paidevo.gr

Περισσότερα από 12 εκατομμύρια παιδιά στη Μέση Ανατολή δεν πηγαίνουν στο σχολείο, σημειώνουν Unicef και Unesco, τονίζοντας ότι στον αριθμό αυτόν δεν περιλαμβάνονται τα παιδιά που έχουν αναγκασθεί να εγκαταλείψουν το σχολείο εξαιτίας των συρράξεων στη Συρία και το Ιράκ.

Εάν συνυπολογισθούν τα παιδιά εμπόλεμων χωρών ή περιοχών, ο αριθμός φθάνει στα 15 εκατομμύρια, σύμφωνα με έκθεση της Unicef η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα στη Βηρυτό.

Στην έκθεση, η οποία συντάχθηκε από κοινού από τις δύο οργανώσεις, εκφράζεται ικανοποίηση για τους «σημαντικούς πόρους και το πολιτικό κεφάλαιο» που έχουν αφιερωθεί στην εκπαίδευση στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας και σημειώνεται ότι ο αριθμός των παιδιών που δεν είχε πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση έχει μειωθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις κατά το ήμισυ.

«Ωστόσο, κατά τα τελευταία χρόνια δεν έχει καταγραφεί καμία πρόοδος», επισημαίνεται στην έκθεση.

Ο αριθμός των 12,3 εκατομμυρίων παιδιών που δεν πηγαίνουν στο σχολείο περιλαμβάνει 4,3 εκατομμύρια της πρωτοβάθμιας, 2,9 εκατομμύρια της δευτεροβάθμιας και 5,1 της προσχολικής εκπαίδευσης και αντιστοιχεί στο 15% των παιδιών στη Μέση Ανατολή.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε εννέα χώρες της περιοχής και ο κύριος λόγος στέρησης της εκπαίδευσης στα παιδιά είναι η φτώχεια. Σε πολλές περιπτώσεις, οι οικογένειες δεν είναι σε θέση να πληρώσουν το αντίτιμο των σχολικών βιβλίων και της στολής, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι οικογένειες αποφασίζουν να στείλουν τα παιδιά τους να εργαστούν.

(πηγή: left.gr)

Αρθρογράφος: Πέλα Σουλτάτου

Η έννοια της «ενδυνάμωσης» είναι σύστοιχη της προαγωγής υγείας, η οποία, σύμφωνα με διακήρυξη του ΠΟΥ (Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας), είναι η διαδικασία μέσα στην οποία τα άτομα γίνονται ικανά να αναπτύξουν τον έλεγχο πάνω στην υγεία τους και να τη βελτιώσουν.

Η ασθένεια αποτελεί μία πιθανότητα του ανθρώπινου βίου, η ανημποριά όμως δεν θα πρέπει να υπάρχει ούτε ως ενδεχόμενο. Το κράτος επικεντρώνεται, κατά βάση, στο πώς θα εμποδίσει ή πώς θα διαχειριστεί την αρρώστια.

Όμως, η αρρώστια έχει σημαντικές επιπτώσεις στη ζωή του ανθρώπου. Για παράδειγμα, συχνά συνοδεύεται από μία αίσθηση αδικίας («γιατί σε μένα;»), προκαλεί εκπτώσεις στη λειτουργικότητα του ατόμου, επιφέρει νέες απαιτήσεις στην καθημερινότητα, στις οποίες ενδεχομένως δυσκολεύεται να προσαρμοστεί ή να ανταποκριθεί. Σε κάποιες περιπτώσεις ο ασθενής ενδέχεται να βιώσει την απομόνωση, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη διάκριση, τον ρατσισμό, την περιθωριοποίηση. Αν δεν αντιδράσει, αν δεν υποστηριχθεί, είναι πιθανό να καταρρακωθεί ηθικά. Η δύναμη για τη μάχη που θα χρειαστεί να δώσει για να νικήσει την αρρώστια αντλείται από τον εαυτό του και τους άλλους. Σε ένα καθεστώς διάλυσης του ΕΣΥ, οι δομές αλληλεγγύης και τα κοινωνικά ιατρεία ήρθαν να καλύψουν ένα μεγάλο κενό στη στήριξη των ευπαθών ομάδων.

Το ερώτημα είναι αν η παρούσα κυβέρνηση διαθέτει την πολιτική βούληση προς την κατεύθυνση της ενδυνάμωσης των ανθρώπων και των κοινοτήτων. Η έννοια της «ενδυνάμωσης» είναι σύστοιχη της προαγωγής υγείας, η οποία, σύμφωνα με διακήρυξη του ΠΟΥ (Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας), είναι η διαδικασία μέσα στην οποία τα άτομα γίνονται ικανά να αναπτύξουν τον έλεγχο πάνω στην υγεία τους και να τη βελτιώσουν. Η προαγωγή υγείας αναφέρεται στο πρόγραμμα υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, εκφέρεται στον λόγο της παρούσας πολιτικής ηγεσίας (βλ. δηλώσεις αναπλ. υπουργού «Στο Κόκκινο» 4.2.15, ΑΝΤ1 10.2.15). Για την εκπλήρωση ενός τόσο απαιτητικού σκοπού υπάρχουν πολλοί δρόμοι. Ένας από αυτούς είναι η συνηγορία.

Η συνηγορία (advocacy) ξεκίνησε ως κίνημα δικαιωμάτων από άτομα διαγνωσμένα με αναπτυξιακές διαταραχές. Οι άνθρωποι αυτοί, έχοντας βιώσει τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον ρατσισμό και την ανισότητα, δεν παραδόθηκαν στο αίσθημα της ανημποριάς που αναφέραμε παραπάνω. Αντιθέτως, αποφάσισαν να πάρουν τον έλεγχο της ζωής τους στα χέρια τους, ένωσαν τις φωνές τους και άρχισαν να διεκδικούν δυναμικά τα δικαιώματά τους στο δημόσιο σύστημα υγείας και την κοινωνία συμμετέχοντας ενεργά στην υιοθέτηση των πολιτικών που τους αφορούσαν. Σήμερα η συνηγορία επιτυγχάνεται μέσα από συλλόγους και ομοσπονδίες ασθενών, οργανώσεις εθελοντών, διεθνή και τοπικά δίκτυα, ΜΚΟ, επιστημονικές εταιρείες, σωματεία εργαζομένων κ.ά.

Είναι φανερό, ωστόσο, πως η έννοια της συνηγορίας δεν ευδοκιμεί σε συνθήκες αυταρχισμού. Για να καρποφορήσει, χρειάζεται οπωσδήποτε ένα κράτος που θα μάθει να λαμβάνει υπόψη τις τοποθετήσεις των πολιτών και των οργανώσεών τους στη διαμόρφωση της πολιτικής. Μία από τις πρόσφατες ενέργειες του υπουργείου Υγείας σηματοδοτεί μία στροφή προς τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού σχεδιασμού, ενισχύοντας τη συμμετοχικότητα των φορέων και της κοινότητας στη λήψη πολιτικών αποφάσεων (βλ. «Α. Ξανθός: Ζητούμε τη γνώμη των φορέων για τη χάραξη της πολιτικής Υγείας», 31.3.15).

Η ενδυνάμωση μέσω της συνηγορίας είναι, επομένως, μία αμφίδρομη διαδικασία. Δεν αρκούν οι παροχές του κράτους, χρειάζεται και η κινητοποίηση της κοινωνίας. Είναι ανάγκη όμως η πολιτεία να μάθει να ακούει τους πολίτες, όπως χρειάζεται και οι πολίτες να πιστέψουν πως πλέον εισακούονται.

(πηγή: left.gr)

* Η Πέλα Σουλτάτου είναι διδάκτωρ Προαγωγής Υγείας και Επιστημών της Αγωγής, Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Αυξητική τάση παρουσιάζει το ποσοστό των Ελλήνων ασθενών που δυσκολεύεται να προμηθευτεί τα φάρμακά του, με αποτέλεσμα να κάνει «εκπτώσεις» στην αγωγή του ή ακόμη και να την διακόπτει.

Σύμφωνα με στοιχεία, που προκύπτουν από τη μελέτη «Μήνας Ελέγχου Χοληστερόλης – Πρόγραμμα Εκτίμησης Καρδιαγγειακού Κινδύνου» (που καταγράφει ετησίως τη συχνότητα των παραγόντων κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα στην Ελλάδα) του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας (ΕΛΙΚΑΡ), φέτος εξετάστηκαν 2.734 άτομα και έγινε σύγκριση δεδομένων σε σχέση με το περσινό δείγμα.

Έτσι, ενώ πέρυσι το 13% των συμμετεχόντων είχε δηλώσει αδυναμία συνέχισης της φαρμακευτικής αγωγής για τον έλεγχο της υψηλής χοληστερόλης, εξαιτίας του υψηλού κόστους συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη, φέτος το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 16,5%.

Επίσης, το ποσοστό των ασθενών που χαρακτηρίζει «δυσβάσταχτο» το κόστος συμμετοχής στην υπολιπιδαιμική αγωγή διπλασιάστηκε, από 7,8% σε 15,9%.

«Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν με έμφαση ότι η οικονομική κρίση και οι περιοριστικές πολιτικές στην Υγεία, έχουν δυσμενή επίδραση στην υγεία του πληθυσμού και ειδικά στην πρόληψη των καρδιαγγειακών νοσημάτων», υπογράμμισε ο διευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» Γεώργιος Ανδρικόπουλος, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με αφορμή το 30ό Συνέδριο Κλινικής Καρδιολογίας (17 – 18 Απριλίου) στην Αθήνα.

Το συνέδριο θα ασχοληθεί με τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην υγεία των Ελλήνων, καθώς και με όλα τα νέα δεδομένα στη θεραπεία και πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων και θα συμμετέχουν κορυφαίοι καρδιολόγοι, ενώ θα πραγματοποιηθούν εννέα στρογγυλά τραπέζια στα οποία θα συζητηθεί ό,τι πιο έγκυρο και σύγχρονο αφορά την πρόληψη και αντιμετώπιση των καρδιαγγειακών παθήσεων.

Αύξηση καρδιαγγειακών επεισοδίων τις εορταστικές ημέρες

Με αφορμή τις εορταστικές ημέρες του Πάσχα και τις διατροφικές υπερβολές που συνηθίζουμε να κάνουμε οι επιστήμονες, συνέστησαν προσοχή, εξηγώντας ότι η αυξημένη συσσώρευση λιπαρών σε πιάτα, όπως η παραδοσιακή μαγειρίτσα και ο οβελίας, συνδυαστικά με την υπερκατανάλωση αλκοόλ, μπορεί να οδηγήσουν στην εκδήλωση εμφράγματος ή εγκεφαλικού επεισοδίου.

Γι’ αυτό θα πρέπει πάντα με το φαγητό να καταναλώνουμε και άφθονη ποσότητα πράσινων λαχανικών, τα οποία έχουν αντιοξειδωτική δράση και εξουδετερώνουν την θρομβογόνο επίδραση των λιπιδίων.

Μάλιστα, όπως είπε ο καθηγητής Καρδιολογίας και διευθυντής της Α’ Πανεπιστημιακής Κλινικής στο Νοσοκομείο «Ιπποκράτειο», Δημήτρης Τούσουλης, τις ημέρες μετά το εορταστικό τριήμερο καταγράφεται αυξημένη προσέλευση στα Νοσοκομεία , λόγω καρδιαγγειακών συμπτωμάτων.
(πηγή: nooz.gr)

Το Περού, μέσω ενός προγράμματος κόστους 200 εκατ. δολαρίων, αναπτύσσει την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με φωτοβολταϊκά συστήματα και προσφέρει με αυτό τον τρόπο δωρεάν ρεύμα σε 200 εκατομμύρια φτωχούς πολίτες. 

Η χώρα που απαγόρευσε την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων οργανισμών και αφιερώθηκε στην ανάπτυξη της καθαρής, βιολογικής γεωργίας, μας δίνει ακόμα ένα λόγο για να την έχουμε στην καρδιά μας.

Το πρόγραμμα προβλέπει την εγκατάσταση 12.500 φωτοβολταϊκών συστημάτων, τα οποία θα καλύψουν περίπου 500.000 νοικοκυριά.

Ο υπουργός Ενέργειας Jorge Merino δήλωσε χαρακτηριστικά: “Το πρόγραμμα απευθύνεται στα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού που αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα και ακόμα χρησιμοποιούν λάμπες πετρελαίου, με αποτέλεσμα να σπαταλούν το πενιχρό εισόδημά τους για καύσιμα και να κάνουν κακό στην υγεία τους”.

Από τα 29,5 εκατομμύρια κατοίκους, σήμερα, μόνο το 66% των Περουβιανών έχει πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα.

(πηγή: enallaktikos.gr)

Μελέτη από ένα από τα κορυφαία Πανεπιστήμια των ΗΠΑ

Μία πόλη για κωφούς. Φαντάζει ουτοπικό στη ρουτίνα δυσλειτουργικών μητροπόλεων, οι οποίες αδυνατούν να ικανοποιήσουν αρκετές από τις ήπιες ανάγκες των πολιτών. Μία πόλη που υπηρετεί τους κωφούς ή τους βαρήκοους θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα. Αυτό το φιλόξενο αστικό μοντέλο αναπτύσσει ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ουάσινγκτον.

Οι περισσότερες πόλεις δεν έχουν σχεδιαστεί για τους μη ακούοντες. Τα πεζοδρόμια ή και οι διαβάσεις είναι υπερβολικά στενές και συνωστισμένες για τους ανθρώπους που επικοινωνούν στη νοηματική γλώσσα. Δεν παρέχεται ο απαραίτητος χώρος επικοινωνίας. Ακόμα και στα πάρκα- με απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξή τους- δεν μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο «κύκλος συζήτησης».

Τα αστικά τοπία βρίθουν οπτικών ερεθισμών και δυσχεραίνουν την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων, που βασίζονται στις οπτικές υποδείξεις. Άλλες παράμετροι δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο την κουβέντα των συμβόλων. Οι προκλήσεις στη ζωή των κωφών πολλαπλασιάζονται με επικίνδυνο τρόπο. Φέτος, τον Ιανουάριο, στο Ολέιθ του Κάνσας, τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν σοβαρά καθώς παρασύρθηκαν από διερχόμενο όχημα μετά από μία εκδήλωση για μη ακούοντες, στην οποία είχαν παραβρεθεί. Θύμα τροχαίου ατυχήματος έπεσε και ένας κωφός άνδρας στο Σακραμέντο.

Το 2009, η εταιρία δημοσίων σχέσεων «Deaf411» που εξυπηρετεί την κοινότητα των κωφών, δημοσίευσε μία έκθεση υπό τον τίτλο «Πόλεις των ΗΠΑ, φιλικές για τους κωφούς» δίνοντας τα εύσημα στην Ουάσινγκτον, το Σικάγο, το Σιάτλ, το Ράλεϊ και το Ντένβερ για τις προσπάθειές τους να κάνουν καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων με προβλήματα ακοής. Από τον κατάλογο απουσιάζουν αναρίθμητες πόλεις, συμπεριλαμβανομένων του Σαν Φρανσίσκο, του Σεν Λούις, της Ατλάντα και της Φιλαδέλφειας.

Οι ήχοι της σιωπής

Το πανεπιστήμιο Gallaudet της Ουάσινγκτον, το κορυφαίο ίδρυμα των ΗΠΑ για τους κωφούς και τους βαρήκοους, εκπόνησε σειρά κατευθυντήριων γραμμών, τις ονόμασε «Deaf Space Guidelines» και αφορούν εκείνες τις πτυχές του αστικού περιβάλλοντος που αναστέλλουν την επικοινωνία και την κινητικότητα μεταξύ εκείνων που «μιλούν» με τα χέρια τους.

Προς την κατεύθυνση της άρσης των εμποδίων, αρχιτέκτονες και ερευνητές επιστράτευσαν την τεχνολογία, προκειμένου να συγκεντρώσουν πληροφορίες για το πώς οι κωφοί χρησιμοποιούν τους δημόσιους χώρους. Στη συνέχεια, με βάση αυτά τα δεδομένα, τροποποίησαν αυτούς τους δημόσιους χώρους για να ικανοποιούν τις ανάγκες των μη ακουόντων. Στην πανεπιστημιούπολη διαπιστώθηκε ότι οι κατευθυντήριες γραμμές έδωσαν μία γερή ώθηση στη σβούρα του διαλόγου. Ένας διάλογος που ξεκίνησε και εκφράζεται από πανεπιστημιακούς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το πρότζεκτ «Deaf Space Guidelines» θα έχει αντίκτυπο στην αστική ανάπτυξη από τη μία άκρη των ΗΠΑ έως την άλλη.

Ο Χάνσελ Μπάουμαν, επικεφαλής του σχεδιασμού της πανεπιστημιούπολης του Gallaudet, λέει πώς «η σαφήνεια με την οποία επικοινωνεί ένας κωφός συνδέεται με τη σαφήνεια και την ακαταστασία γύρω του». Ο Μπάουμαν ήταν αυτός που ηγήθηκε των πολύχρονων προσπαθειών, προκειμένου να δημιουργηθούν οι κατευθυντήριες γραμμές του «χώρου των κωφών» ή του «διαστήματος των κωφών».

Ο χώρος αναδεικνύεται σε σημαντικό κομμάτι της επικοινωνίας. Ο Μπάουμαν, μέσα από μία σειρά μαθημάτων του πανεπιστήμιου, δούλεψε με πανεπιστημιακούς, φοιτητές, προσωπικό και άλλους, προκειμένου να κωδικοποιήσει και να καταγράψει τον τρόπο με τον οποίο μη ακούοντες και βαρήκοοι χρησιμοποιούν τους δημόσιους χώρους. Προέκυψαν πέντε σημαντικά στοιχεία που εμπλέκονται στην αλληλεπίδραση των κωφών με το περιβάλλον: ο χώρος, η κινητικότητα και εγγύτητα, το φως και το χρώμα, η ακουστική και οι ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές και αυτό που λέγεται proxemics (η μελέτη για το πώς χρησιμοποιείται ο χώρος στη διαπροσωπική επικοινωνία).

Σε ένα από τα πειράματα, η ομάδα των σχεδιαστών ανέλυσε οπτικό υλικό από τις κάμερες του εστιατορίου για να δει πώς οι φοιτητές χρησιμοποιούσαν τον χώρο εστίασης της πανεπιστημιούπολης. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκαν ήταν ότι οι καρέκλες έπρεπε να είναι πιο ελαφριές για να μετακινούνται ευκολότερα, προκειμένου να δημιουργηθούν οι κύκλοι συζήτησης.

Επίσης, οι καρέκλες δεν θα έπρεπε να έχουν «μπράτσα» για να μην εμποδίζουν τις κινήσεις των χεριών, ένα από τα εργαλεία της νοηματικής γλώσσας. «Κωδικοποιούμε ιδέες που υπάρχουν εδώ και αιώνες» υποστηρίζει ο Μπάουμαν.

Το Gallaudet έχει εφαρμόσει τις συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές σε πέντε παλιά κτίρια, αλλά και σε καινούριες εγκαταστάσεις της πανεπιστημιούπολης, όπως το Κέντρο Σόρενσον για τη γλώσσα και την επικοινωνία. Το κτίριο, το οποίο έχει σαν κύρια χαρακτηριστικά τις επιμήκεις ανοικτές γραμμές θέας, την ορατότητα μεταξύ των ορόφων, τα πολλά παράθυρα και τις «απαλές» γωνίες, σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο «Smith Group» με έδρα την Ουάσινγκτον. Παρόμοιες αρχές χρησιμοποιούνται και στην κατασκευή μίας νέας φοιτητικής εστίας, ενώ ένα άλλο αρχιτεκτονικό γραφείο, το Studio Twenty Seven, έχει αναλάβει την πλήρη ανακαίνιση των κτιριακών εγκαταστάσεων με βάση τις «DeafSpace» αρχές.

Η όλη διαδικασία θα βελτιώσει την οπτική επαφή και επικοινωνία εντός των κτιρίων μέσα από το κυριολεκτικό άνοιγμα νέων παραθύρων και καινούριων μοτίβων επικοινωνίας. Διαπίστωση των υποστηρικτών του εγχειρήματος είναι ότι οι κοινωνικοπολιτικές συνέπειες του έργου θα είναι βαθύτατες και η κατανόηση του χώρου, κομβικής σημασίας.

«Φανταστείτε πώς θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς, που θα βασίζεται στον στόχο της προώθησης και της υποστήριξης της οπτικής επαφής και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων» αναφέρει ο καθηγητής και ερευνητής του Gallaudet, Ρόμπερτ Σίρβεϊτζ, ο οποίος συνέβαλε και αυτός στην ανάπτυξη των κατευθυντήριων γραμμών «DeafSpace». Ο Σίρβεϊτζ εκφράζει την ελπίδα ότι «το DeafSpace θα φέρει μία νέα προοπτική» στον καλό σχεδιασμό ενός κτιρίου ή μίας ολόκληρης πόλης που θα αλλάξει την καθημερινότητα των ανθρώπων, προς το καλύτερο. Η ενσωμάτωση της διαφορετικότητας: η μεγαλύτερη απόδειξη πολιτισμού.

(πηγή: newsbeast.gr)

Ο γαλαξίας μας αποτελείται από διακόσια εκατομμύρια πλανήτες που μοιάζουν με τον δικό μας, τόνισε σε ομιλία της, στην Ουάσιγκτον, η επικεφαλής επιστήμονας της NASA, Ellen Stofan, η οποία δήλωσε ότι δεν γεννάται θέμα, αν οι επιστήμονες θα ανακαλύψουν εξωγήινους, αλλά αυτό θεωρείται δεδομένο.

Η ίδια υποστήριξε ότι οι επιστήμονες της NASA γνωρίζουν καλά πού να ψάξουν για στοιχεία εξωγήινης ζωής σε άλλους πλανήτες, πώς να ψάξουν και επιπλέον διαθέτουν και την απαραίτητη τεχνολογία. Με αυτά τα δεδομένα η Stofan θεωρεί ότι μέσα στα επόμενα δέκα με είκοσι χρόνια θα έχουμε σίγουρα ανακαλύψει εξωγήινη ζωή σε άλλους πλανήτες του γαλαξία μας.

Στο ίδιο μήκος κύματος με την Stofan, o Jeffery Newmark, διευθυντής Ηλιοφυσικής στη NASA, πρόσθεσε ότι: «Δεν συζητάμε για το αν θα ανακαλύψουμε εξωγήινους, αλλά για το πότε θα τους ανακαλύψουμε», ενώ η Stofan πρόσθεσε να μην περιμένουμε να βρούμε «μικρά πράσινα ανθρωπάκια, αλλά θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για μονοκύτταρους οργανισμούς».

Ο Jim Green, διευθυντής πλανητικής επιστήμης στη NASA, δήλωσε ότι σε μια πρόσφατη μελέτη της ατμόσφαιρας του Άρη βρέθηκε ότι το 50% στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη είχε κάποτε ωκεανούς με βάθος πάνω από 1.500 μέτρα. Η ίδια μελέτη αποκάλυψε ότι στον «κόκκινο» πλανήτη υπήρξε νερό για διάστημα περισσότερο από 1.200 εκατομμύρια χρόνια

Οι επιστήμονες με την χρήση του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble έχουν αποκτήσει ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι το φεγγάρι του πλανήτη Δία, ο Γανυμήδης, έχει αλμυρό νερό και υπόγειους ωκεανούς, οι οποίοι είναι πολύ πιθανόν να βρίσκονται ανάμεσα σε δύο στρώματα πάγου. Αυτά τα ευρήματα σε συνδυασμό με τα πλούσια μεταλλικά  στοιχεία που υπάρχουν στο φεγγάρι του Κρόνου, τον Εγκέλαδο, συνηγορούν ότι τα συστατικά για την διαμόρφωση ζωής, όπως εμείς την γνωρίζουμε, υπάρχουν και σε άλλους πλανήτες.

(πηγές: enikos.gr, nbcnews.com Πηγή βίντεο: NASA)

Τουλάχιστον 2.250 θαλάσσια λιοντάρια, ως επί το πλείστον νεογνά, εξώκειλαν και λιμοκτονούν στις παραλίες της Καλιφόρνιας, από τη Σάντα Μπάρμπαρα έως το Σαν Ντιέγκο μέσα στους τρεις πρώτους μήνες του 2015.

Τα μισά από αυτά εντοπίστηκαν μόνο τον περασμένο μήνα, καταγράφοντας τη χειρότερη κρίση που έχει σημειωθεί έως τώρα για τα συγκεκριμένα θαλάσσια θηλαστικά.

Ο αριθμός αυτός, όπως ανέφερε η αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Θαλάσσιας Αλιείας, είναι σχεδόν 10 φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό θαλάσσιων λιονταριών που εξώκειλαν κατά τους πρώτους τρεις μήνες του περασμένου έτους και περισσότερο από δύο φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό που καταγράφηκε το 2013, την προηγούμενη χειρότερη ιστορική καταγραφή για τα θαλάσσια λιοντάρια.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα θαλάσσια λιοντάρια υποφέρουν από έλλειψη φυσικών θηραμάτων κάτι που αναγκάζει τις θηλάζουσες μητέρες να ψάχνουν στη θάλασσα για φαγητό, αφήνοντας τα μικρά τους να φροντίσουν μόνα τους τον εαυτό τους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η αναστάτωση στην τροφική αλυσίδα πλήττει τις κύριες αποικίες των θαλάσσιων θηλαστικών και πιστεύεται ότι προκαλείται από την αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων, ως αποτέλεσμα των ασυνήθιστα ασθενών ανέμων που πνέουν κατά μήκος της δυτικής ακτής.

Η εξασθένηση των ανέμων δεν ευνοεί την άνοδο προς την επιφάνεια ειδών όπως η σαρδέλα, η αθερίνα, ο γαύρος, τα καλαμάρια κ.ά., τα οποία αποτελούν τη λεία για τα θαλάσσια λιοντάρια, όπως εξηγεί ο Μαικλ Μίλστεϊν, εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Θαλάσσιας Αλιείας.

(πηγές: eirinika.gr x, ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Κείμενο της μαθήτριας Ελευθερία Λασκαρίδου από την Α΄Λυκείου, ΓΕΛ Μελισσίων που βραβεύτηκε στον 19ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες 2013-2014

-O-

“Βάγια, φέρε γρήγορα τη στάχτη!” φώναξε η μητέρα στο μεγάλο μου αδερφό. Εκείνος της την έφερε και η μητέρα άλειψε τα πρόσωπα όλων των παιδιών της, του Βάγια, το δικό μου, του Παντελή, της Αναστασίας και της Θεοπίστης ώστε να μην κινδυνεύουμε απ’ το φανατισμό των Νεότουρκων. Μετά από λίγο φύγαμε όλοι άρον άρον απ’ το σπίτι παίρνοντας μόνο εικονίτσες Αγίων και λίγο ψωμί. Εγώ κι η Αναστασία κοιταχτήκαμε καλά – καλά, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Μόλις φτάσαμε στο λιμάνι, μας μάζεψε η μάνα μας, μας είπε πως ό,τι και να γίνει εμείς να κρατάμε σφιχτά ο ένας τον άλλον και πήρε τη Θεοπίστη αγκαλιά καθώς ήταν μόνο τεσσάρων. Εγώ ήμουν χαμένη, άκουγα μόνο μια θολή βαβούρα και προχωρούσα παρακολουθώντας τον πανικό και την ανησυχία των ανθρώπων γύρω μου. Ο πατέρας μας κατάφερε να μας βρει ένα πλοίο και μας έβαλε γρήγορα μέσα. Όπως ήμασταν στριμωγμένοι με τους υπόλοιπους πρόσφυγες, η μικρή Θεοπίστη ρώτησε τη μάνα μας: “Μαμά, αλλάζουμε σπίτι;”, κι εκείνη της απάντησε: “Ναι παιδί μου αλλάζουμε… σπίτι μας θα γίνει η Ελλάδα”. Λεπτά μετά, αφού είχε ξεκινήσει το καράβι, ξέσπασε μεγάλη τρικυμία, κι ενώ εγώ παρατηρούσα τον κόσμο να φοβάται και να προσεύχεται, ένας ναύτης μας ρώτησε αν έχουμε μια εικόνα. Η μητέρα μου του έδωσε την εικόνα του Αγίου Νικολάου, κι ο ναύτης της κάρφωσε ένα καρφάκι και με ένα σχοινί την έριξε στη θάλασσα. Μετά από λίγο η θάλασσα ηρέμησε και τα κύματα ήταν πια γλυκά, ο ουρανός είχε γαληνέψει και ο κόσμος δόξαζε το Θεό και τον Άγιο.

Όταν φτάσαμε στον Πειραιά μας πήγαν σ’ ένα σχολείο για να μείνουμε προσωρινά μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες. Η μητέρα μάς έπλυνε και μας καθάρισε όλους από τις ψείρες που είχαμε λόγω της πολυκοσμίας και ο πατέρας έφερε κουβέρτες απ’ τις οποίες ο Βάγιας, ο μεγαλύτερος αδερφός, και η μητέρα προσπάθησαν να μας ράψουν κάτι σαν παλτουδάκια, για να μην κρυώνουμε.

Πέρασαν τα χρόνια. Ο Βάγιας μεγάλωσε και σιγά-σιγά δουλεύοντας σκληρά κατάφερε να γίνει διευθυντής στη Χρυσαλίδα, που ήταν εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, καθώς είχε πολύ ταλέντο στη ζωγραφική και τη σύνθεση των χρωμάτων, κι εγώ έγινα μία από τις πρώτες γυναίκες φωτογράφους της Ελλάδας και άνοιξα φωτογραφείο στη Σταδίου. Εμείς οι δύο συντηρούσαμε πια την οικογένεια, καθώς οι υπόλοιποι δεν δούλευαν.

Κάναμε πολλά χρόνια για να προσαρμοστούμε στην καινούργια πατρίδα και μου έκανε άσχημη εντύπωση που πολλοί μας αποκαλούσαν “Τουρκόσπορους” ενώ ήμασταν αδέρφια τους κι ακόμα αναρωτιέμαι πώς γίνεται να μας έβριζαν ως Έλληνες στην Τουρκία και ως Τούρκους στην Ελλάδα.

Οι αναμνήσεις που είχα από τη Μικρά Ασία με πονούσαν. Σαν ψέμα μου φαινόταν που δεν επρόκειτο να ξαναζήσω ούτε να ξαναπλησιάσω τον τόπο που γεννήθηκα. Μα πιο πολύ νοσταλγούσα τον παιδικό μου φίλο, τον Σωκράτη, που νόμιζα πως είχα χάσει. Αλλά ξαφνικά και αναπάντεχα, πηγαίνοντας να θέσω θέμα στέγασης στην εφημερίδα «Προσφυγικός Κόσμος», τον συνάντησα εκεί μετά από πολλά χρόνια… Παντρευτήκαμε και την 1η Μάη του 1944, ενώ οι Γερμανοί εκτελούσαν τους πατριώτες στην Καισαριανή, εγώ απέκτησα το μοναδικό κορίτσι ανάμεσα σε 40 αγόρια που γεννήθηκαν εκείνη τη μέρα, στο Μαιευτήριο ΕΛΕΝΑ, όπως έγραψαν οι εφημερίδες.

(πηγή: www.unhcr.gr)

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.) υποβάλλει σήμερα σειρά συστάσεων προς τη νέα κυβέρνηση, για την αντιμετώπιση των υφιστάμενων ελλειμμάτων στα ζητήματα προστασίας και  ασύλου στην Ελλάδα. Η Υ.Α. χαιρετίζει τα θετικά βήματα που σημειώθηκαν τους τελευταίους μήνες μετά τις εκλογές και καλεί τις αρχές να  προωθήσουν περαιτέρω την εφαρμογή των  απαιτούμενων  μεταρρυθμίσεων. Οι εν λόγω συστάσεις εστιάζουν, μεταξύ άλλων: στις δυσκολίες πρόσβασης στη διαδικασία του ασύλου, στη συνεχιζόμενη ύπαρξη εκκρεμών υποθέσεων από την παλιά διαδικασία ασύλου, στον κίνδυνο αυθαίρετης κράτησης, στις ανεπαρκείς συνθήκες υποδοχής, στα  κενά στον εντοπισμό και την παροχή υποστήριξης σε άτομα με ιδιαίτερες ανάγκες, στις άτυπες αναγκαστικές επιστροφές ανθρώπων στα σύνορα, στις ανησυχίες για τις προοπτικές ένταξης και υποστήριξης των προσφύγων, στην ξενοφοβία και τη ρατσιστική βία. Υπό το φως των παραπάνω, η Υ.Α. επαναλαμβάνει τη σύσταση  που απηύθυνε για πρώτη φορά το 2008, να μην επιστρέφονται αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Πολλές από αυτές τις προκλήσεις στο σύστημα ασύλου στην Ελλάδα επισημάνθηκαν στην έκθεση που δημοσίευσε η Υ.Α. τον Ιανουάριο του 2015, βάσει ανάλυσης που διεξήχθη κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2014.

Η Υ.Α. αναγνωρίζει ότι υπάρχουν τομείς όπου σημειώθηκε πρόοδος στο ελληνικό σύστημα ασύλου και χαιρετίζει τα μέτρα που ελήφθησαν πρόσφατα από τις νέες αρχές. Το σημαντικότερο μεταξύ αυτών είναι  οι αλλαγές στη διοικητική κράτηση των υπηκόων τρίτων χωρών,  που είχαν ως αποτέλεσμα να μειωθεί η διάρκεια της περιόδου κράτησης. Επιπλέον, και για πρώτη φορά, δημιουργήθηκε το χαρτοφυλάκιο Αναπληρωτή Υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, γεγονός που αναμένεται να συμβάλει  στον εξορθολογισμό των ζητημάτων που σχετίζονται με το άσυλο και τη μετανάστευση.

Ελπίζουμε ότι η εφαρμογή αυτών των συστάσεων θα επιτρέψει στην ελληνική κυβέρνηση να διαχειριστεί καλύτερα τα σύνορά της, έτσι ώστε να λαμβάνονται ιδιαίτερα υπόψη τα ζητήματα προστασίας και να διασφαλίζεται η πρόσβαση στη διεθνή προστασία όσων την επιζητούν. Επίσης, θα βοηθήσει τις ελληνικές αρχές να εξασφαλίσουν την πρόσβαση σε αποτελεσματικές διαδικασίες ασύλου, να θεσπίσουν επαρκείς μηχανισμούς υποδοχής που θα εντοπίζουν έγκαιρα τα άτομα με ιδιαίτερες ανάγκες, να προστατεύσουν τα άτομα που χρήζουν διεθνούς προστασίας από πράξεις ρατσισμού και ξενοφοβίας, και να προσφέρουν καλύτερη στήριξη στην ένταξη των αναγνωρισμένων προσφύγων. Επιπλέον, εάν εφαρμοστούν οι συστάσεις, θα οδηγήσουν στην καθιέρωση, για πρώτη φορά, μιας εθνικής διαδικασίας καθορισμού της ανιθαγένειας, σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1954 για το Καθεστώς των Ανιθαγενών.

Η Υ.Α. αντιλαμβάνεται ότι, προκειμένου να καταστούν αποτελεσματικές αυτές και άλλες παρεμβάσεις, είναι σημαντικό να συνεχίσει να παρέχεται στοχευμένη χρηματοδότηση για τη βελτίωση του συστήματος ασύλου και  οι ελληνικές αρχές να υιοθετήσουν μια σειρά μέτρων, τα οποία θα επιτρέψουν τη βιωσιμότητα αυτής της χρηματοδότησης.

Η Υ.Α. είναι έτοιμη να συνεχίσει να συνεργάζεται με τις ελληνικές αρχές για την εφαρμογή αυτών των συστάσεων και παροτρύνει τα Κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. να συνεχίσουν να παρέχουν την υποστήριξή τους στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και μέσω ενός πιλοτικού προγράμματος μετεγκατάστασης για τους Σύρους πρόσφυγες.

Το πλήρες κείμενο των συστάσεων της Υ.Α. είναι διαθέσιμο στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://www.unhcr.gr/fileadmin/Greece/Extras/Greece/2015_GR_R.pdf

Ένας τυφλός και ένας ανάπηρος άντρας που έχει χάσει και τα δυο του χέρια πραγματοποίησαν έναν άθλο, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι η αδυναμία τους δεν τους περιορίζει από το να φροντίσουν το περιβάλλον. Ο λόγος για τον Jia Haixia που γεννήθηκε με μερική τύφλωση και τον φίλο του Jia Wenqi που έχασε και τα δύο του χέρια σε ένα ατύχημα σε ηλικία 3 ετών.

Οι δυο τους έχουν περάσει περισσότερα από 10 χρόνια μαζί φυτεύοντας δέντρα σε μία από τις πιο άγονες περιοχές της Κίνας, για να προστατέψουν το χωριό τους Yeli από τις πλημμύρες. Με δική τους πρωτοβουλία νοίκιασαν μια έκταση και εκεί φύτεψαν πάνω από 10.000 δέντρα που λειτουργούν ως ανάχωμα των νερών της βροχής. Μάλιστα η πράξη τους αυτή ήταν καθημερινά επίπονη αλλά ο ένας με τη βοήθεια του άλλου πέτυχαν τον σκοπό τους, δίνοντας το παράδειγμα σε όλους. Μέχρι σήμερα συνεχίζουν το έργο τους φροντίζοντας τα ήδη υπάρχοντα δέντρα και φυτεύοντας καινούρια.

(πηγή: perierga.gr x)

Όταν σκεφτόμαστε ένα μέρος με πολύ ζέστη, η Ανταρκτική δεν είναι η πρώτη περιοχή που μας έρχεται στο νου. Όμως, καθώς η κλιματική αλλαγή θερμαίνει τους πόλους με ταχύτερους ρυθμούς από τον υπόλοιπο πλανήτη κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα.

Ο Δρ Τζεφ Μάστερς στο Weather Underground επισήμανε ότι στις 24 Μαρτίου 2015 “καταγράφηκε στην Ανταρκτική η υψηλότερη θερμοκρασία στα χρονικά όταν ο υδράργυρος εκτινάχθηκε στους 17,5 βαθμούς Κελσίου στη “Βάση Ελπίδα” (Esperanza Base) της Αργεντινής στο βόρειο άκρο της παγωμένης ηπείρου”.

Την προηγούμενη μέρα είχε καταρριφθεί πάλι το ρεκόρ με 17,4 βαθμούς Κελσίου στην επίσης αργεντίνικη βάση “Μαράμπιο” σε μια μικρή νησίδα στα ανοιχτά της Ανταρκτικής Χερσονήσου.

Για να συναντήσουμε αντίστοιχα επίπεδα πρέπει να επιστρέψουμε 54 ολόκληρα χρόνια πίσω όταν στις 24 Απριλίου 1961 η θερμοκρασία έφτασε τους 17,1 βαθμούς Κελσίου πάλι στη “Βάση Ελπίδα”

Τις μετρήσεις επιβεβαίωσε η μετεωρολογική υπηρεσία της Αργεντινής.

Όμως η ζέστη δεν είναι το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η παγωμένη ήπειρος. Οι διαμορφούμενες κλιματικές συνθήκες έχουν άμεσες επιπτώσεις στον πάγο με τους ρυθμούς μείωσης να φτάνουν τους 160 γιγατόνους ετησίως.

Επίσης, η τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική έχει επιφάνεια όσο η Βόρειος Αμερική.

Τέλος, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ρύπανσης από σκουπίδια και διαρροές πετρελαιοειδών στο νησί Κινγκ Τζωρτζ, το μεγαλύτερο του συμπλέγματος των Νοτίων Σέτλαντ, 120 χιλιόμετρα από τις βορειοδυτικές ακτές της Ανταρκτικής.

(πηγή: econews.gr x)

Πού ζούσαν οι προϊστορικοί «Ευρωπαίοι»; Σε διάφορες περιοχές της ηπείρου, πολλές από τις οποίες είναι σήμερα καταποντισμένες στον βυθό των θαλασσών.
Κι αν η διαπίστωση αυτή, στην οποία έχουν καταλήξει αρχαιολόγοι και θαλάσσιοι γεωεπιστήμονες, δεν εντυπωσιάζει αρκετά, η παρακάτω παράμετρος σίγουρα την κάνει πιο ενδιαφέρουσα.

Τα υποθαλάσσια, σήμερα, προϊστορικά τοπία βρίσκονται ακόμα εκεί, στην ευρωπαϊκή υφαλοκρηπίδα, έτοιμα να εντοπιστούν και να μελετηθούν από τους ειδικούς.

Αλλά για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να προηγηθεί μια στρατηγική για τη συγκεκριμένη έρευνα, όπως αυτή που εισηγείται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τη Θάλασσα (European Marine Board ή ΕΜΒ), το πανευρωπαϊκό δίκτυο από 35 εθνικά ερευνητικά κέντρα και ινστιτούτα από 18 χώρες, μεταξύ των οποίων και το ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών).

Ποιο όμως είναι το έργο του; «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τη Θάλασσα (ΕΜΒ) επιχειρεί να ορίσει τους άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να αναπτυχθεί η θαλάσσια έρευνα. Γι αυτόν τον λόγο επεξεργάζεται επιστημονικές προτάσεις που τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις και προτεραιότητες της μελλοντικής έρευνας.

Μία από αυτές αφορά τα καταβυθισμένα προϊστορικά τοπία, που βρίσκονται στην ευρωπαϊκή υφαλοκρηπίδα, ένα καινούργιο ερευνητικό “μονοπάτι” που τώρα χαράζεται για να ρίξει φως σε άγνωστες πτυχές της πρώιμης ιστορίας μας» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Νένα Γαλανίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, που μαζί με άλλους 12 αρχαιολόγους και ωκεανογράφους συνέταξαν πρόσφατα τις προτάσεις τους για το νέο ερευνητικό πεδίο, που «αναδύεται» από τη θάλασσα.

Τίτλος του πονήματος «Land Beneath the Waves» και επιμελητής του ο Nick Flemming, πρωτοπόρος στην υποθαλάσσια αρχαιολογική έρευνα.

Ποια όμως είναι αυτά τα υποθαλάσσια τοπία της προϊστορίας και πώς δημιουργήθηκαν; «Η αυξομείωση της θαλάσσιας στάθμης είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 1 εκατομμυρίου χρόνων, η ταπείνωση της θαλάσσιας στάθμης μερικές φορές έφτανε ακόμα και στα -120 μ., προσθέτοντας δηλαδή στο τμήμα της στεριάς που ήταν διαθέσιμο στους πληθυσμούς της Παλαιολιθικής Εποχής έως και επιπλέον 40% από αυτό που είναι διαθέσιμο σήμερα.

Το δείγμα, λοιπόν, των προϊστορικών θέσεων και ευρημάτων στη στεριά είναι μόνο ένα μέρος αυτού που είχε στη διάθεσή του ο παλαιολιθικός άνθρωπος, καθώς η θαλάσσια στάθμη άρχισε να ανεβαίνει πριν από 12.000 χρόνια και έφτασε στα σημερινά επίπεδα πριν από περίπου 5.000 χρόνια, σχηματίζοντας το παράκτιο και νησιωτικό τοπίο που υπάρχει.

Εξετάζοντας, λοιπόν, την ιστορία της Μεσογείου και των Ευρωπαϊκών θαλασσών σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, παρατηρούμε την αυξομείωση της θαλάσσιας στάθμης και τις συνέπειές της για τις προϊστορικές κοινωνίες.

Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας παγετώδους περιόδου -λόγω της ξηρασίας και των χαμηλών θερμοκρασιών- το νερό των ωκεανών “παγιδευόταν” στους παγετώνες των πόλων, η θαλάσσια στάθμη υποχωρούσε και περιοχές που είναι σήμερα στον βυθό αποτελούσαν παράκτιες ζώνες.

Σε αυτές τις πολύ πλούσιες σε φυσικούς πόρους ζώνες ζούσαν οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες της προϊστορίας» εξηγεί η κ. Γαλανίδου, γνώστρια του θέματος, λόγω και των ερευνών της στο εσωτερικό αρχιπέλαγος του Ιονίου με επίκεντρο το Μεγανήσι.

Και πού κατέληξε η ομάδα εργασίας για το θέμα; «Ότι το επιπλέον κομμάτι, που σήμερα βρίσκεται στον βυθό, χρήζει να προσεγγιστεί ως τμήμα της ευρωπαϊκής κληρονομιάς, πολιτιστικής και φυσικής, να καταγραφεί, να μελετηθεί και να προστατευθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους και τα τοπία που τους περιβάλλουν στη στεριά.

Με βάση τα παραπάνω το πρωτεύον στη συγκεκριμένη έρευνα, είναι η χαρτογράφηση των υποβρύχιων προϊστορικών τοπίων» αναφέρει και προσθέτει:

«Στο σημείο αυτό διαφοροποιείται ο καινούργιος αυτός τομέας έρευνας από την ενάλια αρχαιολογία. Δεν ψάχνουμε για ναυάγια ή οικισμούς στον βυθό, αλλά για τα τοπία στα οποία ζούσε ο προϊστορικός άνθρωπος πριν από την εποχή των μόνιμων εγκαταστάσεων.

Το αρχαιολογικό αυτό ερώτημα κινητοποιεί την έρευνα – κι όχι π.χ. το ναυάγιο ή η ανέλκυση ευρημάτων από το βυθό.

Η προσέγγισή του απαιτεί την τεχνογνωσία των θαλασσίων γεωεπιστημών ώστε να χρησιμοποιηθούν απλές ή πιο σύνθετες τεχνικές σάρωσης και αποτύπωσης του βυθού.

Η παλαιολιθική αρχαιολογία δεν εξαντλείται στο εύρημα -που σπάνια είναι εντυπωσιακό- αλλά προσπαθεί να το εντάξει στη δυναμική της ανθρώπινης ιστορίας και στη διάδρασή της με το περιβάλλον.

Μελετά την ανθρώπινη δραστηριότητα σε διανύσματα χρόνου πολύ μεγάλα και πυκνά, διαφορετικά από αυτά με τα οποία είμαστε σήμερα εξοικειωμένοι.

Με άλλα λόγια, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς βρίσκεται στον βυθό, δεν είναι ορατό και δεν έχει τις ίδιες απαιτήσεις στην έρευνα με τις αντίστοιχες της γνωστής ενάλιας αρχαιολογίας.

Αυτόν τον βυθό, λοιπόν, πρέπει να προστατεύσουμε, όχι μόνο γιατί θέλουμε αλιεύματα ή “γαλάζια” ανάπτυξη, αλλά και επειδή εκεί είναι, ανέγγιχτα τις περισσότερες φορές, τα τοπία στα οποία έζησαν οι προϊστορικοί άνθρωποι της Ευρώπης και της Μεσογείου 100, 200 ή 600 χιλιάδες χρόνια πριν».

Όσο για την εμπειρία που αποκόμισε από τη συμμετοχή της στην ομάδα εργασίας του ΕΜΒ, δηλώνει: «Ήταν πολύτιμη.

Το ΕΜΒ λειτουργεί ως διαμεσολαβητής μεταξύ των ειδικών που κάνουν προτάσεις για διάφορα ερευνητικά πεδία και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας που χρηματοδοτεί την έρευνα.

Μακάρι να είχαμε κι εδώ έναν αντίστοιχο φορέα που να χαράσσει τη στρατηγική και τις προτεραιότητες στην αρχαιολογία, στην ιστορία, στις κλασικές σπουδές και στη συνέχεια να εισηγείται στον Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας σχετικές θεματικές ενότητες.

Είναι ένας δρόμος που δεν τον ακολουθούμε με αποτέλεσμα η βασική έρευνα στις ανθρωπιστικές επιστήμες να υστερεί.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας που θα συνέβαλε στην προώθηση της αρχαιολογικής και όχι μόνο έρευνας.

Αυτό θα λειτουργούσε ως οξυγόνο στην κοινή Ευρωπαϊκή κληρονομιά που ασφυκτιά σήμερα σε συνθήκες κρίσης, πρωτίστως ταυτότητας και αξιών».

Πού ζούσαν οι προϊστορικοί «Ευρωπαίοι»; Σε διάφορες περιοχές της ηπείρου, πολλές από τις οποίες είναι σήμερα καταποντισμένες στον βυθό των θαλασσών.

Κι αν η διαπίστωση αυτή, στην οποία έχουν καταλήξει αρχαιολόγοι και θαλάσσιοι γεωεπιστήμονες, δεν εντυπωσιάζει αρκετά, η παρακάτω παράμετρος σίγουρα την κάνει πιο ενδιαφέρουσα.

Τα υποθαλάσσια, σήμερα, προϊστορικά τοπία βρίσκονται ακόμα εκεί, στην ευρωπαϊκή υφαλοκρηπίδα, έτοιμα να εντοπιστούν και να μελετηθούν από τους ειδικούς.

Αλλά για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να προηγηθεί μια στρατηγική για τη συγκεκριμένη έρευνα, όπως αυτή που εισηγείται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τη Θάλασσα (European Marine Board ή ΕΜΒ), το πανευρωπαϊκό δίκτυο από 35 εθνικά ερευνητικά κέντρα και ινστιτούτα από 18 χώρες, μεταξύ των οποίων και το ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών).

Ποιο όμως είναι το έργο του; «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τη Θάλασσα (ΕΜΒ) επιχειρεί να ορίσει τους άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να αναπτυχθεί η θαλάσσια έρευνα. Γι αυτόν τον λόγο επεξεργάζεται επιστημονικές προτάσεις που τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις και προτεραιότητες της μελλοντικής έρευνας.

Μία από αυτές αφορά τα καταβυθισμένα προϊστορικά τοπία, που βρίσκονται στην ευρωπαϊκή υφαλοκρηπίδα, ένα καινούργιο ερευνητικό “μονοπάτι” που τώρα χαράζεται για να ρίξει φως σε άγνωστες πτυχές της πρώιμης ιστορίας μας» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Νένα Γαλανίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, που μαζί με άλλους 12 αρχαιολόγους και ωκεανογράφους συνέταξαν πρόσφατα τις προτάσεις τους για το νέο ερευνητικό πεδίο, που «αναδύεται» από τη θάλασσα.

Τίτλος του πονήματος «Land Beneath the Waves» και επιμελητής του ο Nick Flemming, πρωτοπόρος στην υποθαλάσσια αρχαιολογική έρευνα.

Ποια όμως είναι αυτά τα υποθαλάσσια τοπία της προϊστορίας και πώς δημιουργήθηκαν; «Η αυξομείωση της θαλάσσιας στάθμης είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 1 εκατομμυρίου χρόνων, η ταπείνωση της θαλάσσιας στάθμης μερικές φορές έφτανε ακόμα και στα -120 μ., προσθέτοντας δηλαδή στο τμήμα της στεριάς που ήταν διαθέσιμο στους πληθυσμούς της Παλαιολιθικής Εποχής έως και επιπλέον 40% από αυτό που είναι διαθέσιμο σήμερα.

Το δείγμα, λοιπόν, των προϊστορικών θέσεων και ευρημάτων στη στεριά είναι μόνο ένα μέρος αυτού που είχε στη διάθεσή του ο παλαιολιθικός άνθρωπος, καθώς η θαλάσσια στάθμη άρχισε να ανεβαίνει πριν από 12.000 χρόνια και έφτασε στα σημερινά επίπεδα πριν από περίπου 5.000 χρόνια, σχηματίζοντας το παράκτιο και νησιωτικό τοπίο που υπάρχει.

Εξετάζοντας, λοιπόν, την ιστορία της Μεσογείου και των Ευρωπαϊκών θαλασσών σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, παρατηρούμε την αυξομείωση της θαλάσσιας στάθμης και τις συνέπειές της για τις προϊστορικές κοινωνίες.

Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας παγετώδους περιόδου -λόγω της ξηρασίας και των χαμηλών θερμοκρασιών- το νερό των ωκεανών “παγιδευόταν” στους παγετώνες των πόλων, η θαλάσσια στάθμη υποχωρούσε και περιοχές που είναι σήμερα στον βυθό αποτελούσαν παράκτιες ζώνες.

Σε αυτές τις πολύ πλούσιες σε φυσικούς πόρους ζώνες ζούσαν οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες της προϊστορίας» εξηγεί η κ. Γαλανίδου, γνώστρια του θέματος, λόγω και των ερευνών της στο εσωτερικό αρχιπέλαγος του Ιονίου με επίκεντρο το Μεγανήσι.

Και πού κατέληξε η ομάδα εργασίας για το θέμα; «Ότι το επιπλέον κομμάτι, που σήμερα βρίσκεται στον βυθό, χρήζει να προσεγγιστεί ως τμήμα της ευρωπαϊκής κληρονομιάς, πολιτιστικής και φυσικής, να καταγραφεί, να μελετηθεί και να προστατευθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους και τα τοπία που τους περιβάλλουν στη στεριά.

Με βάση τα παραπάνω το πρωτεύον στη συγκεκριμένη έρευνα, είναι η χαρτογράφηση των υποβρύχιων προϊστορικών τοπίων» αναφέρει και προσθέτει:

«Στο σημείο αυτό διαφοροποιείται ο καινούργιος αυτός τομέας έρευνας από την ενάλια αρχαιολογία. Δεν ψάχνουμε για ναυάγια ή οικισμούς στον βυθό, αλλά για τα τοπία στα οποία ζούσε ο προϊστορικός άνθρωπος πριν από την εποχή των μόνιμων εγκαταστάσεων.

Το αρχαιολογικό αυτό ερώτημα κινητοποιεί την έρευνα – κι όχι π.χ. το ναυάγιο ή η ανέλκυση ευρημάτων από το βυθό.

Η προσέγγισή του απαιτεί την τεχνογνωσία των θαλασσίων γεωεπιστημών ώστε να χρησιμοποιηθούν απλές ή πιο σύνθετες τεχνικές σάρωσης και αποτύπωσης του βυθού.

Η παλαιολιθική αρχαιολογία δεν εξαντλείται στο εύρημα -που σπάνια είναι εντυπωσιακό- αλλά προσπαθεί να το εντάξει στη δυναμική της ανθρώπινης ιστορίας και στη διάδρασή της με το περιβάλλον.

Μελετά την ανθρώπινη δραστηριότητα σε διανύσματα χρόνου πολύ μεγάλα και πυκνά, διαφορετικά από αυτά με τα οποία είμαστε σήμερα εξοικειωμένοι.

Με άλλα λόγια, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς βρίσκεται στον βυθό, δεν είναι ορατό και δεν έχει τις ίδιες απαιτήσεις στην έρευνα με τις αντίστοιχες της γνωστής ενάλιας αρχαιολογίας.

Αυτόν τον βυθό, λοιπόν, πρέπει να προστατεύσουμε, όχι μόνο γιατί θέλουμε αλιεύματα ή “γαλάζια” ανάπτυξη, αλλά και επειδή εκεί είναι, ανέγγιχτα τις περισσότερες φορές, τα τοπία στα οποία έζησαν οι προϊστορικοί άνθρωποι της Ευρώπης και της Μεσογείου 100, 200 ή 600 χιλιάδες χρόνια πριν».

Όσο για την εμπειρία που αποκόμισε από τη συμμετοχή της στην ομάδα εργασίας του ΕΜΒ, δηλώνει: «Ήταν πολύτιμη».

Το ΕΜΒ λειτουργεί ως διαμεσολαβητής μεταξύ των ειδικών που κάνουν προτάσεις για διάφορα ερευνητικά πεδία και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας που χρηματοδοτεί την έρευνα.

Μακάρι να είχαμε κι εδώ έναν αντίστοιχο φορέα που να χαράσσει τη στρατηγική και τις προτεραιότητες στην αρχαιολογία, στην ιστορία, στις κλασικές σπουδές και στη συνέχεια να εισηγείται στον Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας σχετικές θεματικές ενότητες.

Είναι ένας δρόμος που δεν τον ακολουθούμε με αποτέλεσμα η βασική έρευνα στις ανθρωπιστικές επιστήμες να υστερεί.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας που θα συνέβαλε στην προώθηση της αρχαιολογικής και όχι μόνο έρευνας.

Αυτό θα λειτουργούσε ως οξυγόνο στην κοινή Ευρωπαϊκή κληρονομιά που ασφυκτιά σήμερα σε συνθήκες κρίσης, πρωτίστως ταυτότητας και αξιών».

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Αρθρογράφος: Τόνια Τσακίρη

Ολοένα και περισσότεροι φεύγουν αναζητώντας εργασία – Το 55% θα μετακόμιζε στο εξωτερικό αν έβρισκε δουλειά – Ακόμη και στελέχη εταιρειών σκέφτονται τη λύση της μετανάστευσης

Ολοένα και περισσότεροι Έλληνες καταφεύγουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη και να βρουν εργασία, καθώς η κρίση στην Ελλάδα έχει δημιουργήσει υψηλά ποσοστά ανεργίας. Στην Ευρώπη, στην Αμερική αλλά και στην Αυστραλία προσπαθούν να εγκατασταθούν πολλοί Έλληνες οι οποίοι απολύθηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας ή έχουν τελειώσει τις σπουδές τους και δεν έχουν καταφέρει να μπουν στον επαγγελματικό χώρο.

Το 2014, συνολικά 341.334 κάτοικοι της χώρας συμπλήρωσαν το ευρωπαϊκό βιογραφικό σημείωμα (Europass CV), το οποίο αποτελεί «διαβατήριο» για την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, με την πλειονότητα αυτών να βρίσκεται στην πλέον παραγωγική ηλικία (21-35 ετών). Η Ελλάδα κατέλαβε, έτσι, την ένατη θέση, η οποία είναι ιδιαίτερα υψηλή, αν αναλογιστεί κανείς τον πληθυσμό της χώρας μας σε σύγκριση με αυτόν άλλων χωρών που προηγούνται, όπως είναι η Ιταλία, η Ισπανία, η Γερμανία και η Βρετανία. Έρευνα της ICAP δείχνει ότι και στελέχη εταιρειών στην Ελλάδα σκέφτονται τη λύση του εξωτερικού για εργασία. Στην ερώτηση της ICAP αν οι CEOs θα εξέταζαν σήμερα μια μετακίνηση στο εξωτερικό, το 47,3% απάντησε μάλλον ναι αλλά μόνο με καλύτερες προϋποθέσεις (π.χ. ανώτερη θέση, καλύτερες αποδοχές, ελκυστική χώρα), το 16,8% σίγουρα ναι και το 35,9% όχι.

Παράλληλα, σύμφωνα με την παγκόσμια έρευνα Decoding Global Talent για την εργασία στο εξωτερικό, όσον αφορά τη χώρα μας το 55% των Ελλήνων θα μετακόμιζε στο εξωτερικό για δουλειά. Η έρευνα διεξήχθη σε 189 χώρες από την εταιρεία συμβούλων The Boston Consulting Group και τη The Network, το παγκόσμιο δίκτυο στο οποίο συμμετέχουν πάνω από 50 job sites.

Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, οι τρεις πρώτες χώρες στις οποίες θα πήγαιναν οι Έλληνες είναι οι αγγλόφωνες Βρετανία (18%) στην πρώτη θέση, οι ΗΠΑ (12%) στην τρίτη θέση και η οικονομικά σταθερή Ελβετία (13%) στη δεύτερη. Τη δεκάδα συμπληρώνουν οι Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Ιταλία, Καναδάς, Κύπρος και Μεξικό.

Επίσης, ενδιαφέρον εύρημα είναι το τι κινητοποιεί τους Έλληνες στην εργασία μας. Ο καλός μισθός τοποθετείται τελευταίος στη λίστα των 10 σημαντικότερων κινήτρων. Πρώτο σε σημασία είναι η εκτίμηση για τη δουλειά μας, δεύτερο η οικονομική σταθερότητα της εταιρείας και τρίτο το πόσο ενδιαφέρουσα είναι η δουλειά μας.

Η δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης, οι καλές σχέσεις με τους συναδέλφους μας και τους προϊσταμένους μας, η ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, το δημιουργικό και καινοτόμο εργασιακό περιβάλλον και η αίσθηση επαγγελματικής ασφάλειας, η οποία άλλωστε προκύπτει από μια οικονομικά σταθερή εταιρεία (το δεύτερο κίνητρο), συμπληρώνουν τα σημαντικότερα κίνητρα.

Η κυρία Ελένη Ροκά, διευθύντρια marketing του skywalker.gr, ανέφερε ότι «βάσει των αποτελεσμάτων της έρευνας, θα λέγαμε ότι η Ελλάδα ακολουθεί την παγκόσμια τάση κινητικότητας. Προκαλεί έκπληξη όμως το γεγονός ότι δεν παρουσιάζει τα υψηλά ποσοστά των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Παράλληλα, η οικονομική κρίση μάς ώθησε στην αναθεώρηση των κινήτρων μας στη δουλειά. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορούμε να έχουμε έναν ικανοποιητικό μισθό, επικεντρωνόμαστε σε άλλους παράγοντες που μας ικανοποιούν στην εργασία μας».

(πηγή: tovima.gr x)

«Δολοφονημένος από λεβέντες» γράφει δίπλα στην προσωπογραφία του Βαγγέλη Γιακουμάκη ο άγνωστος καλλιτέχνης του δρόμου σε γκράφιτι σε τοίχο στα Γιάννενα.

Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη έγραψε όμως και ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου. Το ποίημα του δημοσιεύθηκε στη  στήλη της Πέπης Ραγκούση στην εφημερίδα «Τα Νέα». Όπως αναφέρει η Πέπη Ραγκούση οι στίχοι θα μελοποιηθούν «από σημαντικό συνθέτη για να τους τραγουδήσει επίσης σημαντικός τραγουδιστής».

Ολόκληρο το ποίημα:

Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας.
Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς.
Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας
Μα οι εχθροί μας πίνουν μόνο αγιασμούς.
Των δράκων γάλα, δηλαδή. Και το φαρμάκι.
Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.
Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.
Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν
κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.
Οχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα.
Μ’ ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες,
στους βάλτους να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό
κυνηγημένος απ΄το σώμα σου κοντά τους
αλλά ποιος δαίμονας ξορκίζει το κακό.
Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων
Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων.

Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως
στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά.
Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος
μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά.
Επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις.
Λυσσάς και ράβεις και κεντάς κι όλο σπαράζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει.
Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά.
Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει
την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.
Σ’ άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες.
Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.
Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ,
δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων
γι’ αυτούς που ζούνε συντροφιά μ’ έναν χαφιέ.
Λυσσούν να σ’ έβρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι.
Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι.

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία
αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.
Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία.
Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής.
Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία.
Μας περιμένουν τα τσιγγέλια στα σφαγεία.

(πηγή: tvxs.gr)

Σε ένα τρίλεπτο βίντεο, δημιουργοί από τέσσερις χώρες ενώνουν πέντε τρόπους έκφρασης (χορό, ποίηση, βίντεο, μουσική και φωτογραφία), για να μεταφέρουν μέσω δύο χεριών ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στο ρατσισμό.

Το βίντεο, με τίτλο «Χέρια κατά του ρατσισμού», δόθηκε στη δημοσιότητα στις 21 Μαρτίου, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων. Κυκλοφόρησε κατ’ αρχάς στο Ίντερνετ –«ένα προνομιακό πεδίο για τη μεταφορά της ρητορικής του μίσους, μέσα από τις άκρες των δακτύλων μας όταν πληκτρολογούμε κάτι», σημειώνει η Sara Toscano, η οποία εμπνεύστηκε το βίντεο. «Ωστόσο, και στον πραγματικό κόσμο, μέσα από τις χειρονομίες και τις πράξεις μας μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Γι’ αυτό και στο βίντεο επικεντρωθήκαμε στα χέρια, ζητώντας απ’ όλους να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να καταπολεμήσουν τις διακρίσεις».

«Η συνεργασία είναι ιδιαίτερα σημαντική, όταν θέλεις να μεταφέρεις ένα οικουμενικό μήνυμα, όπως αυτό της ισότητας», προσθέτει η χορεύτρια και χορογράφος από την Πορτογαλία. Πηγή έμπνευσής της ήταν το έργο της ολλανδικής Μη Κυβερνητικής οργάνωσης Magenta, με την οποία είχε συνεργαστεί εκτεταμένα στο παρελθόν. Η Magenta καταπολεμά το ρατσισμό στο Διαδίκτυο, παρακινώντας ιστοσελίδες να σβήσουν εθελοντικά περιεχόμενο που προωθεί τις διακρίσεις και παραβαίνει το νόμο. «Όπως το Ίντερνετ δεν γνωρίζει σύνορα, έτσι κι εμείς θελήσαμε να συνενώσουμε καλλιτέχνες από διάφορες χώρες, για να εμπνεύσουμε άτομα και κοινότητες απ’ όλο τον κόσμο», σημειώνει η κα Toscano.

Συνεργοί στην προσπάθειά της είναι ο ποιητής Θωμάς Τσαλαπάτης, ο συνθέτης Μάνος Αθανασιάδης, η τραγουδίστρια Κατερίνα Κοζαδίνου, ο σκηνοθέτης Στέλιος Μαυρογιάννης, η γραφίστρια Κατερίνα Παππού και ο φωτογράφος Alexandre Cabrita. Το βίντεο επίσης περιλαμβάνει ένα μήνυμα των Ολλανδών Suzette Bronkhorst και Ronald Eissens, ιδρυτών της ΜΚΟ Magenta, η οποία προβάλλει το σύνθημα «Δάγκωσε το χέρι που τροφοδοτεί τις διακρίσεις».

Παντρεμένη με Έλληνα και ζώντας το μισό χρόνο στην Αθήνα, η κα Toscano έχει παρακολουθήσει από κοντά την ανάπτυξη του ρατσισμού στη χώρα. «Εγώ πάντοτε αισθανόμουν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη και δεν βίωσα κάποιου είδους διάκριση», αναφέρει. «Όμως πιστεύω πως αυτό οφείλεται στο ότι είμαι Ευρωπαία και μαθαίνω τη γλώσσα. Ως ξένη ωστόσο, θεωρώ εξαιρετικά προβληματική και τρομακτική την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Όταν κάποια στιγμή βρέθηκα τυχαία σε συγκέντρωση της οργάνωσης στο δρόμο, αισθάνθηκα μεγάλη ανασφάλεια και αντίφαση με τις μέχρι τότε εμπειρίες μου».

«Οι Έλληνες είναι ιδιαίτερα φιλόξενος λαός και για την άνοδο του ρατσισμού νομίζω ότι ευθύνεται η κρίση. Έχουμε πάντοτε την ανάγκη να κατηγορήσουμε κάποιον, να του επιρρίψουμε την ευθύνη για όσα συμβαίνουν. Τα δημαγωγικά κόμματα το εκμεταλλεύονται αυτό, σε μια περίοδο που οι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι, καθώς οι ζωές τους έχουν αλλάξει λόγω της κρίσης».

«Για να νικήσουμε το ρατσισμό, πρέπει να συνεχίσουμε τη δουλειά στο πεδίο για την προώθηση της πολυπολιτισμικότητας, αφού, όταν δεν γνωρίζεις τον Άλλο, τείνεις να τον φοβάσαι. Γι’ αυτό και τα προγράμματα ένταξης, όπως π.χ. στα σχολεία, είναι ιδιαίτερα σημαντικά, αφού δείχνουν πως όλοι έχουμε τα ίδια όνειρα και τις ίδιες επιδιώξεις. Οι καλλιτέχνες επίσης μπορούν να παίξουν ρόλο στην καταπολέμηση των διακρίσεων, καθώς μπορούν να εμπνεύσουν τον κόσμο σε πολλά επίπεδα, να τους κινητοποιήσουν ώστε να βγουν από την αδράνεια και να τους προκαλέσουν διαφορετικά συναισθήματα».

Δείτε το βίντεο:

(πηγή: unhcr.gr)