Σε βρέφος 16 μηνών εμφυτεύτηκε η μικρότερη τεχνητή καρδιά

Η μικρότερη τεχνητή καρδιά που έχει τοποθετηθεί μέχρι σήμερα εμφυτεύτηκε σε ένα βρέφος δεκαέξι μηνών και το κράτησε στη ζωή για δεκατρείς ημέρες, μέχρι να υποβληθεί σε κανονική μεταμόσχευση καρδιάς.

Το βρέφος έπασχε από μυοκαρδίτιδα, και από μια σοβαρή λοίμωξη του τεχνητού συστήματος υποβοήθησης της κοιλίας της καρδιάς που του είχε εμφυτευτεί προηγουμένως.

Η πρωτότυπη συσκευή βάρους 11 γραμμαρίων αποτελείται από μια αντλία από τιτάνιο. Η εμφύτευση της διήρκεσε οκτώ ώρες και ήταν εξαιρετικά πολύπλοκη.

Μετά από δεκατρείς ημέρες μια πραγματική μεταμόσχευση καρδιάς μπόρεσε να πραγματοποιηθεί με επιτυχία.

«Σχεδόν δύο μήνες μετά την επέμβαση, η υγεία του βρέφους είναι άριστη» δήλωσε ο καθηγητής Αμοντέο.

(πηγή: newsbomb.gr)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σε βρέφος 16 μηνών εμφυτεύτηκε η μικρότερη τεχνητή καρδιά

Το «αποτύπωμα» του αυτισμού κατέγραψε ηλεκτρονικός υπολογιστής

Το 90% φτάνει το ποσοστό επιτυχίας της διάγνωσης της πνευματικής διαταραχής

Το «αποτύπωμα» του αυτισμού κατάφεραν να εντοπίσουν επιστήμονες του νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης, μελετώντας ένα κοινό ηλεκτροεγκεφαλογράφημα με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Η μελέτη στοχεύει και υπόσχεται μία αντικειμενικότερη μέθοδο πρόωρης διάγνωσης του αυτισμού που θα συμβάλλει στην αντιμετώπισή του, αν και σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι απαραίτητες επιπλέον μελέτες για πιο ασφαλή συμπεράσματα.

Οι ερευνητές που μελέτησαν την ηλεκτρική δραστηριότητα στον εγκέφαλο περίπου 1.000 παιδιών ηλικίας δύο έως 12 ετών κατάφεραν να διακρίνουν σε ποσοστό 90% τα παιδιά που όντως είχαν αυτισμό από τα υπόλοιπα που δεν είχαν ανάλογο πρόβλημα.

Οι ερευνητές σκοπεύουν να επαναλάβουν τα πειράματά τους με μία δεύτερη ομάδα παιδιών που πάσχουν από το σύνδρομο Άσπεργκερ, που θεωρείται μία πιο ήπια μορφή αυτισμού. Συνήθως, οι άνθρωποι με Άσπεργκερ έχουν νοημοσύνη υψηλότερη του μέσου όρου και δυσκολεύονται λιγότερο να μιλήσουν σε σχέση με τους υπόλοιπους αυτιστικούς.

Η τεχνική υπολογιστικής ανάλυσης του εγκεφαλογραφήματος μπορεί επίσης, κατά τους Αμερικανούς ερευνητές, να κάνει έγκαιρη διάγνωση και στο κατά πόσο τα μικρότερα αδέλφια ενός παιδιού με αυτισμό κινδυνεύουν κι αυτά να εμφανίσουν ανάλογη διαταραχή.

(πηγή: 24h NewsRoom)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το «αποτύπωμα» του αυτισμού κατέγραψε ηλεκτρονικός υπολογιστής

Το πένθος στα παιδιά: Τι να περιμένουμε και πώς να το διαχειριστούμε

Γράφει η Αμαλία Λουίζου, MA Ψυχοθεραπεύτρια, Οικογενειακή Σύμβουλος Κέντρου Παιδιού Εφήβου Οικογένειας ΚΕΠΕΟ

Είναι πάντα άσχημο το συναίσθημα που βιώνουμε όταν χάνουμε κάτι που αγαπάμε. Ο θάνατος σημαίνει το οριστικό και αμετάκλητο τέλος μιας σχέσης που έχουμε αναπτύξει. Όσο πιο πολύ αγάπη νιώθουμε για αυτό που χάσαμε, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος που ακολουθεί. Η λύπη και το κενό που αισθανόμαστε εξαιτίας αυτής της αίσθησης απουσίας ονομάζετε «πένθος».

Αν το πένθος είναι μια δύσκολη εμπειρία για τους ενήλικες, οι οποίοι είναι πιο εξοικειωμένοι με τις αντιξοότητες της ζωής, αναλογιστείτε το βαθμό δυσκολίας που συναντά ένα παιδί όταν καλείται να κατανοήσει και να ξεπεράσει μια σημαντική απώλεια. Είναι λοιπόν σημαντικό να καταλάβουμε πόσο δύσκολο και διαφορετικό είναι να συλλάβει την έννοια του θανάτου και να διαχειριστεί τη λύπη του.

Στο κείμενο που ακολουθεί θα γίνει μια περιεκτική αναφορά στη διαδικασία του πένθους για ένα παιδί. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις συνθήκες της απώλειας και την ηλικία του. Όπως, επίσης, ότι δεν υπάρχει μια ίδια «συνταγή» για όλα τα παιδιά. Αυτά που θα διαβάσετε είναι μόνο κάποια σημαντικά στοιχεία που έχουν υποδείξει οι μελέτες.

Κατά τη διάρκεια του πένθους τα παιδιά περνάνε από διαφορετικά συναισθηματικά στάδια μέχρι να μπορέσουν να αποδεχτούν το γεγονός και να συνεχίσουν ομαλά τη ζωή τους. Το πρώτο συναίσθημα είναι η άρνηση, το παιδί αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα και τη μονιμότητα της απώλειας. Συνήθως την άρνηση την ακολουθεί το συναισθηματικό μούδιασμα, μια περίοδος κατά την οποία δεν ξέρει πώς να νιώσει, δεν ξέρει πώς να εκφράσει αυτό που αισθάνεται, με αποτέλεσμα να μένει παγωμένο και φαινομενικά αδιάφορο. Το τρίτο συναίσθημα είναι ο θυμός. Όλη αυτή η εσωτερική πίεση που έχει συσσωρευτεί ξεσπάει και το παιδί θυμώνει, θυμώνει με τις συνθήκες, θυμώνει με τους γύρω του, θυμώνει με τη ζωή. Εκεί βρίσκουμε κρυμμένο και το φόβο. Το φόβο για το άγνωστο, για το μη συνηθισμένο, το φόβο για το αβέβαιο μέλλον. Το παιδί μπορεί να αρχίσει να βλέπει τον κόσμο σαν κάτι ασταθές που δε του δίνει πια την ασφάλεια να μεγαλώσει ανέμελα και αυτό είναι κάτι που αν δεν αντιμετωπιστεί θα δημιουργήσει σημαντικές δυσκολίες στη μελλοντική διαμόρφωση κοινωνικών σχέσεων και στην αυτοπεποίθηση του. Νιώθει μπερδεμένο και ανήμπορο μέσα σε όλο αυτό. Πολλές φορές παρατηρούμε δυσκολίες στον ύπνο του, αδυναμία να μείνει μόνο του στο δωμάτιο του και έντονο φόβο για το σκοτάδι. Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις το παιδί αρχίζει να έχει έντονο άγχος και φόβο εγκατάλειψης και συμπεριφέρεται με τρόπο που συμπεριφέρονται παιδιά σε αρκετά μικρότερες ηλικίες. Τείνει να αποζητάει περισσότερη προσοχή και φροντίδα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι κάτι ανησυχητικό και ότι δίνοντας του την παραπάνω φροντίδα που θέλει το βοηθάμε να ξεπεράσει την ανασφάλεια που του δημιούργησε η απώλεια. Υπάρχουν πολλά παιδιά που μετά από ένα τέτοιο γεγονός εισάγουν το θάνατο στο παιχνίδι τους, με το να ξαπλώνουν και να μένουν ακίνητα και μετά να λένε χαριτολογώντας «νόμιζες ότι πέθανα, ε;». Άλλες φορές πιστεύουν ότι ακούν οι βλέπουν το χαμένο πρόσωπο, ότι τα συμβουλεύει ή ότι τα παρακολουθεί ενώ παίζουν. Όλα αυτά θεωρούνται συνηθισμένα και φυσικά επακόλουθα της διαδικασίας του πένθους και της εσωτερικής διεργασίας των συναισθημάτων της απώλειας. Τα παραπάνω συναισθήματα όπως και οι συμπεριφορές που τα ακολουθούν μπορεί να διαρκέσουν έως και έξη μήνες μετά το γεγονός. Αφού το παιδί πενθήσει για την απώλεια, θα έρθει η στιγμή που θα πει το τελικό αντίο. Το τελικό αντίο δε σημαίνει ότι ξεχνάει αυτόν που έφυγε και ότι δε θα νιώσει ποτέ ξανά ένα αίσθημα θλίψης, αλλά ότι κατά κύριο λόγο θα θυμάται και θα κρατάει τις όμορφες αναμνήσεις. Αν δούμε ότι το παιδί έχει πολύ σημαντικές δυσκολίες για μεγαλύτερο διάστημα είναι θεμιτό να συμβουλευτούμε έναν ειδικό.

Ακολουθούν κάποιες πρακτικές συμβουλές για τους γονείς, έτσι ώστε να μπορέσουν να βοηθήσουν το παιδί να διαχειριστεί το πένθος και να βγει πιο δυνατό και υγιές. Δεν είναι ανάγκη να γίνουν όλα και δε χρειάζεται να γίνουν ταυτόχρονα, μην ξεχνάτε ότι υπάρχει ο χρόνος και ο χώρος για το κάθε τι.

  • Εξηγείστε στο παιδί τι σημαίνει θάνατος.
  • Για πολλά παιδιά η ιδέα του παράδεισου και του ουρανού είναι πολύ καθησυχαστική. Φράσεις όπως «θα είναι στον Παράδεισο και θα μας στέλνει την αγάπη του από εκεί» είναι πολύ βοηθητικές.
  • Μιλήστε στο παιδί για την απώλεια και μοιραστείτε μαζί του τα γεγονότα με τρόπο που να μπορεί να τα καταλάβει.
  • Αφήστε το να συμμετάσχει σε όποια διαδικασία επιθυμεί όπως κηδεία, μνημόσυνο, συλλογή αντικειμένων για όσο θελήσει.
  • Λύστε του τις απορίες με υπομονή και σαφήνεια όσες φορές και αν σας ρωτήσει.
  • Ρωτήστε το για τα συναισθήματα του και για το πώς αντιλαμβάνεται το θάνατο.
  • Μοιραστείτε και τα δικά σας συναισθήματα. Έτσι το βοηθάτε όχι μόνο να μη νοιώθει μόνο του αλλά και να μπορέσει να εξωτερικεύσει και τις δικές του σκέψεις και συναισθήματα.
  • Προσπαθήστε να είστε μαζί του και να το φροντίσετε με αγάπη.
  • Πείτε του ότι αυτά που σκέφτεται και αισθάνεται είναι φυσιολογικά και δε θα πρέπει να τα κρύβει.
  • Προσπαθήστε να μη γίνουν επιπλέον δραστικές αλλαγές στην καθημερινότητα του. Μετακομίσεις, έντονες αλλαγές στις συνήθειες και στο πρόγραμμα του είναι πιθανό να καθυστερήσουν την επούλωση.
  • Βοηθήστε το να κρατήσει ζωντανή την ανάμνηση αυτού που χάθηκε, είτε με το να κοιτάζετε μαζί χαρούμενα βίντεο και φωτογραφίες ή να διατηρήσετε κάποιες ευχάριστες συνήθειες.
  • Μην ξεχνάτε ότι είναι παιδιά και ακόμα χρειάζονται καθοδήγηση και οριοθέτηση, μπορείτε να είστε πιο ελαστικοί χωρίς όμως να τα κακομάθετε.

Το αίσθημα της απώλειας και η διαδικασία του πένθους είναι πολύ δύσκολα για ένα παιδί. Υπάρχουν διαφορές στη διαδικασία του πένθους του κάθε παιδιού, οι οποίες έχουν να κάνουν με το πόσο κοντινό ήταν το πρόσωπο που χάθηκε, με τον τρόπο που χάθηκε, με τον τρόπο που έγινε η ανακοίνωση και με την ηλικία του παιδιού. Οι μελέτες έχουν υποδείξει κάποια σημεία πένθους που τείνουν να είναι κοινά σε πολλές περιπτώσεις όπως επίσης και κάποιες πρακτικές που έχουν προβεί βοηθητικές στην διαχείριση του παιδικού πένθους. Το πιο σημαντικό είναι να δείχνουμε στο παιδί ότι θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα το αγαπάει και θα το φροντίζει.

(πηγή: www.kepeo.com)

Share
Κατηγορίες: ΨΥΧΟΛΟΓΗΜΑΤΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το πένθος στα παιδιά: Τι να περιμένουμε και πώς να το διαχειριστούμε

Όλο και λιγότερο γυμνάζονται οι νεότερες γενιές

Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ότι η επόμενη γενιά δε θα σηκώνεται από τον καναπέ

Μελέτη του πανεπιστημίου του Newcastle σε μαθητές έδειξε ότι τα κορίτσια ηλικίας από 8 έως 10 ετών γυμνάζονται μόλις 17 λεπτά την ημέρα, ενώ τα αγόρια ασκούνται μερικά λεπτά παραπάνω φτάνοντας συνολικά τα 24 λεπτά την ημέρα! Το χρονικό αυτό διάστημα είναι κατά πολύ μικρότερο από τη μία ώρα καθημερινής άσκησης που προτείνουν οι ειδικοί.

Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ότι η επόμενη γενιά δε θα σηκώνεται από τον καναπέ, επιλέγοντας τα παιχνίδια στους υπολογιστές από το να παίζουν για παράδειγμα ποδόσφαιρο με τους φίλους τους.

Στη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLoS ONE, συμμετείχαν 508 μαθητές, αγόρια και κορίτσια, και τα ευρήματα έδειξαν ότι αφιέρωναν κατά μέσο όρο μόνο το 4% του χρόνου τους στην άσκηση.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα παιδιά ηλικίας από 5 έως 18 ετών θα πρέπει να ασκούνται τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα, σε μέτρια έως έντονη ένταση, (έντονο περπάτημα, χορός, ποδηλασία). Επίσης θα πρέπει να κάνουν ασκήσεις που ενδυναμώνουν τους μύες και τα κόκαλα (όπως καθίσματα) τρεις φορές την εβδομάδα.

Σε ό,τι αφορά τους ενήλικες, θα πρέπει να κάνουν γυμναστική τουλάχιστον 30 λεπτά τουλάχιστον πέντε φορές την εβδομάδα.

(πηγή: 24h NewsRoom)

Share
Κατηγορίες: Το παιδί και τα μάτια σας! | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Όλο και λιγότερο γυμνάζονται οι νεότερες γενιές

Η εξοικείωση του παιδιού με το υγρό στοιχείο

Συμβουλές για να αισθανθεί άνετα στη θάλασσα

Οι πρώτες εμπειρίες ενός παιδιού στη θάλασσα είναι καθοριστικές για τη σχέση που θα αναπτύξει με το υγρό στοιχείο. Μπορείτε, με κύριο άξονα το παιχνίδι, να το βοηθήσετε να εξοικειωθεί με το νερό, να μάθει να κολυμπάει και να απολαμβάνει τη θάλασσα με ασφάλεια και χωρίς φόβο.

Ακολουθήστε τις παρακάτω πρακτικές συμβουλές και περάστε μαζί με το παιδί ευχάριστες ώρες στην παραλία.

Η εξοικείωση με το νερό

Πριν την εξόρμηση στην θάλασσα καλλιεργείστε του ένα κλίμα χαράς. Μιλήστε του για τα παιχνίδια με νερό και πύργους στην άμμο.

Αρχικά, παίξτε μαζί του σε μεγάλη απόσταση από την άκρη της θάλασσας φροντίζοντας να έχετε οπωσδήποτε κουβαδάκια και θαλασσινό νερό και να το βρέχετε.

Από μέρα σε μέρα –και όχι από λεπτό σε λεπτό– πλησιάστε μέτρο-μέτρο τη θάλασσα.

Σε καμία περίπτωση μην πιέσετε το παιδί να μπει στη θάλασσα και ποτέ μην επιχειρήσετε να το βουτήξετε με το ζόρι. Μία τέτοια κίνηση μπορεί να το κάνει να αντιπαθήσει τη θάλασσα (και εσάς) για πολύ καιρό.

Ακόμη κι αν είναι αλήθεια μην δείξετε στο παιδί ότι φοβάστε το νερό. Ο πανικός σας όχι μόνο εκλαμβάνεται από το παιδί αλλά μεταδίδεται σαν… «ίωση».

Μην του δείχνετε ότι θέλετε διακαώς να κολυμπήσει. Κάντε την… αδιάφορη!

Αποφύγετε τις θάλασσες με κύμα, παγωμένα νερά και βράχια.

Όταν θα φτάσετε κοντά στη θάλασσα, ακουμπήστε πρώτα τα μέλη (πόδια-χέρια) στο νερό και μετά παίξτε στα ρηχά (αφιερώστε λίγες ημέρες σε αυτήν την θέση).

Όταν δείτε ότι το παιδί δεν φοβάται πια, πάρτε το από το χέρι και περπατήστε σε ρηχά νερά.

Μπείτε αργά στο νερό κρατώντας το παιδί στην αγκαλιά, όρθιο ή στο πλάι, μιλώντας του ήρεμα, χαμογελώντας κι έχοντας στραμμένο το πρόσωπό του προς το δικό σας.

Τα μπρατσάκια ή το σωσίβιο δεν χρειάζονται πριν εξοικειωθεί το παιδί με τη θάλασσα κι αυτό θα γίνει ευκολότερα αν νιώσει ασφαλές στην αγκαλιά σας.

Βυθίστε σιγά σιγά ολόκληρο το κορμί του μέσα στο νερό, το οποίο δεν θα πρέπει να ξεπερνά τους ώμους του.

Μην το κρατάτε στάσιμο, αλλά μετακινήστε το μαλακά μέσα στη θάλασσα και κάντε διάφορα παιχνίδια με τα χέρια και τα πόδια.

Αν το παιδί δεν θέλει να μπει με τίποτα στο νερό θα πρέπει να υποχωρήσετε και να αποχωρήσετε από την παραλία αναβάλλοντας την επιχείρηση «μπάνιο» για την επόμενη ημέρα…

Θυμηθείτε

Στα μεγαλύτερα του ενός έτους παιδιά, αρέσει περισσότερο να παίζουν με την άμμο στην ακροθαλασσιά και λιγότερο να κολυμπούν. Επιτρέψτε τους αυτήν την ελευθερία.

Μην βιάζεστε να κολυμπήσουν τα παιδιά σας. Θα το κάνουν όταν είναι έτοιμα.

Απολαύστε το μπάνιο σας δίνοντας την υπευθυνότητα της επιτήρησης του παιδιού σας στον σύντροφό σας ή σε κάποιον άλλον ενήλικο διότι η θάλασσα είναι χώρος ψυχαγωγίας και για εσάς.

(Πηγή: noikokyra.gr)

 

Share
Κατηγορίες: Το παιδί και τα μάτια σας! | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η εξοικείωση του παιδιού με το υγρό στοιχείο