paidevo.gr

Η πανδημία έχει εξαπλωθεί σ’ όλη τη Γηραιά Ήπειρο, πλήττοντας όλες τις χώρες – ανεξαιρέτως – με αποτέλεσμα να έχουν επιβληθεί δρακόντεια μέτρα αντιμετώπισης του ιού.

Καρέ καρέ καταγράφει βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας  πώς ο κοροναϊός σκόρπισε τον θάνατος στη Ευρώπη που ήδη «μετράει» πάνω από 1 εκατομμύριο κρούσματα και δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από την πανδημία .

Ο πρώτος ασθενής της COVID-19 στη Γηραιά Ήπειρο καταγράφηκε στις 25 Ιανουαρίου του 2020 και αφορούσε έναν Γάλλο πολίτη.

Έκτοτε, η πανδημία έχει εξαπλωθεί σ’ όλη τη Γηραιά Ήπειρο, πλήττοντας όλες τις χώρες – ανεξαιρέτως – με αποτέλεσμα να έχουν επιβληθεί δρακόντεια μέτρα αντιμετώπισης του ιού.

Η Ισπανία και η Ιταλία «πληρώνουν» το βαρύτερο τίμημα, ενώ εκ του σύνεγγυς ακολουθούν η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία.

Τα περισσότερα κρούσματα στην Ευρώπη
Ισπανία 184.000

Ιταλία 168.000

Γαλλία 165.000

Γερμανία 138.000

Ηνωμένο Βασίλειο 103.000

Οι περισσότεροι νεκροί στην Ευρώπη
Ιταλία 22.170

Ισπανία 19.315

Γαλλία 17.920

Ηνωμένο Βασίλειο 13.729

Βέλγιο 5.163

Αξίζει να σημειωθεί ότι η COVID-19 πρωτοεμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 2019 στην επαρχία Γουμπέι της  Κίνας και έκτοτε έχει εξαπλωθεί σ’ όλο τον πλανήτη.

Μέχρι στιγμής, έχουν καταγραφεί πάνω από 2,1 εκατομμύρια κρούσματα, ενώ περισσότεροι από 146.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους.

(Πηγή: in.gr)

Η υπερεκμετάλλευση της φύσης από τους ανθρώπους οδηγεί στην εμφάνιση νέων πανδημιών που πλήττουν την παγκόσμια υγεία, όπως αναφέρει νέα μελέτη του WWF Ιταλίας, που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Μέσω της έρευνας, αποτυπώνεται η σύνδεση ανάμεσα στην ανθρωπογενή υποβάθμιση της φύσης -π.χ. παράνομη εμπορία και διακίνηση άγριων ζώων, καταστροφή οικοσυστημάτων- και στην άνοδο των πανδημιών, με το WWF να καλεί τις κυβερνήσεις να υπογράψουν μία παγκόσμια δεσμευτική «Νέα Συμφωνία για τη Φύση και τον Άνθρωπο», που θα προωθεί μία πιο βιώσιμη και αρμονική σχέση ανθρώπου και φύσης προκειμένου:

– Να μειωθεί κατά 50% το αποτύπωμα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στη φύση.

– Να σταματήσει η απώλεια φυσικών οικοτόπων.

– Να σταματήσει η απώλεια βιοποικιλότητας.

«Καθώς οι καταστροφικές συνέπειες της σημερινής πανδημίας του κορωνοϊού μελετώνται ακόμα, είναι κρίσιμης σημασίας να βρούμε παράλληλα χρόνο για να αναλογιστούμε τη σχέση μας με τη φύση», δήλωσε ο γενικός διευθυντής του WWF Ελλάς, Δημήτρης Καραβέλλας. Όπως σημείωσε, «είναι μία μοναδική ευκαιρία να δούμε τι μαθήματα έχει να μας διδάξει η τραγική αυτή κρίση, ώστε να αποτρέψουμε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον. Ένας υγιής πλανήτης είναι το θεμέλιο της δικής μας υγείας και ευημερίας».

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα με τίτλο «Η απώλεια της φύσης και η έξαρση των πανδημιών», καταδεικνύεται η επιτακτική ανάγκη λήψης όλων των απαραίτητων μέτρων ώστε να περιοριστεί η πιθανότητα εμφάνισης παρόμοιων πανδημιών στο μέλλον.

Ειδικότερα, το WWF τονίζει ότι «ο νέος κορωνοϊός δεν είναι ο πρώτος ιός με τον οποίον έρχεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα. Τις τελευταίες δεκαετίες, πολλές ακόμα νέες ασθένειες (Έμπολα, AIDS, SARS, νόσος πτηνών, κ.λπ.) έχουν κάνει την εμφάνισή τους, θέτοντας την ανθρώπινη υγεία σε κίνδυνο. Πέραν αυτού, όμως, όλες είχαν κάτι κοινό: Ήταν ζωονόσοι, δηλαδή ασθένειες που μεταδόθηκαν στον άνθρωπο από κάποιο ζώο, και μάλιστα αρκετές συνδέονται εντέλει με την υπερεκμετάλλευση της φύσης από ανθρωπογενείς δραστηριότητες, οι οποίες τελικά βρίσκονται πίσω από την εμφάνιση και εξάπλωση νέων ασθενειών. Μάλιστα, πάνω από 200 ζωονόσοι καταγράφονται διεθνώς και αρκετές έχουν σχετιστεί με περιβαλλοντική υποβάθμιση ή αλλαγή».

Πώς η παράνομη διακίνηση άγριας ζωής και η υποβάθμιση των οικοτόπων συνδέονται με τις πανδημίες

Σύμφωνα πάντα με το WWF, εδώ και 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια, οι ιοί, τα βακτήρια και άλλοι μικροοργανισμοί παίζουν καθοριστικό ρόλο για τη ζωή στη Γη. Όπως επισημαίνει και η έρευνα, στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι οργανισμοί απολύτως αβλαβείς και συχνά ζωτικής σημασίας για την ισορροπία των οικοσυστημάτων, αλλά και την ανθρώπινη υγεία.

«Όμως, δραστηριότητες, όπως η κατανάλωση και η παράνομη διακίνηση και εμπορία άγριων ζώων πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες, όχι μόνο εμφάνισης νέων παθογόνων παραγόντων αλλά και μετάδοσής τους στον άνθρωπο. Η αιχμαλωσία άγριων ζώων ή η εκτροφή τους σε αιχμαλωσία με σκοπό την εμπορία τους, μία συχνά παράνομη και μη ελεγχόμενη δραστηριότητα, δημιουργεί συνθήκες που διευκολύνουν την ανάπτυξη παλαιών και νέων ζωονόσων και μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην εμφάνιση πανδημιών, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για την υγεία, την κοινωνία και την οικονομία, όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο», υπογραμμίζει το WWF.

Αντίστοιχα, «τα φυσικά οικοσυστήματα είναι ζωτικής σημασίας για την υποστήριξη κάθε μορφής ζωής στον πλανήτη, και ως εκ τούτου, η υποβάθμιση ή η καταστροφή τους θέτουν την υγεία και την ευημερία του ανθρώπου σε άμεσο κίνδυνο, καθώς διευκολύνουν την ανάπτυξη και διάδοση νέων μολυσματικών ασθενειών. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν προκαλέσει κατακλυσμιαίες αλλαγές στον πλανήτη μας. Υπολογίζεται, μάλιστα, πως έχουν προκαλέσει αλλοίωση στα 3/4 της χερσαίας έκτασης του πλανήτη και στα 2/3 των ωκεανών, φέρνοντας την άγρια ζωή σε στενότερη επαφή με τον άνθρωπο, και διευκολύνοντας, με αυτόν τον τρόπο, τη μετάδοση ασθενειών», προσθέτει.

Σε αυτό το πλαίσιο, επισημαίνεται από την περιβαλλοντική οργάνωση, «γίνεται σαφές πως η προστασία και αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων είναι καθοριστικής σημασίας, προκειμένου να αποφύγουμε στο μέλλον παρόμοιους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία». Με άλλα λόγια, αυτό που τονίζεται μέσα στην τελευταία αυτή έρευνα του WWF, είναι πως «η υγεία του ανθρώπου συνδέεται στενά με την υγεία των άλλων ειδών που ζουν στον πλανήτη, αλλά και συνολικά με την υγεία του περιβάλλοντος».

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Από τη Συντακτική ομάδα mama365

«Ο μεγαλύτερος φόβος μου, καθημερινά, είναι ότι ο σύζυγός μου, εγώ και το 7 μηνών μωρό μας θα πάθουμε κάτι πολύ κακό.

Ακόμα και μετά από τόσες εβδομάδες ο φόβος για τον κορονοϊό παραμένει το ίδιο έντονος. Ευτυχώς, στην Ελλάδα η κατάσταση είναι ελεγχόμενη συγκριτικά με άλλες χώρες. Αυτό δεν εμποδίζει ωστόσο κάποιους επιπόλαιους να παραβιάζουν τα μέτρα θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.

Και δυστυχώς αυτό συμβαίνει παντού! Ας σκεφτούμε όμως για λίγο όλους εκείνους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης μακριά από τους δικούς τους και ας εκτιμήσουμε το γεγονός ότι εμείς μπορεί να είμαστε έγκλειστοι αλλά είμαστε τουλάχιστον με την οικογένειά μας. Ή όπως λέει χαρακτηριστικά αυτή η νοσοκόμα: «να είστε ευγνώμονες που είστε με τα παιδιά σας γιατί εγώ δεν ξέρω πότε θα δω το δικό μου»!

Φοβάμαι και πιστέψτε με, είμαι νοσοκόμα και έχουν δει πολλά τα μάτια μου! Όμως τώρα έχω παγώσει, δεν ξέρω πια πώς να εκτιμήσω την όλη κατάσταση. Θυμάμαι όταν άκουσα  για τον κορονοϊό, όταν πρωτοεμφανίστηκε στην Κίνα. Όπως τόσοι άλλοι έτσι και εγώ δεν θεώρησα πως πρόκειται για κάτι τόσο σοβαρό. Υπερβολές έλεγα μέσα μου.

Στο τέλος του Φεβρουαρίου όμως άρχισα να συνειδητοποιώ τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ο ιός εξαπλωνόταν ταχύτατα σε πολλές χώρες, τα καταστήματα άρχιζαν να ξεμένουν από συγκεκριμένα τρόφιμα και αντισηπτικά. Ξεκίνησε και η καραντίνα!

Το να μην μπορώ να ταϊσω το παιδί μου, επειδή κάποιος ”σήκωσε” τις φόρμουλες από τα ράφια έγινε ένας ακόμη φόβος μου. Η απαράδεκτη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων πραγματικά με στοίχειωσε.

Επαναλαμβάνω, έχουν δει πολλά τα μάτια μου και παρόλα αυτά φοβάμαι! Βλέπω τι συμβαίνει σ’ άλλες χώρες και τρέμει η ψυχή μου για όσα έπονται.

Στο νοσοκομείο έχουν έρθει αρκετοί ασθενείς θετικοί στον ιό και εμείς είμαστε πλήρως εκτεθειμένοι-ακόμη και αν φοράμε μάσκες και στολές. Μετά από 13 ώρες δουλειάς φορούσα την ίδια βρώμικη μάσκα. Ασθενείς έβηξαν πάνω μου…

Έχω ένα μωρό στο σπίτι και το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς θα το προστατεύσω. Θέλω να βοηθήσω τους νοσούντες αλλά και την οικογένειά μου και δεν ξέρω πώς.

Οι τελευταίες εβδομάδες με έχουν σκληραγωγήσει τόσο, όσο ποτέ άλλοτε. Και παρόλα αυτά, λυγίζω όταν βλέπω ανθρώπους να μην ενδιαφέρονται για το κοινό καλό. Εκνευρίζομαι όταν επιλέγουν να καταπατήσουν τα μέτρα θέτοντας σε κίνδυνο τόσες ζωές.

Δεν είναι αστείο! Είναι επικίνδυνο να συνωστίζεστε με φίλους, να πηγαίνετε σε παραλίες και παιδικές χαρές. Δεν ξέρετε αν είστε φορείς! Μπορεί να είστε ασυμπτωματικοί…

Σας παρακαλώ, μείνετε στο σπίτι! Δεν πεθαίνουν μόνο ηλικιωμένοι, αλλά και νέοι άνθρωποι. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές αλλά και οι νοσοκόμες μπορούν να αρρωστήσουν! Τι θα γίνει όταν δεν υπάρχει ιατρικό προσωπικό για να βοηθήσει;

Μου λείπει τόσο πολύ η οικογένειά μου! Να είστε ευγνώμονες που είστε με τα παιδιά σας γιατί εγώ δεν ξέρω πότε θα δω το δικό μου».

(Πηγή: mama365.gr)

Συντάκτης: Ερμίνα Παπαδήμα

Η συνταξιούχος κα Τίτσεν, έγινε δεκτή στο νοσοκομείο στα μέσα Μαρτίου με υποψία πνευμονίας, δήλωσε το νοσοκομείο. Είπε: «Νιώθω πολύ τυχερή που έχω καταπολεμήσει αυτόν τον ιό»

Μια ηλικιωμένη 106 ετών, που θεωρείται η πιο μεγάλη σε ηλικία ασθενής της Βρετανίας που ανάρρωσε από τον κοροναϊό, βγήκε από το νοσοκομείο.

Η Κόνι Τίτσεν χειροκροτήθηκε από το προσωπικό καθώς έφευγε από το νοσοκομείο City του Μπέρμιγχαμ την Τρίτη, μετά από τρεις εβδομάδες.

Η συνταξιούχος κα Τίτσεν, έγινε δεκτή στα μέσα Μαρτίου με υποψία πνευμονίας, δήλωσε το νοσοκομείο. Είπε: «Νιώθω πολύ τυχερή που έχω καταπολεμήσει αυτόν τον ιό».

Σε δήλωση που κυκλοφόρησαν οι Sandwell και West Birmingham NHS Trust, η κα Τίτσεν είπε ότι δε μπορούσε να «περιμένει να δει» την οικογένειά της.

Πιστεύεται ότι η κυρία Τίτσεν είναι η πιο μεγάλη σε ηλικία ασθενής της Βρετανίας που αντιμετώπισε τον κορανοϊό.

Η Άλεξ Τζόουνς χαρακτήρισε τη γιαγιά της ως κάποιον που ανέκαμψε από οτιδήποτε, προσθέτοντας: «Είχε μια πραγματικά δραστήρια ζωή. Της άρεσε να χορεύει, να ποδηλατεί και να παίζει γκολφ»

«Μαγειρεύει πάντοτε και για τον εαυτό της». «Νομίζω ότι το μυστικό της παρά το γήρας, είναι ότι είναι σωματικά δραστήρια και ανεξάρτητη». «Είχε εγχείρηση ισχίου τον Δεκέμβριο και μέσα σε 30 ημέρες περπατούσε ξανά».

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από bbc.com)

Η συναυλία που ο Αντρέα Μποτσέλι έδωσε ολομόναχος, την Κυριακή του Πάσχα των Καθολικών, στον άδειο καθεδρικό ναό του Μιλάνου κατέρριψε κάθε ρεκόρ και είναι πλέον η συναυλία κλασικής μουσικής με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στο YouTube.

Η διάρκειας 25 λεπτών συναυλία του διάσημου Ιταλού τενόρου, υπό τον τίτλο “Music for Hope”, που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω livestreaming, προσέλκυσε τον ενδιαφέρον έως και 2,8 και πλέον εκατομμυρίων ταυτόχρονων θεατών, το μεγαλύτερο ταυτόχρονο κοινό για ένα live stream κλασικής μουσικής στην ιστορία του YouTube, ανακοίνωσε σήμερα η εταιρεία.

Το βίντεο συγκέντρωσε πάνω από 28 εκατομμύρια views από ολόκληρο τον πλανήτη τις πρώτες 24 ώρες, που ανέβηκε, ενώ έως σήμερα το πρωί είχε φθάσει τις 35 εκατομμύρια προβολές.

Ο Μποτσέλι, που ερμήνευσε μια συλλογή θρησκευτικών ύμνων, αριών όπερας και μια εκδοχή του “Amazing Grace”, είπε ότι ήθελε να δώσει αυτή τη συναυλία προκειμένου να φέρει κοντά τους ανθρώπους που είναι απομονωμένοι ο ένας από τον άλλο κατά τη διάρκεια της καραντίνας.

(Πηγή: atexnos.gr)

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε χθες Τρίτη ότι έδωσε εντολή να ανασταλεί μέχρι νεοτέρας η συμβολή των ΗΠΑ στη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), εξαιτίας της «κακής» διαχείρισης της πανδημίας του κορονοϊού που του προσάπτει.

«Σήμερα, ζητώ την αναστολή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για όσο θα γίνεται μελέτη για να εξεταστεί ο ρόλος του στην κακή διαχείριση και στη συγκάλυψη της εξάπλωσης του κορονοϊού», είπε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της καθημερινής συνέντευξης Τύπου που παραχωρεί στον Λευκό Οίκο μαζί με το κλιμάκιο που έχει συστήσει για την αντιμετώπιση της κρίσης της πανδημίας.

«Ο κόσμος έλαβε πολλές ψευδείς πληροφορίες για τη μετάδοση και τη θνητότητα» της ασθένειας COVID-19, που προκαλεί ο κορονοϊός, πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Παράλληλα ο Ρεπουμπλικάνος κατηγόρησε τον ΠΟΥ ότι διέσπειρε την «παραπληροφόρηση» της Κίνας για την πανδημία, χειροτερεύοντας έτσι την παγκόσμια κρίση δημόσιας υγείας.

Εδώ και αρκετές ημέρες, η κυβέρνηση του Τραμπ επικρίνει με σφοδρότητα την υπηρεσία αυτή του ΟΗΕ με έδρα τη Γενεύη, καταγγέλλοντας ειδικά το ότι υιοθετεί θέσεις πολύ ευνοϊκές, κατ’ αυτήν, έναντι του Πεκίνου.

Και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επικεφαλής της Μάικ Πομπέο διεμήνυσε χθες ότι οι ΗΠΑ θα πιέσουν για να προωθηθεί «ριζοσπαστική αλλαγή» στη λειτουργία του διεθνούς οργανισμού.

Σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μολυνθεί παγκοσμίως από την cοvid-19 και περισσότεροι από 124.000 έχουν πεθάνει από το τέλος Δεκεμβρίου όταν πρωτοεμφανίστηκε η ασθένεια στην Κίνα.

Προς το παρόν ο ΠΟΥ δεν έχει απαντήσει στις επικρίσεις του Τραμπ, όμως ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες τόνισε πως «δεν είναι η ώρα» να συρρικνώνονται οι πόροι που έχει στη διάθεσή του ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

«Είναι ώρα για ενότητα», είναι ώρα «η διεθνής κοινότητα να εργαστεί μαζί, με αλληλεγγύη, για να σταματήσει αυτόν τον ιό και τις καταστροφικές συνέπειές του», πρόσθεσε.

Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος δωρητής του ΠΟΥ, καθώς το 2019 συνεισέφερε περισσότερα από 400 εκ. δολάρια, περίπου το 15% του προϋπολογισμού του οργανισμού.

Επικρίσεις από ΕΕ, Ρωσία και Κίνα

Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ δήλωσε σήμερα ότι «λυπάται βαθιά» για την απόφαση των ΗΠΑ.

«Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία» για την απόφαση αυτή τη στιγμή που οι προσπάθειες του ΠΟΥ «είναι πιο απαραίτητες από ποτέ για να βοηθήσουν στον περιορισμό και τη μείωση (της εξάπλωσης) της πανδημίας του κορονοϊού», τόνισε ο Μπορέλ σε μήνυμά του στο Twitter.

«Μόνο ενώνοντας τις δυνάμεις μας μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή την κρίση που δεν γνωρίζει σύνορα», πρόσθεσε.

Η Κίνα κάλεσε τις ΗΠΑ να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους προς τον ΠΟΥ.

Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Ζάο Λιζιάν δήλωσε στους δημοσιογράφους στη διάρκεια της τακτικής συνέντευξης Τύπου ότι η πανδημία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο και προειδοποίησε ότι η απόφαση των ΗΠΑ θα επηρεάσει όλες τις χώρες του κόσμου.

«Η απόφαση αυτή θα αποδυναμώσει τον ΠΟΥ και θα υπονομεύσει τη διεθνή συνεργασία κατά της επιδημίας», πρόσθεσε ο Λιζιάν.

Από την πλευρά της η Ρωσία καταδίκασε την απόφαση Τραμπ επισημαίνοντας ότι είναι εγωιστική και πλήττει τον ΠΟΥ στον οποίο πολλές χώρες βασίζονται εν μέσω της πανδημίας covid-19.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Ριάμπκοφ επεσήμανε ότι η ανακοίνωση των ΗΠΑ είναι «πολύ ανησυχητική».

«Αυτό είναι ένα παράδειγμα μιας πολύ εγωιστικής προσέγγισης από τις αμερικανικές αρχές σε αυτό που συμβαίνει παγκοσμίως με την πανδημία», δήλωσε ο Ριαμπκόφ.

«Ένα τέτοιο πλήγμα σε αυτό τον οργανισμό σε μια περίοδο που τα μάτια της διεθνούς κοινότητας είναι εν πολλοίς στραμμένα ακριβώς σε αυτόν είναι μια απόφαση που αξίζει να επικριθεί», πρόσθεσε.

Η ενίσχυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) αποτελεί μία από τις καλύτερες επενδύσεις, απάντησε σήμερα ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας.

«Η απόδοση ευθυνών δεν βοηθά. Ο ιός δεν γνωρίζει σύνορα», τόνισε ο Μάας στο Twitter.

«Πρέπει να συνεργαστούμε στενά κατά της #COVID-19. Μία από τις καλύτερες επενδύσεις είναι να ενισχυθεί ο @UN, κυρίως ο υποχρηματοδοτούμενος @ΠΟΥ, για παράδειγμα για την ανάπτυξη και τη διανομή τεστ και εμβολίων», πρόσθεσε.

Η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Τζασίντα Άρντερ δήλωσε ότι ο ΠΟΥ διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην αντιμετώπιση γης πανδημίας.

«Σε μια περίοδο όπως αυτή, όταν είναι απαραίτητο να μοιραζόμαστε πληροφορίες και χρειαζόμαστε συμβουλές στις οποίες μπορούμε να βασιστούμε, ο ΠΟΥ παρέχει ακριβώς αυτό», επεσήμανε η Άρντερν. «Θα εξακολουθήσουμε να τον στηρίζουμε και θα συνεχίσουμε να συμβάλλουμε οικονομικά σε αυτόν».

Όμως ο Αυστραλός ομόλογός της Σκοτ Μόρισον είχε διαφορετική άποψη, επισημαίνοντας ότι κατανοεί τις επικρίσεις του Τραμπ εις βάρος του διεθνούς οργανισμού, κυρίως κατά της «απίστευτης» στήριξής του στο άνοιγμα των «υγρών αγορών» της Κίνας, όπου πωλούνται ζωντανά ζώα ή άλλα που σφαγιάζονται επί τόπου.

«Τούτων λεχθέντων ο ΠΟΥ είναι επίσης ένας οργανισμός που κάνει πολύ σημαντική δουλειά, και στην περιοχή μας του Ειρηνικού, με τον οποίο συνεργαζόμαστε στενά», δήλωσε ο Μόρισον.

«Κάτι παραπάνω από ανεύθυνο»

Περισσότεροι από 2.200 άνθρωποι πέθαναν στις ΗΠΑ χθες Τρίτη, σύμφωνα με απολογισμό του Reuters, την ώρα που ο πρόεδρος Τραμπ συζητά πώς θα ανοίξει και πάλι η οικονομία της χώρας.

Η πόλη της Νέας Υόρκης, που έχει πληγεί ιδιαίτερα από την επιδημία, αναθεώρησε προς τα πάνω τον αριθμό των νεκρών σε περισσότερους 10.000, ώστε να περιλάβει σε αυτόν όσους πέθαναν από κάποια πνευμονολογική ασθένεια αλλά δεν ελέγχθηκαν για covid-19.

H αμερικανική οργάνωση Protect Our Care ανακοίνωσε ότι η απόφαση του Τραμπ είναι «μια προφανής προσπάθεια (…) να αποσπάσει την προσοχή από το ιστορικό του να υποτιμά τη σοβαρότητα της κρίσης του κορονοϊού και την αποτυχία της κυβέρνησή τους να προετοιμάσει τη χώρα».

«Σίγουρα ο ΠΟΥ έχει διαπράξει λάθη, αλλά είναι κάτι παραπάνω από ανεύθυνο να διακόπτεται η χρηματοδότησή του στο απόγειο της πανδημίας», επεσήμανε ο Λέσλι Νταχ επικεφαλής της οργάνωσης.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Οι μέρες του “μένουμε σπίτι” αναπόφευκτα φέρνουν τα παιδιά σε μία θέση ακόμη πιο έντονης αδυναμίας, καθώς απουσιάζει η επαφή με άλλα πρόσωπα εμπιστοσύνης.

SHUTTERSTOCK

Την ώρα που η κρίση της πανδημίας του κορονοϊού φέρνει στην επιφάνεια τα αυξανόμενα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, το News 24/7 δημοσιεύει την ανάλυση/μελέτη της Θ. Κουφονικολάκου για το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ η οποία διερευνά το φαινόμενο σε μεσοπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο επίπεδο.

Όπως αναλύει η Θεώνη Κουφονικολάκου:

Το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας είναι σκοτεινό. Ούτως ή άλλως κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες και διαχρονικά τα θύματα εκμυστηρεύονται και καταγγέλλουν με μεγάλη δυσκολία. Σε κάθε περίπτωση επομένως, μας διαφεύγει η πλήρης έκτασή του, καθώς και οι διαβαθμίσεις της έντασής του, στο σύνολό τους.

Την περίοδο της κρίσης του κορονοϊού, το φαινόμενο οξύνθηκε σημαντικά, καθώς αυξήθηκε λόγω της απαγόρευσης κυκλοφορίας και του συνακόλουθου κατ’ οίκον περιορισμού, ο χρόνος της έκθεσης των θυμάτων στους κακοποιητικούς θύτες.

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες μίλησε για ένα «τρομακτικό παγκόσμιο κύμα» ενδοοικογενειακής βίας κατά την περίοδο της πανδημίας και ώθησε τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τις προσπάθειες προκειμένου να αποτρέψουν την εκδήλωση βίας σε βάρος των γυναικών.

Στα παιδιά όμως, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα λόγω της περίπλοκης και ιδιαίτερα έντονης εξάρτησής τους από τους γονείς, που ως ασκούντες την μέριμνα με βάση τις προβλέψεις του Αστικού Κώδικα, εκπροσωπούν το παιδί σε όλες τις υποθέσεις του και αποτελούν επί της ουσίας τους θεσμικούς εγγυητές της προστασίας των δικαιωμάτων τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 1510 του Αστικού Κώδικα «Η μέριμνα για το ανήλικο τέκνο είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων (γονική μέριμνα), οι όποιοι την ασκούν από κοινού. Η γονική μέριμνα περιλαμβάνει την επιμέλεια του προσώπου, τη διοίκηση της περιουσίας και την εκπροσώπηση του τέκνου σε κάθε υπόθεση ή δικαιοπραξία ή δίκη, που αφορούν το πρόσωπο ή την περιουσία του.

Σε περίπτωση όπου η γονική μέριμνα παύει λόγω θανάτου, κήρυξης σε αφάνεια ή έκπτωσης του ενός γονέα, η γονική μέριμνα ανήκει αποκλειστικά στον άλλο.

Αν ο ένας από τους γονείς αδυνατεί να ασκήσει τη γονική μέριμνα για πραγματικούς λόγους ή γιατί είναι ανίκανος ή περιορισμένα ικανός για δικαιοπραξία, την ασκεί μόνος ο άλλος γονέας. Η επιμέλεια όμως του προσώπου του τέκνου ασκείται και από τον ανήλικο γονέα.»

Τι γίνεται όμως όταν οι ίδιοι οι ασκούντες την μέριμνα, εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με την προστασία του παιδιού το κακοποιούν; Οι μέρες του «μένουμε σπίτι» αναπόφευκτα φέρνουν τα παιδιά σε μία θέση ακόμη πιο έντονης αδυναμίας, καθώς απουσιάζει η επαφή με άλλα πρόσωπα εμπιστοσύνης, όπως οι εκπαιδευτικοί που μπορούν να γίνουν αποδέκτες πληροφοριών σε σχέση με την άσκηση ενδοοικογενειακής βίας ή να αναγνωρίσουν οι ίδιοι την συμπτωματολογία της κακοποίησης στην εικόνα του παιδιού στο σχολείο.

Στην πρόσφατη κοινή δήλωση ηγετικών στελεχών στον τομέα της παιδικής προστασίας που δημοσίευσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, ότι «το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκεται σε lockdown λόγω του covid-19 και η αναστολή λειτουργείας των σχολείων έχει επηρεάσει περισσότερα από 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά. Οι περιορισμοί στις μετακινήσεις, η απώλεια εισοδήματος, η απομόνωση, ο συνωστισμός και τα υψηλά επίπεδα άγχους και αγωνίας αυξάνουν την πιθανότητα τα παιδιά να βιώνουν ή/και να γίνονται μάρτυρες σωματικής, ψυχολογικής και σεξουαλικής βίας στο σπίτι, ιδιαίτερα εκείνα τα οποίa διαβιούν σε δυσλειτουργικές οικογένειες…”.

Πως λειτουργεί το σύστημα (όταν υπάρχει)

Όμως για να καταστεί σαφές το πρόβλημα που δημιουργείται κατά την περίοδο ισχύος των προστατευτικών μέτρων ενάντια στον covid 19, θα πρέπει πρωτίστως να γίνουν κατανοητές οι συστημικές ανεπάρκειες και οι σημαντικές ελλείψεις καθ’ όλο το διάστημα πριν από αυτήν την περίοδο. Και για να γίνει αυτό με τη σειρά του, είναι χρήσιμο να περιγραφεί σύντομα η επιθυμητή ή σχεδόν ιδανική, με βάση τα υφιστάμενα εργαλεία και το θεσμικό πλαίσιο, κατάσταση σε σχέση με τη διαχείριση του φαινομένου.

Σύμφωνα με το άρθρο 19 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, όπως κυρώθηκε με τον αυξημένης τυπικής ισχύος νόμο 2101/92, τα συμβαλλόμενα κράτη λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να προστατέψουν το παιδί από κάθε μορφής βία και τα μέτρα αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν εκπόνηση κοινωνικών προγραμμάτων για την υποστήριξη του παιδιού και της οικογένειας.

Πιο αναλυτικά το άρθρο 19 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού προβλέπει ότι:

1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα νομοθετικά, διοικητικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά μέτρα, προκειμένου να προστατεύσουν το παιδί από κάθε μορφή βίας, προσβολής ή βιαιοπραγιών σωματικών ή πνευματικών, εγκατάλειψης ή παραμέλησης, κακής μεταχείρισης ή εκμετάλλευσης, συμπεριλαμβανόμενης της σεξουαλικής βίας, κατά το χρόνο που βρίσκεται υπό την επιμέλεια των γονέων του ή του ενός από τους δύο, του ή των νόμιμων εκπροσώπων του ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου στο οποίο το έχουν εμπιστευθεί.
2. Αυτά τα προστατευτικά μέτρα θα πρέπει να περιλαμβάνουν, όπου χρειάζεται, αποτελεσματικές διαδικασίες για την εκπόνηση κοινωνικών προγραμμάτων, που θα αποσκοπούν στην παροχή της απαραίτητης υποστήριξης στο παιδί και σε αυτούς οι οποίοι έχουν την επιμέλεια του, καθώς και για άλλες μορφές πρόνοιας και για το χαρακτηρισμό, την αναφορά, την παραπομπή, την ανάκριση, την περίθαλψη και την παρακολούθηση της εξέλιξης τους στις περιπτώσεις κακής μεταχείρισης του παιδιού που περιγράφονται πιο πάνω, και. όπου χρειάζεται, για διαδικασίες δικαστικής παρέμβασης».

SHUTTERTOCK

Στο πλαίσιο αυτό, το πρώτο εκ των ων ουκ άνευ βήμα που είναι αναγκαίο να γίνει ώστε να καταστεί εφικτή η όποια διαχείριση του προβλήματος, είναι κατ’ αρχάς, η αναγνώριση του. Λαμβάνοντας υπόψη μάλιστα ότι τα παιδιά σπανιότερα και δυσκολότερα θα καταγγείλουν τα ίδια την κακοποίησή τους, η αναγνώριση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Τούτο συμβαίνει διότι τα παιδιά επίσης δύσκολα θα αντιληφθούν ως κακοποίηση ή παραβίαση των δικαιωμάτων τους αυτό που τους συμβαίνει, λόγω της αγάπης και της (συνήθως αδιαπραγμάτευτης) εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του γονέα. Δύο παράγοντες, πέρα από τους γείτονες και τους τρίτους, διαδραματίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στον μηχανισμό υποβολής καταγγελιών και την ενημέρωση της πολιτείας. Το σχολείο και οι υπηρεσίες υγείας. Ειδικά το σχολείο, ιδανικά, παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον εμπιστοσύνης στο πλαίσιο της σχέσης που αναπτύσσει το παιδί με τον εκπαιδευτικό και μπορεί από πολύ νωρίς, έγκαιρα δηλαδή, να διαγνώσει τα χαρακτηριστικά εκείνα, που σχετίζονται με το φαινόμενο της κακοποίησης και να προχωρήσει στην αναφορά, σύμφωνα με την πρόβλεψη του άρθρου 23 του ν.3500/06.

Στην Ελλάδα με το νόμο 4521/2018 θεσμοθετήθηκε η επέκταση της υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης, που ξεκινάει πλέον από την ηλικία των 4 ετών.

Για να συμβεί αυτό, ο εκπαιδευτικός θα πρέπει ασφαλώς να έχει επιμορφωθεί ειδικά ως προς την αναγνώριση και συγκροτημένη διαχείριση της κατάστασης. Θα πρέπει ακόμη στο σχολείο να ενισχύεται η συμμετοχή, οι συλλογικές προσπάθειες και να ενθαρρύνονται οι σχέσεις μεταξύ των μαθητών, καθώς και η ενημέρωση για τα δικαιώματά τους, ώστε, ιδίως σε μεγαλύτερες ηλικίες, να μπορούν και τα άλλα παιδιά, υπερασπιζόμενα συμμαθητές τους, να καταγγείλουν τη βία σε βάρος άλλων παιδιών.

Ασφαλώς, ειδικά σε σχέση με τη σεξουαλική κακοποίηση, η αναγνώριση της παραβίασης θα πρέπει να γίνει και από το ίδιο το παιδί, το οποίο μάλιστα θα πρέπει να έχει εφοδιαστεί με τη γνώση από μικρή ηλικία ώστε να γνωρίζει τα όρια του σώματος του και το πότε παραβιάζονται αυτά. Επομένως πέραν των ανωτέρω, θα πρέπει να διδάσκεται από μικρές ηλικίες στα σχολεία ένα curriculum σεξουαλικής αγωγής που θα λαμβάνει υπόψη το εκάστοτε αναπτυξιακό στάδιο και τις ανάγκες των παιδιών.

Το επόμενο βήμα, εφόσον λειτουργεί απρόσκοπτα και αποτελεσματικά η παραπάνω διαδικασία είναι η διερεύνηση. Το σχολείο ή άλλες υπηρεσίες, θα πρέπει να καλέσουν την κοινωνική υπηρεσία στον τόπο κατοικίας του παιδιού. Στη συνέχεια, κοινωνικοί λειτουργοί που έχουν εκπαιδευτεί σε ειδικό πρωτόκολλο για τη διερεύνηση και διαχείριση της κακοποίησης και της παραμέλησης, θα σπεύσουν προκειμένου να καταγράψουν τα χαρακτηριστικά της οικογένειας, τις εξειδικευμένες ανάγκες, την εκτίμησή τους σε σχέση με την ύπαρξη ή μη της κακοποίησης, αλλά και την αφήγηση του παιδιού (λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως το αναπτυξιακό του στάδιο).

Τέλος (ένα τέλος που σημαίνει την αρχή μία άλλης ακολουθίας διαδικασιών) θα πρέπει να αξιολογηθεί το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, με γνώμονα τα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά του και να επιλεγεί το είδος της παρέμβασης ακούγοντας προσεκτικά και τη γνώμη του παιδιού. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να επιλεγεί είτε η στήριξη της οικογένειας μέσω συμβουλευτικής καθοδήγησης ή/και διασύνδεσης με υπηρεσίες ψυχικής υγείας και η προσεκτική παρακολούθησή της σε βάθος χρόνου, είτε η προσωρινή απομάκρυνση του παιδιού με τοποθέτηση σε ανάδοχη οικογένεια (συγγενική ή άλλη), μέχρι να αξιολογηθεί η δυνατότητα επανένωσης με την βιολογική οικογένεια, είτε σε ιδιαίτερα ακραίες μη αναστρέψιμες περιπτώσεις η οριστική απομάκρυνση του παιδιού και η τοποθέτηση σε εναλλακτική φροντίδα. Σε εναλλακτική φροντίδα κατάλληλη για το παιδί και όχι σε ιδρύματα τα οποία πρέπει να είναι η έσχατη λύση με βάση και τις προβλέψεις της ΔΣΔΠ.

Τι συμβαίνει κατά την περίοδο της κρίσης ως προς την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής και τι ίσχυε πριν απ’ αυτήν

Τις ημέρες της κρίσης του κορονοϊού τα σχολεία είναι κλειστά. Άρα μία ιδιαίτερα σημαντική πηγή πληροφόρησης της πολιτείας σε σχέση με τα περιστατικά κακοποίησης απουσιάζει εντελώς. Ωστόσο,  ακόμη και κατά το διάστημα λειτουργίας των σχολείων και παρά την πρόβλεψη του άρθρου 23 του ν.3500/06, πολλοί εκπαιδευτικοί αναφέρουν προβλήματα στη διαδικασία της αναφοράς τέτοιων περιστατικών. Δεδομένου ότι δεν έχει θεσμοθετηθεί πρωτόκολλο ή διαδικασία υποχρεωτικής επιμόρφωσης για την διαχείριση της κακοποίησης, πολλοί εκπαιδευτικοί αναφέρουν αδυναμία αναγνώρισης του φαινομένου. Επικαλούνται επιπλέον φόβο για τις νομικές διαδικασίες  (στην περίπτωση υποβολής έγκλησης και μήνυσης από τους γονείς) καθώς και φόβο διατάραξης των σχέσεων με την σχολική κοινότητα και την τοπική κοινωνία. Στην Ελλάδα επίσης, πέρα από αποσπασματικές προσπάθειες (σε θεματικές εβδομάδες ή σε επί μέρους κεφάλαια άλλων μαθημάτων), δεν έχει εισαχθεί μάθημα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία σε αντίθεση με πολλά άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε το παιδί έγκαιρα να μπορεί να αναγνωρίζει τα ανάρμοστα αγγίγματα ή τον κίνδυνο σεξουαλικής κακοποίησης και να τον αναφέρει σε πρόσωπα εμπιστοσύνης.

Ενδεικτικά, η σεξουαλική αγωγή έγινε υποχρεωτική στα σχολεία της Γερμανίας το 1968, στις Δανία, Φινλανδία και Αυστρία το 1970 και στη Γαλλία το 1998. Στη Σουηδία η σεξουαλική αγωγή εισήχθη ως προαιρετικό μάθημα το 1942 και το 1954 ξεκίνησε και η ραδιοφωνική αναμετάδοσή του ενώ ξεκινάει από το δημοτικό.

Επίσης, στην Ολλανδία, τα μαθήματα σεξουαλικής αγωγής αρχίζουν από την ηλικία των 4 ετών.

Στο Βέλγιο η εκπαίδευση εκκινεί πριν την ηλικία των 6 ετών και συνεχίζεται μέχρι τα 16-17.

Ενδοοικογενειακή Βία 123RF

Την περίοδο της πανδημίας επίσης, είναι πολύ πιο δύσκολη η λειτουργία των κοινωνικών υπηρεσιών, που καλούνται σύμφωνα με τα παραπάνω, να κάνουν τη διερεύνηση και να αξιολογήσουν και εισηγηθούν προς την αρμόδια Εισαγγελία, το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, λόγω του περιορισμού των φυσικών επαφών στο πλαίσιο των ενδεδειγμένων μέτρων ασφαλείας. Ωστόσο, από πολύ καιρό πριν την κρίση, οι κοινωνικές υπηρεσίες λειτουργούν σε όλη την επικράτεια υποστελεχωμένες, οι επιμορφώσεις που γίνονται είναι αποσπασματικές και χωρίς συνοχή και οι πρακτικές διαχείρισης ιδιαίτερα ανομοιογενείς σε όλη την επικράτεια, γεγονός το οποίο σχετίζεται με την έλλειψη ενιαίου θεσμικού πλαισίου για τις κοινωνικές υπηρεσίες τοπικής αυτοδιοίκησης α΄και β΄βαθμού της χώρας. Η χαρτογράφηση των αναγκών και των προβλημάτων που πρόσφατα επιχείρησε ο Συνήγορος του Πολίτη ειδικά για τα ζητήματα διερεύνησης της κακοποίησης σε βάρος παιδιών σε κοινωνικές υπηρεσίες των πιο μεγάλων σε πληθυσμό Δήμων σε όλη την επικράτεια, κατέδειξε επιπροσθέτως των παραπάνω, διαφοροποίηση ακόμη και σε σχέση με την ενεργοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών. Οι περισσότερες υπηρεσίες δεν προβαίνουν καθόλου σε διερεύνηση δίχως εισαγγελική εντολή και άλλες (σημαντικά λιγότερες) κινητοποιούνται με μόνη την επικοινωνία με το σχολείο ή με εκπαιδευτικές δομές (Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Κέντρα Εκπαιδευτικής και Συμβουλευτικής Υποστήριξης). Όλες όμως οι υπηρεσίες υπογράμμισαν τη σημασία της, σε χρονικό βάθος, παρακολούθησης της οικογένειας, που οι πόροι του συστήματος δεν επιτρέπουν να γίνει ολοκληρωμένα αυτή τη στιγμή.

Στο σκέλος της παρέμβασης, ο κορωνοϊός επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, διότι τις ημέρες αυτές δεν μπορεί να γίνει διασύνδεση της οικογένειας με υπηρεσίες, ώστε να λάβουν οι γονείς και τα παιδιά συμβουλευτική καθοδήγηση και υποστήριξη. Όμως και πριν από το διάστημα του περιορισμού των επαφών και της απαγόρευσης κυκλοφορίας, οι υπηρεσίες ήταν υποστελεχωμένες με μεγάλες λίστες αναμονής. Επιπρόσθετα ο θεσμός της αναδοχής, λειτουργεί διαχρονικά αναιμικά στην Ελλάδα, και στις περιπτώσεις που κρίνεται αναγκαία η απομάκρυνση των παιδιών, η μοναδική επί της ουσίας παρέμβαση εκ μέρους της πολιτείας είναι η τοποθέτηση σε ίδρυμα, παρότι οι δομές αυτές σε μεγάλο βαθμό θεωρούνται συστημικά κακοποιητικές (R Johnson, K D Browne and C E Hamilton-Giachritsis,‘Young children in institutional care at risk of harm’, Trauma Violence and Abuse, 7(1): 1–26, 2006).

Τα έκτακτα μέτρα και οι ουσιαστικές παρεμβάσεις

Ο συλλογισμός με τις τρεις παραμέτρους της ιδανικής κατάστασης, των υφιστάμενων δυσκολιών λόγω κορωνοιού και των διαχρονικών ελλείψεων, στόχο έχει να καταδείξει ότι μπορούν βεβαίως να ληφθούν μέτρα έκτακτης ανάγκης κατά το διάστημα που η Ελλάδα και ο υπόλοιπος κόσμος, ταλανίζεται από την πανδημία, ωστόσο η έκταση των βαθιά εγκατεστημένων προ υπαρχόντων προβλημάτων, επιβάλλουν έναν συγκροτημένο σχεδιασμό, με διαρθρωτικές αλλαγές και παρεμβάσεις μεσομακροπρόθεσμα.

Σε αυτό το στάδιο της έκτακτης ανάγκης, καμπάνιες ευαισθητοποίησης μπορούν να λειτουργήσουν βοηθητικά. Για παράδειγμα, υπάρχουν ακόμη γονείς και πρόσωπα φροντίδας που δεν γνωρίζουν τι συνιστά σωματική τιμωρία, ότι απαγορεύεται και τιμωρείται από το νόμο και ότι έχει συντριπτικές επιπτώσεις στον ψυχισμό και στην ανάπτυξη του παιδιού και κάποιοι γονείς ενδέχεται να επηρεαστούν θετικά με την διάδοση της σχετικής πληροφορίας. Συν τοις άλλοις οι καμπάνιες συμβάλλουν, στην δημιουργία μίας κοινωνικής κουλτούρας σε σχέση με την ηθικοκοινωνική απαξία της βίας σε βάρος των παιδιών (και όχι μόνο) και στην δημιουργία αναπαραστάσεων με επιτελεστική δύναμη για την αντιμετώπιση το φαινομένου μακροπρόθεσμα.

Ωστόσο τα περισσότερα οικογενειακά προβλήματα έχουν πιο βαθιές και πιο δύσκολα προσβάσιμες ρίζες και δύσκολα αμβλύνονται με απλή ενημέρωση των γονέων για τις τραυματικές επιπτώσεις της κακοποίησης. Πολλά από τα ζητήματα της κακοποίησης σχετίζονται και με τους παράγοντες της φτώχειας, της αποστέρησης και εν γένει της ευαλωτότητας των οικογενειών (πχ τα παιδιά με αναπηρίες θεωρούνται ομάδα υψηλού κινδύνου για την κακοποίηση), ως εκ τούτου, οι υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σημείο αναφοράς και να υποστηρίζουν σε επίπεδο κοινότητας τις οικογένειες, πριν και όχι μόνο μετά την εκδήλωση του φαινομένου.

Για τις μέρες του κορωνοϊού, ακόμη και πρωτόκολλα έκτακτων εξ αποστάσεως παρεμβάσεων μπορούν να διαμορφωθούν από τις υπηρεσίες, λαμβάνοντας υπόψη την πρωτόγνωρη εμπειρία του lockdown της πανδημίας.

Όμως δίχως γενναίες αποφάσεις και παρεμβάσεις για την συνολική αναμόρφωση του συστήματος της παιδικής προστασίας ο στόχος της καταπολέμησης της ενδοοικογενειακής βίας, της προστασίας των παιδιών και του σεβασμού των δικαιωμάτων τους θα μοιάζει μακρινός τόσο στην περίοδο της πανδημίας και του κατ’ οίκον περιορισμού, όσο και μετά από αυτήν.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Συνήγορος επανειλημμένα έχει προτείνει υποβάλλοντας αναλυτικές συστάσεις, την συγκροτημένη ενίσχυση και οριοθέτηση του ρόλου του συστήματος αναγνώρισης δια μέσω της εισαγωγής του πρωτοκόλλου Διερεύνησης, Διάγνωσης και Διαχείρισης της κακοποίησης και παραμέλησης του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, σε όλες τις υπηρεσίες που έρχονται σε επαφή με παιδιά, την υποχρεωτική επιμόρφωση των αστυνομικών, εισαγγελέων-δικαστών, εκπαιδευτικών και των κοινωνικών λειτουργών στις κοινωνικές υπηρεσίες σε σχέση με τη μεθοδολογία και την προσέγγιση που πρέπει να ακολουθείται σε περιπτώσεις κακοποίησης κατά το λόγο αρμοδιότητάς τους.

Έχει εισηγηθεί επίσης, την ενίσχυση των υπηρεσιών που είναι κομβικής σημασίας για την πρόληψη της κακοποίησης και την εκ των υστέρων παρέμβαση, καθώς και την αναβάθμιση του θεσμού της αναδοχής, που αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο με στόχο την αποφυγή της περαιτέρω θυματοποίησης του παιδιού εντός των επίσης κλειστών τοίχων ενός ιδρύματος. Στην ίδια κατεύθυνση, της αποφυγής δηλαδή της δευτερογενούς και επαναλαμβανόμενης θυματοποίησης του παιδιού, είναι και τα Αυτοτελή Γραφεία προστασίας Ανηλίκων Θυμάτων («σπίτια του παιδιού»), που έχουν θεσμοθετηθεί ως χώροι, μεταξύ άλλων, δικανικής εξέτασης παιδιών-θυμάτων βίας από το 20171, πλην όμως μέχρι σήμερα δεν έχουν λειτουργήσει πουθενά στην Ελλάδα.

Οι επιπτώσεις της ενδοοικογενειακής βίας, ανάλογα με το είδος της (σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική) και την έντασή της ποικίλουν και είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Ενδεικτικά, μπορούν να περιλαμβάνουν εμφάνιση ψυχολογικών διαταραχών, χαμηλή σχολική επίδοση, προβλήματα κοινωνικοποίησης κ.ά ενώ η βία που δέχονται τα παιδιά, αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για χρήση σωματικής βίας στην ενήλικη ζωή τους.

Άρα είναι σημαντικό να επισημανθεί κλείνοντας, ότι η κακοποίηση των παιδιών υπονομεύει συνολικά την κοινωνική συνοχή και ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο υπήρχε πριν την έξαρση του κορωνοϊού και δυστυχώς με ασφάλεια μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα υπάρχει και μετά από αυτόν. Επομένως, η κατάρτιση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, είναι μία ευκαιρία να σχεδιαστεί οριοθετημένα και συγκροτημένα ένα σύστημα διαχείρισης του φαινομένου, με μετρήσιμους δείκτες και ρεαλιστικούς στόχους, το οποίο αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει, προκειμένου να διασυνδεθούν υπηρεσίες και διεπιστημονικές ομάδες στη βάση ενιαίων πρωτοκόλλων και να προστατευθούν τα παιδιά τόσο από τη βία καθαυτή όσο και από τις τραυματικές παρεμβάσεις του επί του παρόντος ανερμάτιστου συστήματός μας.

Σε αυτή τη διαδρομή έχει επίσης μεγάλη σημασία η αποφυγή των διπλών μηνυμάτων. Όταν λέμε ότι θέλουμε να προστατέψουμε και να σεβαστούμε τα δικαιώματα των παιδιών, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να το πράξουμε με ειλικρίνεια και εντιμότητα, γιατί αυτή είναι και η μόνη στάση που αρμόζει όταν απευθυνόμαστε σε παιδιά.

H Θεώνη Κουφονικολάκου είναι Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

(Πηγή: news247.gr)

Ανακοίνωση από το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Βύρωνα – Καισαριανής – Παγκρατίου «ΡΟΖΑ ΙΜΒΡΙΩΤΗ»

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Βύρωνα – Καισαριανής – Παγκρατίου «ΡΟΖΑ ΙΜΒΡΙΩΤΗ» στηρίζει την κοινή απόφαση δεκάδων σωματείων εμποροϋπαλλήλων σε όλη τη χώρα να προχωρήσουν σε πανελλαδική μέρα δράσης την Τετάρτη 15 Απρίλη για τους εργαζόμενους των αλυσίδων super market, με σύνθημα «στην πανδημία δε μένουμε εκτεθειμένοι! Διεκδικούμε άμεσα μέτρα προστασίας και υγείας».

Οι εργαζόμενοι στα super market βρέθηκαν μπροστά στις συνθήκες τις πανδημίας, εκτεθειμένοι καθημερινά στον ιό. Είναι οι χώροι που αποτελούν σήμερα τον πιο μαζικό χώρο συγκέντρωσης κοινού, στους οποίους εναλλάσσονται καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι.

Σε όλες τις χώρες που δοκιμάζονται από την πανδημία, μετράμε ήδη αρκετούς νεκρούς εργαζόμενους στα καταστήματα και στις αποθήκες των super market. Ήδη υπάρχουν σε εξέλιξη κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία με αιτήματα που αφορούν τα μέσα προστασίας. Αντίστοιχα στη χώρα μας υπάρχουν δεκάδες καταγγελίες από εργαζόμενους των super market, που ανησυχούν για τη ζωή τους, για τη ζωή των οικογενειών τους καθώς τα μέτρα προστασίας κρίνονται από ελλιπή ως ανύπαρκτα. Παράλληλα υπάρχουν καταγγελίες, που αφορούν την ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση της εργασίας, το χτύπημα εργασιακών δικαιωμάτων.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους και όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τους μαζικούς φορείς να στηρίξουν με κάθε τρόπο την πρωτοβουλία των εργαζομένων στα super market. Με μια ανακοίνωση, με μια φωτογραφία, με την καθημερινή αλληλεγγύη.

Τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, που προτείνουν οι επιστήμονες, τα συνδικάτα να βρεθούν στα καταστήματα, στην έναρξη των βαρδιών, στα διαλείμματα, στο σχόλασμα. Να αναδειχτούν τα αιτήματα προστασίας, να στηριχθούν οι συνάδελφοί μας στα super market, να καταγγελθούν οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες.

Στη γωνία περιμένουν αρκετοί πρόθυμοι για να λερώσουν τους εργαζόμενους που σήμερα υποκριτικά «χειροκροτούν». Τους συναντήσαμε πρόσφατα και με τον πιο προκλητικό τρόπο στις κινητοποιήσεις των υγειονομικών. Αυτοί είναι οι πρώτοι που δε λογαριάζουν τη δημόσια υγεία, είναι απολογητές ενός συστήματος που αφήνει άοπλους τους υγειονομικούς και στέλνει «γυμνούς» στο στόμα του λύκου χιλιάδες εργαζόμενους.

Το όπλο μας είναι η αλληλεγγύη!

Στηρίζουμε τα αιτήματα των συλλόγων εμποροϋπαλλήλων:

• Να γίνεται το test σε όλους τους εργαζόμενους των super market που παρουσιάζουν συμπτώματα ή είναι ύποπτα κρούσματα.
• Να καλυφθούν άμεσα όλα τα κενά για κάθε πόστο, με πλήρες ωράριο και όχι με νέες απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις λίγων ημερών, με χρονικό ορίζοντα τα τέλη Απρίλη.
• Να μετατραπούν όλες τις συμβάσεις ημιαπασχόλησης σε θέσεις πλήρους απασχόλησης, με 8ωρο και 5ήμερο. Να γίνουν αορίστου όλες οι ορισμένου χρόνου συμβάσεις.
• Να τηρούνται αυστηρά τα ωράρια εργασίας. Να εξασφαλίζεται ο αναγκαίος χρόνος ξεκούρασης ως απαραίτητη προϋπόθεση για την υγεία όλων των εργαζομένων.
• Να τοποθετηθούν σε όλα τα καταστήματα τζάμια προστασίας στα ταμεία.
• Να υπάρχει αντισηπτικό δίπλα στο κάθε ταμείο και σε κεντρικά σημεία όλων των super market.
• Να ισχύσουν τα μέτρα καραντίνας σε όσους έχουν έρθει σε επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα σε όλους τους χώρους των super market, γραφεία, καταστήματα, αποθήκες.
• Να δοθεί ΤΩΡΑ έκτακτο επίδομα ανθυγιεινής εργασίας. 

(Πηγή: alfavita.gr)

Το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κέρκυρας μαζί με την <<Hellas Covid-19>> θα κατασκευάσουν 3D ασπίδες προστασίας προσώπου για τους εργαζόμενους του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας.

Ο διευθυντής του Σχολείου των Φυλακών επισήμανε την σημασία αυτής της κίνησης καθώς οι κρατούμενοι βρίσκουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από το περιβάλλον του εγκλεισμού.

Η προσφορά του ΣΔΕ των Φυλακών δεν αποτελεί μια προσφορά μόνο στην μάχη κατά της πανδημίας αλλά είναι και ένα δείγμα ότι το σχολείο πέρα από το σωφρονιστικό του χαρακτήρα είναι ανοικτό να προσφέρει και στην κοινωνία

(Πηγή: alfavita.gr με πληροφορίες από startmediacorfu)

Της Μαρίας Δεναξά

Όλοι μιλούν για τον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που έρχεται. Παρ’ όλο που απεύχομαι να συμβεί, όσο σκληρή κι αν είναι η φτώχεια, δισεκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι στον κόσμο καταφέρνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να την ξεγελούν και να επιβιώνουν. Πόσοι όμως κατάφεραν να ξεγελάσουν και να επιβιώσουν από τον Covid-19, όταν από κακή τους τύχη ασθένησαν σε μεγάλη ηλικία, σε καιρούς περικοπών και εκπτώσεων στη δημόσια υγεία παντοδύναμων φαινομενικά χωρών, όπως είναι η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία ή οι ΗΠΑ;

Θυμάμαι ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που είδα προ ημερών στη γαλλική τηλεόραση, με τίτλο «καταδικασμένος να πεθάνει».

Ένας 72χρονος που ασθένησε από τον νέο κορωνοιό και δεν τον είχε καταβάλει ακόμη η ασθένεια, συνομιλούσε με τις νοσοκόμες για τη θεραπεία που θα ακολουθούσε, την ώρα που εκείνες περίμεναν  τηλεφώνημα από τους ανωτέρους τους, για το αν θα του επιτρέψουν να δώσει τη μάχη του ή να πεθάνει!

Οι μαχαιριές των περικοπών στο γαλλικό δημόσιο σύστημα υγείας, όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ρήμαξαν κι έκλεισαν νοσοκομεία, λιγόστεψαν τραγικά τις μονάδες εντατικής θεραπείας, αφαίρεσαν ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό από την εξυπηρέτηση των πολιτών που επί δεκαετίες πλήρωναν για αξιοπρεπή δημόσια περίθαλψη και επάρκεια στα  ιατροφαρμακευτικά υλικά, τα οποία στην πρώτη σοβαρή υγειονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών αποδείχθηκαν είδος προς εξαφάνιση, σε χώρες που συγκαταλέγονται στις… και καλά «ανεπτυγμένες».

Το τηλέφωνο χτύπησε. Η ώρα της κρίσης είχε φθάσει για τον 72χρονο ο οποίος, στις συνομιλίες που είχε προηγουμένως με τις νοσοκόμες, ήταν πεπεισμένος ότι σύντομα θα μπορέσει να γίνει καλά και να επιστρέψει σπίτι του. Η κάμερα εστίασε στο πρόσωπο και τις εκφράσεις της νοσοκόμας.

Εκείνη ενημέρωσε τον συνομιλητή της για την κατάσταση του ασθενή. Κατ’ αρχάς για την ηλικία του, αλλά και για το γεγονός ότι σύντομα θα χρειαζόταν νοσηλεία στην εντατική επειδή αντιμετώπιζε ήδη σοβαρή δύσπνοια. Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της, όταν δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια της. Επανέλαβε στο συνομιλητή της με αγωνία ένα «μα  είναι σίγουρο;»… και κατέρρευσε. Όσοι παρακολουθούσαν το ντοκιμαντέρ για τη σκληρή μάχη κατά του κορωνοιού, που δίνουν επί του παρόντος γιατροί και νοσηλευτές μέσα στα γαλλικά νοσοκομεία, καταλάβαν.

Τα λιγοστά ή ανύπαρκτα κρεβάτια στην εντατική και το κατεστραμμένο από τη χρόνια λιτότητα σύστημα υγείας δεν άφηναν καμία άλλη επιλογή σε γιατρούς και νοσηλευτές, απ’ αυτήν της θυσίας, αντί της διάσωσης ενός ακόμη ηλικιωμένου.

Η συνέχεια ήταν μακάβρια. Οι καταρρακωμένες νοσοκόμες από την τραγωδία στην οποία έπαιρναν μέρος, έκαναν τα πάντα ώστε ο ασθενής, που δεν γνώριζε ποια θα ήταν η τύχη του, να έχει όσο καλύτερο τέλος γίνεται. Κι όταν τα βαριά συμπτώματα του κορωνοιού άρχιζαν να του στερούν τη ζωή, τον ανακούφισαν με ένα κοκτέιλ φαρμάκων που τον βοήθησαν να μπει σε βαθιά καταστολή και να περάσει στην «απέναντι όχθη».

Η εξέλιξη με συγκλόνισε. Επί της ουσίας επρόκειτο για ακούσια ευθανασία σχεδόν σε απευθείας μετάδοση. Συνειδητοποίησα πως στην επόμενη στραβή για την ανθρωπότητα, με μάσκες ή χωρίς, με φάρμακα, αναπνευστήρες, γάντια ή δίχως… όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο λιγοστεύει η αξία της ζωής του. Κατάλαβα πως στη θέση του ηλικιωμένου, στην εποχή των εκπτώσεων για τους πολλούς και της ευημερίας για τους λίγους, θα μπορούσε να βρίσκεται ο γείτονας, οι γονείς, οι συνομήλικοι, οι φίλοι μας, ακόμα κι εμείς, από τη στιγμή που θα μας πάρουν τα χρόνια.

Μια από τα ίδια και στην Ισπανία, όπου από την αρχή της κρίσης ασθενείς άνω των 70 ετών δεν μεταφέρονται συστηματικά στα νοσοκομεία. Στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη, έγγραφο της υγειονομικής υπηρεσίας της Καταλονίας που διέρρευσε στον Τύπο, έδινε οδηγίες για το πώς να αποφεύγεται η νοσηλεία ηλικιωμένων ασθενών, που παρουσίαζαν ήδη αναπνευστικά συμπτώματα της λοίμωξης. Συγκεκριμένα, εξηγούσε τους χειρισμούς που έπρεπε να κάνουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές ώστε οι ηλικιωμένοι ασθενείς (επί της ουσίας μελλοθάνατοι) να πειστούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Το νοσηλευτικό προσωπικό δεν έπρεπε να αναφερθεί στην έλλειψη κρεβατιών, ιατροφαρμακευτικού υλικού ή ότι γίνεται επιλογή ασθενών βάση ηλικιακών κριτηρίων. Έπρεπε να υπογραμμίσει με όλους τους τρόπους τη θαλπωρή και τις ανέσεις που προσφέρει ένα σπίτι. Ανεπίσημες οδηγίες, αλλά πραγματικές.

Ναι, ο ιός είναι επικίνδυνος, θανατηφόρος. Σύμφωνοι πως θα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα σε νεότερους ασθενείς, αλλά την ίδια στιγμή  οι μεγαλύτεροι δεν θα πρέπει να γίνονται τα εύκολα θύματα μιας ολοένα και πιο ρατσιστικής κοινωνίας, η οποία βυθίζεται στην παρακμή, οικονομική και ηθική, τους βάζει στην άκρη και τους θυσιάζει με μοναδικά κριτήρια τα χρόνια που έχουν απομείνει στην κλεψύδρα της ζωής τους.

Η εξ αναγκασμού από την πολιτεία επιλογή διάσωσης ενός ατόμου εις βάρος κάποιου άλλου, πιο ηλικιωμένου, λέγεται και ανθρωποθυσία όλων εκείνων που βοήθησαν στην οικοδόμηση της κοινωνίας που ζούμε και επ’ ουδενί την είχαν φανταστεί τόσο απάνθρωπη, τόσο δήθεν και εικονική, όσο είναι σήμερα. Η ζωή τους αξίζει όσο και η δική μας, ίσως πολύ περισσότερο για όλα όσα μας έχουν προσφέρει. Ας μην το επιτρέψουμε.

(Πηγή: dimosiografia.com)

Συντάκτης: Ρομαν Γκοντσαρένκο – Επιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

Ακόμη και τώρα, που ο κορωνοϊός μονοπωλεί το ενδιαφέρον, η κλιματική αλλαγή βρίσκεται συχνά στα πρωτοσέλιδα. Το καλοκαίρι βρίσκεται προ των πυλών. Απειλείται και φέτος η Ευρώπη από καύσωνες και νέες θερμοκρασίες ρεκόρ;

Ζέστη, γαλανός ουρανός και ανθισμένα πάρκα – σε πολλές περιοχές της Ευρώπης ο καιρός τις τελευταίες ημέρες είναι υπέροχος. Και αυτό μάλλον όχι από την οπτική γωνία των αγροτών, οι οποίοι ελπίζουν να βρέξει για να μην κινδυνεύσουν και φέτος οι καλλιέργειές τους. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που ενδεχομένως να έρθει και πάλι αντιμέτωπη η Ευρώπη – μάλιστα φέτος μαζί με την πανδημία του κορωνοϊού. Προς το παρόν όμως οι αγρότες ανησυχούν περισσότερο για την έλλειψη εποχιακών αλλοδαπών εργαζομένων, οι οποίοι δεν μπορούν να εισέλθουν στη χώρα λόγω των κλειστών συνόρων.

Τα μέτρα απομόνωσης και καραντίνας θέτουν επί τάπητος ζητήματα που ήταν πάντα επίκαιρα, όπως είναι οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, οι οποίες μέχρι και πριν τη λήψη μέτρων κατά της πανδημίας ήταν ένα φλέγον ζήτημα, κυρίως εξαιτίας των πυρκαγιών σε δασικές εκτάσεις της Αυστραλίας και της Βραζιλία.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη συνεχίζεται

«Ο Ιανουάριος ήταν ένας πολύ ζεστός μήνας και δεν υπάρχουν ενδείξεις πως η υπερθέρμανση του πλανήτη καθυστερεί ή μειώνεται», τονίζει ο Αντρέας Μπέκερ από τη Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία στη Φρανκφούρτη. Επιπλέον ο Ιανουάριος και ο Μάρτιος ήταν πολύ ξηροί μήνες, ενώ ο Φεβρουάριος αντίθετα είχε πολλές βροχές. Η στάθμη του μεγαλύτερου ποταμού της Γερμανίας, του Ρήνου, αυξήθηκε πάνω από έξι μέτρα στις αρχές Μαρτίου.Τώρα βέβαια αρχίζει και πάλι να μειώνεται. Η στάθμη του νερού βρίσκεται μεν στο μέσο όρο των 3,5 μέτρων, αλλά εξακολουθεί να μειώνεται.

Οι βροχοπτώσεις του Φεβρουαρίου είχαν αντισταθμίσει εν μέρει την απώλεια υγρασίας στο έδαφος κατά τα τελευταία δύο χρόνια, λέει ο μετεωρολόγος Μπέκερ. Το καλοκαίρι του 2018 και του 2019 η Ευρώπη είχε ρεκόρ θερμοκρασιών άνω των 40 βαθμών.

Ο Αντρέας Μαρξ από το Ινστιτούτο Helmholtz στη Λειψία σημειώνει ότι τα τελευταία τρία χρόνια σημειώθηκε ένα ασυνήθιστα υψηλό έλλειμμα βροχοπτώσεων σε όλη τη Βόρεια Γερμανία, αλλά και σε μεγάλες περιοχές της Πολωνίας, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, της Ρωσίας και της Ρουμανίας. Ο ειδικός τόνισε παρόλα αυτά ότι τρεις εβδομάδες χωρίς βροχή παραμένουν εντός των φυσιολογικών ορίων για την Ευρώπη.

Πώς θα είναι το ερχόμενο καλοκαίρι;

Οι μετεωρολόγοι είναι απρόθυμοι να απαντήσουν στο ερώτημα πώς θα είναι το ερχόμενο καλοκαίρι, καθώς ήδη οι προβλέψεις για μια εβδομάδα ή δύο θεωρούνται αβέβαιες. Ο Μπέκερ και ο Μαρξ θεωρούν ότι ο καιρός στην Ευρώπη είναι λιγότερο προβλέψιμος λόγω των βουνών, των θαλασσών και του Ατλαντικού σε σχέση με την Αυστραλία για παράδειγμα, η οποία περιβάλλεται από νερό από όλες τις πλευρές. Ωστόσο, και οι δύο ειδικοί υποθέτουν ότι αυτό το καλοκαίρι θα είναι επίσης πιο ζεστό από το συνηθισμένο. Σύμφωνα με την Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία, η θερμοκρασία στη Γερμανία ενδέχεται να αυξηθεί κατά μέσο όρο 0,5 έως 1 βαθμό. Ο Μαρξ μάλιστα αναμένει όχι μόνο υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και ιδιαίτερα υψηλή ξηρασία στην Ευρώπη μέχρι το καλοκαίρι.

Αν ισχύουν όλα αυτά που υποπτεύονται οι εμπειρογνώμονες, οι Ευρωπαίοι θα υποφέρουν από καύσωνες και φέτος το καλοκαίρι – φέτος ενδεχομένως σε συνδυασμός με περιορισμούς κυκλοφορίας εξαιτίας του κορωνοϊού. Ακόμα και υπό κανονικές καιρικές συνθήκες, οι δυσκολίες βαραίνουν κυρίως τους ηλικιωμένους – δηλαδή την κύρια ευπαθή ομάδα κινδύνου του COVID 19.

(Πηγή: dw.com)

Μερικοί από τους ανθρώπους που έχουν υποχρεωθεί να μένουν σπίτι τους, λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας του κορωνοϊού, φαίνεται να «πεινάνε» για κοινωνικές επαφές, όπως όταν θέλουν να φάνε. Αμερικανοί επιστήμονες βρήκαν ότι η κοινωνική απομόνωση και η πείνα αφήνουν το ίδιο περίπου νευρωνικό αποτύπωμα στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια να μελετήσουν το νευρωνικό αποτύπωμα της μοναξιάς στον εγκέφαλο, αλλά η έρευνά τους έγινε πλέον ακόμη πιο επίκαιρη λόγω της πανδημίας και της…κλεισούρας που αυτή έχει εξ ανάγκης φέρει.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τις νευροεπιστήμονες Λίβια Τόμοβα και Ρεμπέκα Σαξ, που έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στο bioRxiv, σύμφωνα με το «Scientific American», βρήκαν για πρώτη φορά ότι τόσο η μοναξιά όσο και η πείνα προκαλούν κοινά σήματα σε μια ζωτική περιοχή του εγκεφάλου, τη μέλαινα ουσία (substantia nigra), που είναι το κέντρο παραγωγής του βασικού νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνης και ελέγχει τόσο τις ανταμοιβές όσο και τα κίνητρα.

Οι επιστήμονες μελέτησαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) τις εγκεφαλικές αντιδράσεις 40 ενηλίκων εθελοντών τόσο απέναντι στην πείνα, όσο και απέναντι στη μοναξιά. Το πείραμα -σε συνθήκες εργαστηρίου- επέβαλε στους συμμετέχοντες αρχικά μια στέρηση τροφής για δέκα ώρες (μόνο νερό μπορούσαν να πιουν) και έπειτα στέρηση κάθε κοινωνικής επαφής για άλλες δέκα ώρες (χωρίς καν χρήση τηλεφώνου ή υπολογιστή).

Ακολούθησε ανάλυση των ευρημάτων με τη βοήθεια συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο «διάβασε» τα νευρωνικά πρότυπα, που ήταν αρκετά όμοια. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ανάγκη κοινωνικής διασύνδεσης και επαφής είναι τόσο θεμελιώδης όσο η ανάγκη της τροφής.

«Η μελέτη δείχνει πως η χρόνια κοινωνική απομόνωση μπορεί να μοιάζει με το χρόνιο υποσιτισμό. Τα ευρήματα δίνουν όνομα σε αυτό που αμέτρητοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα: την πείνα για κοινωνικές επαφές όσο μένουν στο σπίτι για να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία», ανέφερε ο ψυχολόγος Τζαμίλ Ζάκι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ειδικός σε θέματα κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και ενσυναίσθησης.

Ήταν ήδη γνωστό ότι η μοναξιά και η απομόνωση έχουν τόσο ψυχικές, όσο και σωματικές επιπτώσεις: μεγαλύτερη πιθανότητα για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, άνοια, παχυσαρκία, κατάθλιψη, στρες, κακή διάθεση, αϋπνία, δυσκολία συγκέντρωσης κ.α. Μια έρευνα είχε εκτιμήσει ότι η παρατεταμένη μοναξιά ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων τη μέρα, σύμφωνα με την ψυχίατρο δρα Σου Βάρμα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Μια άλλη μελέτη (μετα-ανάλυση) του 2015 από ερευνητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Brigham Young της Γιούτα, με επικεφαλής την ψυχολόγο-νευροεπιστήμονα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ, η οποία είχε επισκοπήσει στοιχεία 70 ερευνών για συνολικά 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους, είχε βρει ότι η αίσθηση μοναξιάς μπορεί να αυξήσει έως 26% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ενώ η κοινωνική απομόνωση κατά 29% και η μοναχική ζωή κατά 32%.

Όπως η πείνα και η δίψα, η μοναξιά «πονάει», σύμφωνα με τους εξελικτικούς ψυχολόγους, επειδή από πολύ παλιά εξυπηρετεί ένα σκοπό: δρα σαν ψυχοβιολογικό «καμπανάκι» για να ωθήσει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την κοινωνική διασύνδεση με τους άλλους, καθώς κάτι τέτοιο θα αποβεί επωφελές για την επιβίωση όλων. Είναι ακριβώς γι’ αυτό διπλά δύσκολο -σαν να πηγαίνει κανείς κόντρα στις επιταγές της εξέλιξης- όταν συνειδητοποιεί ότι, εν μέσω πανδημίας, το κοινωνικό καθήκον του και η ευθύνη του απέναντι στους άλλους απαιτούν να κρατηθεί μακριά τους για ένα διάστημα.

Με άλλα λόγια, η πανδημία και η μαζική καραντίνα υποχρεώνουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο να κάνει το αντίθετο από αυτό που έχει μάθει να κάνει επί πολλές χιλιάδες χρόνια προκειμένου να επιβιώσει: να είναι μαζί με τους άλλους.

Γι’ αυτό, άλλωστε, εν μέσω πανδημίας έχουν «απογειωθεί» οι πλατφόρμες βιντεοδιασκέψεων (Zoom, Webex κ.α.), το Skype, το Facebook κ.α., καθώς η εξ αποστάσεως online επαφή έρχεται -χάρη σε μια τεχνολογία που ποτέ πριν στην ιστορία δεν υπήρχε- να αντικαταστήσει τη φυσική επαφή.

«Οι εγκέφαλοι μας έχουν μάθει μέσα από βάναυσα εξελικτικά μαθήματα ότι η κοινωνική απομόνωση συνιστά καταδίκη σε θάνατο. Οι βιντεοδιασκέψεις μπορούν να βοηθήσουν, αλλά απαιτούν περισσότερη δουλειά από τον εγκέφαλο από ό,τι η φυσική παρουσία», σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Τζέιμς Κόαν του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

Από την άλλη, η μοναξιά μπορεί να εξελιχτεί σε παγίδα. Ο νέος κορωνοϊός «σάρωσε» τη Γη σε μια εποχή που περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους από κάθε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, σύμφωνα με το «New Yorker».

Ενδεικτικά, στη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας, περίπου δύο στα τρία νοικοκυριά αποτελούνται από ένα μόνο άτομο.

Η πανδημία δεν μπορεί παρά να επιδεινώνει τη μοναξιά μερικών ανθρώπων. Ελπίδα των ψυχολόγων και ψυχιάτρων είναι ότι το πρόβλημα θα είναι προσωρινό και δεν θα αποκτήσει χρόνια χαρακτηριστικά ψυχικής διαταραχής.

Όμως ορισμένοι άνθρωποι, ακόμη και μετά τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, θα δυσκολευθούν ψυχολογικά να βγουν από την απομόνωση τους. Οι ψυχολόγοι υπενθυμίζουν τις περιπτώσεις ανθρώπων που σώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και, παρόλο που στη συνέχεια έφτιαξαν τη ζωή τους, συνέχισαν να αποθηκεύουν τρόφιμα στο σπίτι τους, καθώς το τραύμα είχε αποτυπωθεί στο νου και στην ψυχή τους.

«Όπως ανησυχούμε για την επερχόμενη οικονομική ύφεση, θα έπρεπε ίσως να ανησυχούμε και για μια κοινωνική ύφεση, ένα συνεχιζόμενο μοτίβο κοινωνικής αποστασιοποίησης πέρα από την πανδημία, κάτι που θα έχει ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις, ιδίως για τους πιο ευάλωτους», σύμφωνα με τη δρα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ.

(Πηγή: kathimerini.gr)

Γράφει η Βάση Παναγοπούλου

«Η κλιματική κρίση, η οποία φυσικά δεν σταμάτησε να υφίσταται λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, αλλά και η ίδια η πανδημία είναι το μήνυμα που μας στέλνει η φύση, μήνυμα που θέτει την ανθρωπότητα ενώπιον των ευθυνών της για την καταστροφή των οικοσυστημάτων και του περιβάλλοντος», δήλωσε η διευθύντρια του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, Ινγκερ Αντερσεν. Τυχαία η δήλωσή της; Όχι, βέβαια! Οι επιδημιολόγοι χρόνια τώρα βροντοφωνάζουν ότι οι άνθρωποι παίζουν με τη φωτιά καταστρέφοντας τα οικοσυστήματα, εισβάλλοντας και αποψιλώνοντας τα τροπικά και τα παρθένα δάση. Και προειδοποιούν: Η ανθρωπότητα θα πρέπει να αλλάξει πορεία και να συμπορευτεί αρμονικά με τη φύση αν δεν θέλει να δοκιμαστεί από μια σειρά νέων πανδημιών. Μέχρι πρότινος δεν θέλαμε να ακούσουμε. Ίσως γιατί δεν μας βόλευε. Σήμερα όμως;

Δεκαετίες τώρα οι επιστήμονες όλων των πεδίων προειδοποιούν, ενημερώνουν, μάχονται να διατηρήσουν εν ζωή τον πλανήτη Γη, τα οικοσυστήματα και προφανώς τις οικοσυστημικές τους υπηρεσίες. Πόσο καιρό οι επιστήμονες φωνάζουν για την ανθρωπόκαινο εποχή, για την έκτη μαζική εξαφάνιση των ειδών, την άνευ προηγουμένου καταστροφή (πάνω από το 60%) της βιοποικιλότητας, την κατάρρευση των οικοσυστημάτων και των οικολειτουργιών τους;

Κάποιοι έχουν πεισθεί, κάποιοι το συζητάνε ακόμη και κάποιοι που ασπάζονται το δόγμα Τραμπ σκέφτονται μονάχα τις δουλειές τους και πώς θα αυξήσουν τις περιουσίες τους, μη δίνοντας καμία σημασία ούτε στη θεϊκή παρότρυνση «εργάζεσθαι και φυλάττειν τον παράδεισον» παρότι αυτοαποκαλούνται ευσεβείς χριστιανοί, ωθώντας στον γκρεμό και την καταστροφή όχι μόνο το περιβάλλον, που ο καθένας το μεταφράζει όπως καταλαβαίνει στο μυαλό του, αλλά τον κόσμο ολάκερο.

Συνειδητοποιεί δε κανείς, αν παρακολουθήσει τι δημοσιεύεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυτές τις ημέρες με αφορμή την πανδημία, ότι η συνωμοσιολογία δίνει και παίρνει, απόψεις όπως «καλά, εσείς πιστεύετε ότι ο κορονοϊός μεταδόθηκε από νυχτερίδες και άγρια ζώα;» ή ότι «ο κορονοϊός είναι εργαστηριακής προέλευσης» βασιλεύουν σε πολλές συζητήσεις, όπως και η πεποίθηση κάποιων ότι «μας ψεκάζουν με κορονοϊό».

Έχω φτάσει να σκέφτομαι ότι καθένας ακούει, ανταποκρίνεται και ασπάζεται ό,τι τον βολεύει, με βάση εκκίνησης διαφορετική κάθε φορά: την πολιτική του θέση, την ψυχολογική του δομή, την οικονομική μεθοδολογία προσέγγισης του κόσμου, με το κεφάλαιο «περιβάλλον» σταθερά στοιβαγμένο στο περιθώριο μαζί με όλα όσα δεν θεωρεί άξια να απασχολήσουν το μυαλό του.

Δυστυχώς, φτάσαμε στο σημείο να ακούσουμε τις επιστημονικές προειδοποιήσεις, που είναι αποτέλεσμα ερευνών παλαιότερων χρόνων, με τον χειρότερο τρόπο. Ζώντας, όλος ο πλανήτης παγωμένος, κάτω από τον τρόμο της εξάπλωσης του κορονοϊού.

Τι σχέση, λοιπόν, υπάρχει ανάμεσα στην εμφάνιση και εξάπλωση της πανδημίας και την κλιματική κρίση, την καταστροφή του περιβάλλοντος, πραγματικότητες μιας εποχής που οι επιστήμονες ονομάζουν ανθρωπόκαινο; Τι υποστηρίζουν οι ειδικοί ανά τον κόσμο;

Η διευθύντρια του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών Ινγκερ Αντερσεν, σε δήλωσή της που δημοσίευσε σε άρθρο τoυ ο Ντάμιαν Κάρινγκτον στην εφημερίδα Guardian, συνόψισε τα επιστημονικά δεδομένα σε μία πρόταση:

«Η ανθρωπότητα ασκεί μεγάλες πιέσεις στο φυσικό βασίλειο με καταστροφικές συνέπειες και όσο αποτυγχάνουμε να προστατέψουμε τον πλανήτη, αποτυγχάνουμε στην ουσία να προστατεύσουμε τον εαυτό μας».

Και συνέχισε λέγοντας: «Αν και τώρα προτεραιότητά μας φυσικά είναι η προστασία του πληθυσμού, η ουσιαστική μας αντίδραση στην πανδημία σε βάθος χρόνου είναι να σταματήσουμε την απώλεια των οικοτόπων και της βιοποικιλότητας. Γιατί ποτέ ξανά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρχαν τόσο πολλές ευκαιρίες και ανοιχτοί δίαυλοι για τους παθογόνους μικροοργανισμούς να περάσουν από τα άγρια ζώα και τα κατοικίδια στους ανθρώπους», αποδεχόμενη τα επιστημονικά δεδομένα που αποδεικνύουν ότι το 75% όλων των αναδυόμενων μολυσματικών ασθενειών προέρχονται από την άγρια ζωή.

Τι σημαίνει αυτό; Ήταν απολύτως σαφής:

«Η συνεχιζόμενη καταστροφή από τις ανθρώπινες δραστηριότητες των οικοτόπων και της άγριας ζωής μάς έφερε στη δυσάρεστη και επισφαλή θέση να βρισκόμαστε πολύ κοντά σε ζώα και φυτά, τα οποία φιλοξενούν ασθένειες που εύκολα μπορούν να περάσουν στους ανθρώπους. Ασκούμε πάρα πολλές πιέσεις, μεγάλης έντασης σε όλα τα φυσικά οικοσυστήματα του πλανήτη και αν δεν προστατεύσουμε τη φύση, το περιβάλλον, δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε στενά συνδεδεμένοι με τη φύση και, καθώς οδεύουμε προς το μέλλον με έναν πληθυσμό 10 δισεκατομμυρίων κατοίκων στον πλανήτη μας, πρέπει να καταλάβουμε ότι ο καλύτερός μας σύμμαχος είναι ένα υγιές περιβάλλον».

Στο ίδιο άρθρο ο συντάκτης παρέθεσε τα στοιχεία έρευνας που εκπονήθηκε το 2007 και αφορούσε την έξαρση του ιού SARS το 2002-03, η οποία κατέληγε στο εξής συμπέρασμα: «Η παρουσία μιας τεράστιας δεξαμενής ιών τύπου Sars-CoV σε νυχτερίδες (ρινολοφίδες/ horseshoe bats), σε συνδυασμό με τη συνήθεια κατανάλωσης εξωτικών θηλαστικών στη Νότια Κίνα, συνιστά μια ωρολογιακή βόμβα που κάποια στιγμή θα εκραγεί».

Την άποψη αυτή ενστερνίζεται και ο καθηγητής Αντριου Κάνινγκαμ, της Zoological Society του Λονδίνου, ο οποίος δήλωσε:

«Σε αυτές τις αγορές (wet markets ή bushmarkets), όπου άγρια ζώα σφαγιάζονται, γδέρνονται, κομματιάζονται μπροστά στον πελάτη και πωλούνται, ζώα που έχουν φτάσει εκεί μετά από πολύωρες διαδρομές, στριμωγμένα μέσα σε κλουβιά, στρεσαρισμένα και ανοσοκατεσταλμένα, απεκκρίνουν οποιονδήποτε παθογόνο μικροοργανισμό έχουν επάνω τους.

»Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που επισκέπτονται τις αγορές αυτές και έρχονται σε άμεση επαφή με τα υγρά του σώματος των άγριων ζώων. Ετσι δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες εμφάνισης μιας ασθένειας. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από αυτό το ανακάτεμα (ανθρώπων και άγριων ζώων εννοεί) για να διασπαρεί μια νόσος.

»Και δεν είναι μόνον η Κίνα. Αντίστοιχες αγορές λειτουργούν και σε άλλες ασιατικές χώρες αλλά και σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Δεδομένου λοιπόν ότι το να ταξιδέψει κανείς στην εποχή μας στο πιο απομακρυσμένο μέρος είναι το πιο εύκολο πράγμα, γίνεται κατανοητό ότι ο κίνδυνος διάδοσης μιας νόσου πολλαπλασιάζεται. Είναι τόσο εύκολο τη μια μέρα να είσαι σε ένα τροπικό δάσος της κεντρικής Αφρικής και την άλλη μέρα στο κέντρο του Λονδίνου».

Η φύση στέλνει μήνυμα

Ο,τι σπέρνεις, θερίζεις!

Ένα βήμα παραπάνω για να γίνει αντιληπτή η σχέση κλιματικής κρίσης, καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος με την εξάπλωση ασθενειών είναι η εξήγηση που έδωσε ο Ααρον Μπερνστάιν, διευθυντής του Κέντρου για το Κλίμα, την Υγεία και το Διεθνές Περιβάλλον της Σχολής Δημόσιας Υγείας (T.H. Chan School) του Χάρβαρντ: «Η καταστροφή των φυσικών οικοτόπων οδηγεί την άγρια πανίδα πιο κοντά στις ανθρώπινες κοινωνίες, η κλιματική κρίση εξαναγκάζει τα άγρια ζώα σε μεταναστεύσεις. Ετσι δίνεται η καταλληλότερη ευκαιρία στους παθογόνους μικροοργανισμούς να βρουν καινούργιους ξενιστές». Είναι καινούργιες αυτές οι πληροφορίες; Οχι, ίσως όμως τώρα να υπάρξουν ευήκοα ώτα.

Οι πλέον εξέχοντες στο πεδίο τους επιστήμονες προειδοποιούν για ακόμη μια φορά ότι, αν δεν θέλουμε να ζήσουμε κι άλλες τέτοιες πανδημίες, θα πρέπει να σταματήσουμε το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος (συνεχιζόμενη αποψίλωση των δασών, καταστροφή των εδαφών από την εντατική καλλιέργεια, εξόρυξη αλλά και εξάπλωση των πόλεων), καθώς και οι δύο αυτές πραγματικότητες οδηγούν την άγρια ζωή σε στενή επαφή με τους ανθρώπους. Αυτές τις θέσεις τους φιλοξένησε σε παλαιότερο δημοσίευμα η εφημερίδα Guardian (Τζον Βιντάλ), από κοινού εκπονημένο με το ENSIA. Οι ερευνητές ζητούν δε σθεναρά από τις κυβερνήσεις να απαγορεύσουν τις αγορές (wet markets) άγριων ζώων στις χώρες που αυτές «ενδημούν» και να βάλουν φρένο στο παράνομο εμπόριο άγριας ζωής.

Η Κέιτ Τζόουνς, καθηγήτρια Οικολογίας και Βιοποικιλότητας στο UCL, το 2008 σε συνεργασία με άλλους ερευνητές κατέγραψε 335 νόσους που εμφανίστηκαν από το 1960 έως το 2004 στην υφήλιο, εκ των οποίων το 60% προήλθε από ζώα. Η ίδια θεωρεί ότι όλες οι αναδυόμενες μολυσματικές ασθένειες που μεταδίδονται από τα ζώα αποτελούν σημαντική απειλή για την παγκόσμια υγεία, ασφάλεια και οικονομία και επισημαίνει πως ολοένα και περισσότερο αυτές οι ζωονόσοι αποδεικνύεται ότι συνδέονται με την κλιματική αλλαγή και τις ανθρώπινες δραστηριότητες και συμπεριφορές.

«Ο κατακερματισμός των παρθένων δασών, που προκαλείται από την υπερβολική υλοτόμηση, την εξόρυξη, τη χάραξη δρόμων σε απομονωμένες περιοχές, την ταχεία αστικοποίηση και την αύξηση του πληθυσμού, φέρνει σε κοντινή επαφή τους ανθρώπους με είδη ζώων που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν συναντήσει. Ολοένα και περισσότερο εισβάλλουμε σε παρθένες περιοχές και εκτιθέμεθα όλο και πιο πολύ σε είδη άγνωστα σε μας. Δημιουργούμε περιβάλλοντα όπου ιοί μπορούν να μεταδοθούν με μεγάλη ευκολία και μετά αναρωτιόμαστε από πού ξεφύτρωσαν αυτοί οι νέοι ιοί».

Η Τζόουνς, που ερευνά κατά πόσον οι αλλαγές στη χρήση γης συντείνουν στη μετάδοση ζωονόσων στον άνθρωπο και αν τα διάφορα είδη σε υποβαθμισμένους οικοτόπους δυνητικά μεταφέρουν πάνω τους περισσότερους ιούς που μπορούν να μολύνουν τους ανθρώπους, καταλήγει: «Καταστρέφουμε οικοτόπους και αφήνουμε πίσω μας ξεσπιτωμένα είδη. Από αυτά τα είδη μολύνονται οι άνθρωποι».

«Εισβάλλουμε στα τροπικά δάση, στην άγρια φύση όπου ζουν τόσο πολλά είδη φυτών, ζώων και μαζί τους τόσοι άγνωστοι σε μας ιοί. Κόβουμε τα δέντρα, σκοτώνουμε τα ζώα ή τα αιχμαλωτίζουμε και τα στέλνουμε στις αγορές. Διαταράσσουμε τα οικοσυστήματα και ξεβολεύουμε ιούς από τους φυσικούς τους ξενιστές κάνοντάς τους να ψάχνουν για νέους. Ε, συνήθως γινόμαστε εμείς το καινούργιο τους σπίτι» γράφει ο Ντέιβιντ Κοάμεν, συγγραφέας του βιβλίου «Spillover: Animal Infections and the Next Pandemic» (Ζωονόσοι και η επόμενη πανδημία).

«Οι παθογόνοι μικροοργανισμοί δεν σέβονται τα όρια ανάμεσα στα είδη» λέει ο δρ Τόμας Γκιλέσπι, καθηγητής Περιβαλλοντικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Emory, ο οποίος ερευνά κατά πόσον η συρρίκνωση των οικοτόπων και η συμπεριφορική αλλαγή αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης ασθενειών από τα ζώα στον άνθρωπο.

«Δεν εκπλήσσομαι από την πανδημία του κορονοϊού που βιώνει ο πλανήτης. Η πλειονότητα των παθογόνων περιμένει να τους ανακαλύψουμε. Ακόμη βρισκόμαστε στην κορυφή του παγόβουνου» δηλώνει και συνεχίζει: «Οι άνθρωποι είναι αυτοί που δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για τη διασπορά ασθενειών με το να μειώνουν όλο και περισσότερο τα φυσικά φράγματα μεταξύ των ζώων -που φυσιολογικά φιλοξενούν στον οργανισμό τους ιούς- και του εαυτού τους.

Η άγρια ζωή δέχεται εξαιρετικές πιέσεις. Οι μεγάλες αλλαγές στη χρήση γης εξαναγκάζουν τα ζώα να μεταναστεύσουν αφού χάνουν τους οικοτόπους τους. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι τα είδη στριμώχνονται υπερβολικά μεταξύ τους αλλά και ότι έρχονται ολοένα σε μεγαλύτερη επαφή με τους ανθρώπους. Τα είδη που επιβιώνουν αυτών των αλλαγών μετακινούνται και αναμιγνύονται με διαφορετικά ζώα αλλά και με τους ανθρώπους».

Και δίνει ένα παράδειγμα ασθένειας που ταλανίζει την Αμερική. «Η συνεχιζόμενη ανάπτυξη των προαστίων κατακερματίζει τα δάση αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο οι άνθρωποι να εκτεθούν στη νόσο του Lyme (βορρελίωση). Παρεμβαίνοντας στα οικοσυστήματα επηρεάζουμε τον πολύπλοκο κύκλο του βακτηρίου Lyme. Οι άνθρωποι που ζουν λοιπόν κοντά στα όρια έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να τους δαγκώσει τσιμπούρι που φέρει το βακτήριο».

«Η φύση, ναι, κρύβει κινδύνους, αλλά την πραγματική ζημιά την κάνουν οι άνθρωποι» καταθέτει ο δρ Ρίτσαρντ Οστφελντ από το Ινστιτούτο Περιβαλλοντικών Επιστημών Cary της Νέας Υόρκης, ο οποίος μαζί με συναδέλφους του ερευνά τη σχέση στην υγεία ανθρώπων και οικοσυστημάτων. Ο Οστφελντ ενοχοποιεί τους αρουραίους και τις νυχτερίδες για την άμεση ή έμμεση διασπορά ζωονόσων. «Τα τρωκτικά και κάποια είδη νυχτερίδας ευημερούν όταν διαταράσσουμε φυσικά ενδιαιτήματα και πιθανότατα αυτά τα είδη είναι που θα διασπείρουν τα παθογόνα. Οσο περισσότερο διαταράσσουμε τα δασικά οικοσυστήματα τόσο περισσότερο μας εκθέτουμε σε κινδύνους», επισημαίνει.

Η καθηγήτρια Βιολογίας στο Κολέγιο Bard της Νέας Υόρκης Φελίτσια Κίζινγκ ερευνά τον τρόπο που οι αλλαγές στο περιβάλλον επηρεάζουν την πιθανότητα έκθεσης των ανθρώπων σε μολυσματικές ασθένειες. Σε επικοινωνία της με το ENSIA έγραψε: «Όταν καταστρέφουμε τη βιοποικιλότητα, παρατηρούμε πολλαπλασιασμό των ειδών που είναι πιθανότερο να μεταδώσουν νέες ασθένειες σε εμάς, αλλά ταυτόχρονα έχουμε και τρανταχτές αποδείξεις ότι τα ίδια αυτά είδη είναι οι καλύτεροι οικοδεσπότες/ξενιστές για τις υπάρχουσες ασθένειες».

Η Κέιτ Τζόουνς επισημαίνει: «Η εντεινόμενη ζήτηση για ξυλεία και ορυκτούς πόρους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων, διαταράσσει τις οικοσυστημικές λειτουργίες, οπότε ευνοείται η μετάδοση ασθενειών». Τονίζει δε ότι η αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς που απαιτείται για να ανταπεξέλθουμε στους κινδύνους, αφορά το ίδιο τόσο τις πλούσιες όσο και τις φτωχές κοινωνίες, καθώς οι έρευνες δείχνουν ότι η εμφάνιση ζωονόσων ή άλλων μολυσματικών ασθενειών, όπως είναι ο Εμπολα, ο SARS ή η νόσος των πτηνών και τώρα ο Covid-19, είναι σε αύξηση. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) της Αμερικής εκτιμούν ότι τα τρία τέταρτα των νέων ή αναδυόμενων ασθενειών που μολύνουν ανθρώπους, προέρχονται από ζώα.

«Πλέον ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. Οι παθογόνοι μικροοργανισμοί υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Αυτό που πρέπει να αλλάξει, είναι ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε μαζί τους», επισημαίνει ακόμη ένας ερευνητής, ο ιολόγος Μπράιαν Μπερντ, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ο οποίος ηγείται της έρευνας για τον Έμπολα κυρίως στην περιοχή της Σιέρα Λεόνε αλλά και σε άλλες. «Οι ασθένειες μπορούν να “ταξιδέψουν” όλο και πιο μακριά και πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι τα αντανακλαστικά μας θα πρέπει να είναι σε συνεχή εγρήγορση. Ζούμε σε μια εποχή που θα πρέπει να τη χαρακτηρίζει η διαρκής επαγρύπνηση».

(Πηγή: efsyn.gr)

SHUTTERSTOCK

Την ανάγκη συνέχισης των μεταμοσχεύσεων σε ασθενείς με επείγουσες ενδείξεις επισημαίνει σε έκτακτη ανακοίνωσή του ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων.

«Η Ελληνική κοινωνία, όπως και όλος ο πλανήτης, πλήττονται από μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση. Η πανδημία COVID-19 έχει επηρεάσει όλους τους τομείς της ζωής και χιλιάδες συνάνθρωποί μας νοσούν ή έχουν χάσει τη ζωή τους», επισημαίνει ο ΕΟΜ στην ανακοίνωσή του.

«Εκτός από τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που γίνονται από το υγειονομικό προσωπικό και όλο το Σύστημα Υγείας, για την έγκαιρη αντιμετώπιση των νοσούντων από τον κορωνοϊό, ταυτόχρονα σε άλλες κλινικές της χώρας μας, αλλά και σε όλες τις χώρες του κόσμου, συνεχίζεται υπό αντίξοες συνθήκες η προσπάθεια θεραπείας  ασθενών με κακοήθειες και άλλα σοβαρά “τελικού σταδίου” νοσήματα. Οι ασθενείς αυτοί κινδυνεύουν να γίνουν “τυπικές” ή περισσότερο “παράπλευρες” απώλειες της πανδημίας. Εάν μολυνθούν από τον κορωνοϊό, κινδυνεύουν απολύτως απαραίτητη για την επιβίωση κάποιων ασθενών με κακοήθη και αιματολογικά νοσήματα. Γι΄ αυτό,  η δωρεά μυελού των οστών και η δωρεά αιμοπεταλίων, που βοηθά τους ασθενείς να ανακάμψουν μετά τη μεταμόσχευση, είναι απαραίτητο να συνεχιστούν απρόσκοπτα ακόμα και κατά τη διάρκεια της πανδημίας», προστίθεται στην ίδια ανακοίνωση.

Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, σε συνεργασία με τα Κέντρα Δότη Μυελού των Οστών και τις αρμόδιες Αιματολογικές κλινικές, έχει κινηθεί προς την κατεύθυνση της διασφάλισης των διαδικασιών προετοιμασίας, πρόσβασης στο νοσοκομείο και λήψης κυττάρων από τους εγγεγραμμένους εθελοντές, που θα βρεθούν αυτή τη δύσκολη περίοδο να είναι συμβατοί δότες και που έχουν κληθεί ή θα κληθούν να προσφέρουν τη μοναδική σωτήρια θεραπεία για κάποιους ασθενείς. Τα ειδικά μέτρα ασφαλείας έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του ΕΟΜ προς ενημέρωση των υποψήφιων δοτών και κάθε ενδιαφερόμενου.

Προς αποφυγήν παρανοήσεων διευκρινίζεται ότι οι εκστρατείες προσέλκυσης εθελοντών δοτών μυελού των οστών, που συλλέγουν δείγματα σιέλου με ειδικό στυλεό, από τα Κέντρα Δότη στην Ελλάδα, όπως το «Όραμα Ελπίδας» και το «ΚΕΔΜΟΠ – Χάρισε Ζωή», έχουν ανασταλεί προσωρινά για ευνόητους λόγους. Παρόλα αυτά τα Κέντρα αυτά συνεχίζουν απρόσκοπτα, μαζί με τον ΕΟΜ, το σημαντικό έργο των αναζητήσεων συμβατών δοτών για Έλληνες και ξένους ασθενείς από τους ήδη εγγεγραμμένους εθελοντές.

Μπορεί η πανδημία του κορωνοϊού να μην γνωρίζει σύνορα, όμως σύνορα δεν γνωρίζουν και οι σωτήριες μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών. Αυτές τις ημέρες ήρθε μόσχευμα μυελού των οστών από Γερμανό δότη για συμβατό Έλληνα ασθενή, ενώ έχει προγραμματιστεί η δωρεά κυττάρων από Έλληνα δότη σε συμβατό Τούρκο ασθενή, μάλιστα παιδί.

Ο ΕΟΜ κάνει έκκληση στους συμβατούς δότες μυελού των οστών και τους δότες αιμοπεταλίων να υποστηρίξουν, ειδικά αυτή τη περίοδο, τις μεταμοσχεύσεις. «Ας μην αφήσουμε την επιδημία του κορωνοϊού να στερήσει τη ζωή και από ασθενείς των οποίων η μοναδική θεραπεία προέρχεται από το συνάνθρωπο», τονίζεται στην ανακοίνωση του ΕΟΜ.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Μερικοί από τους ανθρώπους που έχουν υποχρεωθεί να μένουν σπίτι τους, λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας του κορονοϊού, φαίνεται να «πεινάνε» για κοινωνικές επαφές, όπως όταν θέλουν να φάνε. Αμερικανοί επιστήμονες βρήκαν ότι η κοινωνική απομόνωση και η πείνα αφήνουν το ίδιο περίπου νευρωνικό αποτύπωμα στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια να μελετήσουν το νευρωνικό αποτύπωμα της μοναξιάς στον εγκέφαλο, αλλά η έρευνά τους έγινε πλέον ακόμη πιο επίκαιρη λόγω της πανδημίας και της…κλεισούρας που αυτή έχει εξ ανάγκης φέρει.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τις νευροεπιστήμονες Λίβια Τόμοβα και Ρεμπέκα Σαξ, που έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στο bioRxiv, σύμφωνα με το «Scientific American», βρήκαν για πρώτη φορά ότι τόσο η μοναξιά όσο και η πείνα προκαλούν κοινά σήματα σε μια ζωτική περιοχή του εγκεφάλου, τη μέλαινα ουσία (substantia nigra), που είναι το κέντρο παραγωγής του βασικού νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνης και ελέγχει τόσο τις ανταμοιβές όσο και τα κίνητρα.

Οι επιστήμονες μελέτησαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) τις εγκεφαλικές αντιδράσεις 40 ενηλίκων εθελοντών τόσο απέναντι στην πείνα, όσο και απέναντι στη μοναξιά. Το πείραμα -σε συνθήκες εργαστηρίου- επέβαλε στους συμμετέχοντες αρχικά μια στέρηση τροφής για δέκα ώρες (μόνο νερό μπορούσαν να πιουν) και έπειτα στέρηση κάθε κοινωνικής επαφής για άλλες δέκα ώρες (χωρίς καν χρήση τηλεφώνου ή υπολογιστή).

Ακολούθησε ανάλυση των ευρημάτων με τη βοήθεια συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο «διάβασε» τα νευρωνικά πρότυπα, που ήταν αρκετά όμοια. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ανάγκη κοινωνικής διασύνδεσης και επαφής είναι τόσο θεμελιώδης όσο η ανάγκη της τροφής.

«Η μελέτη δείχνει πως η χρόνια κοινωνική απομόνωση μπορεί να μοιάζει με το χρόνιο υποσιτισμό. Τα ευρήματα δίνουν όνομα σε αυτό που αμέτρητοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα: την πείνα για κοινωνικές επαφές όσο μένουν στο σπίτι για να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία», ανέφερε ο ψυχολόγος Τζαμίλ Ζάκι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ειδικός σε θέματα κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και ενσυναίσθησης.

Ήταν ήδη γνωστό ότι η μοναξιά και η απομόνωση έχουν τόσο ψυχικές, όσο και σωματικές επιπτώσεις: μεγαλύτερη πιθανότητα για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, άνοια, παχυσαρκία, κατάθλιψη, στρες, κακή διάθεση, αϋπνία, δυσκολία συγκέντρωσης κ.α. Μια έρευνα είχε εκτιμήσει ότι η παρατεταμένη μοναξιά ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων τη μέρα, σύμφωνα με την ψυχίατρο δρα Σου Βάρμα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Μια άλλη μελέτη (μετα-ανάλυση) του 2015 από ερευνητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Brigham Young της Γιούτα, με επικεφαλής την ψυχολόγο-νευροεπιστήμονα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ, η οποία είχε επισκοπήσει στοιχεία 70 ερευνών για συνολικά 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους, είχε βρει ότι η αίσθηση μοναξιάς μπορεί να αυξήσει έως 26% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ενώ η κοινωνική απομόνωση κατά 29% και η μοναχική ζωή κατά 32%.

Όπως η πείνα και η δίψα, η μοναξιά «πονάει», σύμφωνα με τους εξελικτικούς ψυχολόγους, επειδή από πολύ παλιά εξυπηρετεί ένα σκοπό: δρα σαν ψυχοβιολογικό «καμπανάκι» για να ωθήσει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την κοινωνική διασύνδεση με τους άλλους, καθώς κάτι τέτοιο θα αποβεί επωφελές για την επιβίωση όλων. Είναι ακριβώς γι’ αυτό διπλά δύσκολο -σαν να πηγαίνει κανείς κόντρα στις επιταγές της εξέλιξης- όταν συνειδητοποιεί ότι, εν μέσω πανδημίας, το κοινωνικό καθήκον του και η ευθύνη του απέναντι στους άλλους απαιτούν να κρατηθεί μακριά τους για ένα διάστημα.

Με άλλα λόγια, η πανδημία και η μαζική καραντίνα υποχρεώνουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο να κάνει το αντίθετο από αυτό που έχει μάθει να κάνει επί πολλές χιλιάδες χρόνια προκειμένου να επιβιώσει: να είναι μαζί με τους άλλους. Γι’ αυτό, άλλωστε, εν μέσω πανδημίας έχουν «απογειωθεί» οι πλατφόρμες βιντεοδιασκέψεων (Zoom, Webex κ.α.), το Skype, το Facebook κ.α., καθώς η εξ αποστάσεως online επαφή έρχεται -χάρη σε μια τεχνολογία που ποτέ πριν στην ιστορία δεν υπήρχε- να αντικαταστήσει τη φυσική επαφή.

«Οι εγκέφαλοι μας έχουν μάθει μέσα από βάναυσα εξελικτικά μαθήματα ότι η κοινωνική απομόνωση συνιστά καταδίκη σε θάνατο. Οι βιντεοδιασκέψεις μπορούν να βοηθήσουν, αλλά απαιτούν περισσότερη δουλειά από τον εγκέφαλο από ό,τι η φυσική παρουσία», σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Τζέιμς Κόαν του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

Από την άλλη, η μοναξιά μπορεί να εξελιχτεί σε παγίδα. Ο νέος κορονοϊός «σάρωσε» τη Γη σε μια εποχή που περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους από κάθε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, σύμφωνα με το «New Yorker». Ενδεικτικά, στη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας, περίπου δύο στα τρία νοικοκυριά αποτελούνται από ένα μόνο άτομο.

Η πανδημία δεν μπορεί παρά να επιδεινώνει τη μοναξιά μερικών ανθρώπων. Ελπίδα των ψυχολόγων και ψυχιάτρων είναι ότι το πρόβλημα θα είναι προσωρινό και δεν θα αποκτήσει χρόνια χαρακτηριστικά ψυχικής διαταραχής. Όμως ορισμένοι άνθρωποι, ακόμη και μετά τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, θα δυσκολευθούν ψυχολογικά να βγουν από την απομόνωση τους. Οι ψυχολόγοι υπενθυμίζουν τις περιπτώσεις ανθρώπων που σώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και, παρόλο που στη συνέχεια έφτιαξαν τη ζωή τους, συνέχισαν να αποθηκεύουν τρόφιμα στο σπίτι τους, καθώς το τραύμα είχε αποτυπωθεί στο νου και στην ψυχή τους.

«Όπως ανησυχούμε για την επερχόμενη οικονομική ύφεση, θα έπρεπε ίσως να ανησυχούμε και για μια κοινωνική ύφεση, ένα συνεχιζόμενο μοτίβο κοινωνικής αποστασιοποίησης πέρα από την πανδημία, κάτι που θα έχει ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις, ιδίως για τους πιο ευάλωτους», σύμφωνα με τη δρα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)