, όσο εκχωρεί κομμάτια της ύπαρξής του σε εκπροσώπους, τόσο υποτάσσεται. Άμεση συνέπεια αυτής της εκχώρησης είναι ότι δε δρα υπεύθυνα, δε δρα μετά από επίγνωση των καταστάσεων, αλλά συμμορφώνεται σε μια άποψη που του επιβάλλεται. Από την άλλη μεριά η δράση του είναι περισσότερο συνδεδεμένη με την κάλυψη πρόσκαιρων επιδιώξεων, χωρίς να μπορεί να τις εντάξει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, σε ένα όραμα κοινωνικό. Έτσι δρα αυθόρμητα ατομικά και εντασσόμενο σε μια ομάδα-αγέλη στο πλαίσιο της οποίας αισθάνεται πως αποκτά ρόλο. Αυτό το ρόλο που του τον στέρησε η διαλυμένη κοινωνική πραγματικότητα. Διαμορφώνεται, λοιπόν, μια κατάσταση αγελαίου κομφορμισμού.

Το σχολείο

Στο βαθμό που οι διαχειριστές της εξουσίας δεν φροντίζουν να διαμορφώνονται συνθήκες που θα οδηγούν σε γνωστική απελευθέρωση, στο βαθμό που δεν συγκροτούνται δομές μέσα από τις οποίες τα άτομα ολοκληρώνονται σε δυναμικές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες, η έννοια «κοινωνία» υποχωρεί. Μετασχηματίζεται σε σύνολα-αγέλες που πολεμά και κατασπαράζει η μια την άλλη με φυσικό επακόλουθο την επικράτηση της λογικής του φασισμού. Η αναζήτηση μιας περισσότερο θεμελιώδους διεργασίας, που η ίδια η κρατική υπόσταση προωθεί, οδηγεί σχετικά εύκολα σε θεσμούς-θεμέλια, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν τη δική τους συνεισφορά στη διαμόρφωση συνθηκών κατάλληλων για την επικράτηση φασιστικών λογικών.

Δυο μηχανισμοί, η οικογένεια και το σχολείο, αυτό το δεύτερο με τη γενικότερη σημασία του ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, έχουν σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία κοινωνικής αλλοτρίωσης. Ειδικότερα το σχολείο, όχι μόνο ως μηχανισμός μέσα από τον οποίο οι διαχειριστές της εξουσίας προωθούσαν, με έντεχνο αλήθεια τρόπο, τις «αναγκαιότητες» που θα οδηγούσαν στην ενσωμάτωση του νέου χαρακτηριστικού, αλλά ακόμη και ως «οθόνη» προβολής της αλλοτριωμένης (πλέον) έκφρασης της νέας κοινωνικής οντότητας που διαμορφώθηκε.

Είναι εμφανής η αλυσιδωτή αντίδραση ενός διαρκώς τροφοδοτούμενου φαύλου κύκλου. Τον παρακολουθούμε με τη βοήθεια μιας σειράς από στοιχεία που συνδέονται τόσο με την οικογένεια, όσο και το σχολείο:

Όταν το νέο μέλος της οικογένειας βρίσκεται στην πολύ νεανική του περίοδο, οι γονείς του αγοράζουν -με την καθοδήγηση της τηλεόρασης- τα παιχνίδια τα οποία στην καλύτερη περίπτωση τα παίζουν μαζί γονείς και παιδιά. Με μια διαφορά: η παρουσία του γονιού δεν επιτρέπει το νέο βλαστάρι της οικογένειας να προσπαθήσει να λύσει το όποιο πρόβλημα παρουσιάζεται, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, μόνο του. Συνήθως το βοηθούν, του παρέχουν τη λύση έτοιμη(!), για να «κερδίσουν» χρόνο για άλλες δραστηριότητες. Μετά το καθηλώνουν σε μια τηλεόραση για να παρακολουθήσει κάποια κόμικς ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η παροχή έτοιμης της λύσης στο μικρό παιδί.

Όταν το μικρό πάει στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, ο γονιός θα το βοηθήσει να κάνει τις εργασίες του, ώστε να εντυπωσιάσει τη δασκάλα. Πρέπει να κερδίσει το Α και φυσικά δε θα πρέπει να κάνει κανένα λάθος. Το λάθος εξοβελίζεται, θεωρείται εχθρός, πρέπει να πολεμηθεί, πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία. Λίγο αργότερα, προς το τέλος της περιόδου φοίτησης στο δημοτικό, είτε επειδή ο γονιός δεν έχει χρόνο, είτε επειδή για ορισμένους γονείς αυξάνει η δυσκολία των μαθημάτων, το παιδί θα παραδοθεί σε ένα δάσκαλο, εκτός σχολείου, για να υποστηριχθεί στα μαθήματά του, αυτά δηλαδή που θα έπρεπε να κάνει μόνο του. Δε θα πρέπει να κάνει λάθος σε κάποια λύση, γιατί τότε θα τον περάσουν οι άλλοι και αυτό ο γονιός δεν μπορεί να το ανεχθεί.

Τέλος του δημοτικού και ο μαθητής που σε λίγο θα αρχίσει να φοιτά στο γυμνάσιο, θα οδηγηθεί σε κάποια φροντιστήριο ή κάποιος καθηγητής-πλέον-θα κληθεί για ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι. Το παιδί θα πρέπει να προετοιμαστεί, πρέπει να είναι έτοιμο για τα μαθήματα που θα κάνει λίγο αργότερα στο σχολείο. Δεν πρέπει να το περάσουν τα άλλα παιδιά και οι καθηγητές του σχολείου του να σχηματίσουν άσχημη εντύπωση για αυτό. Ο μαθητής αρχίζει να ενσωματώνει την αντίληψη της συνεχούς υποστήριξης σε κάθε μάθημα χωριστά. Εργάζεται για να λύσει πολλές ασκήσεις, αλλά δεν μπορεί να λύσει το Ένα πρόβλημα. Ο πνευματικός ευνουχισμός του αρχίζει να λειτουργεί.

Η φοίτηση στο λύκειο θα κάνει τα πράγματα πιο άγρια. Τώρα υπάρχει και η δικαιολογία: Ο μαθητής πρέπει να πάρει μεγάλο βαθμό και να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Το φροντιστήριο και το ιδιαίτερο, πολλές φορές και ο συνδυασμός τους, είναι συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ για τη φοίτηση στο λύκειο, ακόμη και από την πρώτη τάξη. Ο μαθητής εξακολουθεί να προπονείται σκληρά, ώστε να προηγείται από αυτά που θα τους μάθουν λίγο αργότερα στο σχολείο. Πρέπει να είναι έτοιμος. Φυσικά η διαδικασία ευνουχισμού του συνεχίζεται και πλέον είναι δύσκολο ακόμη και να σκεφτεί χωρίς βοήθεια κάποιου. Θέλει πάντα επιβεβαίωση της κάθε του κίνησης.

Όταν βρεθεί να εξετάζεται μόνος του και τα πράγματα δεν πάνε καλά, δεν θα αναζητηθούν τα αίτια, αλλά θα περισσέψουν οι δικαιολογίες. Το ήξερε το θέμα, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε. Τα θέματα ήταν δύσκολα και για αυτό το λόγο οι μέσοι όροι βρίσκονται κάτω από τη βάση κ.ο.κ.. Το θέμα είναι πως ο μαθητής -έφηβος πλέον- έχει μάθει να βρίσκεται υπό συνεχή υποστήριξη, είναι εξαρτημένος από κάποιον άλλο.

Δεν πειράζει θα αντιτείνουν κάποιοι, το θέμα είναι ότι θα περάσει στο πανεπιστήμιο και μετά όλα να προχωρήσουν ομαλά και ήρεμα. Δυστυχώς όμως η υποστήριξη είναι έτοιμη και σε αυτό το πλαίσιο. Εξω-πανεπιστημιακά φροντιστήρια, στα οποία απομνημονεύονται έτοιμα θέματα για να γράψει κάποιος στις εξετάσεις των διαφόρων μαθημάτων, εργασίες που τις κάνουν άλλοι, διατριβές που τις συγγράφουν εργαζόμενοι σε ομίλους φροντιστηρίων. Μετά το πτυχίο και η έξοδος στην «κοινωνία». Έτοιμος να ζητάει πάντα κάποια βοήθεια.

Ο φασισμός

Σε όλα τα εκπαιδευτικά επίπεδα επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο: Ο νεοέλληνας νέος λειτουργεί σε ένα σχήμα στο πλαίσιο του οποίου βρίσκεται συνεχώς κάτω από συνεχή υποστήριξη, στοιχείο στο οποίο μέγιστη ευθύνη έχει και η νεοελληνική οικογένεια και (φυσικά) το αποτέλεσμα είναι ο πνευματικός του ευνουχισμός. Το κράτος, από την άλλη μεριά, κάνει ότι είναι δυνατόν για να αναπαράγει τις ευνοϊκές συνθήκες για αυτό, διαμορφώνοντας με τα νομοθετήματά του ένα σχολείο βιαστή.

Οικογένεια και σχολείο συμμέτοχοι σε μια συνωμοσία κατά τη Γνώσης και τελικά κατά του ίδιου του μέλλοντος, δρουν έτσι ώστε να ευδοκιμούν οι συνθήκες εκείνες που θα οδηγήσουν σε άτομα που δεν θα μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα γύρω τους. Άτομα που δεν μπορούν να αντιληφθούν ένα πρόβλημα, να εντοπίσουν τα στοιχεία που υπάρχουν και να τα αξιοποιήσουν για να απαντήσουν στο πρόβλημα. Άτομα που παρατηρούν αμήχανα τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές διεργασίες και περιμένουν από άλλους να τους δείξουν το δρόμο.

Το πλέγμα των σχέσεων μεταξύ, έστω και, ορισμένων σταθερών παραμέτρων του κοινωνικού γίγνεσθαι, καθώς και το πλαίσιο που δημιουργείται και του οποίου η «αξία» είναι σαφώς πολλαπλάσια των συστατικών του, τρομάζει. Δεν τους ετοίμασε κανένας μηχανισμός έτσι ώστε να μπορούν να το αντιληφθούν και να το διαχειριστούν. Η εκπαίδευση, το σχολείο, δεν οδηγεί στη συγκρότηση μια γνωστικής κατάστασης η οποία να επιτρέπει να προσλαμβάνεται η (κοινωνική, πολιτική, οικονομική, πολιτιστική) πραγματικότητα. Έτσι είναι δύσκολο να τη γνωρίσει και να αλληλεπιδράσει μαζί της, συμμετέχοντας στη διαμόρφωση του μέλλοντος.

Το άτομο μένει μετέωρο. Η άγνοια ή η περιορισμένη γνώση, το καθιστά ανάπηρο να αντιληφθεί και έτσι στρέφεται σε ότι το «αναπαύει». Στρέφεται στο απλό, σε αυτό που μπορεί εύκολα να διαχειριστεί, στρέφεται στο λαϊκίστικο και λειτουργεί απλά εκτελώντας εντολές, μέσα σε ένα πλαίσιο συμμόρφωσης, συνήθως χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία με μια αγελαία συμπεριφορά και αναθέτει σε άλλους, στους «ειδικούς», τα σύνθετα. Η πόρτα στο φασισμό άνοιξε και δεν την άνοιξε καμιά κρίση, την άνοιξε το ίδιο το σχολείο, την άνοιξε το ίδιο το σύστημα στο οποίο «Εμείς» υπάρχουμε ως ένα από τα συστατικά του.

(πηγή: egnonews.blogspot.gr)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ Γ.Σ. ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (25/9/2013)

Η Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ χαιρετίζει τους συναδέλφους που με τον μεγαλειώδη αγώνας τους το προηγούμενο διάστημα διακήρυξαν την αποφασιστικότητά τους για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών.

Κανείς μαθητής εκτός σχολείου.

Κανείς εκπαιδευτικός δεν πλεονάζει.

Αυτό το πλαίσιο θα σημαδέψει τη δράση της ομοσπονδίας το επόμενο διάστημα.

Με τον αγώνα αυτό η ΟΛΜΕ έδωσε ένα σημαντικό αγωνιστικό μήνυμα στους εργαζόμενους, στους γονείς και στους μαθητές.

Η μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών έδωσε μήνυμα αγωνιστικού θάρρους και αυταπάρνησης στους μαθητές μας οι οποίοι θα διογκώσουν τον αυριανό «στρατό» της ανεργίας.

Έθεσε διλήμματα σε όλη την έκταση του εκπαιδευτικού συνδικαλιστικού κινήματος, στις μεγάλες ομοσπονδίες του δημοσίου και την ΑΔΕΔΥ.

Ανάγκασε την κυβέρνηση και το Υπ. Παιδείας  να μετακινηθεί οριακά στο ζήτημα των διαθεσιμοτήτων και του αριθμού των μαθητών στα τμήματα.

Υποχρέωσε  την κυβέρνηση να «ξεχάσει» – προς το παρόν- την επιστράτευση και να καταφύγει στις γνωστές συκοφαντίες.

Επανέφερε έστω και την έννοια της συλλογικότητας, του σωματείου, των γενικών συνελεύσεων και του ανίκητου ΕΜΕΙΣ, ιδιαίτερα στα μαζικά συλλαλητήρια και στα απεργιακά ποσοστά των πρώτων ημερών.

Έφερε στο προσκήνιο ΟΛΑ τα ζητήματα που αφορούν το δημόσιο σχολείο, τους μαθητές μας και τις εργασιακές σχέσεις.

Μήνυμα διαρκούς και ανυποχώρητου αγώνα για την ανατροπή των απολύσεων, των διαθεσιμοτήτων, των μετατάξεων, των υποχρεωτικών μετακινήσεων, της πολιτικής της απορρύθμισης και συρρίκνωσης του δημόσιου σχολείου.

Το αμέσως επόμενο διάστημα η ΟΛΜΕ και οι ΕΛΜΕ θα συνεχίσουν άμεσα την πολύπλευρη δράση (καταλήψεις, διαδηλώσεις) με προτεραιότητα τα πλεονάσματα που βγάζουν οι διευθύνσεις απαιτώντας να μην μετακινηθεί κανείς συνάδελφος μέσα από την ανάπτυξη τμημάτων (20 μαθητές ανά τμήμα) και των κατηργημένων δομών (ενισχυτική διδασκαλία, πρόσθετη διδακτική στήριξη, βιβλιοθήκες κ.λπ.).

Ταυτόχρονα, μέσα από τη λειτουργία και την αναβάθμιση των απεργιακών επιτροπών αγώνα θα δώσουμε βάρος στην παραπέρα συσπείρωση των συναδέλφων, στην ανάπτυξη του απεργιακού ταμείου, στην ενημέρωση γονιών και μαθητών για τις συνέπειες του νέου νόμου.

Επιμένουμε στα  μεγάλα κοινωνικά αιτήματα για το δημόσιο χαρακτήρα ΟΛΩΝ των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, ρεύμα, νερά κλπ).

Αγωνιζόμαστε για τη συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής, η οποία φτωχαίνει τη χώρα και το λαό μας.

Θέτουμε στο εκπαιδευτικό και σε όλα τα κοινωνικά κινήματα τη λογική και πρακτική του ενιαίου, μαζικού και ανυποχώρητου αγώνα, ο οποίος μπορεί να επιφέρει ανάσχεση, ρωγμές, κλονισμό και τελικά ανατροπή της πολιτικής.

Την Τετάρτη 2/10  απαντάμε στις υποχρεωτικές μετακινήσεις που προχωρά η κυβέρνηση με ενιαίο τρόπο, οργανώνοντας συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας τις περιφέρειες και διευθύνσεις εκπαίδευσης με ευθύνη των ΕΛΜΕ (συνεπικουρούμενες από τη τρίωρη στάση εργασίας από την  ΟΛΜΕ).

Την επόμενη εβδομάδα συνεχίζοντας τις πολύμορφες δραστηριότητες των ΕΛΜΕ μαζί με τους συλλόγους διδασκόντων για την ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών και των γονιών για τα προβλήματα της εκπαίδευσης που πρόβαλε ο απεργιακός μας αγώνας, καταλήγουμε την Παρασκευή 4/10 σε συγκεντρώσεις εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών που θα οργανώσουν οι ΕΛΜΕ  αφιερωμένες στην ημέρα του εκπαιδευτικού.

Ταυτόχρονα, είμαστε αλληλέγγυοι στους μαθητές που αγωνίζονται ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης και τους καλούμε να συμμετάσχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις.

Απαιτούμε άμεση συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας και τον προσκαλούμε σε ανοιχτό δημόσιο διάλογο.

Αμέσως μετά, καλούμε Γ.Σ. ΕΛΜΕ και Γ.Σ. Προέδρων που θα εκτιμήσουν τα αποτελέσματα του μεγάλου απεργιακού αγώνα και θα αποφασίσουν τη συνέχεια των αγωνιστικών κινητοποιήσεων του κλάδου με βάση τα αποφασισμένα αιτήματα και διεκδικήσεις, έχοντας ως αιχμή τις υποχρεωτικές μετακινήσεις, τις διαθεσιμότητες – απολύσεις και τις κινητοποιήσεις των μαθητών ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές αλλαγές.

Τέλος, οργανώνουμε συλλαλητήρια παντού τον Οκτώβριο, μεγάλες συναυλίες για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.

Συζητώντας τις δράσεις μας οργανώνουμε τις πρωτοβουλίες μας.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας!

(πηγή: alfavita.gr)