paidevo.gr

Του Ρίτσαρντ Φλάναγκαν

Εδώ και λίγες μέρες, ένα βιβλιοπωλείο στο πυρόπληκτο χωριό Cobargo της Νέας Νότιας Ουαλλίας έχει αναρτήσει μια πινακίδα που λέει: «Η πτέρυγα ‘Μετα-αποκαλυπτική Φαντασία’ μεταφέρθηκε στο ‘Θέματα Επικαιρότητας’».

Και όμως, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, η αντίδραση των ηγετών της Αυστραλίας στην πρωτοφανή αυτή εθνική κρίση δεν ήταν να υπερασπιστούν τη χώρα τους, αλλά να υπερασπιστούν τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, τον μεγαλύτερο δωρητή και στα δύο μεγάλα κόμματα –λες και θέλουν να σπρώξουν τη χώρα προς την καταστροφή της. Όταν ξεσπούσαν οι πυρκαγιές, στα μέσα Δεκεμβρίου, ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος τηςαντιπολίτευσης ξεκίνησε περιοδεία σε κοινότητες εξόρυξης άνθρακα, εκφράζοντας την αμέριστη υποστήριξή του προς τις εξαγωγές άνθρακα. Ο πρωθυπουργός, ο συντηρητικός Σκοττ Mόρρισον, πήγε διακοπές στη Χαβάη.

Από το 1996, διαδοχικές συντηρητικές κυβερνήσεις της Αυστραλίας έχουν αγωνιστεί με επιτυχία για να ανατρέψουν τις διεθνείς συμφωνίες για την κλιματική αλλαγή για να υπερασπιστούν τις βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων της χώρας. Σήμερα, η Αυστραλία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας άνθρακα και φυσικού αερίου στον κόσμο. Πρόσφατα κατέλαβε την 57η θέση ανάμεσα σε 57 χώρες όσον αφορά τη δράση για την κλιματική αλλαγή.

Κατά μεγάλο μέρος, ο κ. Mόρρισον οφείλει την περσινή οριακή εκλογική του νίκη στον ολιγάρχη της εξόρυξης άνθρακα Κλάιβ Πάλμερ, ο οποίος έφτιαξε ένα κόμμα-μαριονέτα για να κρατήσει το Εργατικό Κόμμα –το οποίο είχε δεσμευτεί για περιορισμένη αλλά πραγματική δράση κατά της κλιματικής αλλαγής- εκτός κυβέρνησης. Ο διαφημιστικός προϋπολογισμός τού Πάλμερ για την προεκλογική του καμπάνια ήταν υπερδιπλάσιος σε σχέση με τα δύο μεγάλα κόμματα. Αμέσως μετά, ο Πάλμερ ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή του μεγαλύτερου ανθρακωρυχείου στην Αυστραλία.

Αφότου ο Mόρρισον, ένας πρώην διευθυντής μάρκετινγκ, αναγκάστηκε να επιστρέψει από τις διακοπές του και να ζητήσει συγγνώμη, θέλοντας να φτιάξει θετική εικόνα για τον εαυτό του, βάλθηκε να φωτογραφίζεται με παίκτες του κρίκετ ή με την οικογένειά του. Πολύ σπανιότερα τον είδαμε στην πρώτη γραμμή των πυρκαγιών, να επισκέπτεται καταστραμμένες κοινότητες ή επιζώντες. Ο Mόρρισον προσπάθησε να παρουσιάσει τις πυρκαγιές σαν μια κοινή καταστροφή, σαν κάτι συνηθισμένο.

Αυτή η στάση φαίνεται ότι είναι ψυχρός πολιτικός υπολογισμός: χωρίς ουσιαστική αντίθεση από ένα Εργατικό Κόμμα που προσπαθεί να συνέλθει από την εκλογική του ήττα, και με τα ΜΜΕ υπό τον έλεγχο του Ρούπερτ Μέρντοκ –58 τοις εκατό της κυκλοφορίας καθημερινών εφημερίδων- να τον ακολουθούν σε μια γραμμή σταθερής άρνησης της κλιματικής αλλαγής, ο Μόρρισον φαίνεται να πιστεύει ότι θα μείνει κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Ούτως ή άλλως, έκανε όνομα ως υπουργός μετανάστευσης τελειοποιώντας μια απάνθρωπη πολιτική εγκλεισμού των προσφύγων σε εφιαλτικά στρατόπεδα σε νησιά του Ειρηνικού, άρα φαίνεται αδιάφορος απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Τώρα, η κυβέρνησή του έχει πάρει μια ανησυχητική αυταρχική στροφή, καταστέλλοντας συνδικάτα, πολιτικές οργανώσεις και δημοσιογράφους. Σύμφωνα με ένα νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στην Τασμανία και αναμένεται να επεκταθεί σε ολόκληρη την Αυστραλία, οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές αντιμετωπίζουν 21 χρόνια φυλάκισης εάν διαδηλώσουν.

«Η Αυστραλία είναι μια χώρα που καίγεται και κυβερνάται από δειλούς», έγραψε ο τηλεπαρουσιαστής Χιου Ρίμινγκτον, εκφράζοντας πολλούς ακόμα. Θα μπορούσε να προσθέσει «και ηλιθίους», αφού ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Μάικλ ΜακΚόρμακ απέδωσε τις πυρκαγιές σε αναφλέξεις κοπριάς αλόγων.

Μιλάμε για ανθρώπους που θα ανοίξουν τις πύλες της κόλασης και θα οδηγήσουν μια χώρα να διαπράξει κλιματική αυτοκτονία.

Πάνω από το ένα τρίτο των Αυστραλών υπολογίζεται ότι έχει πληγεί από τις πυρκαγιές. Με ευρεία και αυξανόμενη πλειοψηφία, οι Αυστραλοί επιθυμούν δράση κατά της κλιματικής αλλαγής και αρχίζουν να θέτουν ερωτήματα για το αυξανόμενο ρήγμα ανάμεσα στις ιδεολογικές φαντασιώσεις της κυβέρνησης Mόρρισον και την πραγματικότητα μιας αποξηραμένης, φλεγόμενης Αυστραλίας όπου οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν ραγδαία.

Η κατάσταση θυμίζει έντονα τη Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του ’80, όταν οι κυβερνώντες απαράτσνικοι ήταν μεν παντοδύναμοι, αλλά έχαναν τη θεμελιώδη ηθική νομιμοποίηση για να κυβερνούν. Σήμερα, στην Αυστραλία, ένα πολιτικό κατεστημένο που έχει γίνει σκληρωτικό και παραληρεί βυθισμένο στις φαντασιώσεις του αντιμετωπίζει μια τερατώδη πραγματικότητα την οποία δεν έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε τη βούληση να αντιμετωπίσει.

Ο Mόρρισον μπορεί να έχει μαζί του μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας και καμία αντιπολίτευση, αλλά η ηθική του ισχύς φυλλοροεί ώρα με την ώρα. Την Πέμπτη, όταν απομακρύνθηκε αδιάφορος από μια έγκυο γυναίκα που ζητούσε βοήθεια, οι οργισμένοι κάτοικοι μιας καμένης πόλης τον έδιωξαν κακήν κακώς. Ένας τοπικός συντηρητικός πολιτικός περιέγραψε αυτή την ταπείνωση του αρχηγού του ως «την υποδοχή που μάλλον του άξιζε».

Όπως είχε παρατηρήσει ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο τελευταίος σοβιετικός ηγέτης, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε με την πυρηνική καταστροφή στο Τσερνομπίλ το 1986. Μετά από αυτή την καταστροφή, «το σύστημα όπως το γνωρίζαμε έγινε μη βιώσιμο», έγραψε το 2006. Μήπως η τεράστια τραγωδία των πυρκαγιών της Αυστραλίας, που ακόμα συνεχίζεται, μπορεί να αποδειχθεί το Τσερνομπίλ της κλιματικής κρίσης;

(Πηγή: nomadicuniversality.com)

—

Πρώτη δημοσίευση: Australia Is Committing Climate Suicide
Μετάφραση-επιλογή αποσπασμάτων: Α.Γ.

Σχεδόν 480 εκατομμύρια θηλαστικά, πουλιά και ερπετά έχουν χαθεί από την ενίσχυση των πυρκαγιών, ενώ οι πυρκαγιές στην Αυστραλία που κατακαίουν δάση στη χώρα έχουν κατακάψει περισσότερα από 40 εκατομμύρια τ.μ. γης και νέες εστίες δημιουργούνται σχεδόν καθημερινά εξαιτίας του καύσωνα και των ισχυρών ανέμων. Ο πραγματικός αριθμός αναμένεται να είναι σημαντικά μεγαλύτερος. Συγκλονιστικές εικόνες και βίντεο από τις περιοχές που μαίνεται η φωτιά, δείχνουν καγκουρό να προσπαθούν να ξεφύγουν από τα δάση που καίγονται και καρβουνιασμένα πτώματα από κοάλα να κείτονται στη γη.

Τα κοάλα, που είναι ήδη υπό απειλή από την σημαντική απώλεια που έχει υποστεί το περιβάλλον τους, χτυπήθηκαν σκληρά από τις πυρκαγιές. Οι οικολόγοι κάνουν λόγο για 8.000 νεκρά κοάλα – περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού τους – από την έναρξη των πυρκαγιών. «Σχεδόν το 30% του περιβάλλοντός τους έχει καταστραφεί» δήλωσε η υπουργός περιβάλλοντος της χώρας, Sussan Ley, προσθέτοντας πως «θα γνωρίζουμε περισσότερα όταν οι φωτιές κοπάσουν και κάνουμε μία καλύτερη εκτίμηση»

Ενώ τα κτηνιατρικά νοσοκομεία αναλαμβάνουν όσα περισσότερα ζώα μπορούν, θεραπεύοντας τα εγκαύματά τους, οι υπηρεσίες δίνουν πραγματική μάχη για να αντιμετωπίσουν τον αριθμό των περιστατικών που χρήζουν ανάγκης. Και τα ζώα που κατάφεραν να επιζήσουν αδυνατούν να βρουν τροφή και καταφύγιο καθώς οι πυρκαγιές συνεχίζουν να καταστρέφουν το σπίτι τους.

«Έχουμε πάρει πολλά μαθήματα από αυτό που συμβαίνει και δείχνει ακριβώς πόσο απροετοίμαστοι είμαστε», δήλωσε η εκτελεστική διευθύντρια της Science for Wildlife, Δρ. Kellie Leigh, σε επείγουσα ακρόαση στο κοινοβούλιο τον Δεκέμβριο σχετικά με τον πληθυσμό κοάλα. «Δεν υπάρχουν διαδικασίες ή πρωτόκολλα δράσης – ακόμη και οι φροντιστές της άγριας πανίδας δεν έχουν πρωτόκολλα για το πότε μπορούν να δράσουν μετά από φωτιά».

«Οι πυρκαγιές έχουν δημιουργήσει υψηλές θερμοκρασίας και έχουν κατακάψει τα πάντα σε τόσο γρήγορους ρυθμούς που υπήρξε σημαντική θνησιμότητα των ζώων στα δέντρα. Σε μία τέτοια μεγάλη περιοχή που καίγεται αυτή τη στιγμή πιθανά να μην καταφέρουμε να βρούμε ούτε τα πτώματά τους» δήλωσε ο Mark Graham, οικολόγος από το συμβούλιο για τη φύση «Nature Conservation Council».Όπως είπε, τα κοάλα δεν έχουν τη δυνατότητα να απομακρυνθούν γρήγορα από τις φλόγες.

Ο αναπληρωτής καθηγητής Dieter Hochuli από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ δήλωσε ότι δεν είναι μόνο τα γνωστά είδη, όπως τα καγκουρό και τα κοάλα, που διατρέχουν κίνδυνο. Τα έντομα που είναι βασικά για την επικονίαση και τον θρεπτικό κύκλο υπέστησαν επίσης τεράστιες απώλειες και δεν είναι σαφές πώς θα ανακάμψουν οι πληθυσμοί και τα οικοσυστήματά τους. Επιπλέον, υπάρχουν φόβοι ότι πολλά σπάνια είδη φυτών ότι έχουν εξαφανιστεί εντελώς.
«Οι πυρκαγιές είναι ένα φυσικό μέρος των αυστραλιανών οικοσυστημάτων και πολλά από τα φυτά και τα ζώα είναι προσαρμοσμένα σε αυτό», είπε ο Hochuli. «Ωστόσο, οι αλλαγές στη συχνότητα και την ένταση των πυρκαγιών μπορεί να έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην άγρια φύση. Γνωρίζουμε ότι ο κίνδυνος εξαφάνισης αυξάνεται εκθετικά καθώς οι πληθυσμοί μειώνονται σε χαμηλά επίπεδα, γεγονός που εγείρει σημαντικές ανησυχίες για το μέλλον τους».

Η υπηρεσία για την προστασία της άγριας ζωής «Wildlife Information, Rescue and Education Services» σε δήλωσή της στο Reuters, είπε πως τυπικά η συμβουλή είναι ότι δεν πρέπει ο κόσμος να ταΐζει την άγρια πανίδα, ωστόσο η πύρινη κόλαση άλλαξε τη συμβουλή σε παραίνεση, ενθαρρύνοντας τον κόσμο να προσφέρει στα ζώα νερό και τροφή καθώς υπάρχει μεγάλη ανάγκη.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα, τα θύματα ανέρχονται σε τουλάχιστον 18, ενώ πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται και οι αρχές προειδοποίησαν για περισσότερα θύματα.

Μέχρις στιγμής οι δασικές πυρκαγιές έχουν κάψει συνολικά περισσότερα 1.200 σπίτια και 40 εκατομμύρια εκτάρια εκτάσεων και νέες εστίες δημιουργούνται σχεδόν καθημερινά εξαιτίας του καύσωνα και των ισχυρών ανέμων.

Στο μεταξύ, την Τετάρτη 2/1, δεκάδες χιλιάδες τουρίστες κλήθηκαν να εγκαταλείψουν μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες τις παράκτιες κοινότητες ενώ το Σάββατο αναμένεται νέο κύμα καύσωνα που μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση. Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού και στρατιωτικά ελικόπτερα πραγματοποιούν επιχειρήσεις διάσωσης όσων έχουν αποκλειστεί εξαιτίας των πυρκαγιών.

(Πηγή: atexnos.gr)

Οι άνθρωποι είναι ανθεκτικά και εργατικά πλάσματα. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύουν οι κάτοικοι του Οϊμιάκον στη Ρωσία που θεωρείται το πιο παγωμένο χωριό του πλανήτη.

Ο φωτογράφος Amos Chapple επισκέφθηκε πρόσφατα το χωριό στο οποίο οι θερμοκρασίες φτάνουν τους μείον 50 βαθμούς Κελσίου ενώ το ρεκόρ των χαμηλότερων θερμοκρασιών σημειώθηκε το 1924 όταν τα θερμόμετρα έδειξαν μείον 71 βαθμούς.

Ο Chapple έμεινε στην περιοχή πέντε εβδομάδες και απαθανάτισε τη ζωή των κατοίκων του πιο παγωμένου χωριού του κόσμου.

Ξεκίνησε το ταξίδι από το Γιακούτσκ, την πρωτεύουσα της περιοχής Σάκχα που βρίσκεται στη βορειοανατολική Ρωσία, αριθμεί 300.000 κατοίκους και θεωρείται η πιο κρύα πρωτεύουσα του κόσμου.

«Παρά το γεγονός ότι οι θερμοκρασίες τον χειμώνα συνήθως πέφτουν κάτω από τους μείον 20 βαθμούς Κελσίου οι κάτοικοι είναι φιλικοί, κοσμοπολίτες και εκπληκτικά ντυμένοι» δήλωσε ο φωτογράφος προσθέτοντας πως αυτό που τους κάνει να επιβιώνουν στις πολικές θερμοκρασίας είναι το «ρώσικο τσάι» που δεν είναι άλλο από τη ρώσικη βότκα.

«Οι επιπτώσεις του Ψυχρού Πολέμου είναι πολύ λίγο αισθητές στην περιοχή με τους κατοίκους να είναι πολύ πιο εξωστρεφείς από τους Ρώσους και να μη φέρνουν κανένα αίσθημα ‘τραυματισμένης υπερηφάνειας’ από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας», δήλωσε ο Chapple.

Χρειάστηκαν δυο μέρες κάτω από αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες για να φτάσει ο Chapple στο πιο παγωμένο χωριό του κόσμου.

«Θυμάμαι ακόμα το αίσθημα του κρύου στα πόδια μου» δήλωσε μιλώντας στο Weather Channel «τα σάλια μου είχαν παγώσει σε τέτοιο βαθμό που ήταν σαν βελόνες που τρυπούσαν τα χείλη μου» συμπλήρωσε.

Οι άνθρωποι που ζουν στο Oymyakon χρησιμοποιούν βοηθητικά κτίσματα, διότι το έδαφος είναι πολύ παγωμένο για να εγκατασταθούν συστήματα αποχέτευσης ενώ καταναλώνουν κρέας και ψάρια μια και τα φυτά δεν ευδοκιμούν σε τόσο αντίξοες συνθήκες.

(Πηγή: omorfhzwh.gr)

Του Νώντα Σκυφτούλη

Αν και οι δύο έννοιες δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, ωστόσο μια περαιτέρω διευκρίνιση κάθε τόσο είναι αναγκαία. Ο Κροπότκιν έγραψε την Αλληλοβοήθεια την εποχή που είχε εμφανιστεί ήδη η φιλανθρωπία και είχαν κάνει την εμφάνιση τους οι πρώτες αντιφάσεις της. Τέλη του 19ου αιώνα ο καπιταλισμός βρισκόταν στην ανεξέλεγκτη και φιλελεύθερη φάση του, με τα κέρδη να συσσωρεύονται σε απεριόριστο πλάνο. Ακριβώς εκείνη την εποχή εμφανίζεται η φιλανθρωπία από ιδιοκτήτες εργοστασίων, οι ίδιοι οι οποίοι εφάρμοζαν ταυτόχρονα μια σκληρή πραγματικότητα για τους εργάτες στον χώρο του εργοστασίου και αρνούνταν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση σε αυτό τον χώρο της εκμετάλλευσης.

Έκτοτε, η φιλανθρωπία συμβαδίζει -και είναι ανάλογη- με την έκταση της Ανισότητας. Όσο μεγαλώνει η ψαλίδα της ανισότητας τόσο διευρύνεται και η φιλανθρωπία. Σήμερα και τις τελευταίες δεκαετίες όπου οι ανισότητες είναι σε σημεία ρεκόρ και που δεν έχουν ξαναεμφανιστεί σε τέτοια ποικιλομορφία στον πλανήτη, η φιλανθρωπία πράγματι καταλαμβάνει αντίστοιχη θέση

Η μοντέρνα φιλανθρωπία είναι αναμφιβόλως καπιταλιστική· παράχθηκε και παράγεται από την μεγαλοαστική τάξη από την αρχή και μέχρι τις μέρες μας. Υπάρχει φυσικά και η θρησκευτική φιλανθρωπία, χριστιανική στην προκειμένη περίπτωση, με τελείως διαφορετικό φαντασιακό αλλά, παρά τις εξαιρέσεις, συμβαδίζει, συγχέεται και συνεργάζεται με την καπιταλιστική φιλανθρωπία. Πέραν πάσης αμφιβολίας, η τελευταία έχει ενσωματώσει κάθε διαφορετικό νόημα της φιλανθρωπίας η οποία συνίσταται σε ορισμένα πάγια χαρακτηριστικά.

Έτσι, το προνόμιο της φιλανθρωπίας το κατέχει μόνο ο άνθρωπος του «έχειν».

Φίλος του ανθρώπου και του φτωχού δεν μπορεί να είναι ένας φτωχός αλλά μπορεί μόνο ο πλούσιος και αυτό χωρίς αλλοιώνεται η πλούσια συνθήκη της ζωής του. Το κίνητρο του πλούσιου είτε είναι η τόνωση της αγοραστικής δύναμης είτε είναι η συμπλήρωση των κενών της εργασίας και της επιβίωσης, ως κοινωνικής συνέπεια επιφέρει την αναγνώριση αλλά και την ηθική νομιμοποίηση της κοινωνικής θέσης ενός εκάστου. Ο άπορος παραμένει άπορος και ο πλούσιος παραμένει πλούσιος, μιλώντας πάντα για τη συνθήκη της φιλανθρωπίας.

Με άλλα λόγια είναι προϋπόθεση της καπιταλιστικής φιλανθρωπίας ο άπορος να παραμένει άπορος και μάλιστα αόρατος. Το θεσμικό πλαίσιο αυτό ακριβώς ενισχύει. Τον κατάλογο των απόρων γνωρίζει μόνο το κράτος και κανένας άλλος με την αιτιολογία της διαφύλαξης της αξιοπρέπειας του απόρου, αλλά αυτό έχει ως αποτέλεσμα το «προνόμιο» της φιλανθρωπίας να παραμένει κλειστό.

Στη συνθήκη της φιλανθρωπίας δεν υπάρχει έξοδος. Το άπορο άτομο είναι παθητικό από τη φύση του ρόλου αυτού, και ο ενεργητικός φίλος των φτωχών είναι που θα τον βγάλει έξω προκειμένου να νοιώσει την ευεργεσία και μετά πάλι μέσα μέχρι την επόμενη φορά. Με την φιλανθρωπία το παθητικό άτομο βρίσκεται στην εμπειρία του κλειστού της αρνητικής εξατομίκευσης. Εφαρμόζεται διαμέσου της φιλανθρωπίας ο ιδεολογικός πυρήνας του φιλελευθερισμού, που αρνείται την κοινωνία τεμαχίζοντάς την σε άτομα-ιδιώτες.

Αντιθέτως, η αλληλοβοήθεια είναι η καθολική κοινωνική σχέση η οποία αναδύθηκε εξαρχής από την κοινωνία σαν η αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη και εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Ανεξάρτητα από την ανθρώπινη φύση, αν είναι καλή ή κακή, η αλληλοβοήθεια είναι σύμφυτο χαρακτηριστικό του ανθρώπου διότι είναι μια χρήσιμη μεσολάβηση. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να πάει πουθενά. Έφτασε εδώ που έφτασε ο άνθρωπος μέσα από την αλληλοβοήθεια, αν και ο Κροπότκιν προεκτείνει τη δική του Αλληλοβοήθεια και στον φυσικό κόσμο με έμφαση στο ζωικό βασίλειο, κριτικάροντας την πλαστότητα των αντιλήψεων που κυκλοφορούν για τον δαρβινισμό. Η αλληλοβοήθεια ποτέ δεν σταμάτησε σα διαδικασία όμως η διεύρυνσή της είναι πάντα το ζητούμενο. Άπειρα είναι τα παραδείγματα της αλληλοβοήθειας και άπειρες οι μορφές της. Ένα όμως είναι το χαρακτηριστικό της που είναι ταυτόχρονα και ο σκοπό της. Να κοινωνικοποιήσει το άτομο, μετατρέποντας την αλληλοβοήθεια σε μια διαρκή και κοινωνική σχέση.

Η αλληλοβοήθεια δημιουργεί δεσμούς αλλά και δομές αλληλεγγύης και αυτό είναι ιδιαιτέρως φανερό και παραγωγικό σε καταστάσεις έλλειψης και φτώχειας.

Η αλληλοβοήθεια ενεργοποιεί και τις δύο πλευρές, οι οποίες με τη σειρά τους ενεργοποιούν μεγαλύτερο κοινωνικό κύκλο φτάνοντας στην ενεργοποίηση όλης της κοινωνίας.

Αν και έχει μεγαλύτερο βάθος η αλληλοβοήθεια διότι απαιτεί την ισότητα προκειμένου να λειτουργήσει, υπάρχει παρόλα αυτά η δυνατότητα να λειτουργήσει και λειτουργεί και στον σημερινό κόσμο. Η δυνατότητα διαχείρισης της αλληλοβοήθειας συλλογικά από τους άπορους ακόμα και στις ατομικές περιπτώσεις ενισχύει την αλληλεγγύη της ισότητας και δημιουργεί τις προϋποθέσεις συλλογικής εξόδου. Και εδώ τα παραδείγματα είναι πολλά.

Η αλληλοβοήθεια αλλάζει και προχωράει την κοινωνία και το άτομο, η φιλανθρωπία διαχειρίζεται τη στασιμότητα του υπάρχοντος. Αυτό το γνωρίζουν ακόμα και τα μυρμήγκια τα οποία με ιδιαίτερη αυστηρότητα εφαρμόζουν την αλληλοβοήθεια στην ίδια μυρμηγκοφωλιά, για να θυμηθούμε τον εμπνευστή της Αλληλοβοήθειας Πέτρο Κροπότκιν. Φυσικά να διάβασε και το ομώνυμο έργο για πολύ περισσότερα.

Η αλληλοβοήθεια αλλάζει την κοινωνία, η φιλανθρωπία όχι.

(Πηγή: babylonia.gr)

Συντάκτης: Νατάσα Παπανικολάου

Στην εκπνοή του χρόνου, βρίσκομαι πάλι στη Μόρια. Ψάχνω να βρω τον Σαχίν και την οικογένειά του, τη μητέρα του που ήταν δασκάλα στο Αφγανιστάν και τις αδερφές του. Στρίβω δεξιά από την χρωματιστή κουβέρτα που έχω βάλει σημάδι για να μη χάνομαι στη ζούγκλα. Τίποτα δε θυμίζει όμως το «σπίτι» του Σαχίν, τον χώρο έχουν καταλάβει άλλα παραπήγματα φτιαγμένα με ξύλα και μουσαμάδες. Ο ήχος του σφυριού δεν σταματά ποτέ στον ελαιώνα. Γύρω μου, στο «εργοτάξιο» άνθρωποι κουβαλούν μαδέρια, σίδερα, παλέτες, κλαδιά και τούβλα με τα οποία θα χτίσουν καινούργιου φούρνους μέσα στη γη. «Ταντούρ, Ταντούρ», μου φωνάζουν. Δίπλα στους φούρνους κι άλλα μαγαζιά ξεφυτρώνουν, μικρά περίπτερα: «Τα αγοράζουμε από το Lidl και τα φέρνουμε εδώ για να μην πηγαίνουν εκεί οι άνθρωποι» μου εξηγεί ο Μασάουερ από το Αφγανιστάν λέγοντάς μου πως στα περισσότερα προϊόντα δεν ανεβάζουν παραπάνω την τιμή παρά μόνο ελάχιστα.

«Καμ, καμ Σούρια Σούρια, ακούω κι ακολουθώ τα βήματα ενός άντρα γύρω στα 40. Με οδηγεί λίγο παρακάτω για να μου γνωρίσει τα τέσσερα παιδιά του που ζουν σε μια αυτοσχέδια παράγκα. «Χθες ο αέρας ισοπέδωσε τη σκηνή μας. Ευτυχώς είχαμε προλάβει να φτιάξουμε αυτό». Είναι όλοι από το Ντέιλ Αλ Ζορ. Στήνονται όλοι να τους φωτογραφίσω. Προχωρώ, τα παιδιά κρατούν σπάγκους με δεμένες πλαστικές σακούλες που σηκώνονται ψηλά. Είναι οι «χαρταετοί» τους. Ο αέρας δυναμώνει και σκίζει τις σακούλες. Η Ζάχρα μαζεύεται με παράπονο. Παρακάτω μια οικογένεια στήνει το σπίτι της, Μου λένε ότι δεν έχουν καιρό εδώ παρά μόνο κάτι εβδομάδες. Μόλις το Σάββατο έφτασαν στο νησί παρά την κακοκαιρία 138 πρόσφυγες και μετανάστες, ανεβάζοντας τον αριθμό όσων διαμένουν στη Μόρια στους 18.500 ενώ τις δύο προηγούμενες ημέρες πραγματοποιήθηκαν δύο μαζικές μετακινήσεις στην Ριτσώνα, 668 προσφύγων και μεταναστών που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες.

Ανεβαίνοντας προς τα πάνω ένα κουτάβι μπλέκεται στα πόδια μου. Ο Τζέισον έχει υιοθετηθεί από τον 10 χρονο Αμίρ. Με ακολουθούν και οι δύο. Η επιβλητική μορφή του Ζαχαρία μας κόβει τον δρόμο. Είναι 65 χρονών από το Μπαγκλάν του Αφγανιστάν. Μου δείχνει την καρδιά του. Ένας συμπατριώτης του μου εξηγεί ότι έχει κάνει εγχείρηση στην καρδιά και ότι χρειάζεται βοήθεια. Στέκεται περήφανα να τον φωτογραφίσω.

Μια αναπηρική πολυθρόνα με οδηγεί σε μια σκηνή. “Καμ ,καμ”. Βγάζω τα παπούτσια μου και αμέσως μπορώ να μυρίσω τον αραβικό καφέ με το κάρδαμο που αμέσως με κερνούν. Με μια ματιά διακρίνω την ανήμπορη γυναίκα στην οποία ανήκει η καρέκλα. Η Χαλιμά δεν μπορεί να περπατήσει, είναι ανάπηρη από τη μέση και κάτω μου εξηγούν. Είναι 72 χρονών. Δίπλα της κάθεται μια άλλη γυναίκα που μου δείχνει με το χέρι της το στήθος της. Ένα παιδί με σκουντά: «Διαβάζεις αγγλικά;» Μου δείχνει στο κινητό του τη λέξη cancer. Βλέπω τα χαρτιά της: Εξέταση, αξονική βιοψία.

Η Τζοσέ είναι καρκινοπαθής έχει όγκο στο στήθος και ζει σε μία σκηνή. Έφτασε στο νησί τον Σεπτέμβριο, δεν έχει όμως μεταφερθεί σε καμία δομή για ευάλωτες ομάδες όπως και η 72χρονη Χαλιμά. Γυρίζω το κεφάλι μου. Αυτή η σκηνή είναι σαν θάλαμος νοσοκομείου. Ο Ραντμαντάχ που έχει σπάσει το πόδι του, μου εξηγεί ότι περισσότεροι στη σκηνή είναι από το Ιλντίπ που βομβαρδίζεται βάναυσα και από το Ντελ Αλ Ζορ. Μου δείχνει τις φωτογραφίες των δύο γιων του. Είναι και οι δύο νεκροί 23 και 24 ετών από βομβαρδισμό.

Ο Μπαντίρ μου ζητά να βοηθήσω τon Ραντμαντάχ του οποίου οι συγγενείς είναι στην Αθήνα. «Πρέπει να βρεθεί ένα σπίτι κοντά στο νοσοκομείο», μου λέει ο Μπαντίρ. Εκείνος έχει δύο παιδιά. Ένα με πρόβλημα στο συκώτι. Μου δείχνει φωτογραφία της γυναίκας του με το παιδί που βρίσκεται στην Αθήνα, μπροστά από ένα συντριβάνι. Συνεχίζει να σκρολάρει στο κινητό. Κάποιες φωτογραφίες μετά μου δείχνει το σχεδόν πολτοποιημένο κεφάλι του αδελφού του από βομβαρδισμό στο Ιλντίπ. Μετά τον τάφο του, μια πέτρα χωμένη σε ένα ξερό έδαφος. Την ίδια ώρα «σερβίρεται» το φαγητό, ένα ψωμί και μια ντομάτα. Οι άνθρωποι αυτοί ζούνε με τον θάνατο μέσα σε μια σκηνή. Πίνω καφέ αμίλητη. Ο αέρας αρχίζει το καταστροφικό του έργο. Το μαγκάλι ανάβει. Τους ρωτώ αν γνωρίζουν ότι είναι επικίνδυνο μέσα στη σκηνή, Μου λένε δεν κοιμόμαστε με αυτό γιατί μας παίρνει το οξυγόνο. Το δικό μου οξυγόνο είχε τελειώσει λίγο πριν. Ένιωθα πως πνιγόμουν.

(Πηγή: politikalesvos.gr)

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για μία εβδομάδα κήρυξε την αυστραλιανή πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας η πρωθυπουργός της λόγω των καταστροφικών πύρινων μετώπων και του υψηλού κινδύνου για πυρκαγιές στο ανατολικό τμήμα της Αυστραλίας, καθώς το Σαββατοκύριακο αναμένονται μεγάλες θερμοκρασίες και οι ισχυροί άνεμοι.

Από το Σεπτέμβριο συνολικά 18 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και περισσότερα από 1.200 σπίτια έχουν καεί. Τουλάχιστον 17 πολίτες αγνοούνται αυτή την εβδομάδα αυξάνοντας τους φόβους για αύξηση των θυμάτων. Χιλιάδες άλλοι έχουν φύγει από μια μεγάλη ζώνη στη Νέας Νότιας Ουαλίας στη «μεγαλύτερη μετεγκατάσταση από την περιοχή».

«Θα μπορούσε να είναι μια φρικτή μέρα»

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα ξεκινήσει στις 8:00 το πρωί της Παρασκευής και θα διαρκέσει για επτά ημέρες, ανακοίνωσε σήμερα η πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας, Γκλάντις Μπερετζικλιάν.

Η κήρυξη θα επιτρέψει στις τοπικές αρχές να πραγματοποιούν υποχρεωτικές εκκενώσεις, να κλείνουν δρόμους και «οτιδήποτε άλλο χρειάζεται να κάνουμε ως κράτος για να κρατήσουμε τους κατοίκους και τις ιδιοκτησίες τους ασφαλείς».

«Δεν παίρνουμε εύκολα αυτές τις αποφάσεις, αλλά θέλουμε επίσης να βεβαιωθούμε ότι παίρνουμε κάθε προφύλαξη για να είμαστε προετοιμασμένοι για το τι θα μπορούσε να είναι μια φρικτή μέρα το Σάββατο» πρόσθεσε.

Η κυβέρνηση της πολιτείας προειδοποίησε ότι οι συνθήκες είναι πιθανό να είναι «τουλάχιστον τόσο κακές» όσο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν εκατοντάδες σπίτια καταστράφηκαν.

Νωρίτερα, αρμόδιοι αξιωματούχοι ζήτησαν από παραθεριστές να εγκαταλείψουν επειγόντως ακτές μήκους 260 χιλιομέτρων, ενώ ο υπουργός Μεταφορών της Νέας Νότιας Ουαλίας απεύθυνε έκκληση στους πολίτες να οδηγούν αργά λόγω του πυκνού καπνού.

Μεγάλες ουρές αυτοκινήτων έχουν κλείσει τους αυτοκινητόδρομους, Τοπικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι υπάρχουν ουρές αναμονής και για βενζίνη στην πόλη Μπέτιμανς Μπέι, ενώ οι προμήθειες καυσίμων μειώθηκαν.

Πολλά σημεία του οδικού δικτύου παρέμειναν αποκλεισμένοι λόγω των συνεχιζόμενων πυρκαγιών, πεσμένων δέντρων και άλλων αντικειμένων. Υπάλληλοι εργάζονται για να καθαρίζουν τους δρόμους και να αποκαταστήσουν το ηλεκτρικό ρεύμα.

Επικρίσεις από πολιτικούς και ακτιβιστές

Πολιτικοί και ακτιβιστές σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως η πρώην Αμερικανίδα πρόεδρος Χίλαρι Κλίντον, ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής, Μπέρνι Σάντερς, και η Σουηδέζα έφηβη Γκρέτα Τούνμπεργκ, εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για την κρίση στην Αυστραλία σημειώνοντας ότι η καταστροφή αποτελεί επείγουσα υπενθύμιση της έκτακτης ανάγκης για την κλιματική αλλαγή.

Η συγγραφέας Ναόμι Βολφ κοινοποίησε ένα μήνυμα του πατέρα της ,που είχε παγιδευτεί από τις πυρκαγιές, προς τον Σκότ Μόρισον, τον οποίο χαρακτήρισε «άχρηστο πρωθυπουργό». Ο τελευταίος έχει επικριθεί έντονα τις τελευταίες εβδομάδες για τη διαχείριση της κατάστασης και την κυβερνητική πολιτική σχετικά με το κλίμα που κατά τον ίδιο είναι επαρκής.

(Πηγή: efsyn.gr με πληροφορίες από BBC και Gaurdian)

Μετάφραση για το Red Notebook: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές  με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος.

Ακυρώνουν την αίσθηση της συνέχειας της ζωής και του πνεύματος. Καταλήγει κανείς να πιστεύει πραγματικά ότι μεταξύ των ετών υπάρχει συνέχεια, κι ότι ξεκινά μια νέα ιστορία, και βάζει κανείς στόχους, και μετανιώνει για τις αστοχίες κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενικότερο σφάλμα των ημερομηνιών.

Λένε πως η χρονολογία είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας -αυτό το παραδεχόμαστε. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως υπάρχουν τέσσερις ή πέντε θεμελιώδεις ημερομηνίες, τις οποίες κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του τις έχει πάντα κατά νου,  που έχουν περιπαίξει την ιστορία. Κι αυτές είναι πρωτοχρονιές. Η πρωτοχρονιά της ρωμαϊκής ιστορίας ή του μεσαίωνα ή της νεωτερικότητας. Κι έχουν γίνει τόσο διαπεραστικές και τόσο  απολιθωτικές που, κι εμείς οι ίδιοι εκπλησσόμαστε καμιά φορά αναλογιζόμενοι ότι η ζωή στην Ιταλία άρχισε το 752, κι ότι το 1490 ή το 1492 είναι σαν βουνά στα οποία η ανθρωπότητα αναρριχήθηκε ακαριαία φτάνοντας σε έναν νέο κόσμο, εισερχόμενη σε μια νέα ζωή.  Κι έτσι η ημερομηνία γίνεται ένα εμπόδιο, ένα παραπέτασμα που εμποδίζει να δούμε ότι η ζωή συνεχίζει να εκτυλίσσεται με το ίδιο, αμετάβλητο, βασικό  μοτίβο, χωρίς απότομες μεταβολές, με τον ίδιο τρόπο που στον κινηματογράφο σκίζεται το φιλμ κι έχουμε ένα διάλειμμα  εκτυφλωτικού φωτός.

Γι΄ αυτό, μισώ την πρωτοχρονιά. Θέλω κάθε πρωινό νά΄ναι για μένα και μια πρωτοχρονιά. Κάθε μέρα θέλω να κάνω κι έναν προσωπικό απολογισμό, και να ανανεώνομαι κάθε μέρα. Καμιά μέρα καθορισμένη εκ των προτέρων για ανάπαυση. Τις παύσεις μου εγώ τις επιλέγω, όταν αισθάνομαι μεθυσμένος από έντονη ζωή και θέλω να κάνω μια βουτιά στη ζωτικότητα για να αντλήσω από κει καινούρια δύναμη.

Καμιά πνευματική αγκίστρωση. Κάθε ώρα της ζωής μου θά΄ θελα να είναι νέα, παρότι συνδεδεμένη με τις περασμένες. Καμία μέρα ξεφαντώματος με συλλογικές  στιχοπλοκές, που τις ανταλλάσσω με ξένους που δεν με ενδιαφέρουν. Επειδή ξεφάντωναν οι πρόγονοι των προγόνων μας κτλ πρέπει κι εμείς να αισθανόμαστε την ανάγκη του ξεφαντώματος. Όλα αυτά μου φέρνουν αναγούλα.

—

Avanti!, 1η Ιανουαρίου 1916, στήλη «Sotto la Mole» του Αντόνιο Γκράμσι  

(Πηγή: alfavita.gr)

Οι επιθέσεις εναντίον παιδιών στο πλαίσιο ένοπλων συρράξεων έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί μέσα στην τελευταία δεκαετία, καταγγέλλει σε έκθεσή του που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία (UNICEF).

Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν επαληθεύσει πάνω από 170.000 κατάφωρες παραβιάσεις με θύματα τα παιδιά στο πλαίσιο ένοπλων συρράξεων από το 2010, κάτι που σημαίνει πως κατά μέσον όρο διαπράττονταν περίπου 45 καθημερινά τα τελευταία δέκα χρόνια, τονίζει η UNICEF.

Στις παραβιάσεις αυτές συμπεριλαμβάνονται φόνοι, ακρωτηριασμοί, σεξουαλικά εγκλήματα, απαγωγές, απαγόρευση της πρόσβασης σε ανθρωπιστική βοήθεια, στρατολόγηση ανηλίκων, επιθέσεις εναντίον σχολείων και νοσοκομείων κ.ά..

Το 2018, ο ΟΗΕ κατέγραψε πάνω από 24.000 κατάφωρες παραβιάσεις με θύματα παιδιά, σχεδόν τριπλάσιες από ό,τι το 2010.

Σχεδόν στις μισές από τις περιπτώσεις, τα παιδιά είτε σκοτώθηκαν είτε ακρωτηριάστηκαν σε αεροπορικές επιδρομές ή εξαιτίας της πυροδότησης εκρηκτικών, όπως νάρκες, όλμοι και άλλα είδη όπλων κατά προσωπικού.

Εξάλλου, η Γιούνισεφ επισημαίνει πως ο αριθμός των χωρών όπου μαίνονται ένοπλες συρράξεις είναι σήμερα ο υψηλότερος των τελευταίων τριών δεκαετιών.

«Οι ένοπλες συρράξεις σε διεθνές επίπεδο διαρκούν περισσότερο, προκαλούν περισσότερη αιματοχυσία, στοιχίζουν τις ζωές περισσότερων νέων», υπογράμμισε η εκτελεστική διευθύντρια Χενριέτα Φορ.

«Οι επιθέσεις εναντίον παιδιών συνεχίζονται αμείωτες καθώς τα εμπόλεμα μέρη παραβιάζουν έναν από τους πιο θεμελιώδεις κανόνες του δικαίου του πολέμου: την προστασία των παιδιών», πρόσθεσε η ίδια, υπογραμμίζοντας πως πολλές ακόμη παραβιάσεις των δικαιωμάτων παιδιών σε ένοπλες συρράξεις δεν αναφέρονται ποτέ.

Τα παιδιά στη Συρία, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν διέτρεχαν ιδιαίτερα υψηλούς κινδύνους το 2019, σύμφωνα με τη Γιούνισεφ.

Επισημαίνεται ακόμη στην έκθεσή της πως επείγει τα εμπόλεμα μέρη στις συρράξεις σε διεθνές επίπεδο να τερματίσουν τις παραβιάσεις με θύματα παιδιά και τις επιθέσεις εναντίον πολιτικών υποδομών.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ελαιογραφία, ανυπόγραφο έργο του Ανδρέα Kρυστάλλη (πηγή: Διαδικτυακός τόπος Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «Δρομοκαΐτειο»)

Λίγο πριν από το γύρισμα του χρόνου, στις 31/12, ολοκληρώνεται η έκθεση έργων τέχνης ψυχικά ασθενών από το Μουσείο του Δρομοκαϊτείου Ψ.Ν.Α στη ΣΤΟart Κοραή (χώρος τέχνης της Εθνικής Ασφαλιστικής, Κοραή 4).

Σήμερα, Δευτέρα 30/12, στις 6:00 μ.μ., στο χώρο της έκθεσης πραγματοποιείται συζήτηση με το κοινό και τις ψυχιάτρους Χρυσή Γιαννουλάκη και Αργυρώ Κυριαζή, με αντικείμενο την ποιητική δημιουργία του Γιώργου Βιζυηνού, ο οποίος δοκιμαζόμενος ψυχικά παρέμεινε ως ασθενής μεγάλα χρονικά διαστήματα στο Δρομοκαΐτειο.

Η έκθεση ζωγραφικής ψυχικά ασθενών του Δρομοκαϊτείου είναι μια πρωτοβουλία του κλάδου «Τέχνη και Ψυχιατρική» της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, με έργα που έχουν επιζήσει του χρόνου και των δημιουργών τους, επειδή είναι πραγματική τέχνη, ανάλογη με εκείνη που συναντά κανείς στη συλλογή Prinzhorn στη Χαϊδελβέργη (ένα μέρος της με τίτλο «Αιτία θανάτου: Ευθανασία» είχε παρουσιαστεί το 2011 στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα και στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη), στο Μουσείο Art Brut στη Λωζάννη και στο Μουσείο του Dr Guislain στη Γάνδη.

Τα έργα της έκθεσης προέρχονται από το Μουσείο του Δρομοκαϊτείου, όπου στεγάζεται η ιστορία του νοσοκομείου.

Ανάμεσα στους ανθρώπους του πνεύματος, της επιστήμης και της λογοτεχνίας που εισήχθησαν για νοσηλεία, την ίδια τύχη είχαν πολλοί και αξιόλογοι ζωγράφοι, όπως ο Ανδρέας Κρυστάλλης, που είχε προτίμηση στα θεσσαλικά τοπία και του οποίου η εύθραυστη καλλιτεχνική φύση δεν μπόρεσε ποτέ να προσαρμοστεί στη θέα νεκρών παιδιών στα πεζοδρόμια, στο μεγάλο λιμό του 1941-1942, στους βομβαρδισμούς ( διάσημο το έργο του ο «Βομβαρδισμός του Πειραιά»).

Νοσηλεύτηκε αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια προσπάθεια να ξαναβρεί ισορροπία έως το θάνατό του (1951).

Άλλη περίπτωση είναι τα έργα του Βαλεντίνο Ίλβες (γεννήθηκε στη Ρωσία το 1900), ο οποίος τη δεκαετία του ’30 βρέθηκε στην Αθήνα να ζωγραφίζει προσόψεις κινηματογράφων και από το 1949 και επί μία εικοσαετία νοσηλεύτηκε στο Δρομοκαΐτειο με φοβία και ακουστικές παραισθήσεις.

Δραπέτευσε και χάθηκαν τα ίχνη του, αφήνοντας στο νοσοκομείο πολλά έργα και σχέδιά του.

Ο λόγιος και αυτοδίδακτος ζωγράφος Γεράσιμος Βώκος (1868-1927) νοσηλευόταν περιστασιακά από ηλικίας 40 ετών και έως το θάνατό του.

Άφησε στο Δρομοκαΐτειο προσωπογραφίες του.

Ο ζωγράφος Αριστείδης Λάβδας, έγκλειστος επί μία εικοσιπενταετία με γνωμάτευση «αλκοολική ψύχωση, σοβαρές διαταραχές μνήμης», επιδιδόταν στην αγιογραφία και είναι επίσης ανάμεσα στους γνωστούς και άγνωστους ταλαντούχους καλλιτέχνες των οποίων έργα τους προέρχονται από αυτό το διαφορετικό και ασυνήθιστο μουσείο του Δρομοκαϊτείου, το οποίο ιδρύθηκε το 1995.

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Η τελευταία συναυλία του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Θάνου Μικρούτσικου πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου 2019 στο Θέατρο Βράχων.

φωτο αρχείου @flickr

Ο αγαπημένος δημιουργός είχε προγραμματίσει δύο συναυλίες, μαζί με τους πιο κοντινούς του τραγουδιστές.

Εκείνα τα δύο βράδια του Ιουνίου, ο Θάνος Μικρούτσικος, μαζί με μερικά από τα μεγαλύτερη ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου ερμήνευσαν τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.

Στο πλευρό του ήταν ακόμη 11 τραγουδιστές: Ο Γιώργος Νταλάρας, η Χαρούλα Αλεξίου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Γιώργος Μεράντζας, ο Κώστας Θωμαϊδης και η Μαριάννα Πολυχρονίδη.

«Ζούμε σε ένα βάρβαρο κόσμο. Η βαρβαρότητα μας κατακλύζει. Όπως είπε ο γερο-Κάρολος, πρέπει να αφήσουμε ανοιχτό το παράθυρο στο όνειρο. Αφήνοντας ένα παράθυρο στο όνειρο, τότε μόνο θα φτιάξουμε μια κοινωνία που θα μπορεί να αυτοπραγματωθεί ο άνθρωπος. Μια κοινωνία που ο ποιητής θα ψαρεύει κι ο ψαράς θα μπορεί να γράφει ποιήματα», είχε πει ο Θάνος Μικρούτσικος.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

SHUTTERSTOCK

Η Ρωσία δοκίμασε με επιτυχία την εθνική «εναλλακτική» της στο παγκόσμιο Ίντερνετ, όπως ανακοίνωσε η κυβέρνησή της.

Όπως αναφέρει το BBC, δεν έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τη δοκιμή, ωστόσο, σύμφωνα με το υπουργείο Τηλεπικοινωνιών, οι απλοί χρήστες δεν αντιλήφθηκαν αλλαγές.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία περιλαμβάνει τον περιορισμό των σημείων όπου το ρωσικό Ίντερνετ συνδέεται με το παγκόσμιο Ίντερνετ, επιτρέποντας στην κυβέρνηση της χώρας να έχει μεγαλύτερο βαθμό ελέγχου ως προς το τι ακριβώς μπορούν να δουν οι Ρώσοι χρήστες. Στην ουσία πρόκειται για ένα γιγαντιαίας κλίμακας intranet- όπως σε περιπτώσεις μεγάλων εταιρειών.

Οι πολίτες διαφόρων χωρών έχουν πρόσβαση σε ξένες διαδικτυακές υπηρεσίες μέσω υποθαλάσσιων καλωδίων ή «nodes»- σημείων σύνδεσης όπου δεδομένα μεταδίδονται από και προς δίκτυα άλλων χωρών. Για τους σκοπούς ενός τέτοιου δικτύου, αυτά τα σημεία θα έπρεπε να μπλοκαριστούν ή να ελεγχθούν. Αυτό θα απαιτούσε τη συνεργασία των εσωτερικών ISP (Internet Service Providers), και κάτι τέτοιο είναι ευκολότερο να επιτευχθεί εάν στην όλη υπόθεση εμπλέκονται μόνο μερικές κρατικές εταιρείες. Γενικότερα μιλώντας, όσο περισσότερα δίκτυα και συνδέσεις έχει μια χώρα, τόσο πιο δύσκολο είναι να ελεγχθεί η πρόσβαση στο Ίντερνετ.

Από εκεί και πέρα, η Ρωσία θα χρειαζόταν να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο εναλλακτικό δίκτυο. Στην περίπτωση του Ιράν υπάρχει το Εθνικό Δίκτυο Πληροφοριών, που επιτρέπει πρόσβαση σε κάποιες διαδικτυακές υπηρεσίες ενώ παράλληλα παρέχει στις αρχές τη δυνατότητα ελέγχου όλου του περιεχομένου που είναι διαθέσιμο και περιορίζοντας τις πληροφορίες από το εξωτερικό. Το δίκτυο αυτό διαχειρίζεται η Εταιρεία Τηλεπικοινωνιών του Ιράν. Ένα άλλο παράδειγμα ελεγχόμενου διαδικτύου είναι η περίπτωση του αποκαλούμενου «Σινικού Firewall» (Great Firewall of China) που εμποδίζει την πρόσβαση σε πολλές υπηρεσίες Ίντερνετ- ωστόσο, παράλληλα έχει επιτρέψει σε πολλές εγχώριες εταιρείες να εδραιωθούν. Στην περίπτωση της Ρωσίας υπάρχουν ήδη μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας που θα επωφελούνταν από κάτι τέτοιο, όπως η Yandex και το Mail. Ru. Ακόμη, η χώρα σχεδιάζει να δημιουργήσει και τη δική της εκδοχή της Wikipedia, ενώ έχει ήδη ψηφιστεί νόμος που απαγορεύει την πώληση smartphones που δεν έχουν προεγκατεστημένο ρωσικό λογισμικό.

Όπως αναφέρει το BBC, ρωσικά ΜΜΕ μετέδωσαν πως ο Αλεξέι Σοκόλοφ, αναπληρωτής επικεφαλής του ρωσικού υπουργείου Τηλεπικοινωνιών, είπε πως οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν όπως αναμενόταν, δείχνοντας πως αρχές και πάροχοι «είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν σε αναδυόμενους κινδύνους και απειλές προκειμένου να διασφαλίσουν τη σταθερή λειτουργία του Ίντερνετ και του ενοποιημένου δικτύου τηλεπικοινωνιών της Ρωσικής Ομοσπονδίας». Επίσης το ρωσικό κρατικό πρακτορείο Tass μετέδωσε ότι στο πλαίσιο των δοκιμών αξιολογήθηκε η τρωτότητα των συσκευών internet-of-things, ενώ έγινε και μια άσκηση σχετικά με τη δυνατότητα του «Runet» να αντισταθεί σε «εξωτερικές αρνητικές επιρροές».

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε συνθήκες αργής ασφυξίας υπό το βάρος της αναταραχής στις εμπορικές συναλλαγές, της ψηφιοποίησης και της κλιματικής αλλαγής, με κίνδυνο πυροδότησης της κοινωνικής έντασης: το σενάριο της δυσπραγίας του 2019 κινδυνεύει να συνεχισθεί το 2020, προειδοποιούν οι οικονομολόγοι.

Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης προβλέπει πλαφόν 2,9% για την παγκόσμια ανάπτυξη το 2020, όπως ακριβώς και το 2019. Είναι το χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης από την παγκόσμια ύφεση του 2009, που προκάλεσε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. «Βρισκόμαστε σε μία ανησυχητική περίοδο», σύμφωνα με την επικεφαλής οικονομολόγο του ΟΟΣΑ Λοράνς Μπουν.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από την πλευρά του προβλέπει ένα γκελ του 3,4% για το 2020, αλλά αυτή η ανάκαμψη «παραμένει επισφαλής», προειδοποιεί η επικεφαλής οικονομολόγος Γκίτα Γκοπίνατ.

Τέλος εποχής

Η παγκόσμια οικονομία δεν βρίσκεται μόνο στο τέλος ενός κύκλου, αλλά μάλλον στο τέλος μίας εποχής, της εποχής της εκτίναξης των εμπορικών συναλλαγών και της βιομηχανικής ανάπτυξης των αναδυομένων οικονομιών.

Η διπλωματική συναίνεση περί το ελεύθερο εμπόριο διερράγη με την έλευση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που βρίσκεται σε ένα ατέρμονο εμπορικό και τεχνολογικό μπρα-ντε-φερ με την Κίνα, το οποίο βαρύνει στην ανάπτυξη.

Το Brexit θα αποτελέσει ένα ακόμη τεστ για την πολυμέρεια στην λειτουργία των διεθνών οικονομικών σχέσεων.

Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι διαταραγμένο έπειτα από τα χρόνια της απλοχεριάς των μεγάλων κεντρικών τραπεζών, που πασχίζουν να απογαλακτίσουν τις αγορές, ορισμένες από τις οποίες, όπως η Wall Street, περνούν από ρεκόρ σε ρεκόρ.

Το παράδοξο εκ πρώτης όψεως φαινόμενο των «αρνητικών» επιτοκίων γενικεύεται σε ορισμένες χώρες, συρρικνώνοντας την αποδοτικότητα των τραπεζών και διογκώνοντας το ιδιωτικό χρέος.

Ο Στιβ Άισμαν είναι ωστόσο κατηγορηματικός: «Δεν θα έχουμε συστημική κρίση», όπως εκείνη που πυροδοτήθηκε από την χρεοκοπία της Lehman Brothers το 2008, διαβεβαιώνει ο διάσημος επενδυτής που είχε προβλέψει την κατάρρευση του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος πριν από μία δεκαετία.

Για τον χρηματιστή, η ιστορία του οποίου αποτέλεσε την έμπνευση για την ταινία «Το Μεγάλο Σορτάρισμα», η οικονομία είναι πιθανόν να συνεχίσει την ισχνή ανάπτυξη ή να εισέλθει «σε τυπική ύφεση με μία οικονομία που επιβραδύνει και τους ανθρώπους να χάνουν χρήματα. Θα είναι ήδη πολύ επώδυνο».

Ο Λούντοβιτς Σουμπράν, επικεφαλής οικονομολόγος του ασφαλιστικού ομίλου Allianz, προβλέπει «ένα κολαστήριο» στην παγκόσμια ανάπτυξη. Αν συμβεί, «το επόμενο συστημικό σοκ χωρίς αμφιβολία δεν θα προέλθει από τον χρηματοπιστωτικό τομέα, αλλά θα είναι εξωγενές. Για παράδειγμα, από ένα μεγάλο σοκ ρύθμισης των προσωπικών δεδομένων ή σε σύνδεση με το Κλίμα».

Αμερικανικές εκλογές

Κατά την γνώμη του, μεγάλο βάρος θα έχει η αναμέτρηση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ και η επίπτωσή τους στην πρώτη σε μέγεθος οικονομία του κόσμου. Η Ελίζαμπεθ Γουόρεν, για παράδειγμα, που διεκδικεί το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, επιμένει στην επιπλέον φορολογική επιβάρυνση των πλουσίων, στην «πράσινη» στροφή της οικονομίας και στην διάλυση των ψηφιακών κολοσσών, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Wall Street.

Ο Λίον Κούπερμαν, διαχειριστής κεφαλαίων και δισεκατομμυριούχος, την έχει κατηγορήσει ότι «χ…ζει το γαμ…νο αμερικανικό όνειρο», αποκαλώντας την «τσαρλατάνο».

Εκτός και αν επανεκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ. «Είτε κάνει μία δεύτερη θητεία α λα αμερικανικά, δηλαδή, δεν κάνει τίποτε. Είτε διπλασιάσει το ποντάρισμα στο παιγνίδι με την Κίνα», με κίνδυνο στρατιωτικής κλιμάκωσης, προειδοποιεί ο Λούντοβιτς Σουμπράν.

Γεωπολιτικές εντάσεις, κατανομή των εισοδημάτων, ψηφιοποίηση, Κλίμα: τα θέματα αυτά θα κυριαρχήσουν στην παγκόσμια οικονομία πέραν των εξελίξεων στις ΗΠΑ και πέραν του 2020.

Η παντοδυναμία των τεχνολογικών κολοσσών, καθήμενων επάνω σε βουνά δεδομένων, θέτει σε αμφισβήτηση την κατανομή του πλούτου και αναδιαμορφώνει την απασχόληση.

Απέναντι στην κλιματική αλλαγή, βιομήχανοι και επενδυτές διορθώνουν τις στρατηγικές τους. Ο σαουδαραβικός πετρελαϊκός γίγας Saudi Aramco αναγκάσθηκε να αναθεωρήσει επί τα χείρω το μέγεθος της γιγάντιας εισόδου του στο χρηματιστήριο.

«Το ξεπέρασμα μία συγκυριακής κρίσης δεν το φοβόμαστε, ξέρουμε να το κάνουμε», λέει ο Ινγκο Κιούμπλερ, εκπρόσωπος του προσωπικού στην Mahle, της γερμανικής εταιρείας εξοπλισμού αυτοκινήτων που καταργεί θέσεις εργασίας εξαιτίας κυρίως της εγκατάλειψης του ντίζελ.

Κοινωνική οργή

«Το μεγάλο ζήτημα είναι η αναμόρφωση, η ψηφιοποίηση, η ηλεκτρική κίνηση. Ανησυχούμε για απώλεια πολλών θέσεων απασχόλησης» απέναντι στην πλημμυρίδα των κινεζικών μπαταριών», λέει.

Εάν η ακόμη ευημερούσα Γερμανία ανησυχεί για το μέλλον, άλλες χώρες – ο Λίβανος, η Χιλή, η Κολομβία, αλλά και η Γαλλία – έχουν γνωρίσει ήδη εκρήξεις κοινωνικής οργής.

Ο Νικόλας Ασόντο, ένας 33χρονος χιλιανός μάγειρας, αναγκάσθηκε να κλείσει το εσταιατόριό του, πνιγμένος από τα ιατρικά έξοδα έπειτα από ατύχημα. «Δεν μπορούσα να πληρώσω, με έβαλαν την λίστα των υπερχρεωμένων…Ως ιδιώτης, δεν είχα την δυνατότητα πίστωσης και το κατάστημά μου άρχισε να παράγει χρέη. Είναι πολύ άδικο», εξηγεί στο Γαλλικό Πρακτορείο (AFP).

Σε έναν κόσμο χαμηλής ανάπτυξης όπου, σύμφωνα με την μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam, 26 δισεκατομμυριούχοι κατείχαν το 2018 όσο πλούτο κατέχει το φτωχότερο ήμισυ του πλανήτη, το θέμα της ανακατανομής του πλούτου θα εξακολουθήσει να τίθεται με όλο και μεγαλύτερη οξύτητα και στις ανεπτυγμένες χώρες.

«Ακόμη και όταν οι άνθρωποι μοιάζει να διαθέτουν τα βασικά υλικά αγαθά, μπορούν να υποβιβασθούν στο ίδιο επίπεδο ανέχειας με τους φτωχότερους», προειδοποίησε η Εστέρ Ντυφλό, ειδική σε θέματα ανάπτυξης, λίγο αφού πληροφορήθηκε στις 14 Οκτωβρίου ότι βραβεύεται με τον Νόμπελ Οικονομίας.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

@pixabay

Η συνολική αξία των εξαγωγών στρατιωτικού εξοπλισμού που ενέκρινε η γερμανική κυβέρνηση το 2019 έφθασε το ποσό ρεκόρ των σχεδόν 8 δισεκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομίας που περιήλθαν σε γνώση του Γερμανικού Πρακτορείου.

Έως τις 15 Δεκεμβρίου, η κυβέρνηση ενέκρινε εξαγωγές όπλων αξίας 7,95 δισεκατομμυρίων ευρώ, το μεγαλύτερο ποσό από το 2015, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε το υπουργείο Οικονομίας, έπειτα από ερώτηση που κατέθεσαν δύο βουλευτές των Πρασίνων και του Ντι Λίνκε.

Το φετινό ποσό έρχεται από τρία διαδοχικά χρόνια συρρίκνωσης στις εξαγωγές, και το 2015 όταν οι εξαγωγές στρατιωτικού εξοπλισμού ανήλθαν στο ποσό των 7,86 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Συγκριτικά με το 2018, οι εγκεκριμένες εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 65%

Στρατιωτικός εξοπλισμός αξίας σχεδόν 1,77 δισεκατομμυρίων ευρώ εξήχθηκε στην Ουγγαρία (χώρα μέλος του ΝΑΤΟ), και ακολουθούν η Αίγυπτος με εξαγωγές όπλων αξίας 802 εκατομμυρίων ευρώ και οι ΗΠΑ με 483 εκατομμύρια ευρώ.

Οι εγκρίσεις αυξήθηκαν ραγδαία από την έναρξη του 2019. Έως τα μέσα του έτους, οι άδειες εξαγωγών είχαν ήδη ξεπεράσει εκείνες ολόκληρου του περασμένου έτους, που ανέρχονταν σε 5,3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο υπουργός Οικονομίας Πέτερ Αλτμάιερ ανέφερε πως η αύξηση αυτή σημειώθηκε εξαιτίας της χρονοβόρας διαδικασίας του σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις εκλογές του 2017, που δημιούργησε ένα συνωστισμό εκκρεμών αποφάσεων.

Το ποσοστό των αμφιλεγόμενων εξαγωγών σε λεγόμενες τρίτες χώρες που δεν είναι ούτε μέλη της ΕΕ ούτε το ΝΑΤΟ – όπως η Αυστραλία – μειώθηκαν φέτος από 52,9% σε 44,2% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Ωστόσο, το απόλυτο ποσό αυξήθηκε κατά σχεδόν 1 δισεκατομμύριο ευρώ.

«Αυτά τα δραματικά στοιχεία δείχνουν ότι ολόκληρο το σύστημα ελέγχου των εξαγωγών απλά δεν λειτουργεί», δήλωσε η Σεβίμ Ντάγκντελεν, αρμόδια του Ντι Λίνκε για θέματα εξωτερικής πολιτικής.

(Πηγή: enallaktikos.gr)

Τα συνήθη προβλήματα υγείας που οδηγούν τους Έλληνες στα νοσοκομεία και τα χειρουργεία κατέγραψε απογραφική ετήσια έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ).

Τις κύριες αιτίες νοσηλείας σε νοσοκομείο, αλλά και τις πιο συχνές επεμβάσεις στις οποίες υποβάλλονται οι Έλληνες, κατέγραψε η Έρευνα Κλειστής Νοσοκομειακής Περίθαλψης 2014, που δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ).

Η απογραφική έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ στηρίχθηκε σε ετήσια δεδομένα από τη δημόσια και ιδιωτική περίθαλψη της χώρας, με σκοπό την επιστημονική καταγραφή της νοσηρότητας του πληθυσμού, σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο.

Το δείγμα της μελέτης ήταν 1.517.885 ασθενείς, οι οποίοι πήραν εξιτήριο από νοσοκομείο.

Οι  750.448 (49%) ήταν άνδρες και οι 767.437 (51%) γυναίκες, ενώ από αυτούς, η μεγαλύτερη πλειοψηφία  (75%) νοσηλεύτηκε σε δημόσια νοσοκομεία/κλινικές.

Όσον αφορά στις ηλικίες, η ηλικιακή ομάδα με τα περισσότερα προβλήματα υγείας ήταν οι ασθενείς από 60 έως 79 ετών.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, οι Έλληνες ταλαιπωρούνται πιο συχνά από νοσήματα του κυκλοφορικού και νεοπλάσματα (καρκίνος), καθώς αυτοί είναι οι συνηθέστεροι λόγοι που αναγκάζονται να εισαχθούν σε νοσοκομείο.

Πιο συχνά υποβάλλονται σε επεμβάσεις για να αντιμετωπίσουν κάποιο νόσημα του πεπτικού συστήματος.

Για ποια νοσήματα εισάγονται οι Έλληνες στα νοσοκομεία

Στην κατηγορία νόσων με τις περισσότερες εισαγωγές σε νοσοκομεία κυριάρχησαν τα νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος με 207.082 (13,6%) περιστατικά.

Ακολουθούν:

• τα «νεοπλάσματα» με 179.974 (11,9%),
• τα «νοσήματα του πεπτικού συστήματος» με 161.965 (10,7%),
• τα «νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος» με 142.547 (9,4%),
• τα «συμπτώματα, σημεία και παθολογικά κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα που δεν ταξινομούνται αλλού» με 130.325 (8,6%),
• τα «νοσήματα του ουρογεννητικού συστήματος» με 117.708 (7,8%).

Ποιοι ασθενείς περνούν τον περισσότερο χρόνο στα νοσοκομεία

Όσον αφορά στη Μέση Διάρκεια Νοσηλείας (ΜΔΝ), το έτος 2014, τις περισσότερες μέρες μακράν (95,6 ημέρες) πέρασαν στο νοσοκομεία ασθενείς με ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς».

Ακολουθούν:

• «ορισμένες καταστάσεις που προέρχονται από την περιγεννητική περίοδο» (10,4 ημέρες),
• «νοσήματα του αίματος των αιμοποιητικών οργάνων και ορισμένες ανοσολογικές διαταραχές» (8,7 ημέρες),
• «νοσήματα του νευρικού συστήματος» (7,3 ημέρες),
• «νεοπλάσματα» (6,4 ημέρες)
• «παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος» (6,4 ημέρες)
• «ορισμένα λοιμώδη και παρασιτικά νοσήματα» (6,1 ημέρες)
• «συγγενείς ανωμαλίες, δυσπλασίες και χρωμοσωμικές ανωμαλίες», (6,1 ημέρες).
• Στο σύνολο των 1.517.885 ασθενών που πήραν εξιτήριο, το 85,3% είχαν ιαθεί ή παρουσιάσει βελτίωση, το 11,9% είχαν αμετάβλητη κατάσταση υγείας ή επιδείνωση και το 2,9% είχε καταλήξει.

Οι συνηθέστεροι λόγοι χειρουργικών επεμβάσεων

Στο σύνολο των ασθενών της έρευνας πραγματοποιήθηκαν 444.623 επεμβάσεις. Το μεγαλύτερο ποσοστό (19,5%), αφορούσε στην κατηγορία «νοσήματα του πεπτικού συστήματος».

Ακολουθούν οι κατηγορίες:

• «κύηση, τοκετός και λοχεία» με 12,3%
• «τραυματισμοί, δηλητηριάσεις και ορισμένες άλλες συνέπειες από εξωτερικές αιτίες» με 11,4%
• «Νοσήματα του ουρογεννητικού συστήματος» με 11,0%.

Δείτε τον αναλυτικό πίνακα με τις επεμβάσεις, ανά κατηγορία νόσου:

Στους άνδρες οι τρεις κατηγορίες με το μεγαλύτερο αριθμό επεμβάσεων ήταν τα «νοσήματα του πεπτικού συστήματος» (25,3%), οι «τραυματισμοί, δηλητηριάσεις και ορισμένες άλλες συνέπειες από εξωτερικές αιτίες» (12,8%) και τα «νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος» (11,5%).

Στις γυναίκες οι τρεις κατηγορίες με το μεγαλύτερο αριθμό επεμβάσεων ήταν η «κύηση, τοκετός και λοχεία» (21,9%), τα «νοσήματα του πεπτικού συστήματος» (14,9%) και τα «νοσήματα του ουρογεννητικού συστήματος» (12,3%).

(Πηγή: tanea.gr)

Shutterstoc

Η ποσότητα τροφής που απαιτείται για να τραφεί ο πληθυσμός της Γης ως τα τέλη του αιώνα θα μπορούσε να αυξηθεί κατά περίπου 80%, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη.

Όπως αναφέρει το BBC, ερευνητές από τη Γερμανία ανέφεραν πως η τάση της αύξησης του ΒΜΙ (Body Mass Index- Δείκτης Μάζας Σώματος) έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να χρειάζονται περισσότερες θερμίδες. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, εάν η ανάγκη αυτή δεν καλυφθεί, θα μπορούσαν να προκύψουν μεγαλύτερες ανισότητες παγκοσμίως.

Η εν λόγω έρευνα δημοσιεύτηκε στο Plos One. Την πραγματοποίησε ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν, που υπολόγισαν ότι το 60% της αύξησης των θερμίδων θα ήταν αποτέλεσμα της αύξησης του πληθυσμού στον κόσμο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, ο πληθυσμός του πλανήτη μας υπολογίζεται πως θα αυξηθεί από περίπου επτά δισεκατομμύρια το 2010 σε περίπου 11 δισεκατομμύρια το 2100.

Ωστόσο, πάνω από το 18% της αύξησης των θερμίδων από τα επίπεδα του 2010 θα οφείλεται σε μια αναμενόμενη αύξηση του ύψους και του βάρους στον παγκόσμιο πληθυσμό.

«Η αύξηση της μέσης ημερήσιας απαιτούμενης ενέργειας σημειώνει άνοδο κατά 253 kcal ανά άτομο μεταξύ του 2010 και του 2100 στους υπολογισμούς μας, θεωρώντας πως υπάρχει άνοδος ΒΜΙ και ύψους» είπε ο Λουτζ Ντέπενμπους του World Vegetable Center, ένας εκ των συντελεστών της έρευνας.

Όπως είπε στο BBC News, «σε παγκόσμια κλίμακα υπολογίζουμε ότι η επίδραση των αυξήσεων ΒΜΙ και ύψους στο μοντέλο μας θα οδηγούσε σε επιπλέον απαιτήσεις θερμίδων, που αντιστοιχούν στις απαιτήσεις Ινδίας και Νιγηρίας μαζί για το 2010».

Όσον αφορά στο τι τροφή αντιστοιχεί στην αύξηση των 253 θερμίδων στη διατροφή κάποιου ημερησίως, ο Ντέπενμπους είπε ότι πρόκειται για δύο επιπλέον μεγάλες μπανάνες ή μερικές τηγανητές πατάτες.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, περισσότερο αναμένεται να επηρεαστούν από αυτές τις εξελίξεις τα κράτη νότια της Σαχάρα, δεδομένου και ότι στην περιοχή αυτή ήδη παρατηρείται απότομη αύξηση στις ανάγκες για θερμίδες, λόγω μεγάλης αύξησης του πληθυσμού.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν πως εάν δεν υπάρξει μια παγκόσμια πολιτική σχετικά με τα τρόφιμα για να καλυφθούν οι ανάγκες για περισσότερη ενέργεια, θα οξυνθούν οι οικονομικές ανισότητες και οι ανισότητες όσον αφορά στα τρόφιμα. Παράλληλα, τονίζουν πως αύξηση της ζήτησης θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών των τροφίμων- και αν και οι πλούσιες χώρες θα ήταν σε θέση να «απορροφήσουν» τις αυξήσεις, οι φτωχότερες χώρες θα αντιμετώπιζαν προβλήματα, οδηγώντας σε κλιμάκωση των φαινομένων υποσιτισμού.

(Πηγή: naftemporiki.gr)