paidevo.gr

Υπάρχουν 58 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που δεν πηγαίνουν σχολείο. Λόγω της κακής ποιότητας της εκπαίδευσης, 250 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, τα περισσότερα από αυτά κορίτσια, δεν μπορούν να διαβάσουν ή να γράψουν, ακόμα και μετά τέσσερα χρόνια φοίτησης σε σχολεία.

Πρόκειται για κρίση της εκπαίδευσης, της ανάπτυξης και της ειρήνης, η οποία υπονομεύει την κοινωνική κατάσταση των κοινωνιών και παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, υπογράμμισε η Γενική Διευθύντρια της UNESCO, Ιρίνα Μπόκοβα παρουσιάζοντας τα στοιχεία αυτά σε διάλεξη, με θέμα το κληροδότημα του Νέλσον Μαντέλα στο Πανεπιστήμιο Άγιος Κλήμης της Αχρίδας στη Σόφια.

Η Γενική Διευθύντρια της UNESCO τόνισε ότι πρέπει να αναγνωριστεί το γεγονός ότι ο Μπαν Κι-Μουν είναι ο πρώτος Γενικός Γραμματέας στην ιστορία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που έθεσε την εκπαίδευση στην πολιτική ατζέντα του του ΟΗΕ.

Η UNESCO στηρίζει τα παιδιά στις εμπόλεμες ζώνες, όπως η Συρία, το Ιράκ και το Νότιο Σουδάν, όπου εκατομμύρια παιδιά αδυνατούν να πάνε στο σχολείο, όπως και άλλα παιδιά που δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο, για διάφορους λόγους, όπως η φτώχεια, οι κοινωνικές και θρησκευτικές διαφορές, πρόσθεσε.

Η Ιρίνα Μπόκοβα μίλησε για τη ζωή και το έργο του Μαντέλα ως Πρέσβη Καλής Θελήσεως της UNESCO, ο οποίος υποστήριξε την εκπαίδευση και έγινε σύμβολο της μάχης για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, όχι στη χώρα του, αλλά σε όλο τον κόσμο.

Ο Μαντέλα πέρασε 27 χρόνια στη φυλακή, αλλά όταν ελευθερώθηκε δεν ήταν πικραμένος. Έδειξε στους ανθρώπους ότι η απάντηση στη βία δεν θα πρέπει να είναι η βία, επειδή η ελευθερία και η δημοκρατία επιτυγχάνονται με τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την συγχώρεση, είπε η κ. Μπόκοβα, τονίζοντας ότι ο Νέλσον Μαντέλα επέλεξε τον δύσκολο δρόμο του διαλόγου και της αμοιβαίας κατανόησης.

Σήμερα, περίπου 1,5 δισ. άνθρωποι ζουν σε ασταθείς χώρες ή χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις και πολλοί από αυτούς είναι αντιμέτωποι με κρίση όσον αφορά το μέλλον – χωρίς προσωπικές και επαγγελματικές δεξιότητες, χωρίς θέσεις εργασίας, δήλωσε η Μπόκοβα. Σημείωσε, επίσης, ότι σε όλο τον κόσμο πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε ακραία φτώχεια και δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην υγεία.

(πηγή: enikos.gr)

Το 2014 υπήρξε το θερμότερο έτος παγκοσμίως μετά το 1891, όπως ανακοίνωσε πρώτη η Ιαπωνική Μετεωρολογική Υπηρεσία. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της, η μέση θερμοκρασία στη Γη πέρυσι ήταν μεγαλύτερη κατά 0,27 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τον μέσο όρο της περιόδου 1981-2010 και 0,05 βαθμούς πάνω από το προηγούμενο ρεκόρ του 2010.

Η ανακοίνωση επισημοποίησε το αναμενόμενο, καθώς τον Δεκέμβριο ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός, κάνοντας μια προκαταρκτική ανάλυση των μετεωρολογικών στοιχείων για την περίοδο Ιανουαρίου-Οκτωβρίου 2014, είχε εκτιμήσει ότι το περασμένο έτος προαλειφόταν να γράψει μετεωρολογική ιστορία.

Η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, που θα δημοσιοποιήσει τη δική της «ετυμηγορία» στις 16 Ιανουαρίου, αναμένεται να καταλήξει σε παρόμοιο συμπέρασμα, σύμφωνα με το “Nature”.

Οι υψηλές θερμοκρασίες του 2014 θεωρούνται αξιοσημείωτες, αν ληφθεί υπόψη ότι ουσιαστικά απουσίαζε το φαινόμενο του Ελ Νίνιο. Και στα τρία προηγούμενα έτη που είχαν καταγραφεί θερμοκρασίες-ρεκόρ (2010, 2005 και 1998), είχε συμβάλει σε αυτό το γεγονός ότι είχε εκδηλωθεί το Ελ Νίνιο, το οποίο τείνει να ανεβάζει την παγκόσμια θερμοκρασία, θερμαίνοντας τα επιφανειακά νερά του ανατολικού Ειρηνικού Ωκεανού.

Όμως, στο 2014, αν και οι θερμοκρασίες του Ειρηνικού υπήρξαν υψηλές, οι ατμοσφαιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν στο Ελ Νίνιο να εκδηλωθεί. «Είναι ασυνήθιστο να καταγράφεται ζέστη ρεκόρ σε ένα έτος χωρίς ισχυρό Ελ Νίνιο», δήλωσε ο κλιματολόγος του πανεπιστημίου Πρίνστον Μάικλ Οπενχάιμερ, πράγμα που, όπως είπε, αποτελεί άλλη μια υπενθύμιση πως η Γη θερμαίνεται με γοργό ρυθμό.

Το νέο ρεκόρ του 2014 έρχεται μετά από μια τουλάχιστον δεκαετία, στην οποία είχε καταγραφεί επιβράδυνση στην αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας, μια τάση που είχε ξεκινήσει το 1998. Μεταξύ 1951 και 2012 η μέση παγκόσμια θερμοκρασία αυξήθηκε κατά 0,12 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία, ενώ μεταξύ 1998 – 2012 η αύξηση ήταν μόνο 0,05 βαθμοί.

Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν πάντως ότι δεν υπήρξε στην πραγματικότητα ένα «διάλειμμα» στην άνοδο της θερμοκρασίας, απλώς θεωρούν ότι η αυξημένη θερμότητα «κρύβεται» όλα αυτά τα χρόνια στους βυθούς των ωκεανών, εκεί όπου η θερμοκρασία δεν μπορεί να μετρηθεί καλά.

(πηγή: briefingnews.gr)

“Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ’τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις- πλην ανατολικών- και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ’ ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι’ αμεριμνησία. Ούτε για τα παιδιά, δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι απόνα σπίτι που τις μέρες αυτές, δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση- ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αη Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ώ τότες τα πράγματα θάσαν καλύτερα.

Η γέννηση του Χριστού παραμένει πια μια επέτειος άγονη και χωρίς αίσθημα. Και η Αθήνα μας, σαν καπνιστό τσουκάλι οινομαγειρείου χωρίς φωτιά και θέρμανση, ζεί την αγιότητα των ημερών, σκυθρωπά, άχαρα και κουρασμένα. Οι δρόμοι σκοτεινοί, για οικονομία βέβαια ηλεκτρισμού, αλλά φαντάζουν απείρως σκοτεινότεροι έτσι καθώς περιέχουν ολοένα και περισσότερο, αναίδεια, αναπηρία και ανανδρία.

Η δυστυχία ολοφάνερη στα μάτια των γερόντων, που φεύγουν κάθε μέρα από κοντά μας θλιμμένοι κι απροστάτευτοι, γνωρίζοντας καλά πια πως γεννήσανε, λειψούς ανθρώπους και πολύ χιόνι, που ατέλειωτα θα τους σκεπάζει στους αιώνες. Τα κάλαντα, τα δώρα και οι αγιασμοί, δεν πείθουνε κανένα ότι προσφέρουνε αγάπη και παράδοση. Μόνο τα πρόσωπα μερικών παιδιών και μερικών γριών που περιφέρονται θλιμμένες, είναι ότι διαθέτει ο κόσμος μας, για ν’ αγαπάς τις μέρες τούτες.

Κι έτσι που ο μύθος των Χριστουγέννων έγινε δίσκος τουρισμού, ζωγραφική σε λαϊκή αγορά, σύνθημα αυτοκόλλητο σε πρακτορείο Προ-Πό, βγήκανε για σεργιάνι χιλιάδες αυτοκίνητα, να πουν τα κάλαντα τα εθνικά, τα θρησκευτικά και τα καταναλωτικά. Πόσο μας ξεκουράζει αυτό το ράντισμα πετρελαίου εις τας οδούς, για να στολίσουμε το σπίτι, για να φωτογραφίσουμε το στολισμένο κέντρο της πόλης, ν’ αφήσουμε τα δώρα μας στους τροχονόμους αστυνομικούς και τέλος να επιστρέψουμε κατάκοποι την μεσημβρία σπίτι μας, για το απαραίτητο και παραδοσιακό γεύμα παραμονής”.

———————-

Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 24 Δεκέμβρη 1978

Η γέννηση του Χριστού και οι αμαρτίες των νεαρών μαθητών όταν παραβιάζουν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας (απόσπασμα)

(πηγές: Τα σχόλια του τρίτου, Εκδόσεις Εξάντας – petros paraschis)

Παρακάτω ακολουθεί μια πραγματική έκθεση ενός μαθητή του Δημοτικού. Την έδωσε ή ίδια ή μητέρα του, ανώνυμα φυσικά, για να δείξει και στους άλλους γονείς πώς… απέχουν πολύ από τα παιδιά και πώς χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ή σχέση μεταξύ τους.

Το θέμα της έκθεσης ήταν: «Τι επιθυμώ πολύ και θα ζητούσα από τον Θεό να μου το δώσει». Η έκθεση του μαθητή είναι απλή, περιεκτική και κυρίως συγκλονιστική!

Τη δασκάλα πού την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγος της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε: «τι συμβαίνει;» Αυτή απάντησε: «Διάβασε αύτη την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου». Ο σύζυγος αφού τη διάβασε είπε: «Θεέ μου, το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!» Τότε η δασκάλα τον κοίταξε και είπε:

«Αυτή ή έκθεση είναι του γιου μας!..».

(πηγές: newsitamea.gr, περιοδικό «Η Δράσις μας», agiameteora.net)

Τα μεγαλύτερα θύματα σε έναν πόλεμο, είναι οι παιδικές ψυχές. Η Unicef ζήτησε από τα παιδιά της Γάζας να ζωγραφίσουν το μέλλον της χώρας και μέσα από τον πόνο και τη δυστυχία, δίνουν μία αισιόδοξη ακτίνα ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος.

Οι συγκρούσεις Γάζας και Ισραήλ μέχρι τώρα έχουν κοστίσει πάνω από 2000 ζωές, μεταξύ των οποίων 500 παιδιά, ενώ ανάμεσα στους συνολικά 10.000 τραυματίες, οι 3.000 ήταν παιδιά.

Πολλά παιδιά στη Γάζα έχουν χάσει μέλη της οικογένειάς τους στις συγκρούσεις. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 400.000 παιδιά δείχνουν ψυχολογικής δυσφορίας και η UNICEF προσπαθεί να τα βοηθήσει εκπαιδεύοντας πάνω από 12.000 δασκάλους προκειμένου να παρέχουν στα παιδιά την ψυχοκοινωνική υποστήριξη που πραγματικά χρειάζονται.

(πηγή: iefimerida.gr)

Τα παιδιά των φτωχών οικογενειών στις ΗΠΑ δεν έχουν επαρκή πρόσβαση στην εκπαίδευση, στο σύστημα Υγείας, ενώ εκτίθενται και σε περισσότερους περιβαλλοντικούς κινδύνους

Το 19,9% των παιδιών ζει σε συνθήκες φτώχειας – Στο 38% μεταξύ των μαύρων

Η αυξανόμενη κοινωνικο-οικονομική ανισότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες βάζει σε κίνδυνο τα πιο ευάλωτα μέλη της, τα παιδιά, αναφέρει σε άρθρο του στο «Project Syndicate» ο διάσημος οικονομολόγος, βραβευμένος με Νομπέλ Οικονομίας, Τζόζεφ Στίγκλιτζ. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την εικόνα της γης της επαγγελίας που φυλάσσουν σαν κόρη οφθαλμού, θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τη δίκαιη και ανοιχτόμυαλη μεταχείριση των παιδιών. Αντίθετα, είναι ένας φάρος αποτυχίας – που συμβάλλει στην επιδείνωση των δικαιωμάτων των παιδιών σε διεθνές επίπεδο» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Και μπορεί στις ΗΠΑ η κατάσταση των παιδιών να μην είναι η χειρότερη στον κόσμο, όμως η αντίθεση μεταξύ του πλούτου της χώρας και των συνθηκών στις οποίες ζουν πολλά παιδιά είναι τεράστια. Εκτιμάται ότι το 14,5% του συνολικού πληθυσμού στις ΗΠΑ ζει σε συνθήκες φτώχειας, ωστόσο το αντίστοιχο ποσοστό μεταξύ των παιδιών αγγίζει το 19,9%. Στις ανεπτυγμένες χώρες μόνο η Ρουμανία έχει υψηλότερο ποσοστό παιδικής φτώχειας. Το ποσοστό των ΗΠΑ είναι κατά δύο τρίτα υψηλότερο από εκείνο της Βρετανίας και τέσσερις φορές το ποσοστό των σκανδιναβικών χωρών. Για κάποιες κοινωνικές ομάδες η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Για παράδειγμα, πάνω από το 38% των μαύρων και το 30% των ισπανόφωνων παιδιών ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Περισσότερα πλούτη για λίγους, λιγότερες παροχές για πολλούς

«Αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους. Συμβαίνει επειδή η Αμερική τις τελευταίες δεκαετίες ακολουθεί μια πολιτική ατζέντα που καθιστά την οικονομία εξαιρετικά άνιση, αφήνοντας τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας πίσω» αναφέρει ο Στίγκλιτζ. Και εξηγεί: «Η αυξανόμενη συγκέντρωση του πλούτου – και η σημαντική μείωση της φορολόγησής του – σημαίνει λιγότερα χρήματα για το δημόσιο όφελος, όπως για την εκπαίδευση και την προστασία των παιδιών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα παιδιά να ζουν χειρότερα. Η μοίρα τους είναι ένα επίπονο παράδειγμα για το πώς η ανισότητα υπονομεύει όχι μόνο την οικονομική ανάπτυξη και τη σταθερότητα – όπως επιτέλους οι οικονομολόγοι και οργανισμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναγνωρίζουν – αλλά έρχεται σε αντίθεση με όσα πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν μια δίκαιη κοινωνία».

Η εισοδηματική ανισότητα για τον Στίγκλιτζ σχετίζεται με την ανισότητα στην υγεία, την ελλιπή πρόσβαση στην εκπαίδευση και την έκθεση σε περιβαλλοντικούς κινδύνους – όλα αυτά επιβαρύνουν τα παιδιά περισσότερο από κάθε άλλο κομμάτι της κοινωνίας. Ενα στα πέντε φτωχά παιδιά στις ΗΠΑ έχουν άσθμα, 60% υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με τα μη φτωχά παιδιά. Οι μαθησιακές δυσκολίες εμφανίζονται σχεδόν σε διπλάσιο ποσοστό μεταξύ των παιδιών από οικογένειες που βγάζουν λιγότερο από 35.000 δολάρια τον χρόνο (28.000 ευρώ) σε σχέση με τα παιδιά που ζουν σε οικογένειες που κερδίζουν πάνω από 100.000 δολάρια τον χρόνο (80.000 ευρώ). Την ίδια στιγμή κάποιοι στο Κογκρέσο θέλουν να διακόψουν τα κουπόνια για το φαγητό από τα οποία εξαρτώνται περίπου 23 εκατομμύρια αμερικανικές οικογένειες.

Υγεία, εκπαίδευση και περιβαλλοντικοί κίνδυνοι

«Είναι αναπόφευκτο στις χώρες όπου τα παιδιά δεν τρέφονται σωστά, δεν έχουν επαρκή πρόσβαση στο σύστημα υγείας και εκπαίδευσης και εκτίθενται σε περισσότερους περιβαλλοντικούς κινδύνους, δηλαδή τα παιδιά των φτωχών, να έχουν λιγότερες προοπτικές από τα παιδιά των πλουσίων. Και εν μέρει επειδή οι προοπτικές ενός παιδιού εξαρτώνται από το εισόδημα των γονέων του περισσότερο στις ΗΠΑ από άλλη ανεπτυγμένη χώρα, οι ΗΠΑ τώρα παρουσιάζουν τη μικρότερη ισότητα στις ευκαιρίες από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη χώρα. Στα περισσότερα πανεπιστήμια που ανήκουν στην ελίτ των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μόλις το 9% των φοιτητών προέρχεται από το κατώτερο μισό του πληθυσμού, ενώ το 74% προέρχεται από το ανώτερο τέταρτο» γράφει ο Στίγκλιτζ, τονίζοντας ότι όλα αυτά μπορούν να διορθωθούν μέσω των σωστών πολιτικών.

Και καταλήγει: «Η ακραία ανισότητα που παρατηρείται σε ορισμένες χώρες δεν είναι αποτέλεσμα των οικονομικών δυνάμεων και νόμων. Οι σωστές πολιτικές – πιο ισχυρά κοινωνικά δίκτυα προστασίας, προοδευτική φορολόγηση και αποτελεσματικότερη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, για να αναφέρουμε μερικές από αυτές – μπορούν να αντιστρέψουν αυτή την καταστροφική τάση (…) Τα παιδιά περισσότερο από οποιονδήποτε χρειάζονται προστασία – και οι ΗΠΑ πρέπει να προσφέρουν στον κόσμο ένα λαμπρό παράδειγμα σχετικά με το τι σημαίνει αυτό».

(πηγή: tovima.gr)

Συντάκτης: Μαργαρίτα Βεργολιά

Το συγκρότημα Dolphin Square στο κεντρικό Λονδίνο, που οι παιδεραστές VIP μετέτρεψαν σε κολαστήριο στις δεκαετίες του ’70 και του ΄80

«Σεισμός» στο Γουεστμίνστερ από καταγγελίες για βιασμούς και δολοφονίες ανηλίκων από επιφανή μέλη του βρετανικού θεσμικού κατεστημένου πίσω στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. «Αληθινές και αξιόπιστες» τις χαρακτηρίζει η Σκόλταντ Γιάρντ.

Χρειάστηκε να περάσουν 30 χρόνια μέχρι ο «Νικ» να βρει το κουράγιο να μιλήσει ανοιχτά για τα φρικαλέα εννέα χρόνια που έζησε ως παιδί και θύμα στα χέρια των πιο άρρωστων μυαλών της θεσμικής ελίτ της Βρετανίας, πίσω στις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
Πρώτα μίλησε στα ΜΜΕ κι έπειτα στη Σκότλαντ Γιαρντ, κάνοντας ανατριχιαστικές περιγραφές για το πώς παιδεραστές βουλευτές, υπουργοί, διπλωμάτες, δικαστές, αξιωματούχοι του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών εκείνης της εποχής οργάνωναν πάρτι οργίων, κατά προτίμηση στο συγκρότημα Dolphin Square δίπλα στο Γουεστμίνστερ, με θύματα πάντα απροστάτευτα ανήλικα αγόρια…

Ηλικίας 7-16 ετών, τα μάζευαν σοφέρ με λιμουζίνες από τους δρόμους και οι υψηλοί προσκεκλημένοι τα «πότιζαν» με αλκοόλ προτού τα βιάσουν, μόνοι ή με «φίλους»! Τουλάχιστον τρία από αυτά τα πάρτι, καταγγέλλει ο 40χρονος σήμερα «Νικ», ήταν μετά φόνου! Ο ίδιος κατέθεσε πως είδε με τα μάτια του τη δεκαετία του ΄80 έναν βουλευτή των Τόρις να στραγγαλίζει ένα 12χρονο αγόρι έπειτα από ένα σαδιστικό όργιο κι ένα άλλο να δολοφονείται παρουσία υπουργού της κυβέρνησης Θάτσερ. Ονόματα δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα. Τουλάχιστον όχι ακόμη…

Την Πέμπτη η Σκότλαντ Γιαρντ ανακοίνωσε ότι οι καταγγελίες του «Νικ» είναι «αξιόπιστες και αληθινές». Δεσμεύτηκε ότι θα ερευνήσει την υπόθεση «χωρίς φόβο και πάθος». Και απηύθυνε έκκληση σε όσους γνωρίζουν κάτι για την υπόθεση να το καταγγείλουν. «Είμαστε αποφασισμένοι να βρούμε απαντήσεις», τόνισε ο επικεφαλής των ερευνών, ντετέκτιβ Κένι Μακντόναλντ. Ομως αυτή δεν είναι καν η πρώτη φορά που ερευνάται το δυσώδες σκάνδαλο, γνωστό με τον κωδικό «Fairbank».

Στη διάρκεια των χρόνων, το θεσμικό κατεστημένο της Βρετανίας έχει βρεθεί ξανά και ξανά στο επίκεντρο σχετικών ερευνών -μάλιστα με στοιχεία για εμπλοκή στο σκάνδαλο και της μαφίας- που όμως κρύφτηκαν επιμελώς «κάτω από το χαλί». Η μία, συνολικά 40 σελίδων, έγινε από τον συντηρητικό βουλευτή Τζέφρι Ντίκενς, παραδόθηκε προ 30ετίας στο βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών κι έκτοτε έμεινε «θαμμένη» στο αρχείο, μέχρι που πέρυσι ανακοινώθηκε ότι μυστηριωδώς εξαφανίστηκε από εκεί!

Μία δεύτερη, το 1988, από τον νυν βουλευτή των Εργατικών Τζον Μαν είχε λίγο-πολύ την ίδια τύχη. Από τη Μητροπολιτική Αστυνομία -όπου είχε παραδώσει προσωπικά τον φάκελο- τον ενημέρωσαν τελικά πως «αναγκάστηκαν να κλείσουν την υπόθεση (…) λόγω πιέσεων από ανώτερα κλιμάκια της υπηρεσίας», αποκάλυψε ο ίδιος στην Daily Mail. Τώρα πάντως που ο φάκελος «Fairbank» ξανανοίγει, η Σκότλαντ Γιαρντ δεσμεύτηκε ότι, σε περίπτωση που οι έρευνες έχουν αίσιο τέλος, θα εξετάσει και τις καταγγελίες σε βάρος στελεχών της για συγκάλυψη στοιχείων και προστασία εγκληματιών…
(πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών)

Για τα στοιχεία αυτά ενημέρωσε την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο Γιώργος Μόσχος, βοηθός Συνήγορος του Πολίτη (κύκλος δικαιωμάτων του παιδιού).

Ενδεικτικά της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης είναι στοιχεία που επικαλέστηκε στην κοινοβουλευτική επιτροπή η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση και δείχνουν ότι το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα δηλώνει σήμερα αδυναμία να εξυπηρετήσει τα αιτήματα που κατατίθενται από οικογένειες για φιλοξενία των παιδιών τους λόγω φτώχειας, όχι μόνο λόγω της υποχρηματοδότησης, αλλά και λόγω του αυξανόμενου ρυθμού με τον οποίο γονείς απευθύνονται στη διοίκηση του Ιδρύματος.

Ο Συνήγορος του Παιδιού προτάσσει την ανάγκη ενεργοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών των ΟΤΑ και προειδοποιεί ότι σοβαρές διαστάσεις προσλαμβάνει και το φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο ολοένα και περισσότερα είναι τα παιδιά που σήμερα δεν εμβολιάζονται με κίνδυνο να δούμε στη χώρα ξανά αρρώστιες που είχαν εκλείψει.

Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως σε παιδιά Ρομά και παιδιά μεταναστών, αλλά φαίνεται να έχει λάβει διαστάσεις και στις περιπτώσεις οι γονείς δεν μπορούν να αγοράσουν εμβόλια.

Στη σημερινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής, ο Γενικός Γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Γιώργος Σούρλας, ενημέρωσε τους βουλευτές για τον συντονισμό των ενεργειών με στόχο την εκπόνηση εθνικού σχεδίου δράσης για τα δικαιώματα του παιδιού.

Στη διαβούλευση που ολοκληρώνεται στα μέσα Ιανουαρίου συμμετέχουν όλα τα υπουργεία με εκπροσώπους ειδικούς επιστήμονες σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων του παιδιού, ανεξάρτητες αρχές, ΜΚΟ και ο Συνήγορος του Παιδιού.

Τη θέση ότι τα δικαιώματα των παιδιών απαιτούν αυθύπαρκτη επιστημονική οντότητα, διατύπωσε ο πρόεδρος της ελληνικής εθνικής επιτροπής της UNICEF Λάμπρος Κανελλόπουλος, ο οποίος ανέφερε ότι η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα έχει λάβει ανεξέλεγκτη διάσταση. Στο κλίμα αυτό έρχεται να προστεθεί και η αύξηση του φαινομένου της παιδικής πορνείας και της παιδικής εκμετάλλευσης που αγκαλιάζει πλέον την Ευρώπη και την Ελλάδα.

Όπως ανέφερε ο κ. Κανελλόπουλος είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει συγκεκριμένο κέντρο έρευνας και μελέτης για τα περιστατικά αυτά.

(πηγές: left.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Γράφει ο Γιώργος Μόσχος

Τον τελευταίο μήνα συζητήθηκε έντονα μια πρωτοβουλία που έλαβε ο Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας να εκδώσει Υπουργική Απόφαση με την οποία επιχειρείται να θεσμοθετηθεί μια σειρά από «προδιαγραφές» για τη λειτουργία των ιδρυμάτων παιδικής προστασίας ιδιωτικού δικαίου, τα οποία ονομάστηκαν πλέον «Μονάδες Προστασίας Παιδιού». Διοικήσεις γνωστών και μη γνωστών στο ευρύ κοινό ιδρυμάτων διαμαρτυρήθηκαν ποικιλοτρόπως, επικαλούμενες την αδυναμία τους να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της Απόφασης, που εμφανίστηκε ουσιαστικά να οδηγεί –αν εφαρμοστεί- στο κλείσιμο των ιδρυμάτων αυτών.

Είναι πράγματι έτσι η κατάσταση; Γιατί, σε μια τόσο δυσμενή για αυτήν περίοδο, η κυβέρνηση δημιουργεί ένα ακόμη μέτωπο; Σε τι ακριβώς αποβλέπουν αυτές οι «προδιαγραφές»; Είναι σύμφωνες με τα διεθνώς θεσπισμένα πρότυπα; Και αν ναι, προς τι οι διαμαρτυρίες;

Η παιδική φτώχεια, σύμφωνα με τις επίσημες έρευνες έχει εξαπλωθεί και απειλεί πάνω από το 1/3 των νοικοκυριών της χώρας μας.  Όμως πολλές σύγχρονες οικογένειες, πέρα από την οικονομική τους ανέχεια, πάσχουν και από μιας άλλης μορφής πτώχευση, αυτή που αφορά τη μη λειτουργικότητα και την αδυναμία να παράσχουν στα παιδιά τους το κατάλληλο περιβάλλον και ένα πλαίσιο υγιούς και ασφαλούς διαπαιδαγώγησης τους.

Τα τελευταία χρόνια πληροφορούμαστε διαρκώς για όλο και περισσότερες περιπτώσεις παιδιών που χρειάζεται να απομακρυνθούν από τις φυσικές τους οικογένειες, επειδή οι γονείς τους ασκούν πλημμελώς τα καθήκοντά τους, επειδή τα κακοποιούν, τα παραμελούν ή για άλλους σοβαρούς λόγους δεν μπορούν να τα φροντίσουν στοιχειωδώς, όπως τους πρέπει.

25 χρόνια μετά την υιοθέτηση της διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, μέσα στο σκηνικό της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, η κοινωνία μας έχει αρχίσει σταδιακά να μιλάει περισσότερο για τα κακώς κείμενα και τις παραβιάσεις σε βάρος των παιδιών και να συνειδητοποιεί τις αδυναμίες πολλών οικογενειών, αλλά δυσκολεύεται να βρει λύσεις. Τα ίδια τα παιδιά, οι γείτονες, οι εκπαιδευτικοί, απευθύνονται τακτικότερα στα όργανα της δικαιοσύνης και ζητούν παρέμβαση για πραγματικά ζοφερές καταστάσεις ενδοοικογενειακής ανέχειας, δυσαρμονίας, δυσλειτουργίας και βίας. Και ακόμα, συχνά, παιδιά με αναπηρίες ή με ψυχικές διαταραχές δυσκολεύονται να παραμείνουν στο φυσικό τους περιβάλλον και παραπέμπονται σε εναλλακτικά πλαίσια «φροντίδας».

Σε αυτό το σκηνικό, τα ιδρύματα αποτελούν συχνά την καταφυγή, όχι όμως αναγκαστικά και τη λύτρωση για πολλά παιδιά που χρειάζεται να απομακρυνθούν από μια ακατάλληλη οικογένεια. Τα παραδοσιακά ορφανοτροφεία και τα σπίτια περίθαλψης των παιδιών θυμάτων του πολέμου και των καταστροφών έδωσαν σταδιακά τη θέση τους σε άλλου είδους ιδρύματα μέριμνας για τα πληγωμένα ή εγκαταλειμμένα παιδιά των ημερών μας. Και ανάλογα με τον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό τους χαρακτήρα, προσφέρουν εναλλακτικά την φροντίδα που η πολιτεία χρωστάει στα παιδιά αυτά, ως μέρος των υποχρεώσεων που έχει αναλάβει με βάση τη διεθνή Σύμβαση, το Σύνταγμα και τη λοιπή νομοθεσία. Μια φροντίδα που όμως ορισμένες φορές είναι ασύνταχτη και προβληματική και αντί να ανακουφίζει, διογκώνει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα παιδιά στις φυσικές τους οικογένειες.

Σήμερα υπολογίζεται ότι περίπου 3.000 παιδιά (0-18 χρόνων) ζουν σε πλαίσια ιδρυματικής φροντίδας στη χώρα μας, περιλαμβάνοντας τα ιδρύματα γενικού πληθυσμού, τις δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων και αυτά που απευθύνονται σε παιδιά με αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις. Γύρω στα 800 είναι τα παιδιά που φιλοξενούνται σε δημόσια ιδρύματα, ενώ ο αριθμός των παιδιών σε ιδιωτικά και εκκλησιαστικά ιδρύματα δίνεται μόνο κατ’ εκτίμηση και με επιφύλαξη, καθώς δυστυχώς η Πολιτεία, παρά τις διακηρύξεις της εδώ και χρόνια, δεν έχει κατορθώσει να διαθέτει σύστημα καταγραφής των παιδιών αυτών και των αναγκών τους.

Η νομοθεσία που διέπει τα ιδρύματα, δημόσια και ιδιωτικά, είναι παλαιά και ανεπαρκής. Οι μηχανισμοί εποπτείας της πολιτείας είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας και Πρόνοιας, που είχε αρμοδιότητα πραγματοποίησης ελέγχων στα ιδρύματα, μετά τον διαχωρισμό της Πρόνοιας από το Υπουργείο Υγείας έχασε τις αρμοδιότητές του και έπαψε να ασχολείται με τα προνοιακά ζητήματα. Η περίφημη πιστοποίηση των ιδρυμάτων που ξεκίνησε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης έγινε μόνο σε επίπεδο τεχνικών προδιαγραφών, ενώ οι ποιοτικές προδιαγραφές, όπως η εξειδίκευση του προσωπικού και η επιστημονική οργάνωση των ιδρυμάτων δεν είχαν προβλεφθεί στη νομοθεσία μέχρι την πρόσφατη Απόφαση.

Ο χαρακτήρας των υπαρχόντων ιδρυμάτων παιδικής προστασίας αποκλίνει σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν ιδρύματα ιδιωτικού δικαίου ή εκκλησιαστικά που λειτουργούν σχεδόν αποκλειστικά με εθελοντές ή με αναχρονιστικές αντιλήψεις (απαγόρευση παντελονιών στα κορίτσια, περιορισμός εξόδων, κλπ), όπως και ιδρύματα που επιχειρούν να ακολουθούν τα διεθνώς θεσπισμένα πρότυπα και διαθέτουν διεπιστημονικές ομάδες συνεργατών.

Η οικονομική κατάσταση των ιδρυμάτων δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Οι δωρεές λιγοστεύουν, η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας περιορίζεται, η φορολογία αυξάνει, οι δημόσιες χρηματοδοτήσεις περιορίζονται διαρκώς και πολλά ιδρύματα αναφέρουν σοβαρότατες δυσκολίες στο να διατηρήσουν τη λειτουργία τους.

Η καθιέρωση προδιαγραφών στα ιδρύματα παιδικής προστασίας, στα ιδιωτικά, αλλά και στα δημόσια που δεν περιλαμβάνει η παραπάνω Απόφαση, είναι μια υπόθεση που εκκρεμεί εδώ και πολλά χρόνια στη χώρα μας. Ο Συνήγορος του Παιδιού έχει ζητήσει επανειλημμένα την προώθησή της, ως απόλυτη υποχρέωση της Πολιτείας που προκύπτει από τις διεθνείς νομικές δεσμεύσεις της. Μια καθιέρωση όμως που θα πρέπει να συνδυαστεί με την υποστήριξη της λειτουργίας των ιδρυμάτων που πληρούν τις θεσπισμένες προδιαγραφές. Το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας διεξήγαγε διαβουλεύσεις πριν προχωρήσει στην υιοθέτηση της Υπουργικής Απόφασης που προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις. Ωστόσο, όπως γίνεται συνήθως σε αυτή τη χώρα, θεωρήθηκε ότι με ένα νομοθέτημα που θα κινηθεί κοντά σε διεθνείς «υψηλές προδιαγραφές» η Πολιτεία εξοφλεί τις υποχρεώσεις της απέναντι στα παιδιά και ότι έστω και αν δεν μπορέσουν να συμμορφωθούν και προσαρμοσθούν οι φορείς, θα δοθεί ένα μήνυμα ότι το Υπουργείο μερίμνησε για την αναγκαία νομοθετική προσαρμογή.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Στην περίοδο της κρίσης, η Πολιτεία αντί να περιορίσει του πόρους για την υποστήριξη των αδυνάτων θα πρέπει να τους αυξήσει.

Αντί να περιορίζεται σε καθιέρωση κανόνων και υποχρεώσεων για τα ιδρύματα, θα πρέπει να μεριμνήσει και για την ενίσχυση όσων φορέων κατορθώνουν να παρέχουν ουσιαστική ποιοτική φροντίδα. Θα πρέπει επίσης να ενισχύσει τους εποπτικούς μηχανισμούς, να αναδείξει τις καλές πρακτικές στην παιδική προστασία και να προσαρμόσει τις προβλεπόμενες προδιαγραφές σε όσα αποδεικνύονται ότι ανταποκρίνονται καλύτερα στα δικαιώματα και τις ανάγκες των παιδιών που έχουν απομακρυνθεί από τους φυσικούς τους γονείς.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι η διεθνής τάση στην παιδική προστασία, βάσει και των προβλέψεων της διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, προκρίνει την αποιδρυματοποίηση, δηλαδή την αποφυγή τοποθέτησης και πολύχρονης παραμονής των παιδιών σε μεγάλα ιδρύματα και αντ’ αυτών την τοποθέτηση τους –όταν είναι απαραίτητο να απομακρυνθούν από τη φυσική τους οικογένεια- σε πλαίσια που προσομοιάζουν με οικογένειες, σε αναδοχή ή υιοθεσία, ή την υποστήριξη της φυσικής τους οικογένειας για να ξεπεράσει τα τυχόν προβλήματά της. Τα ιδρύματα που λειτουργούν με το ασυλικό μοντέλο πρέπει να κλείσουν, όσα δε παραμείνουν σε λειτουργία να έχουν μονάδες με μικρό αριθμό παιδιών, των οποίων η τοποθέτηση να αναθεωρείται τακτικά.

Μια κυβέρνηση που θέλει να επιδείξει ενδιαφέρον για την παιδική προστασία δεν αρκεί να εκπονεί νομοθετήματα που θέτουν προδιαγραφές, χωρίς να επεξεργάζεται σχέδια για την ουσιαστική βελτίωση και υποστήριξη των μονάδων παιδικής προστασίας και των κοινωνικών υπηρεσιών στις τοπικές κοινότητες. Αυτών, που θα υποστηρίξουν τις φυσικές οικογένειες αλλά και θα διευκολύνουν, όπου χρειάζεται, την τοποθέτηση παιδιών σε ανάδοχες οικογένειες.

Η παιδική προστασία χρειάζεται επενδύσεις πόρων, ανάπτυξη συνεργασιών, εκσυγχρονισμό, συστηματική εποπτεία και υποστήριξη, για να επιτελέσει την αποστολή της.

Η οικογένεια χρειάζεται την Πολιτεία ως ουσιαστικό αρωγό της, με ισχυρές κοινωνικές υπηρεσίες στο πλάι της, στήριξη της απασχόλησης των γονέων, ενίσχυση της ελεύθερης πρόσβασης των παιδιών σε ποιοτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης, υγείας και πρόνοιας, οικογενειακά δικαστήρια για την κατάλληλη και ταχεία επίλυση των διαφορών στους κόλπους της, τοπικά δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης.

Αν όλα αυτά γίνουν συνείδηση και προτεραιότητα αυτών που λαμβάνουν τις πολιτικές αποφάσεις, τότε υπάρχει ελπίδα η κρίση να μετατραπεί σε ευκαιρία. Αν όχι, θα παραμείνουμε στο σημερινό σκοτεινό τοπίο, που δεν μπορεί να φωτιστεί πραγματικά από παγκόσμιες ημέρες και ευχολόγια.

* Ο Γιώργος Μόσχος είναι Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Περίπου 230 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε περιοχές όπου μαίνονται ένοπλες συγκρούσεις | REUTERS

«Παιδιά έχουν σκοτωθεί ενώ μελετούσαν στην τάξη τους και ενώ κοιμούνταν στα κρεβάτια τους· παιδιά έχουν μείνει ορφανά, έχουν πέσει θύματα απαγωγών, έχουν βασανιστεί, έχουν στρατολογηθεί, έχουν βιαστεί, και ακόμα έχουν πουληθεί ως σκλάβοι. Ποτέ στην πρόσφατη ιστορία τόσα πολλά παιδιά δεν έχουν υποστεί τέτοια ανείπωτη βία».

Το παραπάνω υπογράμμισε ο εκτελεστικός διευθυντής της UNICEF Άντονι Λέικ, αναφερόμενος στα εκατομμύρια των παιδιών που χτυπήθηκαν φέτος από τους πολέμους που μαίνονται ανά την υφήλιο.

Μοιραία, το Ταμείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα παιδιά κήρυξε το 2014 ως μια καταστροφική χρονιά για τα παιδιά, καθώς τουλάχιστον 15 εκατομμύρια παιδιά έχουν πληγεί από τις συγκρούσεις που μαίνονται στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στο Ιράκ, στο Νότιο Σουδάν, στη Συρία, στην Ουκρανία και στα Παλαιστινιακά Εδάφη. Παγκοσμίως, όπως ανέφερε η UNICEF, περίπου 230 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε χώρες και περιοχές όπου μαίνονται ένοπλες συγκρούσεις, με τον αριθμό των κρίσεων που συγκλονίζουν περιοχές σε ολόκληρο τον κόσμο να αυξάνεται συνεχώς. Πολλές από αυτές τις κρίσεις γρήγορα ξεχνιούνται ή δεν καταγράφονται εκτενώς από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως για παράδειγμα εκείνες στο Αφγανιστάν, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στη Νιγηρία, στο Πακιστάν, στη Σομαλία, στο Σουδάν και στην Υεμένη.

Σημαντικοί κίνδυνοι επίσης προκύπτουν για την υγεία και την ευημερία των παιδιών από κρίσεις όπως για παράδειγμα την φονική επιδημία του ιού Έμπολα στις χώρες της Δυτικής Αφρικής, τη Γουινέα, τη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε, όπου χιλιάδες παιδιά έμειναν ορφανά και περίπου 5 εκατομμύρια δε μπορούν πια να πάνε σχολείο. «Η βία και τα σωματικά ή ψυχικά τραύματα προκαλούν περισσότερα από το να βλάπτουν ατομικά κάθε παιδί – υπονομεύουν την ισχύ των κοινωνιών», τόνισε ο Λέικ.

Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, όπου η εθνοτική βία έχει αναγκάσει το ένα πέμπτο του πληθυσμού να εγκαταλείψει τις εστίες του, περίπου 2,3 εκατομμύρια παιδιά έχουν επηρεαστεί από τις συγκρούσεις ενώ τουλάχιστον 10.000 πιστεύεται ότι έχουν στρατολογηθεί από ένοπλες οργανώσεις κατά τη διάρκεια του 2013 και περισσότερα από 430 έχουν σκοτωθεί ή έχουν ακρωτηριαστεί, σύμφωνα με τη UNICEF.

Περίπου 538 παιδιά σκοτώθηκαν και 3.370 τραυματίστηκαν στη Λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια του πολέμου των 50 ημερών μεταξύ των ισραηλινών στρατευμάτων και των μαχητών της Χαμάς. Στη Συρία, η UNICEF αναφέρει ότι περισσότεροι από 7,3 εκατομμύρια παιδιά έχουν επηρεαστεί από τον εμφύλιο πόλεμο, περιλαμβανομένου 1,7 εκατ. παιδιών που εγκατέλειψαν την χώρα για να γλιτώσουν από τις συγκρούσεις. Στο γειτονικό Ιράκ περίπου 2,7 εκατομμύρια παιδιά έχουν επηρεαστεί από τον πόλεμο, προστίθεται, ενώ τουλάχιστον 700 πιστεύεται ότι έχουν τραυματιστεί σοβαρά ή σκοτωθεί μόνο φέτος. «Και στις δύο χώρες τα παιδιά έχουν πέσει θύματα ή έχουν υπάρξει αυτόπτες μάρτυρες ή ακόμα και έχουν διαπράξει τα ίδια πράξεις βίας όλο και πιο βάρβαρες, όλο και πιο ακραίες», επισήμανε η UNICEF.

Περίπου 750.000 έχουν εκτοπιστεί από τα σπίτια τους στο Νότιο Σουδάν και 320.000 είναι πρόσφυγες. Τα Ηνωμένα Έθνη σημειώνουν ότι περισσότερα από 600 παιδιά έχουν σκοτωθεί και τουλάχιστον 200 έχουν τραυματιστεί σοβαρά φέτος, ενώ άλλα 12.000 τα χρησιμοποιούν ένοπλες οργανώσεις.

(πηγή: efsyn.gr)

Προκαλεί απόγνωση το γεγονός ότι στα 150 χρόνια της βιομηχανικής εποχής η Γη έχει υποστεί τέτοια πλήγματα που θα χρειαστούν ίσως χιλιάδες χρόνια για να ανακάμψει.

Οι συνέπειες της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης δεν βρίσκονται στις σελίδες κάποιων επιστημονικών μελετών, αλλά είναι ορατές στην καθημερινή ζωή.

Το τελευταίο -περίεργο- αποτέλεσμα της ανθρώπινης παρέμβασης στο περιβάλλον είναι ότι ένα μεγάλος αριθμός λιμνών στον Καναδά μετατρέπονται σε γέλη, κοινώς ζελέ, εξαιτίας της όξινης βροχής.

Μια νέα μελέτη από το βρετανικό Πανεπιστημίο του Κέμπριτζ δείχνει ότι η όξινη βροχή προκαλεί εκρηκτική αύξηση στις ποσότητες ενός συγκεκριμένου είδους ζελατινώδους πλαγκτόν που απειλεί να φράξει τα συστήματα φίλτρανσης του πόσιμου νερού του Καναδά.

Καταρχάς, η όξινη βροχή απομείωσε τις εναποθέσεις ασβεστίου στο χώμα γύρω από πολλές λίμνες του Καναδά. Η πτώση των επιπέδων του ασβεστίου οδήγησε με τη σειρά της στην απότομη μείωση ενός συγκεκριμένου είδους πλαγκτόν, πλούσιου σε ασβέστιο, ανοίγοντας το δρόμο σε ανταγωνιστικά είδη που δεν εξαρτώνται από το ασβέστιο, όπως το Holopedium.

Συνέπεια των παραπάνω είναι πολλές λίμνες του Καναδά να μοιάζουν με γαβάθες γεμάτες ζελέ.

“Ίσως χρειαστούν χιλιάδες χρόνια έως ότου οι ιστορικές συγκεντρώσεις ασβεστίου γύρω από τις λίμνες επιστρέψουν στα πρότερα επίπεδα μόνο χάρη στις φυσικές διεργασίες και τις γύρω λεκάνες απορροής” αναφέρει ο Δρ Άντριου Τάνεντζαπ από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.

“Στο μεταξύ, ενώ σταματήσαμε την όξινη βροχή και βελτιώσαμε την οξύτητα πολλών από αυτές τις λίμνες, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αποκαταστήσαμε τις επιπτώσεις της οξίνισης. Αντιθέτως, ίσως τις ωθήσαμε σε ένα εντελώς διαφορετικό ‘οικολογικό καθεστώς’”.

Το “νέο οικολογικό καθεστώς” είναι ιδιαιτέρως προβληματικό εάν λάβεις υπόψη το γεγονός ότι περίπου το 20% του πόσιμου νερού του Καναδά πηγάζει από αυτές τις λίμνες.

(πηγή: econews.gr)

Η στάθμη της Μεσογείου έχει αυξηθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες, σύμφωνα με νέα βάση δεδομένων που ανέπτυξε το Πανεπιστήμιο της Καντάμπρια στην Ισπανία, η οποία παρέχει στοιχεία μεταβολής του επιπέδου της θάλασσας σε σχέση με τις ατμοσφαιρικές αλλαγές στην Ευρώπη από το 1948 έως τo 2009.

«Η λεγόμενη μετεωρολογική στάθμη της θάλασσας ή και μετεωρολογική «παλίρροια» είναι η μεταβολή στο επίπεδο της θάλασσας ως αποτέλεσμα των αλλαγών της ατμοσφαιρικής πίεσης και των ανέμων στο επίπεδο αυτό», εξήγησε η Άλμπα Θιδ, επικεφαλής της έρευνας, η οποία εξέτασε επίσης την περιοχή των Κανάριων Νήσων στον Ατλαντικό Ωκεανό.

Η επιστημονική ομάδα χρησιμοποίησε ένα εργαλείο προσομοίωσης που αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο Rutgers των Ηνωμένων Πολιτειών, και επαλήθευσε τις προσομοιώσεις συγκρίνοντας τα δεδομένα με πραγματικές τοπικές και δορυφορικές μετρήσεις σε 58 τοποθεσίες στις ακτές της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και των Κανάριων Νήσων.

Στις προσομοιώσεις των ερευνητών, οι τάσεις από το 1948 έως το 1989 ήταν μικρές και αρνητικές σε όλη τη ζητούμενη περιοχή, γεγονός που σημαίνει ότι η στάθμη μειώθηκε για αυτή την περίοδο. Συγκεκριμένα στην Αδριατική, στη βορειοανατολική Μεσόγειο και στις αφρικανικές ακτές του Ατλαντικού η στάθμη της θάλασσας μειώθηκε κατά 0,35 χιλιοστά ετησίως κατά τη διάρκεια αυτών των ετών.

Ωστόσο, τις τελευταίες δύο δεκαετίες που κάλυψε η έρευνα, από το 1989 έως το 2009, οι τάσεις ήταν θετικές, δηλαδή η στάθμη της θάλασσας αυξήθηκε, και μάλιστα με γρηγορότερο ρυθμό. Στην πλευρά του Ατλαντικού η αύξηση ήταν μισό χιλιοστό το χρόνο ενώ σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου ήταν μεγαλύτερη από ένα χιλιοστό.

Η βάση δεδομένων που χρησιμοποίησαν οι επιστήμονες διαφοροποιεί επίσης τις τάσεις κατά τους θερινούς και τους χειμερινούς μήνες, με τις προαναφερθείσες αυξήσεις πολλές φορές να αντισταθμίζονται κατά τη διάρκεια του χειμώνα, κυρίως στην κεντρική Μεσόγειο και την Αδριατική. Ωστόσο συνολικά η στάθμη του νερού σημειώνει άνοδο.

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Νέα Υόρκη, 28 Νοεμβρίου 2014 – Περίπου 1,1 εκατομμύρια μολύνσεις από AIDS, μεταξύ των παιδιών κάτω των 15 ετών αποφεύχθηκαν, ενώ τα νέα κρούσματα μειώθηκαν κατά περισσότερο από 50% στο διάστημα μεταξύ 2005 και 2013, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύoνται από την UNICEF σήμερα, λίγο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS (1 Δεκεμβρίου).

Αυτή η εξαιρετική πρόοδος είναι το αποτέλεσμα της επέκτασης της πρόσβασης εκατομμυρίων εγκύων οροθετικών γυναικών σε υπηρεσίες για την πρόληψη της μετάδοσης του ιού από μητέρα σε παιδί. Αυτές περιλαμβάνουν τη μακρόχρονη θεραπεία από το AIDS που μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες για μετάδοση του ιού στα μωρά και κρατά τις μητέρες τους ζωντανές και υγιείς.

«Αφού μπορούμε ν’ αποτρέψουμε 1,1 εκατομμύρια νέες μολύνσεις από AIDS στα παιδιά, μπορούμε να προστατεύσουμε κάθε παιδί από τον ιό – αλλά μόνο αν προσεγγίσουμε κάθε παιδί», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF Anthony Lake. Και συμπλήρωσε: «Πρέπει να καλύψουμε το κενό και να επενδύσουμε περισσότερο στην προσέγγιση κάθε μητέρας, κάθε νεογέννητου, κάθε παιδιού και κάθε εφήβου, με προγράμματα πρόληψης και θεραπείας από το AIDS, που μπορούν να σώσουν και να βελτιώσουν τις ζωές τους».

Οι μεγαλύτερες μειώσεις έλαβαν χώρα μεταξύ του 2009 και του 2013 σε οκτώ χώρες της Αφρικής: Μαλάουι (67%), Αιθιοπία (57%), Ζιμπάμπουε (57%), Μποτσουάνα (57%), Ναμίμπια (57%), Μοζαμβίκη (57%), Νότια Αφρική (52%) και Γκάνα (50%).

Αλλά ο παγκόσμιος στόχος της μείωσης των νέων μολύνσεων από AIDS στα παιδιά, κατά 90% μεταξύ 2009 και 2015 είναι ακόμα μακριά. Μόνο το 67% των εγκύων οροθετικών γυναικών σε όλες τις χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος χώρες έλαβαν τα πιο αποτελεσματικά αντιρετροϊκά φάρμακα το 2013.

Η ανισότητα στην πρόσβαση στη θεραπεία παρακωλύει την πρόοδο. Μεταξύ των ατόμων που ζουν με τον ιό σε χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος χώρες, οι ενήλικες είναι πολύ πιο πιθανό από ό, τι τα παιδιά να λάβουν αντιρετροϊκή θεραπεία. Το 2013, το 37% τοις εκατό των ενηλίκων, ηλικίας από 15 ετών και άνω έλαβαν θεραπεία, σε σύγκριση με μόνο το 23% των παιδιών (ηλικίας 0-14 ετών) – ή λιγότερο από 1 στα 4.

Υπάρχει επίσης σημαντική ανησυχία για τις τάσεις θνησιμότητας από AIDS στους εφήβους. Ενώ σε όλες τις άλλες ηλικιακές ομάδες υπάρχει μια πτώση περίπου 40% σε κρούσματα AIDS που σχετίζονται με θανάτους, μεταξύ 2005 και 2013, οι έφηβοι (ηλικίας 10-19 ετών) είναι η μόνη ηλικιακή ομάδα στην οποία οι σχετιζόμενοι με το AIDS θάνατοι δεν μειώνονται.

Είναι μία από τις μεγαλύτερες συνέπειες της κρίσης, που όμως δεν εμφανίζεται όταν εξετάζονται τα οικονομικά μεγέθη. Κι όμως, η κρίση έχει προκαλέσει σοκαριστική «αιμορραγία» της Ελλάδας, που χάνει τα «φωτεινά» μυαλά της, καθώς επιστήμονες και εξερευνητές προτιμούν το εξωτερικό από την αβεβαιότητα της πατρίδας τους.

Συνολικά και σε όλους τους τομείς, περισσότεροι από 100.000 Έλληνες επιστήμονες, στην πλειονότητά τους νέοι, βρίσκονται στο εξωτερικό, σύμφωνα με τα σοκαριστικά στοιχεία που παρουσίασε η «Καθημερινή». Πέρα από αυτούς, που είτε έχουν εδραιωθεί επαγγελματικά μακριά από το σπίτι τους, ή αναζητούν μία καλή θέση εργασίας, υπάρχουν και οι 30.000 Έλληνες οι οποίοι σπουδάζουν στο εξωτερικό και σχεδιάζουν να μείνουν εκεί μόνιμα, όταν πάρουν το πτυχίο τους.

Με βάση την έρευνα του καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Λόη Λαμπριανίδη, πάνω από 100.000 Έλληνες επιστήμονες (γιατροί, μηχανικοί, οικονομολόγοι, νομικοί κ.ά.) έως 40 ετών βρίσκονται στο εξωτερικό. Στοιχεία του ΟΗΕ αναφέρουν ότι ο αριθμός των Ελλήνων επιστημόνων κάθε ηλικίας που είναι εκτός χώρας φτάνει τους 150.000.

Η τάση φυγής των νέων επιστημόνων εντάθηκε την τελευταία πενταετία, εξαιτίας της κρίσης και της ανεργίας. Με βάση έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (Μονάδα Περιφερειακής Ανάπτυξης και Πολιτικής) οι νέοι που αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό έχουν υψηλά ακαδημαϊκά προσόντα. Το 73% έχει μεταπτυχιακό τίτλο, το 51,2% διδακτορικό, το 41% έχει σπουδάσει σε πολύ καλό πανεπιστήμιο. Και σε αυτούς πρέπει να προστεθούν και οι 30.000 Έλληνες φοιτητές του εξωτερικού, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό πήραν αυτή την απόφαση και προσβλέποντας την επαγγελματική τους αποκατάσταση μακριά από την Ελλάδα.

(πηγή: iefimerida.gr)

Γράφουν οι Γιάννης Φώσκολος, Μανόλης Κοκολάκης

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (πάνω) βρίσκεται ανάμεσα στα 150 καλύτερα τμήματα Φυσικής στον κόσμο. Ο απόφοιτος του Τμήματος Φυσικής Αθηνών Αντώνης Αλβέρτης (δεξιά). Ο ομότιμος καθηγητής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Γιάννης Παπαμαστοράκης, και η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Τζίνα Πανοπούλου (αριστερά)

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών βρίσκεται ανάμεσα στα 150 καλύτερα τμήματα Φυσικής στον κόσμο, σύμφωνα με τη διεθνώς αναγνωρισμένη λίστα της Σανγκάης, τον παγκόσμιο πίνακα κατάταξης που διαμορφώνει το Πανεπιστήμιο Jiao Tong.

Στη φετινή αξιολόγηση το τμήμα Φυσικής κατατάσσεται στις θέσεις 101-150, όπως πέρυσι και πρόπερσι, όταν το Πανεπιστήμιο Αθηνών συνολικά βρίσκεται στη θέση 301-400, ενώ τα μόνα τμήματα/σχολές του που εμφανίζονται στους επιμέρους ανά επιστημονικό πεδίο πίνακες είναι η Ιατρική, η Φυσική και το τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών.

«Αποτελεί ιδιάζουσα μορφή χαράς και ικανοποίησης για όλους εμάς, καθηγητές, επιστημονικό, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό το γεγονός ότι για τρίτη συνεχή χρονιά βρισκόμαστε μεταξύ των καλύτερων 150 τμημάτων Φυσικής στον κόσμο και μάλιστα σε ένα σύνολο που ξεπερνά τα 20.000», τονίζει ο πρόεδρος του τμήματος, καθηγητής Γιώργος Τόμπρας. Τα τελευταία 7-8 χρόνια, εξηγεί ο ίδιος, δουλεύουν όχι μόνο για την αναμόρφωση των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών, αλλά και για την ανάδειξη της διεπιστημονικότητας των συνεργασιών σε ερευνητικούς τομείς που η Φυσική Επιστήμη επιβάλλει. «Αντί αντίπαλός μας σε αυτήν την προσπάθεια να είναι οι αυτονόητες αδυναμίες και δυσκολίες -ιδιαίτερα τα 4 τελευταία χρόνια- που απορρέουν από την οικονομική κατάσταση της χώρας, αντίπαλος καταλήγει να είναι το ελληνικό κράτος που με ασχεδίαστες και κακές επιλογές υπονομεύει τελικά με συστηματικό τρόπο και ό,τι ακόμα αντέχει και λειτουργεί σε αυτή τη χώρα», θα προσθέσει ο ίδιος.

Η αξιολόγηση

Η εξωτερική αξιολόγηση του τμήματος που έγινε πέρυσι από έγκριτους καθηγητές ξένων πανεπιστημίων αναγνωρίζει το υψηλό επίπεδο της έρευνας που γίνεται στο τμήμα, τη δυνατότητα προσέλκυσης πόρων από ανταγωνιστικά προγράμματα, την πολύ καλή πορεία των αποφοίτων εντός και εκτός συνόρων και τη διεθνή αναγνώριση πολλών καθηγητών, οι οποίοι θεωρούνται κορυφαίοι στους κλάδους τους και δημοσιεύουν σε πολύ σημαντικά επιστημονικά περιοδικά.

Οι εξωτερικοί αξιολογητές χαρακτηρίζουν το προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών καλά οργανωμένο, την «καρδιά» σε Φυσική και Μαθηματικά υψηλής ποιότητας, αν και βρίσκουν πολλές τις κατευθύνσεις εξειδίκευσης, όπως και τα μαθήματα επιλογής. Τα αρνητικά σχετίζονται με τα… γνωστά κακά του ελληνικού πανεπιστημίου: απαράδεκτα υψηλός μέσος όρος φοίτησης στα 6,5 χρόνια, πολύ μεγάλος αριθμός «αιώνιων» φοιτητών και καταλήψεις που τους εμπόδισαν να επισκεφτούν τις εγκαταστάσεις του τμήματος…

«Το τμήμα μας είναι τόσο ψηλά στις διεθνείς κατατάξεις, επειδή έχουμε πάρα πολύ καλό περιεχόμενο σπουδών και πολύ καλούς καθηγητές, γνωστούς διεθνώς στον τομέα τους, κυρίως θεωρητικούς φυσικούς, με εξαιρετικό ερευνητικό έργο και πολλές δημοσιεύσεις», μας λέει ο Αντώνης Αλβέρτης, που αποφοίτησε φέτος τον Σεπτέμβρη και τώρα κάνει το μεταπτυχιακό του στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης, στη Γερμανία.

«Ένας φοιτητής στο προπτυχιακό τμήμα Φυσικής της Αθήνας, αν ακολουθήσει σωστά το πρόγραμμα σπουδών, θα πάρει περισσότερες γνώσεις από έναν συνάδελφό του σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Με το πτυχίο αυτό είσαι εξαιρετικά προετοιμασμένος για ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό». Τα προβλήματα είναι άλλης φύσεως, θα προσθέσει ο κ. Αλβέρτης. «Οι χώροι και οι εγκαταστάσεις απαξιώνονται. Η απεριόριστη ελευθερία γίνεται μερικές φορές ασυδοσία», λέει ο απόφοιτος και συμπληρώνει: «Υπάρχουν φοιτητές που τελειώνουν τις σπουδές τους στα οκτώ χρόνια, όταν η προβλεπόμενη διάρκεια σπουδών είναι τέσσερα»…

ΤΜΗΜΑ ΦΥΣΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Πανευρωπαϊκή πρωτιά ανάμεσα σε 143 σχολές

Πανευρωπαϊκή πρωτιά πέτυχε το τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης σε αξιολόγηση Multurank που έγινε ανάμεσα σε 143 τμήματα Φυσικής με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η διάκριση του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης ως κορυφαίου στην Ευρώπη επιτεύχθηκε για την ποιότητα και την ποσότητα του ερευνητικού του έργου, την παγκόσμια απήχησή του, τις διεθνείς επιστημονικές συνεργασίες και το ύψος της ανταγωνιστικής χρηματοδότησης από διεθνείς οργανισμούς.

«Η διεθνής διάκριση του τμήματος Φυσικής μάς χαροποιεί ιδιαίτερα και δίδει σε όλους μας τη δύναμη, παρά τη δύσκολη συγκυρία, να συνεχίσουμε το έργο μας. Η πρωτιά, πάνω από τμήματα Φυσικής προβεβλημένων πανεπιστημίων με παράδοση εκατονταετιών, έχει ιδιαίτερη αξία, σε πείσμα της χρόνιας υποχρηματοδότησης», τονίζει ο Γιάννης Παπαμαστοράκης, ομότιμος καθηγητής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθυντής του Αστεροσκοπείου στον Σκίνακα, που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Ιδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας και το Max Planck Institute for Extraterrestrial Physics της Γερμανίας, εισάγοντας την Ελλάδα στη σύγχρονη εποχή της ψηφιακής οπτικής Αστρονομίας. «Το τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης πρωτοπορεί διεθνώς και αποτελεί για όλους μας πολύτιμη πηγή γνώσης και επιστημονικής κατάρτισης», σημειώνει η μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τομέα Αστροφυσικής Τζίνα Πανοπούλου, που ήδη ξεχωρίζει σε διεθνή συνέδρια, έχει δημοσιεύσει τέσσερις ερευνητικές εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά κι έχει κάνει πάνω από 60 νύχτες αστροπαρατηρήσεις στον Σκίνακα.

Καθηγητές και φοιτητές του τμήματος μιλούν για την ομαδικότητα του ανθρώπινου δυναμικού, το πρωτοποριακό επιστημονικό έργο, την προσέλκυση των πιο ικανών υποψηφίων από όλο τον κόσμο, τις πρωτοποριακές δράσεις.

Με τη δημιουργία του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), στην οποία οι καθηγητές του τμήματος Φυσικής έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, εξασφαλίστηκε η πρόσβαση σε υπερσύγχρονα εργαστήρια, όπως στα Λέιζερ και στη Μικροηλεκτρονική. Το τμήμα Φυσικής εφαρμόζει ανελλιπώς από το 1997 τον θεσμό της αξιολόγησης των καθηγητών από τους φοιτητές, ενώ προσφέρει και διαδικτυακά μαθήματα.

Το τμήμα προχωρεί τώρα στην ίδρυση Κέντρου Κβαντικής Πολυπλοκότητας και Νανοτεχνολογίας, αξιοποιώντας κοινοτική χρηματοδότηση ύψους 4,8 εκατ. ευρώ που πέτυχε σε σκληρό διαγωνισμό. Να σημειωθεί πως το Πανεπιστήμιο της Κρήτης είναι το μόνο ελληνικό πανεπιστήμιο που εμφανίζεται στην παγκόσμια κατάταξη του βρετανικού οργανισμού Times Higher Edu-cation Rankings στη θέση 301-350.

Το επίπεδο της έρευνας στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών είναι εξαιρετικό, σύμφωνα με διεθνείς αξιολογητές. Ο απόφοιτος του τμήματος Γιάννης Ποντίκης είναι τώρα ερευνητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο

ΤΜΗΜΑ ΧΗΜΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΠΑΤΡΑΣ

Έρευνα που κερδίζει τα διεθνή εύσημα

Ιδιαίτερα κολακευτική ήταν για το τμήμα Χημικών Μηχανικών της Πάτρας η εξωτερική αξιολόγησή του το 2013 από έγκριτους καθηγητές ξένων πανεπιστημίων. «Η έρευνα που γίνεται στο τμήμα είναι σε εξαιρετικό επίπεδο και μπορεί να συγκριθεί με τα κορυφαία τμήματα Χημικών Μηχανικών των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων», αναφέρουν στην έκθεσή τους προς την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση, ενώ τα σχόλια ήταν θετικά και για το πρόγραμμα σπουδών, όπως και για τη διδασκαλία. Η έκθεση της RAND Corporation που έγινε το 2011 για την αριστεία στην επιστημονική έρευνα ανέδειξε τον τομέα της Χημικής Μηχανικής ως τον πλέον δυναμικό στη χώρα και το τμήμα του Παν. Πατρών ως ένα από τα 25 ελληνικά κέντρα αριστείας με το μεγαλύτερο μάλιστα ποσοστό άρθρων με μεγάλη επιστημονική απήχηση επί του συνόλου των δημοσιεύσεων.

Την περίοδο 2008-2013 κάθε καθηγητής μετρούσε 4 δημοσιεύσεις το έτος και 155 ετεροαναφορές ανά έτος. Από το 1982, όταν ιδρύθηκε το τμήμα, έχουν δημοσιευθεί (μέχρι τα τέλη του 2013) 1.772 ερευνητικές μελέτες με 35.350 αναφορές. Ο μέσος όρος αναφορών ανά δημοσίευση φτάνει στις 20. «Αυτά τα στατιστικά είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο και αποδεικνύουν πως μπορούμε να συγκριθούμε με τα κορυφαία αντίστοιχα τμήματα του πλανήτη», λέει ο πρόεδρος της Σχολής, Δημήτρης Ματαράς.

Η κατάταξη

Στην παγκόσμια κατάταξη QS το τμήμα κατατάσσεται φέτος στην κατηγορία 151-200, από 101-150 που ήταν από το 2011 έως και το 2013, κάτι που ο κ. Ματαράς αποδίδει κυρίως στον παράγοντα «φήμη του ιδρύματος» όπου υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, αφού στο ερευνητικό κομμάτι παραμένει πολύ ψηλά. «Κοιτίδες αριστείας υπάρχουν σε όλα τα πανεπιστήμια. Εγώ είχα την τύχη να βρεθώ σε μια από αυτές, αφού οι Πανελλήνιες είναι και λίγο ρίσκο», μας λέει ο 35χρονος Γιάννης Ποντίκης, που πήρε πτυχίο και διδακτορικό από το τμήμα Χημικών Μηχανικών της Πάτρας και τώρα είναι ερευνητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν, στο Βέλγιο, με υποτροφία από τη φλαμανδική κυβέρνηση.

«Οι καθηγητές της Πάτρας είναι σε παγκόσμια κλίμακα αξιόλογοι. Στα θετικά προσμετρώ και την υψηλή ποιότητα σπουδών, καθώς το αντικείμενο διδασκαλίας μπορεί να συγκριθεί με όποιο άλλο ανταγωνιστικό πανεπιστήμιο του κόσμου».

Αυτό που θυμάται ως αρνητικό είναι οι ιδιομορφίες του ελληνικού πανεπιστημίου, οι καταλήψεις και το «ταμπού» της συνεργασίας ακαδημαϊκής κοινότητας και βιομηχανίας -αν και αλλάζει σιγά σιγά- στο πλαίσιο της μετρήσιμης ανταγωνιστικότητας, κάτι που στο Βέλγιο είναι αυτονόητο.

«Είναι πολύ πιο αριστερή θεώρηση να αντιληφθείς πως η βιομηχανία είναι μέρος της κοινωνίας. Στηρίζοντάς τη, στηρίζουμε την κοινωνία», λέει ο κ. Ποντίκης. Ο κ. Ματαράς εξηγεί πως τα τελευταία χρόνια τρέχει μεγάλος αριθμός ερευνητικών προγραμμάτων σε συνεργασία με εταιρείες κυρίως του εξωτερικού.

(πηγή: ethnos.gr)