Το υπουργείο Παιδείας δημοσίευσε έρευνα για τα ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ, με απώτερο στόχο την αύξηση του ποσοστού των μαθητών που πάνε στην τεχνική εκπαίδευση.

Με τη γνωστή, πλέον, τακτική, της επιβεβαίωσης της πολιτικής του και των σχεδίων του, μέσω ερευνών, μελετών και γκάλοπ, το υπουργείο Παιδείας προσπαθεί να κατευθύνει όλο και περισσότερους μαθητές προς την τεχνική εκπαίδευση. Έτσι, προχτές, δημοσίευσε στοιχεία από μελέτη και γκάλοπ για την κατάσταση στα ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ.

Σύμφωνα με μελέτες του CEDEFOP (Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης), που παραθέτει η κυβέρνηση, «οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας για άτομα με μεσαίο επίπεδο προσόντων θα αποτελούν το 50% των συνολικά προσφερόμενων θέσεων εργασίας. Αντίστοιχες προβλέψεις υπάρχουν και για την Ελλάδα».

Επίσης, αναφέρεται ο «σημαντικός ρόλος της Τεχνικής – Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, η οποία, πέρα από τους γενικούς εκπαιδευτικούς στόχους, έχει ως μέλημα τη δημιουργία επαγγελματιών μεσαίου επιπέδου προσόντων, για τη στελέχωση των επιχειρήσεων και των παραγωγικών μονάδων». Όπως γίνεται φανερό και απ’ τα παραπάνω, το υπουργείο δεν ενδιαφέρεται να φτιάξει την κατάσταση στην Τεχνική – Επαγγελματική Εκπαίδευση, αλλά θέλει να «στείλει» μαθητές προς αυτή, γιατί η «αγορά» (οι επιχειρήσεις) χρειάζεται «επαγγελματίες μεσαίου επιπέδου προσόντων».

Η αφετηρία της κριτικής δεν μπορεί να είναι άλλη απ’ το ότι, στον 21ο αιώνα, το 12χρονο σχολείο για όλους πρέπει να είναι υποχρεωτικό και από εκεί και πέρα ο μαθητής να επιλέγει αν θέλει να πάει στην Ανώτατη Εκπαίδευση ή σε μια επαγγελματική σχολή. Αυτά, βέβαια, ούτε που περνάνε απ’ το μυαλό της κυβέρνησης, γιατί αντιμετωπίζουν το σχολείο ως ένα εργαστήριο κατασκευής αυριανών ευέλικτων και αναλώσιμων εργαζομένων. Έτσι, τους παρέχουν τις γνώσεις και τις «δεξιότητες» που, κάθε στιγμή, ζητούν οι εργοδότες.

Σήμερα χρειάζονται μια μεγάλη μάζα μισο-μορφωμένων εργαζομένων, που θα αλλάζουν πολλά επαγγέλματα με σπουδές κατάρτισης. Συνεπώς, οι μαθητές των ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ θα πρέπει να αυξηθούν, αφού είναι οι πιο άμεσα εκμεταλλεύσιμοι μαθητές.

25% επιλέγει το Επαγγελματικό Λύκειο
Σήμερα, σύμφωνα με την έρευνα, το 75% του μαθητικού δυναμικού επιλέγει το Γενικό Λύκειο και το 25% το Επαγγελματικό Λύκειο. Για την αναλογία αυτή το υπουργείο Παιδείας δίνει μια σειρά από λόγους (έλλειψη ενημέρωσης για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση, αδυναμία σύνδεσης με την αγορά εργασίας κ.ά.).

Τις ΕΠΑΣ επιλέγει το 17% και τα ΕΠΑΛ το 83%. Σύμφωνα με την έρευνα οι λόγοι που δεν επιλέγονται οι ΕΠΑΣ είναι «η μη παροχή απολυτήριου τίτλου λυκείου, η στέρηση από τους αποφοίτους των ΕΠΑΣ της δυνατότητας επαγγελματικής ανέλιξης μέσω ανώτερων σπουδών, ο ανορθολογικός διαχωρισμός των ειδικοτήτων μεταξύ ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, αλλά και η μη εφαρμογή του θεσμού της μαθητείας στις Επαγγελματικές Σχολές του υπουργείου Παιδείας».

Στα ΕΠΑΛ λειτουργούν 19 ειδικότητες κατανεμημένες σε 12 τομείς. Οι μαθητές προτιμούν περισσότερο τομείς που ανήκουν στον κλάδο των υπηρεσιών σε σχέση με αυτούς των βιομηχανικών και τεχνικών ειδικεύσεων. Στις ΕΠΑΣ είναι θεσμοθετημένες 33 ειδικότητες, απ’ τις οποίες λειτουργούν οι 21. Οι μαθητές προτιμούν τους τομείς της Κομμωτικής και Αισθητικής (41%), τις τεχνικές ειδικότητες Θερμοϋδραυλικών, Ηλεκτρολόγων, Αερίων Καυσίμων και Αμαξωμάτων (32%) και τις παραϊατρικές ειδικότητες Βοηθών Φαρμακείων και Φυσιοθεραπευτών (14%).

Για την υλικοτεχνική υποδομή η έρευνα δίνει τα εξής στοιχεία: Λειτουργούν 3.618 εργαστήρια, 32 αίθουσες Γραμμικού Σχεδίου, 11 αίθουσες Ελεύθερου Σχεδίου και 102 εργαστήρια Φυσικής – Χημείας. Από το σύνολο των εργαστηρίων τα 2.773 λειτουργούν σε Σχολικά Εργαστηριακά Κέντρα (ΣΕΚ) και τα υπόλοιπα 990 σε ΕΠΑΛ.

Ο νεαρός Henry Wedler (οι φίλοι του τον αποκαλούν Hoby)  είχε ένα όνειρο: να σπουδάσει χημεία. Ωστόσο ένας καθηγητής προσπάθησε να τον αποτρέψει, λέγοντάς του ότι «είναι αδύνατο να κάνεις καριέρα στην χημεία, εφόσον δεν μπορείς να παρακολουθήσεις εργαστήρια».

Ο Hoby Webler είναι εκ γενετής τυφλός και πράγματι θα ήταν αδύνατο να παρακολουθήσει την εξέλιξη μιας χημικής αντίδρασης. Δεν θα μπορούσε να δει για παράδειγμα, την αλλαγή χρώματος κάποιων υγρών στον δοκιμαστικό σωλήνα.

Όμως ο Hoby Webler ένιωσε πως με λίγη βοήθεια, θα τα κατάφερνε. Άρχισε λοιπόν να παρακολουθεί ένα διδακτικό πρόγραμμα θεωρίας οργανικής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Ντέιβις.

Από την αρχή ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί τις εμπειρίες του με άλλα τυφλά παιδιά ή με  παιδιά που έχουν σοβαρά προβλήματα όρασης. Πρότεινε την δημιουργία μιας κατασκήνωσης τυφλών παιδιών που θέλουν να ασχοληθούν με την χημεία. Την κατασκήνωση με την ονομασία  «Enchanted Hills» ίδρυσε ο Φάρος των Τυφλών -μια μη κερδοσκοπική οργάνωση με έδρα στο Σαν Φρανσίσκο.

Ομάδα τυφλών μαθητών γυμνασίου φόρεσαν τα απαραίτητα γάντια και προστατευτικά γυαλιά και με την βοήθεια εθελοντών από την Εθνική Ομοσπονδία Τυφλών πήραν μέρος σε πειράματα, θέλοντας να αποδείξουν, ότι η χημεία δεν είναι μια αποκλειστικά μια επιστήμη που η εργαστηριακή απασχόληση στηρίζεται αποκλειστικά στην όραση. Ότι μπορεί τα εργαστηριακά πειράματα να υλοποιηθούν με την αφή και την οσμή.

Όπως εκμυστηρεύεται ο Hoby Webler, χρειάζεται και μια μικρή βοήθεια που άτομα με μειωμένη όραση που θα μπορούν να προσφέρουν υλοποιώντας κάποιες βασικές εργασίες, όπως η διαχείριση κάποιων επικίνδυνων χημικών ουσιών, ωστόσο τελικά «βασική προϋπόθεση για την ενασχόληση με την χημεία είναι χρησιμοποίηση του μυαλού».

Εκδηλώθηκε τέτοιο ενδιαφέρον, ώστε καθένας από τους μαθητές που πήραν μέρος άρχισε να παρακινεί και άλλους, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στο ανέβασμα της αυτοεκτίμησης του κάθε συμμετέχοντα. Αντί να κυριαρχήσει το συναίσθημα της παραίτησης, της εγκατάλειψης της προσπάθειας, πράγμα που  είναι μια υπαρκτή απειλή για τους τυφλούς, ιδιαίτερα στην μαθητική περίοδο, τους ενέπνευσε να συνεχίσουν με αισιοδοξία τη ζωή τους.

Ο Hoby Webler ονειρεύεται να γίνει καθηγητής χημείας σε κολλέγιο. Προς το παρόν απολαμβάνει μαζί με τους φίλους του την ικανοποίηση να ασχολείται με τη μεγάλη αγάπη του που είναι η χημεία.

(πηγή: KQED News)

–

1983

… μια ιστορία που αρχίζει πριν

από 28 περίπου χρόνια και που

γεννιέται από τη βαθιά πίστη

ότι η τέχνη κορυφώνεται

εκεί που η δημιουργία

συνδυάζεται με την προσφορά

και την αγάπη…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Το Θέατρο Κωφών Ελλάδος ιδρύθηκε το 1983, με πρωτοβουλία του Στρατή και της Νέλλης Καρρά. Αφορμή για την ίδρυση του θεάτρου στάθηκαν μαθήματα νοηματικής (γλώσσα των κωφών) σε επαγγελματίες ηθοποιούς, οι οποίοι, προκειμένου να βελτιώσουν τα εκφραστικά τους μέσα, αξιοποιούσαν την εκφραστικότητα, την ένταση και την αναπαραστατική αξία της νοηματικής γλώσσας. Έτσι, σχηματίστηκε ο πρώτος πυρήνας από κωφούς επαγγελματίες ηθοποιούς, που αποτέλεσαν το Θέατρο Κωφών Ελλάδος.

Παραστάσεις του Θεάτρου Κωφών έχουν δοθεί από τότε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στο Ελυζέ, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στα πλαίσια των Very Special Arts και διεθνών φεστιβάλ στην Ουάσιγκτον (Kennedy Center for the Performing Arts , 1989), (Discovery Theater, Smithsonian Institute, 1989), στη Βαρκελώνη (Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ, 1994), στο Ελσίνσκι και στην Κοπεγχάγη.

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΟΥΦΑΜΑΡΑΣ

1983. Η πρώτη παράσταση έγινε στη Βαρκελώνη, όταν οι Ισπανοί γιόρταζαν τα 50 χρόνια του δικού τους Θεάτρου Κωφών. Από το Θέατρο Κωφών Ελλάδας πήρε μέρος μια ομάδα παιδιών από 14 έως 18 ετών, που καταχειροκροτήθηκε με ενθουσιασμό. Η χώρα μας, η «χώρα των κωφών», ευτυχώς εκείνη την περίοδο είχε μια υπουργό Πολιτισμού που «άκουγε». Η Μελίνα Μερκούρη στήριξε από την αρχή το Θέατρο Κωφών. Τους βοήθησε να πάρουν για κάποιες παραστάσεις την κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν με καταπληκτική επιτυχία. Το Εθνικό Θέατρο ασφυκτικά γεμάτο. Το κοινό ζητωκραύγαζε. Αρκετοί, μετά το τέλος της συγκλονιστικής ερμηνείας, πληροφορούνταν άναυδοι ότι αυτοί που έπαιζαν ήταν κωφοί. Όλη η ομάδα του Θεάτρου ήταν πάρα πολύ χαρούμενη. Δούλευαν με πολλή διάθεση.

Σε μια από τις περιοδείες που προσκλήθηκαν, σε διεθνή διοργάνωση θιάσων κωφών στην Αμερική, συμμετείχαν πάνω από 800 καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο. Ο ελληνικός θίασος τελικά βρέθηκε ανάμεσα στους 5 που επιλέχτηκαν για να δώσουν παράσταση στο Discovery Theater του Smithsonian Institute – το πρώτο θέατρο που ιδρύθηκε στην Αμερική, στην Ουάσινγκτον. Η Μελίνα ήταν ακόμη ζωντανή και η δραστηριότητα του θεάτρου υποστηριζόταν με χρηματοδότηση από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, στα πλαίσια προγράμματος δημιουργικής απασχόλησης κωφών παιδιών στον ελεύθερο χρόνο τους.

Η καταξίωση της επαγγελματικής κλάσης κωφών ηθοποιών μας, μέσα από τις επιτυχείς περιοδείες τους στο εξωτερικό, ήταν ήδη γεγονός.

Εκτός από τη διακεκριμένη ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Νέλλη Καρρά, το βασικό πυρήνα του θεάτρου αποτελούσαν οι ηθοποιοί: Γιάννης Διαμαντής, Χρήστος Κωστόπουλος και Βασίλης Κόσκορης.

Ξεκίνησαν οι προσπάθειες για τη μετατροπή του θεάτρου σε ένα επαγγελματικό θέατρο κωφών που θα μπορούσε, στηριζόμενο από την Πολιτεία, να  εκπαιδεύει κωφούς στην υποκριτική, στη σκηνογραφία, στη δραματουργία, στους φωτισμούς, στην κατασκευή σκηνικών,  κ.λπ. Έτσι, αρκετοί κωφοί θα μπορούσαν να κάνουν μια καλή και αξιοπρεπή καριέρα. Η Μελίνα, όμως, εν τω μεταξύ είχε φύγει. Όσο ήταν στη ζωή, είχε πει στους κωφούς: «από εμένα ζητήστε ό, τι θέλετε και θα το έχετε». Και το πραγματοποίησε. Άρχισε πλέον να εμφανίζεται η πραγματικά ασυγχώρητη κουφαμάρα του ελληνικού κράτους και όσων διαχειρίστηκαν και εξακολουθούν να διαχειρίζονται τους φόρους των Ελλήνων – εξ ονόματός τους.  Η όποια επιχορήγηση προς το θέατρο σταμάτησε γιατί οι «ακούοντες» και «αρτιμελείς» αρμόδιοι είχαν πάντοτε πιο «σοφές» προτεραιότητες.

1990. Κάθε μορφής κρατική επιχορήγηση σταμάτησε. Μολονότι ψηφίστηκε και νομοσχέδιο που κατατάσσει το Θέατρο Κωφών στα μονίμως επιχορηγούμενα θέατρα, ποτέ και από κανέναν δεν εφαρμόστηκε ο νόμος.

Θα έλεγε κανείς πως η ιστορία τελείωσε. Ή όπως αλλιώς λέμε «και ζήσαν κάποιοι καλά…». Για να μην αδικήσουμε, όμως, τους αρμοδίους που πάντα από τα τηλεοπτικά παράθυρα με αυταπάρνηση πασχίζουν μόνο για το καλό μας, μολονότι οι υπόλοιποι δεν το έχουμε καταλάβει, υπήρξαν ακόμη κάποιες ελάχιστες αφορμές συνεργασίας του κράτους. Όπως, για παράδειγμα, κατά την  Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Ειδικές ανάγκες. Έπρεπε τότε οι αρμόδιοι να φωτογραφηθούν με το μορφασμό συμπόνιας στο πρόσωπο. Επίσης, όταν γινόταν κάτι στο εξωτερικό και έπρεπε να  παρουσιαστεί ένα κάπως ευαίσθητο πρόσωπο της Ελλάδας. Τότε λοιπόν, τηλεφωνούσαν αγχωμένοι οι υπηρεσιακοί στο θέατρο και απαιτούσαν «κασκαντιόρικο» επαγγελματισμό με έτοιμες παραστάσεις σχεδόν αυθημερόν, απαίτηση από αυτούς που  αρνούνται στους κωφούς το δικαίωμα στον επαγγελματισμό και, μάλιστα, γιατί «ο νόμος στη χώρα μας γι’ αυτές τις δουλειές απαιτεί αρτιμέλεια!».

Πέρυσι πέθανε σε πολύ νεαρή ηλικία ο Χρήστος  Κωστόπουλος. Πριν 3 χρόνια είχε πεθάνει, επίσης νέος,  ο Γιάννης Διαμαντής.

Οι άνθρωποι του Θεάτρου Κωφών δούλευαν σε άλλες δουλειές οκτάωρα. Μιλάμε βέβαια για δουλειές που ο κάθε Καίσαρας – Έλληνας κυβερνήτης, αντικαταστάτης του Θεού, είχε προδιαγράψει για κάποιους σαν τους κωφούς.

Όσες δυσκολίες κι αν αντιμετώπισαν οι κωφοί, ευτυχώς δεν έχασαν το κουράγιο τους. Με την κατά καιρούς συμπαράσταση ευαίσθητων πνευματικών ανθρώπων (ένας απ΄ αυτούς είναι και ο γνωστός ηθοποιός Σπύρος Παπαδόπουλος), κυρίως όμως με το δικό τους πείσμα, κράτησαν και κρατούν μέχρι σήμερα το Θέατρο Κωφών ανοικτό.

2009. Το Θέατρο Κωφών στεγάζεται σε ένα πολύ μικρό χώρο ενός παλιού κτιρίου, στην πλατεία Κουμουνδούρου (οδός Σαχτούρη 8-10) στην Αθήνα. Αποτρεπτική η εξωτερική εικόνα του παλιού κτιρίου, σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες γωνιές της Αθήνας, εκεί όπου μπερδεύονται οι ταλαίπωρες ανθρώπινες φιγούρες με αυτές των αδέσποτων ζώων. Κι όμως, αν τολμήσει κανείς και κτυπήσει το κουδούνι, σαν σε παραμύθι θα βρεθεί απρόσμενα σε ένα ζεστό παλατάκι, νιώθοντας παντού, τόσο στη διακόσμηση, όσο και στην καθαριότητα και στην τάξη, την ψυχή των μελών της ομάδας του θεάτρου. Μόλις τα φώτα σβήσουν και  αρχίσει να παίζει η μουσική, μόλις οι κωφοί ηθοποιοί με μια ζηλευτή ευφράδεια και ταχύτητα αρχίσουν να μιλούν τόσο ζωντανά για την κοινή μας μοίρα, τότε αρχίζει η ανάγνωση ενός θαύματος ζωής που μόνο κάποιον ηλίθιο θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο. Το «Παιδεύω» είχε την τύχη να βρεθεί σε μια καταπληκτική παράσταση με τίτλο: «Ένας ακούων στη χώρα των κωφών». Είναι αδύνατον να σας μεταφέρουμε την ανεπανάληπτη αυτή εμπειρία. Παιδιά – γονείς και δάσκαλοι, σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να ζήσετε από κοντά αυτές τις αξέχαστες στιγμές.

Σήμερα το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παλεύει μόνο του να αντιμετωπίσει τα  χρέη και την έλλειψη υποδομής, με  παντελή έλλειψη στήριξης των ατόμων που ακόμα προσπαθούν. Δεν υπάρχει δυνατότητα εκπαίδευσης μικρών κωφών  με αντίστοιχο θεατρικό μάθημα στα ειδικά σχολεία και στις κοινότητες των κωφών. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια εκκωφαντική είναι η απουσία της Ελλάδας από διοργανώσεις αντιστοίχων διεθνών φορέων. Τέλος, ένα από τα πλέον σημαντικά θέματα είναι η οργάνωση θεατρικών παραστάσεων σε σχολεία, για την ενημέρωση και μύηση των ακουόντων παιδιών στη νοηματική εκπαίδευση και επικοινωνία με τους κωφούς φίλους τους.

Η κραυγή των κωφών συνανθρώπων μας προς τους κρατικούς ιθύνοντες είναι πράγματι εκκωφαντική. Η φωνή του «Παιδεύω» πάντα θα βρίσκεται στη διάθεσή τους και θα στηρίζει τέτοιες αξιόλογες προσπάθειες, όπως αυτή του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΩΦΩΝ

Βασίλης Κόσκορης:

Θέατρο σημαίνει πραγματικότητα. Η κοινωνία κατακλύζεται από πολλά προβλήματα. Μέσα από το θέατρο παρατηρώ τους ανθρώπους, τους ενσωματώνω στο ρόλο μου και τους δείχνω την πραγματικότητα. Το να παίξεις θέατρο δεν είναι εύκολο, είναι μια διαδικασία πολύ σύνθετη. Πρέπει να χρωματίζεις την πραγματικότητα. Αν δεν υπήρχε το θέατρο, τότε πιθανόν θα ήμουν σε ένα μπαρ… κάπου χαμένος. Το θέατρο μας προσφέρει γνώση και ευκαιρίες για έκφραση. Η κόρη μου είναι κωφή. Πιστεύω ότι όταν  μεγαλώσει, θα αποκτήσει πολλές γνώσεις. Το σχολείο των κωφών είναι ένας  δρόμος. Θα ήθελα πολύ να ασχοληθεί με το θέατρο. Η γυναίκα μου είναι έγκυος. Αυτό που ονειρεύομαι είναι η οικογένειά μου να είναι μέσα στο θέατρο.

Απόστολος Γιαννόπουλος:

Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια εικόνα: Ήμουν στο λεωφορείο και συζητούσα με κάποιον άλλο νοηματικά. Παρατήρησα ένα αγοράκι να ρωτάει τη μαμά του: «μαμά τι κάνουν αυτοί;». Είδα ότι του μιλούσε για κάτι κακό. Το κατάλαβα. Μας αντιμετώπιζε σαν να ήμασταν ζώα. Του είπε ότι είμαστε τρελοί. Υπήρξε μια άλλη οικογένεια στο λεωφορείο, που εξήγησε στο παιδί πολύ όμορφα τι ακριβώς συμβαίνει. Σκεφτόμουν τη διαφορά. Μια φίλη ήρθε στο σπίτι μου με το παιδί της, το οποίο μου έκανε δαχτυλικό αλφάβητο. Σάστισα. «Πού το έμαθες;»,  ρώτησα. «Στο σχολείο» μου απάντησε. Δεν φταίνε ούτε  τα παιδιά, ούτε οι ακούοντες, ούτε οι κωφοί. Θα πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι είμαστε άνθρωποι, καλλιτέχνες. Μας λείπει μόνο μια αίσθηση. Παρακολουθώντας έναν κλόουν στο θέατρο, τα παιδιά προσηλώνονται. Γιατί δεν έρχονται σχολεία στο δικό μας θέατρο; Επικοινωνούμε με αρκετά σχολεία και μας απαντούν αρνητικά. Προσπαθούμε όμως. Το θέατρο είναι ψυχοθεραπεία.

Μαρία Δουλούμη:

Το θέατρο μας ανοίγει δρόμους, πάρα πολλούς διαδρόμους για να καταλάβουμε τι σημαίνει ζωή, τι σημαίνει κοινωνία. Στο παρελθόν δεν ξέραμε τίποτα.

Ευανθία Πλαχούρα:

Προσπαθώ να σκεφτώ όσα έμαθα από μικρή. Όταν ήμουν 10 χρονών,  έβλεπα το θέατρο σαν παιχνίδι. Έπαιζα την «κακιά μάγισσα», την «κακιά νεράιδα». Το θέατρο είναι ένας τρόπος έκφρασης για τα παιδιά. Αν το θέατρο μπει μέσα στα σχολεία, τότε θα έχουμε κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα. Με το Θέατρο Κωφών έχουμε παρουσιάσει παραμύθια όπως «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» και «Ο Ποντικός και η Θυγατέρα».

Βίκυ Πανταζή:

Τα παιδιά είναι το πιο αγαπητό κοινό για μας.  Δεν έρχονται μόνο για να κρίνουν, αλλά και για να πάρουν, να πάρουν μόνο το καλό. Στην παιδική ηλικία χτίζεται ο χαρακτήρας τους. Τα παιδιά έχουν αθώα πρόσωπα. Βλέπουν τον κάθε χαρακτήρα και από εκεί παίρνουν  πρότυπα.

Μαρία Τριανταφύλλη – Καραγκιόζη (ετών 16):

Να σας πω την αλήθεια, νιώθω ότι το θέατρο είναι ένα πολύ σπουδαίο πράγμα. Όταν ήμουν μικρή και έμενα σε ίδρυμα,  ένας άνθρωπος (που τώρα δεν ζει), απεσταλμένος της κυρίας Καρρά – ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος – μου είπε να έρθω στο θέατρο. Μου έμαθε κίνηση, να δουλεύω με κερί, με την αναπνοή. Με πίεζε, όμως έτσι έμαθα να επικοινωνώ. Όταν, αφού σταμάτησε η χρηματοδότηση από το κράτος, έφυγε, απογοητεύτηκα πάρα πολύ και τον έψαχνα. Ρωτούσα συνέχεια: «πού είναι ο Χρήστος;». Μέσα στο ίδρυμα οι υπόλοιποι γνώριζαν ελάχιστα τη νοηματική γλώσσα. Όταν έφυγα από το ίδρυμα, μ’ έπιασε η ψυχή μου. Ήθελα να έρθω στο θέατρο. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο! Ήξερα ότι ο Χρήστος ξέρει πως με ενδιαφέρει το θέατρο. Πέρασαν τόσα χρόνια και δεν είχα ακούσει τίποτα για το θέατρο, ούτε για τις παραστάσεις του. Δεν είχα ενημέρωση ούτε από την οικογένειά μου, που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα. Τότε ο Απόστολος και ο Βασίλης μου είπαν: «Θέλεις να συμμετέχεις στο θέατρο κωφών; Αν και υπάρχει κίνδυνος να κλείσει». Τότε έμαθα ότι ο Χρήστος είχε πεθάνει και έπαθα σοκ. Τα μούτζωσα όλα και ήρθα. Εδώ μαθαίνω πλούσια γλώσσα, αποκτώ γνώση. Αγαπώ την ομάδα, όλους, όλους, όλους!

Νίκος Αξιώτης (ο μόνος ακούων ηθοποιός):

Το 2003, μέσω της Νέλλης Καρρά που ήταν η δασκάλα μου, γνωρίστηκα με το Θέατρο Κωφών συμμετέχοντας σε κάποιες κινησιολογικές ασκήσεις που διαρκούσαν 2-3 ώρες. Εκεί διαπίστωσα ότι η επικοινωνία μου με τους κωφούς ήταν πολλές φορές πολύ πιο άμεση και πολύ πιο καθαρή απ’ ότι με τους ακούοντες συναδέλφους μου. Από τότε έβαλα σαν σκοπό τη συνεργασία μου με το θίασο των κωφών. Αρχικά ήμουν κι εγώ προκατειλημμένος, αλλά στην πράξη διαπίστωσα πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα επικοινωνίας. Πρόσφατα στη ζωή μου έζησα, μέσα σε δυο μήνες,  δυο θανάτους κοντινών μου προσώπων. Συνέπεσε με την περίοδο προετοιμασίας μου για την παράσταση στο Θέατρο Κωφών. Μέσα από τον πόνο μου, για να αισθανθώ καλά, περίμενα πώς και πώς τις ώρες της πρόβας στο θέατρο. Το θέατρο είναι η διέξοδός μου, είναι ο καλύτερός μου φίλος σε όλες τις στιγμές.

–

ΛΟΝΔΙΝΟ  Oι μαθητές και οι φοιτητές που χρησιμοποιούν μολύβι και χαρτί είναι αποδοτικότεροι στο να μαθαίνουν καινούργια πράγματα σε σύγκριση με όσους χρησιμοποιούν υπολογιστή και πληκτρολόγιο, σύμφωνα με νέα μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου Σταβάνγκερ στη Νορβηγία και του Πανεπιστημίου της Μασσαλίας στη Γαλλία.

Αυτό, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, συμβαίνει επειδή όταν γράφουμε με το χέρι οι κινήσεις που κάνουμε αποτυπώνουν καλύτερα τα όσα καλούμαστε να μάθουμε σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται περιοχή του Μπροκά (πρόκειται για μια περιοχή στην κάτω μετωπιαία έλικα του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου που μελετήθηκε ενδελεχώς από τον γάλλο γιατρό Πολ Μπροκά, ο οποίος αποκάλυψε ότι αποτελεί το «κινητικό κέντρο του λόγου»). Το να αγγίζουμε απλώς το πληκτρολόγιο προκειμένου να γράψουμε ενεργοποιεί ελάχιστα αυτή την περιοχή του εγκεφάλου, κάτι που, ως φαίνεται, δεν ενισχύει εξίσου τη διαδικασία της μάθησης.

Παράλληλα απαιτείται μεγαλύτερη νοητική προσπάθεια και περισσότερος χρόνος προκειμένου να γράψουμε στο χαρτί, γεγονός που βοηθά στην αποτύπωση των αναμνήσεων.

Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα που δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό «Αdvances in Ηaptics» έπειτα από παρακολούθηση εθελοντών, σε ορισμένους εκ των οποίων ζητήθηκε να γράψουν με μολύβι και χαρτί ενώ στους υπολοίπους σε υπολογιστή. Και οι δύο ομάδες εθελοντών κλήθηκαν να μάθουν μια άγνωστη αλφάβητο.

Οι επιστήμονες κατέγραψαν την πορεία της μάθησης των εθελοντών στην τρίτη και στην έκτη εβδομάδα του πειράματος και, όπως είδαν, τα άτομα που χρησιμοποιούσαν την «παραδοσιακή» μέθοδο του μολυβιού και του χαρτιού είχαν καλύτερες επιδόσεις στην εκμάθηση της νέας αλφαβήτου. Παράλληλα απεικονίσεις του εγκεφάλου έδειξαν ότι στα άτομα που είχαν χρησιμοποιήσει μολύβι και χαρτί υπήρχε πολύ πιο έντονη δραστηριότητα της περιοχής του Μπροκά.

(Πηγή: www.alfavita.gr)