paidevo.gr

Το ένα τέταρτο των παιδιών παγκοσμίως έχουν κακές επιδόσεις στο σχολείο λόγω χρόνιου υποσιτισμού. Σύμφωνα με την βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση «Save the Children», η κακή διατροφή πλήττει σοβαρά την ικανότητα ενός παιδιού να μαθαίνει, να διαβάζει και να γράφει

Έρευνα της οργάνωσης με τίτλο «Food for Thought» κατέληξε ότι τα υποσιτιζόμενα παιδιά υφίστανται μη αναστρέψιμες βλάβες: μεγαλώνοντας έχουν μικρότερο ύψος και είναι πιο αδύναμα ενώ ο εγκέφαλός τους δεν αναπτύσσεται πλήρως.

Η «Save the Children» τονίζει ότι η αντιμετώπιση του υποσιτισμού πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα για τους ηγέτες του G8 που θα συναντηθούν τον Ιούνιο στη Βόρεια Ιρλανδία.

Η έρευνα βασίστηκε στη μελέτη χιλιάδων παιδιών στην Αιθιοπία, στην Ινδία, στο Περού και στο Βιετνάμ. Κατέληξε ότι τα παιδιά οκτώ ετών που είναι πιο μικρόσωμα επειδή υποσιτίζονται έχουν 19% περισσότερες πιθανότητες να κάνουν λάθη όταν διαβάζουν μια απλή πρόταση όπως «Ο ήλιος καίει» ή «Μου αρέσουν τα σκυλιά» απ’ όσες τα παιδιά που ακολουθούν ισορροπημένη διατροφή.

Ως ενήλικες, τα υποσιτισμένα παιδιά κερδίζουν 20% λιγότερα χρήματα και η παγκόσμια οικονομική επίπτωση του υποσιτισμού φθάνει τα 97 δισ. ευρώ.

Δεν μιλάμε για τα χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα και τις επιδημίες, αλλά γι᾽ αυτά που επιβιώνουν και που είναι καταδικασμένα, όταν ενηλικιωθούν, να παραμείνουν οικονομικοί είλωτες. Ως ενήλικες πια, κερδίζουν 20% λιγότερο από τους συνομηλίκους τους.

Η οικονομική κυριαρχία συνοδεύεται από πολιτιστική και μορφωτική κυριαρχία: «δεξαμενές σκέψης» από τη μια και δεξαμενές φτηνών εργατικών χεριών (και ανέργων) από την άλλη. Ο διαχωρισμός αυτός δεν εντοπίζεται μόνο από χώρα σε χώρα αλλά και μέσα στην ίδια χώρα.

Ενδιαφέρον θα είχαν τα πορίσματα μιας ανάλογης έκθεσης για την Ελλάδα. Πώς να αποδώσει στο σχολείο ένα παιδί μιας οικογένειας που τρέφεται από τα συσσίτια ή δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση στο σπίτι; Τι γράμματα να μάθει ένας μαθητής που λιποθυμά από την πείνα; (Και αντίστοιχα, τι γράμματα να διδάξει ένας καθηγητής που λιποθυμά από την πείνα -γιατί κι αυτό το φαινόμενο έχει παρατηρηθεί μέσα στη σχολική αίθουσα.) Η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να κλείσει το δρόμο των φτωχών μαθητών προς τη μόρφωση, υποβαθμίζοντας το δημόσιο σχολείο και τσακίζοντας οικονομικά και κοινωνικά τους εκπαιδευτικούς. Και η πείνα συμπληρώνει τα υπόλοιπα.

«Η κακή διατροφή προκαλεί κρίση αλφαβητισμού και μαθηματικών επιδόσεων στις αναπτυσσόμενες χώρες και αποτελεί επίσης τεράστιο εμπόδιο στην αντιμετώπιση της παιδικής θνησιμότητας», είπε η Τζάσμιν Ουίτμπρεντ, επικεφαλής της «Save the Children International». «Το ένα τέταρτο των παιδιών παγκοσμίως υφίστανται τις επιπτώσεις του χρόνιου υποσιτισμού ο οποίος θέτει σε κίνδυνο εκατομμύρια παιδικές ζωές».

Η βρετανική κυβέρνηση διοργανώνει μια ειδική σύνοδο κορυφής για τον σιτισμό στις 8 Ιουνίου στο Λονδίνο, πριν από την κύρια σύνοδο του G8, στην οποία θα εξεταστούν ζητήματα όπως η ασφάλεια των τροφίμων και η ανάγκη να αποκτήσουν περισσότερες αφρικανικές χώρες το δικό τους εθνικό σχέδιο για τον σιτισμό. Οι παγκόσμιοι ηγέτες που θα συμμετάσχουν στη σύνοδο οφείλουν «να αντιμετωπίσουν την κρίση αυτή και να ανακόψουν για τα καλά την άνοδο του υποσιτισμού», πρόσθεσε η Ουίτμπρεντ.

(πηγή: thepressproject.gr)

Ή μήπως απλά δεν έχουν το φόβο ότι θα τα βρουν δύσκολα; Όπως και να έχει, οι επιστήμονες προειδοποιούν πως το χάσμα δεν πρόκειται να μικρύνει.

Μένουμε συχνά έκπληκτοι από την ικανότητα των παιδιών να διαλέγουν, να χρησιμοποιούν και να «δαμάζουν» τις πιο εξελιγμένες τεχνολογικές καινοτομίες. Ακούμε ιστορίες από γονείς που ξέχασαν ανοιχτό στο σπίτι το tablet ή το laptop και μετά από λίγη ώρα βρήκαν το παιδί τους να παίζει παιχνίδια, να βλέπει παιδικά στο ίντερνετ και να κατεβάζει ταινίες και τραγούδια.

Η θεωρεία ότι η νεότερη γενιά είναι εκ γενετής πιο επιδέξια με την τεχνολογία αρχίζει σιγά-σιγά να χάνει έδαφος. Πρόσφατη έρευνα έδειξε πως το 71% των γονιών παραδέχεται ότι έχει ζητήσει τη βοήθεια του παιδιού του σε τεχνολογικά θέματα, όπως για παράδειγμα για να δημιουργήσει ένα προφίλ σε κάποιο από τα κοινωνικά δίκτυα ή να ρυθμίσει μία λειτουργία στην τηλεόραση του σπιτιού. Με άλλα λόγια, όσο οι γονείς είναι απασχολημένοι να εξασφαλίσουν τον άρτο τον επιούσιο στο οικογενειακό τραπέζι, τα παιδιά γίνονται οι τεχνολογικοί μας αφέντες.

Πώς και γιατί γίνεται όμως αυτό και γιατί ορισμένοι γονείς φαίνεται να παραδίδουν τα όπλα; Ειδικά όταν οι σύγχρονες διεπιφάνειες χρήστη γίνονται ολοένα και πιο απλές και -τουλάχιστον στη θεωρεία- εύχρηστες για όλους.

Είναι αυταπάτη να πιστεύει κάποιος ότι τα παιδιά έχουν εκ γενετής τη συγκεκριμένη ικανότητα. «Απλά δεν φοβούνται να περιηγηθούν και να εξερευνήσουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράγματα,» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Δρ. Mark Brosnan, λέκτορας ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ. Η προφανής εμπειρία των παιδιών δεν έχει καμία σχέση με το νεαρό της ηλικίας τους. Εάν χειρίζονται την οθόνη ενός tablet με τα τρία τους δάχτυλα, αυτό συμβαίνει επειδή έχουν δει ήδη κάποιον άλλο να το κάνει και όχι επειδή είναι έμφυτη κίνηση.

Υπάρχει σαφώς τεράστια διαφορά μεταξύ των υπολογιστών με Windows 95, πάνω στους οποίους έμαθαν πολλοί ενήλικες και των συσκευών αφής του 21ου αιώνα, που είναι σχεδιασμένες για να προσφέρουν περισσότερη ψυχαγωγία και επικοινωνία. Συνεπώς, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα παιδιά περνούν πολύ περισσότερο χρόνο για να ασχοληθούν με αυτά από τους μονίμως απασχολημένους γονείς τους. Τα παιδιά, όταν πιάνουν στα χέρια τους μία συσκευή, μπαίνουν στον κόπο να την μάθουν, αφιερώνουν χρόνο σε αυτή, ασχολούνται μαζί της και συγκεντρώνουν πληροφορίες. Οι ενήλικες, όταν βλέπουν τους νεότερους να χειρίζονται με τόση ευκολία μία συσκευή, αμέσως εκφράζουν κάτι αποτρεπτικό. «Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Νιώθω ότι είμαι εντελώς χαζός.»

Ο Δρ. Brosnan, σε μία μελέτη σχετικά με το άγχος και την τεχνολογία, βρήκε πως οι πιο σίγουροι, χαρούμενοι και λιγότερο αγχωμένοι με την τεχνολογία χρήστες είναι αυτοί άνω των 65 ετών, οι οποίοι έχουν συνταξιοδοτηθεί και έχουν αρκετό διαθέσιμο χρόνο για να ασχοληθούν με αυτή, χωρίς να νιώθουν πίεση. Με άλλα λόγια, η καλή σχέση με την τεχνολογία φαίνεται να είναι συνάρτηση του ελεύθερου χρόνου, κάτι που οι γονείς δεν έχουν ιδιαίτερα διαθέσιμο.

Κάποιος είχε πει πως όταν αφήνεις τα παιδιά σου να επιλέξουν μία συσκευή τεχνολογίας είναι σαν να δίνεις σε έναν κρατούμενο τα κλειδιά της φυλακής του. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχύει και για το σπίτι, μετά την αγορά ενός υπολογιστή, όπου είναι καθήκον των γονιών να είναι αρκετά ενημερωμένοι ώστε να μπορούν να επιβλέπουν τα παιδιά τους στη χρήση της τεχνολογίας. Εν τέλει όμως, τα παιδιά καταλήγουν να γνωρίζουν πολλά περισσότερα απ’ ό,τι ίσως θα έπρεπε.

Ορισμένοι γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά τους είναι πανέξυπνα και πολύ πιο μπροστά από την ηλικία τους για να μπορούν να παίζουν στα δάχτυλα την τεχνολογία. Το πιθανότερο όμως είναι πως και άλλα παιδιά της ηλικίας τους έχουν αυτή την άνεση καθώς έχουν τον χρόνο, την τάση και την πρόσβαση στην τεχνολογία.

Εάν υπάρχει ένα μήνυμα που βγαίνει απ’ όλο αυτό, θα λέγαμε πως το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί ένα ταρακούνημα προς τους τεχνοφοβικούς γονείς ώστε να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο για να ενημερωθούν και να εξοικειωθούν με τις νέες τεχνολογίες, όχι μόνο για να διατηρείται η τεχνολογική τάξη στο σπίτι αλλά και γιατί το απαιτεί η κοινωνία ολοένα και περισσότερο.

(πηγή: Ελευθεροτυπία, The Independent)

Πεντακόσιοι επιστήμονες από όλο τον κόσμο, που παρακολούθησαν μια τετραήμερη συνάντηση στη Βόννη με θέμα «Το νερό στην Ανθρωπόκαινο», υπέγραψαν μια διακήρυξη με την οποία προειδοποιούν σε ανησυχητικούς τόνους ότι η πλειονότητα των κατοίκων της Γης θα αντιμετωπίσει σοβαρή έλλειψη νερού ήδη από το 2050 ή το πολύ μέσα στις δύο επόμενες γενιές λόγω αλόγιστης κατανάλωσης, ρύπανσης των υδάτων και κλιματικής αλλαγής.

Την πρωτοβουλία είχε η διεθνής ερευνητική κοινοπραξία Global Water System Project (GWSP), που συντονίζεται από το πανεπιστήμιο της Βόννης, η οποία προσπαθεί να κινητοποιήσει τις κυβερνήσεις στη λήψη των αναγκαίων μέτρων και πολιτικών. Η βασική ανησυχία είναι ότι κράτη και άνθρωποι τείνουν κακώς να βλέπουν το πόσιμο νερό ως συνεχώς ανανεούμενο και πρακτικά ως ανεξάντλητο, κάτι που είναι λάθος, καθώς η ανανέωση των υδάτινων αποθεμάτων γίνεται με πιο αργό ρυθμό από την κατανάλωσή τους.

Υπολογίζεται ότι ήδη 4,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν τα δύο τρία της ανθρωπότητας, ζουν σε απόσταση 50 χλμ. από προβληματικές και ανεπαρκείς πηγές νερού, οι οποίες είτε ξεραίνονται, είτε ρυπαίνονται. Σε όλο και περισσότερες περιοχές, καθώς ο υδροφόρος ορίζοντας πέφτει συνεχώς από την υπεράντληση, το νερό γίνεται όλο και πιο αλμυρό λόγω διείσδυσης θαλάσσιων υδάτων.

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ο Αζέαν Τζόνσον είναι μόλις 9 ετών και ξεσήκωσε το Σικάγο, μιλώντας σε δημόσια διαμαρτυρία για την απόφαση του δημάρχου να προχωρήσει στο κλείσιμο 53 σχολείων, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το δικό του. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, ο κόσμος τον χειροκρότησε θερμά, με αρκετούς να δηλώνουν ότι στο μέλλον θα τον ψηφίσουν για Δήμαρχο. 

«Καλησπέρα ή καλημέρα σας. Το όνομά μου είναι Αζέαν Τζόνσον και πηγαίνω στο Δημοτικό Μάρκους Γκάρβεϊ κι αν κλείσει πρέπει να πάω στο Μάουντ Βέρμον. Έρχομαι λοιπόν ενώπιόν σας σήμερα για να σας μιλήσω για το κλείσιμο του σχολείου μας. Τα παιδιά χρειάζονται ασφάλεια. Ο Ραμ Εμάνιουελ (δήμαρχος του Σικάγου) δεν ενδιαφέρεται για τα σχολεία μας. Δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλειά μας. Κανονικά, έπρεπε να επενδύει σε αυτά τα σχολεία και όχι να τα κλείνει. Έπρεπε να υποστηρίζει αυτά τα σχολεία και όχι να τα κλείνει… Μαζευτήκαμε, λοιπόν, εδώ σήμερα για να του πούμε ότι δεν είμαστε παιχνίδια και δεν τα παρατάμε. Όχι χωρίς να δώσουμε τη μάχη μας. Λέει ότι δεν υπάρχει κάτι επιπλέον να εξετάσει. Κι όμως. Αυτή είναι μια ρατσιστική συμπεριφορά. Είμαστε μαύροι και είμαστε υπερήφανοι. Είμαστε λευκοί και είμαστε υπερήφανοι. Χωρίς να έχει σημασία το χρώμα ή τι γλώσσα μιλάμε… Δεν μπορεί να κλείνει τα σχολεία μας χωρίς να έλθει ο ίδιος σ’ αυτά και να δει από κοντά τι πραγματικά συμβαίνει. Η εκπαίδευσή μας είναι δικαίωμά μας» τόνισε ο 9χρονος Τζόνσον.

Δείτε το video:

(πηγή: tvxs.gr)

Ο Γιάννης Σολδάτος προτείνει στον Κ. Τζαβάρα σαρωτικές αλλαγές στο σινεμά

Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ

Σαρωτικές αλλαγές επίκεινται στο χώρο του κινηματογράφου, με εισηγητή τον νέο, άτυπο σύμβουλο του Κ. Τζαβάρα, Γιάννη Σολδάτο, που, όπως μας αποκάλυψε, επιδιώκει το σφράγισμα το Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου -τουλάχιστον στην τωρινή του μορφή. Πριν από λίγο καιρό, οι κινηματογραφικοί φορείς έλαβαν μια επιστολή από το γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού που τους ενημέρωνε πως «ο ιστορικός του ελληνικού κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος αναλαμβάνει συντονιστής ενός διαλόγου», με στόχο «πιθανές άμεσες διαρθρωτικές αλλαγές».

Το αποτέλεσμα αυτού του διαλόγου θα οδηγήσει στην αναθεώρηση του νόμου Γερουλάνου. Ο Κ. Τζαβάρας είχε προαναγγείλει αλλαγές στο νόμο από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε. Είχε άλλωστε δεσμευτεί για κάποιες απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, σε φορείς όπως η Ταινιοθήκη της Ελλάδος που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Αλλά οι αλλαγές ίσως να είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ όσες περιμέναμε…

Ποιος είναι όμως ο Γιάννης Σολδάτος, που βρέθηκε ξαφνικά να χαράσσει πολιτιστική πολιτική; Και μάλιστα όχι μόνο στον κινηματογράφο, αλλά και στο χώρο του βιβλίου; Εκδότης («Αιγόκερως») κινηματογραφικών κυρίως βιβλίων, συγγραφέας της πολύτομης ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου, σκηνοθέτης και συνδικαλιστής, ο Σολδάτος τυγχάνει και πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών. Συντάχτηκε μάλιστα με τον Κώστα Τζαβάρα στους χειρισμούς του σχετικά με το ΕΚΕΒΙ και στην απόφασή του να το κλείσει -άποψη που δεν δίστασε να εκφράσει και στη Βουλή, όταν προσεκλήθη από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως έχει μερικές πολύ συγκεκριμένες προτάσεις και για το σινεμά, που κάτι μας λέει πως θα συζητηθούν…

– Πώς και βρεθήκατε σε αυτό το πόστο;

«Ως πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών, συνεργάστηκα καλά με τον Τζαβάρα. Όταν ξήλωσε τη διοίκηση του ΕΚΕΒΙ, του είπαμε συγχαρητήρια που επιτέλους έβαλε χέρι σε έναν σάπιο θεσμό που εξυπηρετούσε ελάχιστους, σε βάρος των πολλών».

– Φαντάζομαι πως ο κ. Τζαβάρας θα χαροποιήθηκε ιδιαίτερα από τη στάση σας….

«Τα ‘μαθε και με κάλεσε. “Θα σας δώσουμε τη στήριξή μας”, του είπα, “με έναν όρο: πως οι εκδότες θα έχουμε τον πρώτο λόγο σε ό,τι γίνει από δω και πέρα”. Και έχουμε μια άψογη συνεργασία. Πάντως, εκτιμώ πως το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ δεν ήταν μια δική του τρελή απόφαση. Ήρθε και άνωθεν. Όλοι ξέραμε πως στο στόχαστρο είναι 252 οργανισμοί του Δημοσίου -τη λίστα δημοσίευσε πριν από λίγο καιρό η “Ε”. Ανάμεσά τους είναι μέχρι και το Εθνικό Θέατρο. Άλλους θα τους κλείσουν, άλλους θα τους συγχωνεύσουν. Είναι στη λογική της τρόικας».

– Και το σινεμά πώς προέκυψε;

«”Δεν μας βοηθάς και στο σινεμά;”, με ρώτησε. “Όμως δεν μπορώ να προσλάβω άλλο σύμβουλο”. “Δεν θέλω λεφτά, του είπα. Με μια προϋπόθεση: έως αρχές Ιουνίου να τελειώσει η πρώτη φάση των διαβουλεύσεων και αρχές Αυγούστου να περάσει από τη Βουλή η αναθεώρηση”. “Σύμφωνοι”, μου λέει. Στόχος είναι ο διάλογος αυτός να ολοκληρωθεί σε 10 μέρες, ώστε να συσταθεί άμεσα επιτροπή για την επεξεργασία του νόμου».

– Ο νόμος Γερουλάνου δεν πρόλαβε καν να εφαρμοστεί. Τι είδους αλλαγές εξετάζετε;

«Ο νόμος Γερουλάνου είναι ανελαστικός για αλλαγές. Σας θυμίζω πως η Ελλάδα εν τω μεταξύ χρεοκόπησε. Αν, λοιπόν, το πόδι έχει γάγγραινα, το κόβεις. Ένας νόμος 5 – 6 σελίδων είναι πιο πιθανό να εφαρμοστεί. Πρέπει να αλλάξει εντελώς ο νόμος».

– Δηλαδή;

«Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου έχει έναν προϋπολογισμό. Ομως τι έχει δοθεί για ταινίες τα τελευταία 4 χρόνια; Αν αύριο το πρωί ανακοινωθεί ότι κλείνει το ΕΚΚ, είμαι σίγουρος πως οι Ελληνες κινηματογραφιστές θα πουν: “Καλά, ανοιχτό είναι ακόμα;”. Φεύγουν τερατώδη ποσά σε λειτουργικά έξοδα, ενώ θα μπορούσαν να πηγαίνουν σε ταινίες».

– Μου λέτε πως θα εισηγηθείτε να κλείσει το Κέντρο;

«Εγώ τη γνώμη μου θα την προτείνω στα σωματεία. Θεωρώ, πάντως, πως αυτά τα λίγα χρήματα που υπάρχουν πρέπει να πηγαίνουν στην παραγωγή και όχι στα λειτουργικά έξοδα του Κέντρου: σε αποθήκες, επιτροπές, δ.σ., ταξίδια».

– Το ΕΚΚ, όμως, έχει πολλαπλό ρόλο. Πέραν της παραγωγής. Θα τα αλώσουμε όλα;

«Τι απέδωσαν οι μηχανισμοί του; Τι προώθηση έκανε; Κερδίσαμε τίποτα με το Filmcenter; Θεωρώ ότι θα έχω όλους τους ανθρώπους του κλάδου στο πλευρό μας. Γιατί να μην υπάρχει μια μικρή επιτροπή, άμισθη, που θα μοιράζει τα λεφτά στην παραγωγή; Με 4 εκατομμύρια, αν υπάρχουν, μπορείς να ενισχύσεις 20, 30, 50 ταινίες».

– Είστε σίγουρος πως και με το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, τα λεφτά θα πάνε στο βιβλίο;

«Πάντως, σίγουρα δεν πήγαιναν τότε. Κάποιοι τα τρώγανε σε ταξίδια. Με μια σωστή διαχείριση μπορούν να επενδυθούν στον εκδοτικό χώρο. Κι εδώ έχουμε ένα plan Β. Βάσει νόμου, θα διασφαλιστεί πως τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα διοχετευθούν στην παραγωγή».

– Ο κύριος Τζαβάρας και ο κύριος Θανασούλας συμμερίζονται τις απόψεις σας για το Κέντρο;

«Το έχουμε συζητήσει. Περιμένουν να ακούσουν τους προβληματισμούς των εμπλεκόμενων φορέων. Θέλουμε δεν θέλουμε, φορείς θα συρρικνωθούν ή θα συγχωνευτούν. Είναι θέμα ανάγκης».

– Και οι εργαζόμενοι;

«Εδώ βάζει λουκέτο η μισή Ελλάδα! Αυτό είναι θέμα πολιτείας. Εγώ μιλώ για το πώς θα γίνονται ταινίες».

– Δεν σας ενοχλεί να λένε πως επί Σολδάτου και Τζαβάρα έκλεισε το Κέντρο Κινηματογράφου;

«Θέλω να πουν πως επί Σολδάτου ξαναέγιναν κάποιες ταινίες. Πως βοηθήθηκε και πάλι ο κλάδος».

– Δεν σας περνά από το νου ότι ίσως, κλείνοντας το Κέντρο, απλώς θα ξεφορτωθούν άλλο ένα μεγάλο κονδύλι;

«Αν τα πράγματα μείνουν όπως είναι, κάποια στιγμή το πράγμα θα μαραζώσει από μόνο του. Εγώ αντιπροτείνω ένα άλλου είδους Κέντρο, πολύ πιο ευέλικτο και πολύ λιγότερο δαπανηρό».

– Κάποιοι φορείς έχουν όντως αδικηθεί από τον προηγούμενο νόμο. Θα κάνετε κάτι γι’ αυτούς;

«Η Ταινιοθήκη πρέπει να διασφαλιστεί και να ενισχυθεί. Το Φεστιβάλ Δράμας να αλλάξει καθεστώς -ως ΝΠΔΔ αντιμετωπίζει δυσκολίες. Πρέπει να θεσμοθετηθούν και να ενισχυθούν μικρά φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, αλλά και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας. Επίσης, πρέπει να ξεκαθαριστεί το τοπίο της κινηματογραφικής εκπαίδευσης. Σήμερα μοιράζονται πτυχία που δεν ξέρουμε τι αντιπροσωπεύουν».

– Και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

«Θα συζητηθεί μέχρι πού αντέχει ο όρος “διεθνές φεστιβάλ” χωρίς να μαραζώσει».

– Εννοείτε πως συζητείται το ενδεχόμενο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου να είναι μόνο ελληνικό;

«Θα μπορούσε να γίνει Βαλκανικό. Αυτό έπρεπε να είχε γίνει 25 χρόνια πριν. Αντέχουμε σήμερα να κουβαλάμε τον Ταϊβανέζο, τη μάνα του και τον παραγωγό του, να τους φιλοξενούμε στο “Ηλέκτρα Παλλάς” και να έχουμε και τον Κόπολα ή την Ντάναγουεϊ να τους κάνουν αέρα; Αυτά ανήκουν στις εποχές των παχιών αγελάδων».

– Μα ο Εϊπίδης τα ‘χει κόψει αυτά. Χάρη στο ΕΣΠΑ αντέχει ακόμα το φεστιβάλ.

«Ναι, αλλά πρέπει να δούμε κατά πόσον υπάρχει πια η δυνατότητα να γυρίζουν διάφορα team όλον τον κόσμο για να βρουν ταινίες».

– Μου φαίνεται πως με όσα λέτε κάποιοι θα εκμανούν…

«Η καλή χαρά, όλων μας, τελείωσε. Πρέπει να περισώσουμε ό,τι σώζεται και να φτιάξουμε συμπεριφορές μεταξύ μας και σε σχέση με την πολιτεία, ούτως ώστε όταν ξανάρθουν οι παχιές αγελάδες να μην τα ξανακάνουμε κορδελάκια…».

(πηγή: Ελευθεροτυπία)

Σκληρή γλώσσα κατά των Ευρωπαίων ηγετών χρησιμοποιεί ο Economist. Ο τίτλος χαρακτηριστικός:

«The Sleepwalkers (Οι υπνοβάτες): Μια ευρω-καταστροφή έτοιμη να συμβεί». Με μπόλικη ειρωνεία και σαρκασμό το βρετανικό περιοδικό στο βασικό του άρθρο παρουσιάζει τους ηγέτες της ΕΕ ως υπνοβάτες που βαδίζουν με μαθηματική ακρίβεια προς τον γκρεμό και τους καταλογίζει έλλειψη πολιτικής βούλησης.

Το εξώφυλλο δείχνει τους Ευρωπαίους ηγέτες να βαδίζουν προς τον γκρεμό, με πρωταγωνίστρια την Άγκελα Μέρκελ.

Το βρετανικό περιοδικό χαρακτηρίζει «καθησυχαστική ιστοριούλα» όλη την ενορχηστρωμένη προσπάθεια παρουσίασης μιας αισιόδοξης εικόνας βελτίωσης της κρίσης και ανησυχεί πως εάν δεν δράσουν θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους οι πολίτες.

Το περιοδικό μιλάει ακόμη για χαλαρή αντιμετώπιση από την πλευρά των ηγετών της Ευρώπης γεγονός που αποδίδει αφενός στις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου και αφετέρου στην κάκιστη εικόνα που έχουν οι πολίτες για την Ένωση.

(πηγή: briefingnews.gr)

“Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα”, όπως καταγράφεται στην ετήσια Έκθεση της UNICEF – Ραδιομαραθώνιος για τον εμβολιασμό των παιδιών

Σε πεντακόσιες ενενήντα επτά χιλιάδες ανέρχονται τα φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στην Ελλάδα, με τριακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες να είναι σε σοβαρή υλική αποστέρηση, σύμφωνα με την έκθεση “Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2013”, που συντάχθηκε για λογαριασμό της UNICEF, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αθηνών και παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου, την Τετάρτη, στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ.

“Η κατάσταση είναι πολύ ανησυχητική. Τα προβλήματα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού αυξάνονται. Αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στη διαβίωση των παιδιών όσο και στα ζητήματα που συνδέονται με την υγεία τους, με την εκπαίδευσή τους, με την ανάπτυξή τους”, τόνισε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο πρόεδρος της UNICEF, Λάμπρος Κανελλόπουλος και κάλεσε την κυβέρνηση να λάβει υπόψη τις προτάσεις της UNICEF για την αντιμετώπισή τους.

Εξάλλου, παρουσιάστηκαν οι πρωτοβουλίες της UNICEF για τον εμβολιασμό των παιδιών, ευπαθών κοινωνικών ομάδων της Ελλάδας, που γίνεται σε συνεργασία με την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας και την υποστήριξη του υπουργείου Υγείας.

Για τον σκοπό αυτόν την Τρίτη 28 Μαΐου διοργανώνεται Ραδιομαραθώνιος της UNICEF με την Ελληνική Ραδιοφωνία και την υποστήριξη όλων των μεγάλων ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών.

“Ας δώσουμε μαζί πνοή για τη ζωή, για τα παιδιά υγεία, χαμόγελο, ευτυχία” κάλεσαν για συμμετοχή, μικροί μαθητές δημοτικών σχολείων, εθελοντές της UNICEF.

Αναλυτικά, σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, που βασίζεται σε στοιχεία του 2011 και παρουσίασε ο καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημοσθένης Δασκαλάκης:

Η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα

– Ο δείκτης “φτώχεια ή κοινωνικός αποκλεισμός” για το 2011 αφορούσε 597.000 παιδιά δηλαδή ποσοστό 30,4%, που σημαίνει αύξηση κατά 9,1% από το 2010.

– Τα παιδιά που διαβιούσαν σε “συνθήκες συσσώρευσης πολλαπλών μειονεξιών”, δηλαδή σε νοικοκυριά που χαρακτηρίζονται από φτώχεια και από σοβαρή υλική αποστέρηση και από χαμηλή ένταση εργασίας, το 2011 έφθασαν στα 69.000 παιδιά από 12.000 που ήταν το αντίστοιχο μέγεθος το 2010.

– Το ποσοστό των παιδιών που ζει σε νοικοκυριά στα οποία κανείς δεν εργάζεται έφθανε στο 9,2% το 2011 και έχει αυξηθεί κατά 2,9 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ 2010 και 2011, και σύμφωνα με τον κ. Δασκαλάκη αναμένεται οι αριθμοί αυτοί να αυξηθούν.

Αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης- Κατανάλωση

– Το 16,4% του συνόλου των ανηλίκων εμφανίζεται να διαβιεί σε νοικοκυριά με «σοβαρή υλική αποστέρηση», δηλαδή 322.000 παιδιά, αριθμός αυξημένος κατά 89.000 άτομα ή κατά 38,2%, μεταξύ 2010 και 2011. Η αντίστοιχη ποσοστιαία αύξηση μεταξύ 2010 και 2011 για την ηλικιακή ομάδα 6 έως 11 φθάνει το 46,7%.

– Το 50,8% των νοικοκυριών με παιδιά δηλώνει αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών. Το 37,2% δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, δόσεων πιστωτικών καρτών και δανείων, το 34,5% δηλώνει οικονομική αδυναμία αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.

– Τα φτωχότερα νοικοκυριά δαπανούν αναλογικά υψηλότερο ποσοστό των συνολικών τους δαπανών για παιδικά είδη ένδυσης, ωστόσο αυτή η κατανομή των δαπανών αναγκάζει τα φτωχότερα στρώματα να περιορίσουν άλλες ανάγκες των παιδιών που σχετίζονται με την εκπαιδευτική διαδικασία.

Παιδιά μετανάστες

– Το 2011 χορηγήθηκαν συνολικά 549.604 άδειες παραμονής σε μετανάστες στην Ελλάδα, με το 21% να αφορά ανηλίκους κάτω των 14 ετών και το 84,5% των παιδιών αυτών να προέρχονται από την Αλβανία.

– Από το 2008 έχουν μεταναστεύσει από την Ελλάδα 357.820 άτομα, από τα οποία 52.299 είναι έως 19 ετών και 36.466 έως 14 ετών, δηλαδή το 14,6% και το 10,2% αντίστοιχα.

– Το 2011 υπολογίζονται σε περίπου 29.000 τα άτομα έως 19 χρονών και 21.000 τα παιδιά έως 14 χρόνων που μετανάστευσαν προς και από την Ελλάδα, με τα πολύ μικρά παιδιά έως 4 ετών να αποτελούν το ένα τρίτο του συνόλου.

– Οι συλληφθέντες ανήλικοι για παράνομη είσοδο και παραμονή στην Ελλάδα από το 2006 έως στο 2012 ανέρχονται σε 83.487, αριθμός που αναλογεί στο 10,6% του συνόλου των συλληφθέντων παρανόμων μεταναστών.

– Οι αιτήσεις ασύλου των ανηλίκων εμφανίζουν σημαντική μείωση από το 2008 και ανέρχονταν για το 2012 σε 510.

Ασφάλεια- Προστασία και Παραβατικότητα ανηλίκων

– Τα παιδιά στην Ελλάδα εμφανίζονται περισσότερο εκτεθειμένα σε κινδύνους από ατυχήματα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Ο δείκτης θνησιμότητας από ατυχήματα που σχετίζονται με μεταφορές- μετακινήσεις για το 2010 στις ηλικίες 15- 19 ετών ανερχόταν σε 17,8 ενώ ο μέσος όρος των χωρών της ΕΕ είναι 9,2.

– Η παραβατικότητα των ανηλίκων έχει αυξηθεί εντυπωσιακά κυρίως μεταξύ των ετών 2010 και 2011 κατά 53,4%, ενώ στους δράστες ηλικίας 9-13 ετών η αύξηση φθάνει το 58%.

– Οι περισσότεροι ανήλικοι παραβάτες είναι αγόρια (87,1%), ενώ τα 2/3 είναι ημεδαποί. Οι δράσεις τους, αφορούν σε ποσοστό 72,2% κλοπές ή συναυτουργία σε αυτές. Περισσότερα καταγεγραμμένα περιστατικά παραβατικότητας ανηλίκων εντοπίζονται στην περιφέρεια παρά στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Το δικαίωμα των παιδιών στην ανάπτυξη

– Αξιοσημείωτα είναι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας των νέων ηλικίας 15 έως 24 ετών (55,3% το 2012 και 64,2% τον Φεβρουάριο του 2013) και τα ακόμη υψηλότερα ποσοστά των παιδιών ηλικίας 15 έως 18 ετών (61,3% το 2012).

Οι άνεργοι της ηλικιακής κατηγορίας 15 έως 18 ετών αυξήθηκαν κατά 73,2% (αύξηση κατά 35,1 ποσοστιαίες μονάδες). Σημαντικότερο είναι το γεγονός, ότι οι απασχολούμενοι της αναφερόμενης ηλικιακής κατηγορίας από το 2011 και μετά αριθμητικά είναι λιγότεροι σε σχέση με τους ανέργους, ενώ ο αριθμός τους μειώθηκε από 21.641 άτομα το 2007 σε 8.430 το 2012, δηλαδή σημειώθηκε μείωση κατά 61%.

– Τα στοιχεία σχετικά με την ανεργία και τον αριθμό των απασχολούμενων ατόμων και των δύο ηλικιακών κατηγοριών (15-18 και 15-24 ετών), σε συνδυασμό με τα μειωμένα και μικρότερα από αυτά του μέσου όρου των χωρών της ΕΕ ποσοστά πρόωρης αποχώρησης από την εκπαίδευση και την κατάρτιση των νέων ηλικίας 15 έως 24 ετών (11,4% το 2012 από 15,5% το 2006 έναντι 15,5% και 12,8% της ΕΕ αντίστοιχα), δείχνουν ότι οι περιορισμένες προοπτικές ένταξης στην αγορά εργασίας κάνουν πιο ελκυστική την παραμονή στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Η υγεία των παιδιών

– Το ποσοστό των νοικοκυριών με παιδιά κάτω από το όριο φτώχειας που δήλωνε αδυναμία για διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κρέας, ψάρι, κοτόπουλο ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ανέρχεται σε 44,3% για το 2011, από 21,6% το 2010.

– Τα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά που δηλώνουν οικονομική αδυναμία για ικανοποιητική θέρμανση έχουν αυξηθεί από 14,8% το 2010 σε 19,3% το 2011 και τα φτωχά νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά από 37,1% σε 39,7% τα αντίστοιχα έτη.

– Το 25,4% των νοικοκυριών με παιδιά στην Ελλάδα είναι εκτεθειμένα σε περιβαλλοντικά προβλήματα, ρύπανση, μόλυνση κλπ, στην περιοχή διαμονής τους, κατατάσσοντας την Ελλάδα στη δεύτερη θέση στην ΕΕ, δηλαδή αρκετά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (15%).

– Οι δαπάνες για την υγεία μειώθηκαν στο 6% του ΑΕΠ για το 2011 από το 7,4% το 2009, ενώ για τις νοσοκομειακές υπηρεσίες από το 3,6% σε 3% αντιστοίχως. Οι περιορισμοί αυτοί είναι δυνατό να επηρεάσουν ιδιαίτερα τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, εφόσον το 10,1%, για το 2011, δηλώνουν οικονομική αδυναμία για την κάλυψη ιατρικών εξετάσεων.

Την υπαγωγή του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής στο ΤΑΙΠΕΔ κατήγγειλε τη Δευτέρα η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, Θεανώ Φωτίου, η οποία δηλώνει ότι η μνημονιακή κυβέρνηση, μέσω του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) «δεν ξεπουλά μόνο τη δημόσια περιουσία, αλλά εκποιεί και την ιστορική μνήμη».

Η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, στο πλαίσιο επίκαιρης ερώτησης για την συγχώνευση ΟΣΚ – ΔΕΠΑΝΟΜ – ΘΕΜΙΣ, που κατέθεσε προς το υπουργείο Υποδομών, κατήγγειλε ότι το Σκοπευτήριο Καισαριανής (τόπος εκτέλεσης Ελλήνων αγωνιστών από τους ναζί κατακτητές) βρίσκεται στη λίστα των 3.151 κρατικών «φιλέτων» που μεταβιβάστηκαν πρόσφατα προς εκποίηση.

«Έχετε εντάξει σε αυτήν τη λίστα κάτι που είναι ανεπίτρεπτο ιστορικά. Έχετε εντάξει σε αυτήν τη λίστα, την έκταση του Σκοπευτηρίου Καισαριανής, 99 στρεμμάτων, φοβερής και τρομακτικής ιστορικής μνήμης για τον τόπο. Αυτή η έκταση δεν ξεπουλιέται, κύριε Υπουργέ. Είναι μεγάλο ατόπημα ότι την εντάξατε σε αυτή τη λίστα. Ο ΟΣΚ αυτήν την έκταση θα την απέδιδε στο Δήμο Καισαριανής. Εξηγήστε μου, σας παρακαλώ, πώς βρέθηκε η ιστορική έκταση του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής μέσα στην αξιοποίηση της περιουσίας του ΟΣΚ ΑΕ» είπε η Θ. Φωτίου, απευθυνόμενη στον αναπληρωτή υπουργό Στ. Καλογιάννη

Καμία απάντηση από το υπουργείο

Απέφυγε να απαντήσει ο αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης, Σταύρος Καλογιάννης, για την ακρίβειααπέφυγε και οποιαδήποτε αναφορά στο Σκοπευτήριο. Συγκεκριμένα, περιορίστηκε σε διαβεβαιώσεις για το μέλλον του έργου του ΟΣΚ και τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας των εργαζομένων, υποστηρίζοντας ότι “θα πετύχουμε περιστολή του δημόσιου τομέα, καλύτερο συντονισμό, καλύτερες παρεχόμενες υπηρεσίες και ποιοτικότερο έργο με την συγχώνευση των τριών εταιρειών”, δηλαδή των ΟΣΚ Α.Ε., ΘΕΜΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ Α.Ε. και Δ.ΕΠ.Α.ΝΟ.Μ Α.Ε. και την μετατροπή τους σε ΚΤΙΡΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ Α.Ε. με τρεις αυτόνομους κλάδους.

Λίγα λόγια για το Σκοπευτήριο της Καισαριανής

Τον χώρο αυτό επέλεξαν ως τόπο εκτέλεσης των αγωνιστών οι Γερμανοί και οι εκτελέσεις ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Το 1942 εκτελέστηκαν 13εις, το 1943 άλλοι 147 και το 1944, εκτελέστηκαν 440 αγωνιστές.

Εκεί όμως εκτελέστηκαν και 25 αντιφασίστες στρατιώτες του κατακτητή (20 Ιταλοί και 5 Γερμανοί).

Η κορυφαία και πιο τραγική στιγμή στην ιστορία του Σκοπευτηρίου ήταν η μαζική εκτέλεση 200 πατριωτών – αγωνιστών το 1944, στην συντριπτική πλειονότητά τους έγκλειστοι της Ακροναυπλίας.

Ήταν 1η Μαΐου, όταν φόρτωσαν 200 αγωνιστές κατά του φασισμού σε έξι αυτοκίνητα και τους οδήγησαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Στη διαδρομή ως το Σκοπευτήριο οι μελλοθάνατοι πέταξαν μέσα από τα αυτοκίνητα σημειώματα με διευθύνσεις των δικών τους με κάποιο μήνυμα. Όταν έφτασαν στο Σκοπευτήριο, τους χώρισαν σε εικοσάδες. Στην τελευταία εικοσάδα έβαλαν τον Σουκατζίδη, για να μπορέσουν να τον χρησιμοποιήσουν ως διερμηνέα. Η πρώτη εικοσάδα πήρε θέση απέναντι από τις κάννες των όπλων. Ο επικεφαλής των Γερμανών γύρισε προς τον Σουκατζίδη:

– Ρώτησέ τους αν έχουν τίποτα να πουν.

Ο Σουκατζίδης μεταφράζει. Και τότε με μια φωνή οι μελλοθάνατοι απαντούν:

– Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω η λευτεριά!

Μετά, ήρθε η σειρά της δεύτερης εικοσάδας, αλλά πριν πάρουν θέση απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα οι κατακτητές τούς υποχρέωσαν να φορτώσουν τους νεκρούς στα αυτοκίνητα. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε αρκετές φορές, ώσπου στο τέλος δεν είχε μείνει κανείς ζωντανός από τους 200. Μόνο τους τελευταίους είκοσι, τους μετέφεραν οι Γερμανοί.

(πηγή: left,gr)

Συνεχής αύξηση των αυτοκτονιών καταγράφεται στη χώρα μας, με την ΕΛΣΤΑΤ να μετρά 477 αυτόχειρες το 2011, σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στατιστικά στοιχεία

Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα του Τύπου, η συντριπτική πλειοψηφία των αυτοχείρων είναι άνδρες (393 άτομα, ποσοστό 82,3%), αν και παρατηρείται σημαντική αύξηση του αριθμού των γυναικών που αυτοκτονούν (84 γυναίκες-θύματα το 2011 έναντι 41 το 2010, αύξηση 104%).

Γεωγραφικά, 172 περιστατικά καταγράφηκαν στην Αττική, ενώ ακολουθούν η Κεντρική Μακεδονία με 53 περιστατικά, η Κρήτη με 37, η Δυτική Ελλάδα με 36, η Θεσσαλία με 33 περιστατικά, η Αν. Μακεδονία – Θράκη με 33 και η Πελοπόννησος, επίσης με 33 περιστατικά αυτοκτονιών.

Η Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία «1018» της Κλίμακας δέχθηκε 1.366 κλήσεις το 2012 με συγκεκριμένο αίτημα από υποψήφιους αυτόχειρες, αλλά και γονείς, συγγενείς, φίλους τους κ.ά. Το 20,9% των καλούντων ήταν άνεργοι, το 7,1% δημόσιοι υπάλληλοι, το 5,6% ιδιωτικοί υπάλληλοι, το 6,5% ελεύθεροι επαγγελματίες. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κλήσεων αφορούσε άτομα 36-40 ετών, από Αττική (40,2%), Θεσσαλονίκη (11,7%) και Ηράκλειο (4,1%).

(πηγή: thepressproject.gr)

Έκθεση – «καμπανάκι» της οργάνωσης Save The Children

Κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης» για τα παιδιά και τους εφήβους της Ιταλίας καταγράφει έκθεση της οργάνωσης Save The Children, με τίτλο «Το νησί που δεν υπάρχει», η οποία παρουσιάστηκε στην Ρώμη.

Το 25% των Ιταλών εφήβων θεωρεί ότι το μέλλον του θα είναι πιο δύσκολο από εκείνο των γονιών του, ενώ το 23% όσων ερωτήθηκαν σκέφτεται, όταν μεγαλώσει, να πάει στο εξωτερικό, για να εξασφαλίσει καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες.

Παράλληλα, το 80% του δείγματος που χρησιμοποίησε η μη κυβερνητική οργάνωση αυτή- η οποία επεξεργάσθηκε στοιχεία της Eurostat είπε πως στερείται κάποια υλικά αγαθά, υπηρεσίες και ευκαιρίες, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Το 30% των Ιταλών γονέων δεν καταφέρνει να πληρώσει τα δίδακτρα των παιδιών του, για την φοίτηση στο πανεπιστήμιο. Και το 41% των Ιταλών που έχουν αποκτήσει παιδιά θεωρεί ότι «άμεση προτεραιότητα της κυβερνητικής δράσης θα έπρεπε να είναι η βοήθεια των οικογενειών βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση».

Η Ιταλία, όπως τονίζεται στην έκθεση της Save the Children («Σώστε τα Παιδιά»), βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά την πολιτική για την στήριξη των οικογενειών: δαπανά, για το σκοπό αυτό, ποσό ίσο με μόλις το 1,1% του ΑΕΠ της.

Το 29% των παιδιών κάτω των έξι ετών, ζει κοντά στο όριο της φτώχειας. «Ποσοστό λίγο πιο υψηλό από αυτό της Ελλάδας, που είναι 26,6%. Τα στοιχεία της χώρα μας, όμως, αφορούν το 2011», τονίζεται στην έρευνα.

Η Ιταλία βρίσκεται, επίσης, στην τελευταία θέση σε ότι αφορά την πανεπιστημιακή μόρφωση των νέων. Μόνο το 20% των πολιτών είκοσι με τριάντα ετών, έχει στα χέρια του πτυχίο ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Η Save The Children, τέλος, μας υπενθυμίζει ότι το 38,4% των Ιταλών νέων κάτω των 25 ετών είναι άνεργο.

Οι διάφοροι δείκτες έτυχαν συνολικής επεξεργασίας από την οργάνωση, για την δημιουργία του δείκτη «ευκαιριών για το μέλλον». Η Ιταλία, στην συνολική αυτή βαθμολογία, είναι τρίτη πριν το τέλος, η Ελλάδα προτελευταία, ενώ στην τελευταία θέση βρίσκεται η Βουλγαρία.

(πηγή: newsbeast.gr)

Η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Θεανώ Φωτίου έκανε την εξής δήλωση:

«Το Υ.ΠΑΙ.ΘΑ. λόγω μη καταβολής των απαιτούμενων  συνδρομών, επιβάλει τη στέρηση από την ηλεκτρονική πρόσβαση στις διεθνείς  επιστημονικές πηγές. Ως γνωστόν, σε αυτή την πρόσβαση βασίζεται τόσο η  εκπαιδευτική διαδικασία όσο και η έρευνα όλων των ΑΕΙ και των Ερευνητικών  Κέντρων της χώρας. Πρόκειται για κύριο εργαλείο διάχυσης της επιστημονικής  γνώσης και ο περιορισμός χρήσης του επιφέρει ραγδαία επιδείνωση της  επιστημονικής προόδου της χώρας μας.

Ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών έχει ενημερώσει τα  ΑΕΙ της χώρας για αποκλεισμό πρόσβασης από το τέλος Μαΐου 2013 λόγω μη καταβολής  των απαιτούμενων συνδρομών από πλευράς Υπουργείου, ενώ κάποιοι διεθνείς οίκοι  έχουν σταματήσει από τον μήνα Απρίλιο. Είναι σημαντικό ότι από τα οικονομικά  στοιχεία που αναφέρει ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών αποδεικνύεται ότι έχει  πραγματοποιήσει οικονομία κλίμακας στα όρια του προϋπολογισμού του έτους 2000,  ενώ έχει αυξήσει το σύνολο των συνδρομών.

Το Υ.ΠΑΙ.ΘΑ. αποδεικνύει για ακόμα μια φορά, με  καθυστερήσεις αποφάσεων και με διοικητικές ταχυδακτυλουργίες, ότι δεν  ενδιαφέρεται για τη χρηματοδότηση της Δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας,  ενώ την ίδια στιγμή προτείνει τη μείωση του προϋπολογισμού χρηματοδότησης κατά  το ένα τρίτο σε βάθος τριετίας και κατά το ένα δεύτερο για το 2013!

Η σκοπιμότητα των ανωτέρω ενεργειών είναι καθαρά  οικονομική-μνημονιακή, αλλά οι επιπτώσεις είναι ανυπολόγιστες και καταστροφικές  για την Έρευνα και την Ανώτατη Εκπαίδευση του τόπου μας. Για το λόγο αυτό η  βουλευτής ζητά από τον Υπουργό Παιδείας, με Ερώτηση που κατατέθηκε σήμερα στην  Βουλή, την άμεση εκταμίευση της χρηματοδότησης».

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ:

Θέμα: «Αποκλεισμός Πανεπιστημίων, ΤΕΙ και Ερευνητικών  Κέντρων από τις διεθνείς ακαδημαϊκές ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες»

Η ερευνητική δραστηριότητα των μελών ΔΕΠ, ΕΠ, Ερευνητών  και υποψηφίων διδακτόρων βασίζεται στην πρόσβαση και σε ηλεκτρονικές πηγές.  Πρόκειται για το κύριο εργαλείο ανταλλαγής επιστημονικής γνώσης και ο  περιορισμός χρήσης του επιφέρει ραγδαία επιβράδυνση στην πρόοδο των επιστημόνων  της χώρας ή ισοδύναμα μια σημαντική επιβάρυνση στο ατομικό τους εισόδημα, αφού  εν τέλει θα χρειαστεί να πληρώνουν την πρόσβασή τους στις παραπάνω  πηγές.

Ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ενημερώνει περιοδικά  τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας για τον αποκλεισμό πρόσβασης από το τέλος  Μαΐου 2013 λόγω της μη καταβολής των απαιτούμενων συνδρομών από πλευράς  Υπουργείου. Για κάποιους διεθνείς οίκους ήδη η πρόσβαση έχει σταματήσει από τον  προηγούμενο μήνα. Στα οικονομικά στοιχεία που αναφέρει ο Σύνδεσμος αναφέρεται  ότι το σύνολο των συνδρομών των μεμονωμένων ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών και των  βιβλιοθηκών των ερευνητικών ιδρυμάτων της ΓΓΕΤ για το έτος 2000 είχε κόστος  12.360.789 ευρώ προ ΦΠΑ. Το κόστος αυτό κάλυπτε 19.192 συνδρομές εκ των οποίων  οι 13.754 ήταν επαναλαμβανόμενες δηλαδή, περισσότερα του ενός Ιδρύματα είχαν την  ίδια συνδρομή.  Οι μοναδικοί τίτλοι ήταν 9.446 στο σύνολο των Ιδρυμάτων ενώ  η πλειονότητα των Ιδρυμάτων είχε συνδρομή σε λιγότερες από 500 έντυπες  συνδρομές/Ίδρυμα. Από το 2002 οι συμβάσεις του Συνδέσμου αφορούν μόνο σε  ηλεκτρονικά περιοδικά με ισότιμη πρόσβαση για όλα τα μέλη του  (57  ακαδημαϊκά και ερευνητικά Ιδρύματα). Μέχρι τις 31-12-2012 κάθε Ίδρυμα-μέλος του  Συνδέσμου είχε πρόσβαση σε περίπου 14.500 τίτλους επιστημονικών περιοδικών. Όπως  προκύπτει από το τελευταίο στοιχείο, ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών έχει  περικόψει τα κόστη πρόσβασης στα επίπεδα του έτους 2000, ενώ το πλήθος των  προσβάσιμων τίτλων είναι πολλαπλάσιο.

Για τη χρηματοδότηση της ηλεκτρονικής πρόσβασης στα  επιστημονικά περιοδικά το Υπουργείο Παιδείας πρότεινε στο Πρόγραμμα Δημοσίων  Επενδύσεων μηδενική πίστωση για το 2012, με συνολικό προϋπολογισμό τριετίας  €59.200.000 και €18.500.000 για το 2013. Ενώ η χρηματοδότηση εντάχθηκε στη                                            ΣΑΕ  046/ΤΡΟΠ.00/29.5.2012, απεντάχθηκε με την ΣΑΕ 046/ΤΡΟΠ.01/17.12.2012 και  επανεντάχθηκε σε διαφορετικό έργο του Επιχειρησιακού Προγράμματος Εκπαίδευσης  και Διά Βίου Μάθησης (αποφ. 22431/28.12.2012) με προϋπολογισμό €22.000.000 και  πίστωση για το 2013 ύψους €9.000.000! Έκτοτε, το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε με το  αρ. πρωτ. 39638/ΣΤ1/21.3.2013 έγγραφο την επανένταξη της άνωθεν χρηματοδότησης  στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων με προϋπολογισμό για το 2013 ύψους  €9.971.021,90.

Η σκοπιμότητα των ανωτέρω ενεργειών είναι καθαρά  οικονομική-μνημονιακή, αλλά οι επιπτώσεις είναι ανυπολόγιστες και καταστροφικές  για την Έρευνα και την Ανώτατη Εκπαίδευση του τόπου μας, καθώς και για την  υλοποίηση ερευνητικών προγραμμάτων.

Επειδή η Ανώτατη Εκπαίδευση και η Έρευνα είναι  σημαντικές συνιστώσες για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση

Επειδή οι καθυστερήσεις των αποφάσεων και οι διοικητικές  ταχυδακτυλουργίες του Υπουργείου εκθέτουν την ακαδημαϊκή κοινότητα διεθνώς

Επειδή κανείς από τους ακαδημαϊκούς δασκάλους,  ερευνητές, υποψήφιους διδάκτορες και μεταπτυχιακούς φοιτητές δεν πρέπει να  σηκώσει το βάρος της πληρωμής για την ηλεκτρονική πρόσβαση στα επιστημονικά  περιοδικά

Ερωτώνται οι κ.κ Υπουργοί

1.Για ποιο λόγο προέβη στην άρση της αρχικής ένταξης της  χρηματοδότησης την 17η Δεκεμβρίου 2012;

2.Για ποιο λόγο προτείνει τη μείωση του προϋπολογισμού  χρηματοδότησης κατά το ένα τρίτο σε βάθος τριετίας και κατά το ένα δεύτερο για  το 2013, ενώ την ίδια στιγμή ο Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών αποδεικνύει ότι  πραγματοποιήθηκε εκ των ενόντων οικονομία κλίμακας που αγγίζει τα όρια του έτους  2000;

3.Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα έγκρισης και   εκταμίευσης του απαιτούμενου χρηματικού ποσού, όπως ζητείται με το υπ’  αριθμ. 39638/ΣΤ1/21.03.2013 έγγραφο του Υ.ΠΑΙ.Θ.Π.Α.;

4.Σε ποιες συγκεκριμένες άμεσες ενέργειες προτίθεται να  προβεί για να επιτραπεί απρόσκοπτα η ηλεκτρονική πρόσβαση στα επιστημονικά  περιοδικά;

Η ισπανική κυβέρνηση ενέκρινε σήμερα την αμφιλεγόμενη μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο έχει ήδη πληγεί από τις δημοσιονομικές περικοπές, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να καταπολεμήσει την …ανεργία των νέων.
«Χρειαζόμαστε επειγόντως μια μεταρρύθμιση όλου του εκπαιδευτικού συστήματος» γιατί στατιστικά η σχολική αποτυχία, η εγκατάλειψη του σχολείου από τα παιδιά και η ανεργία των νέων βρίσκονται σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα, δήλωσε η εκπρόσωπος της κυβέρνησης Σοράγια Σάενθ δε Σανταμαρία μετά τη λήξη του υπουργικού συμβουλίου.
Το νομοσχέδιο που εγκρίθηκε σήμερα και θα συζητηθεί στο κοινοβούλιο της χώρας είναι «μία από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης», πρόσθεσε από την πλευρά του ο υπουργός Παιδείας Ιγνάθιο Βερτ.
Το ποσοστό ανεργίας στην Ισπανία έχει φτάσει στο 27%, αλλά στους νέους μεταξύ 16-24 ετών εκτοξεύεται στο 57,22%. Ταυτόχρονα ένας στους τέσσερις μαθητές εγκαταλείπει το σχολείο χωρίς να πάρει πτυχίο και το ποσοστό αυτό (25%) είναι διπλάσιο σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περίπου ένας στους τέσσερις (23,5%) νέους μεταξύ 15-29 ετών ούτε εργάζεται, ούτε σπουδάζει.
Η μεταρρύθμιση προβλέπει να υπάρχει μεγαλύτερη «ευελιξία» στο σχολικό πρόγραμμα και την εισαγωγή εξετάσεων σε κάθε εκπαιδευτικό επίπεδο. Οι εξετάσεις αυτές «θα επιτρέψουν να κατευθύνονται στα παιδιά ανάλογα με τις γνώσεις και τις ικανότητες που διαθέτουν πραγματικά», εξηγείται στο νομοσχέδιο.
Η κυβέρνηση εγγυάται επίσης ότι θα συνεχιστεί η χρηματοδότηση των σχολείων αρρένων και θηλέων, ένας θεσμός που έχει επικριθεί από τη σοσιαλιστική αντιπολίτευση.
«Ο νόμος αυτός στο μέλλον θα αποδειχθεί ότι ήταν εκείνος που κατάργησε την αρχή της ισότητας στην εκπαίδευση στην Ισπανία», δήλωσε η Ελένα Βαλενθιάνο, η αναπληρώτρια γενική γραμματέας του Σοσιαλιστικού κόμματος.
Η Ενωμένη Αριστερά, τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, οι ενώσεις γονέων και μαθητών έχουν κηρύξει ανοικτό πόλεμο εναντίον της (αντι)μεταρρύθμισης του Ραχόι και σχεδιάζουν νέο κύκλο διαμαρτυριών και διαδηλώσεων στο επόμενο διάστημα.

(πηγή: avgi.gr)

Οι ανήλικοι στις ΗΠΑ, σε ποσοστό έως 20%, πάσχουν από μια ψυχική διαταραχή όπως άγχος, κατάθλιψη ή ελλειμματική προσοχή, σύμφωνα με εκτενή έρευνα των ομοσπονδιακών αρχών υγείας που δόθηκε σήμερα.

“Το 13 έως 20% των παιδιών ηλικίας 3 έως 17 ετών που ζουν στις ΗΠΑ πάσχουν από ψυχική διαταραχή” και η τάση αυτή επιδεινώνεται, γράφουν οι συντάκτες της μελέτης αυτής που διεξήχθη από το 2005 έως το 2011.

Η ελλειμματική προσοχή είναι η διαταραχή που διαγιγνώσκεται συχνότερα (6,8% των ανηλίκων), ενώ ακολουθούν διαταραχές της συμπεριφοράς (3,5%), άγχος (3%), κατάθλιψη (2,1%), αυτισμός (1,1%) και το σύνδρομο Τουρέτ (0,2%).

Τα συμπτώματα των ψυχικών διαταραχών εξελίσσονται με την ηλικία και μπορούν να εκδηλωθούν με δυσκολίες στο παιχνίδι, στη μάθηση, στην ομιλία και στον έλεγχο των συναισθημάτων τους, διευκρινίζουν οι ερευνητές των ομοσπονδιακών κέντρων ελέγχου και πρόληψης των ασθενειών των ΗΠΑ που διεξήγαγαν αυτή τη μελέτη.

Οι πρώτες ενδείξεις εμφανίζονται γενικά στη νηπιακή ηλικία και διαταραχές μπορεί να εκδηλωθούν στην εφηβεία. Ο αυτισμός, αναφέρει η μελέτη, εκδηλώνεται στα παιδιά, και κυρίως στα αγόρια, ηλικίας 6 έως 11 ετών.

Η μελέτη δείχνει επίσης ότι το 4,7% των εφήβων (12-17 ετών) κάνει συστηματικά χρήση ναρκωτικών, το 4,2% αναπτύσσει μια έξη στο αλκοόλ και το 2,8% στο τσιγάρο.

Τα αγόρια έχουν, συχνότερα σε σχέση με τα κορίτσια, διαταραχές της προσοχής, της συμπεριφοράς, αυτισμό, άγχος, σύνδρομο Τουρέτ και εξάρτηση από το τσιγάρο. Η αυτοκτονία είναι εξάλλου πιο διαδεδομένη στα αγόρια στην εφηβεία.

Ωστόσο οι έφηβες εκδηλώνουν περισσότερο κατάθλιψη ή προβλήματα σε σχέση με το αλκοόλ.

Το 2010 η αυτοκτονία ήταν η δεύτερη αιτία θνησιμότητας στους εφήβους μετά τα δυστυχήματα, αναφέρει επίσης η έρευνα.

(πηγή: enikos.gr, AMΠΕ) 

Μεγαλύτερα ”θύματα” της ανεργίας σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι οι νέοι.

Σε ότι αφορά τη χώρα μας, στα άτομα ηλικιών 15- 24 ετών, η ανεργία καταρρίπτει συνεχώς κάθε αρνητικό ρεκόρ, καθώς ”εκτινάχθηκε” στο 64,2% ή κατά 10,1 μονάδες υψηλότερα από τον Φεβρουάριο πέρυσι και κατά 33,5 μονάδες υψηλότερα από το 2010 και το πρώτο έτος εφαρμογής του Μνημονίου. Τα παραπάνω, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Το Debating Europe της Ε.Ε., έδωσε στη δημοσιότητα των δικό του “χάρτη” της ανεργίας των νέων για την Ευρώπη επικαλούμενο στοιχεία της eurostat.

Παράλληλα, καλεί το κοινό να λάβει μέρος στο φόρουμ με τίτλο,  “Σώζοντας τη χαμένη γενιά της Ευρώπης” (Saving Europe’s “Lost Generation”).

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας για τους νέους στην ΕΕ, καταγράφονται στην Ελλάδα (59,1% τον Ιανουάριο του 2013), στην Ισπανία (55,9%), στην Ιταλία (38,4%)και στην Πορτογαλία(38,3%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία και στην Αυστρία (7,6%) και στην Ολλανδία (10,5%).

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα αυξήθηκε από 25,7% το Δεκέμβριο του 2012 σε 27,2% τον Ιανουάριο του 2013. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 23,9% και στις γυναίκες στο 31,4%, τον Ιανουάριο του 2012.

Δείτε σε γράφημα πως διαμορφώνεται η ανεργία των νέων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Θυσιάζεται μια ολόκληρη γενιά (Infographic)

Θλιβερή πρωτιά της χώρας μας

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το Μάρτιο του 2013, η ανεργία στην Ευρωζώνη σημείωσε οριακή αύξηση, σε σχέση με το Φεβρουάριο, από 12% στο 12,1%, ενώ στην “ΕΕ των 27” η ανεργία παρέμεινε σταθερή στο 10,9% το Μάρτιο.

Οι άνεργοι μέσα σε ένα μήνα αυξήθηκαν κατά 69.000 στην “ΕΕ των 27” και κατά 62.000 στην ευρωζώνη. Συνολικά, καταγράφονται 26,521 εκατομμύρια άνεργοι στην ΕΕ και 19,211 εκατομμύρια άνεργοι στην ευρωζώνη.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (27,2% τον Ιανουάριο του 2012), στην Ισπανία (26,7%) και στην Πορτογαλία (17,5%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Αυστρία (4,7%), στη Γερμανία (5,4%), στο Λουξεμβούργο (5,7%) και στην Ολλανδία (6,4%).

Στην Ελλάδα καταγράφεται η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας μέσα σε ένα χρόνο (21,5% τον Ιανουάριο του 2012 σε 27,2% τον Ιανουάριο του 2013). Μετά την Ελλάδα η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας καταγράφεται στην Κύπρο (από 10,75 ΣΕ 14,2%), στην Ισπανία (από 24,1% σε 26,7%) και στην Πορτογαλία (από 15,1% σε 17,5%).

Εξάλλου, σε επίπεδα ρεκόρ παραμένει στην ΕΕ η ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat, το Μάρτιο του 2013 η ανεργία των νέων παρέμεινε σταθερή (σε σχέση με το Φεβρουάριο) στο 23,5% στην ΕΕ και στο 24% στην ευρωζώνη.

Συνολικά, καταγράφονται 5,690 εκατομμύρια άνεργοι νέοι στην ΕΕ και 3,599 εκατομμύρια στην ευρωζώνη.

(πηγές: ΑΜΠΕ, debatingeurope.eu)

“Το κόστος της λιτότητας μπορεί να υπολογιστεί σε ανθρώπινες ζωές”. Με πυρήνα αυτήν τη διαπίστωση, δύο πανεπιστημιακοί ερευνητές, ο D. Stuckler* από το χώρο της κοινωνιολογίας και ο S. Basu* από τον χώρο της ιατρικής, εξηγούν μέσα από τις σελίδες των New York Times πως η πολιτική διαχείριση μιας οικονομικής κρίσης μπορεί να έχει “αυτοκαταστροφικά” και “θανατηφόρα” αποτελέσματα.

Παρατηρώντας σωρεία παραδειγμάτων ανά τον κόσμο και κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην ελληνική περίπτωση, οι συγγραφείς επικεντρώνονται στη δημοσιονομική πολιτική και πιο συγκεκριμένα στον τομέα της υγείας, υπογραμμίζοντας πως οι περικοπές σε αυτόν τον κρίσιμο τομέα οδηγούν τόσο σε απώλειες ανθρώπινων ζωών όσο και σε περαιτέρω επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.

Μετάφραση: Μαρία Καλυβιώτου

Καθέναν από τους τελευταίους μήνες, μια τριπλή αυτοκτονία καταγραφόταν στην παραθαλάσσια πόλη της Civitanova Marche, στην Ιταλία. Ένα παντρεμένο ζευγάρι, η Άννα Μαρία Σοπράντζι, ετών 68 και ο Ρομέο Διονίσι, ετών 62, αγωνίζονταν να ζήσουν με την μηνιαία σύνταξη της γυναίκας, περίπου 500 ευρώ και είχαν μείνει πίσω στην πληρωμή του ενοικίου τους.

Επειδή ο προϋπολογισμός λιτότητας της ιταλικής κυβέρνησης αύξησε το όριο ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, ο κ. Διονίσι, πρώην οικοδόμος, έγινε ένας από τους εξόριστους (esodati) της Ιταλίας – μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι, βυθισμένοι στην φτώχεια, χωρίς δίχτυ προστασίας. Στις 5 Απριλίου, αυτός και η γυναίκα του άφησαν ένα σημείωμα πάνω στο αυτοκίνητο ενός γείτονά τους, ζητώντας συγχώρεση κι έπειτα κρεμάστηκαν στην αποθήκη του σπιτιού τους. Όταν ο αδελφός της κα Σοπράντζι, ο 73χρονος Τζουζέπε Σοπράντζι, έμαθε τα νέα, πνίγηκε στην Αδριατική.

Η συσχέτιση μεταξύ της ανεργίας και της αυτοκτονίας παρατηρείται από τον 19ο αιώνα. Για ανθρώπους που αναζητούν εργασία, υπάρχουν διπλάσιες πιθανότητες να θέσουν τέρμα στη ζωή τους, σε σύγκριση με αυτούς που έχουν δουλειά.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ποσοστά αυτοκτονιών, τα οποία αυξάνονται αργά από το 2000, εκτοξεύθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά της ύφεσης της περιόδου 2007-2009. Σε ένα νέο βιβλίο, υπολογίζουμε ότι 4.750 “υπερβαίνουσες” αυτοκτονίες – δηλαδή, περισσότεροι θάνατοι από όσους θα προέβλεπαν οι προϋπάρχουσες τάσεις – εμφανίστηκαν από το 2007 έως και το 2010. Τα ποσοστά αυτών των αυτοκτονιών ήταν σημαντικά υψηλότερα στις πολιτείες που βίωναν την μεγαλύτερη απώλεια θέσεων εργασίας. Το 2009, οι θάνατοι από αυτοκτονία ξεπέρασαν τους θανάτους από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Εάν οι αυτοκτονίες αποτελούσαν μια αναπόφευκτη συνέπεια της οικονομικής ύφεσης, αυτή θα ήταν άλλη μια ιστορία σχετικά με το ανθρώπινο τίμημα της Μεγάλης Ύφεσης. Αλλά δεν είναι έτσι. Χώρες που καρατόμησαν τον προϋπολογισμό για την υγειονομική και την κοινωνική προστασία, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία, έχουν δει εκ διαμέτρου χειρότερα αποτελέσματα για την υγεία από ό,τι έθνη όπως η Γερμανία, η Ισλανδία και η Σουηδία, τα οποία διατήρησαν τα κοινωνικό τους δίχτυ προστασίας και επέλεξαν το κίνητρο αντί για τη λιτότητα. (Η Γερμανία κηρύττει της αρετές της λιτότητας – για τους άλλους).

Ως μελετητές της δημόσιας υγείας και της πολιτικής οικονομίας, έχουμε παρακολουθήσει εμβρόντητοι πολιτικούς να συζητούν αενάως για χρέη και ελλείμματα, με ελάχιστη μέριμνα για το ανθρώπινο κόστος των αποφάσεών τους. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, αλιεύσαμε τεράστια σύνολα δεδομένων, από όλον τον κόσμο, προκειμένου να καταλάβουμε πως τα οικονομικά σοκ -από τη Μεγάλη Ύφεση (σ. μτφ: του 1929) στο τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, την ασιατική οικονομική κρίση και την Μεγάλη Ύφεση (σ. μτφ: την τωρινή) – επηρεάζουν την υγεία μας. Αυτό που ανακαλύψαμε είναι ότι οι άνθρωποι δεν αρρωσταίνουν ή παθαίνουν αναπόφευκτα, επειδή η οικονομία έχει κλονιστεί. Η δημοσιονομική πολιτική, αποδεικνύεται, μπορεί να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Στο ένα άκρο είναι η Ελλάδα, η οποία βρίσκεται εν τω μέσω μιας καταστροφής στη δημόσια υγεία. Ο εθνικός προϋπολογισμός για την υγεία υπέστη περικοπές της τάξεως του 40%, από το 2008, εν μέρει για την κάλυψη των στόχων επί του ελλείμματος που έχουν τεθεί από την τρόικα – το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – ως κομμάτι του πακέτου μέτρων λιτότητας του 2010. Έτσι, 35.000 ιατροί, μερικές νοσοκόμες και άλλοι εργαζόμενοι στον κλάδο της υγείας έχασαν τη δουλειά τους. Οι εισαγωγές στα νοσοκομεία έχουν εκτοξευθεί, αφού οι Έλληνες απέφευγαν να παίρνουν προληπτική αγωγή, εξαιτίας των μεγάλων περιόδων αναμονής και τις αυξανόμενες τιμές των φαρμάκων. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 40%. Οι νέες λοιμώξεις από H.I.V. υπερδιπλασιάστηκαν, λόγω της αύξησης της ενδοφλέβιας χρήσης ναρκωτικών – αφού ο προϋπολογισμός για τα προγράμματα ανταλλαγής βελονών κόπηκε. Μετά το κλείσιμο και των προγραμμάτων ψεκασμού των κουνουπιών, στην Νότιο Ελλάδα, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις μαλάριας σε σημαντικούς αριθμούς, για πρώτη φορά από τις αρχές τους 1970.

Αντιθέτως, η Ισλανδία απέφυγε μια καταστροφή της δημόσιας υγείας, αν και βίωσε, το 2008, τη μεγαλύτερη στην ιστορία της κρίση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, ανάλογης με το μέγεθος της οικονομίας της. Αφότου τρεις κύριες εμπορικές τράπεζες απέτυχαν, το συνολικό χρέος έφτασε στα ύψη, η ανεργία εννεαπλασιάστηκε και η αξία του νομίσματός της, η κορόνα, κατέρρευσε. Η Ισλανδία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που επιδίωξε να διασωθεί από το ΔΝΤ, από το 1976. Αλλά αντί να διασώσει τις τράπεζες και να πετσοκόψει τους προϋπολογισμούς, όπως απαιτούσε το ΔΝΤ, οι πολιτικοί της Ισλανδίας έκαναν ένα ριζοσπαστικό βήμα: Έθεσαν τη λιτότητα σε ψηφοφορία. Σε δύο δημοψηφίσματα, το 2010 και το 2011, οι Ισλανδοί ψήφισαν, συντριπτικά, να εξοφλήσουν τους ξένους πιστωτές σταδιακά, αντί να τα δώσουν όλα με τη μία, μέσω λιτότητας. Η οικονομία της Ισλανδίας έχει ανακάμψει σε μεγάλο βαθμό, ενώ της Ελλάδας παραπαίει και βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Κανένας δεν έχασε την ασφαλιστική του κάλυψη υγείας ή την πρόσβαση σε φάρμακα, ακόμη και καθώς η τιμή των εισαγόμενων φαρμάκων αυξανόταν. Δεν υπήρχε κάποια σημαντική αύξηση των αυτοκτονιών. Τον περασμένο χρόνο, η πρώτη Παγκόσμια Έκθεση του ΟΗΕ για την Παγκόσμια Ευτυχία, κατέταξε την Ισλανδία ανάμεσα στα πιο ευτυχισμένα έθνη του κόσμου.

Οι σκεπτικιστές θα επισημάνουν διαρθρωτικές διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισλανδία. Η προσχώρηση της Ελλάδας στην ευρωζώνη έκανε την υποτίμηση του νομίσματος αδύνατη και είχε λιγότερο πολιτικό χώρο για να απορρίψει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για λιτότητα. Αλλά η αντίθεση υποστηρίζει τη θέση μας ότι μια οικονομική κρίση δεν πρέπει απαραιτήτως να περιλαμβάνει μία κρίση της δημόσιας υγείας.

Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα άκρα είναι η Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικώς, το πακέτο κινήτρων στηριζόταν στο δίχτυ ασφαλείας. Αλλά υπάρχουν σημεία που προειδοποιούν – πέρα από τα αυξημένα ποσοστά αυτοκτονιών – ότι υπάρχει επιδείνωση στις εξελίξεις για την υγεία. Οι συνταγές για αντικαταθλιπτικά έχουν εκτοξευθεί. Τα τρία τέταρτα από τον πληθυσμό ενός εκατομμυρίου ανθρώπων (κυρίως νέοι άνδρες χωρίς δουλειά) έχουν στραφεί στην ευκαιριακή και άμετρη κατανάλωση αλκοόλ. Πάνω από 5 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν χάσει την πρόσβασή τους στην υγειονομική περίθαλψη, κατά τη διάρκεια της ύφεσης, επειδή έχασαν τις δουλειές τους (και είτε δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να παρατείνουν την ασφάλισή τους, βάσει του νόμου και είτε δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να επεκτείνουν ασφαλιστικές τους βάσει του νόμου Cobra είτε έχουν εξαντλήσει την επιλεξιμότητά τους). Οι προληπτικές ιατρικές επισκέψεις μειώθηκαν, καθώς άνθρωποι καθυστέρησαν την ιατρική τους περίθαλψη και κατέληξαν στις κλίνες εκτάκτου ανάγκης (ο νόμος του προέδρου Ομπάμα για την υγεία επεκτείνει την κάλυψη, αλλά μόνο σταδιακά).

Η “κατάσχεση” των 85 δισ. δολαρίων που ξεκίνησε την πρώτη Μαρτίου θα μειώσει τις επιδοτήσεις διατροφής για περίπου 600.000 εγκύους, νεογέννητα και βρέφη μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι κρατικοί προϋπολογισμοί κατοικιών θα μειωθεί κατά σχεδόν 2 δισ. δολάρια το τρέχον έτος, ακόμη και ενώ 1,4 εκατομμύρια σπίτια είναι σε κατάσχεση. Ακόμη και ο προϋπολογισμός των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, η κύρια άμυνα του έθνους κατά των επιδημιών, όπως μύκητες και το ξέσπασμα επιδημίας μηνιγγίτιδας του περασμένου έτους, κόβεται, κατά τουλάχιστον 18 εκατομμύρια δολάρια.

Για να ελέγξετε την υπόθεσή μας ότι η λιτότητα είναι θανατηφόρα, έχουμε αναλύσει στοιχεία από άλλες περιοχές και εποχές. Μετά από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, η οικονομία της Ρωσίας κατέρρευσε. Η φτώχεια αυξήθηκε και το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, σε ηλικία εργασίας, ανδρών. Αλλά αυτό δεν συνέβη παντού στην πρώην σοβιετική σφαίρα. Η Ρωσία, το Καζακστάν και οι Βαλτικές Χώρες (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία) – η οποίες ενέκριναν τα προγράμματα οικονομικής «θεραπείας σοκ», που συνιστώνται από τους οικονομολόγους όπως ο Jeffrey D. Sachs και ο Lawrence H. Summers – βίωσαν τις χειρότερες αυξήσεις στις αυτοκτονίες, καρδιακές προσβολές και θανάτους που σχετίζονται με το αλκοόλ.

Χώρες όπως η Λευκορωσία, η Πολωνία και η Σλοβενία, υιοθέτησαν μια διαφορετική, σταδιακή προσέγγιση, υποστηριζόμενη από οικονομολόγους όπως τον Joseph E. Stiglitz και τον πρώην ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Σ. Γκορμπατσόφ. Οι χώρες αυτές ιδιωτικοποίησαν τις κρατικά ελεγχόμενες οικονομίες τους σε στάδια και είδαν πολύ καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία από ό,τι στις γειτονικές χώρες που επέλεξαν τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και τις απολύσεις, οι οποίες προκάλεσαν σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές αναταραχές.

Όπως και η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η ασιατική οικονομική κρίση του 1997 προσφέρει μελέτες περιπτώσεων – σε ισχύ, ένα φυσικό πείραμα – που αξίζει να εξεταστεί. Η Ταϊλάνδη και η Ινδονησία, οι οποίες υπεβλήθησαν σε σκληρά σχέδια λιτότητας που επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ, βίωσαν μαζική πείνα και απότομες αυξήσεις των θανάτων από λοιμώδη νόσο, ενώ η Μαλαισία, η οποία αντιστάθηκε στις συμβουλές του ΔΝΤ, διατήρησε την υγεία των πολιτών της. Το 2012, το ΔΝΤ απολογήθηκε επισήμως για το χειρισμό της κρίσης, εκτιμώντας ότι η ζημία από τις συστάσεις του μπορεί να ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από ό,τι είχε αρχικά υποτεθεί.

Η εμπειρία της Αμερικής σχετικά με την Ύφεση είναι επίσης διαφωτιστική. Κατά τη διάρκεια της Ύφεσης, τα ποσοστά θνησιμότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες μειώθηκαν κατά περίπου 10 τοις εκατό. Το ποσοστό των αυτοκτονιών στην πραγματικότητα αυξήθηκε μεταξύ του 1929, οπότε και κατέρρευσε η χρηματιστηριακή αγορά και του 1932, όταν ο Franklin D. Roosevelt εξελέγη πρόεδρος.

Όμως, η αύξηση των αυτοκτονιών αντισταθμίστηκε και με το παραπάνω από την “επιδημιολογική μετάβαση” – βελτιώσεις στην υγιεινή που μείωσαν τους θανάτους από μολυσματικές ασθένειες όπως η φυματίωση, η πνευμονία και η γρίπη – και από μια απότομη πτώση των θανατηφόρων τροχαίων ατυχημάτων, καθώς οι Αμερικανοί δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να οδηγούν. Συγκρίνοντας ιστορικά στοιχεία μεταξύ των κρατών, εκτιμούμε ότι κάθε $100 σε New Deal κατά κεφαλήν δαπάνες συσχετίστηκε με: Μείωση των θανάτων από πνευμονία, 18 ανά 100.000 άτομα. Επιπλέον, μείωση των βρεφικών θανάτων της τάξεως των 18 ανά 1.000 γεννήσεις και μια πτώση στις αυτοκτονίες, δηλαδή τεσσάρων ανά 100.000 άτομα.

Η έρευνά μας δείχνει ότι η επένδυση $1 σε προγράμματα δημόσιας υγείας μπορεί να αποφέρει μέχρι και $3 σε οικονομική ανάπτυξη. Οι δημόσιες επενδύσεις για την υγεία όχι μόνο σώζουν ζωές σε ύφεση, αλλά μπορούν και να βοηθήσουν στην επιτάχυνση της οικονομικής ανάκαμψης. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι οι τρεις αρχές που θα πρέπει να κατευθύνουν την απόκριση σε οικονομικές κρίσεις.

Κατ ‘αρχάς, μην κάνετε κακό: Αν η λιτότητα δοκιμαζόταν σαν ένα φάρμακο σε μια κλινική δοκιμή, θα είχε σταματήσει εδώ και πολύ καιρό, δεδομένων των θανάσιμων παρενεργειών της. Κάθε έθνος πρέπει να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο, αυτοτελές Γραφείο Ευθύνης Υγείας, στελεχωμένο από επιδημιολόγους και οικονομολόγους, προκειμένου να αξιολογήσει τις επιπτώσεις των δημοσιονομικών και νομισματικών πολιτικών στην υγεία.

Δεύτερον, αντιμετωπίστε την έλλειψη εργασίας ως αυτό που είναι, δηλαδή μια πανδημία. Η ανεργία είναι η κύρια αιτία της κατάθλιψης, του άγχους, του αλκοολισμού και του αυτοκτονικού ιδεασμού. Οι πολιτικοί στη Φινλανδία και τη Σουηδία, βοήθησαν στην πρόληψη της κατάθλιψης και των αυτοκτονιών κατά τη διάρκεια της ύφεσης, επενδύοντας σε «ενεργά προγράμματα εργασίας – αγοράς» που στόχευαν τους πρόσφατα ανέργους και τους βοηθούσαν να βρουν δουλειά γρήγορα, με καθαρά οικονομικά οφέλη.

Τέλος, επεκτείνετε τις επενδύσεις στη δημόσια υγεία, όταν οι καιροί είναι κακοί. Το κλισέ ότι μια ουγγιά της πρόληψης αξίζει μια λίβρα της θεραπείας, συμβαίνει να είναι αληθινό. Είναι πολύ πιο δαπανηρό να ελέγξεις μιας επιδημία, από το να την αποτρέψεις. Η Νέα Υόρκη ξόδεψε 1 δισ. Δολάρια, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για να ελέγχει την εξάπλωση της ανθεκτικής στα φάρμακα φυματίωσης. Το ανθεκτικό στα φάρμακα στέλεχος του ιού προέκυψε από την αποτυχία της πόλης να εξασφαλίσει ότι οι χαμηλού εισοδήματος ασθενείς με φυματίωση ολοκληρώνουν την αγωγή τους με φθηνά γενόσημα φάρμακα.

Κάποιος δεν χρειάζεται να είναι οικονομικός ιδεολόγος – εμείς σίγουρα δεν είμαστε – για να αναγνωρίσει ότι το κόστος της λιτότητας μπορεί να υπολογιστεί σε ανθρώπινες ζωές. Δεν απαλλάσσουμε τις φτωχές πολιτικές αποφάσεις του παρελθόντος και δεν καλούμε σε καθολική άφεση του χρέους. Είναι στο χέρι των υπευθύνων χάραξης πολιτικής στην Αμερική και την Ευρώπη να καταλάβουν τη σωστή μίξη της δημοσιονομικής και της νομισματικής πολιτικής. Αυτό που εμείς βρήκαμε είναι ότι η λιτότητα – σοβαρή, άμεση, οι αδιάκριτες περικοπές στις κοινωνικές και υγειονομικές δαπάνες – δεν είναι μόνο αυτοκαταστροφική, αλλά θανατηφόρα.

*David Stuckler, ανώτερος επικεφαλής ερευνών στην κοινωνιολογία, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ο Sanjay Basu, επίκουρος καθηγητής της ιατρικής και επιδημιολόγος στο Κέντρο Έρευνας Πρόληψης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, συγγραφείς του “Η οικονομία του σώματος: Γιατί η λιτότητα σκοτώνει”

(πηγή: Αυγή)