paidevo.gr

Γράφει ο Γιώργος Νικολαΐδης*

Το πρόσφατο περιστατικό σεξουαλικής εκμετάλλευσης της 12χρονης στον Κολωνό αναδεικνύει όλα τα ελλείμματα και τις υστερήσεις στο πλαίσιο προστασίας των παιδιών στην χώρα μας.

Και πρώτα-πρώτα αναδεικνύει το μεγάλο έλλειμμα στον πρώιμο εντοπισμό και στην προληπτική παρέμβαση σε οικογένειες με παιδιά που βρίσκονται σε αυξημένη ευαλωτότητα: μια οικογένεια με οχτώ παιδιά, με ένα γονέα με προβλήματα ουσιοεξάρτησης, χαμηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου, με τα παιδιά να βοηθούν την μητέρα να καθαρίζει σπίτια και καταστήματα αποτελεί από μόνη της μια συνθήκη που κάνει τα παιδιά εύκολη λεία σε κάθε επίδοξο κακοποιητή. Σε μια κοινωνία στην οποία λειτουργούν συντεταγμένα κοινωνικές υπηρεσίες μια τέτοια οικογένεια θα είχε εντοπιστεί και θα είχε υποστηριχθεί έτσι ώστε να αποτραπεί κατά το δυνατόν το ενδεχόμενο έκθεσης των παιδιών σε εκμετάλλευση και οποιουδήποτε είδους θυματοποίηση.

Ακόμα και αν αυτό γινόταν όμως, θα εξακολουθούσε να υπάρχει το ενδεχόμενο κάποιο από τα παιδιά υπό το κράτος απειλής, υποβολής, εξαπάτησης ή χειραγώγησης να έμπλεκε στα δίχτυα κάποιου μεμονωμένου θύτη ή κάποιου κυκλώματος κακοποιητών. Στην περίπτωση που κάτι τέτοιο με όποιο τρόπο έφτανε να αποκαλυφθεί, μια σειρά από συντονισμένες ενέργειες θα έπρεπε να γίνουν έτσι ώστε να ασκηθεί δίωξη στους δράστες και να παρασχεθεί προστασία στο θύμα χωρίς αυτό να επαναθυματοποιηθεί από τις δικανικές διαδικασίες δίωξης των όποιων δραστών. Με αυτό το σκεπτικό τα τελευταία 35 χρόνια έχουν αναπτυχθεί σε πλειάδα κρατών δομές όπου οι εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές, οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι επαγγελματίες υγείας και ψυχικής υγείας έρχονται όλοι μαζί σε ένα σημείο όπου διενεργείται μια και μόνη δικανική εξέταση του παιδιού – θύματος (ή μάρτυρα) με ένα πρωτυποποιημένο τρόπο, η οποία παρακολουθείται από όλους τους εμπλεκόμενους, αυτή η κατάθεση του παιδιού καταγράφεται με ηλεκτρονικά μέσα και το παιδί – θύμα δεν ξανακαλείται σε όλη την δικανική διαδικασία ούτε πριν ούτε μετά από αυτήν την μια και μόνο κατάθεσή του από καμία από τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες.

Κάτι τέτοιο εκτός των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης γίνεται επίσης π.χ. στην γειτονική Τουρκία σε πάνω από 15 τέτοια κέντρα, στην Βουλγαρία σε πέντε τέτοια εξειδικευμένα κέντρα ενώ πριν 1-2 χρόνια άνοιξε ένα αντίστοιχο κέντρο και στα Τίρανα της Αλβανίας – στην Ελλάδα ακόμα δεν λειτουργεί καμία τέτοια δομή. Και ως εκ τούτου το παιδί – θύμα θα ακολουθήσει την περπατημένη των πολλαπλών χωριστών καταθέσεών του στην αστυνομία, στην εισαγγελία, στις κοινωνικές υπηρεσίες, στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας κ.ο.κ.

Επίσης, στην δικανική διαδικασία δεν θα ετίθετο από κανέναν (πόσο μάλλον από μέλη του εισαγγελικού ή του δικαστικού μηχανισμού) θέμα για το «ήθελε να συμμετάσχει» στις πράξεις θυματοποίησής του καθώς θα εθεωρείτο δεδομένο ότι στην περίπτωση σεξουαλικής θυματοποίησης ενός 12χρονου από ενήλικες (και μάλιστα που ανήκουν σε εμφανώς ανώτερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα από το ανήλικο θύμα…) δεν υπάρχει εξ ορισμού κανένα περιθώριο «πληροφορημένης έγκυρης συναίνεσης» του ανηλίκου και ότι ακόμα και επί ελλείψει σωματικού καταναγκασμού οι όποιες πράξεις οφείλουν να θεωρούνται αποτέλεσμα βίας, χειραγώγησης και εκμετάλλευσης.

Κι αυτό έχει σημασία να το κρατάμε κατά νου γιατί δεν αργεί μάλλον η χρονική στιγμή στην οποία, όπως και στην πρόσφατη υπόθεση Λιγνάδη, κάποιοι θα αρχίσουν να ισχυρίζονται ότι «αφού τα ήθελε δεν ήταν σεξουαλική παραβίαση»… Επίσης, κατά αυτήν την έννοια δεν θα θυματοποιήτο κανένα άλλο μέλος μιας τέτοιας κοινωνικά αποκλεισμένης οικογένειας με ενέργειες μάλλον ακατανόητες που δημιουργούν εντυπώσεις όπως π.χ. η πρόσφατη σύλληψη του τοξικοεξαρτημένου πατέρα της 12χρονης για λόγους κατοχής μικροποσότητας κάνναβης… Τέλος, θα προστατεύονταν όλα τα μέλη μιας τέτοιας θυματοποιημένης οικογένειας από την έκθεσή τους στο αδηφάγο «βλέμμα» των ΜΜΕ που έχουν στρατοπεδεύσει έξω από το σπίτι τους και δημοσιοποιούν κάθε τους κίνηση.

Πέραν όμως, αυτών, θα υπήρχε ένα επαρκές και ποιοτικό δίκτυο υπηρεσιών ψυχικής υγείας και κοινωνικής μέριμνας για αυτήν την οικογένεια και ιδιαίτερα για το παιδί – θύμα αλλά και τα ανήλικα αδέρφια του. Σήμερα στην Ελλάδα στο μεν σκέλος της ψυχικής υγείας των παιδιών – θυμάτων δεν υπάρχουν και πολλές-πολλές δομές που να μπορούν να αναλάβουν την μεσοπρόθεσμη θεραπευτική πλαισίωσή τους. Οι γενικές δημόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας για παιδιά και εφήβους είναι τόσο λίγες και τόσο υποστελεχωμένες που πρακτικώς μπορούν να παρέχουν μόνο υποκατάστατα θεραπείας (π.χ. μια κλινική εκτίμηση ανά 8-9 μήνες και μια συνταγή με φαρμακευτική αγωγή) ενώ τα παιδιά αυτά χρειάζονται χρόνια και συστηματική ψυχοθεραπευτική συνοδοιπορία και επιπρόσθετη στήριξη στον λόγο, την ψυχοκινητικότητα, την μαθησιακή τους επάρκεια κ.ο.κ.

Όσο, δε, για την κοινωνική μέριμνα για αυτά τα παιδιά το γεγονός ότι οι κοινοτικές κοινωνικές υπηρεσίες δεν επαρκούν ούτε κατ’ ελάχιστο για μια συστηματική εποπτεία και υποστήριξη (στον Δήμο Αθηναίων εν προκειμένω αντιστοιχούν ένας κοινωνικός λειτουργός που ασχολείται με θέματα παιδικής προστασίας ανά περίπου 47.000 παιδιά!) ενώ τα 2/3 του ανθρώπινου δυναμικού των κοινωνικών υπηρεσιών είναι συμβασιούχοι που ανακυκλώνονται από υπηρεσία σε υπηρεσία χωρίς σταθερότητα. Κι ακόμα, το ότι το ελληνικό «σύστημα» εξακολουθεί να εργάζεται με παντελώς απαρχαιωμένα εργαλεία όπως π.χ. η ιδρυματική τοποθέτηση παιδιών – θυμάτων (αντί της εναλλακτικής τους τοποθέτησης σε ανάδοχες οικογένειες κ.ο.κ.) κάνει τα παιδιά – θύματα, αν τυχόν και δεν έχουν ούτε έναν γονέα ή στενό συγγενή με τον οποίο να μπορούν να διαμείνουν, να καταδικάζονται μετά την αρχική τους θυματοποίηση σε επόμενες επαναλαμβανόμενες θυματοποιήσεις σωματικές, ψυχολογικές και σεξουαλικές αφού η ιδρυματική τοποθέτηση παιδιών επιφέρει πολύ αυξημένους κινδύνους τα παιδιά αυτά να ξαναυποστούν κάθε μορφής βία, κακοποίηση και εκμετάλλευση επειδή ακριβώς τοποθετήθηκαν και διαβιούν σε ένα ίδρυμα…

Εκτός όμως από το τι θα έπρεπε να γίνει, που δυστυχώς ακόμα στην Ελλάδα δεν υφίσταται η δυνατότητα να γίνει, θα πρέπει να επισημανθούν και τα πράγματα που δεν θα έπρεπε να γίνουν ούτως ή άλλως παρότι ένα μέρος της δημόσιας συζήτησης μοιάζει να τα αποζητάει. Δεν πρέπει για παράδειγμα με αφορμή αυτήν την υπόθεση ή οποιαδήποτε ανάλογη να διολισθήσει η κοινωνία σε μια λογική δημόσιας διαπόμπευσης δραστών ή δημόσιας τηλεδίκης τους. Η ιστορία και στο εξωτερικό αλλά και στα καθ’ ημάς δείχνει ότι η απόφανση για το ποιος είναι όντως ένοχος και ποιος όχι σε τέτοιες καταστάσεις δεν μπορεί να βγαίνει με όρους λιντσαρίσματος ούτε εν βρασμώ, αν δεν θέλουμε να γίνουν τραγικά σφάλματα.

Με αυτήν την έννοια όσοι με μεγάλη σπουδή απαιτούν να δημοσιοποιηθούν τα 100 ή τα 213 ή τα όσα άλλα ονόματα θα πρέπει να ξανασκεφτούν: αν τυχόν σε μια λίστα που με κάποιο τρόπο κυκλοφορήσει, εκτός από ονόματα όντως δραστών, συμπεριληφθεί και το δικό τους, με ποιο τρόπο σκέφτονται ότι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την αθώωσή τους και την μη αμαύρωση του ονόματός τους; Με ένα ανάλογο σκεπτικό αλλά και με βάση την διεθνή εμπειρία δεν θα βοηθούσε επίσης το δημόσιο μητρώο δραστών σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων: η απονομή δικαιοσύνης είναι δημόσια λειτουργία και όχι ιδιωτική για να κάνει ο καθένας ότι νομίζει στους ονοματισμένους δράστες. Άλλωστε, σε περιοχές του πλανήτη που υπάρχουν τέτοια δημόσια μητρώα δραστών, η εμπειρία δείχνει ότι δυστυχώς ένα σημαντικό μέρος των εγγεγραμμένων σε αυτά είναι ενήλικες που ως ανήλικα τους καταλογίστηκε κάποτε η σεξουαλική θυματοποίηση κάποιου άλλου ανηλίκου, «ρετσινιά» από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν δια βίου εξ αιτίας τέτοιων μητρών…

Τέλος, είναι όχι απλώς αναποτελεσματική αλλά και επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα η εισαγωγή εξοντωτικών ποινών για τους δράστες τέτοιων αδικημάτων. Δεδομένου του ότι τα παιδιά – θύματα συνήθως γνωρίζουν ήδη τους δράστες με τους οποίους έχουν προϋπάρχουσες σχέσεις εκτίμησης, θαυμασμού, αγάπης, δέους κ.α. ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα διεθνώς στην αντιμετώπιση του φαινομένου της σεξουαλικής θυματοποίησης παιδιών είναι η δυσκολία των παιδιών – θυμάτων να αποκαλύψουν τα δράμα τους επειδή ακριβώς εξακολουθούν παρά την ψυχική τους οδύνη να νοιάζονται για τους δράστες τους. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο παρατηρήθηκε ότι οπουδήποτε αυστηροποιήθηκε σε εξοντωτικό βαθμό η νομοθεσία ενάντια στους δράστες (και π.χ. στις πολιτείες των ΗΠΑ αυτό το «εξοντωτικό» είναι κυριολεξία…), εκείνο που τελικώς συνέβη ήταν να μειωθούν οι καταγγελίες από τα παιδιά – θύματα (τα οποία δεν άντεχαν ψυχικά να αναλάβουν το βάρος να στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα τους οικείους τους δράστες). Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι ποινές δεν θα πρέπει να είναι αρκούντως αυστηρές για ένα τέτοιο τόσο ειδεχθές έγκλημα.

Αλλά στ’ αλήθεια στην Ελλάδα οι ποινές είναι ήδη επαρκώς αυστηρές. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί –είναι στο αν εκτίονται και μάλιστα στο αν η έκτισή τους εξαρτάται από την οικονομική και κοινωνική επιφάνεια του όποιου καταδικασμένου. Για παράδειγμα, στην μεγαλύτερη μέχρι σήμερα υπόθεση παιδοφιλίας στην Ελλάδα, στην υπόθεση του γυμναστή Σειραγάκη στο Ρέθυμνο, ο δράστης καταδικάστηκε συνολικά σε 401 χρόνια φυλάκισης… Δεν τα λέει κανείς και λίγα…. Ωστόσο το ότι αποφυλακίστηκε στα 8,5 χρόνια (ενώ άλλοι άνθρωποι με μικρότερη οικονομική δυνατότητα και κοινωνικό κύκλο γνωριμιών κυριολεκτικά σαπίζουν στην φυλακή για δεκαετίες για πολύ μικρότερης βαρύτητας αδικήματα) είναι ένα πρόβλημα, που σίγουρα δεν θα επιλύσει καμία «αυστηροποίηση των ποινών»…

-.-

* ο Γιώργος Νικολαΐδης είναι Ψυχίατρος, διευθυντής Ψυχικής Υγείας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού

(Πηγή: prin.gr)

Συντάκτης: Άννα Παπαδομαρκάκη

Για τους θύτες η κακοποίηση είναι διαρκής. Πάσχουν από σοβαρή διαταραχή προσωπικότητας και δεν επιδέχονται θεραπεία

Ένα δισεκατομμύριο παιδιά ηλικίας 2-17 ετών βίωσαν σωματική, σεξουαλική ή συναισθηματική βία ή παραμέληση το 2020, διεθνώς. Σχεδόν 3 στα 4 παιδιά ή 300 εκ. παιδιά 2-4 ετών υφίστανται τακτικά σωματική ή ψυχολογική βία από τους γονείς ή φροντιστές τους.

Το 10% των περιστατικών που τα παιδιά φτάνουν στα επείγοντα των νοσοκομείων, αφορούν σωματική κακοποίηση στις ΗΠΑ, αλλά και στη χώρα μας αντίστοιχα.

Τα κρούσματα βίας στα παιδιά αυξάνονται στη χώρα μας και μαζί με αυτά και τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης.

Τα στοιχεία αυτά τονίστηκαν στη διάρκεια διαδικτυακού σεμιναρίου για την παιδική κακοποίηση, που διοργάνωσε η Ιατρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης.

Όπως τόνισε η καθηγήτρια Παιδιατρικής νεφρολογίας Στ. Σταμπουλή, τα παιδιά που βιώνουν πιο έντονα τον κίνδυνο κακοποίησης, είναι αυτά με ειδικές ανάγκες, νευρολογικές παθήσεις ή χρόνια νοσήματα ή ομοφυλόφιλα.

Οι γονείς που ασκούν τη βία είχαν ήδη υπάρξει θύματα κακομεταχείρισης, πάσχουν από κάποια ψυχική ή νευρολογική διαταραχή, κάνουν κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών ή εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες.

Οι οικογένειες αυτές ζουν σε περιβάλλον κρίσης, με βία μεταξύ των μελών της και κοινωνική απομόνωση, με οικονομικές δυσχέρειες ή ακραία φτώχεια.

Σημάδια

Η κ. Σταμπουλή σημείωσε πως τα σημάδια κακοποίησης των παιδιών, περιλαμβάνουν μελανιές, κατάγματα και εγκαύματα, με χειρότερες τις εγκεφαλικές κακώσεις από παρατεταμένο τράνταγμα του βρέφους.

Χαρακτηριστικό σημάδι για την κακοποίηση των παιδιών από τους γονείς είναι ο φόβος που νιώθει το παιδί για τους γονείς και η διαμαρτυρία του όταν έρχεται η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι.

Οι υποψίες πρέπει να αυξάνονται όταν ο γονιός χρησιμοποιεί σκληρή σωματική πειθαρχία, περιορίζει σημαντικά την επαφή του παιδιού με άλλους και δεν δίνει πειστικές εξηγήσεις για τον τραυματισμό του παιδιού.

Εκτός όμως από τη σωματική, υπάρχει και η συναισθηματική κακοποίηση, καθώς και η παραμέληση, όπου η εξέλιξη του παιδιού είναι καθυστερημένη, δεν έχει αυτοπεποίθηση ή αυτοσεβασμό, είναι αγχωμένο και αναζητά απελπισμένα τη στοργή.  Στην περίπτωση της παραμέλησης, το παιδί εμφανίζει διαταραχές βάρους, κακή υγιεινή, κακή ιατρική ή οδοντιατρική φροντίδα, κρύβει φαγητό για αργότερα και έχει κακές επιδόσεις στο σχολείο.

Στα επείγοντα

Το 10% των παιδιών στα τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων έχουν υποστεί φυσική κακοποίηση στις ΗΠΑ, τόνισε ο διευθυντής της παιδοχειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Παπαγεωργίου Βασίλης Λαμπρόπουλος, επισημαίνοντας πως το ποσοστό αυτό δεν απέχει από τα ελληνικά δεδομένα.

Έτσι, ο παιδοχειρουργός ή ιατροδικαστής πρέπει να μπορέσουν να διαπιστώσουν αν το παιδί έχει υποστεί κάκωση. Και αυτό γίνεται αν υπάρχει ασυνήθης κατανομή της βλάβης, αν οι τραυματισμοί έχουν γίνει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, αν υπάρχει έγκαυμα από τσιγάρο ή αν έχουν εντυπωθεί δαχτυλιές ενήλικα στο δέρμα του παιδιού εξαιτίας δυνατού χτυπήματος.

Στο ιστορικό που λαμβάνεται, ο φροντιστής θα πρέπει να μπορεί να  εξηγήσει τις κακώσεις. Στις περιπτώσεις κακοποίησης, αλλάζουν τους χρόνους του συμβάντος, καθυστερούν την αναφορά του, και δεν συμπίπτουν τα γεγονότα με τον χρόνο επούλωσης.

Οι γιατροί χρειάζεται να φωτογραφίζουν σε καλή ανάλυση το παιδί και το πρόσωπό του, χωρίς συναίνεση, καθώς και όλες τις κακώσεις από διαφορετικές γωνίες. Να γράφεται το όνομα του ασθενή στις φωτογραφίες. Να χρησιμοποιείται χάρακας ή νόμισμα για το μέγεθος της βλάβης και να λαμβάνεται λεπτομερές ιστορικό. Ο φάκελος με το φωτογραφικό υλικό να σφραγίζεται και να συνοδεύει το ιστορικό του ασθενή και να παρακολουθείται η κατοχή του φακέλου. Το παιδί πρέπει να εισάγεται για νοσηλεία, προκειμένου να μείνει σε ασφαλές περιβάλλον και να μην επιστρέψει εκεί που έχει κακοποιηθεί και η αναφορά στις αρχές πρέπει να γίνεται από την κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου.

Όσον αφορά τη σεξουαλική κακοποίηση, συνήθως κάτω από 10% έχει κλινικά ευρήματα, λόγω της καθυστερημένης προσέλευσης, οπότε χρειάζεται προσοχή στην ακρίβεια των λέξεων που χρησιμοποιεί το παιδί, χωρίς την παρουσία του γονέα. Αν το παιδί δεν μπορεί να εκφραστεί, μπορεί να σχεδιάσει.

Κακοποίηση λόγω διαζυγίου

Ο Διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Τμήματος στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης, Βάιος Νταφούλης, ανέφερε ότι πληθαίνουν οι εισαγγελικές περιπτώσεις όπου σε επεισοδιακά διαζύγια τα παιδιά εμπλέκονται σε περιστατικά σωματικής κακοποίησης.

Μέχρι σήμερα, φέτος έχουν φτάσει στο νοσοκομείο 32 τέτοιες περιπτώσεις, πέρυσι ήταν 35 και 28 και 25 τα δύο προηγούμενα χρόνια.

Πάνω από το 50% των περιστατικών  η σωματική κακοποίηση οφείλεται σε κάποιο οικείο πρόσωπο στην οικογένεια. Και ενώ παλαιότερα τα περιστατικά αυτά ήταν σπάνια, τώρα αντιμετωπίζονται σε εβδομαδιαία βάση, είτε γιατί μιλάνε πιο εύκολα είτε γιατί γίνονται περισσότερες καταγγελίες. Τα παιδιά αυτά όμως, βιώνουν απόσυρση, εφιάλτες, έχουν έντονα μετατραυματικά συμπτώματα, δεν θέλουν να ξαναπλησιάσουν ενήλικο και αρνούνται να δουν τον άνθρωπο που τους κακοποίησε. Ταυτόχρονα, βιώνουν φόβο και ντροπή να πουν την αλήθεια. Γι΄ αυτό χρειάζεται άμεσα να έχει το παιδί υποστηρικτικά συστήματα, να μπορεί να μιλάει, γιατί η αυτοπεποίθησή του βρίσκεται στα τάρταρα.

Το προφίλ του κακοποιητή

Σκιαγραφώντας το προφίλ του κακοποιητή γονιού, ο κ. Νταφούλης είπε ότι οι άνθρωποι που κακοποιούν δεν μοιάζουν ψυχικά ο ένας με τον άλλον. Είναι κοινοί αντικοινωνικοί ή και ψυχικά άρρωστοι με σοβαρή διαταραχή προσωπικότητας, άλυτα ψυχοσεξουαλικά ζητήματα, που έχουν εκτεθεί οι ίδιοι σε βία και κακοποιητικές συμπεριφορές. Οι άνθρωποι αυτοί επαναλαμβάνουν τη βία διαρκώς. Αυτός που κάνει bullying δεν το κάνει μόνο μια φορά, γιατί δεν επιδέχεται θεραπεία, αν και σπάνια τα άτομα αυτά θα αναζητήσουν θεραπεία.

Εργαλείο διαζυγίου τα παιδιά

Στην εκδήλωση, η Προϊσταμένη της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης Ε. Ζαγγελίδου επεσήμανε την έλλειψη ιατροδικαστών και προσωπικού ώστε η υπηρεσία να λειτουργεί σε 24ωρη βάση, κάτι που είναι απαραίτητο, γιατί όσο καθυστερεί η εξέταση τόσο λιγότερα είναι τα ευρήματα.

Τελευταία όπως σημείωσε η κ. Ζαγγελίδου, αυξάνονται τα περιστατικά συγκρουσιακών διαζυγίων, όπου τα παιδιά εργαλειοποιούνται και χρησιμοποιούνται στη διαδικασία για την επιμέλεια του παιδιού.

Σε ότι αφορά τα ίδια τα παιδιά, υφίστανται το βάσανο των πολλαπλών ακροάσεων και για το λόγο αυτό πρότεινε την ύπαρξη ενός κέντρου, όπου γιατροί, ιατροδικαστές και αστυνομικοί να μπορούν να δουν ταυτόχρονα το παιδί, ώστε να υπάρχει συνέργεια, αλλά και το παιδί να μην αναγκάζεται να επαναλαμβάνει τα γεγονότα, αναβιώνοντας το περιστατικό, που αποτελεί κακοποιητική συμπεριφορά για το ίδιο.

Για φέτος, μέχρι στιγμής έχουν φτάσει 102 παιδιά για σωματική και σεξουαλική κακοποίηση, το 2021 ήταν 95 τα περιστατικά αυτά, και το 2020 ήταν 66.

Η αστυνομία

Ο Υπαστυνόμος Β’ της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης Λ. Γρηγοριάδης, ανέφερε ότι οι καταγγελίες μπορούν να φτάσουν από τις κοινωνικές υπηρεσίες, τους καθηγητές ή ψυχολόγους στα σχολεία, αλλά και από τα ίδια τα παιδιά που φτάνουν στην υπηρεσία.

Για την εξέταση πρέπει να δοθεί προηγουμένως άδεια από τον ψυχολόγο του τμήματος, εάν το παιδί είναι διανοητικά έτοιμο να μιλήσει. Η προσπάθεια είναι να αντληθούν όλες οι πληροφορίες με την πρώτη φορά, ώστε να μην χρειαστεί το παιδί να υποστεί και πάλι την ίδια διαδικασία. Ο κ. Γρηγοριάδης ανέφερε ότι εντός του 2022 έχουν καταγραφεί στην υποδιεύθυνση 55 περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης, γιατί η σωματική κακοποίηση παραπέμπεται στην Ασφάλεια. Παρατήρησε επίσης ότι ενώ συνήθως η σεξουαλική κακοποίηση συμβαίνει στα κορίτσια, τελευταία το φαινόμενο αυξάνεται και στα αγόρια.

(Πηγή: in.gr)

Όταν όλοι οι συμμαθητές μας, μας φαίνονται μεγάλοι, όταν χαμηλώνουμε τη μουσική στο αυτοκίνητο και τη δυναμώνουμε στην τηλεόραση…

Δεν πάνε πολλά χρόνια, που οι άνθρωποι – ίσως λίγο περισσότερο οι γυναίκες – τρέμαμε την ιδέα της μέσης ηλικίας. Στο μυαλό μας οι μεσήλικοι ήταν τόσο μεγάλοι που ήταν σαν να τα είχαν ζήσει όλα.

Όταν συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα και ότι οι μεσήλικοι έχουν ακόμα πολλά να δώσουν και να κάνουν, επαναπροσδιορίσαμε τη μέση ηλικία ως μια μακρά περίοδο λαμπρών ευκαιριών που αρχίζει γύρω στα μέσα της δεκαετίας των 40 και συνεχίζεται μέχρι τα 70 και… (είμαστε ακόμα λίγο απρόθυμοι να βάλουμε ημερομηνία λήξης).

Παρ’ όλα αυτά η μέση ηλικία, αν και είναι μία περίοδος στην οποία μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί, παραγωγικοί, γοητευτικοί, συχνά καλύτεροι και από τη νιότη μας σε κάποιους τομείς, δεν παύει να μην είναι η πρώτη νιότη και να μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν κάποιες αναπόφευκτες πραγματικότητες της διαδικασίας της γήρανσης στις οποίες υποκύπτουν όλοι, ακόμα και οι σταρ του κινηματογράφου ή του τραγουδιού.

Θα μπορούσαμε μάλιστα να μιλήσουμε για κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που θα μας κάνουν να βεβαιωθούμε ότι πραγματικά μεγαλώσαμε και μερικά ότι παραμεγαλώσαμε…

Να ποια είναι αυτά:

Αρχίζει και μας ενδιαφέρει η φύση. Εκτιμάμε μία ωραία βόλτα στην εξοχή, τα πουλιά που κελαηδούν, τη θάλασσα… Ισως σε αυτό να έπαιξαν τον ρόλο τους και οι καραντίνες που μας έφεραν πιο κοντά στη φύση και μας έκαναν να την εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο.

Δεν βγαίνουμε ποτέ χωρίς αντηλιακό στον ήλιο, ούτε χωρίς καπέλο. Να προλάβουμε ή έστω να καθυστερήσουμε όσο περισσότερες ρυτίδες μπορούμε.

Αγοράζουμε ένα μαξιλαράκι για να υποστηρίζεται η μέση μας όταν οδηγούμε αλλά γιατί όχι και όταν καθόμαστε στο γραφείο ή όταν βλέπουμε τηλεόραση;

Θεωρούμε μεσηλίκους ή και – σχεδόν – ηλικιωμένους ανθρώπους που λίγο αργότερα συνειδητοποιούμε ότι είναι συνομήλικοί μας.

Ξεχνάμε. Λέξεις, ονόματα, τοποθεσίες, πού παρκάραμε…

Το να χορεύουμε στα πάρτι μας φαίνεται όλο και λιγότερο δελεαστικό.

Είμαστε πάντα στην ώρα μας. Πολλές φορές και πριν από την ώρα μας. Ειδικά όταν πρόκειται να ταξιδέψουμε, δεν θέλουμε να διακινδυνεύσουμε να χάσουμε το πλοίο ή το αεροπλάνο.

Δεν μπορούμε να κοιμηθούμε πουθενά αλλού εκτός από το κρεβάτι μας. Τι θα γίνει αν πιαστούμε;

Ακούμε audiobooks στο αυτοκίνητο. Πολύ πιο χαλαρωτικό από την πολύ δυνατή μουσική που προτιμούσαμε παλιότερα.

Αποφεύγουμε να βγούμε δύο βράδια στη σειρά.

Αν κοιμηθούμε στη μία ξενυχτήσαμε και αν ξυπνήσουμε μετά τις 9 παρακοιμηθήκαμε.

Βλέπουμε σκηνές με κλάμπινγκ στην τηλεόραση και χαιρόμαστε που δεν χρειάζεται να ξαναβρεθούμε σε αυτή τη θέση.

Τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα εφιστούμε την προσοχή του συντρόφου μας σε κάποια συμβουλή υγείας που παρατείνει τη ζωή και την προσθέτουμε στον κατάλογο των πραγμάτων που πρέπει να κάνουμε για να είμαστε υγιείς.

Αγοράζουμε παπούτσια με κριτήριο το πόσο αναπαυτικά είναι.

Δεν πίνουμε ποτέ καφέ το απόγευμα. Κι αν δεν κοιμηθούμε;

Δεν μας ενδιαφέρει το να πάμε σε μπαρ.

Προσέχουμε πόσο αλκοόλ πίνουμε.

Παραπονιόμαστε – και έχουμε δίκιο – ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο πλέον να χάσουμε βάρος.

Πονάμε κάπου ή νιώθουμε πιασμένοι, πριν κοιμηθούμε, μόλις ξυπνήσουμε ή και στη διάρκεια της ημέρας.

Μας ενδιαφέρει να παρακολουθούμε τον καιρό. Ανησυχούμε για το τι καιρό θα κάνει και επιπλέον τον συζητούμε και τον σχολιάζουμε με τους φίλους και τους γνωστούς μας.

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από vita.gr)

Συντάκτης: Στέφανος Νικήτας

Ο ασθενής έπαιξε κομμάτια από την ταινία «Love Story» του 1970, καθώς και τον ιταλικό εθνικό ύμνο σε πολλές διαφορετικές στιγμές της διαδικασίας.

YOUTUBE

Με το σαξόφονό του έπαιζε ένας μουσικός, κατά τη διάρκεια του εννιάωρου χειρουργείου για την αφαίρεση όγκου στον εγκέφαλο.

Ο C.Z. -όπως είναι τα αρχικά του ονόματος του ασθενούς-, 35 ετών, όχι μόνο παρέμεινε ξύπνιος και σε πλήρη συνείδηση κατά τη διάρκεια χειρουργείου, αλλά έπαιξε και το μουσικό του όργανο ώστε οι χειρουργοί να εκτιμούν την κατάστασή του σε πραγματικό χρόνο.

Το δύσκολο χειρουργείο έγινε την περασμένη Πέμπτη στο νοσοκομείο Παιδείας της Ρώμης, από 10μελή διεθνή και εξειδικευμένη ομάδα χειρουργών και με τη χρήση καινοτόμου τεχνολογίας.

Ο Δρ. Κρίστιαν Μπρόνια νευροχειρουργός και ειδικός στη χειρουργική, είπε στο CBS News ότι ο όγκος αφαιρέθηκε με επιτυχία και ότι δεν υπήρχαν αρνητικές επιπτώσεις στον ασθενή.

O Μπρόνια ηγήθηκε μιας εξαιρετικά εξειδικευμένης 10μελούς διεθνούς ομάδας για τη διαδικασία, χρησιμοποιώντας τεχνολογία αιχμής.

YOUTUBE

«Ο όγκος είχε εντοπιστεί σε μια πολύ, πολύ περίπλοκη περιοχή τού εγκεφάλου. Επιπλέον, ο ασθενής είναι αριστερόχειρας. Αυτό περιπλέκει περαιτέρω τα πράγματα γιατί οι νευρολογικές οδοί του εγκεφάλου είναι πιο περίπλοκες» εξηγεί ο Κρίστιαν Μπρόνια, νευροχειρουργός και ειδικός επί των «ξύπνιων» επεμβάσεων.

Όπως ανέφερε ο νευροχειρουργός, ο ασθενής έπαιξε κομμάτια από την ταινία «Love Story» του 1970, καθώς και τον ιταλικό εθνικό ύμνο σε πολλές διαφορετικές στιγμές της διαδικασίας.

Κατά τη διάρκεια της σχολαστικής προεγχειρητικής διαδικασίας για το χειρουργείο, ο C.Z ανέφερε στην ιατρική ομάδα πως η διατήρηση της μουσικής του ικανότητας ήταν θεμελιώδους σημασίας για τον ίδιο.

Ήταν επίσης κι ένα χρήσιμο εργαλείο για τους χειρουργούς, καθώς το να παίζει σαξόφωνο κατά τη διάρκεια της επέμβασης, επέτρεψε στον Μπρόνια να χαρτογραφήσει διαφορετικές λειτουργίες στον εγκέφαλο σε πραγματικός χρόνος.

«Το να παίζεις ένα όργανο σημαίνει πως μπορείς να καταλάβεις μουσική, που αποτελεί μια υψηλή γνωστική λειτουργία. Σημαίνει πως αλληλεπιδράς με το όργανο, πως μπορείς να συντονίσεις τα δύο σου χέρια, πως μπορείς να ασκήσεις τη μνήμη σου, να μετρήσεις -γιατί η μουσική είναι μαθηματικά- πως μπορείς να τσεκάρεις την όρασή σου -καθώς ο ασθενής πρέπει να βλέπει το όργανό του- και πως μπορείς να ελέγξεις τον τρόπο που ο ασθενής αντιδρά με την υπόλοιπη ομάδα» ανέφερε ο Μπρόνια, ο οποίος, έχοντας πραγματοποιήσει εκατοντάδες ανάλογες επεμβάσεις, επισήμανε πως το κλειδί στην επιτυχία ενός τόσο περίπλοκου χειρουργείου, είναι η καλή προετοιμασία.

«Κάθε ασθενής είναι μοναδικός, κάθε εγκέφαλος είναι μοναδικός, οπότε χρειάζεται στην πραγματικότητα να γνωρίζουμε τον ασθενή πολύ καλά» τόνισε. «Κάθε ασθενής είναι μοναδικός, κάθε εγκέφαλος είναι μοναδικός, οπότε χρειάζεται στην πραγματικότητα να γνωρίζουμε τον ασθενή πολύ καλά» τόνισε.

Σε ένα διάστημα δέκα ημερών πριν την εγχείρηση, ο ασθενής συναντήθηκε με την ιατρική ομάδα επτά φορές καθώς σε τέτοιου είδους επεμβάσεις, η ομάδα εξετάζει το άτομο ως σύνολο κι όχι μόνο την παθολογία του, εξηγεί ο ίδιος.

«Όταν εγχειρίζουμε τον εγκέφαλο, εγχειρίζουμε με κάποιο τρόπο τον εαυτό, οπότε πρέπει να βεβαιωθούμε πως δεν θα προκαλέσουμε ζημιά στον ασθενή ως άτομο – την προσωπικότητά του, τον τρόπο που βιώνει τα συναισθήματα, τον τρόπο που ζει τη ζωή. Ο ασθενής θα σου πει τι είναι σημαντικό στη ζωή του και η δική σου δουλειά είναι να προστατεύσεις την επιθυμία του» λέει ο Μπρόνια.

Ο νευροχειρουργός δήλωσε περήφανος για τον ασθενή του που πήρε εξιτήριο την Πέμπτη.

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

Λένε πως μια φορά κι έναν καιρό, σαν μαζεύτηκαν όλα τα λιοντάρια μαζί, άρχισαν να κουβεντιάζουν μεταξύ τους, αν υπάρχει κάποιο ζώο που να μπορεί η δύναμη του να συγκριθεί μ’ αυτή των λιονταριών.

Πολλά λιοντάρια μίλησαν κι όλος ο τόπος αντήχησε από τις φωνές τούτων των θεριών. Κάποια λέγανε: «Ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί μας; Εμείς μ’ ένα χτύπημα του ποδιού μας κομματιάζουμε το καύκαλο του βοδιού και του βουβαλιού!». Κάποια άλλα πετάγονταν: «Και τότε; Τι κουβεντιάζουμε άδικα, όπως κάνουν οι άνθρωποι; Αφού όλοι το λένε πως το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς των ζώων;». Τότε, λένε, μίλησε ένα γέρικο λιοντάρι που όλοι το σέβονταν:

«Όλα όσα ακούστηκαν είναι αλήθεια! Κανένα ζώο δεν μπορεί να τα βάλει μαζί μας και για τη δύναμή μας δεν λένε άδικα πως το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς των ζώων. Όμως μην ξεχνάμε πως είμαστε βασιλιάδες στα πλάσματα που έχουν τέσσερα ποδάρια. Υπάρχει όμως ένα πλάσμα με δυο ποδάρια, που είναι πιο πονηρό κι απ’ την ίδια την αλεπού και δυνατότερο από το λιοντάρι. Ποιος από μας δεν συνάντησε στη ζωή του τούτο το θηρίο; Το μπόι του είναι μικρό κι η δύναμή του τέτοια που ούτε να μιλήσει κανένας γι’ αυτήν δεν αξίζει, αν την βάλει απέναντι στη δύναμη του ταύρου, του ελέφαντα, της τίγρης και του λιονταριού. Κι όμως κανένα άλλο πλάσμα δεν φοβήθηκα του λόγου μου όσο ο άνθρωπος. Δεν θα μιλήσω μήτε για τις παγίδες που μηχανεύεται, μήτε για τα όπλα που κουβαλά. Αλλά το μυαλό του είναι πιο δυνατό απ’ τη δύναμη των λιονταριών και ξεπερνά τη σκληράδα των υαινών. Αυτός κατάφερε να μερώσει τα πιο άγρια από τα θηρία και να νικήσει την ίδια τη φύση. Μην σας ξεγελά που φαίνεται αδύναμος, εκεί κρύβεται η δύναμή του…».

Τότε πετάγεται ένα λιοντάρι νέο στα χρόνια και λέει: «Γέροντα, θαρρώ πως τα χρόνια που κουβαλάς στην πλάτη σου, νίκησαν τη δύναμή σου. Εγώ δεν παραδέχομαι πως ο άνθρωπος μπορεί να είναι δυνατότερος από μας. Θα πάω λοιπόν να βρω έναν τέτοιο και θα του δείξω πως από μας τα λιοντάρια δεν υπάρχει κανένας πιο δυνατός!».

Και δίχως να περιμένει απόκριση άφησε τη μάζωξη των λιονταριών και πήγε να βρει έναν άνθρωπο. Όλα έτρεμαν στο πέρασμά του θεριού. Ξαφνικά ακούει από μακριά ένα σίδερο που χτυπούσε σε ξύλο. Ορθώνει τ’ αυτιά του και ακούει καλύτερα το σίδερο «γκαπ! γκαπ! γκαπ!» να χτυπά χωρίς σταματημό. Τραβά κατά τη φασαρία και βρίσκεται μπροστά σ’ έναν ξυλοκόπο που μ’ ένα τσεκούρι έσχιζε τον κορμό ενός δέντρου. Ο ξυλοκόπος ταράχτηκε για λίγο σαν είδε να τον σιμώνει το θεριό, αλλά συνέχισε να χτυπά με μεγαλύτερη δύναμη τον κορμό.

Το λιοντάρι σαν είδε τον άνθρωπο ατάραχο μπροστά του θύμωσε και τον ρωτά: «Τι ζώο είσαι εσύ;», «είμαι άνθρωπος!», του αποκρίνεται ο ξυλοκόπος. «Και είσαι δυνατός;», ρωτά ξανά το θηρίο. «Είμαι του λόγου μου, κάμποσο…», λέει ο άνθρωπος. «Μπορείς να νικήσεις και λιοντάρι;», ρωτά το θηρίο ξανά. «Άμα χρειαστεί, μπορώ!», αποκρίνεται ο ξυλοκόπος. «Και πού την κρύβεις τη δύναμή σου;», ρωτά πάλι το λιοντάρι. «Την κρύβω στο μυαλό μου», λέει ο άνθρωπος. «Μπορείς με το μυαλό σου να νικήσεις ακόμα και λιοντάρι;», ρωτά το θηρίο. «Και βέβαια, μπορώ!», αποκρίνεται ο ξυλοκόπος. «Θέλω τώρα, να μου δείξεις τη δύναμή σου! Έλα να παλέψουμε!», του φωνάζει το θηρίο. Ο άνθρωπος τότε του λέει: «Να σου τη δείξω, μα θα περιμένεις να τελειώσω τη δουλειά μου πρώτα. Δε με βοηθάς λιγάκι να τελειώσω γρηγορότερα; Βάλε τα μπροστινά σου τα ποδάρια μέσα στη σχισμή του κορμού εδώ πέρα, να σκίσουμε το ξύλο κι ύστερα παλεύουμε…».

Το λιοντάρι, δίχως να χάσει καιρό, χώνει τα μπροστινά του τα ποδάρια στη σχισμή του ξύλου. Ο ξυλοκόπος τραβά το τσεκούρι απ’ τη σχισμή και τα πόδια του θηρίου στη στιγμή βρίσκονται παγιδευμένα πάνω στον κορμό. Έκανε να τραβηχτεί το λιοντάρι από εδώ, έκανε να τραβηχτεί από κει, δεν κατάφερε τίποτα. Ο ξυλοκόπος σηκώνει τότε το τσεκούρι του και λέει του λιονταριού: «Τώρα, τι λες; Μπορώ να σε σκοτώσω μ’ ένα μόνο χτύπημα; Δεν είναι ο άνθρωπος πιο δυνατός απ’ το λιοντάρι;». Το λιοντάρι τα χρειάστηκε και παραδέχτηκε τη δύναμη του ανθρώπου. Τότε ο ξυλοκόπος δίνει μια με το τσεκούρι του στη σχισμή, την ανοίγει, λευτερώνει τα ποδάρια του λιονταριού κι αυτό χάθηκε μέσα στο δάσος και δεν ξαναπήγε κοντά σε άνθρωπο!

***

Λαϊκό παραμύθι από τη Μ.Ασία από τον Δημήτρη Προύσαλη (ασχολείται με τη συλλογή, καταγραφή και μελέτη των λαϊκών παραμυθιών και της αφήγησής τους από το 1999 και μοιράζεται τις ιστορίες που αγαπά από το 2003, θέλοντας να σηκώσει τα «αχ» του κόσμου ψηλότερα). Ιστολόγιο: stonparamythiontastavrodromia.blogspot.com

(Πηγή: antikleidi.com)

Συντάκτης: Βασίλης Λαμπρόπουλος

Τον τελευταίο χρόνο τα ανήλικα θύματα τέτοιου είδους αποτρόπαιων εγκληματικών ενεργειών έφτασαν τα 390

Τουλάχιστον 1.500 ενεργοί παιδόφιλοι υπάρχουν στη χώρα, σύμφωνα με εκτιμήσεις αξιωματούχων. Κάθε χρόνο στη χώρα μας καταγράφονται περίπου 300 υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης (ανάμεσα σε αυτές και βιασμοί) ανηλίκων και πορνογραφίας. Τον τελευταίο χρόνο τα ανήλικα θύματα τέτοιου είδους αποτρόπαιων εγκληματικών ενεργειών έφτασαν τα 390.

Μόνο σε έναν χρόνο η αρμόδια Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων στην Ασφάλεια Αττικής ερευνά περίπου 50-70 υποθέσεις αποπλάνησης ανηλίκων, 15 περίπου υποθέσεις βιασμών. Τα τελευταία χρόνια συλλαμβάνονται κάθε δωδεκάμηνο περίπου 30-40 άτομα για παιδική πορνογραφία από τα οποία 4-5 είναι υπότροποι.

Στην Ελλάδα ένα στα έξι παιδιά θα δεχθεί κάποια μορφή σεξουαλικής βίας στη ζωή του, ένα στα 13 παιδιά θα έχει και σωματική επαφή με τους δράστες και ένα στα 30 θα έχει μια εμπειρία βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Επιπλέον στο Διαδίκτυο το 41% των παιδιών φέρεται να έχει δεχτεί αίτημα φιλίας από άγνωστο και το 21% των παιδιών να έχει συναντηθεί με κάποιον από αυτές τις διαδικτυακές συνομιλίες.

Μία δράση των παιδόφιλων για δεκαετίες, οι οποίοι παλαιότερα είχαν δημιουργήσει στη χώρα μας και… σύλλογο (με το όνομα «Παλατίνος») για να ανταλλάσσουν απόψεις και φωτογραφίες.

Γροθιά τα στοιχεία

Αυτοί είναι οι δραματικοί αριθμοί για τις σεξουαλικές κακοποιήσεις ανηλίκων που πλαισιώνουν την υπόθεση φρίκης της 12χρονης στον Κολωνό που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Δείγμα της αυξανόμενης δράσης δικτύων παιδεραστών ή μεμονωμένων ατόμων που αναζητούν ανήλικα θύματα.

Με την ΕΛ.ΑΣ. να ερευνά τελικά την εμπλοκή περίπου 60 ατόμων στην υπόθεση του Κολωνού, όπως αναδεικνύεται από τις διαδικτυακές αναζητήσεις και τις τηλεφωνικές επαφές των υπόπτων που επιχείρησαν να προσεγγίσουν την ανήλικη έναντι 40-70 ευρώ, από τα οποία οι μαστροποί τής έδιναν περίπου 10 ευρώ. Κι αυτό πέρα από την ομολογία του κοριτσιού που έχει προσδιορίσει ότι είχε τέτοιου είδους «ραντεβού» για την κακοποίησή της με συνολικά 11 άτομα, ορισμένα από τα οποία φέρεται να έγιναν υπό τις απειλές όσων την εκμεταλλεύονταν.

Τα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. ερευνούν τι ακριβώς συνέβαινε και αν η εκπόρνευση του κοριτσιού είχε αρχίσει νωρίτερα, όπως έχει υποστηρίξει στην απολογία του ένας από τους κατηγορουμένους. Επίσης συνεκτιμούν ότι μέσα στους έξι μήνες που φαίνεται να υπήρχε η σεξουαλική εκμετάλλευση του κοριτσιού, πιθανόν τα άτομα που πλήρωσαν για να την κακοποιήσουν ήταν πολύ περισσότερα.

Η εμπλοκή της μητέρας

Η 12χρονη φαίνεται ότι ζούσε σε μια εγκληματική «κανονικότητα» αφού δεν μπορούσε, λόγω της ανηλικότητάς και της προφανούς ανωριμότητάς της, να αντιληφθεί τις μεθοδεύσεις σε βάρος της και τη στυγνή εκπόρνευσή της.

Με αποτέλεσμα να διευκολύνονται τα σχέδια των μαστροπών, δηλαδή του 53χρονου καταστηματάρχη Ηλία Μίχου αλλά και της 37χρονης μητέρας της, που αντιμετωπίζει βαρύτατες κατηγορίες. Τα επιβαρυντικά στοιχεία για την 37χρονη είναι ένας κύκλος συναλλαγών με την κόρη της, οι τηλεφωνικές επαφές που φαίνεται να είχε με εμπλεκομένους στο κύκλωμα ενώ επιβαρυντικά στοιχεία θεωρούνται και η περίεργα ανύπαρκτη «εποπτεία» στο παιδί της που πήγαινε σε ραντεβού ή υπήρχαν επίμαχες συνομιλίες στις πέντε τα ξημερώματα.

Επιπλέον, φαίνεται να επιβεβαιώνεται ότι η 12χρονη είχε επισκεφθεί με τον 53χρονο οίκο ανοχής κοντά στην Ιερά Οδό, κάτι που καταδεικνύει ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς να υπάρχει πλήρης, επιδεικτική αδιαφορία ή γνώση της μητέρας ή άλλων συγγενών του άτυχου κοριτσιού.

Ακόμη από την αναζήτηση ηλεκτρονικών ιχνών έχει διερευνηθεί αν και η 37χρονη συμμετείχε στη διαχείριση του ψεύτικου «προφίλ» της κόρης της σε διαδικτυακό τόπο ερωτικών ραντεβού για ενηλίκους. Όπως μνημονεύεται «το εν λόγω διαδικτυακό «δωμάτιο» συνομιλιών είναι ένα 100% ανώνυμο ελληνικό site με το οποίο κάνεις γνωριμίες! Απευθύνεται αποκλειστικά σε ενηλίκους και είναι πανεύκολο στη χρήση του. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δηλώσεις το φύλο σου και τις προτιμήσεις σου και ξεκινάς το Chat αμέσως»!

Οι επίμαχες φωτογραφίες

Σύμφωνα με τις καταθέσεις της 12χρονης ο 53χρονος είχε κοινή πρόσβαση στο εν λόγω site με εκείνη, έτσι ώστε όταν κάποιος από τους πελάτες ζητούσε και τηλεφωνική συνομιλία ως «αποδεικτικό» της γνησιότητας του προφίλ, να αποκρίνεται το άτυχο κορίτσι. Όμως εξετάζεται αν συνδιαχειριστής ήταν και η μητέρα του κοριτσιού.

Ύποπτες ακόμη θεωρούνται και οι ενέργειες της 37χρονης, μετά την ενημέρωση που είχε στις αρχές Σεπτεμβρίου από συγγενείς της στη Λευκάδα ότι βρήκαν ίχνη σεξουαλικής εκμετάλλευσης στο κινητό της 12χρονης. Τότε φαίνεται η 37χρονη να άρχισε τηλεφωνικές επαφές με τη σύζυγο του 53χρονου όπου της ζητούσε χρήματα για να μην προχωρήσει σε σχετική καταγγελία στην ΕΛ.ΑΣ. και να «παγώσει η υπόθεση».

Επιπλέον, η 37χρονη μητέρα φέρεται – σύμφωνα με την κατάθεση του 53χρονου δράστη – να του ζήτησε να διαγράψει από το κινητό του τις επίμαχες φωτογραφίες της κόρης της γιατί θα κατέφευγε στην αστυνομία. Προκαλώντας ερωτήματα για τον «στόχο» αυτής της προτεινόμενης, σύμφωνα με τον 53χρονο, «διαγραφής». Με την ίδια να αρνείται κάθε κατηγορία.

Ατομα υπεράνω πάσης υποψίας και στο περιβάλλον του θύματος

Η ΕΛ.ΑΣ. ερευνά αν πίσω από την κακοποίηση της 12χρονης υπήρχε δίκτυο παιδόφιλων. Σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία τα γενικά χαρακτηριστικά του παιδόφιλου συνοψίζονται στα εξής: «είναι συνήθως άντρες, κατά 90%, άνω των 30 ετών. Ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και συχνά επιλέγουν επαγγέλματα που τους επιτρέπουν την καθημερινή επαφή με τα παιδιά (δάσκαλοι, γυμναστές, επιστάτες).

Τουλάχιστον δέκα τέτοιες υποθέσεις με δράστες από αυτούς τους επαγγελματικούς χώρους έχουν ανακαλυφθεί τα τελευταία χρόνια, όπως αυτή 62χρονου καθηγητή μουσικής που διαπιστώθηκε ότι αποπλάνησε δύο ανήλικες μαθήτριες, ηλικίας 9 και 11 ετών, από τα Χριστούγεννα του 2016 έως τον Ιούλιο του 2017.

Επιπλέον το 2012 είχε αναδειχθεί η σεξουαλική κακοποίηση ενός αγοριού 6 ετών και ενός κοριτσιού επτά ετών από έναν 35χρονο ομογενή από την πρώην Σοβιετική Ένωση που τους χορηγούσε πριν ηρεμιστικά χάπια! Τις περισσότερες φορές οι παιδόφιλοι διαπιστώνεται ότι έχουν δικά τους παιδιά και είναι άτομα υπεράνω πάσης υποψίας, αφού πολλοί εξ αυτών είναι φίλοι, συγγενείς ή γνωστοί του ανήλικου θύματός τους. Ένα ποσοστό 27% των παιδόφιλων εντοπίζονται μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον του θύματος (γονέας 19%, πατριός 30%, θείος 18%, ή παππούς 5% και άλλος κοντινός συγγενής).

Οι μισές πράξεις που αφορούν παιδιά μικρότερα των 6 ετών έως 11 ετών διαπράττονται μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.

Από την άλλη πλευρά, οι καταναλωτές παιδικής πορνογραφίας έχουν κατά κανόνα υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ικανοποιητικό ή μεγάλο δείκτη νοημοσύνης και καλή κοινωνική και επαγγελματική θέση. Έχουν ηλικίες από 18 έως 65, αλλά κατά μέσο όρο είναι 35 ετών. Κατά πλειονότητα είναι ελεύθεροι ή χωρισμένοι, και σε ποσοστό 25% έχουν δικά τους παιδιά. Χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο με αυτό το σκοπό σχεδόν αποκλειστικά από το σπίτι τους.

Σε σειρά περιπτώσεων η Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ. ανακαλύπτει τη διακίνηση τεράστιων αρχείων πορνογραφικού υλικού από εκατοντάδες Έλληνες ενώ 2-3 φορές τον χρόνο ανταποκρίνεται σε αιτήματα διεθνών συνεργασιών για πολυεθνικά κυκλώματα «παιδόφιλων» του Διαδικτύου με συμμετοχή και Ελλήνων.

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από Βήμα)

Από τους αριθμούς των εξεταζόμενων παιδιών προέκυψε θετικό αποτέλεσμα για σεξουαλική κακοποίηση στο 60%, ενώ στο 40% το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.

Αυξήθηκαν τα περιστατικά σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών κατά τη διάρκεια της πανδημίας στη χώρα μας, με τη σεξουαλική κακοποίηση στα κορίτσια να είναι σχεδόν διπλάσια από το 2020 μέχρι το 2022.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης, στο διάστημα 2004-2008 εξετάστηκαν 56 περιστατικά που αφορούσαν σεξουαλική κακοποίηση και 20 που αφορούσαν σωματική κακοποίηση, ενώ από το 2020 μέχρι σήμερα εξετάστηκαν 72 παιδιά με δεδομένες σωματικές βλάβες και 60 ανήλικα αγόρια και 88 ανήλικα κορίτσια για σεξουαλική κακοποίηση.

Από τους αριθμούς των εξεταζόμενων παιδιών προέκυψε θετικό αποτέλεσμα για σεξουαλική κακοποίηση στο 60%, ενώ στο 40% το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.

Τα παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο

Τα παιδιά που κινδυνεύουν περισσότερο να υποστούν κάποια μορφή κακοποίησης είναι αυτά με ειδικές ανάγκες, διανοητική αναπηρία, νευρολογική διαταραχή, χρόνια νοσήματα και αναγνώριση ομοφυλοφιλίας. Επίσης τα παιδιά που ζουν με γονείς ή φροντιστές που κάνουν κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών, έχουν ψυχική ή νευρολογική διαταραχή ή εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες.

Εκτινάχθηκαν τα περιστατικά κακοποίησης κατά τη διάρκεια της πανδημίας

Φως στις σημαντικότερες μορφές της παιδικής κακοποίησης (συναισθηματική, φυσική και σεξουαλική) θα προσπαθήσουν θα ρίξουν ειδικοί επιστήμονες, στο πλαίσιο του διαδικτυακού σεμιναρίου που διοργανώνει η Ιατρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης, στις 19 Οκτωβρίου, στις 19:00.

«Κατά τη διάρκεια της πανδημίας εκτινάχτηκαν τα περιστατικά σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο εκτεταμένο απ’ αυτό που φτάνει και καταγράφεται στις υπηρεσίες, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι υπηρεσίες δεν είναι αποκεντρωμένες, δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση των παιδιάτρων ώστε να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος, όπου μπορούν να διενεργηθούν όλα όσα απαιτούνται για πλήρη έλεγχο που δεν υποβάλλει το παιδί σε ταλαιπωρία», αναφέρει η προϊσταμένη της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης, ιατροδικαστής Ελένη Ζαγγελίδου, η οποία θα είναι μία από τις ομιλήτριες στην εκδήλωση.

Σύμφωνα με την ίδια, η σεξουαλική κακοποίηση στα κορίτσια ήταν σχεδόν διπλάσια από το 2020 μέχρι το 2022. Η Ιατροδικαστική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης καλύπτει πληθυσμό περίπου 1.200.000 πολιτών και εξετάζει παιδιά ύστερα από εντολή προανακριτικών και ανακριτικών αρχών.

Ανάλογα στοιχεία παρουσιάζει και ο παιδοψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής, διευθυντής Παιδοψυχιατρικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Βάιος Νταφούλης, σημειώνοντας ότι από το 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2022, διερευνήθηκαν και αξιολογήθηκαν 117 περιπτώσεις καταγγελλόμενης κακοποίησης- κυρίως σεξουαλικής, αλλά και σωματικής και συναισθηματικής κακομεταχείρισης-παραμέλησης ανηλίκων.

«Τα έτη 2021 – 2022 παρατηρήθηκε αυξητική τάση. Οι ανήλικοι αντιμετωπίστηκαν κατά κανόνα στα εξωτερικά ιατρεία, ενώ νοσηλεύτηκαν σε ποσοστό 7-10%. Το ίδιο χρονικό διάστημα, το 65%-75% των καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση αφορούσε παιδιά ηλικίας 3-7 ετών, με το 92% των δραστών να προέρχεται από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον».

Στην ψυχή των παιδιών

Σύμφωνα με τον κ. Νταφούλη, «στην ψυχή των παιδιών – εφήβων με κακοποίηση κυριαρχούν ο φόβος να ειπωθεί η αλήθεια, ο φόβος για διαπροσωπικές επαφές και σχέσεις με ενήλικο, η ντροπή, η ανησυχία για τις συνέπειες της πράξης τους, η κατάθλιψη, τα ψυχοσωματικά προβλήματα, οι εφιάλτες, η εσωστρέφεια, η κακή σχολική επίδοση και η μειωμένη αυτοπεποίθηση».

Πώς αναγνωρίζεται η κακοποίηση

«Η λήψη ενός καλού ιστορικού είναι ζωτικής σημασίας, καθώς είναι ενδεικτικό κακοποίησης, όταν το παιδί δεν εξηγεί τις κακώσεις. Η διάγνωση της κακοποίησης είναι βέβαιη, όταν υπάρχουν τραυματισμοί, με πολλαπλές εντοπίσεις σε διάφορα στάδια επούλωσης ή όταν υπάρχουν ύποπτα σημάδια. Οι πιο συνηθισμένες κακώσεις αφορούν μώλωπες, δήγματα, εγκαύματα, κατάγματα, κοιλιακό τραύμα και κρανιοεγκεφαλική κάκωση», εξηγεί ο παιδοχειρουργός Βασίλειος Λαμπρόπουλος.

Παράλληλα αναφέρει ότι «είναι απαραίτητη η λήψη έγχρωμων ψηφιακών φωτογραφιών από διαφορετικές γωνίες πριν από τη θεραπεία με ή χωρίς συναίνεση. Απαραίτητη είναι και η καταγραφή του ονόματος του ασθενή, της κάκωσης, του ονόματος του φωτογράφου και των άλλων παρόντων ατόμων στο πίσω μέρος των φωτογραφιών και η τοποθέτηση του φωτογραφικού υλικού σε σφραγισμένο φάκελο, που συνοδεύει το ιστορικό του ασθενή. Ο ασθενής πρέπει να υποβάλλεται σε διαγνωστικές εξετάσεις για να αποκλειστούν άλλα ιατρικά ή οργανικά αίτια, ενώ γίνεται πλήρης ακτινολογικός έλεγχος. Όταν διαπιστώνεται κακοποίηση γίνεται άμεσα αναφορά στις αρχές».

Από την πλευρά της, η παιδίατρος – νεφρολόγος Στέλλα Σταμπουλή εξηγεί ότι «παιδιά σε κίνδυνο για κάθε μορφή κακοποίησης είναι τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, με διανοητική αναπηρία, νευρολογική διαταραχή, χρόνια νοσήματα και αναγνώριση ομοφυλοφιλίας. Επίσης, αυτά που ζουν με γονείς ή φροντιστές που κάνουν κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών, έχουν ψυχική ή νευρολογική διαταραχή ή εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες. Οι οικονομικές δυσκολίες, η ακραία φτώχεια, οι οικογενειακές κρίσεις, η βία μεταξύ μελών της οικογένειας και η κοινωνική απομόνωση συνθέτουν ένα περιβάλλον που ευνοεί την κακοποίηση των παιδιών».

Συνέπειες παιδικής κακοποίησης

Σύμφωνα με την ίδια, «θα αναζητήσουμε κάθε είδους παραμέληση, εγκατάλειψη -φυσική, ιατρική, συναισθηματική ή εκπαιδευτική- σε παιδιά με χαμηλό βάρος ή παχυσαρκία, κακή υγιεινή, ακατάλληλα για την εποχή ή παλιά ρούχα. Επιπλέον σε παιδιά που ζητιανεύουν ή κλέβουν τροφή ή χρήματα, κρύβουν φαγητό για αργότερα, έχουν φτωχό ιστορικό σχολικής φοίτησης, έλλειψη κατάλληλης ιατρικής ή οδοντιατρικής φροντίδας, απουσία εμβολιασμών και μένουν χωρίς επίβλεψη στο σπίτι για μεγάλα χρονικά διαστήματα».

Όπως επισημαίνει η κ. Σταμπουλή, «η παιδική κακοποίηση έχει ως συνέπεια μειωμένη διά βίου σωματική και ψυχική υγεία με κοινωνικές και επαγγελματικές προεκτάσεις. Ένα παιδί που κακοποιείται είναι πιο πιθανό να κακοποιεί άλλους ως ενήλικας, με αποτέλεσμα η βία να μεταβιβάζεται από τη μια γενιά στην άλλη».

Καθοριστικός θεωρείται και ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην αναγνώριση της παιδικής κακοποίησης. «Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να παρατηρήσουν τις ενδείξεις κακοποίησης ή παραμέλησης. Τα σημάδια στο σώμα, η φοβισμένη συμπεριφορά, η παραβατική συμπεριφορά, η καθυστερημένη αποχώρηση από το σχολείο ή η προσέλευση πολύ νωρίτερα, οι μαθησιακές δυσκολίες που δεν σχετίζονται με παθολογικά και ψυχολογικά αίτια, ο μεγάλος αριθμός απουσιών, η ξαφνική πτώση της σχολικής επίδοσης, η κόπωση, το χαμηλό σωματικό βάρος, η κακή σωματική υγιεινή είναι ενδείξεις ότι ένας μαθητής είναι θύμα κακοποίησης ή παραμέλησης», τονίζει ο προϊστάμενος του 1ου Κέντρου Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης Β’ Θεσσαλονίκης, Νίκος Απτεσλής.

Παράλληλα σημειώνει ότι ο εκπαιδευτικός που αντιλαμβάνεται ή πληροφορείται ότι έχει διαπραχθεί κακοποίηση σε βάρος ανηλίκου, το ανακοινώνει στον διευθυντή της σχολικής μονάδας και εκείνος το καταγγέλλει αμέσως στον εισαγγελέα ή την αστυνομία.

Ο ρόλος του κοινωνικού λειτουργού

Όπως εξηγεί η κοινωνική λειτουργός στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου», Κατερίνα Φωτιάδου, «ο κοινωνικός λειτουργός εμπλέκεται στην ανίχνευση κακοποίησης, κάνοντας συναντήσεις με την οικογένεια και σε κάποιες περιπτώσεις με το ίδιο το παιδί. Με τη λήψη ενός ολοκληρωμένου κοινωνικού ιστορικού γίνεται συλλογή πληροφοριών για το παιδί και την οικογένειά του. Εφόσον μετά τη διαδικασία ανίχνευσης συλλέξει πληροφορίες που οδηγούν σε βάσιμη υποψία κακοποίησης, αναφέρει το περιστατικό στις αρμόδιες αρχές».

Ο πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρίας Θεσσαλονίκης, καθηγητής Μαιευτικής Γυναικολογίας του ΑΠΘ, Απόστολος Αθανασιάδης, σημειώνει ότι «τα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος παιδιών και ανηλίκων μένουν στην πλειονότητά τους κρυφά και γι’ αυτό χαρακτηρίζονται κρυφά εγκλήματα».

Πού απευθυνόμαστε

– Στην 24ωρη Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά 1056 του Συλλόγου Χαμόγελο του Παιδιού, χωρίς χρέωση.

– Στην 24ωρη Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας 1107 του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

– Στην τηλεφωνική γραμμή «Μαζί για το Παιδί» 115 25.

Οι τηλεφωνικές γραμμές δέχονται αναφορές προφορικά και ανώνυμα.

(Πηγή: in.gr)

Καταστροφική η long covid κυρίως εξαιτίας των διανοητικών προβλημάτων στους μισούς ασθενείς – Ξεκινά ταυτόχρονη επιτήρηση στις ζωονόσους

Η επείγουσα φάση της πανδημίας αρχίζει να υποχωρεί. Η πανδημία δεν έχει τελειώσει, όπως επισημαίνει η Ε.Ε., όμως αρχίζει να διαφαίνεται φως στον ορίζοντα, όπως αναφέρει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Παρά το γεγονός αυτό όμως, με την έναρξη της χειμερινής περιόδου, πρέπει να υπολογίζουμε και τη γρίπη, αν και η ταυτόχρονη λοίμωξη είναι απίθανη, ενώ έχει επίσης παρατηρηθεί ότι όπου κυκλοφορεί ο κορωνοϊός σε τεράστια ποσοστά, εξαφανίζει τη γρίπη.

Τα παραπάνω τόνισε ο καθηγητής Παθολογίας – Λοιμωξιολογίας Σωτήρης Τσιόδρας, στο πλαίσιο επιστημονικής ημερίδας για τις «επιδημίες – πανδημίες που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα» που πραγματοποιείται στο Ιασώ.

Σταδιακά θα επανέλθουμε στην κανονικότητα

Η πανδημία του κορωνοϊού αποτελεί πλέον την 3η αιτία θανάτου διεθνώς, με αποτέλεσμα ο κ. Τσιόδρας να επισημαίνει την πτώση του προσδόκιμου επιβίωσης κατά 2-3 χρόνια και μόνο για το 2021 η μείωση του προσδόκιμου να φτάνει το ένα έτος ή και περισσότερο, ιδίως στις ηλικίες άνω των 65 ετών.

Καθώς το μέλλον δείχνει το τέλος της επείγουσας φάσης της πανδημίας, ο καθηγητής επεσήμανε ότι σταδιακά θα επανέλθουμε στην κανονικότητα, όμως χρειάζεται να προστατεύονται οι ευάλωτοι πληθυσμοί από την ενδημική παρουσία του κορωνοϊού και της γρίπης.

Επέστησε την προσοχή στη σημασία της αναμνηστικής δόσης των εμβολίων και την ευρεία χρήση των θεραπειών, σημείωσε την ανάγκη συνέχισης της επιτήρησης της νόσου και καλύτερης προετοιμασίας για το μέλλον.

Επανέλαβε ότι στόχος του ιού είναι να διαφεύγει του ανοσοποιητικού μας, προαναγγέλλοντας έτσι την δημιουργία νέων παραλλαγών, όπου τα εξουδετερωτικά αντισώματα που έχουμε ήδη αναπτύξει να μην λειτουργούν στις νέες μεταλλάξεις.

Εμβολιασμοί

Με αφορμή αυτές τις νέες παραλλαγές, ο καθηγητής σημείωσε πως με τις τρεις δόσεις σώθηκαν 20 εκατ. ζωές, από τις οποίες οι 40.000 στη χώρα μας. Με την 4η δόση αναμένεται να υπάρξει τεράστιο όφελος, π.χ. στις ΗΠΑ όπου έχει εμβολιαστεί κάτω του 10% του πληθυσμού, αναμένεται να σωθούν 90.000 άτομα από τον ευάλωτο πληθυσμό.

Στη χώρα μας και στην Ευρώπη, τα ποσοστά εμβολιασμού με 4η δόση κινούνται στο 15% περίπου σε άτομα ηλικίας 60 ετών και πάνω.

Έτσι, αναφέρθηκε στην υβριδική ανοσία που παρέχει μερική προστασία στις μεταλλάξεις που παρατηρούνται σε βασικές παραλλαγές (π.χ. μεταλλάξεις στο στέλεχος της παραλλαγής Ο), με αποτέλεσμα οι επαναλοιμώξεις να παρατηρούνται μόλις σε ένα ποσοστό 25% του πληθυσμού που έχει ήδη προσβληθεί.

Ζωονόσοι

Έκανε επίσης αναφορά στο ετήσιο εμβόλιο, όπως συμβαίνει με τη γρίπη και υπογράμμισε ότι ο συγκεκριμένος ιός άλλαξε τον τρόπο προσέγγισης των αναπνευστικών ιών, την καταγραφή και παρακολούθησή τους, αλλά και την επιτήρηση ζωονόσων, καθώς ο συγκεκριμένος κορωνοϊός θεωρείται ότι μεταπήδησε από ζώο στον άνθρωπο, υποδεικνύοντας την ανάγκη ξεχωριστής επιτήρησης των ζωονόσων. Χαρακτηριστικά, αναφέρθηκε σε παράδειγμα τετραπλού διαγνωστικού τεστ, το οποίο ταυτόχρονα ανιχνεύει ιούς της γρίπης, κορωνοϊό και αναπνευστικό συγκυτιακό ιό.

Υπερβάλλουσα θνησιμότητα

Παρατήρησε ότι η επιτήρηση του ιού δεν ήταν επαρκής, διεθνώς, και ότι η υπερβάλλουσα θνησιμότητα δείχνει τις επιπτώσεις της πανδημίας. Παρουσιάζοντας τις διακυμάνσεις της θνησιμότητας έδειξε τις ανισότητες στην προστασία της ζωής στα μεσαία και ανώτερα οικονομικά στρώματα, σε αντίθεση με την κατακόρυφη άνοδο της θνησιμότητας στα χαμηλά εισοδήματα, ενώ παρατήρησε ότι στη χώρα μας η υπερβάλλουσα θνησιμότητα ήταν σε καλύτερα επίπεδα από άλλες χώρες όπως η Γαλλία και Ιταλία.

Σημείωσε επίσης την ανάγκη ιεράρχησης των προτεραιοτήτων στα συστήματα υγείας διεθνώς και στη χώρα μας σε ότι αφορά την χρηματοδότησή τους, καθώς η υποχρηματοδότηση είναι τεράστια και πρέπει να επιλεγεί πού θα διοχετευθούν οι πόροι, στην πανδημία ή σε άλλα νοσήματα προτεραιότητας, όπως οι κακοήθειες ή τα καρδιαγγειακά.

Διανοητικά προβλήματα

Όσον αφορά τις επιπτώσεις από την long-covid, ο κ. Τσιόδρας την χαρακτήρισε καταστροφική, τόσο για τους ανθρώπους τους ίδιους όσο και για τα νοικοκυριά.

Μπορεί το πιο εμφανές σύμπτωμα να είναι η χρόνια κόπωση, όμως το 50% των περιπτώσεων παρουσιάζει διαταραχές της νόησης και των γνωστικών λειτουργιών και το άλλο 50% αφορά όλα τα υπόλοιπα συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένων και των καρδιαγγειακών. Αναφερόμενος σε μελέτη σε 160.000 άτομα με ομάδα ελέγχου 5,5 εκατ. ατόμων που δεν είχαν προσβληθεί από κορωνοϊός, τόνισε ότι το 42% των ασθενών με long covid παρουσίαζε διανοητικές – γνωστικές διαταραχές.

(Πηγή: tovima.gr)

Πιέζεστε για να προετοιμαστείτε για κάποιο διαγώνισμα; Προσπαθείτε να κάνετε περισσότερα από όσα φτάνει ο χρόνος σας;

Το άγχος είναι ένα συναίσθημα που βιώνουμε όταν κάτι μας δυσκολεύει ή μας συγκλονίζει/ξαφνιάζει.

Αλλά εκτός από απλώς ένα συναίσθημα, το άγχος είναι μια φυσική αντίδραση που διαπερνά ολόκληρο το σώμα.

Βραχυπρόθεσμα, το άγχος μπορεί να ωφελεί, αλλά όταν ενεργοποιείται πάρα πολύ συχνά ή για πάρα πολύ καιρό, η ενστικτώδης αντίδραση “μάχη ή φυγή” στο στρες όχι μόνο αλλάζει τον εγκέφαλό σας αλλά προκαλεί και βλάβες σε πολλά όργανα και κύτταρα σε όλο το σώμα σας.

Οι επινεφρίδιοι αδένες απελευθερώνουν τις ορμόνες του στρες, κορτιζόλη, επινεφρίνη (γνωστή και ως αδρεναλίνη) και νορεπινεφρίνη. Καθώς οι ορμόνες αυτές ταξιδεύουν μέσα στο αίμα, φτάνουν εύκολα τα αιμοφόρα αγγεία και την καρδιά.

• Η αδρεναλίνη κάνει την καρδιά σας να χτυπά πιο γρήγορα, ανεβάζει την αρτηριακή σας πίεση, και σταδιακά προκαλεί υπέρταση
• Η κορτιζόλη επίσης επηρεάζει το ενδοθήλιο, το εσωτερικό των αιμοφόρων αγγείων, ώστε να μη λειτουργεί κανονικά

Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι αυτό είναι ένα πρώιμο βήμα στην ενεργοποίηση της διαδικασίας της αρτηριοσκλήρωσης ή στη συσσώρευση της πλάκας της χοληστερόλης στις αρτηρίες σας. Έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες καρδιακής προσβολής ή εγκεφαλικού επεισοδίου.

Όταν ο εγκέφαλος αισθάνεται στρες, ενεργοποιεί το αυτόνομο νευρικό σύστημα.

Μέσα από αυτό το δίκτυο των νευρικών συνδέσεων, o εγκέφαλος μεταφέρει το άγχος στο εντερικό νευρικό σύστημα. Εκτός από το ότι προκαλεί αναταραχές στο στομάχι, αυτή η σύνδεση εγκεφάλου-εντέρου διαταράσσει τις φυσικές ρυθμικές συσπάσεις που κινούν τα τρόφιμα μέσω του εντέρου. Αυτό οδηγεί σε σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία του εντέρου στο οξύ, και να είναι πια πιο πιθανό να έχετε καούρες. Μέσω του εντερικού νευρικού συστήματος το άγχος μπορεί να αλλάξει τη σύνθεση και τη λειτουργία των βακτηρίων του εντέρου, που μπορεί να επηρεάσει το πεπτικό σας σύστημα και συνολικά την υγεία σας.

Μήπως όμως το χρόνιο άγχος επηρεάζει και την περιφέρεια της μέσης σας;

Η απάντηση είναι ναι. Η κορτιζόλη μπορεί να αυξήσει την όρεξή σας. “Λέει” στο σώμα σας να αναπληρώσει την ενέργειά σας με τρόφιμα πλούσια σε ενέργεια, προκαλώντας πόθο για γρήγορο φαγητό. Τα υψηλά επίπεδα κορτιζόλης προκαλούν απόθεση των επιπλέον θερμίδων ως λίπος στη κοιλιά. Αυτό το λίπος δεν δυσκολεύει απλώς το κούμπωμα του παντελονιού. Είναι ένα όργανο που απελευθερώνει στο ανοσοποιητικό σύστημα ορμόνες και χημικές ουσίες που ονομάζονται κυτοκίνες, οι οποίες μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων ασθενειών, όπως καρδιακές παθήσεις και την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Οι ορμόνες του στρες επηρεάζουν τα κύτταρα του ανοσοποιητικού με ποικίλους τρόπους.

Αρχικά, βοηθούν κατά των εισβολών και στην θεραπεία από τραυματισμό. Αλλά το χρόνιο άγχος παρεμποδίζει κάποια κύτταρα του ανοσοποιητικού, κάνοντας σας πιο επιρρεπή σε λοιμώξεις και επιβραδύνοντας τον χρόνο θεραπείας.

Θέλετε να ζήσετε πολλά χρόνια; Μάλλον πρέπει να περιορίσετε το χρόνιο άγχος σας.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχει συσχετιστεί με την μείωση των τελομερών: είναι τα χρωμοσωμάτων που μετρούν την ηλικία ενός κυττάρου. Τα τελομερή βρίσκονται στην άκρη των χρωμοσωμάτων για να επιτρέπουν την αντιγραφή του DNA κάθε φορά που διαιρείται ένα κύτταρο χωρίς να βλάπτουν τον γενετικό κώδικα του κυττάρου και μειώνονται με κάθε κυτταρική διαίρεση. Όταν τα τελομερή γίνουν πολύ κοντά, το κύτταρο δεν μπορεί πλέον να διαιρεθεί και πεθαίνει.

Και εάν όλα αυτά δεν ήταν αρκετά, το χρόνιο άγχος έχει ακόμα περισσότερους τρόπους για να σαμποτάρει την υγεία σας, αφού συμβάλλει σε:

• ακμή
• τριχόπτωση
• σεξουαλικής δυσλειτουργία
• πονοκεφάλους
• μυικές θλάσεις
• δυσκολία στη συγκέντρωση
• κόπωση
• ευερεθιστότητα

Οπότε, τι σημαίνουν όλα αυτά για σας; Η ζωή σας θα είναι πάντα γεμάτη με αγχωτικές καταστάσεις. Αλλά αυτό που έχει σημασία για τον εγκεφάλό σας και για ολόκληρο το σώμα σας είναι πώς αντιμετωπίζετε αυτό το άγχος.

Εάν μπορείτε να δείτε αυτές τις καταστάσεις ως προκλήσεις που μπορείτε να διαχειριστείτε, παρά ως απειλές που είναι αξεπέραστες, θα αποδώσετε καλύτερα βραχυπρόθεσμα και θα μείνετε υγιείς μακροπρόθεσμα.

(Πηγή: iatropedia.gr)

Στην απουσία δομών, κυρίως πρόληψης, αναφέρθηκε, μιλώντας στο Θεσσαλικό Περισκόπιο, ο παιδοψυχίατρος, διευθυντής Ψυχικής Υγείας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, Γιώργος Νικολαΐδης, με αφορμή την υπόθεση του 12χρονου παιδιού στον Κολωνό.

Ξεκαθάρισε εξαρχής ότι ακραία φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκη εξαιρετικής ευαλωτότητας για να πέσουν παιδιά θύματα εκμετάλλευσης. Τόνισε ότι για ένα 12χρονο παιδί, που μπαίνει σε συνθήκη σεξουαλικής εκμετάλλευσης και θυματοποίησης από ενηλίκους, η τυχόν εκπεφρασμένη βούληση του να συμμετέχει δεν λέει τίποτα σε όλο τον κόσμο. Και δεν λέει τίποτα γιατί έχει αναγνωριστεί ότι ένα 12χρονο που βρίσκεται σε συνθήκη τέτοιας ευαλωτότητας είναι εύκολο να χειραγωγηθεί από έναν ενήλικα. «Δεν υπάρχουν – δήλωσε – συναινούντες ανήλικοι και δεν υπάρχουν γιατί εξ ορισμού ένας ανήλικος είναι θύμα χειρισμού, εκμετάλλευσης της σεξουαλικής επιθυμίας, των ορέξεων του ενήλικα. Αυτό πρέπει να τελειώσει ως συλλογιστική κυρίως μέσα στην δικαστική πρακτική εισαγγελική, διωκτική, ανακριτική πρακτική».

Ο κ. Νικολαΐδης συμπλήρωσε ότι υπάρχουν στη χώρα μας κάποιες δομές πρόληψης, αλλά δεν είναι αυτό επαρκές, οργανωμένο, καθολικό και εθνικής εμβέλειας. Ανέφερε δε χαρακτηριστικά ότι οι σχετικές υπηρεσίες υποστελεχωμένες και έχουμε και κοινωνικές υπηρεσίες κάτω από την ομπρέλα 7-8 υπουργείων χωρίς συντονισμό μεταξύ τους. Επίσης το 66% αυτών των υπηρεσιών είναι συμβασιουχικό προσωπικό.

Σε ό,τι αφορά το «μετά» της θυματοποίησης, υπογράμμισε ότι στην Ελλάδα εξακολουθούμε να έχουμε απαρχαιωμένη αντίληψη για το πώς διερευνάται μία περίπτωση σεξουαλικής θυματοποίησης του παιδιού. «Στο αμιγώς δικανικό κομμάτι – συμπλήρωσε – τα παιδιά – θύματα θα κληθούν να πουν 14 φορές την ιστορία τους, επιτείνοντας αυτή η πρακτική τον επανατραυματισμό τους». Ανέφερε το παράδειγμα γειτονικών χωρών, όπως της Τουρκίας, της Αλβανίας και της Βουλγαρίας όπου υπάρχουν κέντρα στα οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση (αστυνομικοί, ανακριτές, εισαγγελείς) λαμβάνουν μία κατάθεση από το παιδί – θύμα και στη συνέχεια το αφήνουν να επουλώσει τις πληγές του.

Επεσήμανε επίσης ότι «όλα τα παιδιά θύματα που είχαν απασχολήσει το πανελλήνιο η μετέπειτα εξέλιξη της πορείας τους ήταν πολύ άσχημη. Διότι ανάμεσα στα άλλα δεν υπήρχε καμία μέριμνα για να πάνε σε αναδοχή ή οτιδήποτε άλλο. Η δημοσιότητα είναι πολύ αρνητικό φορτίο για αυτά τα παιδιά. Παλαιότερα ο Συνήγορος του Παιδιού με το ΕΣΡ έβγαζαν γρήγορα απαγόρευση για την δημοσιοποίηση είτε προσωπικών δεδομένων των παιδιών είτε έκθεσής τους εμμέσως μέσω δημοσιοποίησης της ιστορίας τους».

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

(Πηγή: ertnews.gr)

Τα στοιχεία παρουσιάστηκαν από τον καθηγητή του Ιατρικού Τμήματος του ΑΠΘ, ψυχίατρο-σεξολόγο Λουκά Αθανασιάδη, στο 6ο Συνέδριο Παιδικής και Εφηβικής Γυναικολογίας που πραγματοποιήθηκε το 2019 στη Θεσσαλονίκη.

• Η UNICEF αναφέρει ότι δύο εκατομμύρια παιδιά ετησίως εξαναγκάζονται στην πορνεία
• Εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο που προέρχονται από 127 χώρες του κόσμου πέφτουν θύματα του trafficking με σκοπό την εξώθησή τους στην πορνεία ή τη μαύρη εργασία σε 137 χώρες.
• Σύμφωνα με στοιχεία αμερικανικών μη κυβερνητικών πηγών η ηλικία των θυμάτων κυμαίνεται μεταξύ 11 και 14 ετών, ενώ ο μέσος όρος ζωής των θυμάτων του trafficking στις ΗΠΑ είναι 7 έτη. Το 80% των θυμάτων στις ΗΠΑ είναι γυναίκες και παιδιά που αγοράστηκαν, πουλήθηκαν και εγκλωβίστηκαν στην βιομηχανία του σεξ.
• 5,5 εκατομμύρια παιδιά ήταν θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση ή μαύρη εργασία το 2015.
• Σύμφωνα με εκτιμήσεις το 76% των σεξουαλικών συναλλαγών με ανήλικα κορίτσια αρχίζει μέσω του Ίντερνετ και τελικά αυτά τα παιδιά και οι έφηβοι καταλήγουν στο trafficking.

«Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μια ενδιάμεση χώρα, αλλά χώρα προορισμού. Μιλάμε για τους πρόσφυγες από τον Νότο» ανέφερε χαρακτηριστικά. Μάλιστα παρουσίασε φωτογραφίες από προσφυγόπουλα στην Ειδομένη τα οποία είχε συναντήσει ο ίδιος το 2016 και κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν. «Θα έχετε ακούσει και από ιδρύματα στην Ελλάδα ότι μυστηριωδώς εξαφανίστηκαν παιδιά και έφηβοι και δεν βρέθηκαν. Βεβαίως μπορούμε να υποθέσουμε πού κατέληξαν. Το προσφυγικό σήμερα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα γιατί εκτός των άλλων τα παιδιά και οι έφηβοι γίνονται θύματα κακοποίησης. Υπάρχουν πολλά ασυνόδευτα παιδιά και συχνά οι “κηδεμόνες” τους είναι προαγωγοί» πρόσθεσε ο κ. Αθανασιάδης.

Έκανε ακόμη λόγο για το survival sex (το σεξ για την επιβίωση) όπου παιδιά εξωθούνται στην πορνεία ακόμη και από τους ίδιους τους τους γονείς προκειμένου να επιβιώσουν. Πρόσθεσε ακόμη ότι υπάρχουν περιστατικά παιδιών από την Αφρική, κυρίως από τη Νιγηρία, που έχουν δώσει όρκο βουντού να μη μιλήσουν και φοβούνται όταν μιλήσουν η κατάρα θα πέσει στα ίδια και στην οικογένειά τους και ότι θα πεθάνουν. Ο κ. Αθανασιάδης, αναφέρθηκε ακόμη στα lover boys που με διάφορους τρόπους προσεγγίζουν έφηβες τις οποίες είτε εξαπατούν είτε τις παντρεύονται και στη συνέχεια με την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής τις προωθούν για σεξουαλική εκμετάλλευση, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Παράλληλα, υπογράμμισε, ότι το trafficking είναι προσοδοφόρο καθώς αυτοί που «πουλούν» παιδιά και εφήβους κερδίζουν πιο πολλά χρήματα από αυτούς που πουλούν όπλα, είναι επίσης δραστηριότητα χαμηλού κινδύνου, τα στοιχεία είναι ανεπαρκή, οι συλλήψεις λίγες και πιθανώς είναι ανεπαρκείς οι χειρισμοί από τις υπηρεσίες. Οι επιπτώσεις είναι εξαιρετικά σοβαρές για τη σωματική, τη σεξουαλική και την ψυχική υγεία των θυμάτων παιδιών και εφήβων. Από την άλλη η ενημέρωση του κοινού είναι ανεπαρκής, όπως ανεπαρκής είναι και η εκπαίδευση στις υπηρεσίες, τα θύματα στιγματίζονται και υπάρχει ανάγκη για σταθερή ψυχοκοινωνική στήριξη τους.

Οι επιπτώσεις της σεξουαλικής εκμετάλλευσης

Αναφερόμενος στην επιπτώσεις της σεξουαλικής εκμετάλλευσης στην υγεία των παιδιών και εφήβων τόνισε ότι παρουσιάζουν διαταραχές στον ύπνο και τη διατροφή, εμφανίζουν μετατραυματικό στρες, προσβάλλονται από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα ή AIDS, αισθάνονται πόνο στα γεννητικά όργανα και στον πρωκτό και έχουν δυσκολίες στην ούρηση εξαιτίας σεξουαλικών πράξεων. Επίσης μπορεί να κάνουν χρήση ναρκωτικών, να έχουν άγχος, κατάθλιψη, αλλαγές στο συναίσθημα, να αισθάνονται ενοχές και ντροπή. Υπάρχει ακόμη και το δέσιμο με τον προαγωγό.

«Το ακόμη πιο τρομερό. Ιδιαίτερα για τα προσφυγόπουλα που είναι ξένα σε μία χώρα και δεν μπορούν να προσαρμοστούν, είναι να έχουν σχέσεις με αυτόν που τα εκμεταλλεύεται γιατί αυτός τους δίνει ένα πιάτο φαγητό. Και σύμφωνα με την αστυνομία υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά όπου τα παιδιά δεν καταθέτουν ή δεν ομολογούν τι έχει γίνει εξαιτίας αυτής της θέσης. Και βεβαίως εγκυμοσύνες και αμβλώσεις, χίλια δυο προβλήματα από τη βία που υφίστανται, αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ακόμη και θάνατοι» πρόσθεσε ο κ. Αθανασιάδης.

Αναγνωρίζοντας τα θύματα

Οι επαγγελματίες υγείας σε ένα νοσοκομείο σε μία κλινική σε ένα ιατρείο, όπως ανέφερε ο κ. Αθανασιάδης, μπορούν να αναγνωρίζουν παιδιά και έφηβους που είναι θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Συνήθως είναι παιδιά και έφηβοι που ζουν και κοιμούνται στον ίδιο χώρο όπου εργάζονται, φέρουν σημάδια τραυματισμού, έχουν ιδιαίτερο άγχος, αποφεύγουν να απαντήσουν σε ερωτήσεις και αποφεύγουν την οπτική επαφή. Καταφεύγουν συχνά στα επείγοντα για τραυματισμούς, αφροδίσια νοσήματα, αμβλώσεις, βρίσκονται στη χώρα παρά τη θέλησή τους, τα έχουν απαγάγει, ή εξαπατήσει οδηγώντας τα έξω από τη χώρα και τους δικούς του ανθρώπους, με υποσχέσεις για ένα εργασιακό περιβάλλον που θα εξασφαλίζει καλύτερο τρόπο ζωής .

(Πηγή: imerodromos.gr με πληροφορίες από newsbeast)

Ο πλανήτης έχει χάσει κατά μέσον όρο σχεδόν το 70% των πληθυσμών των άγριων ζώων μέσα σε κάτι παραπάνω από 50 χρόνια, αποκαλύπτει η εκτίμηση αναφοράς του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF), που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα κι επισημαίνει τη στενή σύνδεση της απώλειας βιοποικιλότητας και της κλιματικής αλλαγής.

Μεταξύ του 1970 και του 2018, κατά μέσον όρο το 69% των άγριων ειδών —ψαριών, πτηνών, θηλαστικών, αμφίβιων και ερπετών— χάθηκε, σύμφωνα με την έκθεση για τον Δείκτη Living Planet, εργαλείο αναφοράς που ενημερώνεται κάθε δυο χρόνια από τη WWF.

Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, ειδικά για την ανάπτυξη της γεωργίας, παραμένει η κυριότερη αιτία, αναφέρεται στο κείμενο. Ακολουθούν η υπερεκμετάλλευση και η λαθροθηρία.

Η κλιματική αλλαγή είναι ο τρίτος κυριότερος παράγοντας, όμως ο ρόλος της «μεγεθύνεται πάρα πολύ γρήγορα», προειδοποιεί ο Μάρκο Λαμπερτίνι, ο γενικός διευθυντής της WWF. Ακολουθούν η μόλυνση του αέρα, του νερού και της γης, καθώς και η διασπορά από τον άνθρωπο ειδών-εισβολέων.

Η έκθεση που δημοσιοποιείται σήμερα αποτελεί «κόκκινο συναγερμό για τον πλανήτη και άρα για την ανθρωπότητα», τόνισε ο κ. Λαμπερτίνι κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχωρήθηκε ψηφιακά, «τη στιγμή που αρχίζουμε να κατανοούμε στ’ αλήθεια ότι τα βιώσιμα οικοσυστήματα, η πλούσια βιοποικιλότητα και η σταθερότητα του κλίματος είναι στοιχεία απαραίτητα για να έχουμε μέλλον με ευημερία, ισότητα και μεγαλύτερη ασφάλεια, ιδιαίτερα για τα παιδιά μας και τα δικά τους παιδιά με τη σειρά τους».

Καθώς πλησιάζει η διεθνής σύνοδος COP15 για τη Βιοποικιλότητα (τον Δεκέμβριο στο Μόντρεαλ), «η WWF καλεί τις κυβερνήσεις να αδράξουν αυτή την ύστατη ευκαιρία να υιοθετήσουν φιλόδοξο παγκόσμιο στόχο για να σωθούν τα άγρια είδη», ανάλογη με τη συμφωνία του Παρισιού το 2015 για την κλιματική αλλαγή.

Για να «αντιστραφεί η καμπύλη της απώλειας της βιοποικιλότητας» και για να «αμβλυνθεί» η κλιματική αλλαγή, η έκθεση καλεί να εντατικοποιηθούν οι προσπάθειες προστασίας και αποκατάστασης, η παραγωγή και η κατανάλωση πιο βιώσιμων τροφίμων και η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Γορίλας των πεδιάδων

Οι αριθμοί είναι «αληθινά τρομακτικοί» στη Λατινική Αμερική, δήλωσε ο Μαρκ Ράιτ, επιστημονικός διευθυντής της WWF, καθώς κατά μέσο όρο καταγράφεται εξαφάνιση του 94% των άγριων ειδών σε αυτή την περιοχή, «πασίγνωστη για τη βιοποικιλότητά της» και «αποφασιστικής σημασίας για τη ρύθμιση του κλίματος».

Η Ευρώπη είδε τον πληθυσμό των άγριων ζώων της να μειώνεται κατά 18% κατά μέσο όρο, όμως «αυτό κρύβει τις πολύ μεγάλες απώλειες βιοποικιλότητας ιστορικά», πριν από την περίοδο που καλύπτεται στην ανάλυση, επισήμανε ο Άντριου Τέρι, διευθυντής προστασίας στη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, εταίρου της WWF στην κατάρτιση της έκθεσης.

Στην Αφρική, το κείμενο υπολογίζει πως η απώλεια έφθασε το 66%. «Φρικιαστικό παράδειγμα είναι αυτό του εθνικού πάρκου Καχούζι Μπιέγκα., στη ΛΔ Κονγκό, όπου οι γορίλες των ανατολικών πεδιάδων υπέστησαν μείωση πληθυσμού κατά το 80%», κυρίως εξαιτίας του κυνηγιού, σημείωσε η Άλις Ρουχουέζα, διευθύντρια του τμήματος της WWF για την Αφρική.

Δερματοχελώνες, λύγκες, δελφίνια, κοράλια και βάτραχοι είναι ανάμεσα στα «σύμβολα της βιοποικιλότητας» που απειλούνται περισσότερο, σύμφωνα με την έκθεση.

Ο Living Planet Index (LPI, «Δείκτης του Ζώντος Πλανήτη»), καταπιάνεται με 5.230 είδη και ασπόνδυλα, μοιρασμένα σε 32.000 πληθυσμούς ζώων σε όλο τον κόσμο.

Το 2020, μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Nature είχε θέσει ωστόσο υπό αμφισβήτηση την αξία αυτού του δείκτη, επισημαίνοντας έπειτα από τη μελέτη 14.000 πληθυσμών σπονδυλωτών μόλις το 1% παρουσίασε ακραία μείωση και ότι εάν αφαιρείτο από την εξίσωση οι υπόλοιποι πληθυσμοί δεν παρουσίαζαν ούτε ανοδική ούτε καθοδική τάση.

Η συνεχής προβολή του μηνύματος της επαπειλούμενης «καταστροφής», επιχειρηματολογούσαν οι συγγραφείς του κειμένου αυτού, μπορεί να οδηγήσει «στην απελπισία, στην άρνηση και στην απραξία», καλώντας να γίνονται πιο εντοπισμένες εκτιμήσεις που θα συμβάλλουν να «προτεραιοποιούνται οι προσπάθειες προστασίας».

Από την πλευρά της, η WWF καλεί «τα πλούσια κράτη να προσφέρουν οικονομική υποστήριξη για την προστασία του περιβάλλοντος».

(Πηγή: enikos.gr)

Συντάκτης: Θέμης Μπόλτσης

Σύμφωνα με τις εξομοιώσεις ενός πανίσχυρου υπερυπολογιστή, το φεγγάρι ενδέχεται σχηματίστηκε μέσα σε μόλις μερικές ώρες, εξαιτίας μιας κατακλυσμικής σύγκρουσης που αποκόλλησε ένα κομμάτι της Γης και το εκσφενδόνισε στο διάστημα, κάτι που ανατρέπει τα όσα πιστεύαμε μέχρι τώρα!

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, από τα μέσα του 1970, οι αστρονόμοι πιστεύαν ότι το φεγγάρι ενδέχεται να έχει δημιουργηθεί έπειτα από μια σύγκρουση μεταξύ της Γης και ενός αρχαίου πρωτοπλανήτη που ονομάζεται Θεία (όνομα που έχει παρθεί από τους Τιτάνες της ελληνικής μυθολογίας) και ο οποίος είχε μέγεθος αντίστοιχο με αυτό του Άρη. Η κολοσσιαία αυτή σύγκρουση θα είχε ως αποτέλεσμα ένα τεράστιο πεδίο συντριμμιών από το οποία και πίστευαν οι επιστήμονες ότι σχηματίστηκε αργά, μέσα σε χιλιάδες χρόνια, ο φυσικός δορυφόρος της Γης.

Τώρα, όμως, μια ομάδα επιστημόνων έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα, μέσα από μια έρευνα που δημοσίευσε στις 4 Οκτωβρίου στο επιστημονικό περιοδικό The Astrophysical Journal Letters. Η νέα τους ανατρεπτική θεωρία επισημαίνει πως η δημιουργία του φεγγαριού δεν ήταν κάποια αργή διαδικασία χιλιάδων χρόνων, άλλα κάτι που συνέβη μέσα σε μόλις μερικές ώρες. Το αξιοσημείωτο είναι πως η νέα θεωρία βασίζεται στις εξομοιώσεις ενός πανίσχυρου υπολογιστή, ο οποίος έτρεξε υπολογισμούς για το συγκεκριμένο θέμα με μεγαλύτερη ακρίβεια από ποτέ.

Ειδικότερα, για να διερευνήσουν τα διαφορετικά πιθανά σενάρια για το σχηματισμό του φεγγαριού μετά τη σύγκρουση της Γης με τον πλανήτη Θεία, οι συγγραφείς της νέας μελέτης χρησιμοποίησαν ένα πρόγραμμα εξομοίωσης που ονομάζεται SPH With Inter-dependent Fine-grained Tasking (SWIFT). Αυτό έχει σχεδιαστεί ειδικά για να προσομοιώνει το πολύπλοκο και συνεχώς μεταβαλλόμενο πλέγμα της δυναμικής των ρευστών και των βαρυτικών δυνάμεων που δρουν σε μεγάλες ποσότητες ύλης. Αναμενόμενα, η εκτέλεση του προγράμματος αυτού δεν είναι απλή υπόθεση, γι’ αυτό και οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τον υπερυπολογιστή με παρατσούκλι COSMA (συντομογραφία για το ” cosmology machine “) που βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου του Ντάρχαμ στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Χρησιμοποιώντας τον COSMA για την προσομοίωση εκατοντάδων πιθανών συγκρούσεων της Γης με τη Θεία, με διαφορετικές γωνίες, περιστροφές και ταχύτητες, οι επιστήμονες μπόρεσαν να μοντελοποιήσουν τα αποτελέσματα της σύγκρουσης σε υψηλότερη ‘ανάλυση’ από ποτέ άλλοτε. Η ανάλυση σε αυτές τις προσομοιώσεις καθορίζεται από τον αριθμό των σωματιδίων που χρησιμοποιεί ο αλγόριθμος. Σύμφωνα με τον καθηγητή του προαναφερθέντος πανεπιστημίου, Jacob Kegerreis, για γιγαντιαίες συγκρούσεις, η τυπική ανάλυση προσομοίωσης κυμαίνεται συνήθως μεταξύ των 100.000 και του 1 εκατομμυρίου σωματιδίων. Ωστόσο, στη νέα αυτή μελέτη ο ίδιος και οι συνάδελφοί του ήταν σε θέση να προσομοιώσουν έως και 100 εκατομμύρια σωματίδια!

Αυτή η προσομοίωση υψηλής ανάλυσης ήταν που οδήγησε τους ερευνητές στην θεωρία ότι το φεγγάρι σχηματίστηκε μέσα σε λίγες ώρες από τα εκτινασσόμενα κομμάτια της Γης και τα απομεινάρια της Θείας, κάτι που συνιστά μια «κομψή» απάντηση που εξηγεί διάφορες ιδιότητες του φεγγαριού, όπως η ευρεία, κεκλιμένη τροχιά του, το μερικώς λιωμένο εσωτερικό του και ο λεπτός φλοιός του.

Φυσικά, οι ερευνητές θα πρέπει να εξετάσουν δείγματα πετρωμάτων και σκόνης που έχουν ανασκαφεί βαθιά κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού προτού μπορέσουν να επιβεβαιώσουν τη θεωρία τους αυτή. Εδώ είναι που κολλάει, λοιπόν, η Artemis αποστολή της NASA που αναμένεται να φέρει τα απαραίτητα δείγματα στους επιστήμονες για διάφορες τέτοιες μελέτες.

Μάλιστα, έρευνες όπως αυτή θα μπορούσαν επίσης να ρίξουν περισσότερο φως στο πώς η Γη πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε και πως έγινε πλανήτης που φιλοξενεί ζωή.

(Πηγή: unboxholics.com)

φωτό: iStock

Αυτή τη στιγμή πιθανόν είστε καθιστοί καθώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Δεν πειράζει να μείνετε καθιστοί για λίγα λεπτά, αλλά όσο περισσότερο κάθεστε, τόσο πιο ανήσυχο γίνεται το σώμα σας. Κάθεται εκεί… μετρώντας τα λεπτά μέχρι να ξανασηκωθείτε και να το πάτε μια βόλτα. Αυτό μπορεί να ακούγεται γελοίο. Τα σώματά μας λατρεύουν να κάθονται, σωστά; Όχι ακριβώς.

Σίγουρα, αν καθόμαστε για λίγο μας βοηθάει να ανακάμψουμε από το άγχος ή να ξεκουραστούμε από την άσκηση. Σήμερα, με τον τρόπο ζωής μας, καθόμαστε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι κινούμαστε, και το σώμα μας απλώς δεν έχει φτιαχτεί για τέτοια καθιστική ζωή. Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Το ανθρώπινο σώμα είναι φτιαγμένο για να κινείται, και μπορείτε να δείτε ενδείξεις γι’ αυτό στον τρόπο που είναι δομημένο:

• Μέσα μας υπάρχουν πάνω από 360 αρθρώσεις, και περίπου 700 σκελετικοί μύες που επιτρέπουν την εύκολη, ρευστή κίνηση.
• Η μοναδική δομή του σώματος μας δίνει την ικανότητα να στεκόμαστε όρθιοι ενάντια στην έλξη της βαρύτητας.
• Το αίμα χρειάζεται από εμάς να κινούμαστε ώστε να μπορεί να κυκλοφορεί σωστά.
• Τα νευρικά μας κύτταρα επωφελούνται από την κίνηση, το δέρμα μας είναι ελαστικό και προσαρμόζεται στις κινήσεις μας.

Άρα αν κάθε σπιθαμή του σώματος είναι έτοιμη και περιμένει να κινηθούμε, τι συμβαίνει όταν απλώς δεν το κάνουμε;

Ας ξεκινήσουμε με τη ραχοκοκαλιά του προβλήματος, κυριολεκτικά! Η σπονδυλική σας στήλη είναι μια επιμήκης δομή από οστά και δίσκους χόνδρων που πατούν ο ένας πάνω στον άλλο. Αρθρώσεις, μύες και σύνδεσμοι που συνδέονται με τα οστά την συγκρατούν όρθια. Ένας συνήθης τρόπος που καθόμαστε είναι με κυρτή πλάτη και πεσμένους ώμους, μια θέση που πιέζει άνισα την σπονδυλική μας στήλη.

Με την πάροδο του χρόνου, αυτό προκαλεί φθορά στους σπονδυλικούς σας δίσκους, παρακουράζει ορισμένους συνδέσμους και αρθρώσεις, και πιέζει τους μύες που εκτείνονται για να βολέψουν την κυρτή θέση της σπονδυλικής σας στήλης. Αυτή η καμπούρα συρρικνώνει επίσης τη θωρακική κοιλότητα καθώς κάθεστε, και έτσι οι πνεύμονές σας έχουν λιγότερο χώρο να επεκταθούν όταν αναπνέετε. Αυτό είναι πρόβλημα διότι περιορίζει προσωρινά την ποσότητα του οξυγόνου που γεμίζει τους πνεύμονές σας και εισέρχεται στο αίμα σας.

Γύρω από τον σκελετό είναι οι μύες, τα νεύρα, οι αρτηρίες και οι φλέβες που αποτελούν τα στρώματα των μαλακών ιστών του σώματος. Η ίδια πράξη του να κάθεστε, συνθλίβει, πιέζει και συμπιέζει και αυτοί οι πιο ευαίσθητοι ιστοί υπόκεινται μεγάλη πίεση.

Είχατε ποτέ μούδιασμα και πρήξιμο στα άκρα σας όταν κάθεστε;

Σε περιοχές που είναι οι πιο συμπιεσμένες, τα νεύρα σας, oι αρτηρίες και oι φλέβες μπορεί να μπλοκαριστούν, κάτι που περιορίζει τα σήματα των νεύρων, προκαλώντας το μούδιασμα, και μειώνει τη ροή του αίματος στα άκρα σας, προκαλώντας το πρήξιμο. Επίσης αν καθόμαστε για πολύ ώρα απενεργοποιείται η λιποπρωτεΐνη λιπάση, ένα ειδικό ένζυμο στα τοιχώματα των τριχοειδών αγγείων του αίματος που διασπά τα λίπη στο αίμα. Έτσι, όταν κάθεστε, δεν καίτε λίπος τόσο καλά όσο όταν κινείστε.

Τι επιπτώσεις έχει αυτή η στάση στον εγκέφαλο;

Τις περισσότερες φορές, ίσως κάθεστε για να χρησιμοποιήσετε το μυαλό σας. Αλλά αν κάθεστε για πολλή ώρα, αυτό προκαλεί το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν είστε ακίνητοι μειώνεται η ροή του αίματος και η ποσότητα του οξυγόνου που εισέρχεται στο αίμα μέσω των πνευμόνων σας. Ο εγκέφαλός σας απαιτεί αυτά τα δύο πράγματα ώστε να είναι σε εγρήγορση. Οπότε τα επίπεδα συγκέντρωσής σας είναι πολύ πιθανό να πέσουν καθώς η δραστηριότητα του εγκεφάλου σας επιβραδύνεται.

Δυστυχώς, οι αρνητικές συνέπειες της καθιστικής ζωής δεν υπάρχουν μόνο βραχυπρόθεσμα.

Μελέτες έχουν δείξει ότι το να καθόμαστε για μεγάλες χρονικές περιόδους συνδέεται με ορισμένους τύπους καρκίνων και καρδιοπαθειών και μπορεί να συμβάλει σε διαβήτη, προβλήματα νεφρών και συκωτιού. Μάλιστα, οι ερευνητές έχουν βρει ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, η αδράνεια προκαλεί περίπου το 9% των πρόωρων θανάτων ετησίως. Αυτό είναι πάνω από 5 εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτό που φαίνεται σαν μια αβλαβή συνήθεια έχει τη δύναμη να αλλάξει την υγεία μας.

Ευτυχώς, οι λύσεις σ’ αυτή την αυξανόμενη απειλή είναι απλές.

Αν δεν έχετε επιλογή από το να κάθεστε για ώρες για ώρες (π.χ. λόγω εργασίας), προσπαθήστε τουλάχιστον να αλλάξετε το καμπούριασμα. Φροντίστε να έχετε ίσια τη σπονδυλική στήλη και όταν δεν χρειάζεται να μείνετε καθισμένοι, επιδιώξτε να κινηθείτε πολύ περισσότερο, ίσως θέτοντας μια υπενθύμιση στον εαυτό σας να σηκώνεστε κάθε μισή ώρα. Κυρίως, εκτιμήστε ότι το σώμα μας είναι φτιαγμένο για κίνηση, όχι για ακινησία.

Και αφού φτάσετε να διαβάσετε μέχρι εδώ, γιατί δεν σηκώνεστε να τεντωθείτε τώρα; Κάντε δώρο στο σώμα σας έναν μικρό περίπατο. Θα σας ευχαριστήσει αργότερα…

(Πηγή: iatropedia.gr με πληροφορίες από www.ted.com)

Συντάκτης: Μ. Γκόγκου

Αν δεν ξέρεις πώς να προστατέψεις τα μάτια σου από την πολύωρη έκθεσή τους στην οθόνη του υπολογιστή, μάθε τον κανόνα που συνιστούν οι ειδικοί και επιβεβαιώνει μια νέα έρευνα.

Unsplash Joshua Ng

Όπως κάθε εργαζόμενος γραφείου που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εγώ έχω ξηροφθαλμία. Όταν είμαι συνολικά περισσότερες από 10 ώρες την ημέρα στον υπολογιστή και στο κινητό, τα μάτια μου αρχίζουν να κουράζονται και να θολώνουν (να συνυπολογίσουμε, βέβαια, ότι έναν μικρό βαθμό μυωπίας τον έχω).

Αλλά δεν είμαι η μόνη. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι τουλάχιστον οι μισοί άνθρωποι που χρησιμοποιούν υπολογιστές για τη δουλειά τους αντιμετωπίζουν κάποια μορφή ψηφιακής καταπόνησης των ματιών, που συνήθως οδηγεί σε ερεθισμό, ξηρότητα, πονοκεφάλους ή θολή όραση.

Αν ψάχνετε κι εσείς, όπως κι εγώ, έναν τρόπο για να ξεκουράσετε τα μάτια  σας από τις πολλές ώρες στον υπολογιστή, οι ειδικοί συνιστούν έναν κανόνα που πρέπει να εφαρμόζουμε κάθε 20 λεπτά. Αλλή μην τρομάζετε! Αρκούν μόνο 20 δευτερόλεπτα τη φορά για να ανακουφιστούν τα μάτια μας.

iStock

Ποιος είναι ο κανόνας των «20-20-20» και γιατί μπορεί να ανακουφίσει τα μάτια

Η σύσταξη είναι η εξής: Κοιτάξτε μακριά από την οθόνη σας για 20 δευτερόλεπτα κάθε 20 λεπτά και φροντίστε να κοιτάζετε τουλάχιστον 20 πόδια μακριά, δηλαδή περίπου 6 μέτρα, για να μιλήσουμε με τις δικές μας μονάδες μέτρησης. Οι ειδικοί λένε ότι αυτά τα 20 δευτερόλεπτα αρκούν για να χαλαρώσουν τα μάτια μας τόσο, ώστε να μειωθεί η καταπόνησή τους.

Παρόλο που η μέθοδος είναι γνωστή εδώ και καιρό, είναι η πρώτη φορά που αυτή η στρατηγική ανακούφισης επικυρώνεται επιστημονικά, σύμφωνα με ανακοίνωση του πανεπιστημίου Aston στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο πραγματοποίησε την έρευνα. Ερευνητές του πανεπιστημίου αναφέρουν ότι αυτή η προσέγγιση μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση ορισμένων οφθαλμικών συμπτωμάτων που σχετίζονται με την παρατεταμένη χρήση του υπολογιστή. Τέτοια συμπτώματα μπορεί να είναι η ξηρότητα (την οποία μπορεί να προκαλέσει και ο χειμώνας), η ευαισθησία και η δυσφορία.

Σαφώς, ένα από τα βασικά ερωτήματα είναι πώς θα θυμόμαστε κάθε 20 λεπτά να κοιτάμε 6 μέτρα μακριά; Μια υπενθύμιση στο κινητό ή το ρολόι μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε τακτικά διαλείμματα για το καλό των ματιών μας, όπως προτείνει ο καθηγητής οφθαλμολογίας James Wolffsohn, που ηγήθηκε της μελέτης. Ή, αν ξεχαστούμε, ας στρέψουμε το βλέμμα κάπου μακριά όποτε νιώσουμε τα μάτια μας να διαμαρτύρονται.

Τα συμπεράσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Contact Lens and Anterior Eye.

(Πηγή: ow.gr)