paidevo.gr

Συντάκτης: Υπατία Κοκκινάκη

Οι αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η φύση έρχονται με ταχύτατους ρυθμούς ως απόρροια της κλιματικής αλλαγής.

Μέσα σε αυτές είναι και οι μαζικές εξαφανίσεις ειδών του ζωικού βασιλείου.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, μελέτη της περιβαλλοντικής οργάνωσης Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) έδειξε ότι σχεδόν το 70% της παγκόσμιας άγριας ζωής έχει εξαφανιστεί τα τελευταία 50 χρόνια.

Η μελέτη της WWF ανέφερε ότι περισσότερα από τα δύο τρίτα του ζωικού βασιλείου έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία 50 χρόνια και αιτία είναι ο άνθρωπος.

Ως κύριες αιτίες αναφέρονται από τη WWF, η καταστροφή των δασών και η εξάπλωση της γεωργίας.

Η μείωση των περίπου 21.000 πληθυσμών θηλαστικών, πτηνών, ψαριών, αμφιβίων και ερπετών που παρατηρήθηκαν ανέρχονταν μεταξύ 1970 και 2016 κατά μέσο όρο σε 68%.

Η WWF έκανε λόγο για ένα νέο χαμηλό βιοποικιλότητας.

Χρειάζονται νέες μετρήσεις

Οι ερευνητές στα πανεπιστήμια Γέιλ (Yale) και Πρίνστον (Princeton) υποστηρίζουν ότι η επιστημονική κοινότητα χρειάζεται επειγόντως έναν νέο τρόπο για να συγκρίνει τις διαδοχικές επιπτώσεις της απώλειας οικοσυστήματος, λόγω της κλιματικής αλλαγής που προκαλείται από τον άνθρωπο, με τις μεγάλες κρίσεις του παρελθόντος.

Για πολύ καιρό, οι επιστήμονες βασίστηκαν σε μετρήσεις που συγκρίνουν τους τρέχοντες ρυθμούς απώλειας ειδών με εκείνους που χαρακτηρίζονται ως μαζικές εξαφανίσεις στο μακρινό παρελθόν, σύμφωνα με τον Pincelli Hull, βοηθό καθηγητή της Γης και των πλανητικών επιστημών στο Yale και τον Christopher Spalding, αστροφυσικό στο Princeton.

Το αποτέλεσμα ήταν οι προβλέψεις των ρυθμών εξαφάνισης τις επόμενες δεκαετίες να είναι 100 φορές υψηλότερες από ο,τιδήποτε παρατηρήθηκε τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια.

«Το πρόβλημα με τη χρήση των ρυθμών εξαφάνισης με αυτόν τον τρόπο είναι ότι η αξιολόγησή τους είναι γεμάτη αβεβαιότητα», δήλωσε ο Hull, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει εκτενή έρευνα για τις μαζικές εξαφανίσεις της θαλάσσιας ζωής στον αρχαίο κόσμο.

Επιπλέον, οι ερευνητές εκτιμούν πως οι προβλέψεις των μαζικών εξαφανίσεων δεν μεταφέρουν πλήρως τη σοβαρότητα των ζημιών που έχουν προκληθεί σε ένα οικοσύστημα όταν τα είδη εξαντλούνται αλλά δεν εξαλείφονται πλήρως.

Το πρόβλημα

Σε μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society B, οι Spalding και Hull επισημαίνουν σημαντικά ελαττώματα στον τρόπο προβολής των μαζικών εξαφανίσεων και προτείνουν ένα νέο μοντέλο για την εκτίμηση της απώλειας της βιοποικιλότητας.

Μέρος του προβλήματος, ανέφεραν ότι έχει να κάνει με τη σύγκριση των εξαφανίσεων που βρέθηκαν σε απολιθώματα για εκατομμύρια χρόνια με εξαφανίσεις που είχαν να κάνουν με τις ενέργειες των ανθρώπων μόνο από τον περασμένο αιώνα.

Οι μαζικές εξαφανίσεις στον αρχαίο κόσμο χαρακτηρίζονταν συνήθως από «παλμούς» εξαφανίσεων, που προηγούνται και ακολουθούνται από πιο ήσυχες περιόδους. Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μειώνει τον ιστορικό μέσο όρο, επειδή περιλαμβάνει τις γύρω ήσυχες περιόδους. Επιπλέον, υπάρχουν μεγάλα κενά στο αρχείο των απολιθωμάτων.

Για παράδειγμα, είναι καλά τεκμηριωμένο ότι είδη των βατράχων σήμερα διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εξαφάνισης , ωστόσο οι βάτραχοι βρίσκονται σπάνια στο αρχείο των απολιθωμάτων.

Επιπλέον, ορισμένοι βιότοποι με πολλές εξαφανίσεις σήμερα – όπως τα νησιά – επίσης δεν εκπροσωπούνται στο αρχείο των απολιθωμάτων. Αντίθετα, τα απολιθώματα τείνουν να κυριαρχούνται από μεγαλύτερα είδη και γεωγραφικά μεγαλύτερους βιοτόπος.

Κρούουν τον «κώδωνα του κινδύνου» οι επιστήμονες

Οι καθηγητές Spalding και Hull προσπάθησαν να περιγράψουν την επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο φυσικός κόσμος σήμερα, πέρα ​​από τον αριθμό των εξαφανίσεων ειδών.

Σύμφωνα με μια έκθεση της Διακυβερνητικής Πλατφόρμας Επιστήμης-Πολιτικής για τη Βιοποικιλότητα και τις Υπηρεσίες Οικοσυστήματος (IPBES) το 2019, σχεδόν το 75% όλων των πόρων γλυκού νερού στη Γη χρησιμοποιούνται από την παραγωγή καλλιεργειών και κτηνοτροφίας.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν αλλάξει σημαντικά το 75% όλων των χερσαίων περιβαλλόντων χωρίς πάγο και το 66% των θαλάσσιων περιβαλλόντων.

Η πρόταση των Spalding και Hull είναι να αλλάξει η μέτρηση από την απώλεια ειδών στις αλλαγές των ορυκτών πετρωμάτων.

«Οι άνθρωποι αλλάζουν το αρχείο των ορυκτών πετρωμάτων μόλις εισέλθουν σε μια περιοχή, είτε πρόκειται για αγροτικές κοινωνίες, είτε για παγίδες καστόρων, είτε για το φράξιμο των ποταμών», είπε ο Hull. «Αλλάζουμε εντελώς τον τρόπο που σχηματίζεται η Γη και αυτό μπορεί να φανεί στα πετρώματα που απομένουν».

Δεν υπάρχει επιστροφή

Κι ενώ κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν ξοδέψει τρισεκατομμύρια δολάρια σε πακέτα οικονομικής ανάκαμψης για τον κορωνοϊό, πρέπει να αναγνωριστεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο «φυσιολογικό».

Αντ ‘αυτού, η ανθρωπότητα πρέπει να μάθει να εργάζεται εντός των οικολογικών ορίων της Γης, ξεκινώντας με τη διατήρηση και αποκατάσταση των οικοσυστημάτων. Αυτό περιλαμβάνει τη δημιουργία περιβαλλοντικών πολιτικών που επιτρέπουν την αποκατάσταση, την οικοδόμηση τοπικής ικανότητας, τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα για την εξασφάλιση χρηματοδότησης και την ανάπτυξη συστημάτων παρακολούθησης για την αξιολόγηση της προόδου.

(Πηγή: topontiki.gr)

Συντάκτης: Μαρίνα Στράους – Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου 

Η αλλοίωση της όσφρησης μετά από κορωνοϊό ανατρέπει τη ζωή ενός ανθρώπου. Ο εγκέφαλος “ξεχνάει” μυρωδιές αλλά με καθημερινή προπόνηση μπορεί να τις “ξαναθυμηθεί” .

Η απώλεια όσφρησης είναι μια γνωστή και συχνή παρενέργεια του κορωνοϊού. Πολλοί ασθενείς αναρρώνουν και οι αισθήσεις τους επανέρχονται πλήρως. Άλλοι όμως όχι. Γι αυτούς μυρίζουν τα πράγματα διαφορετικά, αποκρουστικά. Δηλαδή όχι μόνο δεν επανέρχεται η όσφρησή τους αλλά αλλοιώνεται. Αυτό στην γλώσσα της επιστήμης ονομάζεται παροσμία και είναι κάτι πολύ ενοχλητικό, ακόμη και ανατρεπτικό της καθημερινότητας.

«Σαν την απώλεια αναμνήσεων»

Η Βελγίδα Αν Σοφί Λερκέν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Μετά από ανάρρωση από Covid-19 το σαπούνι της δεν μύριζε πια λεβάντα, τα μπαχαρικά της μύριζαν ψάρι. Ο κόσμος της αναποδογυρίστηκε. Αμέσως εξαφάνισε από τον περίγυρό της ό,τι έβγαζε μυρωδιά. Το άρωμά της, το αρωματισμένο κραγιόν της, αρωματισμένα κεριά, όλα εξάλλου της βρώμαγαν. «Μερικές φορές νομίζω ότι είμαι σε φάση κάποιου είδους κατάθλιψης» λέει, «όλα είναι θλιβερά, αισθάνομαι κουρασμένη. Για μένα είναι πολύ σημαντικό γιατί μου αρέσει να τρώω, να πίνω». Ο Ζαν Μισέλ Μαγιάρ μπορεί πολύ καλά να συναισθανθεί ανθρώπους που πάσχουν από παροσμία. Ο ίδιος μετά από τραυματισμό στον εγκέφαλο έχει χάσει την όσφρησή του για πάντα.

Δεν μπορεί να μυρίσει τις μυρωδιές των γιων του και της γυναίκας του. «Πρόκειται για μυρωδιές της καθημερινότητας» λέει, «μυρωδιές που συνοδεύουν τα γεύματα, μυρωδιές που σας κάνουν να αισθάνεστε ζωντανοί. Απώλεια όσφρησης σημαίνει απώλεια όλων των αναμνήσεων». Αλλά δεν το έβαλε κάτω. Γύρισε από γιατρό σε γιατρό και έπεσε σε ερευνητές στη Γερμανία και τη Γαλλία που του έδωσαν την ελπίδα πως με κατάλληλη εξάσκηση θα μπορούσε να επανακτήσει την όσφρησή του.

«Να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μυρωδιές»

Ξεκίνησε λοιπόν να προπονεί την όσφρησή του. Με λεμόνια, τριαντάφυλλα ευκάλυπτο, κόκκους καφέ. Με την πάροδο του χρόνου είναι τώρα και πάλι σε θέση να γεύεται ελαφρά τον καθημερινό του καφέ. Ο Μαγιάρ δεν πετά στα ύψη. Ξέρει ότι θα μπορεί να μυρίζει πάλι μόνο ένα μικρό ποσοστό από όσο μπορεί ένας υγιής άνθρωπος. Παρόλα αυτά ίδρυσε πριν τρεισήμισι χρόνια τoν σύλλογο Anosmie.org. Θέλει να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να ξαναβρούν την όσφρησή τους.

Στο μεταξύ και η Αν Σοφί Λερκέν προπονεί την όσφρησή της με την βοήθεια της γιατρού της Καρολίν Υαρ. «Ζητάμε από τους ασθενείς μας να μυρίζουν δύο φορές την ημέρα αρώματα στην ιδανική περίπτωση με κλειστά τα μάτια όντας συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάνουν. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, γιατί ο εγκέφαλος θα πρέπει να επεξεργαστεί την μνήμη του στις μυρωδιές». Μια αχτίδα ελπίδας για όσους, μετά από Covid-19, θέλουν να επαναφέρουν την αίσθηση της όσφρησης, έστω κι αν δεν καταφέρουν να γίνουν όπως πριν.

Η πλειονότητα των παιδιών που μολύνονται από τον κορονοϊό δεν εμφανίζουν μόνο τα τυπικά συμπτώματα, όπως πυρετό, βήχα ή δύσπνοια, αλλά ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη δείχνει ότι αν και τα παιδιά και οι έφηβοι μπορούν να αρρωστήσουν βαριά από Covid-19 και να χρειαστούν εισαγωγή σε ΜΕΘ, συνήθως έχουν μία πιο ήπια εξέλιξη της νόσου σε σχέση με τους ενήλικες, καθώς και χαμηλότερη θνητότητα. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, η συχνή απουσία τυπικών συμπτωμάτων στα παιδιά απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση από τους γονείς τους και τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία, καθώς και συχνή διενέργεια τεστ στους μαθητές.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Scientific Reports», ανέλυσαν στοιχεία για 12.306 παιδιά με διαγνωσμένη Covid-19. Τα 672 (ποσοστό 5,5%) χρειάστηκαν εισαγωγή στο νοσοκομείο και από αυτά τα 118 (18%) εισήχθησαν σε ΜΕΘ, ενώ τα 38 (4%) διασωληνώθηκαν. Ο κίνδυνος νοσηλείας, εισαγωγής σε ΜΕΘ και διασωλήνωσης ήταν ίδιος για τα αγόρια και τα κορίτσια.

Διαπιστώθηκε ότι το 18,8% των παιδιατρικών ασθενών ανέφεραν συμπτώματα πυρετού, κόπωσης, πόνων στους μυς ή στις αρθρώσεις, καθώς και διαταραχών όσφρησης ή γεύσης. Το 16,5% είχαν αναπνευστικά συμπτώματα (βήχα, δύσπνοια κ.ά.), το 14% γαστρεντερικά συμπτώματα (ναυτία, εμετό, διάρροια κ.ά.), το 8% δερματολογικά συμπτώματα όπως εξανθήματα και το 4,8% νευρολογικά (κυρίως πονοκεφάλους).

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Στους δίσκους που σχηματίζονται μετά την γέννηση των άστρων εντοπίστηκαν δομικά υλικά της ζωής τα οποία ίσως προυπήρχαν στα διαστρικά νεφελώματα – University of Western Ontario/Shantanu Basu

Οι επιστήμονες αναζητούν πολλά χρόνια ανεπιτυχώς την πηγή της ζωής. Έχουν αναπτυχθεί πολλές θεωρίες για τις συνθήκες που συνδέονται με την ύπαρξη της ζωής. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ζωή στην Γη δημιουργήθηκε εντός του πλανήτη μας και προτείνουν διάφορα σημεία που αυτό συνέβη είτε στο εσωτερικό του πλανήτη, είτε στους ωκεανούς, είτε στην στεριά.

Άλλοι λένε ότι τα δομικά υλικά της ζωής έφτασαν εδώ από το Διάστημα με τους κομήτες ή τους αστεροειδείς που μας επισκέπτονταν. Από την άλλη πλευρά τα δομικά υλικά… των δομικών υλικών της ζωής δηλαδή τα απαραίτητα χημικά στοιχεία πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι δημιουργούνται στα άστρα εξ ου και η γνωστή ρήση «είμαστε όλοι αστρόσκονη».

Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» ομάδα αστρονόμων υποστηρίζουν ότι εντόπισαν την πηγή της ζωής και αυτή η πηγή προϋπάρχει της γέννησης των άστρων. Οι ερευνητές έκαναν παρατηρήσεις σε νεαρά άστρα γύρω από τα οποία έχουν σχηματιστεί οι δίσκοι αερίων και σκόνης από τα υλικά των οποίων δημιουργούνται οι πλανήτες. Εντόπισαν σε αυτούς τους δίσκους μεθανόλη, ένα σύνθετο οργανικό μόριο.

Με δεδομένο ότι οι δίσκοι αερίων και σκόνης είναι πολύ θερμοί ο σχηματισμός μεθανόλης δεν μπορεί να επιτευχθεί. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η μεθανόλη προέρχεται από τα νεφελώματα η κατάρρευση των οποίων οδηγούν στην γέννηση των άστρων.  Αυτό σημαίνει ότι στο διαστρικό Διάστημα υπάρχει οργανική ύλη που παραμένει στις περιοχές γέννησης άστρων προσφέροντας πιθανά συστατικά για την ύπαρξη της ζωής στους πλανήτες που δημιουργούνται γύρω από τα άστρα.

«Είναι μια συναρπαστική ανακάλυψη επειδή θεωρητικώς όλοι οι πλανήτες που σχηματίζονται γύρω από οποιουδήποτε είδους άστρο μπορεί να διαθέτουν αυτή την ύλη» αναφέρει η Βιβιάνα Γκουζμάν, αστροχημικός στο Ποντιφικό Καθολικό Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο στην Χιλή που δεν πήρε μέρος στην έρευνα. Αυτό που πρέπει τώρα να κατανοήσουν οι επιστήμονες είναι το πώς καταφέρνουν να επιβιώνουν τα οργανικά υλικά του νεφελώματος από την βίαιη διεργασία του σχηματισμού ενός άστρου και ενός δίσκου ύλης.

«Όταν σχηματίζεται ένα άστρο και ο δίσκος του δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή διαδικασία. Μπορεί στην διάρκεια αυτής της διαδικασίας να καταστραφούν πολλά μόρια που υπήρχαν στο αρχικό νεφέλωμα» αναφέρει η Άλις Μπουθ, αστρονόμος του Πανεπιστημίου Leiden στην Ολλανδία επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Όπως είναι ευνόητο η ανακάλυψη αυτή ανοίγει νέους δρόμους τόσο στις έρευνες για την ύπαρξη της ζωής όσο και για διάφορα κοσμικό φαινόμενα.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Συντάκτης: Γιώργος Σολάρης

Η μεγάλη διαφορά της εξωτερικής θερμοκρασίας με αυτήν της θάλασσας προκάλεσε το φαινόμενο sea smoke, που σκέπασε την Τήνο για αρκετές ώρες.

Ένα σπάνιο φαινόμενο που λίγες φορές το έχουν συναντήσει ανέφεραν κάτοικοι στην Τήνο.

Η μεγάλη διαφορά της εξωτερικής θερμοκρασίας με αυτήν της θάλασσας προκάλεσε το φαινόμενο sea smoke (“πούσι”, κατά τους ναυτικούς) καθώς οι υδρατμοί ψύχονται και παραμένουν στην επιφάνεια του νερού για περισσότερη ώρα.

Περιορισμένη ήταν και η ορατότητα προς τη Μύκονο καθώς το εντυπωσιακό φαινόμενο κυριολεκτικά εξαφάνισε το γειτονικό νησί.

(Πηγή: cyclades24.gr)

Εκατοντάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν σημαντικούς κινδύνους, όπως πλημμύρες, ακραίες θερμοκρασίες και καταστροφικές καταιγίδες

Περίπου 400 εκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν σε πόλεις, που δεν έχουν συγκεκριμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, έως το 2030, σύμφωνα με έκθεση της διεθνούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης CDP.

Εκατοντάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν σημαντικούς κινδύνους για το κλίμα, όπως πλημμύρες, ακραίες θερμοκρασίες και καταστροφικές καταιγίδες, ωστόσο πολλές ακόμα δεν έχουν σχέδια προσαρμογής και ανθεκτικότητας για να αντιμετωπίσουν αυτές τις εντεινόμενες απειλές.

Σύμφωνα με νέα δεδομένα που υποβλήθηκαν στη ΜΚΟ, για την κλιματική κατάσταση σε περισσότερες από 800 πόλεις παγκοσμίως, προκύπτει ότι στο 93% οι κάτοικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με σημαντικές απειλές από την κλιματική αλλαγή.

Ωστόσο, το 43% των πόλεων που αναλύθηκαν, με συνολικό πληθυσμό 400 εκατομμυρίων ανθρώπων έως το 2030, δεν διαθέτουν επί του παρόντος σχέδιο προσαρμογής στο κλίμα.

Επιπλέον, η νέα έκθεση διαπίστωσε ότι μόνο το 59% των πόλεων έχουν πραγματοποιήσει εκτίμηση του κινδύνου, ένα κρίσιμο βήμα για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου σχεδίου προσαρμογής, ενώ το 58 τοις% δεν έχει ακόμη στόχο μείωσης των εκπομπών αερίων

Το CDP αναφέρει ότι ένα σημαντικό εμπόδιο για τις πόλεις που αναλαμβάνουν δράση είναι το οικονομικό, το οποίο σύμφωνα με το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων αποτελεί βασικό περιορισμό.

Η Kyra Appleby, διευθύντρια πόλεων, πολιτειών και περιφερειών του CDP, κάλεσε τις τοπικές αρχές και τις εθνικές κυβερνήσεις παγκοσμίως να αυξήσουν επειγόντως τις προσπάθειες για τον κλιματικό κίνδυνο μετά την πανδημία, προκειμένου να προστατεύσουν τους πολίτες και τις υποδομές τους από τις αυξανόμενες κλιματικές απειλές.

«Καθώς ξεκινάμε τα επόμενα 10 χρόνια δράσης για το κλίμα, αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά«, είπε.

«Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα σε μια πράσινη ανάκαμψη και να διασφαλίσουμε ότι οι πόλεις θα έχουν την απαραίτητη υποστήριξη για την ταχεία απεξάρτηση από τον άνθρακα»

(Πηγή: in.gr)

Δασκάλα επισκέπτεται μαθητή με λευχαιμία καθημερινά, προκειμένου να μην χάσει ούτε ένα μάθημα και να μην μείνει πίσω από τους συμμαθητές του.

Συγκεκριμένα, η δασκάλα Μπαρμπ Χάιμ δεν τελειώνει τη δουλειά της όταν χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι στο σχολείο, αλλά μόνο αφού επισκεφθεί έναν μαθητή της, ο οποίος δίνει τη μάχη της ζωής του, ώστε να επαναλάβει το μάθημα της μέρας μόνο για εκείνον.

Ο μικρός Χάρισον Κόνερ βρίσκεται σε φάση θεραπείας για τη λευχαιμία και δεν μπορεί να παρακολουθεί από κοντά τα μαθήματα εν μέσω πανδημίας. Η τηλεκπαίδευση, όμως, δεν είναι το ίδιο άμεση και έτσι η δασκάλα του, αποφάσισε να του παραδίδει το μάθημα στο σπίτι, μετά το πέρας της σχολικής μέρας.

Εννοείται πως οι δυο τους τηρούν όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, ενώ για επιπλέον προστασία τους χωρίζει πάντα ένα πλέξιγκλας.

«Ήξερα ότι αγαπάει πολύ το μάθημα και πώς αδημονούσε να επιστρέψει στην τάξη», υπογράμμισε η δασκάλα.

Μάλιστα, η Μπαρμπ ήταν η πρώτη που παρατήρησε την αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού, πριν γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις που οδήγησαν στη δυσάρεστη διάγνωση.

Η δασκάλα δεν έμαθε τα νέα όταν ένας μαθητής της μετέφερε ότι «ήρθε ένα ελικόπτερο και πήρε τον Χάρισον στο νοσοκομείο». Η απουσία του έγινε αμέσως αισθητή σε όλους στην τάξη. «Είναι απίθανο παιδί, διασκεδάζει τους πάντες με το χαμόγελό του και λατρεύει να μαθαίνει καινούργια πράγματα», επεσήμανε η δασκάλα.

Πριν την πανδημία, η τάξη συνδεόταν με τον Χάρισον μέσω Zoom κάθε μέρα για να του στείλουν όλοι μαζί τις ευχές και τη θετική τους ενέργειά, αλλά με την επ’ αόριστον καραντίνα, η απομόνωση του παιδιού έγινε ακόμη πιο δύσκολη και έτσι η Μπαρμπ αποφάσισε να αναλάβει δράση για να μη χάσει ούτε στο ελάχιστον την επαφή με το σχολείο που τόσο αγαπά.

Το ευχάριστο είναι ότι η ασθένεια βρίσκεται πλέον σε ύφεση, οι θεραπείες όμως συνεχίζονται για ακόμη ένα χρόνο και η δασκάλα του σκοπεύει να παραμείνει στο πλευρό του ώσπου να επιστρέψει ξανά στην τάξη του.

(Πηγή: enimerotiko.gr)

SHUTTERSTOCK

Μια μάζα από πακέτα τσιπς και ζυμαρικών, πλαστικές σακούλες και τσάντες για ψώνια: η νεκροψία μιας ραμφοφάλαινας, η οποία ξεβράστηκε το Σάββατο στην παραλία της Λαντ, στη νοτιοδυτική Γαλλία, επέτρεψε να αποκαλυφθούν 16 κιλά πλαστικών απορριμμάτων μέσα στην κοιλιά του κήτους.

Αυτό το κήτος μήκους 5,15 μέτρων, το οποίο στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο σε ένα μεγάλο δελφίνι, βρέθηκε το Σάββατο σε μια παραλία, σε κατάσταση σήψης, από περαστικούς, στη συνέχεια τεμαχίστηκε από δύο μέλη του εθνικού δικτύου κητοειδών που προσαράζουν ζωντανά ή ξεβράζονται, του παρατηρητηρίου Pelagis.

Για τον Βιλί Νταμπέν, υπεύθυνο για τη διαχείριση του γαλλικού δικτύου, η παρουσία αυτών των αποβλήτων εξηγείται από την κατάσταση της υγείας της θηλυκής φάλαινας που είχε προσβληθεί από παρασιτική ασθένεια, η οποία την εξασθένισε και την εμπόδισε να συνεχίσει να τρέφεται σωστά.

Ενώ συνήθως, η ραμφοφάλαινα είναι “δραστήριος κυνηγός” που βουτά σε βάθος 1.000 μέτρων για να τραφεί, κυρίως με καλαμάρια, αυτή η θηλυκή φάλαινα “πρέπει να είχε μείνει στην επιφάνεια της θάλασσας και να κατάπιε ό,τι πέρασε κάτω από τη μύτη της”, προσθέτει.

“Τελικά με αυτή την ασθένεια, πέρασε από την κατάσταση του δραστήριου κυνηγού στην κατάσταση μιας χελώνας που παρασύρεται και καταπίνει πλαστικά νομίζοντας πως είναι μέδουσες”, εξηγεί.

Σύμφωνα με το παρατηρητήριο, “αυτή η μάζα πλαστικών πιθανότατα επιτάχυνε το θάνατο του κητοειδούς”, που υπολογίζεται ότι σημειώθηκε πριν από τουλάχιστον δέκα ημέρες.

“Αυτά τα απόβλητα συσσωρεύονται στα τοιχώματα του στομάχου και του εντέρου, και μπορούν να προκαλέσουν αποφράξεις και να αποτρέψουν την είσοδο θρεπτικών ουσιών στο αίμα”.

Για τον Βιλί Νταμπέν, η απορρόφηση τεμαχίων πλαστικού “δείχνει τη μεγάλη διαθεσιμότητα του συγκεκριμένου υλικού στους ωκεανούς”, αλλά η απορρόφηση παραμένει “σπάνιο” γεγονός στα θαλάσσια θηλαστικά. Δηλαδή, 2 έως 3% των 2.000 δειγμάτων φώκιας, φάλαινας και δελφινιού που ξεβράζονται κάθε χρόνο στις μητροπολιτικές και υπερπόντιες ακτές.

Για το παρατηρητήριο, το “πρόβλημα” αφορά περισσότερο το φαινόμενο της “βιοσυσσώρευσης” που πλήττει επίσης τα θαλάσσια θηλαστικά, όταν τρώνε ψάρια που έχουν καταπιεί πλαστικά.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Τα σταγονίδια αυτά μπορούν να μολύνουν τις επιφάνειες, ενώ όσοι είναι σε απόσταση μικρότερη των δύο μέτρων είναι πιθανότερο να προσβληθούν.

Τα έως τώρα δεδομένα υποστηρίζουν ότι ο ιός SARS-CoV-2 μεταδίδεται από μολυσμένα άτομα μέσω σταγονιδίων και μικρών σωματιδίων που περιλαμβάνουν τον ιό, τα οποία εισπνέουν άλλοι άνθρωποι.

Τα σταγονίδια αυτά μπορούν να μολύνουν τις επιφάνειες, ενώ όσοι είναι σε απόσταση μικρότερη των δύο μέτρων είναι πιθανότερο να προσβληθούν.

Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Πάνος Μαλανδράκης, και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ)(https://mdimop.gr/covid19/) συνοψίζουν τα δεδομένα έως τώρα όπως έχουν ανακοινωθεί από το CDC (Center for Disease Control and Prevention) στις ΗΠΑ (https://www.cdc.gov/coronavirus/2019-ncov/prevent-getting-sick/how-covid-spreads.html).

Η μετάδοση του ιού είναι πολύ εύκολη από άνθρωπο σε άνθρωπο, πολύ ευκολότερη από τον ιό της γρίπης, όχι όμως τόσο όσο ο ιός της ιλαράς, που είναι ένας από τους μεταδοτικούς ιούς για τον άνθρωπο.

Η διάδοση της νόσου COVID-19 γίνεται κυρίως με τρεις τρόπους:

1. Με την εισπνοή μικρών σωματιδίων και σταγονιδίων που εκπνέει κάποιος που έχει προσβληθεί,
2. Την ύπαρξη τέτοιων σωματιδίων στα μάτια, τη μύτη ή το στόμα, όπως απελευθερώνονται με το βήχα και τον πταρμό,
3. Την επαφή των χεριών που φέρουν σωματίδια του ιού με τα μάτια, τη μύτη ή το στόμα

Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε τη λοίμωξη COVID-19 είναι η αποφυγή έκθεσης στον ιό. Ακόμα και τα άτομα χωρίς συμπτώματα μπορούν να μεταδίδουν τον ιό. Ως μέτρα πρόληψης εναντίον της λοίμωξης COVID-19 συνιστώνται:

1. Ο εμβολιασμός όσο γίνεται πιο γρήγορα,
2. Η σωστή χρήση μάσκας που καλύπτει το στόμα και τα μάτια,
3. Η τήρηση αποστάσεων τουλάχιστον δύο μέτρων από όποιον δεν ζείτε μαζί,
4. Η αποφυγή συνωστισμού και η βελτίωση του εξαερισμού,
5. Η σωστή υγιεινή των χεριών και η αντισηψία.

Τα δεδομένα για τη δεύτερη λοίμωξη COVID-19 σε όσους έχουν νοσήσει είναι λίγα, ωστόσο έχουν αναφερθεί αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, χωρίς να είναι γνωστό το πόσο σοβαρή μπορεί να είναι η επαναλοίμωξη.

(Πηγή: in.gr)

Αύξηση των κρουσμάτων της σπάνιας αλλά δυνητικά θανατηφόρας λοίμωξης σε ασθενείς με Covid και σε άλλες χώρες.

SOPA IMAGES VIA GETTY IMAGES

Η κυβέρνηση της Ινδίας έχει πει στους γιατρούς να προσέξουν σημάδια βλεννομυκητίασης ή «μαύρου μύκητα» σε ασθενείς με  κορονοϊό, καθώς τα νοσοκομεία καταγράφουν αύξηση στα κρούσματα της σπάνιας αλλά δυνητικά θανατηφόρας λοίμωξης.

Το κρατικό συμβούλιο ιατρικής έρευνας (ICMR) δήλωσε το σαββατοκύριακο ότι οι γιατροί που θεραπεύουν ασθενείς με COVID-19, διαβητικούς και άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα θα πρέπει να έχουν τον νου τους για πρώιμα συμπτώματα όπως πόνο στον ιγμόρειο ή ρινική απόφραξη στη μία πλευρά του προσώπου, ημικρανίες, πρήξιμο ή μούδιασμα, πονόδοντο και χαλάρωση των δοντιών.

Η ασθένεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μαύρισμα ή κηλίδες στη μύτη, θολή ή διπλή όραση, πόνο στο στήθος, δυσκολίες στην αναπνοή και βήχα αίματος, συνδέεται στενά με τον διαβήτη. Και ο διαβήτης μπορεί με τη σειρά του να επιδεινωθεί από στεροειδή όπως η δεξαμεθαζόνη, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία σοβαρής COVID-19.

«Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις και σε πολλές άλλες χώρες – συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Βραζιλίας και του Μεξικού, αλλά ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος στην Ινδία», δήλωσε ο Ντέιβιντ Ντένινγκ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ της Βρετανίας και ειδικός στο Παγκόσμιο Ταμείο Δράσης για Μυκητιασικές Λοιμώξεις (GAFFI).

«Και ένας από τους λόγους είναι ο διαβήτης, και πολύ περισσότερο ο κακώς ελεγχόμενος διαβήτης», εξήγησε.

Η Ινδία δεν έχει δημοσιεύσει εθνικά στοιχεία για τη βλεννομυκητίαση, αλλά υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει μεγάλη επιδημία. Τα ρεπορτάζ των τοπικών ΜΜΕ κάνουν λόγο για κρούσματα στην Μαχαράστρα, την Βομβάη και το Γκουτζαράτ.

Πρόκειται για μια επιπλοκή που θα έρχεται να προκαλέσει έναν ακόμη πονοκέφαλο στα νοσοκομεία της Ινδίας, που έχουν ξεμείνει από κρεβάτια και οξυγόνο.

Ακόμη και πριν από την COVID-19, η βλεννομυκητίαση ήταν πιο συχνή στην Ινδία από ό, τι στις περισσότερες χώρες, εν μέρει λόγω των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν διαβήτη.

Οι σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να απαιτούν ειδική αντιμυκητιακή θεραπεία και αρκετές επεμβάσεις.

Το νοσοκομείο Fortis στο Μούλουντ της Βομβάης έχει νοσηλεύσει τουλάχιστον 10 τέτοιους ασθενείς τις τελευταίες δύο εβδομάδες – αριθμός περίπου διπλάσιος σε σχέση με ολόκληρο το έτος πριν από την πανδημία.

Όλοι είχαν μολυνθεί με COVID-19 και οι περισσότεροι ήταν διαβητικοί ή είχαν λάβει ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Κάποιοι πέθαναν ενώ άλλοι έχασαν την όρασή τους. Οι γιατροί, πάντως, μιλούν για αύξηση των περιστατικών.

«Προηγουμένως, αν έβλεπα έναν ασθενή το χρόνο, τώρα βλέπω περίπου έναν την εβδομάδα», δήλωσε ο Νισάντ Κουμάρ, οφθαλμίατρος στο νοσοκομείο Hinduja στη Βομβάη.

Ο Ντένινγκ το χαρακτήρισε «τριπλή αναποδιά». «Η Ινδία έχει υψηλό ποσοστό βλεννομυκητίασης, έχει πολλά στεροειδή – ίσως πάρα πολλά – που χρησιμοποιούνται και στη συνέχεια έχει και διαβήτη που δεν ελέγχεται ή αντιμετωπίζεται καλά».

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

Συντάκτης: Άννα Παπαδομαρκάκη

Προ των πυλών βρίσκονται πέντε νέες ανοσοθεραπείες για τον καρκίνο του πνεύμονα, δίνοντας ελπίδες σε ασθενείς που η νόσος έχει μέχρι στιγμής κακή πρόγνωση. Η έρευνα έχει δείξει ότι ο συνδυασμός των ανοσοθεραπευτικών σχημάτων βελτιώνει σημαντικά τα αποτελέσματα

Συνδυαστικές ανοσοθεραπείες αποτελούν πρώτης γραμμής θεραπευτικές επιλογές για τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, πετυχαίνοντας παράταση στο προσδόκιμο επιβίωσης ή δίνοντας τη δυνατότητα θεραπείας σε περιστατικά που η πρόγνωση μέχρι σήμερα δεν είναι ευοίωνη.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της IQVIA, η επάνοδος αυτών των ασθενών στην εργασία τους, μπορεί να δημιουργήσει ΑΕΠ της τάξης των 717 εκ. ευρώ σε ετήσια βάση στην Ευρώπη.

Μέχρι στιγμής, σε εξέλιξη βρίσκονται 164 κλινικές μελέτες, όμως μόνο οι πέντε από αυτές βρίσκονται σε φάση ΙΙΙ ώστε να μπορούμε να περιμένουμε κάποια θεραπεία άμεσα. Το ενθαρρυντικό από αυτές τις πέντε κλινικές μελέτες είναι ότι εκτός από τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, μελετούν επίσης θεραπείες και για το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα, τον υποτροπιάζοντα καρκίνο των ωοθηκών και το μελάνωμα.

Στους συνδυασμούς των ανοσοθεραπειών, χρησιμοποιούνται καινούριες και παλιές θεραπείες, όμως οι τελευταίες έρευνες στρέφονται σε συνδυασμούς ανοσοθεραπείας και με «αναστολείς των ανοσολογικών σημείου ελέγχου» αναζητώντας πλεονεκτήματα που μπορεί να προκύψουν από τη στόχευση σε διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης του καρκίνου.

Και αυτό γιατί κάποια καρκινικά κύτταρα παρουσιάζουν αντιγόνα που αντιδρούν με την πρωτεΐνη των Τ-κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος και η αντίδραση αυτή εμποδίζει τα Τ κύτταρα να αναγνωρίσουν τα καρκινικά, επιτρέποντας έτσι στη νόσο να εξελίσσεται. Τώρα οι ανοσοθεραπείες στρέφονται εναντίον και αυτού του μηχανισμού, επιτρέποντας στα Τ κύτταρα να αναγνωρίζουν τα καρκινικά και να τα σκοτώνουν.

Οι συνδυασμοί των ανοσοθεραπειών έχουν ακόμη έναν στόχο. Να εμποδίσουν την αντίσταση που αναπτύσσουν οι όγκοι απέναντι σε ένα ανοσοθεραπευτικό φάρμακο όταν αυτό χορηγείται μόνο του.

Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί το 80-85% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα και κάθε χρόνο γίνεται διάγνωση σε περίπου 500.000 ανθρώπους στην Ευρώπη. Συνήθως πλήττει τους καπνιστές και η διάγνωση γίνεται γύρω από την ηλικία των 70 ετών. Η πρόγνωση δεν είναι καλή, καθώς μόνο το 11% των ασθενών πετυχαίνουν τουλάχιστον πενταετή επιβίωση.

Η καθιερωμένη θεραπεία

Η θεραπεία υπολογίζεται ότι ξεπερνά τις 6.600 ευρώ ανά ασθενή σε ετήσια βάση, χωρίς το έμμεσο κόστος από τις περαιτέρω κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις της ασθένειας περιλαμβάνει οπωσδήποτε χημειοθεραπεία και χειρουργείο.

Στα πρώτα στάδια γίνεται χειρουργική επέμβαση και εάν επιλεγεί και ενισχυτική χημειοθεραπεία μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής που θα οδηγήσει σε νέο χειρουργείο και χημειοθεραπεία.

Στο στάδιο 3 ο συνδυασμός περιλαμβάνει ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία, χειρουργείο και ενδεχομένως και ανοσοθεραπεία.

Στο στάδιο 4 όπου ο καρκίνος έχει επεκταθεί σημαντικά, ο όγκος θα πρέπει να ελεγχθεί για μεταλλάξεις, ώστε να επιλεγεί στοχευμένη θεραπεία. Σε περίπτωση αποτυχίας της στοχευμένης θεραπείας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνδυασμός ανοσοθεραπειών.

Νέες αγωγές

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι νέοι ανοσοθεραπευτικοί παράγοντες έχουν οδηγήσει σε αύξηση της πενταετούς επιβίωσης περίπου στο 18%, χρησιμοποιούμενοι συνδυαστικά είτε με καθιερωμένες χημειοθεραπείες ή με διπλό σχήμα ανοσοθεραπειών.

Το ενθαρρυντικό όμως από τις νέες θεραπείες, είναι ότι χρειάζεται λιγότερη νοσηλεία παρηγορητικής φροντίδας, όπως επίσης και ότι ο συνδυασμός των νέων ανοσοθεραπειών μπορεί να σώζει κάθε χρόνο περίπου 120.000 ασθενείς που ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα έχει φτάσει σε στάδιο μεταστάσεων.

(Πηγή: in.gr)

Via REUTERS/ANTARA FOTO

Χιλιάδες ψάρια βρέθηκαν πάλι νεκρά στη λίμνη Maninjau στην επαρχία Δυτικής Σουμάτρας, στην Ινδονησία λόγω της έλλειψης επιπέδων οξυγόνου στο κάτω μέρος της λίμνης και του κακού καιρού που έπληξε την περιοχή στο Άγκαμ.

REUTERS/AZIZ TAHER

Τον Φεβρουάριο, 70 τόνοι νεκρών ψαριών επέπλεαν στην επιφάνεια της λίμνης Λινγκάι πάλι στη Δυτική Σουμάτρα. Ο επικεφαλής του τοπικού γραφείου αλιείας και επισιτιστικής ασφάλειας, Ερμάντο, ισχυρίστηκε ότι η κλιματική αλλαγή συνέβαλε στον μαζικό θάνατο των ψαριών.

Λόγω της τοπικής αλλαγής του κλίματος, το δηλητήριο που σχηματίζεται στον πυθμένα της λίμνης στη συνέχεια ανεβαίνει πιο κοντά στην επιφάνεια όπου τρέφονται τα ψάρια.

REUTERS/MOHAMED AZAKIR

«Ο τρέχων καιρός ή τα κύματα στο κάτω μέρος της λίμνης, προκαλούν τη συσσώρευση της τροφής των ψαριών που γίνεται συνήθως στο κάτω μέρος της λίμνης να ανέβει την επιφάνεια. Το υπόλοιπο της τροφής είναι δηλητηριώδες, το οποίο προκαλεί τον θάνατο πολλών ψαριών όταν το τρώνε πάλι», εξήγησε ο Ερμάντο.

REUTERS/MOHAMED AZAKIR

Το ίδιο φαινόμενο με τα νεκρά ψάρια παρατηρήθηκε και στη λίμνη Κουαραούν στο Litani River στον Λίβανο.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από Reuters, Yahoo)

Ξεκίνησαν από σήμερα Δευτέρα 10 Μαΐου να επαναλειτουργούν τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά και τα γυμνάσια σχολεία όλης της χώρας. Και όπως ξέρουμε όλοι οι γονείς, μαζί τους πρόκειται να ξεκινήσει και η κλασική μάχη του πρωινού ξυπνήματος. Μετά από αρκετό καιρό, τα παιδιά μας καλούνται να προσαρμοστούν και πάλι σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και φυσικά να ξυπνούν μια συγκεκριμένη ώρα.

Για να αποφύγετε, λοιπόν, τις πρωινές εντάσεις και να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας θα επιστρέψει ξεκούραστο στο σχολείο του, καλό είναι να το βάλετε σε πρόγραμμα ύπνου όσο το δυνατόν πιο νωρίς.

Οι παρακάτω συμβουλές θα σας βοηθήσουν να φτιάξετε το πρόγραμμα ύπνου του παιδιού.

Εξηγήστε στο παιδί τη σημασία του καλού ύπνου

Με απλά λόγια, κατάλληλα για την ηλικία του παιδιού, εξηγήστε του ότι ο ύπνος δεν είναι… τιμωρία, αλλά απαραίτητος ώστε να μεγαλώσει και να συγκεντρώνεται στα μαθήματά του. Βοηθήστε το δηλαδή να κατανοήσει ότι ο επαρκής ύπνος είναι βασική προϋπόθεση για την υγεία και την ευεξία του.

Ορίστε μια συγκεκριμένη ώρα ύπνου

Δεδομένου ότι τα παιδιά σχολικής ηλικίας χρειάζονται 9 έως 12 ώρες ύπνου, ως γονείς πρέπει να φροντίζετε ώστε τα παιδιά σας να ξεκουράζονται επαρκώς. Επιλέξτε λοιπόν μια συγκεκριμένη ώρα ύπνου που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού (π.χ. 9.30 το βράδυ) και φροντίστε να βάζετε κάθε ημέρα το παιδί για ύπνο αυτήν την ώρα, ακόμη και τα Σαββατοκύριακα.

Παράλληλα, φροντίστε να ξυπνάτε το παιδί την ίδια ώρα κάθε ημέρα. Μπορεί να σας ακούγεται υπερβολικό, όμως έτσι το παιδί θα αποκτήσει μια αίσθηση προγράμματος και θα ξυπνάει με μεγαλύτερη ευκολία.

Καθιερώστε μια χαλαρωτική ρουτίνα πριν τον ύπνο

Αντί να αφήνετε το παιδί να βλέπει τηλεόραση μέχρι να αποκοιμηθεί, καθιερώστε μια ρουτίνα που θα το χαλαρώσει και θα το προετοιμάσει για έναν ποιοτικό ύπνο. Ενθαρρύνετε το παιδί να κάνει ένα χλιαρό ντους, φτιάξτε του ένα ζεστό ποτήρι γάλα (τα γαλακτοκομικά ευνοούν τον ύπνο) και διαβάστε του ένα παραμύθι ώστε να ηρεμήσει.

Χαμηλώστε τον φωτισμό

Το έντονο φως μπορεί να υποβαθμίσει την ποιότητα ύπνου του παιδιού, γι’ αυτό φροντίστε να έχετε έναν απαλό φωτισμό στο σπίτι, ειδικά προτού κοιμηθεί το παιδί. Αν το παιδί φοβάται το σκοτάδι, αφήστε αναμμένο στο δωμάτιό του μόνο ένα φωτάκι ύπνου.

Για να ξυπνάει με όρεξη…

Προετοιμαστείτε από το προηγούμενο βράδυ

Αντί να τρέχετε το πρωί πριν το σχολείο ώστε να βρείτε τα ρούχα του παιδιού και να φτιάξετε τα σνακ του για το σχολείο, προγραμματίστε τα όλα από το προηγούμενο βράδυ. Έτσι, το παιδί το πρωί θα πρέπει απλώς να φορέσει τα ρούχα που έχετε διαλέξει και εσείς δεν θα έχετε άγχος να τα προλάβετε όλα.

Φτιάξτε ένα θρεπτικό και νόστιμο πρωινό

Για να κάνετε πιο όμορφο και δελεαστικό το πρωινό ξύπνημα, φτιάξτε ένα θρεπτικό και νόστιμο πρωινό για το μικρό σας. Χωρίς να ξεχνάτε τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται το παιδί, προσπαθήστε να συμπεριλαμβάνετε στο πρωινό του και τροφές που του αρέσουν.

(Πηγή: in.gr)

Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των πλήρως ή έστω εν μέρει εμβολιασμένων σε πολλές χώρες -μεταξύ των οποίων η Ελλάδα- γίνεται αντιληπτό ότι αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ξαναγυρίσουν στην κοινωνική ρουτίνα των προπανδημικών δραστηριοτήτων και των σχέσεων τους. Η αιτία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι ότι μετά από ένα -και βάλε- χρόνο πανδημίας, περιορισμών και μέτρων προστασίας, δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αναπτύξει ένα ψυχολογικό «σύνδρομο σπηλαίου», το οποίο δυσκολεύει την επιστροφή τους στην κανονικότητα. Παρόλο που, όπως διαβεβαιώνουν οι ειδικοί, ο διπλός εμβολιασμός παρέχει σημαντική προστασία έναντι του κινδύνου να αρρωστήσει κάποιος από κορονοϊό.

Όπως αναφέρει σχετικό δημοσίευμα του αμερικανικού επιστημονικού περιοδικού “Scientific American”, ακόμη και όταν τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως στους πλήρως εμβολιασμένους και με τις δύο δόσεις να επανέλθουν στις προπανδημικές συνήθειες τους, όπως οι συναθροίσεις σε κλειστό χώρο χωρίς μάσκα, δεν έσπευσαν όλοι να χαρούν τη νέα ελευθερία τους. Ουκ ολίγοι συνεχίζουν να φοβούνται ότι θα μολυνθούν, γι’ αυτό αποφεύγουν να πάνε σε εστιατόρια και καφέ, να δουν γνωστούς και φίλους πέρα από το στενό κύκλο τους ή να ταξιδέψουν. Είναι προφανές ότι αυτό έχει και μια οικονομική διάσταση, καθώς για να αναθερμανθεί η οικονομία, πρέπει οι εμβολιασμένοι να βγουν από το «καβούκι» τους.

Η καθηγήτρια ψυχιατρικής Ζακλίν Γκολάν του αμερικανικού Πανεπιστημίου Northwestern εκτιμά ότι για μερικούς ανθρώπους η «ανάδυση» ξανά στο φως μετά από ένα έτος πανδημίας θα είναι μια δύσκολη μετάβαση και θα πάρει χρόνο. Όπως λέει, «η πανδημία δημιούργησε πολύ φόβο και άγχος λόγω του κινδύνου της αρρώστιας και του θανάτου. Ακόμη κι αν κάποιος έχει εμβολιασθεί, μπορεί να δυσκολεύεται να ξεπεράσει αυτό το φόβο, επειδή υπερεκτιμά τον κίνδυνο και την πιθανότητα να αρρωστήσει».

Μία πρόσφατη μελέτη της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης βρήκε ότι οι μισοί ερωτηθέντες (49%) νιώθουν κάπως άβολα να επιστρέψουν σε πρόσωπο με πρόσωπο επαφές μετά το τέλος της πανδημίας, ενώ ένα ανάλογο ποσοστό (48%) των εμβολιασμένων κατά της Covid-19 αισθάνεται το ίδιο. Μια άλλη έρευνα είχε εκτιμήσει ότι περίπου ο ένας στους δέκα (10%) εν μέσω πανδημίας θα αναπτύξει σύνδρομο στρες Covid-19 και θα έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα όπως διαταραχή μετατραυματικού στρες ή αγχώδεις διαταραχές.

Ο αναπληρωτής καθηγητής ψυχιατρικής ‘Αλαν Τέο του Πανεπιστημίου Υγείας και Επιστήμης του Όρεγκον αποδίδει αυτό το «σύνδρομο του σπηλαίου» στο συνδυασμό μιας νέας συνήθειας και της λανθασμένης αντίληψης του κινδύνου. «Αναγκαστήκαμε», όπως λέει, «να συνηθίσουμε τη χρήση μάσκας και τις φυσικές ή κοινωνικές αποστάσεις. Είναι πια πολύ δύσκολο να σπάσει κανείς μια νέα συνήθεια που έχει αποκτήσει. Υπάρχει επίσης μια αποσύνδεση ανάμεσα στον πραγματικό κίνδυνο και σε αυτό που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως κίνδυνο».

Εκτός από τον υπερβολικό -παρά τα εμβόλια- φόβο για τον κορονοϊό, μερικοί δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα οφέλη του «σπηλαίου», δηλαδή της κοινωνικής απομόνωσης και μοναξιάς, κάτι που ισχύει ιδιαίτερα για τους εσωστρεφείς χαρακτήρες ή τους αγοραφοβικούς. Η μακρόχρονη αποφυγή του κόσμου έχει ενισχύσει σε ορισμένους το φόβο για ανοικτά και πολύβουα μέρη. Ορισμένοι που έχουν σοβαρό πρόβλημα να πετάξουν τη μάσκα και να εκτεθούν ξανά στον κόσμο, θα χρειασθούν ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς στην ψυχοθεραπεία, ίσως και φαρμακευτική θεραπεία.

Κάποιοι άλλοι -εργαζόμενοι και φοιτητές- έχουν απλώς βολευθεί με την τηλεργασία και τηλεκπαίδευση, που τους γλιτώνει χρόνο και χρήμα, και δεν θέλουν να αρχίσουν ξανά τα πήγαινε-έλα στη δουλειά ή στη σχολή τους.

Τα δύο ψυχολογικά «στρατόπεδα»

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με δημοσίευμα ενός άλλου έγκυρου αμερικανικού περιοδικού, του “Atlantic”, η μετα-πανδημική και μετα-εμβολιαστική κοινωνική ζωή θα χαρακτηρισθεί από δύο αντίθετες τάσεις: όσους λένε «ναι» στην επιστροφή στην προηγούμενη ζωή ανυπομονώντας να κάνουν ό,τι έκαναν προ κορονοϊού και όσους λένε «όχι» έχοντας βρει νέες χαρές στο σπίτι τους μακριά από τη φασαρία του κόσμου. Οι μεν ανυπομονούν για παρέες, πάρτι και συναυλίες, οι δε για ησυχία. Πολλοί άνθρωποι, όσο περνάει ο καιρός, αυξάνονται οι εμβολιασμοί και αίρονται οι επιβεβλημένοι περιορισμοί, μετά από δίλημμα, θα καταλήξουν στο ένα από τα δύο «στρατόπεδα».

Οι έρευνες κοινής γνώμης έχουν αρχίσει να δείχνουν ότι ένα ποσοστό των ανθρώπων θα προτιμήσουν λιγότερες παρέες, λιγότερο συχνές εξόδους για φαγητό ή διασκέδαση, καθώς επίσης μεγαλύτερη εστίαση σε πράγματα που πραγματικά τους αρέσουν και τα οποία συνειδητοποίησαν όσο έμεναν κλεισμένοι στο σπίτι τους λόγω της πανδημίας.

Σύμφωνα με τον καθηγητή ψυχολογίας Σέλντον Σόλομον του Κολλεγίου Σκίντμορ, κρίσεις όπως η πανδημία Covid-19 «προκαλούν μια υπαρξιακή αβεβαιότητα που δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία, καθώς και την ψυχολογική ώθηση, να κάνουν ένα βήμα πίσω και να επανεξετάσουν τις προτεραιότητες τους». Αυτό μπορεί να σημαίνει να περνούν πλέον περισσότερο χρόνο μόνοι τους ή με την οικογένεια τους. Από την άλλη, άλλοι άνθρωποι μπορεί να το ρίξουν στην ξέφρενη ζωή, σε ανθυγιεινό βαθμό, π.χ. ξενυχτώντας συνεχώς.

Ήδη διαφαίνονται κάποια ίχνη έντασης ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα» για το πώς πρέπει να είναι η ζωή μετά την πανδημία και τα εμβόλια, καθώς συχνά πρόκειται για δύο αντικρουόμενα οράματα σχετικά με το πώς θέλει να περνάει κανείς τη ζωή του. Ιδανικά πάντως, τόσο οι εξωστρεφείς όσο και οι εσωστρεφείς θα πρέπει να δείξουν αλληλοκατανόηση, καθώς όλοι βγαίνουμε από μια πολύ δύσκολη κατάσταση.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Πόσος καιρός χρειάζεται για να υπάρχει κάλυψη, μετά την πρώτη δόση του εμβολίου

Τις τελευταίες ημέρες γίνεται αρκετή συζήτηση για την επίτευξη της «ανοσίας της αγέλης», καθώς και για το «κτίσιμο τείχους ανοσίας» μέσω εμβολιαστικής κάλυψης για τον κοροναϊό.

Πότε όμως μπορούμε να πούμε ότι αποκτήσαμε ανοσία μετά το εμβόλιο του κοροναϊού;

O καθηγητής Πνευμονολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Νίκος Τζανάκης (Open), ήταν σαφής: «Όποιος έχει κάνει την πρώτη δόση, ο ιός τον βρίσκει ανεμβολίαστο. Πρέπει να περάσουν τρεις εβδομάδες μετά την πρώτη δόση για να έχει κάποια κάλυψη».

Υπενθυμίζεται ότι  αντίστοιχη προειδοποίηση είχε απευθύνει και ο καθηγητής Πνευμονολογίας και Εντατικής Θεραπείας, Θεόδωρος Βασιλακόπουλος. Αναφερόμενος, στους πολίτες που έχουν εμβολιαστεί με την πρώτη δόση χωρίς να έχουν αποκτήσει ακόμα καλή ανοσολογική απάντηση τόνισε ότι «προφανώς έχουν μια μερική προστασία όμως υπάρχει υπαρκτός κίνδυνος να νοσήσουν», ενώ «υπάρχει κι ένας δεύτερος κίνδυνος ότι αν κολλήσω κοροναϊό ενώ έχω μερική ανοσία, τότε την ώρα που πολλαπλασιάζεται μέσα μου ο κοροναϊός υφίσταται την πίεση της παρουσίας των αντισωμάτων που δεν είναι πολλά, αλλά υπάρχουν, οπότε είναι πολύ πιθανό μέσα μου να δημιουργηθούν μεταλλαγμένα στελέχη κοροναϊού».

«Άρα δεν είναι ότι δεν είμαι πλήρως προστατευμένος, είναι ότι δεν πρέπει να κολλήσω την ώρα που είμαι μερικώς εμβολιασμένος γιατί υπάρχει πιθανότητα να παράξω μέσα στον οργανισμό μου μεταλλαγμένα στελέχη κι αυτό δεν το θέλουμε» εξήγησε.

Ακολούθως, ο κ. Βασιλακόπουλος υπογράμμισε ότι «επειδή την ώρα που πολλαπλασιάζεται ο ιός μέσα στον οργανισμό υπάρχουν αντισώματα, αλλά όχι τόσα ώστε να τον εξουδετερώσουν, οι όποιες τυχαίες αλλαγές που γίνονται στον ιό είναι αυτές που τον κάνουν να ξεφεύγει από τα λίγα αντισώματα».

Ανοσία 50% στα μέσα Ιουνίου

Σύμφωνα με παλαιότερες δηλώσεις του κ. Τζανάκη, ο πληθυσμός της Ελλάδας, θα αποκτήσει ανοσία της τάξεως του 50% μέσα στον Ιούνιο.

Όπως είχε αναφέρει «αν έχει εμβολιαστεί το 40% του πληθυσμού κι ένα 10% έχει αποκτήσει και φυσική ανοσία, διότι μολύνθηκε κάποια στιγμή, τότε μιλάμε για ανοσία της τάξεως του 50% τον Ιούνιο, που είναι ένα πολύ καλό ανάχωμα ώστε να έχουμε ένα καλό καλοκαίρι. Αν πάμε βέβαια στο 60%-70% δε θα έχουμε και κανένα πρόβλημα το φθινόπωρο και πρέπει να το προσπαθήσουμε αυτό πείθοντας τους δύσπιστους να εμβολιαστούν αφότου βέβαια δουν ότι αυτοί που εμβολιάστηκαν δεν έχουν κανένα πρόβλημα».

Ο ίδιος εξήγησε ότι μετά τη χορήγηση του εμβολίου, οι πολίτες δε χρειάζεται να μετρήσουν τα αντισώματα τους, καθώς όπως επισήμανε, ο οργανισμός μας δεν αμύνεται μόνο μέσω των αντισωμάτων, αλλά με πολύ συγκεκριμένους και πολύπλοκους ανοσολογικούς μηχανισμούς που δεν μετρώνται με τον τίτλο των αντισωμάτων. «Τουλάχιστον για 9 μήνες, ίσως και παραπάνω, ο εμβολιασμένος είναι προστατευμένος», υπογράμμισε.

Ερωτηθείς για το πότε πρέπει να εμβολιαστούν όσοι έχουν νοσήσει, ο κ. Τζανάκης τόνισε ότι για διάστημα έως και τρεις μήνες φαίνεται να προστατεύονται από τη φυσική ανοσία. «Επομένως, σε διάστημα τριών μηνών από τότε που νόσησαν, μπορούν να εμβολιαστούν και να επεκτείνουν την ανοσία τους», συμπλήρωσε.

Συλλογική ανοσία

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των κυβερνώντων χρειάζονται να γίνουν 5,5 εκατομμύρια εμβολιασμοί, ώστε να επιτύχουμε ένα ισχυρό τείχος ανοσίας.

Με τον όρο «τείχος ανοσίας» συχνά εννοείται το φαινόμενο της «συλλογικής ανοσίας» δηλαδή του ποσοστού του πληθυσμού που έχει εμβολιαστεί καθότι όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το ποσοστό, τόσο δυσκολότερα μεταδίδεται ο ιός σε έναν πληθυσμό.

Συνοψίζοντας τα πρόσφατα δεδομένα για τον εμβολιασμό, ο Επίκουρος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γκίκας Μαγιορκίνης και ο Καθηγητής Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ), αναφέρουν ότι:

Η «ανοσία της αγέλης» είναι το επίπεδο συλλογικής ανοσίας μετά το οποίο η εξάπλωση του παθογόνου δεν επαρκεί για να συντηρήσει την επιδημία, οπότε σε βάθος χρόνου η επιδημία σβήνει. Πόσο πιθανό είναι να μπορέσουμε να φτάσουμε όμως σε φαινόμενα «ανοσίας της αγέλης» και ποιο είναι αυτό το ποσοστό; Οι εκτιμήσεις με τα απλά μοντέλα προβλέπουν ανοσία της αγέλης όταν το ποσοστό ανοσίας φτάσει το 60-70%. Η ακριβής εκτίμηση, όμως, για φαινόμενα «ανοσίας της αγέλης» είναι αρκετά πιο πολύπλοκη.

Αποτελεσματικότητα των εμβολίων

Καταρχήν, οι κλινικές δοκιμές των εμβολίων κατά του κοροναϊού που έχουν πάρει άδεια κυκλοφορίας στην Ευρώπη έδειξαν αποτελεσματικότητα υψηλότερα από 70% (σε μερικές περιπτώσεις υψηλότερα από 90%) και ξεπερνούσαν κατά πολύ το 50% που είχε τεθεί από τις ρυθμιστικές αρχές για να θεωρηθούν ως αποτελεσματικά. Αυτή η αποτελεσματικότητα των εμβολίων αξιολογήθηκε με όρους κλινικούς, δηλαδή με το αν υπήρχαν εθελοντές που εμφάνιζαν συμπτώματα της νόσου οι οποίοι στη συνέχεια υποβάλλονταν σε test ανίχνευσης του ιού. Με απλά λόγια αξιολογήθηκε αν οι εμβολιασμένοι αρρωσταίνουν λιγότερο από τον ιό ανεξάρτητα από το αν έχουν μολυνθεί ή όχι από τον ιό.

Μπορεί για παράδειγμα να υπήρχαν εθελοντές που μολύνθηκαν αλλά δεν έκαναν συμπτώματα ή έκαναν πολύ ελαφριά συμπτώματα, ωστόσο αυτοί δεν αξιολογήθηκαν στον υπολογισμό της αποτελεσματικότητας. Μελέτες που διεξάχθηκαν στη συνέχεια έδειξαν ότι ο εμβολιασμός αποτρέπει και τη μόλυνση και την μετάδοση σε ποσοστά που αγγίζουν το 60-80%.

Η διάρκεια της ανοσίας

Από την άλλη, η αποτελεσματικότητα και η διάρκεια της ανοσίας, που είναι σημαντικά για το φαινόμενο της «ανοσίας της αγέλης», φαίνεται ότι διαφοροποιούνται με την ηλικία. Ευτυχώς, η μεταδοτικότητα φαίνεται να διαφοροποιείται με την ηλικία ανάλογα με την αποτελεσματικότητα του εμβολίου, δηλαδή στα άτομα που είναι περισσότερο μεταδοτικά (νέοι) προβλέπεται ότι το εμβόλιο θα είναι και πιο αποτελεσματικό.

Επίσης σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι παίζει το γεγονός ότι ο ιός μεταδίδεται σε μεγάλο βαθμό με δυναμική υπερμετάδοσης. Τα μαθηματικά μοντέλα που λαμβάνουν υπόψιν την υπερμετάδοση προβλέπουν «ανοσία της αγέλης» σε χαμηλότερα ποσοστά συλλογικής ανοσίας. Ομοίως, μεγάλο ρόλο φαίνεται να παίζει και η δομή του κοινωνικού δικτύου και η σταθερότητα αυτής της κοινωνικής δομής. Μαθηματικά μοντέλα προβλέπουν ότι ανοσοποίηση ατόμων με κεντρικό ρόλο στην κοινωνική δομή παίζει ρόλο «firewall» (με έννοια παρόμοια με αυτήν που υπάρχει για τα δίκτυα υπολογιστών) και μπορεί να διακόψει την μετάδοση του ιού σε επίπεδα αρκετά χαμηλότερα από τα ποσοστά που προβλέπονται για «ανοσία της αγέλης». Μέσω αυτής της θεωρίας μπορεί να εξηγηθεί η υποχώρηση του πρώτου κύματος πριν επιτευχθούν τα ποσοστά της «ανοσίας της αγέλης» σε χώρες που δεν εφάρμοσαν το lockdown. Τέλος η έλευση μεταλλαγμένων στελεχών που φαίνεται ότι μειώνουν την αποτελεσματικότητα των εμβολίων στην λοίμωξη και μετάδοση του ιού είναι πιθανόν να επηρεάσουν τη συλλογική ανοσία.

Λόγω του μίγματος αυτών των παραγόντων είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκτιμηθεί αν είναι δυνατόν να επιτευχθεί το φαινόμενο της «ανοσίας της αγέλης» που θα οδηγήσει σε εξαφάνιση της επιδημίας αν και είναι πλέον δεδομένο ότι η επίδρασή του μαζικού εμβολιασμού γίνεται εξαιρετικά σημαντική όταν η κάλυψη υπερβαίνει το 50% του πληθυσμού. Σε κάθε περίπτωση τα εμβόλια θα αποτελέσουν τον κεντρικό πυλώνα της επιστροφής στην προ-πανδημική εποχή είτε ελαχιστοποιώντας την επίδραση του ιού στο σύστημα υγείας μέσω του υψηλού ποσοστού συλλογικής ανοσίας είτε συνεπικουρώντας στην πλήρη εξάλειψη του ιού μέσω της «ανοσίας της αγέλης».

(Πηγή: in.gr)