paidevo.gr

Γράφει η Δήμητρα Αθανασοπούλου

Ο διωγμός των Ρομά μοιάζει να είναι αιώνιος σαν να υπηρετείται διαχρονικά και παγκόσμια η ιστορία που έχει δημιουργηθεί για τη φυλή τους, η οποία δεν είναι παρά ένα λευκό κατασκεύασμα το οποίο παρήγαγε τη νομιμοποίηση της λευκής ταυτότητας.

Dreamstime.com

Πριν από μερικές μέρες ένας 16χρονος Ρομά δέχτηκε έναν πυροβολισμό στο κεφάλι από έναν αστυνόμο γιατί έκλεψε βενζίνη αξίας 20 ευρώ.

Σαν να μην είχε μεγαλύτερη αξία η ζωή του από αυτό το ποσό. Πριν από ένα χρόνο μια οκτάχρονη Ρομά έχασε τη ζωή της σε κοινή θέα, σε εργοστάσιο του Κερατσινίου, καθώς οι υπάλληλοι την προσπερνούσαν για ώρα ενώ την έβλεπαν να αργοπεθαίνει εγκλωβισμένη στη σιδερένια πόρτα. Σαν να μην ήταν άνθρωπος. Κάθε μέρα δεκάδες Ρομά πεθαίνουν γιατί δεν έχουν πρόσβαση σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας.

Πώς αντιμετωπίζουμε μέσα στον χώρο και στον χρόνο τους Τσιγγάνους; Ποια είναι η πολιτική που ακολουθούμε ως κράτος και ως πολιτισμός για τον νομαδικό πληθυσμό; Μήπως, ακόμα και όταν έχουμε καλές προθέσεις, αποφασίζουμε για εκείνους χωρίς εκείνους, χωρίς δηλαδή τη δική τους συμμετοχή;

Η «Ελλάν Πασσέ» έχει επανειλημμένως τονίσει πως επιθυμεί «διασπορά και ενσωμάτωση» και πως δεν θέλει «σχολεία που λειτουργούν σαν γκέτο». Αντί για αυτό κάθε φορά ως πολιτεία προτείνουμε μόνο τη δημιουργία νέων γκέτο μέσα από την ανάπτυξη χώρων μετεγκατάστασης. Το ίδιο συμβαίνει και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης παρ’ όλο που πρόκειται για τη μεγαλύτερη μειονότητα της Γηραιάς Ηπείρου. Οι Ρομά είτε γκετοποιούνται, είτε εκδιώκονται βίαια από τους καταυλισμούς τους.

Όλοι ξέρουμε πως οι συνθήκες ζωής των Ρομά λειτουργούν αποτρεπτικά για την εκπαιδευτική διαδικασία. Τα παιδιά που ζουν στα παραπήγματα δεν έχουν διεύθυνση. Σε ποιο σχολείο ανήκουν; Τα παιδιά που δεν ζουν σε σπίτια, χωρίς καθαρό νερό σε ποια τάξη να μπουν χωρίς να γίνουν στόχος; Πώς να διαβάσουν όταν σε πολλά «σπίτια» δεν υπάρχει καν ηλεκτρικό ρεύμα;

Πριν από μερικά χρόνια είχαν ξεκινήσει κάποιες παρεμβάσεις στους καταυλισμούς της Δυτικής Αττικής. Σε ποια φάση είναι άραγε η εγκατάσταση των πολυκέντρων, δηλαδή των κέντρων κοντά σε σχολεία και οικισμούς που συμπεριλαμβάνουν υπηρεσίες για την ατομική υγιεινή;

Παρά τα κονδύλια που έχουν δοθεί, παρά τις υποσχέσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων, η ενσωμάτωση των Τσιγγάνων παραμένει ζητούμενο. Ο διωγμός των Ρομά μοιάζει να είναι αιώνιος σαν να υπηρετείται διαχρονικά και παγκόσμια η ιστορία που έχει δημιουργηθεί για τη φυλή τους, η οποία δεν είναι παρά ένα λευκό κατασκεύασμα το οποίο παρήγαγε τη νομιμοποίηση της λευκής ταυτότητας – φράση δανεική από τον Cayetano Fernandez.

Ίσως γιατί ο αντιτσιγγανισμός είναι ένα φυλετικό σύστημα κυριαρχίας με ιστορικές ρίζες στη νεωτερικότητα και υπακούει στην κατασκευή του λευκού Ευρωπαίου ανθρώπου ως πρότυπου της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα να απανθρωποποιεί όλους τους άλλους, όπως επισημαίνει ο Fernandez, ερευνητής που εξειδικεύεται στα θέματα Τσιγγάνων.

Έχετε αναρωτηθεί τι απέγιναν τα εκατομμύρια ευρώ που έχουν φτάσει στην Ελλάδα από την Ευρώπη για τους Ρομά; Με πόση ευκολία ναυάγησαν οι διεθνείς προσπάθειες ευαισθητοποίησης για το ζήτημα του ρατσισμού εναντίον των Τσιγγάνων; Έχετε επιχειρήσει να κοιτάξετε τους Ρομά πέρα από τα στερεότυπα; Να μπείτε σε μια τσιγγάνικη οικογένεια, να αναρωτηθείτε σοβαρά πάνω στη σχολική εκπαίδευση και στις συνθήκες ζωής τους;

Έχετε αναρωτηθεί τι ρόλο παίζει ο δημοσιογραφικός λόγος στον τρόπο που τους βλέπουμε, πώς τα μίντια αποσιωπούν τον ρατσισμό των Ρομά μιλώντας μόνο για τα βίαια επεισόδια που προκαλούν; Έχετε ποτέ σκεφτεί πως όλες μας οι αφηγήσεις είναι ενσωματωμένες στην ιδεολογία της λευκής υπεροχής και πως ο αντι-Ρομά ρατσισμός εμφανίζεται ως ρυθμιστική τακτική για τον έλεγχο και την πειθάρχηση του σώματος των Ρομά;

Όσο θα παρουσιαζόμαστε σαν «λευκοί σωτήρες» και θα επιμένουμε να θέλουμε να σώσουμε τους Τσιγγάνους από τον βάρβαρο εαυτό τους, όσο αναπαράγουμε την εθνική ιστορία μέσα από μια εμμονική αναζήτηση της κυρίαρχης ελληνικής ταυτότητας, η ζωή των Άλλων δεν θα έχει αξία και τα χέρια φανατισμένων ενστόλων θα πατούν με ευκολία τη σκανδάλη.

Ο ρατσισμός απέναντι στους Ρομά είναι πλέον κανονικοποιημένος. Και όλοι, από ένα σημείο και μετά, έχουμε ευθύνη για την κατασκευή του Άλλου -στη συγκεκριμένη περίπτωση του Τσιγγάνου- ως κάτι απειλητικού για τη δομική φυλετική τάξη. Και όσο συμβαίνει αυτό, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι μέσω της «ενδοβολής» θα αφομοιώνουν την υπακοή στην ασφαλή ομοιογένεια, ενδύοντας «φρικιαστικές σφαγές» με την έλξη της δόξας, όπως σημείωνε ο Ζορζ Μπατάιγ στην «Ψυχολογική δομή του φασισμού».

Αν δεν πάψουμε να εννοιολογούμε τον αντιτσιγγανισμό ως συνέπεια του «τρόπου ζωής των Ρομά» και να ενοχοποιούμε τον τρόπο ζωής των Ρομά για τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν, δεν θα πάψουμε να νομιμοποιούμε την απανθρωποποίηση αυτών των ανθρώπων και δεν θα έχει τελειωμό αυτός ο φαύλος κύκλος θεσμοθετημένου μίσους.

Ας μιλήσουμε επιτέλους μια μέρα για τους Ρομά ακούγοντας προηγουμένως τους ίδιους τους Ρομά.

(Πηγή: efsyn.gr)

Συντάκτης: Κατερίνα Φασσέα

Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν… πολύ σκληρός για να πεθάνει. Οι απόπειρες δολοφονίας εναντίον του είχαν καταντήσει καθημερινό φαινόμενο για τον, επί μισό αιώνα, ηγέτη της Κούβας.

Ο Φιντέλ Κάστρο το 1978 AP

Ο Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος έμεινε στην εξουσία της Κούβας για μισό αιώνα, μισήθηκε και αγαπήθηκε όσο λίγοι αρχηγοί κρατών στην παγκόσμια Ιστορία.

Οι ορκισμένοι του εχθροί συνέβαλαν στο να μπει ο ηγέτης το 2011, στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, για έναν πολύ ιδιαίτερο λόγο: ως ο άνθρωπος με τις περισσότερες απόπειρες δολοφονίας εναντίον του. Συγκεκριμένα, από το 1959 μέχρι και το 2006 που παρέδωσε την εξουσία, ο Φιντέλ Κάστρο επέζησε από 638 καταγεγραμμένες απόπειρες.

Από τις ευφάνταστες ιδέες της CIA, όπως πούρα που θα εκρήγνυντο, δηλητηριασμένες στολές καταδύσεων, δηλητηριασμένα στυλό, ακόμη και μια μεγάλη δόση LSD, τη στρατολόγηση της πρώην ερωμένης του Κάστρο, Μαρίτα Λόρενς, συνωμοσία που όταν αντιλήφθηκε ο ηγέτης της έδωσε ένα όπλο και τη διέταξε να τον σκοτώσει, μέχρι την αείμνηστη ατάκα του, σύμφωνα με την οποία “Αν η αποφυγή δολοφονίας ήταν ολυμπιακό άθλημα, θα είχα πάρει χρυσό”, ας δούμε πέντε πράγματα που αξίζει να γνωρίζει κανείς για τις δολοφονικές απόπειρες εναντίον του Φιντέλ Κάστρο.

(Πηγή: news247.gr)

Συντάκτης: Γιάννης Δεβετζόγλου

Στο 100% φτάνει η πληρότητα της παιδιατρικής κλινικής του Νοσοκομείου «Αττικόν», με ράντζα να αναπτύσσονται τις ημέρες εφημερίας. Οι 8ώρες αναμονές στο «Αγλαΐα Κυριακού» προκάλεσαν τον εκνευρισμό γονέων.

Συχνή εικόνα τα ράντζα με το χριστουγεννιάτικο δέντρο στα νοσοκομεία EUROKINISSI

Πρωτοφανείς εικόνες, με παιδιά να νοσηλεύονται σε ράντζα, καταγράφηκαν τις προηγούμενες ημέρες, στα Νοσοκομεία «Αττικόν» και «Αγλαΐα Κυριακού».

Μάλιστα, καθώς το απόγευμα της Πέμπτης ήταν κατειλημμένες και οι 33 κλίνες του νοσοκομείου «Αττικόν», αναμένεται το ίδιο φαινόμενο να επαναληφθεί και στην επόμενη εφημερία.

Την αυξημένη ανάγκη για νοσηλείες έχουν προκαλέσει κατά κύριο λόγο οι αναπνευστικές ιώσεις που σαρώνουν αυτήν την εποχή και παράλληλα είναι αρκετά επιθετικές ως προς τα συμπτώματα, σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια.

Στην παιδιατρική κλινική του Νοσοκομείου «Αττικόν» «πέντε από τις 33 κλίνες είναι κατειλημμένες επί μήνες από κακοποιημένα παιδάκια, τα οποία διαμένουν στο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή, καθώς δεν υπάρχουν προνοιακές δομές για να φιλοξενηθούν», όπως εξηγεί στο NEWS 24/7 ο Μιχάλης Γιαννάκος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ).

Το φαινόμενο με τα ράντζα και τις ουρές, όπως λέει ο ίδιος, δεν περιορίζεται στην παιδιατρική κλινική του «Αττικόν», καθώς και στο παιδιατρικό Νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού» στήνονται τις τελευταίες εβδομάδες ράντζα τις ημέρες που εφημερεύει το νοσοκομείο.

Στην πρόσφατη εφημερία του «Αγλαΐα Κυριακού» προσήλθαν 509 παιδιά και πραγματοποιήθηκαν 34 εισαγωγές. Αυτό σημαίνει ότι η αναμονή για κάποιους έφτασε τις 8 ώρες.

Μάλιστα, η κατάσταση που επικρατεί προκάλεσε τόσο μεγάλο εκνευρισμό στους γονείς, «οι οποίοι επιτέθηκαν στο προσωπικό, με αποτέλεσμα να κληθεί και να επέμβει δυο φορές η αστυνομία», λέει ο κ. Γιαννάκος.

Που οφείλεται η αύξηση των παιδιατρικών λοιμώξεων

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, κάθε χρόνο την εποχή αυτή έχουμε μεγάλη έξαρση των ιογενών λοιμώξεων στα παιδιά.

Κι αυτό διότι με την πρώτη πτώση της θερμοκρασίας οι ιοί κάνουν την εμφάνισή τους και τα παιδιά συγχρωτίζονται σε παιδικούς σταθμούς και σχολεία, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να κολλάνε μαζικά.

Ωστόσο, καθώς τα προηγούμενα χρόνια, λόγω των αυστηρών μέτρων προφύλαξης από τον κορονοϊό τα παιδιά δεν είχαν νοσήσει, δεν διαθέτουν φέτος αντισώματα για να μπορέσουν να καταπολεμήσουν τους ιούς.

Το φαινόμενο «αδρανοποίησης της εγγενούς ανοσίας»

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «αδρανοποίηση της εγγενούς ανοσίας» και δεν προκαλεί μόνο αύξηση των ιώσεων φέτος, αλλά και πιο έντονα συμπτώματα στα παιδιά.

Το επιχείρημα αναδείχθηκε από μελέτη ολλανδών επιστημόνων, με τη συμμετοχή του Ευάγγελου Γιαμαρέλλου, καθηγητή Λοιμωξιολογίας στο ΕΚΠΑ και ειδικού στο Νοσοκομείο «Αττικόν».

Μάλιστα, οι ειδικοί περίμεναν να συμβεί αυτό το κύμα έξαρσης και όπως εξηγούν, δεν θα περιοριστεί στον φετινό χειμώνα.

«Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν θα είναι μόνο φέτος ο χειμώνας έτσι, αλλά ότι το φαινόμενο θα παρατηρηθεί και τον επόμενο χρόνο», λέει η Βάνα Παπαευαγγέλου, καθηγήτρια Παιδιατρικής Λοιμωξιολογίας.

Η ίδια προσθέτει ότι αυτό «οφείλεται στο ανοσολογικό “χρέος” που δημιουργήθηκε, αλλά ίσως να συμβάλλει και η μειωμένη δραστηριότητα της εγγενούς ανοσίας. Με την απουσία έκθεσης σε λοιμογόνους παράγοντες τα προηγούμενα χρόνια, κάναμε δηλαδή τα παιδιά μας, να “χαζέψει” λίγο το ανοσολογικό τους σύστημα».

Τα παιδιά στην προ κορονοϊού εποχή, είχαν φυσιολογικά πολύ συχνή έκθεση σε ιογενείς λοιμώξεις.

Επιπλέον, το ανοσοποιητικό τους είναι εκπαιδευμένο, διότι κάνουν εμβόλια, έχουν δηλαδή ιδιαίτερα ενεργοποιημένη την εγγενή ανοσία.

Αυτό συνέβαλε ώστε το ανοσοποιητικό τους σύστημα να αναγνωρίζει γρήγορα τους ιούς που εισβάλουν και να αναπτύσσει αμέσως ανοσολογικούς μηχανισμούς, έτσι ώστε να μην έχουν σοβαρή νόσο, αλλά και να μην υπάρχει διασπορά στο περιβάλλον.

«Όμως, με τις μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις που επιβλήθηκαν στα lockdown, τα παιδιά έγιναν σαν “ενήλικες”, δηλαδή μειώθηκε αυτή η ενεργοποίηση του ανοσιακού συστήματος, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα αφενός να έχουν πιο σοβαρή νόσο και αφετέρου μεγαλύτερη διασπορά στο περιβάλλον», λέει η κυρία Παπαευαγγέλου.

Εμβόλιο γρίπης σε όλα τα παιδιά;

Επίσης, βρίσκεται σε εξέλιξη συζήτηση στην Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών για το εάν θα πρέπει να υπάρξει σύσταση για οριζόντιο εμβολιασμό των παιδιών στη χώρα μας.

Κι αυτό διότι στις αρχές της εβδομάδας ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC), εξέδωσαν οδηγίες για τον εμβολιασμό των παιδιών έναντι της Covid και της γρίπης, με σκοπό τον περιορισμό της κυκλοφορίας των ιογενών λοιμώξεων στην κοινότητα.

«Για την Covid υπάρχει οδηγία για τον εμβολιασμό όλων των παιδιών από 5 έως 18 ετών με δύο δόσεις. Όμως, τώρα συζητείται στην Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών, αν θα πρέπει να εμβολιάσουμε όλα τα παιδιά για τη γρίπη, επειδή η οδηγία που υπάρχει αφορά μόνο όσα πάσχουν από υποκείμενα νοσήματα», σημειώνει η Βάνα Παπαευαγγέλου.

Τι θα πρέπει να κάνουν γονείς και παιδίατροι

Η καθηγήτρια τονίζει με έμφαση πως οι γονείς θα πρέπει να ελέγξουν άμεσα τα βιβλιάρια των παιδιών τους και να επικαιροποιήσουν όσο μπορούν πιο σύντομα τους εμβολιασμούς έναντι του πνευμονιοκόκκου και μηνιγγιτιδοκόκκου.

Αναφορικά με τη γρίπη και μέχρι να υπάρξουν νέες οδηγίες, οι γονείς θα πρέπει να πράττουν κατά περίπτωση.

«Είναι μια συζήτηση ανοιχτή και ο κάθε παιδίατρος θα πρέπει να συμβουλεύει την κάθε οικογένεια, ανάλογα με το βαθμό έκθεσης των παιδιών. Αν δηλαδή το παιδί πηγαίνει στον παιδικό σταθμό, πόσο επιρρεπές είναι σε ιογενείς λοιμώξεις, δηλαδή αν κάθε δύο εβδομάδες είναι άρρωστο κ.λπ. και ανάλογα να αποφασίζουν αν θα κάνουν το εμβόλιο της γρίπης».

Από την πλευρά τους οι παιδίατροι θα πρέπει να είναι φειδωλοί στη χρήση αντιβιοτικών και αντιικών φαρμάκων στα παιδιά, ανέφερε η ίδια, απευθυνόμενοι στους συναδέλφους της.

(Πηγή: news247.gr)

Συντάκτης: Βαγγέλης Πρατικάκης

Ο πραγματικός απολογισμός της πανδημίας πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ γνωστός με ακρίβεια, ωστόσο και οι τρεις τελευταίες εκτιμήσεις υποδεικνύουν ότι το 2021 η Covid-19 ήταν πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως, ξεπερνώντας τον καρκίνο και την καρδιοπάθεια.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 5,94 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από τον πανδημικό κοροναϊό τη διετία 2020-21. Δεδομένου όμως ότι η καταγραφή όλων των θανάτων είναι πρακτικά αδύνατη ακόμα και για ανεπτυγμένες χώρες, ο αριθμός αυτός είναι μακράν μικρότερος από τον πραγματικό.

Μελέτη ερευνητών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που δημοσιεύτηκε αυτή την εβδομάδα στο περιοδικό Nature δίνει μια εκτίμηση για τον πραγματικό απολογισμό εξετάζοντας την «πλεονάζουσα θνησιμότητα», δηλαδή τους θανάτους που υπερβαίνουν τον αναμενόμενο αριθμό για κάθε χώρα.

Η ανάλυση δείχνει ότι τη διετία 2020-21 υπήρξαν σε όλο τον κόσμο 13,2 έως 16,6 εκατομμύρια θάνατοι που οφείλονταν άμεσα ή έμμεσα στην πανδημία –θάνατοι ασθενών της Covid αλλά και ασθενών με άλλα νοσήματα που έχασαν την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες υγείας λόγω των έκτακτων συνθηκών.

Ο αριθμός είναι σχεδόν τριπλάσιος σε σχέση με τον επίσημο απολογισμό.

Μόνο το 2021 η πλεονάζουσα θνησιμότητα έφτασε τους 9-12 εκατομμύρια νεκρούς, προκύπτει από τη μελέτη.

Συγκριτικά, οι θάνατοι από στεφανιαία νόσο, η οποία τα προηγούμενα χρόνια ήταν πρώτη αιτία θανάτου, εκτιμώνται στα 8,9 εκατομμύρια το 2019, τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν στοιχεία.

Ακόμα μεγαλύτερη είναι η εκτίμηση που δίνει για τους πλεονάζοντες θανάτους μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο στην επιθεώρηση The Lancet. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ υπολογίζουν ότι από την 1^η Ιανουαρίου 2020 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2021 υπήρξαν 17,1-19,6 εκατομμύρια επιπλέον θάνατοι.

Μια τρίτη εκτίμηση από το περιοδικό The Economist, η οποία βασίζεται σε μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης και επικαιροποιείται συνεχώς, περιορίζει το νούμερο στους 16 εκατομμύρια επιπλέον νεκρούς.

Όπως σχολιάζει ο δικτυακός τόπος του Nature, οι αριθμοί που προκύπτουν από τις τρεις μελέτες είναι απλώς εκτιμήσεις, καθιστούν όμως πιο σαφές το μέγεθος της κρίσης και αναδεικνύουν την ανάγκη καλύτερης καταγραφής των θανάτων, ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες,

Σύμφωνα με τη UNICEF, περίπου οι μισοί θάνατοι σε όλο τον κόσμο δεν εμφανίζονται ποτέ στα επίσημα στοιχεία.

(Πηγή: in.gr)

Η πανδημία του κοροναϊού συνδέθηκε με αύξηση των διαγνώσεων διαταραγμένης ψυχικής υγείας μεταξύ εφήβων

Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Ροδάνθη Ελένη Συρίγου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος Μαλανδράκης, και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα δεδομένα της πρόσφατης δημοσίευσης των Alba Guitierrez-Sacristan και συνεργατών στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση Jama Network με θέμα τις νοσηλείες εφήβων που συνδέονται με θέματα ψυχικής υγείας πριν και μετά την εκδήλωση της πανδημίας COVID-19.

Η πανδημία COVID-19 έχει συσχετιστεί με αύξηση των διαγνώσεων διαταραγμένης ψυχικής υγείας μεταξύ των εφήβων, αν και η έκταση της αύξησης, ιδίως για σοβαρές περιπτώσεις που απαιτούν νοσηλεία, δεν έχει χαρακτηριστεί επαρκώς. Οι προσεγγίσεις μεγάλης κλίμακας της υπηρεσίας ομοσπονδιακής πληροφορικής των ΗΠΑ και της Γαλλίας παρέχουν τη δυνατότητα αποτελεσματικής και ασφαλούς διερεύνησης συνόλων δεδομένων υγειονομικής περίθαλψης για την αξιολόγηση και την παρακολούθηση των προτύπων νοσηλείας για ψυχικές παθήσεις μεταξύ εφήβων.

Τα στοιχεία της έρευνας

Πρόκειται για αναδρομική, πολυκεντρική μελέτη κοορτής εφήβων ηλικίας 11 έως 17 ετών, οι οποίοι νοσηλεύτηκαν με τουλάχιστον μία διάγνωση διαταραγμένης ψυχικής κατάστασης μεταξύ 1ης Φεβρουαρίου 2019 και 30ής Απριλίου 2021. Χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα σε επίπεδο ασθενών από ηλεκτρονικά αρχεία υγείας 8 νοσοκομείων παιδιών στις ΗΠΑ και στη Γαλλία.

Καταγράφηκαν 9696 έφηβοι που νοσηλεύονταν με διαταραγμένη ψυχική κατάσταση κατά την προπανδημική περίοδο (5960 [61,5%] γυναίκες) και 11.101 κατά την περίοδο της πανδημίας (7603 [68,5%] γυναίκες). Η μέση (SD) ηλικία στην προπανδημική ομάδα ασθενών ήταν τα 14,6 (1,9) έτη και στην πανδημική κοόρτη τα 14,7 (1,8) έτη. Οι πιο διαδεδομένες διαγνώσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας ήταν το άγχος (6066 [57,4%]), η κατάθλιψη (5065 [48,0%]), και η αυτοκτονικότητα ή ο αυτοτραυματισμός (4673 [44,2%]).

Παρατηρήθηκε αύξηση στις αναλογίες των μηνιαίων εισαγωγών στα νοσοκομεία κατά τη διάρκεια της πανδημίας για άγχος (0,55%, 95% διάστημα αξιοπιστίας, 0,26% – 0,84%), κατάθλιψη (0,50%, 95% διάστημα αξιοπιστίας, 0,19% – 0,79%) και αυτοκτονικότητα ή αυτοτραυματισμό (0,38%, 95% διάστημα αξιοπιστίας, 0,08% – 0,68%). Υπήρξε μία εκτιμώμενη αύξηση κατά 0,60% (95% CI, 0,31% – 0,89%) συνολικά στη μηνιαία αναλογία των νοσηλειών που σχετίζονται με τη ψυχική υγεία των εφήβων μετά την έναρξη της πανδημίας σε σύγκριση με την προπανδημική περίοδο.

Περισσότεροι πόροι

Συμπερασματικά, σε αυτή την μελέτη, η έναρξη της πανδημίας COVID-19 συνδέθηκε με αυξημένες νοσηλείες με διαγνώσεις διαταραγμένης ψυχικής υγείας μεταξύ εφήβων. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την ανάγκη για περισσότερους πόρους εντός των παιδιατρικών νοσοκομείων για την περίθαλψη των εφήβων με συνθήκες επηρεασμένης ψυχικής υγείας κατά τη διάρκεια της πανδημίας και πέραν αυτής.

(Πηγή: in.gr)

Σύμφωνα με τους ειδικούς, ένα ακόμη σοβαρό στοιχείο αφορά την διάγνωση διαταραχής “επικίνδυνου παιχνιδιού”.

Μια νέα σοβαρή και με μεγάλες διαστάσεις ψυχική νόσος εντοπίζεται και καταγράφεται πλέον κυρίως στις παιδικές ηλικίες, που συνδέεται άμεσα με το διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Πρόκειται για την ασθένεια που ονομάζεται «διαταραχή ηλεκτρονικού παιχνιδιού», η οποία σύμφωνα με τις σύγχρονες μελέτες, σε παγκόσμιο επίπεδο, επηρεάζει ηλικίες από 12 έως 25 ετών.

Τα στοιχεία και οι αιτίες αυτής της πολύ σοβαρής ψυχικής νόσου, παρουσιάστηκαν στην πρόσφατη ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα από την Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σε συνεργασία με την Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας.

Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο παιδοψυχίατρος και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Κωνσταντίνος Σιώμος, τα διαγνωστικά κριτήρια διαταραχής αφορούν την επίμονη ή επαναλαμβανόμενη κατά περιόδους συμπεριφορά όπου όμως υπάρχουν κάποια ξεκάθαρα παθολογικά στοιχεία.

Ποια σημάδια πρέπει να ανησυχήσουν τους γονείς

Ο κ. Σιώμος ανέφερε πως τα κριτήρια είναι:

α) O μειωμένος αυτοέλεγχος ως προς το παιχνίδι

β) Το παιχνίδι αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη προτεραιότητα στη ζωή του ατόμου, στο σημείο που να έρχεται πρώτο έναντι όλων των άλλων ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων

γ) Συνέχιση του παιχνιδιού παρά την εμφάνιση αρνητικών συνεπειών.

«Ο ΠΟΥ, σημειώνει ότι αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς πρέπει να έχει αρκετή βαρύτητα ώστε να οδηγεί σε σημαντική επιβάρυνση σε προσωπικό, οικογενειακό, κοινωνικό, εκπαιδευτικό, εργασιακό επίπεδο ή σε άλλους σημαντικούς τομείς της λειτουργικότητας» σημείωσε ο κ. Σιώμος και συμπλήρωσε: «Αυτό το μοτίβο μπορεί να είναι συνεχές (να διαρκεί δηλαδή μία συνεχόμενη χρονική περίοδο χωρίς διακοπή) ή επεισοδιακό και επαναλαμβανόμενο (πχ το παιδί αναγκαστικά να πειθαρχεί όταν ο γονιός απομακρύνει κάθε ηλεκτρονικό μέσο παιχνιδιού από το σπίτι και να μην έχει κανένα αυτοέλεγχο σε άλλη περίπτωση). Η συμπεριφορά αυτή πρέπει να είναι χρονικά παρούσα για μία περίοδο τουλάχιστον 12 μηνών, ώστε να τεθεί η διάγνωση, παρόλο που η διάρκεια μπορεί να συντμηθεί εφόσον όλα τα διαγνωστικά κριτήρια είναι παρόντα και τα συμπτώματα είναι σοβαρά».

Οι ομάδες υψηλού ρίσκου

Μεταξύ άλλων ο κ. Σιώμος είπε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων πως οι ομάδες υψηλού ρίσκου ανά ηλικία και φύλο για εξάρτηση στο Gaming αφορούν τις ηλικίες 12 έως 25 ετών. Επίσης ανέφερε πως παρόλο όμως, που αυξήθηκε σημαντικά το ποσοστό των κοριτσιών που παίζουν συχνά ηλεκτρονικά και διαδικτυακά παιχνίδια, δεν φάνηκε να εθίζονται τόσο σε αυτά, όσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ τα αγόρια κυρίως στα διαδικτυακά παιχνίδια.

«Τα αγόρια τείνουν να παίζουν περισσότερο παιχνίδια δράσης, με μεγάλη ένταση, καθώς και παιχνίδια ρόλων όπου σχηματίζονται ομάδες με έντονες διαδράσεις μεταξύ τους και μεγάλο ανταγωνισμό. Τα κορίτσια τείνουν να ασχολούνται με περισσότερο κοινωνικά παιχνίδια, χαμηλής έντασης» είπε ο διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Αναφερόμενος στην αιτία που προκαλούνται αυτές οι εξαρτήσεις, είπε, πως η εξάρτηση αυτή είναι συμπεριφορική αλλά υπάρχει και βιολογικό υπόβαθρο στην ανάπτυξή της.

«Το βιολογικό υπόβαθρο σχετίζεται με την έκκριση ντοπαμίνης από τον επικλινή πυρήνα, στα πλαίσια της άμεσης ανταμοιβής που προσφέρει είτε το διαδικτυακό παιχνίδι, είτε η διαδικτυακή δραστηριότητα», είπε. Τόνισε δε, ότι «η ντοπαμίνη είναι η ορμόνη της ευφορίας. Το άτομο αισθάνεται όμορφα όταν πραγματοποιεί την δραστηριότητα και η αίσθηση της εφορίας μειώνεται όταν αποσύρεται από αυτή. Άρα το παιδί ψάχνει τρόπο να νιώσει πάλι όμορφα. Ξαναζητάει τις ηλεκτρονικές συσκευές διότι αυτές θα του ανεβάσουν το επίπεδο της ντοπαμίνης, οπότε θα αισθανθεί όμορφα. Με άλλες καθημερινές δραστηριότητες, όπως διάβασμα ή άλλου τύπου παιχνίδι, ο εγκέφαλος δεν εκκρίνει την ίδια ποσότητα ντοπαμίνης. Γι’ αυτό παρατηρείται το φαινόμενο με τόση ένταση αλλά και έκταση».

Οι κίνδυνοι για το παιδί

Τέλος, ο κ. Σιώμος ανέφερε πως ένα ακόμη σοβαρό στοιχείο αφορά την διάγνωση διαταραχής «επικίνδυνου παιχνιδιού». Πρόκειται μία ακόμα νέα διάγνωση όπου το παιδί μπορεί να θέτει τον εαυτό του σε σωματικό κίνδυνο ή και κίνδυνο ψυχικής διαταραχής είτε με την πολύ υψηλή συχνότητα παιχνιδιού, τον ακραίο σε διάστημα χρόνο που παίζει, την παραμέληση βασικών σωματικών αναγκών ή και συμπεριφορών υψηλού κινδύνου που συνδέονται με το παιχνίδι (πχ κατανάλωση ουσιών ώστε να μένει για πολλή ώρα σε συνεχή εγρήγορση).

«Αυτή η κατηγορία εντάχθηκε κατόπιν πολλών ακραίων περιστατικών ιδίως στην Άπω Ανατολή όπου παίκτες βρήκαν τραγικό θάνατο μετά από πολυήμερη συνεχή ενασχόληση με διαδικτυακά παιχνίδια. Στην Ελλάδα έχουν περιγραφεί δύο κλινικές περιπτώσεις αυτοτραυματικής συμπεριφοράς εφήβων στο πλαίσιο της έντασης ενός MMORPG παιχνιδιού. Προφανώς αυτή η διάγνωση παίρνει προτεραιότητα λόγω του κινδύνου που ενέχει, αν και μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για μία ακραία μορφή της διαταραχής ηλεκτρονικού παιχνιδιού» είπε μεταξύ άλλων ο κ. Σιώμος.

(Πηγή: in.gr)

Η αναφορά του Αριστοφάνη και οι συμβουλές του Αριστοτέλη για πιο νόστιμα τζιτζίκια

Από την παρουσίαση της νέας περιοδικής έκθεσης ¨Ανδριανός και Αθηνά. Συνομιλώντας με έναν ιδεατό κόσμο”, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. EUROKINISSI

Αν και η αρχαία ελληνική κουζίνα έχει κάποιες ομοιότητες με τη σύγχρονη ελληνική -και τη νοτιοευρωπαϊκή κουζίνα γενικότερα-, ωστόσο είχε και μερικές εντυπωσιακές διαφορές. Για παράδειγμα, πολλοί σήμερα μπορεί να εκπλαγούν όταν μάθουν ότι οι αρχαίοι έτρωγαν πολύ συχνά και έντομα -ειδικά τζιτζίκια και ακρίδες, τα οποία τα θεωρούσαν αρκετά νόστιμα σνακ.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ

Ο Αριστοφάνης (έζησε περίπου το 446-περ. 386 π.Χ.) απεικονίζει στο απόσπασμα 53 της χαμένης πλέον κωμωδίας του “Ανάγυρος” έναν άγνωστο χαρακτήρα που δηλώνει την απελπισμένη του λαχτάρα να φάει ένα τζιτζίκι και μια ακρίδα. Το απόσπασμα, το οποίο έχει διατηρηθεί μέσω παραπομπών στο έργο “Δειπνοσοφισταί” του μετέπειτα Έλληνα συγγραφέα Αθηναίου του Ναυκρατίτη, ο οποίος έζησε γύρω στα τέλη του 2ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ., έχει την φράση:

“Μα τους θεούς! Λαχταρώ να φάω ένα τζιτζίκι και μια ακρίδα που να έχει πιαστεί με ένα λεπτό καλάμι!”

Στο ίδιο απόσπασμα ο Αθηναίος αναφέρεται επίσης και στον κωμικό θεατρικό συγγραφέα Επίλυκο, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Αριστοφάνη. Και αυτός φέρεται να είχε αναφέρει τις ακρίδες ως δημοφιλές σνακ, χωρίς ωστόσο εδώ να έχουμε και το απόσπασμα από την κωμωδία που το ανέφερε.

O Αριστοτέλης παρέχει την εμπειρική του εκτίμηση για τη νοστιμιά των αρσενικών και θηλυκών τζιτζίκων πριν και μετά το ζευγάρωμα. AP Photo/Petros Giannakouris AP

Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΤΖΙΤΖΙΚΙΩΝ

Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ο Αριστοτέλης ήταν κάτι σαν ειδικός στο θέμα “τζιτζικοφαγεία”. Στο βιβλίο του “Περί τα ζώα ιστορίαι” ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος εξηγεί ότι τα τζιτζίκια είναι πιο νόστιμα όταν ακόμα βρίσκονται στο στάδιο της νύμφης, όταν δεν έχουν βγει ακόμα απ’ το κουκούλι τους. Γράφει σχετικά:

“Και η προνύμφη, όταν μεγαλώσει σε μέγεθος μέσα στη γη, γίνεται νύμφη. Και εκείνη τη στιγμή, είναι πιο νόστιμη για φαγητό, πριν σκάσει το κέλυφος”.

Αργότερα στο ίδιο απόσπασμα, ο Αριστοτέλης συνεχίζει να παρέχει στους αναγνώστες του την εμπειρική του εκτίμηση για τη νοστιμιά των αρσενικών και θηλυκών τζιτζίκων πριν και μετά το ζευγάρωμα. Πιο συγκεκριμένα γράφει:

“Και αυτοί που τραγουδούν είναι αρσενικοί, και οι άλλοι είναι θηλυκοί. Και, στην αρχή, τα αρσενικά τρώγονται πιο νόστιμα, αλλά, μετά τη γονιμοποίηση, τα θηλυκά είναι πιο νόστιμα. Γιατί έχουν λευκά αυγά [μέσα τους]”.

Η εντομοφαγία συνεχίστηκε και τους επόμενους αιώνες, με τους Ρωμαίους να δείχνουν μάλιστα και ιδιαίτερη προτίμηση στις νυχτοπεταλούδες.

(Πηγή: news247.gr με πληροφορίες από talesoftimesforgotten.com)

Συντάκτης: Ασημίνα Ρούσσου

Οι μέλισσες και τα ψάρια μάλλον δεν έχουν πολλά να πουν μεταξύ τους, ακόμη και να είχαν την ευκαιρία. Όμως σε ένα ευφάνταστο πείραμα, Ευρωπαίοι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ρομπότ ως μεσάζοντες για να επιτρέψουν σε αυτά τα δύο τελείως διαφορετικά είδη ζώων να αλληλεπιδράσουν από απόσταση 700 χιλιομέτρων, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά παγκοσμίως.

Οι ερευνητές από πέντε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, με επικεφαλής τον Φρανκ Μπονέ του Εργαστηρίου Βιορομποτικής (BioRob) της Ομοσπονδιακής Ελβετικής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάννης (EPFL), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ρομποτικής «Science Robotics», επέτρεψαν σε μέλισσες που βρίσκονταν στην Αυστρία και σε ψάρια που βρίσκονταν στην Ελβετία, να «επικοινωνήσουν» μεταδίδοντας σήματα μεταξύ τους με τη βοήθεια ρομπότ. Μέσω της επικοινωνίας τα δύο διαφορετικά είδη ζώων τροποποίησαν και σταδιακά άρχισαν να συντονίζουν τις κινήσεις τους.

«Δημιουργήσαμε μια άνευ προηγουμένου γέφυρα ανάμεσα σε δύο ζωικές κοινότητες, επιτρέποντας σε αυτές να ανταλλάξουν ορισμένες δυναμικές τους», δήλωσε ο Μπονέ, η ομάδα του οποίου δημιούργησε ρομπότ που ανακατεύονται με τα ζώα και επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους. Είχαν προηγηθεί τέτοιου είδους δοκιμές με ομάδες κατσαρίδων, κοτόπουλων και ψαριών. Τα ρομπότ-κατάσκοποι τρυπώνουν ανάμεσα στα ζώα και π.χ. τα καθοδηγούν να κινηθούν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Αυτή τη φορά, οι ερευνητές πήγαν ένα βήμα παραπέρα, συνδέοντας ένα κοπάδι ψαριών στη Λοζάνη με μια κυψέλη μελισσών σε ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο στο Γκρατς της Αυστρίας. Τα βιο-ρομπότ που κινούνταν ανάμεσα και στις δύο ομάδες ζώων, εξέπεμπαν σήματα ειδικά για κάθε είδος ζώου, όπως οπτικά ερεθίσματα, δονήσεις, κινήσεις του αέρα, μεταβολές θερμοκρασίας κ.α.

Οι δύο ομάδες των ζώων ανταποκρίθηκαν στα αντίστοιχα ρομποτικά σήματα και τα ψάρια κινήθηκαν όλα μαζί προς μία κατεύθυνση, ενώ οι μέλισσες έκαναν το ίδιο από τη δικά τους πλευρά. Στη συνέχεια, τα ρομπότ των μελισσών αντάλλαξαν μέσου διαδικτύου πληροφορίες με τα ρομπότ των ψαριών και «μετέφρασαν» τα σήματα σε «γλώσσα» που το κάθε είδος μπορούσε να αντιληφθεί, έτσι ώστε να υπάρξει κάποιας μορφής αλληλεπίδραση.

Η «συνομιλία» ήταν χαοτική στην αρχή, αλλά σταδιακά έγινε πιο συντονισμένη. Μετά από περίπου 25 λεπτά, μέλισσες και ψάρια, παρόλο που βρίσκονταν σε διαφορετικές χώρες, είχαν συγχρονισθεί, με αποτέλεσμα όλα τα ψάρια να κινούνται με φορά αντίστροφη των δεικτών του ρολογιού και όλες οι μέλισσες να στριφογυρίζουν με τον ίδιο τρόπο γύρω από ένα σημείο.

«Τα ρομπότ έδρασαν σαν να ήσαν διαπραγματευτές και μεταφραστές σε μια διεθνή συνδιάσκεψη. Μέσω των ανταλλαγών διαφόρων πληροφοριών, οι δύο ομάδες ζώων κατέληξαν σε μια κοινή απόφαση», δήλωσε ο καθηγητής του BioRob Φρανσέσκο Μοντάντα.

«Το ένα είδος άρχισε ακόμη και να υιοθετεί ορισμένα χαρακτηριστικά του άλλου, καθώς οι μέλισσες έγιναν λίγο πιο ανήσυχες και πιο απίθανο από ό,τι συνήθως να πετάνε όλες μαζί, ενώ αντίθετα τα ψάρια άρχισαν να πηγαίνουν κοπαδιαστά σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι συνήθιζαν», ανέφερε ο Μπονέ.

Η νέα μελέτη μπορεί να βοηθήσει τους μηχανικούς ρομποτικής, μεταξύ άλλων, να αναπτύξουν ένα αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο οι μηχανές θα μπορούν να συλλαμβάνουν και να «μεταφράζουν» τα βιολογικά σήματα. Από την άλλη, οι βιολόγοι μπορούν να καταλάβουν καλύτερα πως αλληλεπιδρούν τα ζώα μέσα σε ένα οικοσύστημα.

Στο μέλλον, τέτοια βιο-ρομπότ θα αξιοποιηθούν για να επηρεάζεται η συμπεριφορά των ζώων σε πραγματικό περιβάλλον. Τα σμήνη των πουλιών θα καθοδηγούνται να αποφεύγουν τα αεροδρόμια, ενώ τα έντομα θα ενθαρρύνονται να επικονιάζουν τα φυτά ή, αντίθετα, να τα αποφεύγουν, αν έχουν ψεκαστεί με παρασιτοκτόνα.

(Πηγή: ipaidia.gr)

Θρεπτικό υγρό που παράγουν οι νύμφες ταΐζει και τα ενήλικα μυρμήγκια και τα νεογέννητα.

Μπορεί να είναι αντικείμενο μελέτης εδώ και αιώνες, όμως η περίπλοκη ζωή των μυρμηγκιών συνεχίζει να φέρνει εκπλήξεις.

Τα μυρμήγκια που βρίσκονται στο στάδιο της νύμφης, το τελευταίο στάδιο πριν από την ενηλικίωση, παράγουν ένα υγρό σαν γάλα το οποίο στη συνέχεια τρώνε οι εργάτες αλλά και οι προνύμφες της αποικίας, αποκαλύπτει μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Nature.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Ροκεφέλερ στη Νέα Υόρκη εξέτασαν το τροπικό είδος Ooceraea biroi και κράτησαν σε απομόνωση μυρμήγκια σε διάφορα στάδια της ανάπτυξης.

Έμειναν έκπληκτοι όταν διαπίστωσαν ότι οι νύμφες, οι οποίες είναι γενικά ακίνητες και δεν τρέφονται μέχρι να μεταμορφωθούν σε ενήλικα, παρήγαγαν μια υπόλευκη ουσία στην ουρά. Όταν το υγρό αφηνόταν να συσσωρευτεί, οι νύμφες τελικά πνίγονταν.

Τα στάδια ανάπτυξης των μυρμηγκιών από το αβγό μέχρι το ενήλικο άτομο (R.F. Ojeda / CC BY-SA 4.0)

Σε ένα επόμενο πείραμα, οι ερευνητές έκαναν στις νύμφες ενέσεις με ένα μπλε υγρό, το οποίο κατέληξε στο «γάλα» τους. Το μπλε χρώμα εμφανίστηκε λίγο αργότερα στο σώμα των ενήλικων μυρμηγκιών, τα οποία όπως διαπιστώθηκε πίνουν το υδαρές έκκριμα κατευθείαν από την πηγή.

Σε αυτή την περίπτωση, η νύμφη απαλλασσόταν από το υγρό και επιζούσε.

Τα ενήλικα μυρμήγκια όμως δεν κρατούσαν όλο το γάλα για τον εαυτό τους. Παρατηρήθηκαν να μεταφέρουν προνύμφες και να τις τοποθετούν πάνω στις νύμφες για να τραφούν κι αυτές με το υγρό.

«Αναγνωρίσαμε έναν μηχανισμό που ενώνει την αποικία, ενώνει τα μυρμήγκια διαφορετικών αναπτυξιακών σταδίων –ενήλικα, προνύμφες και νύμφες- σε μια συνεκτική οντότητα, έναν υπερ-οργανισμό» σχολίασε στον δικτυακό τόπο του Nature η Όρλι Σνιρ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Εργάτες έχουν μεταφέρει προνύμφες πάνω στις νύμφες για να «θηλάσουν» (Daniel Kronauer)

Η χημική ανάλυση του «γάλακτος» αποκάλυψε την παρουσία πρωτεϊνών, σακχάρων και βιταμινών. Το γάλα προέρχεται από τα υγρά της έκδυσης, τα οποία παράγονται όταν οι προνύμφες απορρίπτουν το εξωτερικό στρώμα τους και μεταμορφώνονται σε νύμφες.

Με τον τρόπο αυτό τα μυρμήγκια αξιοποιούν και ανακυκλώνουν τα υγρά της έκδυσης και τα μετατρέπουν σε τροφή για την αποικία.

Αυτό δεν ισχύει μόνο στα μυρμήγκια Ooceraea biroi αλλά και σε μυρμήγκια και των πέντε μεγαλύτερων υποοικογενειών μυρμηγκιών.

Αυτό υποδεικνύει ότι το «γάλα» εμφανίστηκε νωρίς στην εξέλιξη των μυρμηγκιών και δεν αποκλείεται να έπαιξε ρόλο στην κοινωνική φύση τους.

(Πηγή: in.gr)

Λέγεται και «γη της φωτιάς» καθώς στα εδάφη του υπάρχουν φλόγες που καίνε για… 4.000 χρόνια. Ο λόγος για το Αζερμπαιτζάν και το Yanar Dag, την «φλεγόμενη βουνοπλαγιά στη χερσόνησο Absheron

«Δεν σταμάτησε να καίει ποτέ “, λέει η Αλιγιέβα Ραχίλαμ που εργάζεται ως ξεναγός, στο CNN “Ούτε κι όταν βρέχει, χιονίζει ή φυσάει”.

Το παράξενο φαινόμενο συνδέεται στενά με μια «ιδιομορφία» της φύσης,  Τα άφθονα αποθέματα φυσικού αερίου της χώρας μερικές φορές διαρρέουν προς την επιφάνεια του εδάφους. Το Yanar Dag είναι μια από τις από αυτές τις περιοχές, όπου ξεπηδούν  πυρκαγιές τρομάζοντας, αλλά και γοητεύοντας τους ταξιδιώτες στην χώρα κατά τη διάρκεια των χιλιετιών.

Ο Βενετός εξερευνητής Μάρκο Πόλο έγραψε για τα μυστηριώδη φαινόμενα όταν πέρασε από τη χώρα τον 13ο αιώνα. Άλλοι έμποροι του Δρόμου του Μεταξιού μετέφεραν ειδήσεις για τις φλόγες καθώς ταξίδευαν σε άλλες χώρες.

Τέτοιες πυρκαγιές υπήρχαν κάποτε πολλές στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά επειδή επέφεραν μείωση της υπόγειας πίεσης του φυσικού αερίου, εμποδίζοντας την εξόρυξή του, οι περισσότερες έχουν σβήσει.
Η Yanar Dag είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα παραδείγματα και ίσως το πιο εντυπωσιακό.

Η εμπειρία είναι πιο εντυπωσιακή τη νύχτα ή το χειμώνα. Όταν πέφτει χιόνι, οι νιφάδες διαλύονται στον αέρα χωρίς ποτέ να αγγίζουν το έδαφος, λέει η Ραχίλα

Πάντως. παρά τους ισχυρισμούς αρκετοί υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη φωτιά, άναψε μόλις την δεκαετία του ’50

(Πηγή: naftemporiki.gr)

EUROKINISSI / ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Σημαντικές αλλαγές, το τελευταίο διάστημα, στις καταναλωτικές συνήθειες σε διάφορες περιοχές συμπεριφορών, οι οποίες αποδίδονται σε μεγάλο βαθμό στις ανατιμήσεις προϊόντων και υπηρεσιών, διαπιστώνει έρευνα του ΙΕΛΚΑ (Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών).

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με δείγμα 1.000 καταναλωτές, από τις 9 έως 11 Νοεμβρίου 2022 και αφορούσε, ανάμεσα σε άλλα θέματα, και την αντιλαμβανόμενη επίδραση των ανατιμήσεων, του πολέμου στην Ουκρανία και της πανδημίας COVID-19, στις καταναλωτικές συνήθειες στην Ελλάδα.

Ξεκάθαρη είναι, σύμφωνα με την έρευνα, μία τάση των καταναλωτών για εξοικονόμηση χρημάτων όσον αφορά τις αγορές βασικών αγαθών και υπηρεσιών και δευτερευόντως διαχείρισης χρημάτων.

Συγκεκριμένα, το 80% του κοινού δηλώνει ότι έχει ακυρώσει δαπάνες διασκέδασης όπως είναι η εστίαση, οι διακοπές, τα ταξίδια κ.ά. Ποσοστό 66% δηλώνει ότι έχει μειώσει την κατανάλωση ρεύματος, ενώ 62% του κοινού δηλώνει ότι έχει αναβάλει εργασίες συντήρησης και επισκευής, π.χ. στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο.

Το 55% δηλώνει ότι έχει μειώσει συνολικά τις αγορές σε είδη τροφίμων και είδη παντοπωλείου. Το 25% δηλώνει ότι έχει χρησιμοποιήσει χρήματα από τις αποταμιεύσεις του προκειμένου να καλύψει τις αγορές του. Το 20% έχει αναβάλει την πληρωμή λογαριασμών ή έχει προχωρήσει σε στάση πληρωμής των υποχρεώσεών του.

Ποσοστό 15% δηλώνει ότι έχει αυξήσει τον χρόνο εργασίας ή έχει βρει δεύτερη εργασία προκειμένου να αυξήσει το εισόδημά του, ενώ το 10% έχει αυξήσει τη χρήση πιστωτικών καρτών για να καλύψει τις αγορές του. Μόλις 9% του κοινού δηλώνουν ότι δεν έχουν λάβει απολύτως κανένα μέτρο για την αντιμετώπιση των πληθωριστικών πιέσεων.

(Πηγή: efsyn.gr)

Η επιστήμη είναι σαφής για την επίδραση της μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ στον εγκέφαλο: οι δυνατοί πότες παρουσιάζουν αλλαγές στη δομή και τον όγκο του εγκεφάλου, αλλαγές που συνδέονται με πτώση των γνωσιακών λειτουργιών.

Σύμφωνα όμως με μια νέα μελέτη, ακόμα και η μέτρια κατανάλωση –μερικά ποτήρια μπίρα ή κρασί την εβδομάδα- μπορεί να είναι επίσης επιβλαβής για τον εγκέφαλο.

Η ανάλυση δεδομένων για 36.000 ενήλικες στη Βρετανία υποδεικνύει ότι η ακόμα και η μικρή έως μέτρια κατανάλωση αλκοόλ σχετίζεται με μείωση του συνολικού όγκου του εγκεφάλου.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature Communications, δεν επαρκεί για να επιβεβαιωθεί αιτιώδης σχέση ανάμεσα στο αλκοόλ και αυτές τις μεταβολές –θεωρητικά μπορεί να υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας που εξηγεί τη στατιστική συσχέτιση.

Παρόλα αυτά, οι ερευνητές θεωρούν ότι οι επίσημες συστάσεις για την ασφαλή κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να είναι υπερβολικά χαλαρές.

«Τα ευρήματα έρχονται σε αντίθεση με επιστημονικές και κυβερνητικές κατευθυντήριες γραμμές για τα όρια ασφαλούς κατανάλωσης» λέει ο Χένρι Κράνζλερ, διευθυντής του κέντρου μελέτης εθισμού στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

«Για παράδειγμα, αν και το [αμερικανικό] Εθνικό Ινστιτούτο για την Κατάχρηση Αλκοόλ και τον Αλκοολισμό συνιστά στις γυναίκες να μην καταναλώνουν κατά μέσο όρο πάνω από ένα ποτό την ημέρα, το συνιστώμενο όριο για τους άνδρες είναι διπλάσιο, μια ποσότητα που υπερβαίνει το επίπεδο κατανάλωσης που συνδέθηκε στη μελέτη με μειωμένο εγκεφαλικό όγκο».

Ακόμα και ένα ποτό την ημέρα βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικά με συρρίκνωση του εγκεφάλου

Δόση

Προηγούμενες μελέτες για την επίδραση της μέτριας κατανάλωσης αλκοόλ στον εγκέφαλο έχουν δώσει αντιφατικά αποτελέσματα.

Παρόλο που υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η βαριά κατανάλωση προκαλεί αλλαγές στη δομή του εγκεφάλου, όπως μείωση της φαιάς και της λευκής ουσίας, ορισμένες μελέτες υποδεικνύουν ότι η μέτρια κατανάλωση δεν έχει επίπτωση ή ότι η μικρή κατανάλωση μπορεί και να ωφελεί τον εγκέφαλο στους ηλικιωμένους.

Η νέα μελέτη δείχνει να διαψεύδει αυτά τα ευρήματα, αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστική.

Από την ανάλυση προκύπτει ότι η σχέση του αλκοόλ με τον μειωμένο εγκεφαλικό όγκο γίνεται όλο και πιο έντονη καθώς η κατανάλωση ανεβαίνει.

Για παράδειγμα, μεταξύ των συμμετεχόντων στην 5^η δεκαετία της ζωής τους, η αύξηση της μέσης κατανάλωσης από μία μονάδα αλκοόλ (μια μικρή μπίρα) στις δύο μονάδες την ημέρα συνδέθηκε με αλλαγές του εγκεφάλου που αντιστοιχούν χονδρικά σε δύο έτη γήρανσης. Η αύξηση από τις δύο στις τρεις μονάδες αλκοόλ την μέρα συνδέθηκε με 3,5 επιπλέον έτη γήρανσης.

Μαγνητική τομογραφία

Το πλεονέκτημα αυτής της μελέτης, λένε οι συντάκτες της, είναι ότι βασίστηκε σε μεγάλο σετ δεδομένων για 36.000 μεσήλικες που αντλήθηκαν από τη βρετανική βάση δεδομένων UK Biobank. Οι ερευνητές συνδύασαν τις αναφορές των συμμετεχόντων για την κατανάλωση αλκοόλ με τις μαγνητικές τομογραφίες των εγκεφάλων τους, από τις οποίες ήταν δυνατό να υπολογιστεί ο όγκος της φαιάς και της λευκής ουσίας.

Στη στατιστική ανάλυση οι ερευνητές στάθμισαν τα δεδομένα για να αποκλείσουν άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάζουν τα ευρήματα, όπως η ηλικία, το φύλο, το ύψος, το οικονομικό επίπεδο κ.ά.

Όταν οι χιλιάδες εθελοντές της μελέτης κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με τα δηλωθέντα επίπεδα κατανάλωσης, το μοτίβο που προέκυψε ήταν η μείωση του εγκεφαλικού όγκου αναλογικά με το μέγεθος του κεφαλιού.

Η αύξηση της κατανάλωσης από τις μηδέν μονάδες στη μία μονάδα την ημέρα δεν βρέθηκε να έχει σημαντική επίδραση, όμως η αύξηση από τη μία στις δύο μονάδες την ημέρα σχετιζόταν με μείωση της φαιάς και λευκής ουσίας, με άλλα λόγια απώλεια εγκεφαλικών κυττάρων.

Η σχέση «δεν είναι γραμμική» επισημαίνει ο Ρεμί Ντάβιετ του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν στο Μάντισον. «Χειροτερεύει όσο περισσότερο πίνεις».

Για να πάρουν μια εικόνα της επίπτωσης, οι ερευνητές συνέκριναν την παρατηρούμενη μείωση του εγκεφαλικού όγκου με τη συρρίκνωση που συμβαίνει αναπόφευκτα με τη γήρανση.

Αν και κατανάλωση ενός ποτού την ημέρα βρέθηκε να αντιστοιχεί μόνο σε έξι μήνες επιπλέον γήρανσης, τα τέσσερα ποτά υπερέβαιναν τη μια δεκαετία.

Η ερευνητική ομάδα ελπίζει ότι στο μέλλον θα μπορέσει να εξετάσει αν υπάρχει όντως σχέση αιτίου αποτελέσματος, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με διαχρονικές μελέτες που παρακολουθούν νέα άτομα καθώς μεγαλώνουν.

Στο μεταξύ, θα προσπαθήσουν να εξετάσουν άλλα ερωτήματα. Όπως λέει ο Γκίντεον Νέιβ του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, «η μελέτη εξέτασε τη μέση κατανάλωση, είμαστε όμως περίεργοι να μάθουμε εάν η κατανάλωση μιας μπίρας την ημέρα είναι καλύτερη από το να μην πίνεις καθόλου τις καθημερινές και μετά να πίνεις επτά μπίρες το Σαββατοκύριακο».

«Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η βαριά επεισοδιακή κατανάλωση είναι χειρότερη για τον εγκέφαλο, ακόμα όμως δεν το έχουμε εξετάσει προσεκτικά».

(Πηγή: in.gr)

Επιστήμονες αναζητούν σε μία συλλογή σιταριών ενός μουσείου, ποικιλίες που θα αντιστέκονται στην κλιματική αλλαγή, τα παράσιτα και τις ασθένειες.

Θα μπορούσε το κλειδί για την επισιτιστική επάρκεια σε έναν κόσμο με μεταβαλλόμενο κλίμα να βρίσκεται σε μια συλλογή μουσείου 300 ετών; Αυτή είναι μια από τις ελπίδες των επιστημόνων που περνούν από «κόσκινο» 12.000 δείγματα σιταριού και συγγενικών ειδών  που βρίσκονται στα αρχεία του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας.

Στα πολλά υποσχόμενα δείγματα εξετάζεται η αλληλουχία του γονιδιώματός τους σε μια προσπάθεια να εντοπιστούν τα γενετικά μυστικά των πιο ανθεκτικών ποικιλιών σιταριού. Ποικιλίες που θα αντιστέκονται στην κλιματική αλλαγή, τα παράσιτα και τις ασθένειες.

Οι παλιές ποικιλίες σιταριού είναι αποθηκευμένες σε εκατοντάδες χαρτόκουτα, παρατεταγμένες με τάξη στα θησαυροφυλάκια του μουσείου. Κάθε ένα περιέχει αποξηραμένα φύλλα, μίσχους ή στάχυα, και μερικές φορές και τα τρία, από αιώνες πριν.

Είναι επισημασμένα προσεκτικά, πολλά με όμορφο χάλκινο χειρόγραφο, αναφέροντας λεπτομερώς πού και πότε βρέθηκαν. Όλα παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες.

«Η συλλογή φτάνει πίσω στο 1700, συμπεριλαμβανομένου ενός δείγματος που συλλέχτηκε στο πρώτο ταξίδι του Captain Cook στην Αυστραλία», λέει η Larissa Welton στο BBC. Είναι μέλος της ομάδας που ψηφιοποιεί το αρχείο, ώστε να είναι προσβάσιμο στο διαδίκτυο.

Το δείγμα James Cook είναι μία ποικιλία άγριου σιταριού. Μοιάζει με άχνη και σαν χόρτο – αρκετά διαφορετικό από τις ποικιλίες που αναπτύσσονται στα χωράφια σήμερα. Αλλά είναι αυτές οι διαφορές που ενδιαφέρουν την ομάδα. «Έχουμε δείγματα που προέρχονται από την εισαγωγή διαφόρων γεωργικών τεχνικών, ώστε να μπορούν να μας πουν κάτι για το πώς το σιτάρι μεγάλωνε άγρια ​​ή πριν από παρεμβάσεις όπως είναι τα τεχνητά λιπάσματα».

Γιατί είναι σημαντικό το σιτάρι;

Το σιτάρι είναι μια από τις πιο σημαντικές καλλιέργειες στον κόσμο – χρησιμοποιείται για πολλά τρόφιμα, από ψωμί και ζυμαρικά, μέχρι δημητριακά πρωινού και κέικ, και αποτελεί ουσιαστικό μέρος της διατροφής μας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, όπου καλλιεργείται μεγάλη ποσότητα σιτηρών, έχει θέσει υπό απειλή την παγκόσμια προσφορά.

Αλλά δεν είναι το μόνο πρόβλημα: η κλιματική αλλαγή, και οι ακραίες καιρικές συνθήκες που φέρνει, έχουν αντίκτυπο, με τους επιστήμονες να υπολογίζουν ότι μια αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 1 βαθμό Κελσίου μπορεί να προκαλέσει μείωση έως και 6,4% της ποσότητας που μπορούμε να καλλιεργήσουμε σε όλο τον κόσμο .

Τα παράσιτα και οι ασθένειες συνιστούν επίσης μεγάλες προκλήσεις, μειώνοντας την προβλεπόμενη ετήσια απόδοση κατά περίπου το ένα πέμπτο κάθε χρόνο.

Οι σύγχρονες καλλιέργειες σιταριού βρίσκονται υπό πίεση. Η πράσινη επανάσταση στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 οδήγησε τους αγρότες στο να καλλιεργούν τις ποικιλίες που παρήγαγαν τα περισσότερα σιτηρά. Αλλά αυτή η επιδίωξη της παραγωγής των μεγαλύτερων εσοδειών σήμαινε ότι άλλες ποικιλίες παραμερίστηκαν – συμπεριλαμβανομένων των καλλιεργειών που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις ακραίες καταστάσεις – και η ποικιλομορφία του σιταριού μειώθηκε.

«Θέλουμε να μπορούμε να δούμε αν υπάρχουν μερικά από τα πράγματα που έχουμε χάσει, που θα μπορούσαμε βασικά να συλλάβουμε και να φέρουμε πίσω στις σύγχρονες ποικιλίες», εξηγεί στο BBC ο Dr. Mathew Clark, γενετιστής στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Και αυτό είναι σημαντικό: ο κόσμος θα χρειάζεται περισσότερο σιτάρι καθώς θα αυξάνεται ο πληθυσμός – περίπου 60% περισσότερο έως το 2050. Έτσι οι επιστήμονες πρέπει να βρουν ποικιλίες σιταριού που να μπορούν να αναπτυχθούν σε μέρη όπου επί του παρόντος δεν μπορούν να καλλιεργηθούν, καθώς και καλλιέργειες που μπορούν να αντέξουν σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

«Για παράδειγμα, εξετάζοντας καλλιέργειες που ήταν σε θέση να επιβιώσουν σε πιο οριακές περιοχές – μέρη με ζεστό και ξηρό κλίμα – θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες να αυξήσουν την παραγωγή τροφίμων τους», λέει ο Dr. Clark.

Εξηγεί ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσω της παραδοσιακής αναπαραγωγής φυτών, της γενετικής τροποποίησης ή της γονιδιακής επεξεργασίας, μια τεχνική όπου τα γονίδια μπορούν να προστεθούν, να αφαιρεθούν ή να αντικατασταθούν με μεγάλη ακρίβεια.

Οι επιστήμονες στο κέντρο John Innes στο Νόριτς κυνηγούν επίσης παλιά δείγματα σιταριού. Το αρχείο τους, που ονομάζεται συλλογή Watkins landrace, χρονολογείται πριν από 100 χρόνια και περιέχει ποικιλίες από όλο τον κόσμο. Αποθηκεύεται σε ψυχρό κλίμα (4 βαθμοί Κελσίου), επομένως οι σπόροι είναι ακόμα βιώσιμοι, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να φυτευτούν και να αναπτυχθούν.

«Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε νέα και χρήσιμη γενετική παραλλαγή», εξηγεί ο Δρ Simon Griffiths καθώς κοιτάζει τη συλλογή. «Έτσι, αντοχή σε ασθένειες, αντοχή στο στρες, αυξημένη απόδοση, αυξημένη αποτελεσματικότητα χρήσης λιπασμάτων».

Το σιτάρι που καλλιεργούμε θα πρέπει να αλλάξει – οι επιστήμονες ελπίζουν ότι η αναδρομή στο παρελθόν μας και η εκ νέου ανακάλυψη των χαμένων ποικιλιών θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσουμε μπροστά.

(Πηγή: naftemporiki.gr)

REUTERS/Nathan Frandino/File Photo

Η αποθήκευση νερού βρίσκεται κοντά σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Το Γραφείο Εγγείων Βελτιώσεων των ΗΠΑ, δήλωσε ότι οι συνθήκες ξηρασίας στην Καλιφόρνια εξακολουθούν να υφίστανται παρά τις πρώτες καταιγίδες αυτού του μήνα και προειδοποίησε για τις επικείμενες δράσεις εξοικονόμησης νερού.

Οι ομοσπονδιακοί διαχειριστές υδάτων προειδοποίησαν τη Δευτέρα τις πόλεις και τους βιομηχανικούς χρήστες της Καλιφόρνια που λαμβάνουν νερό από το Central Valley Project να προετοιμαστούν για ένα τέταρτο έτος ξηρασίας και πιθανώς “εξαιρετικά περιορισμένη παροχή νερού” κατά τη διάρκεια του 2023.

Το Γραφείο Εγγείων Βελτιώσεων των ΗΠΑ, μια υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών που επιβλέπει τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, δήλωσε ότι οι συνθήκες ξηρασίας στην Καλιφόρνια εξακολουθούν να υφίστανται παρά τις πρώτες καταιγίδες αυτού του μήνα και προειδοποίησε για τις επικείμενες δράσεις εξοικονόμησης νερού.

“Εάν οι συνθήκες ξηρασίας παραταθούν μέχρι το 2023, η Reclamation θα θεωρήσει όλο και πιο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να καλύψει όλες τις ανταγωνιστικές ανάγκες του Central Valley Project χωρίς να ξεκινήσει την εφαρμογή πρόσθετων και πιο σοβαρών δράσεων διατήρησης του νερού”, ανέφερε η υπηρεσία σε ανακοίνωσή της.

Ο οργανισμός δήλωσε ότι η αποθήκευση νερού βρίσκεται κοντά σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα στους ταμιευτήρες που εποπτεύει στην πολιτεία, οι οποίοι αρδεύουν περισσότερα από 3 εκατομμύρια στρέμματα γης στην κεντρική Καλιφόρνια και τροφοδοτούν μεγάλα αστικά κέντρα στις περιοχές του ευρύτερου Σακραμέντο και του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Το νερό του έργου παρέχει προμήθειες για περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως.

Ιστορική ξηρασία

Ο ταμιευτήρας Shasta, ο μεγαλύτερος ταμιευτήρας της Καλιφόρνιας που βρίσκεται περίπου 200 μίλια βόρεια της περιοχής Bay Area, βρίσκεται σήμερα στο 31% της χωρητικότητάς του, δήλωσε ο οργανισμός.

Η Καλιφόρνια παίρνει το περισσότερο νερό της κατά τους χειμερινούς μήνες, όταν οι καταιγίδες φέρνουν χιόνι στις οροσειρές. Όμως οι θερμοκρασίες ρεκόρ και οι χαμηλές βροχοπτώσεις έχουν αναγκάσει την Καλιφόρνια και άλλες πολιτείες να αντιμετωπίσουν ένα μέλλον με μειωμένα αποθέματα νερού.

Η μεγάλη ξηρασία στη Δύση των ΗΠΑ δημιούργησε τις δύο ξηρότερες δεκαετίες στην περιοχή εδώ και τουλάχιστον 1.200 χρόνια και οι συνθήκες είναι πιθανό να διατηρηθούν για χρόνια. Οι ερευνητές έχουν εκτιμήσει ότι το 42% της σοβαρότητας της ξηρασίας αποδίδεται στην κλιματική αλλαγή που προκαλείται από τον άνθρωπο.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από CNBC)

Dreamstime.com

Τα ακραία υδάτινα μετεωρολογικά φαινόμενα επηρέασαν όλο τον πλανήτη το 2021, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ανεπαρκή ή καθόλου πρόσβαση στο νερό, υπογραμμίζει ο ΟΗΕ με βάση την ετήσια έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετεωρολογίας.

Τεράστιες ζώνες του πλανήτη κατέγραψαν μεγαλύτερο αριθμό περιόδων ξηρασίας από τα φυσιολογικά επίπεδα το 2021 ως συνέπεια της κλιματικής αλλαγής και του φαινομένου La Nina, αναφέρει ο WMO στην πρώτη του ετήσια έκθεση για την κατάσταση των παγκόσμιων υδάτινων πόρων.

Ο Οργανισμός συνέταξε την έκθεση για να συμβάλει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων των κλιματικών, περιβαλλοντικών και κοινωνικών αλλαγών στους υδάτινους πόρους της Γης.

Ο ετήσιος απολογισμός έχει ως αντικείμενο την παρακολούθηση και την διαχείριση των περιορισμένων παγκόσμιων πόρων γλυκού νερού οι οποίοι χρειάζεται να ανταποκριθούν στις συνθήκες αυξανόμενης ζήτησης.

«Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής γίνονται συχνά αντιληπτές μέσω του νερού, είτε πρόκειται για εντονότερες και συχνότερες περιόδους ξηρασίας, ακραία πλημμυρικά φαινόμενα, άτακτες εποχικές βροχοπτώσεις, την τήξη των πάγων, φαινόμενα που επηρεάζουν αλυσιδωτά τις οικονομίες, τα οικοσυστήματα και όλες τις πλευρές της καθημερινής ζωής.

Ωστόσο, η εποπτεία μας για τις αλλαγές στην κατανομή, την ποσότητα και την ποιότητα των υδάτινων πόρων είναι ανεπαρκής», δηλώνει ο γενικός γραμματέας του WMO Πέτερι Τάαλας.

Τουλάχιστον πέντε δισ. άνθρωποι θα έχουν ανεπαρκή πρόσβαση στο νερό έως το 2050

Σήμερα, 3,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με ανεπαρκή πρόσβαση σε γλυκό νερό τουλάχιστον για έναν μήνα ετησίως.

Ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί στα τουλάχιστον 5 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050, σύμφωνα με την έκθεση, που υπενθυμίζει επίσης ότι ανάμεσα στο 2001 και το 2018, το 74% του συνόλου των φυσικών καταστροφών συνδεόταν με το νερό.

«Το 2021, όλες οι περιοχές γνώρισαν ακραία υδρολογικά φαινόμενα υπό την μορφή πλημμυρών και ξηρασιών, που είχαν σημαντικές επιπτώσεις στις κοινότητες και προκάλεσαν μεγάλο αριθμό θανάτων», αναφέρεται στην έκθεση.

Με βάση την μέση υδρολογική κατάσταση των τελευταίων 30 ετών, εκτεταμένες περιοχές του πλανήτη κατέγραψαν μεγαλύτερες ξηρασίες από το κανονικό το 2021. Είναι η περίπτωση του Ρίο ντε λα Πλάτα, στην Νότια Αμερική, που γνωρίζει μόνιμη ξηρασία από το 2019, το νότιο και το νοτιοανατολικό τμήμα της Αμαζονίας και οι κοιλάδες της Βόρειας Αμερικής, κυρίως των ποταμών Κολοράντο, Μιζούρι και Μισισίπι.

Στην Αφρική, τα αποθέματα ποταμών όπως ο Νίγηρας, ο Βόλτα, ο Νείλος και ο Κόνγκο ήταν κατώτερα του μέσου όρου το 2021. Το ίδιο ισχύει σε ορισμένες ζώνες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της δυτικής Σιβηρίας και της κεντρικής Ασίας.

Η Αιθιοπία, η Κένυα και η Σομαλία γνωρίζουν σφοδρή ξηρασία έπειτα από πολλά συνεχή χρόνια μειωμένων σε σχέση με τον μέσο όρο βροχοπτώσεων.

Αντίθετα, σοβαρές πλημμύρες προκάλεσαν μεγάλο αριθμό θυμάτων, κυρίως στην Κίνα στην επαρχία της Χενάν, στην βόρεια Ινδία, στην δυτική Ευρώπη και στις χώρες που πλήττονται από τροπικούς κυκλώνες, όπως η Μοζαμβίκη, οι Φιλιππίνες και η Ινδονησία.

Η κρυόσφαιρα η μεγαλύτερη δεξαμενή φυσικού νερού της Γης

Στην έκθεση υπενθυμίζεται ότι η κρυόσφαιρα – παγετώνες, κάλυμμα πάγου και διαρκώς παγωμένο υπέδαφος (permafrost) – είναι η μεγαλύτερη φυσική δεξαμενή γλυκού νερού του πλανήτη μας.

Γύρω στα 1,9 δισεκατομμύρια άτομα ζουν σε ζώνες που τροφοδοτούνται από τους παγετώνες και την τήξη (λιώσιμο) των πάγων.

Ως αποτέλεσμα οι διεργασίες που συντελούνται στην κρυόσφαιρα έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην διατροφική ασφάλεια, την ανθρώπινη υγεία, τα οικοσυστήματα και την ανθρώπινη ανάπτυξη.

Στην έκθεση επισημαίνεται επίσης ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, η τήξη των παγετώνων συνεχίσθηκε και επιταχύνθηκε στο 2021.

(Πηγή: efsyn.gr)