paidevo.gr

Γράφει ο Δημήτρης Τσιριγώτης – Φυσικός

Το πόσες φορές  ένας εκπαιδευτικός κατά την διάρκεια του μαθήματος πηγαίνει από τον παράδεισο στην κόλαση και πίσω, από το ναδίρ στο ζενίθ, δεν περιγράφεται. Σίγουρα είναι μια δουλειά για γερά και εύκαμπτα νεύρα.

Πολλοί λένε ότι η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι εύκολη. Αν την αγαπάς πραγματικά μπορεί να σε γεμίζει και να σου δίνει ένα νόημα ζωής αλλά το περίεργο είναι ότι αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που την καθιστά δύσκολη. Γιατί αυτή η αγάπη είναι που σε κάνει να επιδιώκεις να γίνεσαι όλο και καλύτερος, να τρώγεσαι με τα ρούχα σου και ησυχία να μην έχεις. Όσο για εκείνους που δεν την κάνουν με μεράκι όχι μόνο εύκολη δεν είναι, είναι βασανιστική.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ;

Από το ζενίθ στο ναδίρ, ακατάπαυστα

Μια ερώτηση που κάνω πολύ συχνά στον εαυτό μου είναι η εξής: «Αν ήμουν μαθητής θα ήθελα να είχα εμένα ως εκπαιδευτικό;» Η απάντηση που παίρνω φυσικά δεν είναι μια και κατηγορηματική. Γιατί βλέπετε, υπάρχουν μέρες που νιώθω ότι πετάω και ότι μάλλον τα παιδιά είναι τυχερά που με έχουν, κάποιες άλλες είναι «έτσι και έτσι» και τέλος υπάρχουν και οι δύσκολες μέρες που απλά προσπαθώ να βγάλω την μέρα χωρίς να καταρρεύσω και που νιώθω απέραντες τύψεις ότι δεν προσέφερα τίποτα το σημαντικό στους μαθητές μου. Όμως αυτό που σας είπα για τις καλές, τις μέτριες και τις κακές μέρες δεν είναι απολύτως ορθό. Μάλλον πρόκειται για ώρες ή ακόμα καλύτερα για στιγμές. Αυτές οι άστατες και απότομες αυξομειώσεις στη διάθεση , στην αυτοεκτίμηση, στις φυσικές και ψυχικές δυνάμεις είναι κάποιοι από τους βασικούς λόγους που η δουλειά του εκπαιδευτικού δεν είναι καθόλου εύκολη και δεν είναι για όλους. Το πόσες φορές  ένας εκπαιδευτικός κατά την διάρκεια του μαθήματος πηγαίνει από τον παράδεισο στην κόλαση και πίσω, από το ναδίρ στο ζενίθ, δεν περιγράφεται. Σίγουρα είναι μια δουλειά για γερά και εύκαμπτα νεύρα. 

Ένταση, ευθύνη, ματαίωση και στο βάθος εξάντληση

Παλαιότερα όταν άκουγα κάποιον να σχολιάζει με υποτιμητικό ύφος ότι η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι πανεύκολη και ότι δεν απαιτεί και κάποια φοβερά προσόντα έμπαινα στην διαδικασία να του αντικρούσω με πειστικά επιχειρήματα τον ισχυρισμό του. Σπάνια πετύχαινα να τον μεταπείσω και στο τέλος ένιωθα ηττημένος και αδικημένος. Σήμερα σε αντίστοιχη περίπτωση το μόνο που κάνω είναι να τον εκδικούμαι με την φαντασία μου βάζοντάς τον έστω και νοερώς στη θέση μου για μια μόνο ώρα στην τάξη: «Τον φαντάζομαι να μην ξέρει που να πρωτοκοιτάξει, να προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβάλλει την τάξη, να πρέπει ταυτόχρονα να χειριστεί πολλαπλές καταστάσεις, να πρέπει να διατηρήσει την ψυχραιμία του ενώ κατά βάθος θα την έχει χάσει, να πρέπει να φροντίσει από τον πιο αδύναμο μαθητή μέχρι τον απαιτητικό αριστούχο, από τον πιο ήσυχο μέχρι το πιο μεγάλο ζιζάνιο, να πρέπει μέσα σε 45 λεπτά να αξιολογήσει, να κάνει επανάληψη, να προχωρήσει ,να βάλει ασκήσεις για μέσα στην τάξη και άλλες για το σπίτι και να εξατομικεύσει σε αρκετές περιπτώσεις μαθητών την διδασκαλία και να διαπιστώνει με έκπληξη ότι όλα αυτά που είχε διαβάσει σχετικά με τη διδασκαλία είναι αλλιώς στη θεωρία και αλλιώς στην πράξη. Και η τελευταία πινελιά : αυτή η ώρα να είναι η 7^η της  Παρασκευής».

Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να παίρνουν κατά την διάρκεια του μαθήματος πάρα πολλές αποφάσεις ταυτόχρονα και για πολλά άτομα μαζί. Δεν είναι καθόλου εύκολο να πρέπει να φροντίζεις τόσους πολλούς και με εντελώς διαφορετικές ανάγκες ανθρώπους ταυτόχρονα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να συντονιστούν τόσα πολλά παιδιά ώστε να αποφασίσουν όλα μαζί να κάνουν κάτι δημιουργικό. Είναι μια επίπονη και στρεσογόνος  διαδικασία για τον εκπαιδευτικό παρά την ευχαρίστηση που νιώθει από το έργο που συντελείται.    

Επίσης η μεγάλη πλειοψηφία των  εκπαιδευτικών διακατέχεται από την βαθιά συναίσθηση του ρόλου που καλείται να παίξει γι’ αυτό και πάρα πολλές φορές κυριαρχεί το αίσθημα της ματαίωσης όταν για διάφορους λόγους δεν εκπληρώνονται οι προσδοκίες των εκπαιδευτικών από τον εαυτό τους και από τους μαθητές τους.  Δεν είναι τυχαίο που οι εκπαιδευτικοί  παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με άλλα επαγγέλματα του συνδρόμου της «επαγγελματικής εξάντλησης» (burnout syndrome ). Οφείλεται στην  ένταση, στην ευθύνη και στη ματαίωση που νιώθουν οι εκπαιδευτικοί.

Πολλοί λένε ότι οι εκπαιδευτικοί ξεκουράζονται δυο μήνες το καλοκαίρι ενώ οι άλλοι εργαζόμενοι λιγότερο. Πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί στις διακοπές τους κάνουν και την απαραίτητη «θεραπεία» τους. Ότι η πλήρης αποφόρτιση από την «σχολική τάξη» είναι θέμα ψυχικής ισορροπίας για εκείνους. Σε αρκετές μάλιστα χώρες στους εκπαιδευτικούς χορηγούνται υποχρεωτικά ετήσιες άδειες ανά πενταετία όπου οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με άλλα εκπαιδευτικά θέματα εκτός σχολικής τάξης.

Κατηγορούμενοι και στοχοποιημένοι

Οι εκπαιδευτικοί στις μέρες μας νιώθουν ότι βρίσκονται συνεχώς στο μικροσκόπιο, ότι δεν τους συγχωρείται το παραμικρό λάθος και ότι οι άλλοι έχουν από αυτούς εξωπραγματικές προσδοκίες σαν να πρόκειται για υπεράνθρωπους. Από την άλλη νιώθουν ότι πολλές φορές στοχοποιούνται και ότι κατηγορούνται για πράγματα για τα οποία εκείνοι δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη. Ότι τους χρεώνουν όλα τα δεινά του πολύπαθου χώρου της εκπαίδευσης στη χώρα μας.  Αρκετοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί έχουν απαξιώσει πολλές φορές τους εκπαιδευτικούς από το δημόσιο βήμα. Από την άλλη πολλοί γονείς είναι προκατειλημμένοι απέναντι στους εκπαιδευτικούς, έχουν παράλογες απαιτήσεις και προβαίνουν σε επιθετικές συμπεριφορές εναντίον τους ακόμα και για ασήμαντες αφορμές.

Διεκπεραίωση και δημιουργία ταυτόχρονα. Ο απόλυτος διχασμός

Η δουλειά του εκπαιδευτικού οφείλει να είναι πάνω από όλα δημιουργική. Μικρές διαδραστικές παραστάσεις δίνει καθημερινά μπροστά σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κοινό που τις περισσότερες φορές θα προτιμούσε να βρίσκεται κάπου αλλού. Ο στόχος του είναι να μπορέσει να πείσει τους μαθητές του να αλλάξουν ρόλο μαζί του και να γίνουν αυτοί οι πρωταγωνιστές και οι δημιουργοί. Όμως για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να νιώθει ότι έχει την ελευθερία να εκφραστεί, να δοκιμάσει, να πειραματιστεί και να κάνει λάθη. Θα πρέπει δηλαδή να του επιτρέπεται να πάρει και δρόμους χωρίς σαφή εκ των προτέρων προορισμό.

Όμως οι εκπαιδευτικές πολιτικές που συνήθως εφαρμόζονται επιδιώκουν να μετατρέψουν τον εκπαιδευτικό από δημιουργό σε τεχνοκράτη και διεκπεραιωτή. Η συνεχής αξιολόγηση των μαθητών, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, τα σενάρια διδασκαλίας και τα σχέδια μαθήματος, η προετοιμασία των μαθητών μόνο για υψηλές επιδόσεις και για επιτυχία σε εξετάσεις, τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών που αφήνουν ελάχιστα περιθώρια παιδαγωγικής ελευθερίας, η ύλη που πρέπει να βγει είναι μόνο μερικά από τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να αφαιρέσουν από τους εκπαιδευτικούς κάθε ίχνος δημιουργικής διάθεσης αλλά και διαφορετικότητας μεταξύ τους.

Όσοι είναι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι για να πάει καλά μια διδασκαλία, ναι μεν χρειάζεται μια υπεύθυνη προετοιμασία αλλά μέχρις ενός ορίου. Ότι αν ξεπεραστεί αυτό το όριο, το μάθημα κινδυνεύει να φανεί άψυχο και αδιάφορο για τους μαθητές. Σε ένα μάθημα προκατασκευασμένο ο μεγάλος κίνδυνος είναι η έλλειψη της έκπληξης για τον ίδιο τον εκπαιδευτικό. Μετά από πολλά χρόνια μαθήματος έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: όσο και να έχεις προετοιμάσει από πριν το τέλειο μάθημα, αυτό που τελικά οι μαθητές θα εισπράξουν είσαι εσύ ο ίδιος, η διάθεσή σου και ο ενθουσιασμός σου. Για να τα έχεις αυτά πρέπει να αισθάνεσαι μια μικρή δόση ανασφάλειας και απρόβλεπτου. Σε αυτό καθόλου δεν βοηθάει να αντιμετωπίζεις το μάθημα διεκπεραιωτικά δηλαδή να έχουν προβλεφθεί και σχεδιαστεί τα πάντα που αφορούν την πορεία του, γιατί το μάθημα τελικά αποκτά μια δική του ζωή που πολλές φορές οδηγεί σε αχαρτογράφητα μονοπάτια και που στο φινάλε αυτό είναι και ένα μέρος της γοητείας του.

Η διδασκαλία οφείλει να είναι η γέννηση του καινούργιου, όχι η αναπαραγωγή του παλαιού. Στόχος του σχολείου θα έπρεπε να είναι η παραγωγή νέας γνώσης από τον εκπαιδευτικό και τους μαθητές του.  Κακά τα ψέματα όμως, το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας επιδιώκει την αναπαραγωγή του. Ενώ λοιπόν ορίζει ως αποστολή των εκπαιδευτικών την, μέσω της παραγωγής νέας γνώσης, αλλαγή του κόσμου (πρόοδο καθώς τη λέει), έχει εφεύρει τρόπους ώστε να χρησιμοποιεί τους εκπαιδευτικούς για το ακριβώς αντίθετο, τη διατήρησή του. Αντί λοιπόν οι εκπαιδευτικοί να προορίζονται για να αποτελέσουν τη «δύναμη» που έχει σκοπό να προκαλέσει αλλαγές, χρησιμοποιούνται ως  «αδράνεια» ώστε τίποτα να μην αλλάξει. Αυτή η αδρανοποίηση των εκπαιδευτικών επιτυγχάνεται μέσω της πλήρους αυτοματοποίησης της εργασίας τους. Οι εκπαιδευτικοί νιώθουν ότι αποτελούν απλά «γρανάζια» ενός συστήματος το οποίο ναι μεν διεκπεραιωτικά υπηρετούν, αλλά που κατά βάθος δεν το πιστεύουν. Στην πλειοψηφία τους όμως, αντί να αποδεχτούν αυτό το ρόλο και να κάνουν την ζωή τους πολύ πιο εύκολη, διαλέγουν τον δύσκολο δρόμο: αντίστασης στον ρόλο του «γραναζιού». Νιώθουν δηλαδή διχασμένοι ανάμεσα σε αυτό που τους ζητείται και σε αυτό που η ψυχή τους καλεί να πράξουν. Όμως ,κακά τα ψέματα, το να δημιουργείς ενώ ταυτόχρονα διεκπεραιώνεις είναι εντελώς εξουθενωτικό.

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ

Αφού χρήματα δεν βγάζουν. Αφού, ειδικά στη χώρα μας, καλή κουβέντα για την δουλειά τους σπάνια ακούνε. Αφού καλές συνθήκες εργασίες δεν έχουν (πολλοί έχουν κυριολεκτικά μετοικήσει σε άλλες πόλεις, κάποιοι άλλοι είναι με μια βαλίτσα στο χέρι και κάποιοι κάθε μέρα βρίσκονται στους δρόμους πηγαίνοντας από σχολείο σε σχολείο). Ακόμα και το γεγονός ότι έχουν δύο μήνες διακοπές δεν μπορεί να είναι αρκετό για μια τέτοια επίθεση αφού αυτό είναι μια παγκόσμια πρακτική. Τί είναι λοιπόν αυτό που τοποθετεί τους εκπαιδευτικούς στο στόχαστρο μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης; 

Είναι η διαπίστωση που κάνουν οι άλλοι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών αγαπάει τη δουλειά της και επιμένει να ονειρεύεται για αυτήν σε μια περίοδο πλήρους κυνισμού. Ναι αυτό είναι που ενοχλεί, όσο παράδοξο και να ακούγεται. Ειδικά στις μέρες μας η αγάπη για την εργασία  μπορεί να θεωρηθεί και σπάνιο γεγονός αφού είναι λίγοι οι επαγγελματίες από άλλους χώρους που αγαπούν τη δική τους δουλειά. Ενώ οι εκπαιδευτικοί μπορεί να κατηγορηθούν ότι φτάνουν στα όρια της επαγγελματικής διαστροφής αφού είναι πρόθυμοι οποιαδήποτε στιγμή να αρχίσουν με ενθουσιασμό να συζητάνε για τους μαθητές τους και τη δουλειά τους, από τους άλλους επαγγελματικούς χώρους οι περισσότεροι συνήθως αποφεύγουν να μιλήσουν για τις δικές τους δουλειές και όταν τελικά μιλήσουν ακούς περισσότερα αρνητικά και προβλήματα παρά θετικά για αυτές.

Το περίεργο είναι ότι αντί ο υπόλοιπος κόσμος να επιβραβεύει την αγάπη και την αφοσίωση των εκπαιδευτικών για την εργασία τους, ένα μεγάλο ποσοστό έχει αρνητική στάση απέναντί τους για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Στο φινάλε πρέπει να σκεφτούμε ότι είναι εντελώς παράλογο και άδικο να μην αγαπιούνται οι εκπαιδευτικοί όταν αυτοί έχουν ως κίνητρο την αγάπη προς τα παιδιά και την παιδεία.

Προφανώς λοιπόν πολλοί στο μυαλό τους κάνουν την συνεπαγωγή ότι αφού οι εκπαιδευτικοί αγαπούν τη δουλειά τους τότε λογικά πρέπει να είναι εύκολη. Κάνουν μεγάλο λάθος. Ο πραγματικός λόγος που οι εκπαιδευτικοί αγαπούν τη δουλειά τους και που την αντέχουν είναι ότι βρίσκουν ένα νόημα σε αυτήν, ότι πιστεύουν στην αξία της και ότι θεωρούν ότι προσφέρουν κάτι σημαντικό στα παιδιά. Ότι είναι μια δουλειά που παρά την εξαιρετικά μεγάλη της δυσκολία αποζημιώνει ηθικά, ιδεολογικά και συναισθηματικά –με κανέναν τρόπο υλικά-αυτόν που την κάνει με αγάπη.

Προσωπικά θεωρώ ότι ο David Graeber (πολύ γνωστός βρετανός καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο London School of Economics) δίνει την πιο εύστοχη απάντηση σχετικά με τους λόγους που οι εκπαιδευτικοί δέχονται τέτοιου μεγέθους επίθεση από μια μεγάλη μερίδα του κόσμου: «Αυτή είναι και η παράξενη ιδιοφυΐα των καθοδηγητών της κοινωνίας μας: να διασφαλίζει ότι η οργή του κόσμου θα κατευθύνεται εναντίον όσων ασκούν επαγγέλματα με νόημα και ουσία, εναντίον όσων η δουλειά έχει έναν ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο κοινωνικό ρόλο να διατελέσει. Ακριβώς σε αυτή την κοινωνία φαίνεται να επικρατεί η αντίληψη ότι όσο πιο επωφελής είναι για τους άλλους η δουλειά ενός ανθρώπου, τόσο δεν θα πρέπει να πληρώνεται γι’ αυτή.»

ΥΓ. Μέσα από αυτά τα λόγια του Graeber κατάλαβα επιτέλους γιατί ποτέ μου, όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς, δεν μου άρεσε η λέξη «λειτούργημα». Προτιμούσα πάντα την λέξη «δουλειά».

(Πηγή: alfavita.gr)

Δεν είναι τυχαίο που το σκάκι είναι γνωστό ως το παιχνίδι των βασιλιάδων. Από τον Ναπολέοντας έως τον Καρλ Μαρξ και τον Αϊνστάιν, το σκάκι πάντα προσέλκυε τα μεγάλα μυαλά και κυρίως τους βασιλιάδες. Ίσως γιατί οι βασιλιάδες και αυτοκράτορες που έλεγχαν μεγάλες αυτοκρατορίες και στρατούς είδαν μέσα στο σκάκι την δυνατότητα να ασκούνε το μυαλό τους στη στρατηγική, στο σχεδιασμό και την πρόβλεψη, πράγματα που χρειάζονται για να διοικήσεις μια αυτοκρατορία και ένα βασίλειο. Όσο η επιστήμη προχωρά, τόσο περισσότερα μαθαίνουμε για τον εγκέφαλο και βρίσκουμε νέα οφέλη του σκάκι σε αυτόν. Στην σκέψη ενός ανθρώπου. Διαβάστε λοιπόν παρακάτω 10 οφέλη που προσφέρει το σκάκι στον εγκέφαλο μας.

1. Αυξάνει την νοημοσύνη

Το σκάκι πάντα είχε μια λανθασμένη εικόνα προς τα έξω. Θεωρούνταν ως ένα παιχνίδι για έξυπνους και για αυτούς με υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Έτσι λοιπόν, πάντα υπήρχε η ερώτηση: Οι έξυπνοι άνθρωποι στρέφονται προς το σκάκι ή μήπως παίζοντας σκάκι έκανε τους σκακιστές να έχουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης; Έρευνες έχουν δείξει ότι παίζοντας σκάκι και μετακινώντας τα αλογάκια, τους πύργους και όλα τα στρατεύματα του βασιλιά εδώ και εκεί, αυξάνεται ο δείκτης νοημοσύνης. Μια μελέτη του 2000, σε 4000 μαθητές στη Βενεζουέλα, έδειξε σημαντική αύξηση του IQ και στα αγόρια και στα κορίτσια μετά από 4 μήνες ενασχόλησης με το σκάκι.

2. Βοηθά στην πρόληψη κατά του Αλτσχάιμερ

Επειδή ο εγκέφαλος λειτουργεί όπως ένας μυς, χρειάζεται εξάσκηση, όπως πχ οι δικέφαλοι για να αναπτυχθούν και να μεγαλώσουν. Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «The New England Journal of Medicine» βρήκε ότι τα άτομα που ασχολούνται με επιτραπέζια παιχνίδια και ιδιαίτερα με το σκάκι, έχουν αρκετά μειωμένες πιθανότητες για να αναπτύξουν Αλτσχάιμερ μετά τα 75 έτη. Ο Δρ. Robert Freidland ισχυρίζεται ότι το σκάκι εξασκεί ιδιαίτερα την φαιά ουσία του εγκεφάλου, που συνήθως παραμένει σχετικά αδρανής. Και ότι η μη εξάσκηση της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου αποτελεί μεγάλο πλήγμα για τον εγκέφαλο καθώς ελαττώνεται η ισχύς του.

3. Εξασκεί τα 2 ημισφαίρια του εγκεφάλου

Σε μια μελέτη από την Γερμανία, ερευνητές έδειξαν σε ορισμένους καλούς και αρχάριους σκακιστές μια σειρά από απλά γεωμετρικά σχήματα καθώς και διάφορες θέσεις σκακιού όπου ακολουθούσε μια ερώτηση περί του γεωμετρικού σχήματος και της θέσης του σκακιού και μέτρησαν τις αντιδράσεις των υποκειμένων καθώς ο εγκέφαλος τους επεξεργάζονταν την ερώτηση. Ανέμεναν ότι το αριστερό ημισφαίριο, αυτό που επεξεργάζεται τις σκακιστικές θέσεις, θα είναι πιο δραστήριο από το δεξί στους έμπειρους σκακιστές. Αλλά, αυτό που είδαν είναι ότι και το δεξί ημισφαίριο αυτών των σκακιστών ήταν σχεδόν το ίδιο δραστήριο. Οι καλοί σκακιστές χρησιμοποιούσαν ταυτόχρονα και το δεξί και το αριστερό ημισφαίριο.

Από την άλλη, στην αναγνώριση και την οπτική επεξεργασία των απλών γεωμετρικών σχημάτων και των καλών και των αρχάριων σκακιστών, ο εγκέφαλος έδειξε παρόμοια συμπεριφορά. Όσο πιο πολύ δηλαδή παίζει κανείς σκάκι και γίνεται καλύτερος, τόσο το δεξί του ημισφαίριο μαζί με το αριστερό θα λειτουργούν περισσότερο.

4. Αυξάνει την δημιουργικότητα

Μιας και το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου είναι υπεύθυνο για την δημιουργικότητα, δεν είναι έκπληξη ότι παίζοντας σκάκι, αυξάνεται και η δημιουργικότητα. Ειδικότερα το σκάκι αυξάνει σημαντικά την πρωτότυπη και εφευρετική σκέψη. Μια μελέτη χώρισε μαθητές 4 ετών σε διάφορα γκρουπ. Σε γκρουπ που τους διδάσκονταν και έπαιζαν σκάκι, σε γκρουπ που χρησιμοποιούσαν υπολογιστές, σε γκρουπ που δεν έκαναν τίποτα από ότι έκαναν τα άλλα γκρουπ, καθώς και γκρουπ με άλλες δραστηριότητες. Η όλη ενασχόληση του κάθε γκρουπ διήρκεσε 32 εβδομάδες. Έπειτα μετρήθηκαν οι επιδόσεις δημιουργικότητας, εφευρετικότητας και κρίσιμων αποφάσεων για κάθε γκρουπ.

Τα παιδιά του γκρουπ σκακιού βρέθηκαν ανώτερα στα τεστ των κρίσιμων αποφάσεων και σε αυτά της δημιουργικότητας, αλλά εκεί που ήταν τελείως ανώτερα ήταν τα τεστ εφευρετικότητας. Το σκάκι τους εκτόξευσε την εφευρετικότητα στα ύψη!

5. Βελτιώνει την μνήμη

Οι παίκτες σκακιού ξέρουν ότι παίζοντας σκάκι βελτιώνει την μνήμη τους. Αλλά υπάρχουν και μελέτες που το επιβεβαιώνουν. Σε μια μελέτη 2 ετών του 1985, νεαροί μαθητές άρχισαν να παίζουν σκάκι σε τακτά χρονικά διαστήματα και διαπιστώθηκε ότι η μνήμη τους βελτιώθηκε αισθητά.

6. Βελτιώνει την ικανότητα επίλυσης διαφόρων προβλημάτων

Ένα ματς σκακιού είναι σαν ένα μεγάλο πάζλ που προσπαθεί σαν το λύσεις πιο γρήγορα από τον αντίπαλο σου, που όμως έχει το στοιχείο του αβέβαιου καθώς ο αντίπαλος κάθε λεπτό αλλάζει τις παραμέτρους του προβλήματος.

Σε μια μελέτη του 1992, 450 μαθητές χωρίστηκαν σε 3 γκρουπ. Το 1ο γκρουπ ήταν το κοντρόλ γκρουπ και είχε την κανονική του εκπαίδευση. Το 2ο γκρουπ μαζί με την κανονική εκπαίδευση, λάμβανε και μαθήματα σκακιού για λίγα χρόνια μετά την πρώτη τάξη. Ενώ στο 3ο γκρουπ γίνονταν ότι και στο 2ο γκρουπ ,αλλά άρχιζαν να μαθαίνουν σκάκι από την πρώτη τάξη. Στατιστικώς βρέθηκε ότι οι βαθμοί των μαθητών του τρίτου γκρουπ ανέβηκαν από 62% στο 81.2%, ενώ ήταν καλύτεροι κατά 21.46% από το 1ο γκρουπ.

7. Βελτιώνει την ικανότητα μελέτης

Σε μια έρευνα του 1991, ο Δρ Stuart Marguilies παρακολούθησε την ικανότητα μελέτης σε 53 μαθητές που συμμετείχαν σε ένα σκακιστικό πρόγραμμα και σύγκρινε τις επιδόσεις τους με μη-σκακιστές μαθητές. Τα αποτελέσματα ήταν κατηγορηματικά θετικά στο γεγονός, ότι παίζοντας σκάκι αυξάνονται οι επιδόσεις στην μελέτη.

8. Βελτιώνει την συγκέντρωση

Πολυάριθμες μελέτες σε Ρωσία, Κίνα, Η.Π.Α. και αλλού έχουν σχεδόν αποδείξει ότι η ικανότητα κάποιου να συγκεντρώνεται σε κάτι, ενισχύεται σημαντικά εάν παίζει σκάκι τακτικά.

9. Αναπτύσσει δενδρίτες στους νευρώνες του εγκεφάλου

Οι δενδρίτες είναι μικρές διακλαδιζόμενες προεξοχές που βρίσκονται στην άκρη των νευρώνων του εγκεφάλου. Ο κάθε νευρώνας έχει πολλούς δενδρίτες με πολλές διακλαδώσεις στην άκρη του εγκεφάλου. Οι δενδρίτες είναι εξαιρετικά σημαντικοί καθώς αποτελούν το μέσο με ο νευρώνας προσλαμβάνει σήματα. Είναι με λίγα λόγια το μέσο με το οποίο σκεφτόμαστε και όσο περισσότεροι υπάρχουν τόσο καλύτερα/γρηγορότερα γίνεται η διαδικασία μεταβίβασης των μηνυμάτων μέσα στον εγκέφαλο. Και το να παίζει κάποιος σκάκι τακτικά, κάνει τους δενδρίτες να πληθαίνουν και να αναπτύσσονται.

10. Αναπτύσσει την ικανότητα στρατηγικού σχεδιασμού και πρόβλεψης

Το σκάκι βοηθά φοβερά στην ανάπτυξη του τμήματος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τον στρατηγικό σχεδιασμό και την πρόβλεψη. Το τμήμα αυτό είναι ο προμετωπιαίος φλοιός και είναι ακόμα υπεύθυνο για τον αυτοέλεγχο και την κριτική ικανότητα. Δεν είναι καθόλου περίεργο λοιπόν που οι έφηβοι πχ έχουν ελάχιστο αυτοέλεγχο, η κριτική τους ικανότητα είναι συνήθως κακή με λήψη ανώριμων αποφάσεων και δεν μπορούν να προγραμματίσουν τόσο καλά όσο οι ενήλικες. Όλα αυτά επειδή ο προμετωπιαίος φλοιός είναι από τα τελευταία τμήματα του εγκεφάλου που αναπτύσσεται πλήρως, πράγμα που γίνεται στα τελευταία στάδια της εφηβείας ή αρκετά αργότερα. Παίζοντας σκάκι όμως, βοηθά στην πρόωρη ανάπτυξη του προμετωπιαίου φλοιού και δείχνει στο άτομο όλα τα προαναφερθέντα, όπως καλύτερο αυτοέλεγχο, καλύτερες αποφάσεις, καλύτερη κριτική σκέψη και ικανότητα πρόβλεψης, αποτρέποντας έτσι από πιθανά λάθη και λανθασμένες επιλογές.

(Πηγή: pat.gr)

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Μια γάτα μπορεί να ξεχωρίσει τη φωνή του «αφεντικού» της που απευθύνεται σε αυτήν, από τη φωνή του ίδιου όταν μιλάει σε άλλους ανθρώπους ή από τη φωνή ενός ξένου που μιλάει στη γάτα, συμπέρανε μια νέα μικρή γαλλική επιστημονική έρευνα. Ανάλογα με τη φωνή που ακούνε και ξεχωρίζουν, οι γάτες αλλάζουν ή όχι τη συμπεριφορά τους.

Η μελέτη ενισχύει την άποψη ότι οι γάτες μπορεί να μην είναι οι «καλύτερες φίλες» του ανθρώπου, όπως θεωρούνται οι σκύλοι, δημιουργούν πάντως δεσμούς με τους ιδιοκτήτες τους ή με τους ανθρώπους που τις φροντίζουν συστηματικά. Ο τόνος της ανθρώπινης φωνής διαφέρει ανάλογα με το σε ποιόν απευθύνεται κανείς (π.χ. σε ένα μωρό ή σε σκύλο) και, σύμφωνα με τη νέα έρευνα, μια γάτα μπορεί να «πιάσει» τον χαρακτηριστικό τόνο της φωνής του φροντιστή της και να αντιδράσει ανάλογα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Παρισιού στη Ναντέρ, με επικεφαλής τη δρ Σαρλότ ντε Μουζόν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ζωολογίας «Animal Cognition», πραγματοποίησαν πειράματα με 16 γάτες, οι οποίες μελετήθηκαν πώς αντιδρούσαν σε προηχογραφημένες φωνές είτε των φροντιστών τους είτε ξένων, που απευθύνονταν είτε στις γάτες είτε σε άλλους ανθρώπους. Οι αλλαγές στη συμπεριφορά των γατών αφορούσαν την ακινησία και αδιαφορία, το κούνημα των αυτιών, τη διαστολή της κόρης των ματιών, το κούνημα της ουράς τους κ.α.

Όταν οι γάτες άκουγαν τη φωνή του ιδιοκτήτη τους (αλλά όχι ενός ξένου), επεδείκνυαν χαρακτηριστικές συμπεριφορές, όπως τη στροφή των αυτιών τους προς τη φωνή αυτή, την αυξημένη κινητικότητα στον χώρο και τη διαστολή των ματιών τους. Όταν ο ιδιοκτήτης τους όμως μιλούσε σε άλλον άνθρωπο και όχι στις ίδιες, οι γάτες μείωναν σημαντικά τις συμπεριφορές και αντιδράσεις τους, καταλαβαίνοντας ότι δεν απευθυνόταν σε αυτές (παρόλο που σε όλα τα πειράματα οι γάτες άκουγαν μόνο φωνές από ηχεία και δεν έβλεπαν ανθρώπους).

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα ευρήματά τους προσδίνουν μια νέα διάσταση στις σχέσεις ανθρώπου-γάτας, δείχνοντας ότι γάτες και άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους σε «προσωπικό» επίπεδο.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Η συχνή έκθεση στα μικροσκοπικά σωματίδια της ρύπανσης του αέρα, τα οποία προέρχονται κυρίως από την κίνηση των οχημάτων στους δρόμους, συνδέεται πιθανώς με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης άνοιας, δείχνει μια νέα επιστημονική έρευνα. Η χρόνια έκθεση στη ρύπανση του αέρα αυξάνει επίσης τον κίνδυνο εγκεφαλικού, καθώς και των κατοπινών επιπλοκών του, δείχνει μια άλλη επιστημονική μελέτη.

Η πρώτη έρευνα – μια μετα-ανάλυση που περιέλαβε όλες τις δημοσιευμένες διεθνώς μελέτες (συνολικά 17) πάνω στη σχέση ρύπανσης αέρα και άνοιας- εστίασε στα σωματίδια ΡΜ2,5 με διάμετρο κάτω από 2,5 εκατομμυριοστά του μέτρου, που αιωρούνται στον αέρα και εισδύουν στον οργανισμό κυρίως μέσω της εισπνοής. Οι έρευνες αφορούσαν συνολικά περισσότερους από 91 εκατομμύρια ανθρώπους άνω των 40 ετών, από τους οποίους περίπου 5,5 εκατομμύρια ή το 6% διαγνώστηκαν με άνοια στην πορεία του χρόνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ Εχσάν Αμπολχαζανί του καναδικού Δυτικού Πανεπιστημίου, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος άνοιας αυξάνεται κατά 3% για κάθε 1 μg/m3 (ένα μικρογραμμάριο ανά κυβικό μέτρο αέρα) αύξησης των μικροσωματιδίων στην ατμόσφαιρα. Γενικότερα, διαπιστώθηκε ότι οι ηλικιωμένοι που δεν είχαν εμφανίσει άνοια, είχαν κατά μέσο όρο εκτεθεί λιγότερο σε μικροσωματίδια ρύπων.

«Καθώς οι άνθρωποι ζουν ολοένα περισσότερα χρόνια, παθήσεις όπως η άνοια τείνουν να γίνουν συχνότερες, συνεπώς ο εντοπισμός και η κατανόηση των παραγόντων κινδύνου που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, αποτελεί κλειδί για τη συγκράτηση της αύξησης της εν λόγω νόσου. Δεδομένου ότι έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας έδειξε ότι πάνω από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε περιοχές με υψηλότερες των συνιστώμενων επιπέδων ρύπανσης του αέρα, τα ευρήματα παρέχουν περαιτέρω στοιχεία υπέρ της ενίσχυσης των κανονισμών για την ποιότητα του αέρα και την επιτάχυνση της μετάβασης από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες ενέργειες», δήλωσε ο δρ Αμπολχαζανί.

«Μολονότι η μετα-ανάλυσή μας δεν αποδεικνύει ότι η ρύπανση του αέρα προκαλεί άνοια, αλλά δείχνει μόνο μια συσχέτιση μεταξύ τους, η ελπίδα μας είναι ότι αυτά τα ευρήματα θα ωθήσουν τους ανθρώπους να αναλάβουν πιο ενεργή δράση για τη μείωση της έκθεσής τους στη ρύπανση. Οι άνθρωποι μπορούν, μεταξύ άλλων, να χρησιμοποιούν περισσότερη ανανεώσιμη ενέργεια, να επιλέγουν να ζουν σε περιοχές με χαμηλότερα επίπεδα ρύπανσης και να φροντίζουν για τη μείωση της ρύπανσης από τα τροχοφόρα στις κατοικημένες περιοχές», πρόσθεσε.

Κίνδυνος και για εγκεφαλικό

Η χρόνια έκθεση στη ρύπανση του αέρα αυξάνει τον κίνδυνο ενός εγκεφαλικού, καθώς και των κατοπινών επιπλοκών του, δείχνει μια νέα κινεζική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Σουν Γιατ-σεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση επίσης στο περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, ανέλυσαν στοιχεία για 318.752 ανθρώπους ηλικίας 40 έως 69 ετών, οι οποίοι ζούσαν στη Βρετανία και κανένας δεν είχε ιστορικό εγκεφαλικού στην αρχή της έρευνας. Στη διάρκεια μιας περιόδου 15 ετών, σχεδόν 6.000 άτομα έπαθαν εγκεφαλικό, 3.000 καρδιαγγειακή νόσο και 1.000 πέθαναν από διάφορες αιτίες. Η μελέτη συσχέτισε την υγεία των ανθρώπων με τα επίπεδα ρύπανσης στην περιοχή της κατοικίας τους.

Διαπιστώθηκε ότι όσο αυξανόταν η έκθεση στη ρύπανση της ατμόσφαιρας, τόσο μεγάλωνε ο κίνδυνος εγκεφαλικού. Για κάθε 5 έξτρα μg/m3 (μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα)μικροσωματιδίων ΡΜ2,5 σε ετήσια βάση, η πιθανότητα εγκεφαλικού αύξανε κατά 24%. Τα σωματίδια αυτά, που έχουν διάμετρο έως δυόμισι εκατομμυριοστά του μέτρου και εισχωρούν στον οργανισμό, προέρχονται κυρίως από τις εξατμίσεις των οχημάτων.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά η μέση ετήσια έκθεση σε ΡΜ2,5 να μην υπερβαίνει τα 5μg/m3. Στη μελέτη όσοι έπαθαν εγκεφαλικό, είχαν εκτεθεί σε διπλάσια μέσα επίπεδα ΡΜ2,5 της τάξης των 10 μg/m3.

«Η έκθεση σε ΡΜ2,5 μπορεί να προκαλέσει συστημικό οξειδωτικό στρες, φλεγμονή, αθηροσκλήρωση και να αυξήσει έτσι τον κίνδυνο εγκεφαλικού», σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή Χουαλιάνγκ Λιν.

Επίσης, η μελέτη βρήκε ότι για κάθε αύξηση κατά 5μg/m3 στη μέση ετήσια έκθεση ενός ανθρώπου σε διοξείδιο του αζώτου (προϊόν καύσης), υπήρχε αύξηση κατά 4% στον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου μετά το εγκεφαλικό. Πάντως δεν φάνηκε η ρύπανση να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ενός άμεσα θανατηφόρου εγκεφαλικού επεισοδίου.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Άνδρες και γυναίκες έχουν παρόμοια ποσοστά άνοιας και γνωστικής εξασθένησης.

Σχεδόν ο ένας στους δέκα Αμερικανούς (το 10%) άνω των 65 ετών έχει άνοια, ενώ πάνω από ένας στους πέντε (22%) έχει ήπια γνωστική εξασθένηση ή διαταραχή, η οποία σε μερικές περιπτώσεις αποτελεί πρόδρομη κατάσταση της άνοιας. Αυτό προκύπτει από την πιο αντιπροσωπευτική δειγματοληπτική έρευνα σχετικά με την εξάπλωση της άνοιας/γνωστικής εξασθένησης που έχει γίνει στις ΗΠΑ εδώ και 20 χρόνια.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής την καθηγήτρια νευροψυχολογίας Τζένιφερ Μάνλι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό νευρολογίας «JAMA Neurology», ανέλυσαν στοιχεία από αντιπροσωπευτικό εθνικό δείγμα 3.500 ατόμων στο πλαίσιο της ευρύτερης μελέτης «Health & Retirement»(Υγεία και Συνταξιοδότηση).

Διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι τόσο με άνοια όσο και με ήπια γνωστική εξασθένηση είναι πιθανότερο να είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία (το 3% των ατόμων 65-69 ετών έχει άνοια, έναντι 35% μεταξύ των άνω των 90 ετών), να έχουν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο (μεταξύ όσων δεν έχουν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 13% έχει άνοια και το 30% γνωστική διαταραχή, έναντι 9% και 21% αντίστοιχα των πτυχιούχων κολεγίου ή πανεπιστημίου) και να είναι αφροαμερικανοί (το 15% έχει άνοια έναντι 9% των λευκών). Άνδρες και γυναίκες έχουν παρόμοια ποσοστά άνοιας και γνωστικής εξασθένησης.

Η άνοια (συχνότερη μορφή της οποίας είναι η νόσος Αλτσχάιμερ) χαρακτηρίζεται από ολοένα μεγαλύτερες γνωστικές δυσκολίες και επηρεάζει σημαντικά την ικανότητα ενός ανθρώπου να εκτελεί ανεξάρτητα τις καθημερινές ασχολίες του. Η ήπια γνωστική εξασθένηση θεωρείται ενδιάμεσο ή μεταβατικό στάδιο μεταξύ φυσιολογικής γήρανσης και άνοιας, αλλά όποιος έχει τέτοια εξασθένηση, δεν πρόκειται κατ’ ανάγκη να εκδηλώσει άνοια.

(Πηγή: in.gr)

Δεν έχουμε όρεξη να χαμογελάσουμε αυτή τη στιγμή; Καταλαβαίνουμε. Ίσως, όμως, αξίζει να το επιβάλλουμε στον εαυτό μας ούτως ή άλλως.

XESAI VIA GETTY IMAGES
Is it any wonder we smile less in winter?

Καθώς οδεύουμε προς τον χειμώνα, ο καιρός χειροτερεύει, τα ρολόγια πάνε πίσω, το φως της ημέρας γίνεται ολοένα και λιγότερο κι όλα αυτά έχουν άμεσο αντίκτυπο στη διάθεσή μας.

Το ένα τρίτο των ανθρώπων χαμογελούν λιγότερο τους πιο κρύους μήνες, σύμφωνα με μια νέα μελέτη.

Η έρευνα του OnePoll διαπίστωσε ότι το 75% των συμμετεχόντων σε αυτή αισθάνεται ότι η διάθεσή του επηρεάζεται από τις πιο μικρές και πιο κρύες μέρες του φθινοπώρου και του χειμώνα και το 61% έχει απόλυτη ανάγκη από μια ώθηση θετικότητας αυτή τη στιγμή.

Νιώθουμε έκπληκτοι; Είναι πιο δύσκολο να σκάσουμε ένα χαμόγελο κατά την διάρκεια του χειμώνα, εν μέσω ανέμου και βροχής, αλλά αυτόν τον χειμώνα ίσως περισσότερο απ′ όλους, με τη συνεχιζόμενη κρίση κόστους ζωής και το γεγονός ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε καν βάλει θέρμανση ακόμα, για το φόβο των λογαριασμών.

Αλλά η μελέτη υπογραμμίζει επίσης πόσο σημαντικό μπορεί να είναι το χαμόγελο. Το χαμόγελο είναι εξίσου μεταδοτικό με το γέλιο, λένε οι ειδικοί, με το μέσο χαμόγελο να μεταδίδεται σε άλλα τρία άτομα.

Από τους 2000 Βρετανούς που συμμετείχαν στην έρευνα, τα τρία τέταρτα συμφώνησαν ότι ένα χαμόγελο από κάποιον φωτίζει τη μέρα τους και το 28% το απολαμβάνουν τόσο πολύ, που είπαν ότι το θεωρούν καλύτερο από το να λάβουν ένα δώρο.

Ένα επιπλέον 62% είπε ότι ένα μικρό χαμόγελο από κάποιον τους έκανε να νιώθουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και το 36% είπε ότι τους έκανε να θέλουν να κάνουν κάτι καλό για κάποιον άλλο. Γιατί λοιπόν το χαμόγελο είναι τόσο δυνατό;

Γιατί το χαμόγελο είναι καλό για την ψυχική υγεία;

Το χαμόγελο έχει πολλά οφέλη, τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική μας υγεία.

Όπως εξηγεί το SCL Health, η ίδια η πράξη του χαμόγελου κάνει τον εγκέφαλό μας να απελευθερώνει μικροσκοπικά μόρια που ονομάζονται νευροπεπτίδια για να καταπολεμήσουν το στρες. Διεγείρει επίσης νευροδιαβιβαστές όπως η ντοπαμίνη, οι ενδορφίνες και η σεροτονίνη.

Οι ενδορφίνες έχουν μια ήπια αναλγητική δύναμη και η σεροτονίνη δρα ως αντικαταθλιπτικό. Το χαμόγελο μπορεί ακόμη και να μας βοηθήσει να ανακάμψουμε πιο γρήγορα από το στρες και να μειώσουμε τον καρδιακό μας ρυθμό, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Κάνσας.

Οι άνθρωποι που χαμογελούν ή γελούν συχνά είναι συνήθως πιο χαρούμενοι, πιο ενεργητικοί και πιο υγιείς, ενώ εκείνοι που είναι αρκετά γκρινιάρηδες αισθάνονται ότι δεν αγαπιούνται ή είναι περιθωριοποιημένοι. Αν τελικά το νιώθουμε δύσκολο να χαμογελάσουμε όταν νιώθουμε πεσμένοι ή ανήσυχοι – ας μιλάμε πάντα με τον γιατρό μας εάν δυσκολευόμαστε.

Αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι το να χαμογελάμε μπορεί να ανεβάσει τη διάθεσή μας και τα επίπεδα ευτυχίας μας.

Έτσι, ενώ δεν είναι υπέροχο να ψεύτικο χαμόγελο στην παρέα και δεν θέλουμε να συναντήσουμε έναν από εκείνους τους άντρες που σε καλούν να «χαμογελάσεις λίγο περισσότερο, μωρό μου», καθώς ετοιμαζόμαστε για την δουλειά, γιατί να μην δοκιμάσουμε το πρωί να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας στον καθρέφτη;

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

Ποια είναι αυτά;

Η υγιεινή διατροφή μπορεί να έχει πολλά οφέλη στο σώμα και στη διάθεσή σας. Το να μάθετε να τρώτε υγιεινά όμως, είναι μια πρόκληση – ειδικά στον σημερινό κόσμο που προσφέρει μια συντριπτική ποσότητα επιλογών τροφίμων.

Πώς θα μάθετε λοιπόν να τρώτε σωστά;

Πολλές από τις σημερινές τροφές προωθούνται ως «υγιεινές» επιλογές, αλλά στην πραγματικότητα είναι χειρότερες από τις προφανώς ανθυγιεινές επιλογές, όπως η σοκολάτα και το junk food. Η καρδιολόγος Elizabeth Klodas, γράφοντας στο CNBC , συμβουλεύει τους αναγνώστες  να αποφύγουν αυτές τις πέντε τροφές καθώς δεν είναι τόσο υγιεινές όσο θα θέλαμε τελικά να πιστεύουμε.

Ποιες είναι όμως, αυτές;

Ψωμί

Σύμφωνα με την Elizabeth Klodas, το ψωμί είναι ένα από τα τρόφιμα τα οποία δεν είναι τόσο καλά για την υγεία μας. Συγκεκριμένα, η διατροφολόγος αναφέρει πως τα αρτοσκευάσματα είναι από τους μεγαλύτερους παράγοντες νατρίου στη διατροφή μας. Το νάτριο αυξάνει την αρτηριακή πίεση με αποτέλεσμα να αυξάνονται και οι κίνδυνοι για καρδιακές παθήσεις.

Τα περισσότερα προϊόντα «ολικής αλέσεως» δεν είναι εντελώς «ολικής». Μάλιστα, το ψωμί ολικής αλέσεως μπορεί να έχει παρόμοιο γλυκαιμικό δείκτη με εκείνον του άσπρου ψωμιού καθώς αυξάνει εξίσου τα σάκχαρα. Η συμβουλή της διατροφολόγου είναι να επιλέγουμε ψωμί με ορατούς σπόρους ώστε να είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες.

Μπάρες δημητριακών

Όσοι γυμνάζονται συνηθίζουν να έχουν μια μπάρα δημητριακών στην τσάντα τους. Στην πραγματικότητα όμως, οι μπάρες δημητριακών δεν είναι τόσο υγιεινές όσο πιστεύαμε.

Μάλιστα, εξαιτίας όλης της προστιθέμενης ζάχαρης, δεν είναι πραγματικά καλύτερες από μια σοκολάτα. Τι κι αν πιστεύαμε πως οι μπάρες έχουν μόνο βρώμη, ξηρούς καρπούς και φρούτα, η αλήθεια είναι πως περιέχουν πολλά τεχνητά γλυκαντικά. Η συμβουλή της διατροφολόγου είναι να καταναλώνουμε ωμούς ξηρούς καρπούς και  βρώμη με αποξηραμένα φρούτα.

Γάλα χαμηλών λιπαρών

Ό,τι αναγράφει «χαμηλά σε λιπαρά», δεν θα έπρεπε να ταυτίζεται με το «υγιεινό». Ο λόγος είναι πως τα περισσότερα τρόφιμα χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά είναι κύριες πηγές κορεσμένων λιπαρών οξέων.

Έτσι, η  Elizabeth Klodas προτείνει κάποιες εναλλακτικές λύσεις όπως το γάλα αμυγδάλου. Επιπλέον, για περισσότερο ασβέστιο προτείνει την κατανάλωση σε αμύγδαλα, μπρόκολο, λάχανο, πορτοκάλια και φασόλια.

Light αναψυκτικά

Είναι γνωστό πως τα αναψυκτικά περιέχουν μεγάλες ποσότητες ζάχαρης. Γι’ αυτό συνήθως, όσοι κάνουν δίαιτα επιλέγουν αναψυκτικά light.

Σύμφωνα με έρευνες όμως, τα light αναψυκτικά περιέχουν τεχνητά γλυκαντικά, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν την παραγωγή σημαντικών πρωτεϊνών στο έντερό μας που προστατεύουν από την παχυσαρκία και τον διαβήτη. Σύμφωνα με την διατροφολόγο, αντί για κάποιο light αναψυκτικό θα μπορούσαμε να επιλέξουμε το μαύρο και το πράσινο τσάι ή κάποιο ανθρακούχο νερό.

Μαργαρίνη

Μία κουταλιά μαργαρίνης δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Είναι η υπερβολική ποσότητα αυτής, όπως και κάθε άλλου τροφίμου, που τελικά μπορεί να επιβαρύνει την υγεία του ανθρώπου. Αλλά και το είδος της μαργαρίνης.

Πολλά είδη μαργαρίνης που κυκλοφορούν στην αγορά παρασκευάζονται με φοινικέλαιο, το οποίο περιέχει μεγάλες ποσότητες κορεσμένων λιπαρών που μπορεί να αυξήσουν τη χοληστερόλη μας.

Η μαργαρίνη που παρασκευάζεται από ελαιόλαδο ή λινέλαιο είναι από τις καλύτερες επιλογές. Το ελαιόλαδο περιέχει ελάχιστα κορεσμένα λιπαρά και καθόλου «κακά» λιπαρά.

(Πηγή: in.gr)

Πέθανε στο Ιράν σε ηλικία 94 ετών Αμού Χατζί, ο οποίος έφερε τον τίτλο του «πιο βρώμικου ανθρώπου στον κόσμο», καθώς δεν είχε πλυθεί για δεκαετίες.

Ο Αμού Χατζί, ο οποίος είχε να πλυθεί πάνω από 50 χρόνια, πέθανε την Κυριακή στο χωριό Ντετζγκάχ, της επαρχίας Φαρς, στο νότιο Ιράν, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Irna, επικαλούμενο αξιωματούχο της περιοχής.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, ο 94χρονος, ο οποίος ήταν ανύπαντρος, απέφευγε να πλυθεί από φόβο “μην αρρωστήσει”.

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με θέμα τη ζωή του και τίτλο “Η Παράξενη Ζωή του Αμού Χατζί”, γυρίστηκε το 2013.  «Για πρώτη φορά, πριν από μερικούς μήνες, χωρικοί τον πήγαν στις τουαλέτες για να πλυθεί», μετέδωσε το Irna.

(Πηγή: enikos.gr)

Αδειάζουν κάθε χρόνο τα δημοτικά σχολεία – Τα ανησυχητικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ

Το διαχρονικό δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα λόγω της υπογεννητικότητας αποτυπώνεται στο μαθητικό δυναμικό, ειδικά στα δημοτικά σχολεία, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ από το 2010 έως το 2021 ο αριθμός των εγγεγραμμένων μαθητών σε δημοτικά σχολεία έχει μειωθεί σημαντικά καταδεικνύοντας το σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Εμφανής είναι και η μείωση του αριθμού των μαθητών στα δημοτικά το 2021 σε σχέση με το 2020 (της τάξης του 2,4%) αλλά και των αποφοίτων από αυτά (της τάξης του 0,4%).

26.891 λιγότεροι μαθητές στα Δημοτικά

Πιο συγκεκριμένα, από το 2010 έως το 2021 ο αριθμός των εγγεγραμμένων μαθητών σε δημοτικά σχολεία έχει μειωθεί σημαντικά παρά την αύξηση που καταγράφθηκε την τριετία 2015 έως 2017.

• Το 2010 οι εγγεγραμμένοι μαθητές στα δημοτικά σχολεία ήταν 633.291
• Το 2021 οι εγγεγραμμένοι μαθητές στα δημοτικά σχολεία ήταν 606.400
• Μόνο την τριετία 2015-2017 καταγράφηκε αύξηση σε σχέση με το 2010 (640.001 το 2015, 642.707 το 2016, 645.250 το 2017)

Αντίθετη φαίνεται, ωστόσο, να είναι η εικόνα από τα νηπιαγωγεία καθώς, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Ελεύθερος Τύπος, το σχολικό έτος 2020-2021 ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών έφτασε τους 175.109 από 164.716 το αμέσως προηγούμενο διδακτικό έτος (2019-2020), μια αύξηση της τάξης του 6,3%.

Όπως σημειώνεται η άνοδος αυτή σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην καθολική εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής εκπαίδευσης καθώς μέχρι πριν από λίγα χρόνια τα νήπια έως 4 ετών «μοιράζονταν« σε παιδικούς σταθμούς και Νηπιαγωγεία χωρίς να υπάρχει καθολική πολιτική για την εκπαίδευση σε αυτή την ηλικία.

Σημειώνεται ότι χαμηλότερος αριθμός μαθητών στα νηπιαγωγεία ήταν το 2016-2017 με 151.804 μαθητές όταν, δηλαδή, δεν ίσχυε ακόμα η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση.

H εικόνα στα νηπιαγωγεία

Σε επίπεδο περιφερειών αυτή στην οποία φοιτούν οι λιγότεροι μαθητές είναι αυτή του Βορείου Αιγαίου με μόλις 1,8% του συνολικού αριθμού μαθητών των Δημοτικών και 2% του συνολικού αριθμού των μαθητών στα Νηπιαγωγεία. Ακολουθεί η περιφέρεια Ιονίων Νήσων με 2,1% και 2,2% του συνολικού αριθμού των μαθητών σε Δημοτικά και Νηπιαγωγεία αντίστοιχα. και η περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας με 2,3% και 2,2%.

Αντίθετη φαίνεται, ωστόσο, να είναι η εικόνα από τα νηπιαγωγεία καθώς, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Ελεύθερος Τύπος το σχολικό έτος 2020-2021 ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών έφτασε τους 175.109 από 164.716 το αμέσως προηγούμενο διδακτικό έτος (2019-2020), μια αύξηση της τάξης του 6,3%.

Όπως σημειώνεται η άνοδος αυτή σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην καθολική εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής εκπαίδευσης καθώς μέχρι πριν από λίγα χρόνια τα νήπια έως 4 ετών «μοιράζονταν» σε παιδικούς σταθμούς και Νηπιαγωγεία χωρίς να υπάρχει καθολική πολιτική για την εκπαίδευση σε αυτή την ηλικία.

Σημειώνεται, ότι χαμηλότερος αριθμός μαθητών στα νηπιαγωγεία ήταν το 2016-2017 με 151.804 μαθητές όταν, δηλαδή, δεν ίσχυε ακόμα η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση.

Ποιοι βρίσκονται στην κορυφή της λίστας: 

• Η περιφέρεια Αττικής με 35,6% του συνολικού αριθμού μαθητών των Δημοτικών και 34,4% του συνολικού αριθμού των μαθητών στα Νηπιαγωγεία
• Η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με 17,2% του συνολικού αριθμού μαθητών των Δημοτικών και 17,2% του συνολικού αριθμού των μαθητών στα Νηπιαγωγεία.

(Πηγή: alfavita.gr)

Γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

Μολονότι οι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα και στα δελτία ειδήσεων επιμένουν ότι «συγκλονίστηκε όλη η Ελλάδα», «σοκαρίστηκε η χώρα» και «πάγωσε το πανελλήνιο», δεν έχουμε λόγους να εμπιστευθούμε τα κλισέ. Ούτε η εμπειρία μας το επιτρέπει ούτε όσα συμβαίνουν αφότου αποκαλύφθηκε η αποτρόπαιη δράση στον Κολωνό ενός επιπλέον «καλού χριστιανού και χρηστού πολίτη». Δυστυχώς, είναι πολλοί και πολλών κατηγοριών όσοι αδιαφορούν παγερά για τον εξακολουθητικό βιασμό της δωδεκάχρονης. Για τη μετατροπή του κοριτσιού σε εμπόρευμα από ένα «καλό παιδί, καλό άνθρωπο, καλό οικογενειάρχη, καλό επαγγελματία, καλό Έλληνα και καλό νεοδημοκράτη», όπως τον ζωγράφισε ο περιφερειάρχης Γιώργος Πατούλης, σε φιλική – προεκλογική σύναξη του 2017.

Πρώτοι και χειρότεροι, αδιαφορούν ολωσδιόλου οι βιαστές, άγνωστο πόσοι, που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το τεφαρίκι, και οι 213 που γράφτηκαν στον κατάλογο αναμονής. «Χρηστοί πολίτες» θα είναι κι αυτοί, και σίγουρα «άνθρωποι της διπλανής πόρτας». Ουδείς κυκλοφορεί με την επιγραφή «προσοχή! λεχρίτης!» χαραγμένη στο μέτωπό του. Όσοι βίασαν και καμάρωναν έπειτα στις αντροπαρέες τους, κι όσοι άλλοι «παιδόφιλοι» (ατυχέστατος ο όρος, σχεδόν απαλλακτικός) περίμεναν να βιάσουν, είναι συνεργοί του καταστηματάρχη που σκηνοθέτησε τον εαυτό του σαν «καλό χριστιανό, θερμό πατριώτη και αγνό φιλάνθρωπο». Ο παιδοβιαστής του Κολωνού δεν είναι πλάσμα της λογοτεχνίας ή του κινηματογράφου. Έχει βγει από τη βαθύτατα υποκριτική μήτρα της νεοελληνικής κοινωνίας. Στους κόλπους της, ο πατριωτισμός και ο χριστιανισμός λειτουργούν σαν μοχλός γρήγορης, άκοπης και παρ’ αξίαν επιτυχίας και ανόδου, κοινωνικής και κομματικοπολιτικής. Αλλά και σαν άλλοθι για κάθε είδους ανομία, σε ατομικό επίπεδο, για κάθε ερίφη, ή σε συλλογικό, για κάθε γκρούπα, σύλλογο, κομματίδιο ή και κόμμα που σπεύδει να δηλώσει αυθεντικός εκφραστής και μόνος νόμιμος ιδιοκτήτης των «μεγάλων αξιών».

Ο αξιότιμος επιχειρηματίας του Κολωνού πούλαγε σημαίες στο μαγαζί του, ιεροψαλτική στις εκκλησίες και ελληνοψυχία σε κάθε πρόθυμο να ψωνίσει την πραμάτεια του. Φωτογραφιζόταν με τον Σταυρό σαν να φωτογραφιζόταν με φιλαράκι του, και με τη γαλανόλευκη σαν να του την εμπιστεύτηκε η ίδια η Ιστορία, όπως θα του υπαγόρευαν άλλωστε τα φρονήματά του. Κι έκανε λέει δωρεές. Πολλές. Για να φτιάξει το προφίλ του ενάρετου στη γειτονιά του αλλά και σε «υψηλότερες» κοινωνικές περιοχές· στις περιοχές πολιτικών που τα κριτήριά τους (αν έχουν) πέφτουν σε λήθαργο όταν τους λιβανίζουν. Για φανταστείτε τι ύμνους για την αξιοσύνη τους θα έχουν ακούσει ο κ. Πατούλης και ο κ. Κώστας Μπακογιάνης. Όσο αυστηροί κι αν είναι με τον εαυτό τους, λύγισαν. Τις ίδιες στιγμές, όπως μαρτυρούν τα επίσημα στοιχεία, ο «καλός Σαμαρείτης», που ήταν απλώς λεχρίτης, σεργιάνιζε στο Σκοτεινό Διαδίκτυο αναζητώντας συνένοχη πελατεία. Ήξερε από τον ίδιο του τον εαυτό πόσα καθάρματα κυκλοφορούν εκεί έξω, φορώντας τη μάσκα-δόλωμα που κραυγάζει πως ο βίος τους είναι ανεπίληπτος. Με το ανώνυμο θράσος που διακρίνει τα αποβράσματα, κατασκεύαζε προφίλ προστυχιάς και εμπορίου παιδικής σάρκας· παιδικής ψυχούλας. Από τα «Αβάδιστα» των παλαιών μικρών αγγελιών, στις ειδικές στήλες των εφημερίδων, και τις «άρτι αφιχθείσες Ουκρανές», που τις ταυτίζαμε με τις πόρνες, μην κοροϊδευόμαστε και σε αυτό το ζήτημα, περάσαμε πια σε αναρτήσεις βίντεο. Η πρώτη που εκσυγχρονίζεται είναι η ανομία, το έγκλημα. Πάντα και παντού, κι ας ακούγεται αφοριστικό αυτό.

Ο,τι χυδαίο είναι να γίνει για να σώσουν το τομάρι τους τα καμάρια της κοινωνίας, θα γίνει. Έχει ξαναγίνει. Πολλές φορές.

Όσοι έχουν τη φωλιά τους λερωμένη αναζητούν τώρα τους πιο αμοραλιστές δικολάβους της πιάτσας. Για να στήσουν σενάρια απαλλακτικά ή μετριαστικά της φρίκης. Για να προβάλουν άλλοθι, έστω εξαγορασμένα. Και για να συκοφαντήσουν το θύμα τους, θαρρείς κι ένα δωδεκάχρονο είναι ώριμο άτομο, ικανό να αποφασίσει ελεύθερα, ανεπηρέαστα. Ο,τι χυδαίο είναι να γίνει για να σώσουν το τομάρι τους τα καμάρια της κοινωνίας, θα γίνει. Έχει ξαναγίνει. Πολλές φορές. Και πρόσφατα. Έχει υπάρξει άραγε δίκη βιασμένης γυναίκας που να μην κατάντησε βασανιστήριό της; Δεύτερος βιασμός της; Ήδη άλλωστε στο Διαδίκτυο οι κακόψυχοι ξαναβιάζουν το κορίτσι: «πήγαινε γυρεύοντας», «τους προκάλεσε», «τι δώδεκα χρονών, αυτή μοιάζει δεκαεξάχρονη». Άλλοι πάλι αθωώνουν τους αγύρτες, διατυπώνοντας στο Διαδίκτυο (ανωνύμως, πώς αλλιώς) το δόγμα ενός ανατριχιαστικά πολιτικάντικου ηθικού σχετικισμού: «Χίλιες φορές παιδεραστής παρά τουρκόσπορος, ανθέλληνας και ψεύτης σταλινοφασίστας». Καταλάβαμε. Δεκαράκι δεν δίνουν για την ισόβια καταστροφή ενός ανθρώπου και κάποιοι σπουδαιοφανείς «διαμορφωτές της κοινής γνώμης». Ενοχλήθηκαν επειδή άλλαξε λέει η ατζέντα με την αποκάλυψη της κτηνωδίας, που η Αστυνομία έκανε ό,τι μπορούσε για να την καθυστερήσει. Έτσι, αντί ν’ ακούσουμε επί τέταρτο στα κανάλια τούς λιβανωτούς για τους σταθμούς του μετρό στον Πειραιά, τους ακούσαμε μόνο επί δεκάλεπτο, γιατί οι δίαυλοι χαράμισαν πολύτιμο χρόνο για το ασήμαντο επεισόδιο του Κολωνού. Οι αγανακτισμένοι τουιτεριστές (και οι σύμμαχοί τους υπουργοί, λέγε με Άδωνι) είναι βέβαιοι ότι με τους παιδοβιαστές ασχολούνται μόνο οι «ανύπαρκτοι και οι μουσαμαδένιοι», που «δεν κάνουν πολιτική αλλά ψυχοθεραπεία, βγάζοντας όλα τα συμπλέγματά τους». Λίγο ακόμη και θα μας πουν ότι ξανάπιασαν δουλειά οι διαβόητες προχουντικά «Εδαΐτισσες με τις μαύρες κάλτσες», που τάχα αποπλανούσαν χρηστούς πολίτες. «Κόλπο στον Κολωνό» θα μας πουν. «Συριζοκνίτισσες έκαναν μάγια σε αγνούς Έλληνες».

Αδιάφοροι παραμένουν και οι αποδέκτες της δημόσιας έκκλησης της δικηγόρου της οικογένειας, της κ. Ασπασίας Ταραχοπούλου. «Το παιδί βάλλεται από παντού», είπε. «Αυτό που υφίσταται τώρα είναι δεύτερη διαπόμπευση. Κάνω έκκληση στα κανάλια και στους δημοσιογράφους να αφήσουν την οικογένεια στην ησυχία τους, γιατί περνούν ένα βασανιστήριο». Ακούει κανείς; Κατανοεί ότι η κοπελίτσα δεν έχει πού να σταθεί σε όλη την Ελλάδα, αφού οι κιτρινόψυχοι έδωσαν τα στοιχεία της βορά στη μαζική νοσηρή περιέργεια αλλά και στην κακότητα όσων επείγονται να καθαρίσουν τον βιαστή ή τέλος πάντων να φτιασιδώσουν το λερό προφίλ του, εκθειάζοντάς τον, τώρα πια, σαν «επιφανή πολίτη», όπως ο συνδικαλιστής αστυνομικός Στ. Μπαλάσκας;

«Μπορεί μερικές φορές να υπάρχει υπερβολή στο κυνήγι της είδησης», απάντησε στην κ. Ταραχοπούλου ο κ. Νίκος Ευαγγελάτος, προσφάτως βραβευθείς από το Ίδρυμα Μπότση (και αδρώς αμειφθείς από τη λίστα Πέτσα), παρότι πεντάκις διαγραφείς από την ΕΣΗΕΑ για ποικίλες «υπερβολές» του. Να πούμε πως είναι απλώς καριερίστικη «υπερβολή» να λες στο ρεπορτάζ σου ότι βρίσκεσαι στο Αφγανιστάν ενώ είσαι στο Πακιστάν; Ας το πούμε. Όμως δεν είναι απλή «υπερβολή» να εμφανίζεις στην εκπομπή σου το τρισδιάστατο ολόγραμμα της νεκρής Τζωρτζίνας, όπως έκανε ο κ. Ευαγγελάτος. Ούτε να εμφανίζεις τη φωτογραφία της δωδεκάχρονης, έστω με μωσαϊκό, όπως έκανε η κ. Τατιάνα Στεφανίδου, που μάλιστα χαρακτήρισε «ερωτική πράξη» τον βιασμό. Ανθρωποφαγία είναι.

(Πηγή: kathimerini.gr)

Η λήψη μεγεθύνθηκε πέντε φορές στο μικροσκόπιο και δείχνει πως είναι πραγματικά ένα μυρμήγκι από κοντά
Facebook

Αυτή η φωτογραφία δεν απεικονίζει ένα εξωγήινο πλάσμα, ούτε προέρχεται από κάποια ταινία τρόμου. Είναι μια κοντινή φωτογραφία που εικονίζει ένα… μυρμήγκι και διακρίθηκε στον διαγωνισμό της Nikon Small World.

Η εντυπωσιακή φωτογραφία είναι μία από τις 57 εικόνες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό φωτο-μικρογραφίας της Nikon Small World. Το τρομακτικό κοντινό πορτρέτο απαθανάτισε ο Λιθουανός φωτογράφος Ευγένιγιους Καβαλιάουσκας (Eugenijus Kavaliauskas).

(Πηγή: cnn.gr)

Συντάκτης: Παντελής Τσομπάνης

Οι εικόνες του διαγωνισμού Comedy Wildlife Photography Awards στοχεύουν στο χαμόγελο και στην ευαισθητοποίηση του κοινού για την προστασία και την διατήρηση της άγριας φύσης.

Φωτογραφία: Miroslav Srb/comedywildlifephoto.com

Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει με την άγρια φύση. Υπάρχουν εκείνες οι φορές που σε μαγεύει, σε συγκινεί, σε παρακινεί ότι πρέπει να αγωνιστείς για την διατήρησή και την προστασία της, όταν το φωτορεπορτάζ αναδεικνύει την καταστροφή της από τους ανθρώπους και τις βιομηχανίες. Την ίδια στιγμή όμως προσφέρει τα πιο ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα, χάρη στο συγχρονισμό των φωτογράφων που συλλαμβάνουν με τον φακό τους εκφράσεις που σε εμάς τους ανθρώπους φαίνονται αστείες.

Ας πάρουμε μια αρκούδα που έχει ένα ψάρι στο δεξί της αυτί, έναν μακάκο που τεντώνει το πρόσωπό του και παίρνει μια κωμική έκφραση, ένα ψάρι με γαμψή όψη κάπου στον Ειρηνικό που ρεύεται χαλικάκια· μια κουκουβάγια – χαμαιλέοντα που βλέπει τα πάντα και ταυτόχρονα κρύβεται πίσω από κεραμίδια, όπως η κουτσομπόλα γιαγιά πίσω από την κουρτίνα του σαλονιού, έναν καζουάριο της Αυστραλίας που προειδοποιεί με την κραυγή του πως θα καταναλώσει το περιεχόμενο του καλαθιού του πικ-νικ, τρια φαινομενικά γλυκά αρκουδάκια που ο φακός τους έπιασε σε κερβερική μορφή, δύο φώκιες που ξαπλώνουν η μία στην άλλη. Οι παραπάνω περιπτώσεις (και όχι μόνο) συνιστούν τους φετινούς φιναλίστ των Comedy Wildlife Photography Awards.

Φωτογραφία: Andrew Peacock/comedywildlifephoto.com

Φωτογραφία: Lukas Zeman/comedywildlifephoto.com

Τα Comedy Wildlife Photography Awards αποτελούν πρωτοβουλία των φωτογράφων Πολ Τζόινσον-Χικς και Τομ Σάλαμ, οι οποίοι θέλησαν να δημιουργήσουν έναν διαγωνισμό που θα επικεντρωνόταν στην φωτεινή και χιουμοριστική πλευρά της φωτογραφίας άγριας φύσης, αλλά επίσης θα είχε έναν σημαντικό ρόλο στην προώθηση της διατήρησης του περιβάλλοντος.

«Με τόσα πολλά που συμβαίνουν στον κόσμο, όλοι χρειαζόμαστε μια ισχυρή δόση διασκέδασης και γέλιου και οι φετινοί φιναλίστ σίγουρα το κατάφεραν αυτό. Όταν βλέπεις αυτές τις εκπληκτικές φωτογραφίες, όπως αυτήν μιας φώκιας που προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το κεφάλι του γείτονα ως μαξιλάρι (όλοι το έχουμε κάνει αυτό) ή ένα γουάλαμπι στο ηλιοβασίλεμα που φαίνεται να εκτοξεύει ένα άλλο γουάλαμπι στο διάστημα, σε κάνει να χαμογελάς και εκπλήσσεσαι που αυτά τα απίστευτα ζώα είναι μαζί μας στον ίδιο πλανήτη. Αυτό είναι που μας αρέσει σε αυτό τον διαγωνισμό», λέει ο Τομ Σάλαμ για τους σκοπούς του διαγωνισμού.

Σαράντα φωτογραφίες και δέκα portfolio αποτελούν τους φετινούς φιναλίστ τους διαγωνισμού, ο οποίος φέτος συνεργάζεται με φιλανθρωπικές οργανώσεις που στηρίζουν την άγρια φύση και ζωή. Ωστόσο, τους νικητές μπορείτε να τους επιλέξετε εσείς οι ίδιοι. Μπείτε στο comedywildlifephoto.com μέχρι τις 27 Νοεμβρίου, δείτε τους σαράντα φιναλίστ και ψηφίστε την φωτογραφία που σας έκανε να γελάσετε περισσότερο.

Φωτογραφία: Alex Pansier/comedywildlifephoto.com

Φωτογραφία: Jennifer Hadley/comedywildlifephoto.com

Φωτογραφία: Paul Eijkemans/comedywildlifephoto.com

Φωτογραφία: Saverio Gatto/comedywildlifephoto.com

Φωτογραφία: Paolo Mignosa/comedywildlifephoto.com

(Πηγή: kathimerini.gr)

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Κεντρωτή

Όταν η Whittney και ο Michael ανακάλυψαν ότι ο τρίτος γιος τους γεννήθηκε με σύνδρομο Down, τρομοκρατήθηκαν. Ο φόβος τους, όμως, μετατράπηκε σύντομα σε ενθουσιασμό και επηρέασε τις μελλοντικές τους αποφάσεις.

Η Whittney και ο Michael γνωρίστηκε όταν ήταν ακόμα μαθητές Γυμνασίου και με τα χρόνια ο έρωτάς τους άνθισε. Παντρεύτηκαν λίγο πριν αποφοιτήσουν από το πανεπιστήμιο και, μέσα σε τρία χρόνια, απέκτησαν δύο παιδιά. Μια κόρη, τη Mikayla, και έναν γιο, τον MT.

Στη συνέχεια, βίωσαν μια δύσκολη περίοδο κατά την οποία υπέφεραν από αποβολές και έκαναν πολλές θεραπείες γονιμότητας. Τελικά, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ιδέα μιας ακόμη εγκυμοσύνης και έμειναν έκπληκτοι όταν το 2012 έμαθαν ότι θα αποκτήσουν το τρίτο τους παιδάκι!

Η εγκυμοσύνη κρίθηκε υψηλού κινδύνου και έπρεπε να παρακολουθείται στενά. Ο γιος τους, ο Jude, ήρθε στον κόσμο στις 35 εβδομάδες και ο παιδίατρος επιβεβαίωσε στο ζευγάρι ότι έχει σύνδρομο Down.  Η Whittney είχε προετοιμαστεί γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Όταν, όμως, η υποψία έγινε βεβαιότητα, την κατέβαλε το αίσθημα του φόβου.

Ωστόσο, καθώς περνούσαν οι μήνες, συνειδητοποίησε πως ο μικρός της Jude ήταν ένα αληθινό δώρο κι ένιωσε ευγνωμοσύνη που τον είχε στη ζωή της. Μαζί με την Whittney προσαρμόστηκε και η υπόλοιπη οικογένεια στην νέα πραγματικότητα και ο μικρός έγινε η χαρά τους.

Όταν ο μικρούλης έκλεισε τα δύο, το ζευγάρι αποφάσισε να πραγματοποιήσει ακόμα ένα όνειρό του, αυτό της υιοθεσίας! Η Whittney, μάλιστα, ήθελε τόσο πολύ να υιοθετήσει ένα μωρό που το είχε ανακοινώσει στους γονείς της απ’ όταν ήταν στο δημοτικό! Μετά την πρόσφατη εμπειρία τους με τον Jude, θέλησαν να προχωρήσουν στην υιοθεσία ενός παιδιού με με ειδικές ανάγκες. 

Μια μέρα, η Whittney είδε στο Facebook τη φωτογραφία και την ιστορία του Max και κατάλαβε αμέσως ότι αυτό θα ήταν το τέταρτο παιδί της. Φυσικά, η οικογένεια γνώριζε καλά ότι το να μεγαλώσει ακόμα ένα παιδί με ειδικές ανάγκες δεν θα ήταν εύκολο, αλλά όλοι τους ήταν αποφασισμένοι να το κάνουν. Μετά από 13 μήνες προετοιμασίας, το ζευγάρι ταξίδεψε μέχρι την Κίνα και έφερε τον Max στο σπίτι.

Ο Max, παρά τις ανησυχίες της οικογένειας, προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα και μπόρεσε να δεθεί και να χτίσει μια σταθερή σχέση με τους γονείς, τα αδέρφια του και, φυσικά, τον Jude.

Τα 2 μικρότερα αδέρφια της οικογένειας έχουν μόνο 3 μήνες διαφορά και είναι καλύτεροι φίλοι. Η περήφανη μαμά περιγράφει τον Max ως «γεννημένο τραγουδιστή με χορευτικές ικανότητες που…. σκοτώνουν» και τον Jude ως «πρωτοποριακό καλλιτέχνη που του αρέσει να ζωγραφίζει, να σχεδιάζει και να τραγουδά».

Η μαμά των 4 σημείωσε ότι τα δύο αγοράκια ήταν γραφτό να γίνουν αδέρφια αφού, όπως ανέφερε, έχουν έναν μοναδικό τρόπο να επικοινωνούν μεταξύ τους. Προσθέτει, επίσης, ότι τα αγόρια της, αν και έχουν σύνδρομο Down, δεν περιορίζουν με κανέναν τρόπο την οικογένεια, η οποία διατηρεί όλες τις αγαπημένες συνήθειες του παρελθόντος.

Όσο για τη Mikayla και τον MT, είναι τα καλύτερα μεγαλύτερα αδέρφια που θα μπορούσαν να έχουν ο Max και ο Jude, έχουν μάθει να συμπονούν, να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να αγαπούν τους ανθρώπους ουσιαστικά. «Η αγάπη των 4 αδερφών είναι μοναδική και βαθιά», όπως είπε χαρακτηριστικά η μαμά τους.

(Πηγή: mama365.gr με πληροφορίες από brightside.me)

ΦΩΤΟ : NOIRLab-NSF-AURA-J. da Silva-Spaceengine-M. Zamani

Αμερικανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν έναν αέριο γιγάντιο εξωπλανήτη, ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από ένα άστρο ερυθρό νάνο και έχει την πυκνότητα μόλις ενός ζαχαρωτού γλυκίσματος (μαρσμέλοου). Πρόκειται για τον TOI-3757b, ο οποίος έχει περίπου το μέγεθος του Δία και βρίσκεται σε απόσταση 580 ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Ηνίοχου. Είναι ο πλανήτης με την μικρότερη και πιο “αφράτη” πυκνότητα που έχει ποτέ ανακαλυφθεί γύρω από τέτοιου τύπου άστρο.

Οι ερυθροί νάνοι είναι τα μικρότερα και αχνότερα άστρα τύπου Μ, ψυχρότερα από άστρα όπως ο Ήλιος μας, τα οποία όμως μπορεί να είναι άκρως ενεργά και ικανά για ισχυρές εκρήξεις ακτινοβολίας που “απογυμνώνουν” τους κοντινούς πλανήτες από τις ατμόσφαιρες τους. Ο σχηματισμός αερίων γιγάντιων εξωπλανητών γύρω από τέτοια άστρα θεωρείται δύσκολος.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σουμπάν Κανόντια του Ινστιτούτου Επιστήμης Κάρνεγκι, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστροφυσικής “The Astrophysical Journal”, ανέφεραν ότι παραμένει μυστήριο πώς ένας τόσο αραιής πυκνότητας πλανήτης όπως ο ΤΟΙ-3757b μπορεί να σχηματιστεί γύρω από έναν ερυθρό νάνο.

Ο εν λόγω εξωπλανήτης πιστεύεται ότι διαθέτει έναν μεγάλο βραχώδη πυρήνα (ίσως με μάζα δεκαπλάσια της Γης) πέριξ του οποίου έχουν συσσωρευτεί μεγάλες ποσότητες αερίων. Η διάμετρος του υπολογίστηκε σε περίπου 150.000 χιλιόμετρα, λίγο μεγαλύτερη εκείνης του Δία. Ο πλανήτης ολοκληρώνει μια πλήρη περιφορά γύρω από το μητρικό άστρο του σε μόλις 3,5 μέρες (η διάρκεια του έτους του).

Η μάζα του εκτιμάται ότι είναι περίπου το ένα τέταρτο εκείνης του Δία ή περίπου 85 φορές μεγαλύτερη της Γης. Η μέση πυκνότητα του υπολογίστηκε σε μόνο 0,27 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό, μικρότερη από το ήμισυ της πυκνότητας του Κρόνου (του πλανήτη με τη χαμηλότερη πυκνότητα στο ηλιακό μας σύστημα) ή περίπου το ένα τέταρτο της πυκνότητας του νερού (με άλλα λόγια ο πλανήτης θα επέπλεε άνετα σε μια τεράστια κοσμική…μπανιέρα) ή παρόμοια με την πυκνότητα ενός γλυκίσματος τύπου μαρσμέλοου.

Η αρχική ανίχνευση του πλανήτη έγινε με το διαστημικό τηλεσκόπιο TESS της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) και ακολούθησαν περαιτέρω παρατηρήσεις με διάφορα επίγεια τηλεσκόπια. Θα ακολουθήσουν νέες παρατηρήσεις με το μεγάλο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

EPA/AHMAD YUSNI

Συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό η προσπάθεια της επιστημονικής κοινότητας να ανακαλύψει τους μηχανισμούς δράσης των κουνουπιών για να βρεθούν αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης των επιθέσεων και των τσιμπημάτων τους τα οποία δεν προκαλούν μόνο τους γνωστούς δερματικούς ερεθισμούς και φαγούρα αλλά προκαλούν επίσης σοβαρές και θανατηφόρες για τον άνθρωπο ασθένειες.

Οι έρευνες που έχουν γίνει έχουν δείξει ότι τα ζώα έχουν συγκεκριμένο κοινό μηχανισμό όσφρησης στον οποίο Οι οσφρητικοί υποδοχείς-αισθητήρες τους μοιράζουν τη «δουλειά» δημιουργώντας ομάδες υποδοχέων-αισθητήρων με κάθε ομάδα να ενεργοποιείται μόνο σε συγκεκριμένες οσμές. Πρόσφατη μελέτη είχε δείξει ότι τα κουνούπια έχουν αναπτύξει ένα διαφορετικό μηχανισμό όσφρησης ο οποίος δεν είναι εξατομικευμένος. Με απλά λόγια αν κάποιος υποδοχέας για κάποιο λόγο αδυνατεί να εντοπίσει κάποια οσμή ενεργοποιούνται οι υπόλοιποι στον εντοπισμό της. Με αυτόν τον τρόπο αν για παράδειγμα ένα εντομοαπωθητικό σκεύασμα έχει δημιουργηθεί στοχεύοντας σε κάποιο συγκεκριμένο αισθητήρα μπορεί πράγματι να μπλοκάρει αυτόν τον αισθητήρα αλλά θα ενεργοποιηθούν οι υπόλοιποι και θα εντοπίσουν τον.. στόχο.

Η τελευταία και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σχετική μελέτη έγινε από ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Rockefeller στη Νέα Υόρκη. Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Cell» οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα κουνούπια όχι μόνο εντοπίζουν με διαφόρους τρόπους τις οσμές που εκπέμπει ο άνθρωπος αλλά ότι έχει και συγκεκριμένες προτιμήσεις.

Σύμφωνα με τους ερευνητές τα κουνούπια έλκονται περισσότερο από τα καρβοξυλικά οξέα, οργανικά οξέα που παράγει το ανθρώπινο δέρμα. Οι άνθρωποι που το δέρμα τους παράγει/εκπέμπει υψηλά επίπεδα αυτών των οξέων μετατρέπονται άθελα τους φυσικά σε… μαγνήτες για τα κουνούπια και δέχονται περισσότερες επιθέσεις από τους άλλους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος αποτελεί την βασική πηγή εκπομπής καρβοξυλικών οξέων και οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα κουνούπια εξελίχθηκαν έτσι ώστε να έλκονται από την οσμή αυτών των οξέων αφού με αυτό τον τρόπο εντοπίζουν τους ανθρώπους για να τους επιτεθούν. Όπως είναι ευνόητο η ανακάλυψη αυτή θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση της δράσης των κουνουπιών και την ανάπτυξη αποτελεσματικότερων μεθόδων προστασίας μας από αυτά.

(Πηγή: naftemporiki.gr)