paidevo.gr | parents

Πρώτη φορά Ελβετοί επιστήμονες δημιούργησαν μια μικροσκοπική ηλεκτρονική συσκευή – μικροβιολογικό εργαστήριο, που εμφυτεύεται κάτω από το δέρμα, παραμένοντας εκεί για μήνες.

Η συσκευή κάνει αναλύσεις τους αίματος, τις οποίες αυτομάτως στέλνει ασύρματα, αρχικά στο κινητό τηλέφωνο και μετά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του γιατρού ή του ασθενούς.

Η πειραματική συσκευή ιατρικής νανοτεχνολογίας αποτελεί προϊόν διεπιστημονικής συνεργασίας ειδικών στην πληροφορική και στα ηλεκτρονικά, γιατρών και βιολόγων. Αναμένεται να είναι έτοιμη για εμπορική χρήση στους ασθενείς σε περίπου τέσσερα χρόνια και θα βοηθήσει ιδιαίτερα όσους έχουν υψηλή χοληστερόλη ή σάκχαρο, καθώς θα μπορούν να τα παρακολουθούν σε τακτική βάση, χωρίς να χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να πηγαίνουν για αιμοληψία σε κάποιο εργαστήριο.

Ανάλογη ωφέλεια θα υπάρξει και στη θεραπεία του καρκίνου, καθώς οι ογκολόγοι θα μπορούν να παρακολουθούν τις επιπτώσεις της χημειοθεραπείας στους ασθενείς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Τζιοβάνι ντε Μικέλι της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάνης (EPFL), που έκαναν τη σχετική παρουσίαση στο ευρωπαϊκό συνέδριο ηλεκτρονικών «DATE 13», σύμφωνα με το BBC, έχουν μέχρι στιγμής δοκιμάσει την εφεύρεσή τους στο εργαστήριο και σε ζώα. Όπως ανέφεραν, η συσκευή μπορεί με αξιοπιστία να μετρήσει το επίπεδο της χοληστερόλης και του σακχάρου στο αίμα, καθώς και έως τριών ακόμα δεικτών.

Στο μέλλον, οι ερευνητές σχεδιάζουν να δοκιμάσουν το υποδόριο μίνι ηλεκτρονικό εργαστήριό τους σε ασθενείς σε μονάδες εντατικής θεραπείας, οι οποίοι χρειάζονται συχνές εξετάσεις αίματος.

Η ασύρματη συσκευή, έχει μήκος μόλις 14 χιλιοστών και πλάτος δύο χιλιοστών. Περιέχει πέντε αισθητήρες καλυμμένους ο καθένας με κάποιο ένζυμο (για την ανίχνευση πέντε διαφορετικών πρωτεϊνών και άλλων χημικών ουσιών στο αίμα) και ένα ραδιοπομπό, που επιτρέπει τη μετάδοση των αποτελεσμάτων των τεστ αίματος μέσω της τεχνολογίας Bluetooth (τα ραδιοκύματα εκπέμπονται σε ασφαλή συχνότητα).

Μια συνδεδεμένη μπαταρία – τσιρότο πάνω από το δέρμα τροφοδοτεί το «εργαστήριο» με ηλεκτρικό ρεύμα (ένα δέκατο του βατ). Η συσκευή μπορεί να εισαχθεί στον ενδιάμεσο ιστό κάτω από το δέρμα της κοιλιάς ή των χεριών μέσω μιας βελόνας και είναι δυνατό να μείνει εκεί για λίγους μήνες, προτού αντικατασταθεί ή απομακρυνθεί τελείως.

Και άλλες ερευνητικές ομάδες στον κόσμο δουλεύουν πάνω σε παρόμοιες εμφυτεύσιμες συσκευές, όμως η ελβετική ομάδα υποστηρίζει ότι η δική της εφεύρεση είναι μοναδική, επειδή μπορεί να μετρήσει ταυτόχρονα πολλούς διαφορετικούς βιοδείκτες στο αίμα. Ακόμα, η συσκευή τους θα μπορεί να στέλνει έγκαιρα προειδοποιητικά μηνύματα για την προβληματική πορεία κάποιου δείκτη στον οργανισμό, προτού καν εμφανιστούν τα πρώτα σχετικά συμπτώματα.

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Π. Δρακόπουλος)

Η μέθοδος «μια φωτογραφία την ημέρα» στην υπηρεσία της ευαισθητοποίησης σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία. Το συγκεκριμένο βίντεο μετράει σχεδόν 1,5 εκατομμύριο προβολές σε 4 ημέρες και είναι από εκείνα που αξίζει να δούμε και να διαδώσουμε!

Δείτε το video:

(πηγή: otherside.gr)

της Ψυχολόγου-Συστημικής Θεραπεύτριας Ντίνας Τσελεπή

Στις 29.1.2013 διοργανώθηκε στην Ιερισσό, με πρωτοβουλία των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, συζήτηση μαθητών του γυμνασίου και του λυκείου με τον Συνήγορο του Παιδιού με θέμα: «Προβληματιζόμαστε και συζητάμε για τα περιβαλλοντικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα του τόπου μας».

Οι μαθητές αναφέρουν : «‘Έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε στο σχολείο μας για όσα έχουν συμβεί στην περιοχή μας τους τελευταίους μήνες, με αφορμή τις ενέργειες και τις διαδηλώσεις για τα μεταλλεία χρυσού».

«Φοβόμαστε για τις εντάσεις που έχουν δημιουργηθεί ή μπορεί να δημιουργηθούν στο μέλλον, όμως δεν επιδιώκουμε την αντιπαλότητα αλλά την προσέγγιση».

Τα επεισόδια που συνέβησαν στις 7 Μαρτίου (ασύστολη αστυνομική βία, χρήση δακρυγόνων, ακόμη και στην αυλή του σχολείου, τηλεφωνικές κλήσεις από την αστυνομία σε  ανήλικους προκειμένου να παρουσιαστούν στο αστυνομικό τμήμα) αποτελούν τραυματικά γεγονότα με σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις στα παιδιά και τους εφήβους της συγκεκριμένης κοινότητας και όχι μόνο.

«Είναι δυνατόν να τρομοκρατούν τα παιδιά; Οι συμμαθητές μας της Α` Γυμνασίου δεν ξέρουν τι είναι τα δακρυγόνα και ξαφνικά βλέπουν ένα σχολείο ανάστατο και αστυνομικούς από έξω. Και μετά λένε ότι τα παιδιά των εργαζομένων της εταιρείας φοβούνται για τη ζωή τους, εμείς τι να πούμε;»

Όσοι από εμάς παρέχουμε συμβουλευτικές υπηρεσίες και στήριξη σε παιδιά και εφήβους που έρχονται αντιμέτωποι με γεγονότα απειλητικά για τη ζωή τους, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι βιώνουν έντονο στρες, φόβο, τρόμο και ένα αίσθημα αδυναμίας που τους κατακλύζει και συχνά υπερβαίνει τα διαθέσιμα αποθέματά τους.

Οι συνήθεις αντιδράσεις που εμφανίζονται στα παιδιά και τους εφήβους, όταν εκτίθενται σε τραυματικά γεγονότα, είναι να παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα με τον ύπνο. Βλέπουν εφιάλτες, φοβούνται το σκοτάδι και έχουν έντονη την αίσθηση της ευαλωτότητας. Πολύ συχνά παρουσιάζουν παλινδρόμηση σε προηγούμενα στάδια ανάπτυξης καθώς και αλλαγές στη συμπεριφορά, με επιθετικότητα ή νευρικότητα. Ταλαιπωρούνται από το φόβο επανάληψης των γεγονότων και ανησυχούν ιδιαίτερα για τα οικεία τους πρόσωπα. Υποφέρουν από συχνούς πονοκεφάλους και παρουσιάζουν σημαντικές δυσκολίες στη συγκέντρωση και μνήμη.

Το τραύμα που προκαλείται από ανθρώπινη παρέμβαση, και δεν οφείλεται π.χ. σε μία θεομηνία,  επηρεάζει- δηλητηριάζει μία διάσταση που είναι σημαντική για τον άνθρωπο: τη θεμελιώδη εμπιστοσύνη στο είδος, τη βασική εμπιστοσύνη σε άλλους ανθρώπους. Οι συνέπειες των τραυματικών εμπειριών μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα, αν μπορούν οι άνθρωποι να προσδώσουν ένα νόημα σε αυτό που τους συνέβη. Στις περιπτώσεις όμως που ασκείται βία, η νοηματοδότηση γίνεται πιο δύσκολη, ιδιαίτερα για τα παιδιά και τους εφήβους.

Οι αρνητικές ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις, μετά από καταστροφικά ή τραυματικά γεγονότα, εάν δεν αντιμετωπιστούν κατάλληλα, μπορεί να εξελιχθούν σε μετατραυματική διαταραχή του στρες και να επηρεάσουν την εξέλιξη των παιδιών και εφήβων.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, τα γεγονότα όλες αυτές τις ημέρες, μου δημιουργήθηκαν κάποια ερωτήματα:

-Ποια μέτρα έλαβε το υπουργείο για να προστατέψει μαθητές και εκπαιδευτικούς από έκθεση σε τραυματικά γεγονότα, όπως αυτά της 7ης Μαρτίου;

-Ποια ήταν η παρέμβαση του υπουργού Παιδείας, όταν ενημερώθηκε για την ασύστολη και επικίνδυνη χρήση δακρυγόνων στην περιοχή;

-Ποιες ήταν οι οδηγίες του υπουργείου Παιδείας, προκειμένου να εφαρμοστεί σχέδιο  διαχείρισης της κρίσης στη σχολική κοινότητα; Αλήθεια, υπάρχει σχεδιασμός διαχείρισης της κρίσης στις σχολικές κοινότητες, μετά από ένα τραυματικό ή καταστροφικό γεγονός;

-Ποιος είναι ο σχεδιασμός του υπουργείου σε σχέση με την υποστήριξη των μαθητών που έχουν βιώσει τραυματικές εμπειρίες; (Στην περιοχή κατέφθασε ιδιώτης ψυχολόγος, προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με δημοσιογραφικά δημοσιεύματα).

Σύμφωνα  με το σχεδιασμό του υπουργείου, στις 6 Μαρτίου καλούνταν όλα τα σχολεία Α’ βάθμιας και Β’ Βάθμιας εκπαίδευσης να αφιερώσουν χρόνο σε δράσεις – συζητήσεις – εκδηλώσεις κατά του σχολικού εκφοβισμού, με στόχο την ευαισθητοποίηση των σχολικών κοινοτήτων και την επαγρύπνηση όλων των μελών τους για την έγκαιρη παρέμβαση, ώστε να περιοριστούν οι δίαυλοι εκδήλωσης της βίας στη ζωή των ανηλίκων και να αποτραπούν οι αρνητικές της συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Πολύ φοβάμαι ότι το υπουργείο Παιδείας στις 7 Μαρτίου δεν είχε κανένα σχεδιασμό και καμία πρόληψη για την προστασία των μαθητών από τη βία και τον εκφοβισμό που υπέστησαν από την αστυνομία. Αντίθετα, επέτρεψε την έκθεση των μαθητών σε τραυματικές εμπειρίες με πιθανές σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική τους υγεία. Η σιωπή του υπουργού είναι συνενοχή. Πρέπει να είναι αίτημα όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας να αποδοθούν ευθύνες.  Δε μπορούμε να αδιαφορήσουμε!

Η Ντίνα Τσελεπή είναι Ψυχολόγος-Συστημική θεραπεύτρια, εργαζόμενη στο  A΄ ΚΕΔΔΥ Θεσσαλονίκης

Καθημερινά, το «Χαμόγελο του Παιδιού» γίνεται μάρτυρας ενός -κατά τους ειδικούς- ολοένα αυξανόμενου φαινομένου, των ανηλίκων που… επαιτούν στους δρόμους των πόλεων όλης της Ελλάδας.

Η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 δέχεται κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες κλήσεις για παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Από τις κλήσεις αυτές, οι 61.827 το 2012 αφορούσαν σε θέματα παιδιών, για τα οποία χρειάστηκε η παρέμβαση και περαιτέρω διαχείρισή τους από το «Χαμόγελο του Παιδιού». Οι αντίστοιχοι αριθμοί το 2011 ήταν 57.422 κλήσεις, το 2010 54.476 κλήσεις και το 2009 50.261 κλήσεις.

Οι καταγγελίες αφορούσαν, μεταξύ άλλων, τη σωματική κακοποίηση, την παραμέληση και εγκατάλειψη, σε οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, την εξώθηση σε επαιτεία, και κάθε είδους κακοποίηση.

«Εμφανίζεται διαρκώς μια αύξηση των περιστατικών για τα οποία χρειάζεται παρέμβαση από το «Χαμόγελο του Παιδιού»», εξηγεί η κοινωνική λειτουργός, Ιωάννα Λαγουμιντζή.

Από τις παραπάνω κλήσεις στάλθηκαν στις εισαγγελικές Αρχές, για περαιτέρω διερεύνηση το 2012 σοβαρές καταγγελίες για 29 παιδιά που εξωθούνται σε επαιτεία. Οι αντίστοιχες περιπτώσεις το 2011 ήταν 26 παιδιά, το 2010 27 παιδιά και το 2009 15 παιδιά.

Λίγες ωστόσο από τις περιπτώσεις αυτές επιλύονται τελικά.

Όπως καταγγέλλεται σχετικά, σε ανακοίνωση του «Χαμόγελου του Παιδιού», «τα περισσότερα παιδιά- θύματα βρίσκονται σε κίνηση και είναι δύσκολο να εντοπιστούν ή επίσης ανήκουν σε οργανωμένα κυκλώματα επαιτείας και οι «διακινητές» τους γρήγορα τα απομακρύνουν όταν το αντιληφθούν».

Ακόμη και όταν οι ενήλικες- προωθητές των παιδιών εντοπιστούν και συλληφθούν, συχνά απαλλάσσονται από τις κατηγορίες, «οι οποίες συνήθως αφορούν όχι στην έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο αλλά σε κάποιες περιπτώσεις στην παράνομη διαμονή τους στη χώρα όταν είναι αλλοδαποί και σε άλλες στην παράβαση του άρθρου 407 του ποινικού κώδικα περί επαιτείας», τονίζεται στην ίδια ανακοίνωση.

Όπως καταγγέλλει ο πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού», Κώστας Γιαννόπουλος, «ακόμα και στις περιπτώσεις όπου γίνεται ο εντοπισμός και η μεταφορά των παιδιών στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα, αυτά «παρκάρονται» για καιρό στα νοσοκομεία, γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλοι χώροι υποδοχής και φιλοξενίας τους».

Επίσης, είναι συχνές οι περιπτώσεις που οι χώρες προέλευσης των παιδιών σε επαιτεία δεν συνεργάζονται για την καταπολέμηση του φαινομένου.

«Σε μια περίπτωση τριών παιδιών που εντοπίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, ο πρόξενος της χώρας προέλευσής τους παρουσίαζε εν γνώσει του τον κηδεμόνα τους ως θείο, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν», θυμάται ο ίδιος.

Πριν από δύο χρόνια, το «Χαμόγελο του Παιδιού» προχώρησε στη δημιουργία του «Κέντρου Νοτιοανατολικής Ευρώπης για τα εξαφανισμένα και υπό εκμετάλλευση παιδιά». Το Κέντρο, έχει ως έδρα την Αθήνα και είναι στελεχωμένο με εξειδικευμένους επιστήμονες, νομικούς, κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

Σκοπός του Κέντρου είναι η πρόληψη των φαινομένων εξαφάνισης, απαγωγής, εκμετάλλευσης και παράνομης διακίνησης ανηλίκων, ο συντονισμός διακρατικών προσπαθειών για τον εντοπισμό ανηλίκων σε κίνδυνο και η παροχή στήριξης σε ανήλικους- θύματα και στις οικογένειές τους.

Προκειμένου να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την καλύτερη συνεργασία μεταξύ των χωρών προέλευσης και υποδοχής των παιδιών, το «Χαμόγελο του Παιδιού» κάνει ένα ακόμα βήμα και προχωρά στην υλοποίηση ευρωπαϊκού προγράμματος με τίτλο «VICTOR» («Victims of Child Trafficking- Our Responsibility»/ «Θύματα διακίνησης παιδιών- Η δική μας ευθύνη).

Το πρόγραμμα αναμένεται να διαρκέσει 21 μήνες και αφορά στη συνεργασία διεθνών οργανισμών, κρατικών αρχών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Σλοβενία, τη Σερβία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Από ελληνικής πλευράς συμμετέχουν, εκτός από το «Χαμόγελο του Παιδιού», τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.

«Στόχος του προγράμματος είναι η εκπαίδευση των επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με παιδιά θύματα του trafficking, η ανάπτυξη και χρήση κοινών εργαλείων μεταξύ των φορέων για τον εντοπισμό των παιδιών και η διοργάνωση κοινών δράσεων», εξηγεί η υπεύθυνη για τις διεθνείς συνεργασίες στο «Χαμόγελο του Παιδιού», Ιωάννα Αυλωνίτη.

Επίσης, οι συνεργαζόμενοι φορείς θα προχωρήσουν στη δημιουργία ενός ιστοτόπου για τα εξαφανισμένα ή υπό εκμετάλλευση παιδιά, αλλά και στη δημοσιοποίηση υλικού για τα περιστατικά αυτά σε ΜΜΕ και τοπικούς φορείς των συνεργαζόμενων χωρών.

(πηγή: ΑΜΠΕ)