Οι επιδράσεις των video games στα παιδιά και στους εφήβους

Καταχωρήθηκε στις Νοεμβρίου 22, 2012 από τον/την Paidevo

Γράφει ο Ναπολέων Παπαγεωργίου

Ο όρος video games αναφέρεται σε κάθε τύπου ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα οποία υπάρχουν πλέον σε κάθε σπίτι που διαθέτει μια συσκευή με οθόνη και πληκτρολόγιο (κινητό, κονσόλες, υπολογιστές). Υπάρχουν πολλοί τύποι παιχνιδιών όπως παιχνίδια puzzle, περιπέτειας και άλλα. Οι βασικοί χρήστες των video games είναι τα παιδιά και οι έφηβοι, διότι η κινούμενη εικόνα και το εικονικό περιβάλλον διεγείρουν τη φαντασία τους.

Αναμφίβολα, λοιπόν, τα video games και η συχνή χρήση τους από τα παιδιά, αποτελούν μια πραγματικότητα, καθώς τους αρέσει να παίζουν και να περνούν ευχάριστα την ώρα τους, ένα γεγονός που επιφανειακά δεν παρουσιάζει κάποια επικινδυνότητα.

Η χρήση με μέτρο τέτοιων παιχνιδιών, μπορεί να επιφέρει αρκετά θετικά αποτελέσματα στο παιδί, βοηθώντας το να αναπτύξει αρκετές δεξιότητες και να καλλιεργήσει τη φαντασία του. Συμβάλει στην ανάπτυξη και στη βελτίωση κάποιων γνωστικών δεξιοτήτων όπως:

  • τη συγκέντρωση της προσοχής,
  • την παρατηρητικότητα,
  • τον οπτικοκινητικό συντονισμό,
  • τη δεξιοτεχνία,
  • την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων,
  • την αύξηση των γενικών γνώσεων,
  • την εξοικείωση με την τεχνολογία.

Κοιτώντας όμως λίγο καλύτερα το θέμα, εύκολα συνειδητοποιούμε ότι σήμερα η χρήση των video games μπορεί να έχει και αρνητικές επιδράσεις στο παιδί. Συγκεκριμένα, τα παιχνίδια που παίζουν σήμερα τα παιδιά έχουν μια σημαντική ιδιαιτερότητα, είναι διαδικτυακά (παίζονται online από υπολογιστή) και υπάγονται στις κατηγορίες M.M.O.R.P.G. (massive multiplayer online role playing games-μαζικά, πολλαπλών παιχτών, διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων) και R.P.G. (role playing games-παιχνίδια ρόλων). Σε αυτά, ο χρήστης φτιάχνει ένα χαρακτήρα τον οποίο διαχειρίζεται ολοκληρωτικά. Αυτός, συναναστρέφεται με άλλους χαρακτήρες μέσα στο παιχνίδι, δίνοντας έτσι την αίσθηση μιας δυναμικής online κοινωνίας, στην οποία το παιδί  “ζει” παράλληλα, μέσω του χαρακτήρα που έχει φτιάξει. Αυτό επηρεάζει τον τρόπο ζωής του παιδιού και του εφήβου με ποικίλους τρόπους.

Ένα σημαντικό θέμα που συζητείται αρκετά είναι, το κατά πόσο τα παιχνίδια που περιέχουν βία -και συγκεκριμένα τα παιχνίδια που αναφέρθηκαν- επιδρούν στη συμπεριφορά του παιδιού. Οι απόψεις και τα αποτελέσματα των ερευνών ποικίλουν. Υπάρχει η άποψη πως οι βίαιες συμπεριφορές υιοθετούνται από τα παιδιά λόγω του ότι θέλουν να μιμηθούν τον ήρωα του παιχνιδιού και να αποτελέσουν ένα πρότυπο επιτυχίας (εικόνα του “δυνατού” στο σχολείο ή την παρέα), μέσω μιας βίαιης και παράνομης συμπεριφοράς. Το παιδί, βλέποντας τον ήρωα του παιχνιδιού να γίνεται καλύτερος και πιο δυνατός χρησιμοποιώντας βία και έχοντας παραβατική συμπεριφορά, πιστεύει πως μιμούμενος τον ήρωά του θα έχει τα ίδια αποτελέσματα.

Μια άλλη άποψη υποστηρίζει πως αυτό σπάνια συμβαίνει γιατί η βίαιη και παράνομη δραστηριότητα αρχίζει και τελειώνει στην διάρκεια του παιχνιδιού, χωρίς να συνεχίζεται ή να υιοθετείται από το παιδί στην υπόλοιπη καθημερινότητά του. Παραμένει λοιπόν στα όρια του παιχνιδιού.

Κάτι επίσης σημαντικό που πρέπει να αναφερθεί, είναι πως μέσω της χρήσης των διαδικτυακών παιχνιδιών/ρόλων, μειώνεται για το παιδί η αξία της επικοινωνίας με το πραγματικό του περιβάλλον. Η ενασχόλησή του με το εικονικό περιβάλλον – που έχει όλα τα στοιχεία του πραγματικού, όπως η συνομιλία, συνεργασία, αποτυχίες, επιτυχίες, εξέλιξη – μειώνει την προσπάθειά του να συναναστρέφεται και να επενδύει στις σχέσεις του με την οικογένεια ή τους φίλους.

Όταν το παιδί αφιερώνει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο του στην online κοινωνία των παιχνιδιών αυτών, βιώνοντας από εκεί εμπειρίες και συναισθήματα, οι πραγματικές διαπροσωπικές σχέσεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Δεν ασχολείται αρκετά με πολιτιστικές, κοινωνικές ή αθλητικές δραστηριότητες, με συνέπεια να μην εξελίσσεται σε προσωπικό επίπεδο, παρά μόνο στο πλαίσιο της εικονικής/ψεύτικης ζωής “μέσα” στο παιχνίδι.

Παράλληλα, το παιδί που παίζει πολλές ώρες,  μπορεί να εμφανίσει κάποια κλασσικά χαρακτηριστικά εξάρτησης από τα video-games, όπως το να θέλει να παίζει ακόμη περισσότερο και να μην αρκείται σε μια μετριασμένη και σταθερή χρήση. Επιπλέον, μπορεί να νιώθει άσχημα -κυρίως ψυχικά- όταν δεν παίζει, αφού πλέον θεωρεί ως κύρια δραστηριότητα της ζωής του το παιχνίδι και μέσω αυτού να νοιώθει καλά.

 Μερικά πιθανά ανησυχητικά συμπτώματα είναι:

  • περνά όλο τον ελεύθερο χρόνο του μπροστά στον Η/Υ
  • έχει συχνά πονοκεφάλους και νυστάζει στο σχολείο
  • πέφτει η σχολική του επίδοση
  • παραμελεί το φαγητό του και την προσωπική του υγιεινή
  • προτιμά να παίζει video games απ’ το να δει του φίλους του
  • είναι ευερέθιστος όταν δεν παίζει

Η εξάρτηση μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις, σε βαθμό που το άτομο να χρειάζεται υποστήριξη από επαγγελματίες ψυχικής υγείας ώστε να απεξαρτηθεί. Ενδεικτικά θα μπορούσε να αναφερθεί, η ύπαρξη προγραμμάτων απεξάρτησης από τα online video games στην Ολλανδία και την Ιαπωνία και η περίπτωση του παιδιού στην Ελλάδα που απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει, όταν άκουσε ότι θα του απαγορεύσουν τη χρήση.

Μιλάμε βέβαια για ακραίες περιπτώσεις, που όμως υπάρχουν και δείχνουν ότι η χρήση των video games μπορεί να γίνει κατάχρηση και να επιφέρει αρνητικές συνέπειες.

Άλλη μια διάσταση του θέματος είναι ότι η έννοια της ψυχαγωγίας αλλάζει. Σ’ αυτό βοηθά και η θετική κυρίως άποψη που έχουν οι γονείς για την ενασχόληση του παιδιού με τον υπολογιστή και το διαδίκτυο. Η κοινωνία σήμερα θεωρεί αναγκαία τη γνώση των νέων τεχνολογιών και οι γονείς θέλουν και αποδέχονται να χρησιμοποιεί το παιδί τους υπολογιστή. Η χρήση όμως, για το παιδί, αφορά κυρίως τα διαδικτυακά παιχνίδια. Έτσι είναι σαν να αφήνουμε το παιδί να παίζει πολλές ώρες, δικαιολογώντας το, σκεπτόμενοι πως εξοικειώνεται με τις νέες τεχνολογίες.

Λαμβάνοντας υπόψιν τις ατομικές και κοινωνικές διαστάσεις που έχει η χωρίς μέτρο χρήση των video games, θα μπορούσαμε να δούμε και κάποιες μεταγενέστερες συνέπειες. Όταν το παιχνίδι γίνεται αυτοσκοπός και η πραγματική ζωή κάτι δευτερεύον, το παιδί θα δυσκολευτεί να αναπτύξει δεξιότητες ώστε:

  • να αντιμετωπίσει δυσκολίες,
  • να κοινωνικοποιηθεί,
  • να αναπτύξει ουσιαστικές σχέσεις με τους γύρω του,
  • να αποκτήσει εμπειρίες και
  • να επιτύχει καινούργια πράγματα στη ζωή του.

 

Ο τρόπος διαπαιδαγώγησης του παιδιού από την οικογένεια, το σχολείο και το υπόλοιπο κοινωνικό περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στην στάση του παιδιού απέναντι στα video games.

Η οικογένεια καλό είναι να:

·   ενθαρρύνει  το παιδί να συμμετέχει σε δραστηριότητες που θα το βοηθήσουν να ανακαλύψει τι το ενδιαφέρει και το ψυχαγωγεί,

·   παροτρύνει το παιδί να συναναστρέφεται με ανθρώπους,

·   μάθει το παιδί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στις σχέσεις με τους άλλους,

·   επικοινωνεί ουσιαστικά με το παιδί,

·   δίνει αξία στη γνώμη του παιδιού,

·   συζητούν  μαζί του για το πώς μπορεί να  λύσει τα προβλήματά του.

Οι γονείς επίσης θα μπορούσαν:

Να ενημερωθούν περισσότερο οι ίδιοι για τα video games.

Να έχουν επίβλεψη στην επιλογή του είδους των παιχνιδιών απ’ τα παιδιά τους.

Να θέτουν όρια στον χρόνο χρήσης.

Το σχολείο, ως κύριος χώρος κοινωνικοποίησης και διαπαιδαγώγησης του παιδιού, μπορεί μέσω του τρόπου λειτουργίας του και των δράσεών του να:

πληροφορήσει και να ενισχύσει την ουσιαστική επικοινωνία στην οικογένεια και στις σχέσεις μεταξύ των παιδιών,

δημιουργήσει ομάδες συζητήσεων μεταξύ μαθητών-γονέων, γονέων-δασκάλων και δασκάλων-μαθητών,

δημιουργήσει ένα δίκτυο πληροφόρησης και ενημέρωσης για τη χρήση των video games αλλά και άλλων σύγχρονων θεμάτων, οργανώσει δραστηριότητες που ενισχύουν την επικοινωνία και το ενδιαφέρον των παιδιών για καινούργια πράγματα και να εμπλουτίσει τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα του παιδιού, ενισχύοντας έτσι την αυτοεκτίμησή του και μειώνοντας την επιθυμία του για απομόνωση.

Το internet λοιπόν αποτελεί σίγουρα ένα εργαλείο, ένα παράθυρο στη γνώση, αρκεί να γνωρίζουμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν και να προφυλασσόμαστε. Έτσι, μπορούμε να γευτούμε τις άπειρες δυνατότητές του για την ψυχαγωγία μας και τη μάθησή μας.

Τα παιχνίδια είναι αυτά που παρέχουν διασκέδαση και συντροφιά για κάποιες ώρες, αντιγράφοντας τη ζωή και την κοινωνία μας και βάζοντας στοιχεία που διεγείρουν τη φαντασία μας.

Τα video games είναι ένας τρόπος ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης αρκεί να υπάρχει η γνώση για την κατάλληλη χρήση με μέτρο όπως σε όλα τα πράγματα που μας ψυχαγωγούν.

 (πηγή: prolipsis.gr)

Share
Κατηγορίες: Το παιδί και τα μάτια σας! | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι επιδράσεις των video games στα παιδιά και στους εφήβους

Η μαμά μπορεί να γκρινιάζει, αλλά ξέρει να αγαπά!

Καταχωρήθηκε στις Νοεμβρίου 21, 2012 από τον/την Paidevo

Γράφει η Χριστίνα Αμερικάνου

Μαμάδες, ελάτε να πούμε αλήθειες. Η μητρότητα είναι ένα δώρο της φύσης και μία από τις σημαντικότερες περιόδους μιας γυναίκες. Το «εγώ» μένει στην άκρη και το «εμείς» περνάει στο προσκήνιο.

Πόσες είναι οι φορές που αναρωτηθήκατε:  

«Μα αλήθεια το παιδί μου καταλαβαίνει όλον μου τον αγώνα να του χαρίσω μία ευτυχισμένη ζωή;»

«Άραγε ξέρει πόσες ώρες του αφιερώνω;»

«Αντιλαμβάνεται ότι κάθε στιγμή προσπαθώ να είναι όλα τέλεια γι’ αυτό;»

«Μ αγαπάει όσο εγώ»;

Αυτές κι άλλες τόσες ερωτήσεις μας έρχονται στο μυαλό, κάθε φορά που η υπομονή μας εξαντλείται ή κάθε φορά που στεκόμαστε στον καθρέφτη, κοιτάμε τα χρόνια να περνούν και λέμε: «Άραγε αξίζει τον κόπο»;

Την ακριβώς επόμενη στιγμή απαντάμε φωναχτά, για να συνέλθουμε: «Φυσικά και αξίζει!» 

Αξίζει να μεγαλώσεις έναν μικρούλη άνθρωπο, να του εμφυσήσεις αρχές και αξίες, στις οποίες πιστεύεις ότι μπορεί να στηριχτεί, και να τον αφήσεις ελεύθερο να ανοίξει τα δικά του φτερά, για να φτιάξει τη ζωή του.

Και ας έχεις δώσει εσύ τη δική σου γι’ αυτή τη μικρή ψυχή. Εσύ δεν θα ανήκεις πλέον σε αυτή, την άλλη ζωή. Θα είσαι πάντα εκεί, χωρίς όμως να είσαι μέσα στη φωλιά του! Απογοητευτικό μεν, αλλά, συγχρόνως,  ρεαλιστικό!

Θα το αποδεχτείς. Όπως αποδέχτηκες για τόσα άλλα πράγματα, από τότε που βρεθήκατε μαζί, αγκαλιά, στο μαιευτήριο. Από εκείνη τη στιγμή που το κράτησες στην αγκαλιά σου!  Ποτέ δεν πρόκειται να του προσάψεις τίποτα από όσα μπορεί κάποια στιγμή να σε πείραξαν.

Για θυμηθείτε λοιπόν… πόσες φορές σας έχει περάσει από το μυαλό να κατηγορήσετε το παιδί σας, για την άσχημη εγκυμοσύνη σας ή τον δύσκολο τοκετό σας; Ποτέ!

Πόσες φορές μετανιώσατε, που μείνατε μαζί του αγκαλιά στο κρεβάτι του, όταν ήταν άρρωστο, με αποτέλεσμα μετά να μείνετε μέρες κρεβατωμένη κι ανήμπορη; Ποτέ!

Πόσες φορές έχετε πει να δείτε επιτέλους το δικό σας πρόγραμμα στην τηλεόραση, και να τους στερήσετε αυτό που θέλουν εκείνα; Ποτέ!

Πόσες φορές το κατηγορήσατε για τα πρωινά ξυπνήματα και τις «γκρινιάρικες» παρεμβολές του στις ερωτικές σας στιγμές; Ποτέ!

Δεν πρόκειται, λοιπόν, ποτέ να σκεφθείτε να βάλετε τον εαυτό σας πάνω από το παιδί… αλλά αυτό είναι η ανιδιοτελής μητρική αγάπη, που τα παιδιά μας έχουν ανάγκη περισσότερο από κάθε τι άλλο όσο ζουν μαζί μας, προτού δηλαδή δημιουργήσουν τη δική τους ζωή!

(πηγή: mother.gr)

Share
Κατηγορίες: Με ακούει ... Το ακούω | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η μαμά μπορεί να γκρινιάζει, αλλά ξέρει να αγαπά!

Μελετώντας μαζί με το παιδί

Καταχωρήθηκε στις Νοεμβρίου 21, 2012 από τον/την Paidevo

Της Ιωάννας Δημητριάδου

Το διάβασμα στο σπίτι, για τα μαθήματα του σχολείου, μπορεί να είναι μια επίπονη δουλειά για τα παιδιά και πολύ συχνά, ακόμα πιο επίπονη για τους γονείς. Συμβουλές βήμα προς βήμα και από την αρχή, μπορούν να βοηθήσουν όλους τους γονείς και τα παιδιά να βρουν έναν αποτελεσματικό ρυθμό. Η καθοδήγηση όμως είναι πολύτιμη, κυρίως για γονείς με παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες ή προβλήματα δυσλεξίας.

Ο γονιός μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί του στη μελέτη των μαθημάτων του σχολείου. Ιδιαίτερα σε παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες ή εμφανίζουν συμπτώματα δυσλεξίας, είναι σημαντικό οι γονείς να σταθούν δίπλα του, με σταθερά και ξεκάθαρα βήματα, από την αρχή. Ο προγραμματισμός και η διαδικασία που επαναλαμβάνεται, σταθερά η ίδια, δημιουργούν ασφάλεια και σιγουριά:

Τα πρώτα βήματα

1.Το παιδί ξεκινάει τη μελέτη των μαθημάτων στο γραφείο του, που συνήθως βρίσκεται στο δωμάτιό του.
2.Το παιδί βλέπει το πρόγραμμά του και τοποθετεί τα βιβλία σε μια μεριά του γραφείου του. Τις πρώτες φορές του δείχνει ο γονιός, έτσι ώστε να του γίνει συνήθεια.
3.Το παιδί ξεκινάει από τα πιο δύσκολα και τελειώνει με τα πιο εύκολα μαθήματα. Ο γονιός, κυρίως στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κάθεται διακριτικά δίπλα στο παιδί και το βοηθάει μόνο όταν εκείνο ζητήσει βοήθεια. Στις μεγαλύτερες τάξεις του Δημοτικού, ο γονιός δε βρίσκεται στον ίδιο χώρο με το παιδί. Μόλις το παιδί τελειώσει τα μαθήματά του, ο γονιός έρχεται, απλά, να το ελέγξει.
4.Η διάρκεια της μελέτης, όσο γίνεται, να μην ξεπερνάει τη μία με μιάμιση ώρα.
5.Το παιδί σηκώνεται από το γραφείο του, όταν έχει τελειώσει τα μαθήματά του.
6.Όταν το παιδί τελειώσει με τα μαθήματά του, ο γονιός το βοηθάει να τοποθετήσει τα βιβλία του και τα τετράδιά του μέσα στην τσάντα του.

Μερικά μυστικά για βοήθεια στις εργασίες του σχολείου:

Στην ανάγνωση, ο γονιός ξεκινάει να διαβάζει τις πρώτες δύο με τρεις προτάσεις από το κείμενο και ύστερα συνεχίζει το παιδί. Αν το παιδί δυσκολευτεί να διαβάσει κάποια λέξη, ο γονιός του τη διαβάζει και το παιδί συνεχίζει την ανάγνωση. Αν εκείνο συνεχίζει να δυσκολεύεται στις ίδιες λέξεις, τότε ο γονιός συλλαβίζει τις λέξεις και το παιδί τις διαβάζει πρώτα συλλαβίζοντας και μετά ολόκληρες. Στις άγνωστες λέξεις ο γονιός τις εξηγεί δείχνοντας κάποιες εικόνες ή βοηθώντας το παιδί να μαντέψει τη σημασία τους από τα συμφραζόμενα των προτάσεων. Τέλος, στην ανάγνωση των κειμένων ο γονιός βάζει ένα χάρακα, κρύβοντας την κάτω πρόταση από αυτή που διαβάζει το παιδί.

Στην ορθογραφία, το παιδί διορθώνει μόνο του τα λάθη, κοιτάζοντάς τα από το κείμενο και με τις λανθασμένες λέξεις, κάνει προτάσεις. Αν συνεχίζει να κάνει λάθος τις ίδιες λέξεις, τότε ο γονιός τις γράφει, σωστά, σ’ ένα χαρτί με μεγάλα γράμματα και ζητάει από το παιδί να χρωματίσει τα γράμματα των λέξεων που έχει γράψει λάθος. Αν το παιδί γράφει λανθασμένα, κυρίως, τις καταλήξεις των λέξεων, τότε ο γονιός κάνει το εξής: Ζητάει από το παιδί να τις διορθώσει μόνο του και μετά επαναλαμβάνουν, μαζί, μία με δύο φορές τον κανόνα για τον οποίο γράφεται έτσι η κατάληξη της λέξης (π.χ. Αυτή η λέξη γράφεται με ‘-ει’ γιατί είναι ρήμα).

Στα μαθηματικά, δεν είναι κακό το παιδί να χρησιμοποιεί ένα μικρό υπολογιστή για να κάνει τις πράξεις του. Ο γονιός εξηγεί, για όσες φορές χρειαστεί, τη σημασία της κάθε πράξης και τη σημασία του κάθε προβλήματος. Στα προβλήματα, επίσης, ο γονιός μπορεί να τα εξηγεί ζωγραφίζοντας τη σημασία τους ή φτιάχνοντας διάφορα σκετσάκια.

Στην ιστορία και στα θρησκευτικά, ο γονιός διαβάζει το κείμενο στο παιδί, υπογραμμίζει τις κύριες λέξεις και γράφει για την κάθε παράγραφο μία ερώτηση. Το παιδί μαθαίνει απ ‘έξω το περιεχόμενο του κειμένου από τις ερωτήσεις. Αν το παιδί δυσκολευτεί πολύ, τότε ο γονιός σχεδιάζει με εικόνες την περίληψη του κειμένου σ’ ένα φύλλο χαρτί και το παιδί μαθαίνει το μάθημα από τις εικόνες.

Ιδιαίτερα για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες, ο γονιός μπορεί να προσφέρει μεγάλη βοήθεια στο παιδί του, αφού πρώτα αποδεχτεί το πρόβλημα και μάθει όσα περισσότερα πράγματα μπορεί για τη δυσλεξία. Πρέπει να του έχει εμπιστοσύνη και να συζητάει μαζί του όλα τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει στο σχολείο. Το παιδί πρέπει να αισθάνεται πως δίπλα του έχει ένα σύμμαχο που θα το στηρίξει σε όλα του τα όνειρα και θα το βοηθήσει να ενισχυθεί αυτοπεποίθηση του, έτσι ώστε να αποδεχθεί τον εαυτό του και να εκτιμήσει τις ικανότητές του. Και κάτι τελευταίο! Όσο πιο έγκαιρα διαγνωσθούν τα προβλήματα τόσο πιο σωστή θα είναι η παρέμβαση.

(πηγή: www.photodentro.gr)

Share
Κατηγορίες: ΨΥΧΟΛΟΓΗΜΑΤΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μελετώντας μαζί με το παιδί

Καταλήψεις κάνουν οι γονείς σε σχολεία του νομού Ημαθίας

Καταχωρήθηκε στις Νοεμβρίου 21, 2012 από τον/την Paidevo

Δύο σχολεία του νομού Ημαθίας βρίσκονται υπό κατάληψη από γονείς που διαμαρτύρονται για τις συνθήκες διδασκαλίας.

Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων: «Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου – Λυκείου Ριζωμάτων προχώρησε σε κατάληψη του σχολείου, μετά την απόφαση της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Π.Ε. Ημαθίας να μη λειτουργήσει τμήμα Θετικής Κατεύθυνσης της Β’ Λυκείου, επειδή δηλώθηκε ως προτίμηση μόνο από μια μαθήτρια από το Δάσκιο. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, στα απομονωμένα Γενικά Λύκεια της νησιωτικής και ηπειρωτικής χώρας, όπου η μετακίνηση των μαθητών είναι αντικειμενικά αδύνατη, μπορεί να εγκριθεί η λειτουργία τμήματος κατεύθυνσης ανεξάρτητα από τον αριθμό των φοιτώντων μαθητών μετά από πλήρως αιτιολογημένη απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή Εκπαίδευσης. Ωστόσο ο Διευθυντής αρνήθηκε να αιτιολογήσει την αδυναμία μετακίνησης μιας μαθήτριας από το Δάσκιο καθημερινά προς τη Βέροια και επέλεξε να εκδώσει απόφαση για την πληρωμή της δαπάνης μετακίνησης της μαθήτριας με ταξί καθημερινά! Αυτό σημαίνει ότι στο εξής η συγκεκριμένη μαθήτρια πρέπει να ξεκινά την μέρα τις μέσα στο χειμώνα από τα άγρια χαράματα και να επιστρέφει στο σπίτι της με τη δύση του ηλίου, γεγονός που είναι βέβαιο ότι θα της στερήσει δυνάμεις για να αφοσιωθεί στην μαθησιακή διαδικασία, υστερώντας σημαντικά έναντι των άλλων μαθητών. Επιπρόσθετα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες (Νοέμβριο – Μάρτιο) λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών δεν θα είναι δυνατή η έγκαιρη και απρόσκοπτη μετακίνηση μαθητών με ταξί στη Βέροια, με αποτέλεσμα αυτοί να χάνουν μαθήματα.

Επισημαίνουμε, ότι το ίδιο ανεδαφικό μέτρο θα ισχύσει βέβαια και σε άλλες περιπτώσεις στο μέλλον για άλλους μαθητές που δεν θα συμπληρώνουν τον αριθμό φοιτούντων σε τμήματα κατεύθυνσης που προβλέπει ο νόμος για σχολειά των μεγάλων αστικών κέντρων και όχι για σχολειά απομακρυσμένων περιοχών. Και για το σκοπό αυτό ο Σύλλογος μας αντιδρά δυναμικά σε τέτοιες αποφάσεις που φέρνουν τα παιδιά μας σε μειονεκτική θέση. Η προϊσταμένη Αρχή της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οφείλει να εφαρμόσει το νόμο λαμβάνοντας υπόψη τις πραγματικές δυσκολίες και τα τεράστια εμπόδια που ορθώνονται για τους μαθητές του σχολείου μας, μέσα από τέτοιες ανέφικτες στην πράξη μετακινήσεις. Ζητάμε την εφαρμογή της αυτονόητης λύσης, δηλαδή της λειτουργίας στο σχολείο μας κάθε τμημάτων κατεύθυνσης ανεξαρτήτως του αριθμού των μαθητών που εκδηλώνουν την προτίμηση.»

Στη δεύτερη περίπτωση, ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων της Σφηκιάς του δήμου της Βέροιας έκανε από το πρωί κατάληψη του σχολείου του χωριού τους, για να διαμαρτυρηθούν για μια αίθουσα κατεύθυνση που τους παίρνουν από το σχολείο. «Μας είπαν πόσο ακόμα θα υποβαθμίσουν το χωριό μας;», δηλώνουν. Οι γονείς δεν επιτρέπουν να γίνει μάθημα στο σχολείο αν δεν παρθεί όπως λένε μια σωστή απόφαση.

(πηγή: Seleo.gr News)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καταλήψεις κάνουν οι γονείς σε σχολεία του νομού Ημαθίας

Σκύλοι που ξαναπερπατούν προσφέρουν ελπίδα κατά της παράλυσης

Καταχωρήθηκε στις Νοεμβρίου 21, 2012 από τον/την Paidevo

Βρετανοί ερευνητές ανέστρεψαν την παράλυση σε σκύλους εγχέοντάς τους κύτταρα που είχαν ληφθεί από την εσωτερική «επένδυση» της μύτης τους. Όλα τα ζώα είχαν υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη με αποτέλεσμα να έχουν «αχρηστευθεί» τα πίσω πόδια τους.

Η ομάδα από το Κέιμπριτζ στην οποία ανήκει το νέο επίτευγμα εμφανίζει συγκρατημένη αισιοδοξία σχετικά με το ότι η τεχνική θα μπορούσε κάποια ημέρα να έχει οφέλη και για ανθρώπους με παράλυση.

Για πρώτη φορά σε «πραγματικές συνθήκες»

Η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Brain» και χρηματοδοτήθηκε από το Ιατρικό Ερευνητικό Συμβούλιο της Βρετανίας (Medical Research Council, MRC) είναι η πρώτη που αφορά μεταμόσχευση κυττάρων για την αντιμετώπιση της παράλυσης σε ζώα υπό «πραγματικές συνθήκες» και όχι σε πειραματόζωα. Στο πλαίσιό της οι ειδικοί αφαίρεσαν οσφρητικά επενδυτικά κύτταρα που παράγουν μυελίνη (olfactory ensheathing cells) από την εσωτερική «φόδρα» της μύτης 34 σκύλων. Καλλιέργησαν τα κύτταρα αυτά για αρκετές εβδομάδες στο εργαστήριο.

Στη συνέχεια, όταν οι ερευνητές είχαν λάβει ικανούς αριθμούς κυττάρων, προχώρησαν σε μεταμόσχευσή τους στο σημείο του τραυματισμού 23 ζώων – στα υπόλοιπα ζώα εγχύθηκε ένα αβλαβές αλλά και αδρανές υγρό.

Όπως προέκυψε πολλά από τα ζώα που είχαν λάβει τη μεταμόσχευση των «αληθινών» κυττάρων εμφάνισαν σημαντική βελτίωση της κινητικότητας και ήταν σε θέση να περπατούν σε διάδρομο υποβοηθούμενα από ένα λουρί. Την ίδια στιγμή κανένας σκύλος στην ομάδα ελέγχου δεν ανέκτησε –έστω ως έναν βαθμό– την ικανότητα χρήσης των πίσω άκρων του.

Σημαντική βελτίωση της κινητικότητας

Ο καθηγητής Ρόμπιν Φράνκλιν, ειδικός στην αναγεννητική βιολογία από το Ινστιτούτο Βλαστικών Κυττάρων του MRC που ήταν εκ των βασικών συγγραφέων της νέας μελέτης ανέφερε ότι «τα νέα ευρήματά μας είναι εκπληκτικά καθώς για πρώτη φορά δείχνουμε πως η μεταμόσχευση του συγκεκριμένου τύπου κυττάρων στον κατεστραμμένο νωτιαίο μυελό μπορεί να προσφέρει σημαντική βελτίωση της κινητικότητας». Ο επιστήμονας προσέθεσε ότι η ερευνητική ομάδα πιστεύει πως με την τεχνική που ανέπτυξε θα μπορέσει να χαρίσει, έστω και μερική, αποκατάσταση της κινητικότητας και σε ανθρώπους με τραυματισμούς του νωτιαίου μυελού. Έσπευσε ωστόσο να προσθέσει ότι «είμαστε ακόμη μακριά από το να πούμε ότι μπορούμε να προσφέρουμε πλήρη αποκατάσταση της κινητικότητας».

Σύμφωνα με τον καθηγητή, ίσως μελλοντικά η τεχνική χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με φαρμακευτικές θεραπείες για την προαγωγή της αναγέννησης των νευρικών ινών και της αποκατάστασης των κατεστραμμένων νευρικών δικτύων.

Οι ερευνητές εκτιμούν πως σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο πείραμα τα μεταμοσχευμένα κύτταρα κατάφεραν να αναγεννήσουν τις νευρικές ίνες στην κατεστραμμένη περιοχή του νωτιαίου μυελού των ζώων. Έτσι οι σκύλοι μπόρεσαν να ανακτήσουν έλεγχο των πίσω άκρων τους και να συντονίσουν την κίνηση με τα μπροστινά άκρα τους.

Μακρός δρόμος ως τον άνθρωπο

Ο καθηγητής Τζέφρι Ράισμαν, διευθυντής του Τμήματος Νευρικής Αναγέννησης στο University College του Λονδίνου ο οποίος ανακάλυψε τα οσφρητικά κύτταρα που παράγουν μυελίνη το 1985 σχολίασε ότι «η συγκεκριμένη μέθοδος δεν αποτελεί θεραπεία των τραυματισμών του νωτιαίου μυελού στους ανθρώπους – κάτι τέτοιο βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά. Ωστόσο πρέπει να αναφέρουμε ότι η νέα εξέλιξη είναι η πιο ενθαρρυντική που είχαμε στο πεδίο αντιμετώπισης της παράλυσης εδώ και πολλά χρόνια και αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στον δρόμο της αποκατάστασης των τραυματισμών στο νωτιαίο μυελό».

Ο καθηγητής συμπλήρωσε ότι τα κλινικά οφέλη της μεθόδου είναι ακόμη περιορισμένα. «Με την τεχνική αυτή σκύλοι κατάφεραν να κινήσουν τα πίσω πόδια τους, ωστόσο ο νωτιαίος μυελός ‘κρατά’ κρυμμένες πολλές και διαφορετικές ανώτερες λειτουργίες – όπως για παράδειγμα τη λειτουργία των χεριών, της ουροδόχου κύστεως αλλά και τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος – οι οποίες είναι πολύ πιο πολύπλοκες και χρειάζεται σκληρή δουλειά ώστε να καταφέρουμε να τις χαρίσουμε σε ανθρώπους με τραυματισμούς της σπονδυλικής στήλης».

Μεταξύ των σκύλων στους οποίους μεταμοσχεύθηκαν κύτταρα στο πλαίσιο της μελέτης ήταν ο 10χρονος Τζάσπερ, ένα ντάχσχουντ. Στο βίντεο που συνοδεύει αυτό το άρθρο μπορείτε να δείτε τη θεαματική βελτίωση που προσέφερε η μεταμόσχευση στην κινητικότητα του Τζάσπερ.

Δείτε το video:

(πηγή: Βήμα Science)

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σκύλοι που ξαναπερπατούν προσφέρουν ελπίδα κατά της παράλυσης