paidevo.gr | parents

ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑΤΡΟΥ

Ένα δράμα ζουν κυρίως στα δημόσια νοσοκομεία πολλοί γιατροί που έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με ανθρώπους που υποφέρουν από ασθένειες, τραυματισμούς αλλά και … από την κρίση‼!

Αποκαλυπτική και γεμάτη απόγνωση είναι η παρακάτω μαρτυρία γιατρού:

«Όταν συνταγογραφώ, λέω στον ασθενή πότε πρέπει να πάρει τα φάρμακά του. Κι όταν του συστήνω «μετά το φαγητό» παίρνω τη δραματική απάντηση: «Ποιο μετά το φαγητό, αφού δεν έχω να φάω;»».

«Εκεί με πιάνει η απελπισία, συνέχισε η γιατρός. Κάποια φάρμακα, που δεν μπορούν να τα αγοράσουν οι άρρωστοι, μπορούμε να τα εξοικονομήσουμε, έστω με ζητιανιά. Το φαγητό όμως δεν μπορούμε. Έχουμε αρρωστήσει και εμείς πια».

(πηγή: makeleio.gr)

Ερευνητές από το τμήμα Ψυχολογίας του Λουθηρανικού πανεπιστήμιου του Ειρηνικού με επικεφαλής την καθηγήτρια Κρίστιν Μουρ, μελέτησαν 40 βρέφη από τις ΗΠΑ και από τη Σουηδία, μιας ημέρας (δηλαδή είχαν γεννηθεί το πολύ πριν από 30 ώρες) και έκαναν τη δημοσίευση των διαπιστώσεων τους στο περιοδικό παιδιατρικής, Acta Paediatrica. Σύμφωνα λοιπόν με τη μελέτη, τα μωράκια μπορούσαν να ξεχωρίσουν τους ήχους της γλώσσας που μιλούσε η μητέρα τους πολύ πιο εύκολα από όσο πιστευόταν.

Τα βρέφη, από το μαιευτήριο ακόμη, άκουγαν διάφορες ηχογραφημένες φωνές τόσο στη μητρική γλώσσα τους, όσο και σε άλλες ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια οι γιατροί παρατηρούσαν πόση ώρα τα μωράκια ρουφούσαν την πιπίλα τους με το στοματάκι τους. Όταν το μωράκι άκουγε τη μητρική του γλώσσα (δηλαδή τη γλώσσα που είχε συνηθίσει να ακούει από την κοιλιά της μητέρας του) δεν κρατούσε την πιπίλα στο στόμα του για πολύ ώρα. Όταν άκουγε ξένες γλώσσες, δεν αποχωριζόταν την πιπίλα του.

Τη διαδικασία αυτή οι επιστήμονες την ερμήνευσαν ότι στο άκουσμα οικείων ήχων το βρέφος νιώθει πιο άνετα. Μάλιστα διαπιστώθηκε ότι ο εγκέφαλος αναπτύσσει τους μηχανισμούς της ακοής κατά την 30η εβδομάδα της κύησης και 10 εβδομάδες πριν γεννηθούν ακούνε και ξεχωρίζουν την ομιλία της μητέρας τους. Διαπίστωσαν επίσης ότι τα φωνήεντα της μητρικής γλώσσας είναι πιο οικεία από τα σύμφωνα.

«Είναι η πρώτη έρευνα που δείχνει ότι τα έμβρυα μαθαίνουν, προτού γεννηθούν, τους ιδιαίτερους ήχους της μητρικής γλώσσας. Έτσι, η μελέτη μας μετατοπίζει την μετρήσιμη αναγνώριση των ήχων της γλώσσας από τους έξι περίπου μήνες της ζωής του μωρού στο προγεννητικό στάδιο», δήλωσε η Μουν.

(πηγή: Iatropedia.gr)

Έκθεση του Εθνικού ερευνητικού Συμβουλίου και του Ινστιτούτου Ιατρικής των ΗΠΑ αποκαλύπτει σε ποια χώρα οι κάτοικοι… πάσχουν από τις περισσότερες ασθένειες, νοσούν συχνότερα, πεθαίνουν νωρίτερα και η χώρα αυτή είναι οι ΗΠΑ, από τη στιγμή που θα γεννηθεί κάποιος μέχρι τα 75 του χρόνια. Οι επιστήμονες μάλιστα που έκαναν την έρευνα σε αρκετές περιπτώσεις έπεσαν από τα σύννεφα αφού ακόμη και οι πλουσιότεροι Αμερικάνοι, ακόμη και εκείνοι που έχουν ασφάλεια υγείας, είναι λιγότερο υγιείς από αντίστοιχους πολίτες άλλων κρατών. Στην έκθεση έγινε σύγκριση της υγείας των κατοίκων των ΗΠΑ, με εκείνες των κατοίκων της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ιαπωνίας καθώς επίσης και με χώρες που ευημερούν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν στην τελευταία θέση. Η έρευνα εξέταζε 9 παράμετρους όπως η βρεφική θνησιμότητα και τα ελλειποβαρή νεογέννητα, οι τραυματισμοί και οι ανθρωποκτονίες, η εγκυμοσύνη στην εφηβεία και τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, τα κρούσματα του ιού HIV και του AIDS, οι θάνατοι που συνδέονται με τη χρήση ναρκωτικών, η παχυσαρκία και ο διαβήτης, τα καρδιακά νοσήματα, οι χρόνιες παθήσεις των πνευμόνων και η ανικανότητα. Στις ΗΠΑ εμφανίζεται επίσης και το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας βρεφών μεταξύ των πλούσιων χωρών παρά το γεγονός ότι δαπανώνται περισσότερα χρήματα στο τομέα της υγείας από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

(πηγή: tromaktiko.gr)

Μπορούν τα συναισθήματα αγάπης να νικήσουν τον σωματικό πόνο; Αμερικανοί και Καναδοί επιστήμονες λένε ναι! Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι η αγάπη μπορεί να… καταπραΰνει τον ψυχικό πόνο. Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν πως αποδεδειγμένα πλέον, μέσω δύο ερευνών, η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο και στον σωματικό πόνο.

Η πρώτη έρευνα έγινε από ερευνητές του Τμήματος Ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες (UCLA) με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας Ναόμι Αϊζενμπέργκερ και βασίστηκε στις αντιδράσεις 25 εθελοντριών γυναικών. Στο πρώτο πείραμα, οι επιστήμονες άσκησαν πόνο στο μπράτσο των γυναικών, ενώ η κάθε μια κρατούσε το χέρι του αγαπημένου της, ενός άγνωστου ξένου ή απλώς έσφιγγε μια μπάλα. Αποτέλεσμα;

Οι γυναίκες που κρατούσαν το χέρι του φίλου τους ένιωσαν λιγότερο πόνο σε σχέση με τις άλλες δύο ομάδες. Στο δεύτερο πείραμα που έγινε από την ίδια ομάδα, οι ερευνητές, πάλι με άσκηση πόνου, απέδειξαν πως εθελόντριες που είχαν μπροστά τους την εικόνα του αγαπημένου τους ένιωσαν λιγότερο πόνο συγκριτικά με εκείνες που έβλεπαν τη φωτογραφία ενός ξένου άνδρα ή μιας καρέκλας. Η δεύτερη έρευνα που διενεργήθηκε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ στον Καναδά, με επικεφαλής τον Ματιέ Ρόι, έδειξε ότι η δύναμη του μυαλού μπορεί να ελέγξει αισθητά τον πόνο. Έτσι, 13 εθελοντές υπεβλήθησαν σε μικρής έντασης ηλεκτροσόκ, ενώ παράλληλα έβλεπαν όμορφες, άσχημες ή ουδέτερες εικόνες, ενώ την ίδια στιγμή οι ερευνητές παρακολουθούσαν την εγκεφαλική τους δραστηριότητά με μαγνητική τομογραφία.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως όσοι έβλεπαν εικόνες αγάπης, ανέφεραν λιγότερο πόνο, ενώ, αντίθετα, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ μεγάλωνε, όταν έβλεπαν δυσάρεστες εικόνες.

(πηγή: moodhackers.blogspot.com)

Για όσους ακόμα αναρωτιούνται ποια είναι τα σημαντικά στη ζωή

Ένα γράμμα για τη μάχη που έδωσε με τη ζωή και που έκανε τη μητέρα του να ξεσπάσει σε λυγμούς, έγραψε 12χρονο αγόρι στη Βρετανία. Οι γιατροί διέγνωσαν ότι ο Charlie Williams από το Boxford είχε όγκο στο κεφάλι όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Έκτοτε, ο μικρός Charlie έδινε καθημερινά τη δική του μάχη.

Υπεβλήθη σε κρίσιμη επέμβαση διάρκειας επτά ωρών σε συνδυασμό με ραδιοθεραπεία που έκανε δύο φορές την ημέρα για πέντε εβδομάδες καθώς και χημειοθεραπεία κάθε έξι εβδομάδες για ένα χρόνο.

Μάλιστα αναγκάστηκε να χάσει και δύο χρόνια από το σχολείο εξαιτίας επιπλοκών στην υγεία του. Σήμερα, ο Charlie είναι καλά στην υγεία του και μπορεί όπως και όλα τα παιδιά της ηλικίας του να παίζει ποδόσφαιρο με τους συμμαθητές του και να κάνει βόλτες με το ποδήλατο του.

Το γράμμα του Charlie έδωσε στη δημοσιότητα η μητέρα του για να κάνει τα παιδιά και τους ανθρώπους γενικότερα που είτε είναι υγιείς ή αντιμετωπίζουν ένα οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, να αναθεωρήσουν τη στάση τους απέναντι στη ζωή.

Το γράμμα του αγοριού έχει ως εξής:

«Αυτή είναι η ιστορία ενώ αγοριού ονόματι Charlie που διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Για την ακρίβεια ήταν η 5η μέρα του 5ου μήνα του 2005.

Το ακριβές όνομα μου είναι Charlie Williams. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει μέχρι σήμερα. Πρόσφατα έμαθα ότι δεν θα πεθάνω.

Αναγκάστηκα να υποβληθώ σε θεραπείες όπως ραδιοθεραπεία που σημαίνει ότι έπρεπε να μπω σε ένα κυλινδρικό τούνελ για μισή ώρα, κάτι τρομακτικό για ένα 6χρονο παιδί που ήμουν τότε.

Υπoβλήθηκα σε χημειοθεραπείες και μεταγγίσεις αίματος. Οι βελόνες δεν είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο και συνήθιζα να τρομοκρατούμαι στην ιδέα αλλά τώρα τις συνήθισα.

Νομίζετε ότι θα μπορούσατε να τα βγάλετε πέρα με όλη αυτή τη διαδικασία. Πως νομίζετε ότι θα σας άλλαζε σαν άνθρωπο;
Όταν είσαι άρρωστος και ξέρεις ότι υπάρχει η πιθανότητα να χάσεις όσα έχεις, τότε τα εκτιμάς.

Αντικείμενα όπως οι υπολογιστές ακόμα και τα μολύβια και τα στυλό αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μια μέρα γιατί συνειδητοποιείς ότι χωρίς αυτά δεν θα μπορούσες να μορφωθείς.

Ένα απλό μολύβι μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για ένα παιδί στο σχολείο μου αλλά για ένα παιδί σε ένα φτωχό χωριό στην Ουγκάντα μπορεί να σημαίνει την αρχή της εκπαίδευσης του και της μόρφωσης του.

Για όλα εσάς τα παιδιά που αγαπάτε τις σοκολάτες, τις τηγανητές πατάτες, τα λουκάνικα και πολλά άλλα, φανταστείτε να υπήρχαν μέρες που δεν θα μπορούσατε να βάλετε στο στόμα μας ούτε μια σταγόνα νερό.

Όταν ήμουν στο νοσοκομείο πήγαινα στο κυλικείο και έβλεπα τους ανθρώπους να τρώνε χωρίς εγώ να μπορώ να φάω το παραμικρό.

Τρεφόμουν με ένα σωληνάκι που είχα στη μύτη. Όσο για τους γονείς μπορεί να σας φαίνονται άδικοι ή να μην σας αφήνουν να κάνετε τα πράγματα που θέλετε αλλά πάντοτε θα σας βοηθούν.

Σας ταΐζουν, σας ντύνουν και σας προσφέρουν ένα σπίτι αλλά κυρίως σας βοηθούν όταν είστε πληγωμένοι.

Γνωρίζω από πρώτο χέρι τι περνούν οι γονείς όταν βλέπουν το παιδί τους να υποφέρει. Είμαι σίγουρος ότι όταν οι γιατροί διέγνωσαν όγκο στο κεφάλι, οι γονείς μου πίστευαν πως δεν θα τα κατάφερνα. Μπορείτε να φανταστείτε τους γονείς σας να ξέρουν ότι θα πεθάνετε;

Είμαι ένα κανονικό παιδί που είχε όμως ένα απαίσιο ταξίδι στην αρχή της παιδικής του ηλικίας. Αλλά έχω κερδίσει και κάτι από αυτό. Έχω γίνει πιο σοβαρός και σκεπτικός για τη ζωή. Με έκανε να συμπεριφέρομαι καλύτερα στο σχολείο και να δουλεύω πιο σκληρά. Ο καρκίνος με ανάγκασε να κάνω ένα βήμα πίσω και να κοιτάξω από το παράθυρο της ζωής τι βρίσκεται μπροστά μου».

(πηγή: newsbeast.gr)