paidevo.gr

«Εάν μπορείς να είσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου στο παρόν, μπορείς να είσαι η καλύτερη εκδοχή του και στο μέλλον και πέρα από αυτό», είναι το άκρως ελπιδοφόρο μήνυμα της νεαρής Μαχντιγιά, η οποία πριν από ένα χρόνο υπέστη καρδιακή προσβολή, φοβούμενη για την ίδια της τη ζωή. Τώρα, ετοιμάζεται να παίξει ποδόσφαιρο στα γήπεδα τις Λιόν, στο τουρνουά κοινωνικού ποδοσφαίρου με τίτλο Festival 19, το οποίο έχει περιληφθεί στο πρόγραμμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών της FIFA που πραγματοποιείται στη Γαλλία. Σε αυτή τη μεγάλη γιορτή κοινωνικού ποδοσφαίρου έχει κληθεί να συμμετάσχει και η δική μας ομάδα μέσω του οργανισμού Street Football World. Από την Τετάρτη 3 Ιουλίου ώς την Κυριακή 7 Ιουλίου, το street football world festival φέρνει κοντά νέες και νέους ηλικίας 15 έως 18 ετών, από ευαίσθητες ομάδες, δίνοντάς τους την ευκαιρία να παίξουν ποδόσφαιρο και να παρακολουθήσουν εκπαιδευτικά εργαστήρια και πολιτιστικά προγράμματα.

Εκεί θα είναι και παιδιά της δικής μας ομάδας αστέγων, η Αναστασία, η Αγγελική, η Γαβριέλα και ο Μάρκος, για να αναδείξουν τα ταλέντα τους, να παίξουν, να συναντηθούν με άλλους πολιτισμούς, να πάρουν εμπειρίες και δύναμη. Στην αποστολή συμμετέχει και η Άννα, μια «νεαρή ηγέτιδα» («young leader»), η οποία λαμβάνει μέρος στις διεργασίες για την οργάνωση του σπουδαίου αυτού φεστιβάλ. Η Ελλάδα, λοιπόν, μέσω της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια», θα είναι για μια ακόμη φορά παρούσα σε έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς του κοινωνικού ποδοσφαίρου, αλλά και του ποδοσφαίρου εν γένει, αφού δεν υπάρχει άλλη ελληνική εκπροσώπηση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών. Αυτό το καλοκαίρι, όμως, δίνουμε διπλό ραντεβού, Λίγες εβδομάδες μετά το τουρνουά της Λιόν, θα φιλοξενηθεί στο Κάρντιφ της Ουαλίας το 17ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, για λίγη ακόμη μπάλα.

(Πηγή: helpis.gr)

Του Σαράντη Δημητριάδη, ομότιμου καθηγητή γεωλογίας ΑΠΘ

Ως γνωστόν εμείς, το έθνος των Ελλήνων, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Μεγάλες Ιδέες. Χωρίς έστω και μία τέτοια ανά ιστορική περίοδο ώστε να μένει άσβεστη η φλόγα της ύπαρξής μας. Και δεν έχει καμιά σημασία αν τις πιο πολλές φορές κάποιες τέτοιες Μεγάλες Ιδέες μας οδήγησαν σε μεγάλες καταστροφές. Μπροστά στις Μεγάλες Ιδέες η όποια εξ αιτίας τους καταστροφή αποτιμάται και καταγράφεται στην επίσημη ιστορία μας ως αναπόφευκτη και ως προκληθείσα εξ υπαιτιότητας άλλων, περιβάλλεται δε κατά κανόνα με το φωτοστέφανο μιας ένδοξης με τα κριτήρια των πατριωτικών μας παρακαταθηκών θυσίας, που ιστορικά, κάποτε στο μέλλον, δεν μπορεί, θα δικαιωθεί.

Στην παρούσα περίοδο το έθνος μας έχει ολότελα ασπασθεί τη Μεγάλη Ιδέα των Εξορύξεων. Με την υποστηρικτική για την Ιδέα αυτή συνέργεια της από πολλού αναμενόμενης και ήδη εξελισσόμενης αγιοποίησης των κάθε είδους επενδύσεων, κάποιων μεγάλων ειδικότερα που ορισμένοι, κακόπιστοι και οπισθοδρομικοί προφανώς, ωθούμενοι από παράξενες ιδεοληψίες ή ίσως και ύποπτες προθέσεις, τις χαρακτηρίζουν ως τυπικά αποικιοκρατικές, τέτοιες που αρμόζουν και χαρακτηρίζουν χώρες-μπανανίες.

Σήμερα λοιπόν, το έθνος μας σύμπαν έχει συνδέσει την κατοχύρωση της εθνικής του κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, της ύπαρξης και της μεγαλοσύνης του, με την υλοποίηση μεγάλης κλίμακας διερευνητικών γεωτρήσεων και μελλοντικά εξορύξεων υδρογονανθράκων. Ασπαζόμενο το δόγμα πως τα όρια κυριαρχίας του επιβεβαιώνονται και εκτείνονται (ή επεκτείνονται) ως εκεί που θα τρυπήσουν τα γεωτρύπανα των παραχωρησιούχων πετρελαϊκών (μας) εταίρων. Για να αντλήσουν και μας   προσφέρουν όσα ονειρευόμαστε. Το δόγμα μάλιστα αυτό είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε με όλα τα μέσα, ουδενός αποκλειομένου. Έναντι πρωτίστως  του από ανατολάς γείτονά μας, που βεβαίως ασπάζεται και αυτός, υπερασπίζεται και θέλει να επιβάλλει με κάθε δική του θυσία το ίδιο ακριβώς δόγμα. Και που είναι και αυτός επιρρεπής επίσης σε μεγαλοϊδεατισμούς, ίσως περισσότερο και με ποιο ευρύ ορίζοντα και βάθος από εμάς.

Περάσαμε λοιπόν στις σχέσεις μας με τους γείτονές μας αυτούς από το μέχρι πρότινος μακρύ στάδιο των ανταγωνισμών των εξοπλισμών στο στάδιο τώρα των ανταγωνισμών των εξορύξεων και των γεωτρύπανων. Ή, πιο σωστά, στο στάδιο των ανταγωνισμών για το συνολικό πακέτο εξοπλισμών, εξορύξεων και γεωτρύπανων. Με τη χώρα μας να είναι επιφορτισμένη και με το επί πλέον βάρος της αμυντικής υποστήριξης και της Κυπριακής Δημοκρατίας που συμμετέχει και αυτή στο συγκεκριμένο μεγαλοϊδεατικό «παιχνίδι» αλλά που δεν έχει δικό της στρατό να το υποστηρίζει.

Και ο ανταγωνισμός αυτός υπάρχει και συντηρείται εξ αιτίας ενός έπαθλου (του σκοτεινού αντικείμενου του πόθου) το οποίο όλοι οι εμπλεκόμενοι διεκδικούν: την κατοχή (στο φαντασιακό τους βέβαια γιατί πραγματικά κατέχουσες θα είναι οι μεγάλες εταιρείες που θα τα εκμεταλλευτούν) κάποιων σημαντικών υποθαλάσσιων, υποτιθέμενων προς το παρόν και αναζητούμενων εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο (επί του παρόντος εκεί μόνο).

Με τις εκεί συγκλίνουσες υφαλοκρηπίδες και  ΑΟΖ των δύο χωρών (και της Κύπρου) να είναι το μαρμαρένιο αλώνι όπου ίσως «αξιοποιηθούν» δεόντως τόσο τα γεωτρύπανα, όσο όμως, και μακάρι όχι, και τα οπλοστάσια των δύο χωρών -με τους αναλώσιμους δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις χειριστές τους. Και έπονται βέβαια και τα άλλα μαρμαρένια αλώνια, τα κοντύτερά μας, στο Αιγαίο, που είναι και τα πιο ζόρικα.

Σε τέτοιες περιπτώσεις οι επικλήσεις στο διεθνές δίκαιο, το δίκαιο της θάλασσας, τις  συμμαχίες και την απειλή αντιποίνων από τρίτους, πράγματα τα οποία πιστεύουμε πως είναι με το μέρος μας και στα οποία θέλουμε να βασιζόμαστε, έχουν μεν την αξία τους, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο πως στις κρίσιμες στιγμές θα παίξουν τον καθοριστικό υπέρ μας ρόλο που φανταζόμαστε.

Ούτε η τελική, αν απαιτηθεί, απεύθυνσή μας στην Υπέρμαχο Στρατηγό είναι βέβαιο πως θα επιφέρει την υπέρ ημών παρέμβασή της (εξάλλου, στις πιο κρίσιμες ιστορικές μας στιγμές, πάλι σε διενέξεις με τους ίδιους γείτονές, μια τέτοια απεύθυνση δεν έφερε αποτέλεσμα και δεν απέτρεψε τα χειρότερα των δεινών, πιθανόν λόγω του ασυγχώρητου κάποιων αμαρτιών μας). Και τότε, ίσως, η νέα Μεγάλη μας Ιδέα θα μπορούσε να έχει, όπως και άλλες στο παρελθόν, μια άσχημη για μας τροπή και κατάληξη.

Ίσως το ίδιο άσχημη και για τον ανατολικό μας γείτονα, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι παρηγοριά, ούτε θα συνιστούσε επαρκή λόγο για να πούμε χαλάλι στους εξοπλισμούς και τα γεωτρύπανα. Όπως δεν ήταν/είναι παρηγοριά για εμάς το γεγονός της κατάρρευσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η σχεδόν ταυτόχρονη τότε προέλασή μας στο εσωτερικό της Ανατολίας, όταν αυτά κατέληξαν στη δραματική αναδίπλωση (άτακτη υποχώρηση για να ακριβολογούμε) της προέλασής μας εκείνης και την καταστροφή του ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Ανεξάρτητα από την, όπως φαίνεται αποφασισμένη και με κομματική ομοφωνία, εμπλοκή μας στο θέμα των εξορύξεων υδρογονανθράκων στα μέρη μας και ιδίως της αξεδιάλυτης πια κοινής αλλά και συγκρουσιακής ταυτόχρονα με τους γείτονές μας πορείας στο θέμα αυτό (τα πιθανά κοιτάσματα στο Αιγαίο και ιδίως στο Θρακικό Πέλαγος θα είναι επόμενα κεφάλαια αυτής της ιστορίας), ένα κρίσιμο ερώτημα που θα έπρεπε να  έχει εγερθεί και το οποίο θα έπρεπε εμείς και οι ανατολικοί γείτονές μας να μελετήσουμε και να απαντήσουμε, είναι το κατά πόσο οι (ολότελα νέες μάλιστα) Εξορύξεις Υδρογονανθράκων, εκτός από Μεγάλη Ιδέα είναι και μια Καλή Ιδέα. Για εμάς και για όλη την ανθρωπότητα, της οποίας βέβαια αποτελούμε (εμείς και οι ανατολικοί γείτονές μας) αναπόσπαστο μέρος.

Με μεγάλη μου έκπληξη ακούω δηλώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού ΠΕΝ στις οποίες εκθειάζεται η πολιτική των παραχωρήσεων αδειών για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στα ελληνικά «οικόπεδα», σε ξηρά και θάλασσα, όπως πολύ πρόσφατα:

https://thepressproject.gr/tin-pebti-peftoun-i-ypografes-exxonmobil-ke-elpe/

Και με ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη ακούω ότι η πολιτική αυτή συμβάλλει λέει και στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Έχω αναφερθεί πρόσφατα και αλλού γιατί αυτό είναι μια εντελώς ανόητη ιδέα που αποκαλύπτει την εντελώς λανθασμένη πρόσληψη του τι είναι, τι την προκαλεί και πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή: με κάθε τι άλλο βέβαια εκτός από την εξόρυξη και νέων ορυκτών καυσίμων – κάθε τι άλλο δηλαδή εκτός από το να ενισχύουμε τη φωτιά κάτω από την κατσαρόλα μέσα στην οποία αρχίσαμε ήδη να σιγοβράζουμε.

https://antigoldgr.org/blog/2019/06/12/diylizontas-ta-kalamakia-kai-katapinontas-ta-geotrypana-slpiroes/

Και κλιματική αλλαγή δεν είναι απλά η παρατηρούμενη διαρκής αύξηση των τιμών των μέσων ετήσιων παγκόσμιων θερμοκρασιών. Είναι όλα τα καταστροφικά για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα που αυτή η μη ανακοπτόμενη αύξηση συνεπάγεται. Τα οποία αποτελούν όχι πλέον φανταστικά σενάρια αλλά μια εξελισσόμενη ζοφερή πραγματικότητα. Αμφισβητούμενη μόνο από τον Τράμπ, τον Μπολσονάρου, τρείς τέσσερις άλλους και τους λομπίστες των πετρελαϊκών εταιρειών. Που οι απόψεις και πράξεις τους ισοδυναμούν με την προτροπή: Γαία πυρί μειχθήτω.

Αξίζει λοιπόν τόσος κόπος και τόσα έξοδα για την εξασφάλιση εκείνου που αργά αλλά σταθερά μας σκοτώνει; Για ένα πουκάμισο όχι αδειανό αλλά ποτισμένο με το αίμα του Νέσσου. Αξίζει η φανατική προσήλωσή μας στη νέα αυτή Μεγάλη Ιδέα; Της οποίας την πατρότητα διεκδικεί ο Μελχισεδέκ των εξορύξεων παντός τύπου, ο εξ Αργολίδας Μανιάτης που δεν θέλει με κανένα τρόπο να του στερήσουν αυτή του την ένδοξη πατρότητα.

https://www.tovima.gr/2019/06/21/politics/maniatis-pseydomenos-mexri-telous-o-al-tsipras-gia-tis-ereynes-ydrogonanthrakon/

Επειδή όμως στον κόσμο που ζούμε πολλά μπορούν να συμβούν και άλλα τόσα να ανατραπούν η δε Μεγάλη Ιδέα των Εξορύξεων τελικά να μην υλοποιηθεί, θα πρέπει να έχουμε, όντας ένα αθεράπευτο μεγαλοϊδεατικό έθνος, και εναλλακτικές Μεγάλες Ιδέες να τις προβάλλουμε και υπηρετήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Σαν μια τέτοια, ως plan B, κατάλληλη και απόλυτα αξιόλογη για να παίξει αυτόν τον ρόλο είναι και

η εξής:

http://www.kathimerini.gr/1030239/article/epikairothta/politikh/nomika-akyrh-h-symfwnia-twn-prespwn

antigoldgr

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Το ηλιοβασίλεμα είναι ένα όμορφο θέαμα που μας εντυπωσιάζει ιδίως αν το απολαμβάνουμε από ψηλά σε κάποιο λόφο ή από τη θάλασσα. Ωστόσο, ο αστροναύτης Αλεξάντερ Γκερστ έχει καταγράψει το ηλιοβασίλεμα υπό μια οπτική που ελάχιστοι θα έχουν την τύχη να απολαύσουν.

Ο Γκερστ πέρασε περισσότερο χρόνο στο διάστημα από ό, τι οποιοσδήποτε άλλος ενεργός αστροναύτης της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο διάστημα και συγκεκριμένα το 2018 απαθανάτισε τη μαγική στιγμή του ηλιοβασιλέματος.

Από τη μια πλευρά, ο πλανήτης είναι κρυμμένος στο σκοτάδι κι από την άλλη, «λούζεται» με το λαμπρό φως του ήλιου. Η φωτογραφία του Γκερστ αποδεικνύει πώς το ηλιοβασίλεμα είναι το όριο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

(Πηγή: perierga.gr)

Οι πληθυσμοί των εντόμων σε παγκόσμιο επίπεδο παρουσιάζουν τέτοια σημεία κατάρρευσης που πολλοί επιστήμονες υπολογίζουν ότι το 40% των ειδών θα έχουν εξαφανιστεί μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Πρόκειται για μια εξέλιξη με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο για την επιβίωση άλλων ειδών ζώων και φυτών όσο και για την ίδια την ανθρωπότητα.

Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες στα χερσαία οικοσυστήματα πιο ευάλωτα εμφανίζονται τα λεπιδόπτερα, τα υμενόπτερα και τα κολεόπτερα, ενώ τέσσερις μεγάλες υδρόβιες τάξεις – τα οδοντόγναθα, τα πλεκόπτερα, τα τριχόπτερα και τα εφημερόπτερα – έχουν ήδη χάσει ένα σημαντικό ποσοστό ειδών.

Το ποσοστό μείωσης σε επιλεγμένους παγκόσμιους πληθυσμούς εντόμων είναι:

• Τριχόπτερα: 68%
• Πεταλούδες: 53%
• Σκαθάρια: 49%
• Μέλισσες: 46%
• Λιβελούλες: 37%
• Μύγες: 25%

Οι ειδικοί κάνουν λόγο για μια πρωτοφανή εξαφάνιση ειδών και τη συγκρίνουν με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν είναι το μέγεθος που μετράει, αλλά η θέση και ο ρόλος του κάθε είδους στη διατροφική αλυσίδα και στη βιωσιμότητα των οικοσυστημάτων.

Είναι ένας κύκλος που όσο ήταν ισορροπημένος είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίζει την επιβίωση ζώων και φυτών. Τις τελευταίες δεκαετίες η ισορροπία έχει διαταραχθεί, ο κύκλος έχει γίνει φαύλος και η εξαφάνιση ενός είδους οδηγεί στην εξαφάνιση άλλων ειδών ή στην επικράτηση ειδών που προσαρμόζονται πιο εύκολα και καταλαμβάνουν το κενό που αφήνουν πίσω τους τα εξαφανισθέντα.

Τα έντομα αποτελούν βασικό κρίκο στη διατροφική αλυσίδα σχεδόν σε όλα τα οικοσυστήματα. Τα φυτοφάγα έντομα μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε βιομάζα – το θεμέλιο των περισσότερων χερσαίων τροφικών δικτύων. Αυτά τα φυτοφάγα έντομα γίνονται στη συνέχεια τροφή σαρκοφάγων εντόμων, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούν τροφή για μεγαλύτερα ζώα. Η εξαφάνιση των εντόμων συνιστά έτσι απειλή για όλα τα πλάσματα στο οικοσύστημα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι κύριοι παράγοντες που οδηγούν στη μείωση των ειδών είναι, κατά σειρά σημασίας, η απώλεια οικοσυστημάτων λόγω της εντατικής γεωργίας και της αστικοποίησης, η ρύπανση, κυρίως από συνθετικά φυτοφάρμακα και λιπάσματα, διάφοροι βιολογικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των παθογόνων και των εισαχθέντων ειδών και τέλος η κλιματική αλλαγή.

Ο τελευταίος αυτός παράγοντας είναι ιδιαίτερα σημαντικός στις τροπικές περιοχές, αλλά επηρεάζει και είδη σε ψυχρότερα κλίματα και σε ορεινές τοποθεσίες εύκρατων ζωνών.

Η εισαγωγή νέων κατηγοριών εντομοκτόνων τα τελευταία 20 χρόνια, όπως τα νεονικοτινοειδή, είχε ιδιαίτερα επιζήμιες συνέπειες.

Σύμφωνα με την Greenpeace, πάνω από το 35% της παγκόσμιας παραγωγής τροφής εξαρτάται από τα έντομα-επικονιαστές. Στην Ευρώπη μόνο, περισσότερα από 4.000 είδη φυτών μεγαλώνουν χάρη στην ακούραστη δουλειά των μελισσών.

Οι ερευνητές συνιστούν ριζικές αλλαγές στις γεωργικές πρακτικές, ιδίως τη σοβαρή μείωση της χρήσης φυτοφαρμάκων και την αντικατάστασή της με περισσότερο αειφόρες οικολογικές πρακτικές, προκειμένου να επιβραδυνθούν ή να αντιστραφούν οι τρέχουσες τάσεις, και να επιτραπεί η ανάκαμψη των πληθυσμών που ακολουθούν φθίνουσα πορεία, διαφυλάσσοντας τις ζωτικές υπηρεσίες που παρέχουν στο οικοσύστημα.

Επιπλέον, προτείνουν την εφαρμογή αποτελεσματικών τεχνολογιών αποκατάστασης για τον καθαρισμό της ρύπανσης των υδάτων, τόσο σε γεωργικό όσο και σε αστικό περιβάλλον.

(Πηγή: tovima.gr)

Δραματικές είναι οι συνθήκες νοσηλείας στα περισσότερο νοσοκομεία της χώρας, με τους ασθενείς να “βράζουν” από την υπερβολική ζέστη καθώς τα κλιματιστικά είναι εκτός λειτουργίας.

Μεγάλα τμήματα των νοσοκομείων, ΚΑΤ, Έλενα και του Γενικού Κρατικού της Νίκαιας έχουν μετατραπεί, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΑΝΤ1 σε “φούρνους” αφού δεν λειτουργούν τα κλιματιστικά.

Ίδια η κατάσταση και στο νοσοκομείο της Τρίπολης όπου οι ασθενείς προσπαθούν να δροσιστούν με ανεμιστήρες και βεντάλιες.

(Πηγή: news247.gr)

Συντάκτης: Π.Γιούλτση

Σε κατάσταση επιφυλακής βρίσκονται οι υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για το ενδεχόμενο εκδήλωσης κρουσμάτων του Δυτικού Νείλου. Ο προϊστάμενος της Γενικής Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας, Σοφοκλής Κουρτίδης, επισήμανε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κρούσμα του ιού σε άνθρωπο, ούτε έχει εντοπιστεί μολυσμένο κουνούπι, στις ειδικές παγίδες όπου τα έντομα «συλλαμβάνονται» για να εξεταστούν, στη συνέχεια, σε διαπιστευμένα εργαστήρια.

Από την πλευρά της, η υπεύθυνη του Εθνικού Κέντρου Αναφοράς Αρμποϊών και πρόεδρος της επιστημονικής ομάδας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονία για την καταπολέμηση των κουνουπιών, καθηγήτρια μικροβιολογίας της Iατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Άννα Παπά, ανέφερε ότι δεν υπήρξε ακόμη κρούσμα του ιού του Δυτικού Νείλου, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη. Σημείωσε ότι πέρσι η εμφάνιση του ιού είχε γίνει πολύ νωρίτερα από ό,τι συνήθως και χαρακτήρισε το 2018 ως «τη χρονιά του Δυτικού Νείλου», καθώς ο αριθμός των κρουσμάτων σε όλη την Ευρώπη σημείωσε ρεκόρ και διαμορφώθηκε 7,2 φορές σε υψηλότερα επίπεδα από ό,τι τις προηγούμενες χρονιές. 

«Πέρσι υπήρξαν κρούσματα σε περιοχές της Ευρώπης πολύ βορειότερες, ενώ καταγράφηκε περιστατικό ακόμη και στη Γερμανία» υπογράμμισε μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. Στο ερώτημα αν μετά από μια περίοδο έξαρσης του ιού αναπτύσσονται αντισώματα στον άνθρωπο ή τα ζώα και μειώνονται οι πιθανότητες για μεγάλο αριθμό κρουσμάτων, η κα Παπά απάντησε λέγοντας: «στη φύση ο ιός κυκλοφορεί μεταξύ πτηνών και κουνουπιών. Όταν υπάρχει μια μεγάλη επιδημία, μετά υπάρχει μια ανοσία στα πτηνά που προφυλάσσουν και σταματούν τον κύκλο ζωής του ιού. Οι άνθρωποι αποκτούν κάποια ανοσία αλλά δεν είναι αρκετή για να σταματήσει μια επιδημία, γι’ αυτό και δεν πρέπει ποτέ να επαναπαυόμαστε, αλλά χρειάζεται να λαμβάνουμε συστηματικά μέτρα προστασίας από τα κουνούπια». Σχολίασε, άλλωστε, ότι μετά την επιδημία του 2010 στη βόρεια Ελλάδα δεν σημειώθηκαν κρούσματα τις επόμενες χρονιές.

Για τη φετινή χρονιά είπε ότι σαφής εικόνα για τον ιό θα υπάρχει στα μέσα με τέλη Ιουλίου, οπότε συνήθως το πρόβλημα είναι εντονότερο, αναφέρθηκε στις καιρικές συνθήκες που επηρεάζουν την εμφάνιση του ιού και τόνισε ότι οι βροχές γενικά αυξάνουν τους πληθυσμούς των κουνουπιών.

«Φέτος είχαμε λιγότερες βροχές από πέρσι και για την ώρα τα επίπεδα της βροχόπτωσης φαίνονται χαμηλότερα από πέρσι. Ωστόσο οι ειδικοί δεν μπορούν να μας δώσουν πρόβλεψη για όλο το καλοκαίρι» επισήμανε από την πλευρά του ο κ. Κουρτίδης. Διαβεβαίωσε δε, ότι το πρόγραμμα καταπολέμησης των κουνουπιών βρίσκεται σε εξέλιξη, παρεμβάσεις γίνονται και στο έδαφος και με πτήσεις ελικοπτέρων, ενώ παράλληλα οι αρμόδιες υπηρεσίες ενημερώνουν τον κόσμο για τα μέτρα πρόληψης που μπορούν και πρέπει να λαμβάνουν.

Σημειώνεται ότι σε λειτουργία βρίσκεται η τηλεφωνική γραμμή εξυπηρέτησης του κοινού για τα κουνούπια. Οι πολίτες μπορούν να καλούν τις εργάσιμες ημέρες και ώρες στο 800 11 24424 χωρίς χρέωση. 

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Σε κατάσταση συναγερμού η χώρα

Οι αρχές της Ονδούρας κήρυξαν χθες Τρίτη σε κατάσταση συναγερμού όλη την επικράτεια στην προσπάθειά τους να περιορίσουν την επιδημία δάγκειου πυρετού που πλέον έχει στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 44 ανθρώπους από την αρχή της χρονιάς, γνωστοποίησε η κυβέρνηση.

«Ενεργοποιούμε όλους τους κυβερνητικούς και μη κυβερνητικούς θεσμούς για να τεθεί σε εφαρμογή σειρά μέτρων» εναντίον του φορέα της ασθένειας, του κουνουπιού-τίγρη (Aedes aegypti), τόνισε η υπουργός Υγείας Άλμπα Φλόρες κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε.

Ανάμεσα σε αυτά τα μέτρα, τα οποία θα εφαρμοστούν σε 298 δήμους, είναι ιδίως η εξάλειψη των τόπων αναπαραγωγής αυτού του κουνουπιού, σε λιμνάζοντα νερά.

Το 2019, ο δάγκειος πυρετός προκάλεσε τον θάνατο 44 ανθρώπων και θεωρήθηκε πιθανή αιτία θανάτου άλλων 35, διευκρίνισε ο Γουστάβο Ουρμπίνα, αξιωματούχος αρμόδιος για την επιδημιολογική επιτήρηση. Συνολικά, καταγράφηκαν «15.406 κρούσματα δάγκειου πυρετού», εκ των οποίων 5.032 σοβαρά, απαρίθμησε.

Η Ονδούρα αναμένει τους επόμενους τρεις μήνες να σημειωθούν βροχοπτώσεις, που ίσως επιδεινώσουν την κατάσταση, δημιουργώντας περισσότερους τόπους αναπαραγωγής των κουνουπιών-φορέων, προειδοποίησε αξιωματούχος της κυβέρνησης αρμόδιος για την αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων, ο Κάρλος Κορδέρο.

Το 2010, χρονιά που εκδηλώθηκε η χειρότερη επιδημία δάγκειου πυρετού στα χρονικά, έχασαν τη ζωή τους 83 άνθρωποι, κατά επίσημες στατιστικές.

(Πηγή: alfavita.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Συντάκτης: Τάσος Σαραντής

Το WWF Ελλάς επισημαίνει ότι η θαλάσσια περιοχή που παραχωρήθηκε σε πετρελαϊκές εταιρείες, με βαρύ μάλιστα ιστορικό ρύπανσης, αποτελεί ένα παγκόσμιας οικολογικής αξίας οικοσύστημα που απειλείται ήδη από το πρώτο κιόλας στάδιο των σεισμικών υποθαλάσσιων ερευνών.

Μπορεί το πανηγυρικό κλίμα να επικράτησε στην εκδήλωση για την παραχώρηση του δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων μιας τεράστιας θαλάσσιας έκτασης 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων γύρω από την Κρήτη, αλλά οι κίνδυνοι που ενέχει αυτή η παράδοση γίνονται ορατοί αν αναλογιστεί κανείς ότι τον έλεγχο αυτής της περιοχής τον αναλαμβάνουν πετρελαϊκές εταιρείες με βαρύ ιστορικό ρύπανσης. Και υπεύθυνες για μερικές από τις πιο καταστροφικές πετρελαιοκηλίδες στην παγκόσμια ιστορία.

Όπως επισημαίνει το WWF Ελλάς, η θαλάσσια περιοχή που παραχωρήθηκε στην Κρήτη αποτελεί ένα παγκόσμιας οικολογικής αξίας οικοσύστημα που απειλείται ήδη από το πρώτο κιόλας στάδιο των σεισμικών υποθαλάσσιων ερευνών, καθώς αυτές γίνονται με την πρόκληση τεράστιας έντασης ήχων που αποπροσανατολίζουν, παρεμποδίζουν και πολλές φορές οδηγούν σε θάνατο παγκοσμίως σπάνια θαλάσσια θηλαστικά και κητώδη που ζουν στην περιοχή (π.χ. φυσητήρες, δελφίνια).

Πέραν αυτού, ασφαλείς σεισμικές έρευνες και ασφαλείς εξορύξεις δεν υπήρξαν ποτέ και πουθενά, κάτι που καταδεικνύουν τόσο η διεθνής επιστημονική κοινότητα όσο και η διεθνής βιβλιογραφία και επιβεβαιώνουν οι αριθμοί.

Μέσα στην περίοδο 1992-2015, στα πιο τεχνολογικά προηγμένα και ισχυρά θεσμικά κράτη της Βόρειας Θάλασσας, σημειώθηκαν 4.445 διαρροές υδρογονανθράκων και πετρελαιοκηλίδες. Φανταστείτε τι θα μπορούσε να συμβεί στη θεσμικά ασθενέστερη Ελλάδα, όπου η περιβαλλοντική νομοθεσία ήδη καταστρατηγείται προς όφελος της πετρελαϊκής βιομηχανίας.

Είναι ενδεικτικό ότι, παρά τις σοβαρότατες επιπτώσεις τους στα θαλάσσια είδη, το κράτος απαλλάσσει τις πετρελαϊκές επιχειρήσεις από την υποχρέωση εκπόνησης της κρίσιμης Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το στάδιο των σεισμικών ερευνών, ακόμα και όταν αυτές γίνονται μέσα σε προστατευόμενες περιοχές Natura.

Στα ασυνήθιστα μεγάλα βάθη στα οποία βρίσκονται τα θαλάσσια «οικόπεδα» που παραχωρήθηκαν στην Κρήτη, είναι αδύνατον να εξαλειφθεί το ρίσκο ατυχημάτων για τέτοιου τύπου εξορύξεις. Οπως επισημαίνει το WWF, ο ίδιος ο πρόεδρος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων, Γ. Μπασιάς, σχολιάζοντας τα ασυνήθιστα μεγάλα βάθη των οικοπέδων της Κρήτης (ξεπερνούν τα 3.000 μέτρα), σημείωσε μόλις πριν από λίγους μήνες πως «η τεχνολογία στο συγκεκριμένο κομμάτι δεν έχει προχωρήσει ακόμα αρκετά».

Με άλλα λόγια, η θαλάσσια περιοχή της Κρήτης μετατρέπεται, με την ευλογία της κυβέρνησης, σε ένα «τεχνολογικό πείραμα» υπερβαθέων εξορύξεων.

Σε όλα αυτά, θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ένα μόνο ατύχημα στη θαλάσσια περιοχή της Κρήτης αρκεί για να συρρικνώσει το εισόδημα και τις θέσεις εργασίας των παράκτιων κοινοτήτων, καθώς σχεδόν το 50% της οικονομίας του νησιού εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα από τον εισερχόμενο τουρισμό. Σύμφωνα με μελέτη του WWF, έως και 44.000 θέσεις εργασίας θα χάνονταν εν μιά νυκτί.

Το WWF Ελλάς δηλώνει ότι θα εξαντλήσει κάθε νόμιμο μέσο για να σταματήσει αυτά τα επιβλαβή έργα. Πρόσφατα, το WWF Ελλάς, η Greenpeace και το Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος κατέθεσαν αίτηση ακύρωσης κατά της περιβαλλοντικής έγκρισης των παραχωρήσεων στην Κρήτη.

(Πηγή: efsyn.gr)

Δικαστήριο της Σικελίας αποφάσισε να άρει την εντολή κατ’ οίκον περιορισμού που είχε επιβληθεί στην πλοίαρχο Κάρολα Ράκετε, του πλοίου Sea-Watch 3, η οποία συνελήφθη αφού μετέφερε δεκάδες Αφρικανούς μετανάστες στην Ιταλία αψηφώντας τον θαλάσσιο αποκλεισμό, ανάφερε μια δικαστική πηγή.

Ο υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας Ματέο Σαλβίνι απάντησε πως ήλπιζε για μια σκληρότερη απάντηση από το δικαστικό σύστημα της χώρας του, υποσχέθηκε, ωστόσο, ότι θα απελάσει όσο το δυνατόν συντομότερα την 31χρονη Γερμανίδα πλοίαρχο.

Η Ράκετε κατηγορείται ότι έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές τεσσάρων αστυνομικών που επέβαιναν σε ένα πλοίο της ιταλικής ακτοφυλακής, καθώς αψήφησε τις εντολές του πολεμικού ναυτικού και εισήλθε στο λιμάνι της Λαμπεντούζας με το πλοίο της, της μκο Sea-Watch.

Η δικαστίνα Αλεσάντρα Βέλα απεφάνθη χτες ότι η Ράκετε δεν παραβίασε κανέναν νόμο, επισημαίνοντας ότι ανταποκρίθηκε στο καθήκον της να προστατεύει ανθρώπινες ζωές.

Η απόφαση του Ιταλικού δικαστηρίου θεωρείται πλήγμα στον υπουργό Εσωτερικών, Ματέο Σαλβίνι, που ζητούσε επίμονα την καταδίκη της.

Η Ρακέτε αντιμετωπίζει ακόμα κατηγορία για συνέργεια σε παράνομη διακίνηση μεταναστών.

Η υπόθεσή της έχει προκαλέσει διπλωματική ρήξη μεταξύ Ρώμης και Βερολίνου και υπογραμμίζει την αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει συνεκτικά το ζήτημα της μετανάστευσης.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Ένα σημαντικό μηχανισμό που ελέγχει τις αναπτυξιακές διεργασίες που ρυθμίζουν τη διαφοροποίηση των βλαστοκυττάρων, ανακάλυψαν ερευνητές του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας του Ιδρύματος Τεχνολογίας Έρευνας.

Ειδικότερα, αύξηση της μιτοχονδριακής λειτουργίας αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα διαφοροποίησης, αλλά και ανεξέλεγκτου κυτταρικού πολλαπλασιασμού, που μπορεί να οδηγήσει σε δημιουργία όγκων και καρκινογένεση.

Σε αντίθεση με τα σωματικά κύτταρα, τα βλαστοκύτταρα είναι πρακτικά αθάνατα και, μεταξύ άλλων, ως κύτταρα του αναπαραγωγικού συστήματος, εκπληρώνουν ένα σημαντικό ρόλο, την αξιόπιστη μεταφορά του γενετικού υλικού (DNA) στο διηνεκές.

Η έρευνα στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας (ΙΜΒΒ) του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύονται στο έγκριτο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Cell Death and Differentiation (Nature Press), συνδέει τη μιτοχονδριακή λειτουργία και ενεργότητα με τη διαφοροποίηση των βλαστικών κυττάρων στο νηματώδη Caenorhabditis elegans.

Τα μιτοχόνδρια είναι κυτταρικά οργανίδια που επιτελούν κρίσιμες λειτουργίες, με γνωστότερη την παραγωγή ενέργειας στα ευκαρυωτικά κύτταρα.

Οι ερευνητές του ΙΜΒΒ, Δρ. Νικόλαος Χαρμπίλας και Δρ. Νεκτάριος Ταβερναράκης (Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και Πρόεδρος του ΙΤΕ), έδειξαν ότι η καταστολή της μεταγραφής του μιτοχονδριακού γονιδιώματος (mtDNA) προκαλεί ανάπτυξη όγκων, μέσω ανεξέλεγκτης διαφοροποίησης των βλαστοκύτταρων του αναπαραγωγικού συστήματος, εξαιτίας της αδυναμίας παραγωγής ωοκυττάρων.

Η ενδελεχής μελέτη των μιτοχονδρίων των αναπαραγωγικών κυττάρων αποκάλυψε ότι η μορφολογία και η λειτουργία των οργανιδίων αλλάζουν κατά τη διαδικασία της διαφοροποίησης.

Τα μιτοχόνδρια αυτά, σε αντίθεση με τα οργανίδια των αδιαφοροποίητων βλαστικών κυττάρων, εμφανίζουν χαρακτηριστικά λειτουργικής ωρίμανσης, όπως για παράδειγμα αυξημένη παραγωγή ενέργειας, καθώς και ενισχυμένη παραγωγή οξειδωτικών παραγόντων όπως οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου (ROS).

Η διαδικασία της μιτοχονδριακής ωρίμανσης στα ωοκύτταρα ρυθμίζεται από σήματα προερχόμενα από άλλα κύτταρα του αναπαραγωγικού συστήματος όπως τα σπερματοκύτταρα , τα οποία προωθούν την ωογένεση και την ωορρηξία (ovulation)

(Πηγή: ertopen.com)

Η Ελλάδα είναι πλέον γερασμένη καθώς το 22% σχεδόν των κατοίκων της είναι πλέον άνω των 65 ετών και το ποσοστό των 85+ εγγίζει το 3,5% (μόλις 0,04% το 1951).

Η Ελλάδα είναι πλέον γερασμένη καθώς το 22% σχεδόν των κατοίκων της είναι πλέον άνω των 65 ετών και το ποσοστό των 85+ εγγίζει το 3,5% (μόλις 0,04% το 1951). Ταυτόχρονα για πρώτη φορά στη δημογραφική ιστορία μας, ο πληθυσμός των ατόμων ηλικίας 0-14 ετών από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 υπολείπεται αυτού των 65 ετών και άνω (το 2018 οι 65 ετών και άνω είναι κατά 800.000 περισσότεροι από τα άτομα 0-14 ετών).

Πρόκειται για στοιχεία έρευνας του Βύρωνα Κοτζαμάνη, καθηγητή Δημογραφίας και Δ/ντή του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που δημοσιευθήκαν στο 35ο τεύχος των «Δημογραφικών Νέων» με τίτλο «Ελλάδα, δημογραφικές εξελίξεις και δημογραφικές προκλήσεις» που εκδίδεται από το ΕΔΚΑ. Έχουμε ταυτόχρονα, αναφέρεται στην δημοσίευση αυτή, μια υπερ-συγκέντρωση του πληθυσμού σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο τμήμα της συνολικής επιφάνειας της χώρας μας καθώς σχεδόν 3 στους 4 κατοίκους ζουν πλέον στις μητροπολιτικές περιοχές Αθηνών και Θεσσαλονίκης και σε μια δεκάδα μεγάλων αστικών κέντρων (και την άμεση περιφέρειά τους), οι δε τάσεις εξόδου από τα αστικά κέντρα την περίοδο της κρίσης, ακόμη και αν ενισχυθούν με κάποια μέτρα (ενίσχυση π.χ. νέων για εγκατάσταση και δραστηριοποίησή τους στον ύπαιθρο χώρο), δεν πρόκειται να αλλάξουν ριζικά τον πληθυσμιακό χάρτη της Ελλάδας άμεσα τις επόμενες δεκαετίες.

Ειδική αναφορά ο κ. Κοτζαμάνης κάνει στις αλλαγές της δομής των νοικοκυριών και των οικογενειών μας, που, όπως αναφέρει έχουν αλλάξει ριζικά καθώς:

«Η μείωση της γαμηλιότητας και της γεννητικότητας/γονιμότητας, η αύξηση των εκτός γάμου γεννήσεων και των διαζυγίων και η ανάδειξη νέων μορφών συμβίωσης (βλ. σύμφωνα συμβίωσης) συρρίκνωσαν όχι μόνον τον αριθμό των πολυμελών και των διευρυμένων νοικοκυριών αλλά και αυτόν των πολυτέκνων οικογενειών καθώς οι τρίτες και τέταρτες γεννήσεις από το 15% και 25% του συνόλου των γεννήσεων στις αρχές της δεκαετίας του ’50, αποτελούν σήμερα αντίστοιχα το 10% και 8%. Η μικρή σε μέγεθος πυρηνική οικογένεια που προκύπτει από γάμο είναι μεν κυρίαρχη ακόμη, το ποσοστό όμως των ζευγαριών που συμβιώνουν χωρίς γάμο αυξάνεται σταθερά, όπως αυξάνεται τόσο το ποσοστό των παιδιών που ζει με γονείς που δεν έχουν ποτέ παντρευτεί όσο και οι συμβιώσεις με σύμφωνο οι οποίες ξεπερνούν πλέον τις 4.000 (μια συμβίωση σχεδόν ανά 10 πρώτους γάμους)».

Αυξάνεται επίσης, αναφέρει ο ίδιος, τόσο το πλήθος των μονογονεϊκών οικογενειών που αποτελούνται συνήθως από γυναίκες (απόρροια της αύξησης των διαζυγίων και των εκτός γάμου γεννήσεων που από 2% το 1990 εγγίζουν πλέον το 10%) όσο και ο αριθμός των άτεκνων ατόμων (πάνω από το 20% σχεδόν των γυναικών που γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 δεν θα αποκτήσουν ένα παιδί). Τέλος τις τελευταίες δεκαετίες, αναφέρει ο ίδιος, αυξάνεται και η μέση ηλικία όσων γυναικών αποκτούν ένα πρώτο παιδί (άνω των 31 ετών το 2018 έναντι 26 ετών στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και 29 ετών την δεκαετία του 1950) ενώ ταυτόχρονα άλλαξε ριζικά και η κατανομή των γεννήσεων ανά ηλικία της μητέρας καθώς, ενώ τέσσερις δεκαετίες πριν 1 στις 2 γεννήσεις προέρχονταν από μητέρες μεγαλύτερες των 30 ετών, σήμερα, το αυτό ισχύει για 2 στις 3 γεννήσεις.
Επομένως, διαπιστώνει ο κ. Κοτζαμάνης, οι οικογενειακές δομές μας σήμερα διαφοροποιούνται σημαντικά αυτών του πρόσφατου παρελθόντος, και κατ’ επέκταση, τα νέα οικογενειακά πρότυπα που αναδύονται δεν είναι δυνατόν να μην λαμβάνονται υπόψη στον σχεδιασμό και την υλοποίηση των προτεραιοτήτων στη διαμόρφωση της όποιας δημογραφικής πολιτικής.

Όσον αφορά το μέλλον, ο καθ. της Δημογραφία και Δ/ντής του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ) του Παν. Θεσσαλίας αναφέρει ότι:

• Το 2035 το ποσοστό των > 65 ετών και των >85 ετών στον συνολικό πληθυσμό αναμένεται να κυμανθεί γύρω από το 27,5% για τους πρώτους και το 4,3% για τους δεύτερους, ενώ τα ποσοστά των νέων (0- 14 και 0-18 ετών) αντίστοιχα θα κυμανθούν από 11,0% έως 12,4% και από 15,8% έως 14,2%.

• Το 2050 το ποσοστό των > 65 ετών και των >85 ετών στον συνολικό πληθυσμό (22% και 3,5% το 2019) αναμένεται να κυμανθεί από 33,1% έως 30,3% για τους πρώτους και 6,5%-4,9% για τους δεύτερους, ενώ τα ποσοστά των νέων (0- 14 ετών και 0-18 ετών) από 14,8% έως 12,0% για τους πρώτους και από 19% έως 15,4% για την δεύτερη ομάδα αντίστοιχα.

Η συρρίκνωση του συνολικού πληθυσμού που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια των δημογραφικών προβολών και η συνεχιζόμενη γήρανσή του, επισημαίνει ο κ. Κοτζαμάνης, αναμένεται να επηρεάσουν και τον πληθυσμό εργάσιμης ηλικίας ο οποίος θα φθίνει συνεχώς, για να αναφέρει ότι «το 2035 το ποσοστό των 15-64 στο συνολικό πληθυσμό (65% το 2015) θα μειωθεί στο 60% έως 61% το 2035 και θα κυμανθεί γύρω από το 55% 2050. Η μείωση του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας επιταχύνεται σε όλα τα σενάρια δημογραφικών προβολών μετά το 2030, η επιτάχυνση δε αυτή οφείλεται κυρίως σε δυο λόγους: στην προοδευτική είσοδο στην ομάδα του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας των ολιγοπληθών γενεών >2010 και στην προοδευτική έξοδο από την ομάδα αυτή των πολυπληθέστερων γενεών της εικοσαετίας 1955 -1975. Η προαναφερθείσα μείωση θα επηρεάσει προφανώς και τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό (4,6 εκατ. σήμερα), ο οποίος ενδέχεται το 2035 να υπολείπεται, (ευνοϊκότερο/ δυσμενέστερο σενάριο) κατά 0,5-1 εκατ., το δε 2050 κατά 1,1 -1,7 εκατ.».

Συμπερασματικά, τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κοτζαμάνης «οι επιπτώσεις των αλλαγών που έχουν ήδη γίνει -αλλά και αυτών που αναμένονται-, είναι πολλαπλές, και έχουν αρχίσει ήδη να μας προβληματίζουν. Αρχίζουμε, έστω και καθυστερημένα, να καταλαβαίνουμε ότι η Δημογραφία αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για το μέλλον μας, παράγοντα που δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να υποτιμούμε. Το “δημογραφικό” είναι σήμερα μια από τις μεγάλες προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και οι έχοντες την ευθύνη σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων σε πλήθος πεδίων σε εθνικό και περιφερειακό-τοπικό επίπεδο δεν είναι δυνατόν να παραμένουν θεατές των δημογραφικών μας εξελίξεων και να μην έχουν σαφή εικόνα για τις επερχόμενες αλλαγές και για τις επιπτώσεις τους. Εξ ου και η αναγκαιότητα της διαμόρφωσης μιας συνεκτικής δημογραφικής πολιτικής, που απαιτεί -εκτός των άλλων- και την ενίσχυση της δημογραφικής έρευνας καθώς, αν η γνώση αναδεικνύει προβλήματα, η αγνοία δεν μπορεί να τα λύσει».

(Πηγή: skai.gr)

Το διάσημο λιμάνι του Σίδνεϊ “σκεπάστηκε” από πυκνή ομίχλη για δεύτερη φορά αυτόν τον μήνα. Τα εμβληματικά κτίρια όπως η Όπερα δεν φαίνονταν καν, αλλά και η Harbor Bridge “εξαφανίστηκε.

Η μειωμένη ορατότητα προκάλεσε καθυστερήσεις και ακυρώσεις στις πτήσεις από το αεροδρόμιο.

Δείτε το βίντεο:

(Πηγή: enikos.gr)

Συντάκτης: Γιώργος Κουβαράς

Στο ειδικό κατάστημα κράτησης νέων του Αυλώνα, παλαιότερα γνωστό ως φυλακές ανηλίκων, η καθημερινότητα είναι εξαιρετικά δύσκολη. Ιδιαίτερα με 37 βαθμούς Κελσίου όπως την Πέμπτη 27 Ιουνίου που επισκεφθήκαμε τις ιδιόμορφες φυλακές νεαρών κρατουμένων από 18-21 ετών.

Μικρά κελιά, μια παλιά υποδομή κτιρίων, συνωστισμός και ελλείψεις. Και σε αυτό το σωφρονιστικό περιβάλλον καλούνται να συμβιώσουν 250 περίπου κρατούμενοι και υπόδικοι 22 διαφορετικών εθνικοτήτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, 147 είναι αλλοδαποί κρατούμενοι. (77 κατάδικοι και 70 υπόδικοι) και περίπου 100 είναι οι νέοι ελληνικής υπηκοότητας

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι νέοι με πολύ σοβαρά κοινωνικά προβλήματα και σχεδόν πλήρη έλλειψη οικογενειακής συμπαράστασης. Κάποιες ομάδες όπως εκείνη των Αλγερινών βρίσκονται σε πλήρη εξαθλίωση χωρίς ούτε ένα ευρώ στην τσέπη. Πακιστανοί (38), Σύροι (24) Αφγανοί (21) Αλβανοί (15) ταμπουρώνονται πίσω από την εθνικότητα τους κάτι που η Διεύθυνση των φυλακών, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί προσπαθούν «να σπάσουν» επιχειρώντας να αναπτύσσουν σημαντικές δημιουργικές και πολιτιστικές δράσεις. Αυτό βοηθάει να συμβιώσουν ειρηνικά και να αποφεύγονται οι συγκρούσεις, εξηγούν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Φωτεινό σημείο στον Αυλώνα η λειτουργία των σχολείων. Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο που υπάγονται στο εθνικό σύστημα Παιδείας. Βρεθήκαμε στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα εκδηλώσεων για το τέλος της σχολικής χρονιάς με αφορμή την βράβευση νέων κρατουμένων από τον Κύκλο Ελλήνων Λογοτεχνών Δικαστών (ΚΕΛΔ). Πρόκειται για μια καινοτομία χωρίς άλλο προηγούμενο σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς για πρώτη φορά βραβεύτηκαν τρεις νεαροί κρατούμενοι από όλες τις σχολικές βαθμίδες για τα ποιήματά τους . Η θεσμοθέτηση του ετήσιου ποιητικού διαγωνισμού μεταξύ των νέων κρατουμένων αποφασίστηκε από τον ΚΕΛΔ τον Οκτώβριο του 2018.

Για το έτος 2018-2019 ο πρώτος ποιητικός διαγωνισμός, όπως τόνισε ο πρόεδρος του ΚΕΛΔ Δημήτρης Ορφανίδης είχε ως θέμα: «Η ψυχή μου κι εγώ» αφήνοντας τους νέους του Αυλώνα να περιγράψουν με στίχους την δικιά τους ψυχική κατάσταση «ενδοσκοπώντας τον εαυτό τους» μέσα από τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που έτσι ή αλλιώς δημιουργεί το κελί μιας φυλακής.

Σε ένα από τα ποιήματα που βραβεύτηκαν ένας νεαρός τέλειωνε άλλωστε το ποίημα του χωρίς αισιοδοξία. Μάλιστα ήταν ο μοναδικός που δεν δίστασε να διαβάσει ο ίδιος το ποίημα του στην εκδήλωση. «…Υστερόγραφο. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία …αλλά πεθαίνει».

Στον Μ. απάντησε αμέσως παραδίδοντας το βραβείο η γενική γραμματέας του ΚΕΛΔ Σοφία Λιγνού. «Όχι η ελπίδα να μην πεθαίνει, να ζει».

Αντίθετα ένα άλλο πιο αισιόδοξο ποίημα γραμμένο στα ρώσικα διάβασε ο κ. Ορφανίδης και στις δύο γλώσσες:

«O ήλιος να σε ραίνει. Η καρδιά σου να αγαπά. Θλίψη και συμφορές νίκες σου να γίνουν φωτεινές…Σου εύχομαι ευτυχία. Μείνε για πάντα όπως σε ξέρω, όμορφος, αγαπημένος και απλός».

Ο έφορος του κύκλου κ. Παπακώστας Βασίλης μίλησε στην εκδήλωση για την αντίδραση των δικών του παιδιών του όταν τους διάβασε τα ποιήματα των κρατουμένων υπογραμμίζοντας ότι συγκινήθηκαν περισσότερο από ότι με άλλα «φτασμένων ποιητών».

Ας σημειωθεί ότι πάντα σε συνεργασία με το διδακτικό προσωπικό των σχολείων του Αυλώνα και κυρίως με τον επικεφαλής, κο Πέτρο Δαμιανό, ο πρόεδρος του Κύκλου, κος Ορφανίδης Δημήτρης, η γγ Σοφία Λιγνού και ο Έφορος του Κύκλου Παπακώστας Βασίλης, επισκέφθηκαν τρεις φορές το σχολείο και συνομίλησαν με τους μαθητές για το θέμα του ποιητικού διαγωνισμού. Στον διαγωνισμό έλαβαν μέρος 12 μαθητές με ποιήματά τους, τα οποία βραβεύτηκαν με βραβείο και συμβολικό χρηματικό ποσό, το οποίο αθλοθετήθηκε όπως τόνισε ο κ. Ορφανίδης από την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, τρία ποιήματα ήτοι ένα από κάθε σχολική βαθμίδα .

Ο ΚΕΛΔ επιθυμεί πάντως όπως τονίστηκε, τα βραβεία αυτά να αποτελέσουν θεσμό και να δίνονται κάθε χρόνο ακόμη και αν αλλάξει το ΔΣ.

Ένα από τα βραβεία απέμεινε και ο γνωστός δημοσιογράφος, πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ κ. Πάνος Σόμπολος. Έτυχε όμως το βραβείο να το παραλάβει ο δάσκαλός του καθώς ο νεαρός είχε ήδη αποφυλακιστεί. Το γεγονός αυτό ο Πάνος Σόμπολος χαρακτήρισε πολύ σημαντικό και ευχήθηκε στον νεαρό να ενσωματωθεί γρήγορα στην κοινωνία να γυρίσει σελίδα στη ζωή του, να ξεχάσει ότι αρνητικό συνέβη και να ξεκινήσει αισιόδοξα καλώντας μάλιστα τους νεαρούς κρατούμενους φίλους του Αυλώνα να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Ας σημειωθεί ότι κορυφαία συγκινητική στιγμή στην εκδήλωση ήταν η ανακοίνωση της αποχώρησης του επί τριάντα χρόνια δασκάλου στον Αυλώνα κ. Νίκου Αρμένη που μετατίθεται σε άλλες φυλακές.

«Με φωνάζανε δάσκαλε, φίλε στην συνέχεια έγινα μπαμπάς, πατέρας και για να αστειευτώ λίγο μετά με φωνάζανε παππού…Θέλω και εύχομαι κάποτε όταν ξαναγυρίσω εδώ να χτυπάω το κουδούνι να μην ανοίγει κανείς και να γράφει από έξω κλειστό λόγω έλλειψης κρατουμένων» τόνισε με δάκρυα σχεδόν ο κ. Νίκος Αρμένης καταχειροκροτούμενος από όλους τους νέους και όχι μόνον της Αίθουσας.

Στην εκδήλωση μεταξύ των άλλων παραβρέθηκαν η Συνήγορος του Παιδιού, εκπρόσωποι του ΚΕΘΕΑ-Στροφή και πολλών άλλων οργανώσεων, εκπρόσωποι των υπουργείων Δικαιοσύνης και Παιδείας και πολλοί εθελοντές που προσφέρουν ηθική και υλική βοήθεια.

Παρουσιάσθηκαν επίσης πολλές δράσεις από τις ομάδες θεάτρου, μουσικής, χορού, εικαστικών δημιουργιών και φωτογραφίας.

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Οι κατσαρίδες αναπτύσσουν ολοένα και μεγαλύτερη αντίσταση στα εντομοκτόνα, κάτι που σημαίνει ότι σε λίγα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολο να εξολοθρευθούν με ψεκασμό, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Επιστήμονες στις ΗΠΑ, με επικεφαλής τον καθηγητή εντομολογίας Μάικλ Σαρφ του Πανεπιστημίου Πέρντιου της Ιντιάνα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Scientific Reports», σύμφωνα με το «Science», βρήκαν ότι οι κατσαρίδες τείνουν να γίνουν ανθεκτικές σχεδόν σε κάθε είδος χημικού εντομοκτόνου.

Μια θηλυκή κατσαρίδα μπορεί να γεννήσει δεκάδες απογόνους κάθε λίγους μήνες. Επειδή οι κατσαρίδες ζουν λίγο, περίπου 100 μέρες, η ανάπτυξη ανθεκτικότητας μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα, με τα πιο ανθεκτικά γονίδια να περνάνε στις επόμενες γενιές. Έτσι, αρκούν να επιβιώσουν λίγες μόνο κατσαρίδες από τα εντομοκτόνα, ώστε η επόμενη γενιά να κάνει… πάρτι. Ακόμη κι αν κανείς αλλάξει εντομοκτόνο, οι κατσαρίδες μάλλον θα είναι εκεί και την επόμενη μέρα.

Οι ερευνητές δοκίμασαν σε τρεις διαφορετικούς πληθυσμούς κατσαρίδων τρία διαφορετικά εντομοκοκτόνα (αμπαμεκτίν, βορικό οξύ και θειαμεθοξάμη) σε βάθος εξαμήνου. Διαπιστώθηκε ότι, άσχετα με το ποιο εντομοκτόνο χρησιμοποιήθηκε, ο αριθμός των κατσαρίδων ουσιαστικά έμεινε σταθερός ή και αυξήθηκε σε βάθος χρόνου, ακόμη και όταν χρησιμοποιήθηκαν τα τρία εντομοκτόνα όχι διαδοχικά, αλλά σε συνδυασμό.

Είναι ακόμη ασαφές πώς οι κατσαρίδες καταφέρνουν να εξελίσσονται τόσο γρήγορα, ώστε να αντέχουν τα νέα χημικά που τους ρίχνουν οι άνθρωποι. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι η μελέτη των βιοχημικών μηχανισμών των κατσαρίδων δεν έχει αποτελέσει μέχρι σήμερα επιστημονική προτεραιότητα.

(Πηγή: enikos.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

«Aπαγόρευση συνάθροισης» ήταν η αιτιολογία για την πρωτοφανή εισαγγελική εντολή απαγόρευσης εισόδου στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης όσων φορούσαν μπλουζάκια με το σύνθημα «SOS Χαλκιδική – ΟΧΙ στην Εξόρυξη Χρυσού», την πρώτη μέρα της δίκης του «Λάκκου Καρατζά».

Κατά το σκεπτικό της απόφασης, «η παρουσία ανθρώπων που φέρουν μπλούζες με ίδια διακριτικά νοείται ως συνάθροιση» και, ως τέτοια, απαγορεύεται. Και επειδή μια τέτοια απαγόρευση είναι δυνατή μόνο με την επίκληση κάποιου σοβαρού κινδύνου για τη δημόσια ασφάλεια, φαίνεται ότι κάποιος εισαγγελέας θεώρησε ότι οι άνθρωποι με τα μπλουζάκια «SOS Χαλκιδική» – αλλά και αυτά της ΒΙΟΜΕ με το εξ’ ίσου ενοχλητικό σύνθημα «Ο αγώνας γυρίζει το γρανάζι» – είναι, δυνητικά έστω, δημόσιοι κίνδυνοι.

Σοβαρολογούμε;

Το μπλουζάκι είναι μια δήλωση ταυτότητας, πίστης στους στόχους του κινήματος, αγώνα για τη σωτηρία του τόπου, για γη κι ελευθερία, για τα παιδιά και για το μέλλον. Είναι μια σιωπηρή δήλωση ενότητας και ομοψυχίας με αυτούς που δικάζονται γιατί στην πραγματικότητα δικαζόμαστε όλοι μας.

Ούτε στις εποχές της πιο άγριας καταστολής, ούτε το 2012, 2013, 2014 του Σαμαρά και του Δένδια δεν διανοήθηκε δικαστική αρχή να απαγορεύσει το μπλουζάκι-σύμβολο του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη. Ούτε τότε που οι δικαστικές αίθουσες Πολυγύρου και Θεσσαλονίκης ήταν ασφυκτικά γεμάτες από αυτά τα μπλουζάκια και ο έξω χώρος σείονταν από τα συνθήματα που φώναζαν χιλιάδες στόματα. Ούτε όταν πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε δίκες συναγωνιστών μας σε δικαστήρια περικυκλωμένα από κλούβες και φρουρούμενα από ΜΑΤ. Ούτε μία φορά, στα αμέτρητα δικαστήρια, συλλαλητήρια, δημόσιες παρεμβάσεις, όλα με αυτό το μπλουζάκι. Ούτε καν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, όπου μας είχαν φορτώσει ακόμα και την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης»!

Πόσο επικίνδυνο ή ενοχλητικό μπορεί να είναι ένα μπλουζάκι; διερωτάται η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης Ενάντια στην Εξόρυξη Χρυσού. Επικίνδυνο είναι αυτό που με αναίδεια συμβολίζει ακόμα και σήμερα το μπλουζάκι. Είναι η ιδέα ότι μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, μετά από τόσο κυνηγητό, τόση ποινικοποίηση, καταστολή, τρομοκράτηση, ξύλο, δικαστήρια, οικονομική αιμορραγία, συκοφάντηση, άγχος, ελπίδα, απογοήτευση, ο αγώνας αυτός ΑΝΤΕΧΕΙ.

(Πηγή: enallaktikos.gr με πληροφορίες από antigoldgr.org)