paidevo.gr | parents

Γράφει η Άσπα Μητρακάκη, Ειδική Παιδαγωγός – Κοινωνική Ανθρωπολόγος ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολίων/δυσλεξίας

Παρουσιάζονται 10 πρακτικές οδηγίες για γονείς που έχουν παιδιά με Διάσπαση Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα. Αναφέρονται στην ομαλή καθημερινή αλληλεπίδραση των γονιών με τα παιδιά τους.

1. Τονίστε την καλή συμπεριφορά. Για παράδειγμα αν κάθεται στον καναπέ και περιμένει να ετοιμαστεί το φαγητό αλλά παράλληλα μαλώνει με τον αδερφό του ή κάνει φασαρία μην τονίσετε μόνο το τελευταίο γεγονός. Θυμηθείτε πρώτα να επαινέσετε ότι κάθεται στον καναπέ και περιμένει και μετά ζητήστε του να κάνει και το επιπλέον πχ. ησυχία.

2. Αγνοήστε όσο μπορείτε τις ασήμαντες «κακές» συμπεριφορές. Αν θέλετε να αλλάξετε σημαντικά άσχημες συμπεριφορές πρέπει πρώτα να μπορείτε να προσπερνάτε τις απλά «ενοχλητικές» συμπεριφορές πχ. πειράγματα, λίγο θόρυβο για να δώσετε σημασία σε αυτές που μπορεί να γίνουν επικίνδυνες.

3. Ανατροφοδοτήστε το παιδί με στοιχεία για την συμπεριφορά του. Αν βλέπετε ότι ξεκινάει μια συμπεριφορά που θα οδηγήσει στα γνωστά αποτελέσματα σταματήστε και εξηγήστε στο παιδί τι κάνει και τι πρέπει να αλλάξει πχ. βάλε τα πόδια στο πάτωμα όχι στην καρέκλα. Αν δεν γνωρίζει τι πρέπει να αλλάξει θα ανακυκλώνει τον ίδιο «φαύλο κύκλο».

4. Ανατροφοδοτήστε με αυτά τα στοιχεία όσο πιο συχνά μπορείτε. Κάθε φορά θα πρέπει να είστε συγκεκριμένοι στο τι πρέπει να αλλάξει το παιδί. Η απλή οδηγία «συμμορφώσου» δεν βοηθάει.

5. Πάντα τονίζουμε πρώτα την καλή συμπεριφορά και μετά αυτο που δεν μας αρέσει.

6. Αναπτύξτε ρουτίνες. Όπως πχ. συγκεκριμένη ώρα για να σηκωθεί, να φάει, να διαβάσει κτλ. Πρέπει να υπάρχει περιθώριο χρόνου μέχρι να συνηθίσει στην ρουτίνα γιατί το παιδί δεν μπορεί να κάνει τα πράγματα αυτά στον χρόνο που επιθυμείτε. Οι ιεροτελεστίες βοηθούν για να να αποτυπωθούν περισσότερο βιωματικά στα παιδιά αυτά οι υποχρεώσεις τους πχ. » Στις 9:00 πλένουμε τα δόντια μας και μετά διαβάζουμε το παραμύθι που θες.»

7. Σημειώστε και αναρτήστε μέχρι 3 κανόνες. Μπορείτε να αναρτήσετε σε εμφανές σημείο ένα σημείωμα με 3-4 κανόνες (όχι περισσότερους) που θεωρείτε σημαντικούς. Κάθε φορά που παραβίασε κάποιον μπορείτε όχι μόνο να τον λέτε αλλά και να τον δείχνετε.

8. Προνοήστε για τα προβλήματα. Είναι χρήσιμο να έχετε συγκεκριμένους κανόνες για κάθε μέρος που πρόκειται να πάτε με το παιδί και γνωρίζετε ότι είναι πολύ πιθανό να διασπαστεί και να υπερδιεγερθεί πχ. Super Markets, εστιατόρια κτλ. Όλα τα μέρη που έχουν έντονη κινητικότητα και πολλαπλά ερεθίσματα βρίσκονται στα «υψηλής επικινδυνότητας μέρη». Είναι λοιπόν χρήσιμο να ξέρει από πριν τι περιμένετε να μην κάνει. Ανάλογα θα πρέπει να έχει μια επιβράβευση ή ένα κόστος.

9. Λάβετε υπ’ όψιν την ανάγκη που θέλει να ικανοποιήσει. Κάθε φορά που το παιδί κάνει κάτι «ακατάλληλο» πχ, φωνάζει, καταλήγει σε κρίση θυμού κτλ. υπάρχει μια ανάγκη που θέλει να καλύψει, ένα αίτημα αλλά δεν ξέρει να το ζητήσει με τον κατάλληλο τρόπο. Επομένως πρέπει πρώτα να καταλάβετε τι είναι αυτό που θέλει και χρειάζεται και μετά να του μάθετε να το ζητάει με τον κατάλληλο τρόπο.

10. Μην παραιτήστε. Πολλές φορές αποδεικνύεται αρκετά δύσκολο να πρέπει να θυμάσαι να κάνεις όλα αυτά κάθε μέρα και να μην πετυχαίνουν κάθε φορά. Για αυτό αναζητήστε τους μηχανισμούς αντιμετώπισης του δικού σας θυμού πχ. πηγαίνετε ένα σύντομο περίπατο όταν η κρίση τελειώσει. Είναι όμως σημαντικό να υπάρχει συνέπεια στο τι ζητάς και πως το ζητάς για να μην συνεχίζεται η ανακύκλωση των ίδιων προβλημάτων.

(πηγή: xeniglossa.gr)

Γράφει η Αμαλία Λουίζου, ΜΑ Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος Κέντρο Παιδιού Εφήβου Οικογένειας

Η αισιοδοξία είναι μια στάση ζωής που όχι μόνο προκαλεί θετικά συναισθήματα αλλά έχει και άμεση συσχέτιση με την καλή υγεία.

Πολλές έρευνες υποστηρίζουν τα θετικά αποτελέσματα της αισιοδοξίας στην ανθρώπινη ζωή. Έρευνα που είχε διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι το 2001, υπέδειξε ότι η θετική στάση ζωής κατά τη νεαρή ηλικία, προάγει τη μακροζωία.

Επιπλέον, το πρακτορείο Reuters μας ενημερώνει ότι οι έφηβοι που ακλουθούν μια πιο αισιόδοξη στάση ζωής όσων αφορά τον εαυτό τους και τον κόσμο, έχουν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης.

Μια ακόμα έρευνα στο πανεπιστήμιο του Κορνέλ, μας ενημερώνει ότι η θετική στάση ζωής και η αισιοδοξία αποτελούν ισχυρό αντίδοτο για το στρες, τον πόνο και την ασθένεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής.

Η εξάλειψη του στρες είναι πολύ σημαντική ,καθώς το στρες έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη επικίνδυνων συμπεριφορών στην εφηβεία όπως υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και αντικοινωνική συμπεριφορά.

Τι είναι όμως αυτό που βοηθάει τα παιδιά να υιοθετήσουν μια πιο αισιόδοξη στάση ζωής;

Όπως μας ενημερώνουν οι επιστήμονες, ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι οι γονείς και η δική τους προδιάθεση. Η αισιοδοξία είναι μια ικανότητα που πλάθετε κατά την παιδική ηλικία, και καθώς τα παιδιά είναι μικρά σφουγγαράκια που απορροφούν ότι βλέπουν από το περιβάλλον τους. Η αισιόδοξη στάση των γονέων προς τη ζωή και τα γεγονότα είναι κάτι που τα παιδιά αντιγράφουν.

Μικρές συμβουλές για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι αισιόδοξα

Ακούστε τα παιδιά σας:

Να ακούτε τα παιδιά σας όχι μόνο με τα αυτιά αλλά και με το μυαλό σας. Να θυμάστε ότι τα μικρά παιδιά δεν έχουν αναπτύξει ακόμα πλήρως το λεξιλόγιο τους και την έκφραση τους.

Όταν, λοιπόν, το παιδί σας, σας λέει «μισώ τα μαθηματικά» στην πραγματικότητα πιθανότατα να σας λέει «Δε τα καταλαβαίνω, πως μπορώ να τα μάθω καλύτερα;». Είναι ευθύνη του γονέα να καταλάβει τι θέλει να πει το παιδί και να το μάθει να εκφράζεται και να καταλαβαίνει ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια θετική λύση.

Μη βάζετε ταμπέλες:

Τα παιδιά τείνουν να ικανοποιούν ή να μην ικανοποιούν τις προσδοκίες των γονέων τους. Είναι θεμιτό να το σκεφτείτε καλά πριν πείτε «η Μαρία μας είναι πολύ ντροπαλή», καθώς αυτή η φράση θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για τη διαμόρφωση της ταυτότητας της. Οι αρνητικές ταμπέλες που βάζουμε στα παιδιά μας μπορεί να είναι βλαβερές για την άποψη που σχηματίζουν για τον εαυτό τους και έμμεσα ενδυναμώνουμε τη συμπεριφορά που δε μας αρέσει.

Αναδιατυπώστε:

Οι έφηβοι έχουν την ανάγκη να τους παίρνουν στα σοβαρά και για να μπορέσουμε να έχουμε μια καλή επικοινωνία μαζί τους πρέπει να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα τους.

Για παράδειγμα αν το έφηβο παιδί σας, σας λέει «μισώ το σχολείο», δεν είναι πραγματικό να απαντήσετε ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να το βοηθήστε να καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτό που δεν του αρέσει και να το βοηθήσετε να φέρει μόνο του παραδείγματα των θετικών στοιχείων της σχολικής ζωής (ίσως κάποιοι φίλοι ή κάποια μαθήματα που του αρέσουν).

Ψάξτε για τη θετική πλευρά:

Είναι υψίστης σημασίας να δείξουμε στα παιδιά ότι το κάθε τη έχει και αρνητική αλλά και θετική πλευρά και να τα ενθαρρύνουμε να ψάχνουν για το θετικό αντίκτυπο της κάθε κατάστασης.

Για παράδειγμα ένα παιδί που δεχόταν βία στο σχολείο είπε στη μαμά του «ο κόσμος είναι ένα απαίσιο μέρος», η απάντηση της μαμάς, η οποία είναι και η σωστή, ήταν «Ναι, υπάρχουν άσχημα πράγματα, αλλά πρέπει πάντα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και για τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν και να ξέρεις ότι συμβαίνουν καθημερινά!»

Όπως μας ενημερώνει η διευθύντρια του παιδιατρικού νοσοκομείου του Σηάτλ, Leslie Walker «η αισιοδοξία και η ελπίδα είναι δύο πολύ κοντινές έννοιες και είναι κάτι που ενώ θα έπρεπε, εμείς οι γονείς δεν αφιερώνουμε χρόνο για να εξετάσουμε. Αυτά όμως, είναι τα βασικά στοιχεία που κάνουν το παιδί να ξυπνάει κάθε πρωί και να συνεχίζει την προσπάθεια». Και θα ήθελα να προσθέσω αυτά τα στοιχεία κάνουν κι εμάς τους ίδιους να ξυπνάμε κάθε πρωί και να συνεχίζουμε την προσπάθεια!

Υιοθετήστε, λοιπόν, μια πολύ θετική στάση ζωής γιατί όχι μόνο η δική σας ζωή θα γίνει πιο όμορφη, αλλά και γιατί με αυτόν τον ευχάριστο τρόπο θα προφυλάξετε το παιδί σας από πολλούς κινδύνους.

(πηγή: www.kepeo.com)