paidevo.gr | teachers

Οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών έχουν έναν γενικό και σαφή προσανατολισμό, που σε κάποια επίπεδα μπορεί να είναι εμφανής σε κάποια άλλα όμως είναι καλά “μασκαρεμένος”. Η αποδόμηση των δημοκρατικών θεσμών, με ξεκάθαρη παραβίαση των συνταγματικών αρχών θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι εμφανής και προκλητική παράλληλα, παρά τις ενορχηστρωμένες προσπάθειες μιας μεγάλης μερίδας των ΜΜΕ να την αποκρύψουν και να την αποσιωπήσουν. Βασικός στόχος όμως των μνημονιακών κυβερνήσεων είναι να χτυπήσουν τη βάση στην οποία γαλουχείται, ωριμάζει και αναπτύσσεται το δημοκρατικό μοντέλο, την παιδεία.

Αν πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και τη “βαρύγδουπη” και “επιμελώς” αποπροσανατολιστική επικοινωνιακά ρήση της κ. Διαμαντοπούλου στο παρελθόν, “Πρώτα ο μαθητής” τίθενται εξ αρχής αλλά και εκ του αποτελέσματος βασικά και αναπάντητα ερωτήματα σ” αυτήν την κατεύθυνση. Το πρώτο βέβαια και πιο εύλογο απ” όλα είναι πώς θα καταφέρουμε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα να έχουμε πρώτο τον μαθητή όταν διαμορφώνουμε ένα εκπαιδευτικό τοπίο, με εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται όχι μόνο για την αξιοπρεπή τους διαβίωση αλλά πλέον για την επιβίωσή τους. Όταν υπάρχουν εκπαιδευτικοί “ξηλωμένοι” από τα σπίτια και τις οικογένειές τους, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαιδευτικοί “λάστιχα” και “σάκοι” εκτόνωσης μιας αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής “λαίλαπας” των τελευταίωνν “μνημονιακών” ετών, ας αναλογιστεί επιτέλους ο κάθε λογικός νους το αυτονόητο, ότι η πραγμάτωση της ιδέας “Πρώτα ο μαθητής” απαιτεί μια βασική προϋπόθεση, να εξασφαλιστεί η πολιτική, κοινωνική και οικονομική αξιοπρέπεια του εκπαιδευτικού.  Και εδώ είναι η πρώτη παραβίαση της κοινωνικής δημοκρατίας και ειρήνης, η εσκεμμένη και μεθοδευμένη “έκπτωση” του θεσμού του εκπαιδευτικού, που φυσικά και επόμενα θα τον εκτοπίσει και θα τον υποβιβάσει μέσα σε μια κοινωνία στην οποία ο ρόλος και το έργο του είναι σημαντικότερα από ποτέ. Τι περισσότερο αντιδημοκρατικό από αυτό;

Οι προθέσεις και οι ενέργειες της εκπαιδευτικής ηγεσίας όμως δεν σταματούν φυσικά εκεί. Γιατί σκοπός δικός της αλλά και των κυβερνητικών πολιτικών είναι όλη αυτή η εκπαιδευτική κοινότητα που έμαθε και κατάφερε με συνεχείς και σκληρούς αγώνες να δρα αυτόνομα και συλλογικά να τεθεί υπό έλεγχο της εκάστοτε εξουσίας, όπως και όπου αυτή διανέμεται σε “αυλικούς” και ετέρους εντελοδόχους. Η αποδόμηση λοιπόν των δημοκρατικών δομών συνεχίζεται με τις αλλαγές που έρχονται να προσβλέπουν σε ανακατατάξεις που θα αφορούν την ιεραρχία στις δομές της διοίκησης της εκπαίδευσης. Στόχος πρώτος τα Υπηρεσιακά Συμβούλια σε επίπεδο νομών, τα οποία μέχρι και σήμερα αποτελούνται από τρία διοικητικά στελέχη της εκπαίδευσης και δύο αιρετά μέλη συνδικαλιστικών παρατάξεων. Πρόθεση της προηγούμενης κυβέρνησης, την οποία και συζητά όλο και περισσότερο και η σημερινή είναι η αντικατάσταση των δύο αιρετών μελών με εισαγγελείς ή δικαστικούς, προκειμένου να λειτουργούν τα συμβούλια με την “απόλυτη” ακεραιότητα και αμεροληψία που “οραματίζονται” οι διαμορφωτές της νέας εκπαιδευτικής πραγματικότητας.

Πρώτος και τελευταίος βασικός στόχος όμως είναι η “καρδιά” της οργάνωσης και της λειτουργίας κάθε σχολικής μονάδας, το ανώτερο παιδαγωγικά και διοικητικά όργανο σε κάθε σχολείο, η βάση και η αρχή της εκπαιδευτικής και μαθησιακής διαδικασίας, ο σύλλογος διδασκόντων. Είναι σαφές ότι η πρόθεση των κυβερνώντων να καταργήσουν τη δημοκρατική απαρχή της ανώτερης ευθύνης και δικαιοδοσίας του συλλόγου διδασκόντων και να την αντικαταστήσουν αποδίδοντας καθολική και απόλυτη εξουσία στους διευθυντές των σχολικών μονάδων “ξηλώνει” και την τελευταία δυναμική αντίδρασης και επέμβασης ενός “οργάνου” που αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες ανεξάρτητης εκπαιδευτικής, κοινωνικής και πολιτικής ευθύνης και δράσης. Και αυτό γιατί οι σύλλογοι διδασκόντων ετερόκλητοι καθώς είναι όταν κινούνται αυτόνομα και δυναμικά , βάσει της αρχής της πλειοψηφίας, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο όχι μόνο αναφορικά με το σχολείο και την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και αναφορικά με το σωματείο και την ομοσπονδία των εργαζομένων , αναφορικά και στα πλαίσια ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας. Ο σύλλογος διδασκόντων είναι ικανός να διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα σε σχολείο και κοινωνία αποτελώντας “γέφυρα” αμοιβαιότητας και αλληλεγγύης ανάμεσά τους. Τον θεσμό αυτό και τη δύναμή του είμαστε υποχρεωμένοι να τον σεβαστούμε και να τον υπερασπιστούμε όλοι όσοι συμμετέχουμε άμεσα και έμμεσα στην εκπαιδευτική διαδικασία και να μην επιτρέψουμε την υπονόμευση και την υποτίμησή του.

Οι δημόσιοι λειτουργοί έχουμε υποχρέωση να υπερασπιστούμε για άλλη μια φορά το “αυτονόητο”…

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ  – ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ – ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Δ.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ    ΠΕ 02 Φιλόλογος / Κυκλάδες   

Σήμερα το πρωί η αστυνομία εισέβαλε στο σχολικό συγκρότημα Νικομηδείας στη Ν.Σμύρνη  την ώρα που τα τέσσερα σχολεία έκαναν αγιασμό.

Όπως καταγγέλλει το διοικητικό συμβούλιο της ΕΛΜΕ οι αστυνομικοί συνέλαβαν ανήλικο μαθητή εναντίον του οποίου – σύμφωνα με προφορική ενημέρωση – είχε γίνει καταγγελία πως διέπραξε αδίκημα εκτός σχολείου.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον μαθητή στο προαύλιο χώρο του σχολείου, μπροστά στα μάτια συμμαθητών του, χωρίς καν να ενημερώσουν τη Διεύθυνση του σχολείου, χωρίς να πάρουν άδεια για να μπουν στο σχολικό χώρο (όπως ορίζει η Γ2/1073/18-3-1991 εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας).

Όπως επισημαίνει και η ανακοίνωση των καθηγητών η προκλητική επίδειξη πυγμής από την Αστυνομία μέσα στο χώρο του σχολείου δυναμιτίζει βάναυσα το ήρεμο παιδαγωγικό κλίμα που προσπαθούν να δομήσουν οι εκπαιδευτικοί, καταπατά στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, τραυματίζει βαθύτατα τις σχέσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας, βάλλει κατευθείαν εναντίον της ουσίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

(πηγή: alfavita.gr)

Με μεγάλη προσοχή ερευνά η Αστυνομία  στα Ιωάννινα ένα βίαιο περιστατικό που έγινε μέσα σε λύκειο της πόλης και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός 17χρονου μαθητή με αλυσίδες και λοστούς, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι τα κίνητρα ήταν ρατσιστικά!

Το  επεισόδιο συνέβη την περασμένη Πέμπτη, αμέσως μετά τον τελικό του σχολικού πρωταθλήματος μπάσκετ και μέσα στο σχολείο του θύματος. Ως δράστες φέρονται τέσσερις συνομήλικοί του αλβανικής καταγωγής, που όμως είναι μαθητές άλλου λυκείου.

Ο 17χρονος βρισκόταν στο προαύλιο, όταν εισέβαλαν ξαφνικά οι δράστες και άρχισαν να τον ξυλοκοπούν με πρωτοφανή αγριότητα μπροστά σε δεκάδες μαθητές και καθηγητές που παρακολουθούσαν εμβρόντητοι, χωρίς να τολμούν να επέμβουν.

Οι  εκπαιδευτικοί κάλεσαν την Αστυνομία  άνδρες της οποίας ηρέμησαν  τα πνεύματα, αλλά δεν έγινε  γνωστό αν συνέλαβαν τους δράστες  ή αν εκείνοι πρόλαβαν να  διαφύγουν.

Πάντως, η επίθεση έχει  προκαλέσει αναστάτωση σε γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς, καθώς  υπάρχει φόβος να γίνουν τα  ίδια υπό μορφή αντιποίνων  και τα σχολεία των Ιωαννίνων  να μετατραπούν σε αρένες.

(πηγή: on-news.gr)

Τα στερεότυπα ότι τα αγόρια είναι πνευματικά κατώτερα από τα κορίτσια επηρεάζουν τα παιδιά κατά τα πρώτα σχολικά χρόνια και τα εμποδίζουν στο να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους, υποστηρίζει μια νέα έρευνα.

Οι δάσκαλοι θα πρέπει να διαβεβαιώνουν τα αγόρια ότι είναι εξίσου ακαδημαϊκά με τα κορίτσια και να αποφεύγουν το οτιδήποτε θα μπορούσε να τα κάνει να αισθανθούν μειονεκτικά, όπως το να χωρίζουν τις τάξεις με βάση το φύλο, αναφέρουν οι ερευνητές.

Στο πρώτο στάδιο της μελέτης οι ερευνητές παρουσίασαν σε 238 αγόρια και κορίτσια, ηλικίας 4-10 ετών, διάφορα σενάρια σχετικά με τη συμπεριφορά όπως “αυτό το παιδί θέλει πραγματικά να μάθει και τα πάει καλά στο σχολείο”.

Τα παιδιά κλήθηκαν να μαντέψουν ποιος θα τα πήγαινε καλύτερα δείχνοντας τη φιγούρα ενός αγοριού ή ενός κοριτσιού.

Τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση “Child Development”, έδειξαν ότι από την ηλικία των τεσσάρων ετών τα κορίτσια και των επτά τα αγόρια, εξισώνουν τα κορίτσια με καλύτερη συμπεριφορά και υψηλότερες επιδόσεις στο σχολείο.

Οι ερευνητές κατέληξαν επίσης στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά πιστεύουν πως και οι ενήλικες μοιράζονται μαζί τους την ίδια γνώμη, ότι δηλαδή τα αγόρια ένιωθαν πως οι γονείς τους και οι δάσκαλοί τους δεν περίμεναν απ’ αυτά εξίσου καλές επιδόσεις με τα κορίτσια και ως αποτέλεσμα έχαναν το κίνητρό τους ή την αυτοπεποίθησή τους.

Περαιτέρω τεστ αποκάλυψαν ότι η πεποίθηση στην πνευματική τους κατωτερότητα θα μπορούσε να μεταφραστεί σε χαμηλότερους βαθμούς στο σχολείο για τα αγόρια.

Μια ομάδα 162 μαθητών, ηλικίας επτά και οκτώ ετών, κλήθηκε να απαντήσει σε τεστ ανάγνωσης, γραφής και μαθηματικών αλλά οι μισοί εξ’ αυτών εκ των προτέρων περίμεναν να τα πάνε χειρότερα από τα κορίτσια. Τα αγόρια στα οποία είχαν πει ότι ανέμεναν χαμηλότερη βαθμολογία τα πήγαν χειρότερα στο τεστ απ’ ό,τι όσα δεν είχαν λάβει καμιά τέτοια πληροφορία ενώ οι βαθμοί των κοριτσιών ήταν ανεπηρέαστοι, κάτι που κατά τους ερευνητές υποδεικνύει ότι τα στερεότυπα σχετικά με την κατωτερότητα των αρσενικών βλάπτει τα αγόρια αλλά δεν βοηθά τα κορίτσια.

Σε αντίθεση όταν έλεγαν στα αγόρια πως περίμεναν απ’ αυτά να τα πάνε εξίσου καλά με τα κορίτσια οι βαθμοί τους βελτιώνονταν σημαντικά συγκριτικά με όσα δεν είχαν γεμίσει με τέτοιες προσδοκίες. Και σε αυτή την περίπτωση η απόδοση των κοριτσιών ήταν ανεπηρέαστη.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα νέα ευρήματα θα μπορούσαν να μας κάνουν να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί πέφτει η απόδοση των αγοριών στο σχολείο από την μεγέθυνση του ρόλου των στερεοτύπων.

(πηγές: Telegraph, enet.gr)

Του Δημητρίου Τόκα, δασκάλου

Αγαπητοί αναγνώστες,

Είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.

Έχω διδάξει και διδαχθεί σε όλων των ειδών τα σχολικά κτήρια. Και σε αυτά τα υπέροχα νεοκλασικά που κατασκευάστηκαν ενάμιση αιώνες πριν, και σε κτήρια της δεκαετίας του 60, και σε άλλα της δεκαετίας του 90, που μάλιστα λόγω κακοτεχνιών των εργολάβων δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με το σεισμό, αλλά και στου τελευταίου τύπου εκπαιδευτικά διδακτήρια, τις περίφημες  προκατασκευασμένες, μεταλλικές κατασκευές που ονομάζουμε “προκάτ” και που αποδείχτηκαν ως το πιο «διαδεδομένο», «σύγχρονο», «επίτευγμα» της σημερινής ελληνικής εκπαίδευσης.

Μετά από τόσο χρόνια δάσκαλος η πολιτεία αποφάσισε να με ρωτήσει για το χώρο του διδακτηρίου. Όχι για την παλαιότητά του, όχι για την ακουστική του, όχι για το αν λειτουργεί σωστά η ηλεκτρική εγκατάσταση ή αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν τα σώματα θέρμανσης. Αν βουλώνουν οι απαράδεκτες υδρορροές, αν κλείνουν οι πόρτες, αν διαλύονται τα πόμολα και τα μεταλλικά στόρια (παρεμπιπτόντως δεν έχουν προβλεφθεί κουρτίνες για την καλύτερη ακουστική ή για να αναβαθμιστεί αισθητικά αλλά και παιδαγωγικά ο χώρος) και φυσικά όχι για την υγιεινή του η οποία δεν είναι κατάλληλη ούτε για άλλου είδους θηλαστικά, μια και τα κτήρια δεν ανασαίνουν και δεν μπορούν να καθαριστούν επαρκώς.

Φυσικά δεν ρωτήθηκα ούτε για τον εξωτερικό τους χώρο, ούτε για το που είναι χτισμένα ούτε για το θέμα της λάσπης και του νερού αλλά ούτε και της αποχέτευσης των όμβριων.

Με ρώτησαν όμως για τη χωρητικότητα τους. Προσέξτε με αγαπητοί μου, όχι για τα τετραγωνικά τους, αλλά για το πόσους μαθητές μπορούμε να στοιβάξουμε (συγγνώμη) να τοποθετήσουμε για να διδαχθούν σε αυτές.

Και με ρώτησαν επίσημα, μέσω της βάσης δεδομένων του προγράμματος Survey όπου γίνεται η επίσημη καταγραφή της κατάστασης στην εκπαίδευση σε πανελλήνιο επίπεδο.

Επειδή όμως στις οδηγίες συμπλήρωσης αναφέρεται ότι για κάθε μαθητή προβλέπεται από τον κανονισμό 1,5 τ.μ., θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.

Οι αίθουσες προκάτ είναι περίπου 22 τ.μ. Άρα 22:1,5 = 16 μαθητές περίπου. Κάτι που έχουν ήδη συμπληρώσει οι περισσότεροι διευθυντές. Έτσι είμαστε «σύννομοι» και δεν έχουμε ξεφύγει από τον προβλεπόμενο κανονισμό. Μπράβο μας!

Βέβαια το 1,5 τμ είναι βάσει ερευνών και δεν μπορώ να αμφισβητήσω την αγγλοσαξονική μεθοδικότητα, ακρίβεια και οργάνωση. Διερευνώντας μάλιστα προηγούμενα επιτεύγματα στο λίγο παλαιότερο παρελθόν αυτών των ερευνητών για την κατανομή ατόμων στο χώρο (μπορείτε μάλιστα να το κάνετε κι εσείς διερευνώντας στο διαδίκτυο με λέξεις κλειδιά όπως χωρητικότητα, χώρος ανά άτομο κλπ) βρέθηκα μπροστά και σε άλλους παρόμοιους κανονισμούς κατανομής ατόμων όπως για παράδειγμα στο πώς ήταν σχεδιασμένα τα βρετανικά δουλεμπορικά πλοία  σύμφωνα με τους κανονισμούς (βλέπε εικόνες 1 & 2).

Εικόνα 1. Βρετανικό δουλεμπορικό πλοίο «Σύμφωνα με τους Κανονισμούς» – British slave ship “According to Regulations” – Navire Négrier britannique “Conformément à la Réglementation”

Εικόνα 2. Αναπαράσταση καταστρώματος δουλεμπορικού πλοίου.
(Πηγή: http://walk2geographies.wordpress.com/2013/01/10)

Βέβαια τα πράγματα στις ελληνικές αίθουσες είναι καλύτερα από ένα δουλεμπορικό σε ό,τι αφορά την κατανομή των μαθητών. Ο χώρος που προβλέπεται ότι αναλογεί σε κάθε μαθητή (1,5 τμ) είναι σαφώς μεγαλύτερος. Δεν φτάνει όμως τις προδιαγραφές που έχουν αποφασίσει βάσει κανονισμού άλλοι πρόγονοι, Βαυαρών αυτή τη φορά, ερευνητών για άλλου είδους άτομα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Πολωνία (βλέπε εικόνα 3).

Εικόνα 3. Ολοκαύτωμα (Πηγή: http://www.exitnews.gr/germania-nazi-imera-mnimis-olokaftoma/)

Ούτε βέβαια τολμάμε να κάνουμε σύγκριση με την προβλεπόμενη από τους κανονισμούς αναλογία «αμνοεριφίων» ανά τ.μ στους στάβλους της ελληνικής επικράτειας. Καθαρά για λόγους ενημέρωσης να σας πληροφορήσω ότι για κάθε αρσενικό πρόβατο ή γίδι  σε σύγχρονες εγκαταστάσεις προβλέπονται μόνο για την ανάπαυσή του 1,4 – 1,7 τμ. Χωρίς να υπολογίζεται ο χώρος που καταλαμβάνουν οι διάδρομοι οι ταΐστρες κλπ, κάτι που ανεβάζει την αναλογία σε πάνω από 2τ.μ ανά ζώο.  (βλέπε πίνακα 1)

Πίνακας 1 Εθνικές Προδιαγραφές λειτουργικότητας
(Πηγή: http://www.aua.gr/~panagak/Provatostasio-Final.pdf)

Και συγκεκριμένα 661τ.μ. στάβλου : 240 προβατίνες = 2. 75 τμ ανά προβατίνα ή 661τ.μ.: 200  = 3.31 ανά γίδι  (βλέπε πίνακα 2)

Πίνακας 2 (Πηγή: http://www.aua.gr/~panagak/Provatostasio-Final.pdf)

Και φυσικά δε γράφω αυτό το άρθρο για σας βάλω να κάνετε τέτοιου είδους συγκρίσεις. Δεν πιστεύω ότι η «Ελληνική Πολιτεία» βλέπει τις σχολικές αίθουσες ως δουλεμπορικά, στρατόπεδα συγκεντρώσεως ή στάβλους. Απλά κάπου πρέπει να «μαζέψουμε» τους μαθητές και ζητάει από τους διευθυντές των σχολείων την σύμφωνη γνώμη.

Το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία δεν συνυπολογίζει πως μέσα στην αίθουσα δεν υπάρχουν μόνο μαθητές.

Στην κάθε αίθουσα, εκτός από μαθητές, υπάρχουν πρώτ’ απ’ όλα βιβλιοθήκες. Βέβαια είναι φυσικό η πολιτεία να μην το γνωρίζει γιατί, στο δικό μας σχολείο για παράδειγμα, οι βιβλιοθήκες και τα βιβλία είναι κατά κύριο λόγο δωρεά των απλών  γονέων και χωριανών και όχι του κράτους. Αυτό σημαίνει 22 τ.μ εμβαδό – 1.5 τ.μ (για μια τουλάχιστον βιβλιοθήκη) = 20,5 τ.μ. ελεύθερος χώρος.

Απ’ αυτό το χώρο θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που πάλι δεν μας τον έχει προμηθεύσει η πολιτεία και δυστυχώς πρέπει να βρίσκεται πάνω σε γραφείο. Άρα: 20,5 τ.μ – 1 τμ = 19,5 τ.μ.

Φυσικά δεν μπορούμε να συνυπολογίζουμε ξεχωριστό χώρο με μοκέτα που τα παιδιά θα δουλεύουν σε κύκλο ή θα τη χρησιμοποιούν ως γωνιά βιβλίου ή ξεκούρασης. Αυτές είναι «παιδαγωγικές υπερβολές και πολυτέλειες» για το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ούτε φυσικά για χώρο του ψυγείου ολοήμερου σχολείου ή φούρνου μικροκυμάτων. Ας πούμε ότι για ένα σύντομο χρονικό διάστημα 6 χρόνων που τα παιδιά φοιτούν στο δημοτικό σχολείο δε χρειάζονται να φάνε κάτι. Άλλωστε θα προκαλέσουν τη ζήλεια των συμμαθητών τους που οι γονείς τους είναι άνεργοι και πραγματικά πεινάνε.

Πάλι όμως κάτι λείπει… Κάτι άλλο πιάνει χώρο στην αίθουσα…!

Α, ναι! Μα πώς και της διέφυγε της Πολιτείας;

Σε κάθε αίθουσα υπάρχει και η έρμος ο δάσκαλος ή η δασκάλα που αγνοήσαμε την ύπαρξή τους. Καλό θα ήταν να τον ή την  συνυπολογίσουμε δίνοντάς τους τουλάχιστον 1.5 τμ (όσο χώρο δίνουμε και σε κάθε μαθητή) για να βάλει και την έδρα αλλά και μια καρέκλα.  Άρα 19 τμ – 1,5 = 17,5 τμ. ελεύθερος χώρος. Αν το διαιρέσουμε λοιπόν με το 1,5 αναλογούν 11,66 μαθητές. Ας πούμε 12 για να μη χρειαστεί να «διαμελιστεί» κανένας.

Τουλάχιστο με τη δική μου λογική αυτό το νούμερο πρέπει να  γράψουμε στην ηλεκτρονική φόρμα για την μέγιστη χωρητικότητα μαθητών σε αίθουσες προκάτ.

Αγαπητοί αναγνώστες.

Όπως ανέφερα παραπάνω, είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.

Δε με διόρισε κανένας, δε με μετέθεσε κανένας αλλά ούτε και με σπούδασε ποτέ, πριν ή μετά το διορισμό μου. Δεν πέρασα ποτέ την πόρτα πολιτικού γραφείου κι αν έχω κάτι που να θυμάμαι από τη δουλειά μου αυτό είναι μόνο μια συνάντηση με μια παλιά μου μαθήτρια που μου είπε ένα απλό: «Ευχαριστώ δάσκαλε» μέσα από την ψυχή της…!

Και σήμερα για πρώτη φορά έχω κλειστεί στο καβούκι μου, χωρίς καμία υποστήριξη από το συνδικαλιστικό μου φορέα. Για πρώτη φορά δεν τολμάω να κάνω απεργία γιατί θα χάσω το σπίτι μου, δεν τολμώ να διαμαρτυρηθώ γιατί θα χάσω τη δουλειά μου, δεν τολμώ να πληρώσω τις φορολογικές μου υποχρεώσεις γιατί θα πεινάσουν τα παιδιά μου.

Πρώτη φορά ντρέπομαι για τον εαυτό μου και γι’ αυτό που η ανοχή μου και, γιατί όχι, οι πολιτικές μου επιλογές έφεραν στον τόπο.

Είμαι, όπως κι εσείς, ένας άνθρωπος που βλέπει να τα χάνει όλα. Το μισθό μου, το αυτοκίνητό μου, την υγειονομική μου περίθαλψη, όλα. Εκτός από δυο πράγματα. Το ένα είναι η παιδεία μου, που τη χρωστάω στους δικούς μου δασκάλους και το άλλο είναι κάποιο ίχνος από την αξιοπρέπειά μου, που απορρέει από το λόγια μου, τα έργα μου και τις παραλείψεις μου. Και με αυτές τις λέξεις θέλω να χτυπήσω δυνατά την καμπάνα στην πολιτεία και να επαναλάβω το να μην ξεχνάει ότι υπάρχει και ο δάσκαλος και η δασκάλα.

Κι αν έγραψα αυτές τις γραμμές είναι για έναν απλό λόγο. Για να μπω αύριο στην τάξη και να διδάξω στους μαθητές μου πόσα άτομα πρέπει να χωράει η κάθε αίθουσα και να μπορέσω, χωρίς πια να ντρέπομαι, να τους κοιτάξω για μια ακόμα φορά στα μάτια.

Τόκας Δηήτριος – δάσκαλος

 (πηγή: pekp.gr)