paidevo.gr | parents

ΟΙ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΠΑΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΤΙΝΑΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟ ΘΕΣΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΕ

Μεγάλο «αγκάθι» στη λειτουργία των παιδικών σταθμών αποτελεί η έλλειψη προσωπικού. Όταν μάλιστα το 52% των εργαζομένων στους 2.400 βρεφονηπιακούς σταθμούς της χώρας είναι συμβασιούχοι, καταλαβαίνει κανείς, ένεκα Μεσοπρόθεσμου και μνημονιακών πολιτικών, πόσο θολό φαντάζει το τοπίο για το θεσμό της προσχολικής αγωγής.

Είναι ενδεικτικό ότι ένας ολοκαίνουργιος παιδικός σταθμός του Δήμου Βύρωνα στην περιοχή του Καρέα, μέσα στο πράσινο, πλήρως εξοπλισμένος, είναι πολύ πιθανόν να μη λειτουργήσει τον Σεπτέμβριο. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει προσωπικό και καμία απάντηση ακόμη από το υπουργείο Εσωτερικών στο αίτημα του δήμου για την έγκριση της πρόσληψης, έστω και με σύμβαση ορισμένου χρόνου, έξι ατόμων για να καλύψουν τις ανάγκες 40-50 παιδιών που μπορούν να φιλοξενηθούν σ’ αυτόν. Και είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι, με τα μέχρι αυτή τη στιγμή δεδομένα, 1.565 παιδιά, που οι γονείς τους υπέβαλαν αίτηση για την εισαγωγή τους από τον Σεπτέμβριο σε παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων, μένουν εκτός.

Τη Δευτέρα ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης ζήτησε από την κυβέρνηση -και κάλεσε και τις δημοτικές παρατάξεις να στηρίξουν από κοινού το αίτημα- ειδική νομοθετική ρύθμιση για την παραμονή, για εύλογο χρονικό διάστημα, στο δήμο των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Προφανώς χωρίς αυτούς ούτε μισή αρχοντιά (βλ. καθαριότητα) θα έχουμε ούτε και παιδικούς σταθμούς. Τουλάχιστον παιδικούς σταθμούς που δεν θα αποτελούν «πάρκινγκ νηπίων» μόνο, αλλά θα απαντούν στην ανάγκη για εξέλιξη, έκφραση και μάθηση.

Μπορεί η αφορμή γι’ αυτό το ρεπορτάζ να ήταν το κλείσιμο -πρωτίστως για λόγους, όπως επισημάνθηκε, ακαταλληλότητας κτηρίων- τεσσάρων βρεφονηπιακών σταθμών στο Δήμο Αθηναίων, αλλά αυτό φαίνεται να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

«Ουσιαστικά αυτό που υποκρύπτεται είναι η έλλειψη πόρων και ανθρώπινου δυναμικού που θα στελεχώσει το θεσμό της προσχολικής αγωγής» σημειώνει η Ευαγγελία Καλαϊτζή, πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Βρεφονηπιαγωγών ΤΕΙ. «Αυτό που βλέπουμε εμείς, αναφέρει, με αφορμή τα πρώτα στοιχεία πανελλαδικά για τη νέα χρονιά, είναι: συρρίκνωση του θεσμού, αποδόμηση του δημόσιου και παιδαγωγικού του χαρακτήρα και μείωση της ποιότητας παροχών προς το παιδί και την οικογένεια».

Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε ότι «το 84% των τμημάτων των παιδικών σταθμών είναι υπεράριθμα, ενώ το 68% των σταθμών πανελλαδικά έχει ελλείψεις σε παιδαγωγικό και βοηθητικό προσωπικό».

Μπορεί, σύμφωνα με τον πρότυπο κανονισμό του υπουργείου Εσωτερικών που διέπει τη λειτουργία όλων των παιδικών σταθμών, η αναλογία στα βρεφικά τμήματα (από 6 μηνών έως δυόμισι χρόνων) να είναι δύο παιδαγωγοί και μία βοηθός για 12 παιδιά και στα προνηπιακά (από δυόμισι χρόνων έως πέντε) δύο παιδαγωγοί για περίπου 25 παιδιά, «αυτό όμως πανελλαδικά δεν ισχύει παρά ως εξαίρεση σε κάποιους δήμους» λέει η κ. Καλαϊτζή. Υπάρχουν βρεφικά τμήματα, προσθέτει, που λειτουργούν με 18 παιδιά και… μιάμιση παιδαγωγό (μία παιδαγωγό δηλαδή και μία βοηθό η οποία είναι ταυτόχρονα και σε άλλο τμήμα) και προνηπιακά με 45 ή και 50 παιδιά και μία παιδαγωγό.

Τονίζει ότι ο ρόλος του παιδικού σταθμού στη χώρα μας, στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα όπως διαμορφώνεται, είναι εξαιρετικά σημαντικός. «Αποτελεί, λέει, το συνδετικό ιστό της τοπικής κοινωνίας. Σήμερα, που οι γονείς μαστίζονται από την οικονομική κρίση, δουλεύουν με ελαστικές μορφές εργασίας, κάποιοι απ’ αυτούς είναι άνεργοι ή αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, είναι ένας χώρος που μπορεί να συμβάλει στην ψυχική ισορροπία των παιδιών».

Δήμος Αθηναίων

Στα χαρτιά είναι 87, στην πραγματικότητα γύρω στους 80 οι παιδικοί σταθμοί του Δήμου Αθηναίων, που ανήκουν στην αρμοδιότητα του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών. Φέτος σ’ αυτούς εγγράφονται, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, 5.353 παιδιά, ενώ εκτός μένουν 1.565, των οποίων οι γονείς έκαναν μεν αίτηση αλλά… ατύχησαν. Οι 945 πληρούσαν μεν τις προϋποθέσεις για να εισαχθούν, αλλά δεν υπήρχαν θέσεις, έτσι κατατάσσονται στους «επιλαχόντες», ενώ απορρίφθηκαν οι αιτήσεις για 620. Το γιατί, σηκώνει κουβέντα: Ελλιπή δικαιολογητικά απ’ τη μία αλλά και ένας εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας που θέτει ουκ ολίγους περιορισμούς. Ένα παράδειγμα αρκεί: απαραίτητη προϋπόθεση για να φιλοξενηθεί ένα παιδί σε σταθμό είναι οι γονείς του να εργάζονται και οι δύο. Η αίτηση απορρίπτεται όταν η μητέρα δηλώνει οικιακά ή (εντελώς παράλογο αυτό) όταν και οι δύο γονείς είναι άνεργοι, χωρίς να διαθέτουν όμως κάρτα ανεργίας. Κι αυτό σε δύσκολους καιρούς, που η ανεργία απογειώνεται και τη στιγμή που, όπως έχει λεχθεί, για αρκετά παιδιά το φαγητό που τρώνε στο σταθμό είναι και το μοναδικό στη διάρκεια της ημέρας.

«Κάποιοι αναγκάζονται να πάρουν ακόμη και εικονικά διαζύγιο για να φαίνεται ότι είναι μονογονεϊκή η οικογένεια και να μπει το παιδί πιο εύκολα» αναφέρει η Μαρία Κανελλοπούλου, δημοτική σύμβουλος με την «Ανοιχτή Πόλη» και μέλος στο Δ.Σ. του Βρεφοκομείου Αθηνών. Η ίδια φέτος ήταν μέλος της επιτροπής επιλογής αιτήσεων στο 6ο διαμέρισμα (Αγ. Παντελεήμονας, Κυψέλη) και διηγείται το πώς βίωσε εκείνη την ημέρα: «Πήγα στις 9 το πρωί και έφυγα στις 10.30 το βράδυ με έναν έρπη μέχρι το μάγουλο από την αγωνία να πετύχω ένα παζλ δικαιοσύνης. Πράγμα που είναι ανέφικτο με τον ισχύοντα κανονισμό. Ούτε ο κανονισμός θα χρειαζόταν ούτε τίποτα, αν οι σταθμοί ήταν τόσοι όσες και οι ανάγκες». Δεν είναι δυνατόν, προσθέτει, να έχουν δεσμευτεί χώροι από χρόνια για την ανέγερση παιδικών σταθμών και να μην έχει προχωρήσει αυτό.

Αναφερόμενη στο γεγονός του κλεισίματος τεσσάρων παιδικών σταθμών στο Δήμο Αθηναίων θα πει ότι οι λόγοι καταλληλότητας των κτηρίων που προέβαλε η διοίκηση του Βρεφοκομείου είναι προσχηματικοί. Το γεγονός δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις μνημονιακές πολιτικές, για να μειωθεί δηλαδή το κόστος και να «γλιτώσουμε» υπαλλήλους.

«Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τα κτήρια, αυτό μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Υπάρχει δυνατότητα και μίσθωσης και αγοράς. Το Βρεφοκομείο έχει κάποια κληροδοτήματα για παιδικούς σταθμούς. Το πρόβλημα έχει να κάνει με το ανθρώπινο δυναμικό», σημειώνει η πρόεδρος του Βρεφοκομείου Αθηνών Μαρία Ηλιοπούλου.

Τις προάλλες στο δημοτικό συμβούλιο πήραμε απόφαση, προσθέτει, να πάμε στον υπουργό για το ζήτημα των συμβασιούχων, οι οποίοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και έχουν ενσωματωθεί στη λειτουργία των παιδικών σταθμών, αλλά και για τους επιτυχόντες στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ -έγινε πριν από τρία χρόνια- για την πρόσληψη περίπου 300 ατόμων στους παιδικούς σταθμούς και στο Δημοτικό Βρεφοκομείο.

Σημειώνει ότι έχει αρχίσει ήδη η διαβούλευση για τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας των παιδικών σταθμών ώστε μέχρι τον Οκτώβριο να έχει αλλάξει. «Η επιθυμία η δική μου, λέει, είναι να υπάρχει μεν μια μοριοδότηση για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, αλλά να μην αποκλείονται και οι υπόλοιποι. Δεν μπορούμε για παράδειγμα να αγνοήσουμε τα 620 παιδιά των οποίων απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους φέτος. Στόχος μας είναι όλα τα παιδιά να έχουν δικαίωμα προσχολικής αγωγής».

Αυτή τη στιγμή χρειάζονται για να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων 580 άτομα παιδαγωγικό προσωπικό. Απασχολούνται 568, εκ των οποίων οι 181 με συμβάσεις έργου. Στην εισήγησή της στο δημοτικό συμβούλιο η κ. Ηλιοπούλου αναφέρθηκε στο δύσκολο χειμώνα, «με το φάσμα της απόφασης των δικαστηρίων για τις υποθέσεις των συμβασιούχων τον Δεκέμβρη να απειλεί με πραγματικό κλείσιμο πολλούς παιδικούς σταθμούς αν δεν προσληφθεί ούτε το προσωπικό του ΑΣΕΠ».

«Το ζήτημα δεν είναι αν κλείνουν κάποιοι παιδικοί σταθμοί, αλλά πώς λειτουργούν οι υφιστάμενοι. Το προσωπικό που μεταφέρεται από τους σταθμούς που κλείνουν σε άλλους δεν φτάνει για να καλύψει τα κενά που υπάρχουν. Το ζήτημα που πρέπει να βάζουν οι γονείς είναι αν καλύπτεται η ασφάλεια των παιδιών τους στους ήδη λειτουργούντες», σημειώνει ο Σπύρος Πολυζώης, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων και του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών. Το «νούμερο ένα» πρόβλημα είναι η υποστελέχωση. Αν τον Δεκέμβριο που θα γίνει η εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων κάτι δεν πάει καλά, θα κλείσουν καμιά σαρανταριά σταθμοί, λέει και προσθέτει ότι στις 30 Σεπτεμβρίου λήγουν οι συμβάσεις ακόμη 35 ατόμων. Μιλάει για συμπτύξεις τμημάτων που γίνονται, για το ωράριο εργασίας που ανέβηκε από τις 6 ώρες στις 8, χωρίς διάλειμμα, για τις εξαντλητικές συνθήκες και τονίζει ότι αν η πολιτεία θέλει να λειτουργήσουν οι παιδικοί σταθμοί του Δήμου Αθηναίων, θα πρέπει να κάνει μια εξαίρεση για να προσληφθούν οι επιτυχόντες του ΑΣΕΠ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα φύγουν οι συμβασιούχοι. Άνθρωποι που εργάζονται οκτώ και εννιά χρόνια με συμβάσεις έργου, που έχουν εμπλακεί από πέρσι σ’ ένα δικαστικό αγώνα, όπως μας λέει η Ζωγραφιά Γκενόγλου από την επιτροπή συμβασιούχων, και που σήμερα δουλεύουν στους παιδικούς σταθμούς με προσωρινές διαταγές.

Δήμος Αμαρουσίου

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Ταιριάζει στην περίπτωση του Δήμου Αμαρουσίου. Η καινούργια χρονιά για τους παιδικούς σταθμούς στο Μαρούσι θα ξεκινήσει με μειωμένο το προσωπικό κατά 35% σε σχέση με πέρσι. Όπως μας είπε ο Νίκος Κάββαλος, υπεύθυνους για τους παιδικούς σταθμούς στο δήμο, το υπουργείο δεν επέτρεψε να ανανεωθούν οι συμβάσεις (ορισμένου χρόνου) εργαζομένων. Παρ’ όλ’ αυτά ο αριθμός των παιδιών που θα φιλοξενηθούν στους 12 παιδικούς σταθμούς θα κυμανθεί στα ίδια επίπεδα. Περίπου 1.000 παιδιά. Πώς έγινε αυτό; Ο δήμος αποφάσισε να μειώσει τα βρεφικά τμήματα, στα οποία απαιτείται πολύ περισσότερο προσωπικό και να πάρει περισσότερα νήπια.

Δήμος Βύρωνα

Μέχρι το 2009 ο Δήμος Βύρωνα ήταν σε θέση να ικανοποιήσει όλες τις αιτήσεις που υποβάλλονταν. Φέτος στους 9 παιδικούς σταθμούς θα φιλοξενηθούν γύρω στα 530 παιδάκια, ενώ θα μείνουν εκτός, απ’ ό,τι φαίνεται, κάπου 260. «Η ζήτηση είναι μεγάλη λόγω κρίσης αλλά και οι ελλείψεις σε προσωπικό. Έχουμε στείλει ήδη έγγραφο στο υπουργείο για να πάρουμε 9 άτομα με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου. Μας έδωσαν έγκριση για τους τέσσερις. Προχθές στείλαμε καινούργιο χαρτί με το οποίο ζητάμε ακόμη πέντε. Αν πάρουμε το προσωπικό θα μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε άλλα 40 παιδιά. Αν όχι, θα πρέπει να τα κόψουμε. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αποχωρήσει με σύνταξη 11 άτομα, ενώ τώρα λήγουν και οι συμβάσεις κάποιων παιδαγωγών», λέει ο Φίλιππος Καρατζάς, πρόεδρος του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου Δημοτικοί Παιδικοί Σταθμοί Βύρωνα.

Δήμος Περιστερίου

Η Ξένη Κορόγιαννη, πρόεδρος του Οργανισμού Προσχολικής Αγωγή, Αθλητισμού και Πρόνοιας του Δήμου Περιστερίου, σημειώνει ότι φέτος θα φιλοξενηθούν στους 20 παιδικούς σταθμούς του δήμου λιγότερα παιδιά σε σχέση με πέρσι εξαιτίας των ελλείψεων σε προσωπικό και για λόγους ασφαλείας. Ακριβή αριθμό δεν μας έδωσε, καθώς τα αποτελέσματα δεν έχουν ακόμη βγει. Πέρσι είχαν φιλοξενηθεί περίπου 1.300 παιδιά. Οι καινούργιες αιτήσεις φέτος, χωρίς δηλαδή τις επανεγγραφές, φτάνουν τις 753. Ο Οργανισμός έχει στείλει από καιρό έγγραφο στο υπουργείο Εσωτερικών ζητώντας έγκριση για να προσλάβει 45 άτομα με συμβάσεις ορισμένου χρόνου (εντεκάμηνες). Η έγκριση δόθηκε για 23. Έχει ζητήσει επίσης άλλα 30 άτομα όλων των ειδικοτήτων για να καλύψουν ανάγκες με συμβάσεις έργου. Εκτός από μία που εγκρίθηκε, δεν υπάρχει απάντηση για τις άλλες, ενώ εκκρεμούν και δύο διαγωνισμοί μέσω ΑΣΕΠ για 18 άτομα μόνιμο προσωπικό.

Ενδεικτικά, οι περιοχές ανά δημοτικά διαμερίσματα είναι οι εξής: 1ο διαμέρισμα: Πειραιώς, Κολωνάκι, Πλάκα, Εξάρχεια, Αγ. Παύλος, πλ. Βάθης. 2ο διαμέρισμα: Νέος Κόσμος, Παγκράτι. 3ο διαμέρισμα: Βοτανικός, Πετράλωνα. 4ο διαμέρισμα: Ακαδημία Πλάτωνος, Σεπόλια, Κολωνός, Κάτω Πατήσια (προς Θυμαράκια). 5ο διαμέρισμα: ένα κομμάτι των Κάτω Πατησίων (πάνω από την Αχαρνών), Ριζούπολη, Άνω Πατήσια, Προμπονάς. 6ο διαμέρισμα: Κυψέλη, Αχαρνών. 7ο διαμέρισμα: Αμπελόκηποι, Γκύζη, Ελληνορώσων.

(Αναδημοσίευση από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

–

Γράφει ο Μιχάλης Τασούλας – Πρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Ηλιούπολης

Σήμερα, από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση μέχρι και το πανεπιστήμιο, συντελείται η συντηρητικότερη μεταρρύθμιση στην παιδεία που έχει γίνει ποτέ.

Με βάση κάποια οικονομοτεχνική μελέτη τα 1900 Δημοτικά Σχολεία μετατρέπονται σε 900. Τα παιδιά μοιράζονται σε εικοσιπεντάδες σχηματίζοντας τα νέα τμήματα και τις τάξεις, προβάλλοντας μάλιστα δήθεν παιδαγωγικό χαρακτήρα σ’ αυτές τις αλλαγές.

Εμείς οι γονείς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το παιδί για να μάθει πρέπει το σχολείο του, το σχολείο της γειτονιάς, να του είναι ένα περιβάλλον οικείο, μαζί με τον δάσκαλό του,  που θα βρίσκεται πάντοτε δίπλα, που θα τον ξέρουμε και θα μας ξέρει. Που το παιδί θα τον θεωρεί δικό του άνθρωπο μαζί με τους 12, 13 ή 15 το πολύ συμμαθητές του. Πολύ περισσότερο σήμερα που πολλά παιδιά, επειδή προέρχονται από διάφορες χώρες, έχουν αρκετές μαθησιακές δυσκολίες και τα προβλήματα της στοιχειώδους εκπαίδευσης γιγαντώνονται. Στην περιοχή μας, την Ηλιούπολη υπολογίζουμε ότι απομακρύνονται 20-25 δάσκαλοι. Με το νέο μοντέλο μάθησης ουσιαστικά μετατρέπεται το Δημοτικό Σχολείο σε ένα μικρό Γυμνάσιο. Τα παιδιά πλέον δεν θα μπορούν να θυμούνται τον δάσκαλό τους -ποιος άραγε από μας δεν θυμάται τον δάσκαλο που είχε στο σχολείο- γιατί μέσα στην τάξη θα μπαίνουν 5-6 διαφορετικοί εκπαιδευτικοί: άλλος για την φιλαναγνωσία, άλλος για τα αγγλικά κλπ.

Η φιλοσοφία του σχεδίου «Καλλικράτης» φέρνει στη ζωή το σχολείο της αγοράς. Ο Δήμος -υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση των σχολείων- ευρισκόμενος σε δεινότατη οικονομική θέση ισχυρίζεται ότι δεν έχει τη δύναμη να εξασφαλίσει την υλικοτεχνική υποδομή και επομένως -όπως του δίνει αυτό το δικαίωμα ο «Καλλικράτης»- θα προσανατολίσει το κάθε σχολείο να στραφεί στην ανεύρεση «χορηγών» μέσα από την τοπική αγορά, συνδέοντας την όποια «χορηγία» με το αυτονόητο κέρδος του χρηματοδότη. Οι Διευθυντές των σχολείων γίνονται «μάνατζερς» και υποχρεούνται μαζί με τους συλλόγους γονέων να ψάξουν στην τοπική αγορά να βρουν πόρους για να μπορεί να συντηρείται το σχολείο. Ένα σχολείο που βρίσκεται σε κεντρικότερο σημείο, σε κάποια πλατεία, θα μπορεί να είναι ευκολότερα προσβάσιμο σε χορηγούς που θα το εκμεταλλευτούν διαφημιστικά, απ’ ότι ένα άλλο που είναι απομακρυσμένο στο βουνό ή στη άκρη της πόλης. Οδηγούμαστε έτσι σε οικονομικό μαρασμό σε ένα τόσο ευαίσθητο τομέα που είναι η δημόσια παιδεία.

Οι συγχωνεύσεις των σχολείων προχωρούν και παραπέρα μέχρι το Λύκειο. Το νέο Λύκειο γίνεται η χαρά του φροντιστηρίου. Αν μέχρι σήμερα εμείς οι γονείς πιστεύαμε ότι το παιδί μας στο Λύκειο χρειάζεται δύο χρόνια φροντιστήριο, τώρα θα χρειαστεί τέσσερα και είναι αμφίβολο εάν τελικά τα καταφέρει.

Ο οικονομικός μαρασμός των σχολείων ξεκινάει από το Δημοτικό. Στην πόλη μας, την Ηλιούπολη πριν από λίγο καιρό κήρυξαν απεργία μιας εβδομάδας οι καθαρίστριες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει κίνδυνος υγείας για τα παιδιά μας. Οι καθαρίστριες δουλεύουν από τον Σεπτέμβριο για τετρακόσια ευρώ απλήρωτες, χωρίς να έχουν υπογράψει ούτε σύμβαση εργασίας. Ο Δήμαρχος σηκώνει τα χέρια ψηλά και η κεντρική διοίκηση τις εμπαίζει με υποσχέσεις.

Υπάρχει ακόμα μια πλευρά που θίγεται πολύ σοβαρά από το καινούργιο σύστημα των συγχωνεύσεων: είναι οι μορφές εργασίας των δασκάλων που γίνονται ελαστικότερες. Ο δάσκαλος γίνεται μεταφερόμενος, γίνεται «ντελιβεράς». Πηγαίνει από το ένα σχολείο στο άλλο.  Από το Γυμνάσιο στο Δημοτικό και αντίστροφα, προκειμένου να συμπληρωθούν οι ώρες. Υπάρχουν γυμναστές, πληροφορικάριοι κλπ που πηγαίνουν από Γυμνάσιο σε Δημοτικό για να συμπληρώσουν τις ώρες. Όλα αυτά συνθέτουν μια πραγματικότητα ζοφερή.

Οι συγχωνεύσεις των σχολείων που προτάθηκαν για παράδειγμα στην πόλη μας, την Ηλιούπολη, δεν παίρνουν υπόψη τους τις πραγματικές ανάγκες μιας πόλης εκατόν πενήντα χιλιάδων κατοίκων. Συγχωνεύουν 8 σχολεία που συστεγάζονται και τα κάνουν 4. Τα σχολεία αυτά δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που βάζει το ίδιο το Υπουργείο για την συγχώνευση. Η εγκύκλιος για παράδειγμα αναφέρει ότι το καινούργιο σχολείο θα είναι δωδεκαθέσιο. Ωστόσο τα σχολεία που συγχωνεύονται έχουν 15 τμήματα. Φυσικά την σχολική χρονιά που έρχεται τα τμήματα θα συγχωνευτούν παραπέρα και θα μετατραπούν σε 25-μελή. Ο νέος νόμος λέει ότι το καινούργιο σχολείο πρέπει να έχει αίθουσα εκδηλώσεων, βιβλιοθήκη, αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών κλπ. Βάζει κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ωστόσο κανένα από τα σχολεία που συγχωνεύονται δεν τις τηρεί.

Σε πιλοτικά σχολεία που εφαρμόζεται τώρα το πρόγραμμα των συγχωνεύσεων, εάν ρωτήσει κανείς τους γονείς, θα του πουν ότι έχουν τρελαθεί. Τα παιδιά της πρώτης και δευτέρας δημοτικού, για παράδειγμα, κάνουν μάθημα μέχρι τις 2 το μεσημέρι κι αυτό γιατί ο δάσκαλος που τους κάνει μουσική είναι ωρομίσθιος και έρχεται τις δύο πρώτες ώρες, ενώ για τα μαθηματικά πρέπει να περιμένουν την πέμπτη και την έκτη ώρα. Οι γονείς ισχυρίζονται ότι τα παιδιά γυρίζουν στο σπίτι σαν κοτόπουλα. Κοιμούνται όρθια το μεσημέρι και δεν μπορούν να συλλάβουν τίποτε. Στο 4ο και το 6ο Γυμνάσιο τα παιδιά προαυλίζονται στον ίδιο χώρο με το Λύκειο, σε συνολικό αριθμό 700 παιδιών. Υπάρχει ήδη το αδιαχώρητο. Με την συγχώνευση δεν εξοικονομείται τίποτε άλλο πέρα από έναν αριθμό δασκάλων και καθηγητών. Αυτό είναι το μόνο «κέρδος» που φέρνει η συγχώνευση. Υπάρχουν επίσης και περιπτώσεις όπου τα συγχωνευόμενα σχολεία δεν είναι καν συστεγαζόμενα. Δεν γνωρίζουμε πώς θα είναι δυνατή η συγχώνευσή τους όταν ούτε στις εγκαταστάσεις του ενός, ούτε στις εγκαταστάσεις του άλλου δεν χωράει το νέο σύνολο των μαθητών που προκύπτει. Αδιανόητα πράγματα.

Μια πολιτεία που θέλει να λέγεται στοιχειωδώς υπεύθυνη πρέπει να έχει σχέδιο για το πώς θα βοηθήσει τα σχολεία να γίνουν λειτουργικά, πώς θα βοηθήσει τα παιδιά να μαθαίνουν πραγματικά αυτά που πρέπει να μάθουν. Αντίθετα η πολιτεία, με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα ισχυρίζεται ότι υποχρεώνοντας τα παιδιά να ξεκινάνε τα αγγλικά από την πρώτη δημοτικού, θα τα κάνει τάχα να αποκτήσουν την πιστοποίηση της επάρκειας της αγγλικής γλώσσας στην τρίτη γυμνασίου. Ο καθένας από εμάς τους γονείς ψάχνοντας στη γειτονιά του προκειμένου να βρει ξενόγλωσσο φροντιστήριο για το παιδί του ρωτάει: «πόσα παιδιά έχετε στο κάθε τμήμα σας;» και όταν του απαντούν «οκτώ», λέει ότι «είναι πολλά». Την ίδια στιγμή το Υπουργείο ισχυρίζεται ότι τα παιδιά μέσα από τα 25-μελή τμήματα θα μπορούν να αποκτήσουν την επάρκεια στην αγγλική γλώσσα. Αστεία πράγματα! Φτηνές δικαιολογίες, προκειμένου να περάσουμε αποκλειστικά και μόνο το τεστ που μας βάζει για δικούς της λόγους η «Τρόικα», ξεμπερδεύοντας με ο,τι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, την στήριξη της παιδείας και της υγείας.

Αυτή την στιγμή όλοι οι φορείς της εκπαίδευσης, οι δάσκαλοι -αν και βρίσκονται σε μειονεκτική, εξαρτώμενη σχέση ως υπάλληλοι- , αλλά κατά κύριο λόγο οι γονείς πρέπει να αντιδράσουν αποφασιστικά για να ματαιώσουν όλο αυτό που πάει να γίνει και που θα είναι καταστροφικό για τη μόρφωση των παιδιών μας, για το ίδιο τους το μέλλον.

Στοιχεία σοκ από έρευνες της ΕΝΑΚ, διαπιστώνεται ότι τα Ελληνόπουλα, αλλά και οι ενήλικες δεν γνωρίζουν να κολυμπούν. Δεν υπάρχουν ναυαγοσώστες να στελεχώσουν τις θέσεις»Ο παιδικός πνιγμός είναι σιωπηλός». Η φράση αυτή πρέπει να ειπωθεί δυνατά. Τόσο δυνατά, που να ακουστεί παντού, για να μην εφησυχάζουν οι γονείς, όταν βρίσκονται σε παραλίες ή πισίνες με τα παιδιά τους. Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να χαθεί η ζωή ενός παιδιού στο νερό. Όπως εξηγούν οι ειδικοί, τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν ότι πνίγονται και δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν. Συνήθως παρακολουθούν το φαινόμενο, ενώ το βιώνουν.

«Η χώρα μας είναι πρώτη στην Ευρώπη και δεύτερη παγκοσμίως σε θανάτους από πνιγμούς, αναλογικά με τον πληθυσμό της. Κάθε χρόνο χάνονται περίπου 400 άτομα από πνιγμούς», αναφέρει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο διευθυντής της Ελληνικής Ναυαγοσωστικής Ακαδημίας, ΕΝΑΚ, Νίκος Γιοβανίδης.

«Δεν θέλουμε να τρομοκρατήσουμε τον κόσμο, αλλά κάποια στιγμή σε αυτή τη χώρα, που έχει 700-800 πολυσύχναστες παραλίες, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε τεράστια ευθύνη και ότι οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονται σε άγνοια», επισημαίνει.

«Στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν λαμβάνονται τα απλά μεν, πολύ βασικά δε, προληπτικά μέτρα: Συνεχής επιτήρηση των παιδιών και να είναι νηστικά τουλάχιστον 3 ώρες πριν από το μπάνιο», προσθέτει.

Με τα παιδιά δεν πρέπει να αισθάνεται ποτέ κάποιος σίγουρος, σύμφωνα με τον διευθυντή της ΕΝΑΚ. Όχι μόνο επειδή ο πνιγμός τους είναι σιωπηλός, αλλά επειδή λειτουργούν πολλές φορές παρορμητικά στη θάλασσα ή στην πισίνα και μπορεί να παρασυρθούν και να χτυπήσουν. Ειδικά στις ηλικίες από 10 έως 15 ετών -και περισσότερο στα αγόρια- συμβαίνουν πολλά ατυχήματα, που οδηγούν σε πνιγμούς.

Ένα ακόμη βασικό στοιχείο είναι, ότι οι άνθρωποι πρέπει να τηρούν με ευλάβεια το όριο των τριών ωρών χωρίς φαγητό, πριν από το μπάνιο. Αν κάποιος έχει φάει, μπορεί να πνιγεί είτε από παλινδρόμηση είτε από ανακοπή καρδιάς. «Ακόμη και μια πολύ μικρή ποσότητα μπορεί να αποβεί μοιραία. Σπάνιο μεν, αλλά έχει συμβεί», τονίζει ο κ. Γιοβανίδης.

Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μπάνιο

Σύμφωνα με στοιχεία από έρευνες της ΕΝΑΚ, διαπιστώνεται ότι τα Ελληνόπουλα, αλλά και οι ενήλικες δεν γνωρίζουν να κολυμπούν. «Επειδή στην Ελλάδα οι παραλίες μας είναι βατές και ενδείκνυνται για μπάνιο, νομίζουμε όλοι ότι η θάλασσα είναι ‘πλατσούρισμα’ και δεν αντιμετωπίζουμε σοβαρά κάποια πράγματα», επισημαίνει ο κ. Γιοβανίδης.

«Η θάλασσα έχει θάνατο. Το λέω εγώ, που είδα στα χέρια μου να πεθαίνουν άνθρωποι κάθε ηλικίας», συμπληρώνει.

«Τα Ελληνόπουλα, δυστυχώς, δεν γνωρίζουν μπάνιο. Καλό είναι, όμως, από την ηλικία των τριών ετών να φροντίζουν οι γονείς τους, ώστε να δέχονται την απαραίτητη εκπαίδευση από ειδικούς», τονίζει.

Σύμφωνα με τη γιατρό Αντωνία Μουτάφη, συνεργάτιδα του Κέντρου Έρευνας και Πρόληψης των Ατυχημάτων σε Παιδιά και Νέους (ΚΕΠΠΑ), το 2009 στην Ελλάδα καταγράφτηκαν 386 πνιγμοί, εκ των οποίων οι 259 αφορούσαν αγόρια, ενώ μόνο 127 κορίτσια. Τα στοιχεία αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

«Σε βάθος 10ετίας πάντοτε οι πνιγμοί των αγοριών ήταν περισσότεροι (σχεδόν διπλάσιοι) από αυτούς των κοριτσιών. Αυτό ισχύει και για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης», σημειώνει και διευκρινίζει: «Πιθανώς αυτό να οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία των αγοριών, που είναι από τη φύση τους πιο παρορμητικά και τολμηρά».

«Οι ηλικίες σε μεγαλύτερο κίνδυνο, πάντως, είναι τα νήπια (1-5 ετών) και οι υπερήλικες (άνω των 65 ετών), στους οποίους συντρέχουν λόγοι υγείας, που προκαλούν τους πνιγμούς (π.χ. καρδιακή ανακοπή)», αναφέρει.

«Ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει μείωση των πνιγμών, στην Ελλάδα υπήρχε μια μικρή αύξηση από το 2006 από 1,71/100000 πληθυσμού σε 2,52/100000 πληθυσμού. Ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 1,21/100000 πληθυσμού» επισημαίνει.

Έλλειψη σε ναυαγοσώστες

Την ώρα που στη χώρα μας, κάθε καλοκαίρι, η δεύτερη αιτία θανάτου από ατυχήματα είναι οι πνιγμοί, μετά τα τροχαία, δεν υπάρχουν άνθρωποι να στελεχώσουν τις θέσεις των ναυαγοσωστών.

Παρά το γεγονός ότι είναι μια εποχική εργασία που αμείβεται καλά, φαίνεται πως δεν υπάρχει ανταπόκριση.

«Βάσει του νόμου, κάθε δήμος πρέπει να προσλαμβάνει ναυαγοσώστες από την 1η Ιουνίου έως την 31η Αυγούστου. Δυστυχώς, όμως, σήμερα δεν καλύπτονται οι ανάγκες μας ούτε κατά 50%, γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι να στελεχώσουν τις θέσεις», υπογραμμίζει ο διευθυντής της ΕΝΑΚ.

«Σε μια περίοδο που η χώρα μαστίζεται από την ανεργία, ούτε για την Αττική δεν βρίσκουμε ναυαγοσώστες. Δεν αναφέρομαι σε απομακρυσμένα μέρη, μιλάω για την Αττική», τονίζει.

«Θέλω να πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει γιατί πολλοί δεν το γνωρίζουν και όχι γιατί αδιαφορούν. Παρόλα αυτά, δεν είναι μια απλή δουλειά. Είναι περισσότερο λειτούργημα. Αυτός που θα το κάνει πρέπει να έχει όρεξη και να είναι υπεύθυνος, να έχει την αίσθηση του καθήκοντος. Δεν μπορείς να το κάνεις μόνο για τα χρήματα», διευκρινίζει.

Για να γίνει κάποιος ναυαγοσώστης πρέπει να είναι από 18 έως 45 ετών για τη θάλασσα και έως 65 για την πισίνα. Εκπαιδεύεται για δύο εβδομάδες, προκειμένου να πάρει το πτυχίο του επαγγελματία ναυαγοσώστη. Στη συνέχεια, πρέπει να βγάλει δίπλωμα για ταχύπλοο σκάφος και να δώσει εξετάσεις στο λιμεναρχείο. Όλη αυτή η διαδικασία στοιχίζει περίπου 800 ευρώ. Η αμοιβή του ναυαγοσώστη κυμαίνεται από 1000 έως 2000 ευρώ το μήνα, για 7ωρο ωράριο, ενώ του εξασφαλίζουν και τη διαμονή.

Σύμφωνα με το διευθυντή της ΕΝΑΚ, σε κάθε πισίνα θα πρέπει να υπάρχει, όπως ορίζει ο νόμος, επόπτης ασφαλείας, δηλαδή επαγγελματίας ναυαγοσώστης. Καθένας έχει το δικαίωμα αυτό, να το ζητεί και να το διεκδικεί.

–