paidevo.gr

Η παιδική εργασία τείνει να βρεθεί εκτός ελέγχου, ενώ ΟΗΕ & UNICEF καλούν την Ελλάδα να υιοθετήσει ένα εθνικό σχέδιο δράσης.

Is Greece’s Child Labor Crisis Getting Out of Hand?

by Kristina Chew

Η κρίση παιδικής εργασίας στην Ελλάδα βρίσκεται εκτός ελέγχου;

Περίπου 100.000 παιδιά μπορεί να εργάζονται παράνομα στην Ελλάδα, σύμφωνα με μια εκτίμηση από οργανώσεις προστασίας του παιδιού και τον Έλληνα Συνήγορο. Αυτή είναι μία ακόμη ένδειξη του πόσο η οικονομική κρίση στην Ελλάδα (η Ελλάδα διανύει τον έκτο χρόνο της ύφεσης και σχεδόν 10% των παιδιών ζουν σε ένα νοικοκυριό που δεν έχει δουλειά, ούτε ένα μέλος της οικογένειας) συνεχίζει να έχει ένα τεράστιο τίμημα, σε όλους τους τομείς της Ελληνικής κοινωνίας.

Ο πραγματικός αριθμός των παιδιών που εργάζονται παράνομα (οι γονείς των οποίων είναι άνεργοι ή / και οι οποίοι είναι Ρομά και μετανάστες και συχνά χωρίς καμία κάλυψη υγείας), μπορεί μόνο να εκτιμηθεί. Οι περισσότερες από τις εργασίες στις οποίες τα παιδία  κάνουν, είναι χωρίς χαρτιά και ως εκ τούτου είναι πολύ πιθανό να είναι εργασίες με χαμηλές αμοιβές, μη ασφαλείς και υποβαθμισμένες συνθήκες. Για παράδειγμα, τα παιδιά που εργάζονται στις γεωργικές εργασίες, στις αγροτικές περιοχές, εκτίθενται σε γεωργικά χημικά προϊόντα. Τα παιδιά θύματα της εμπορίας ανθρώπων ή καταναγκαστικής εργασίας, συνήθως εργάζονται παράνομα, οπότε δεν περιλαμβάνονται στις στατιστικές εργατικού δυναμικού.

Η αύξηση της παράνομης παιδικής εργασίας συμβαίνει σε μια εποχή που οι Έλληνες αντιμετωπίζουν ρεκόρ υψηλών επιπέδων ανεργίας. Για τους Έλληνες κάτω των 25 ετών, το ποσοστό ανεργίας είναι 59,2%. Συνολικά το ποσοστό ανεργίας της χώρας ήταν 26,8% τον Μάρτιο. “Πρωτοφανής”  αριθμός νεαρών  Ελλήνων- πάνω από 120.000 πρόσφατα ειδικευμένοι ιατροί, μηχανικοί, επαγγελματίες και επιστήμονες – έχουν μεταναστεύσει στην Γερμανία, την Αυστραλία και άλλες χώρες σε αναζήτηση εργασίας. Εκείνοι που έχουν επιλέξει να μείνουν στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια για να βρουν εργασία κάθε είδους.
Οι πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των παιδιών που εγκαταλείπουν το σχολείο στην Ελλάδα είναι εξίσου ανησυχητικές. Η Eurostat, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Αρχή, λέει ότι το 11,4%  του φοιτητικού πληθυσμού – περίπου 70.000 φοιτητές – άφησαν τις σχολές το 2012.

Το Υπουργείο Παιδείας της  Ελλάδας “δεν μπορούσε να παράσχει επίσημα στοιχεία όσον αφορά τα παιδιά που εγκαταλείπουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.” Το υπουργείο σημείωσε ότι περίπου 3.500 μαθητές δημοτικού είχαν αφήσει το σχολείο το 2011-12.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, «κάθε είδος εργασίας που βάζει σωματική ή πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού σε κίνδυνο, απαγορεύεται.” Δήλωσε ο Ηλίας Λυμπέρης, ο διευθυντής της Unicef​​ Hellas, σχολιάζοντας ότι τουλάχιστον το ήμισυ των υποθέσεων παιδικής εργασίας, αφορά την οικογενειακή επιχείρηση του παιδιού, το οποίο βάζουν να εργάζεται. Η οικονομική κρίση, περισσότερο από ξεκάθαρα, “έχει δώσει αφορμή για νέες προκλήσεις που το κράτος θα πρέπει να αντιμετωπίσει.”

Αλλά μέχρι στιγμής, η Ελληνική πολιτεία δεν έχει ακριβώς ανταποκριθεί στην πρόκληση του να προσπαθήσει να καλύψει τις ανάγκες των μελλοντικών πολιτών της. Η Ελλάδα έχει «μια από τις φτωχότερες επιδόσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά τις πολιτικές για την προστασία των παιδιών” σχετικά με φορολογικές ελαφρύνσεις και άλλα οφέλη. Τον Μάιο, η UNICEF ανέφερε ότι σχεδόν μισό εκατομμύριο παιδιά Ελλήνων ζουν σήμερα σε συνθήκες φτώχειας, σχεδόν τα μισά δεν ικανοποιούν καν τις βασικές διατροφικές τους ανάγκες.

Ο ΟΗΕ και η UNICEF κάλεσαν την Ελλάδα να υιοθετήσει ένα εθνικό σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων της κρίσης στα παιδιά.

Για να αντιμετωπιστεί το αυξανόμενο πρόβλημα των ανήλικων εργαζομένων, η Unicef ​​ζήτησε από την Ελλάδα την εκπαίδευση των επιθεωρητών εργασίας για να αντιμετωπιστούν θέματα όπως η εμπορία ανθρώπων και παιδικής εργασίας. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα κεντρικό όργανο με ιδιαίτερη έμφαση στα θέματα αυτά και να επανασχεδιάστει η πολιτική σχετικά με το πώς οι παροχές καταβάλλονται στους ανηλίκους.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύτηκαν να δαπανήσουν € 6 δις, μέσα σε δύο χρόνια για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, κατάρτισης και μαθητείας για νέους σε παραπαίουσες οικονομίες σε μέρη όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Οι εκθέσεις για παράνομα ανήλικους εργαζόμενους στην Ελλάδα, να καταστήσει σαφές, οι πολύ νεαροί Έλληνες πολίτες, έχουν τρομερά ανάγκη από βοήθεια. Η οικονομική κρίση δεν είναι η μόνη κρίση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα

(πηγή: olympia.gr, μετάφραση: LEFTeria-news)

Για νέα μεγάλη αύξηση της ανεργίας στην Ελλάδα το προσεχές 18μηνο προειδοποιεί ο ΟΟΣΑ. Στην ετήσια έκθεση για την απασχόληση προβλέπει ότι από 26,8% το ποσοστό ανεργίας θα αυξηθεί στο 28,2% μέχρι τα τέλη του 2014.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αύξηση σε ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ των κρατών-μελών του Οργανισμού, η οποία θα οδηγήσει την Ελλάδα στη θλιβερή πρωτιά, που σήμερα κατέχει η Ισπανία (ανεργία 26,9% σήμερα και 27,8% στα τέλη του 2014). Μεγάλη αύξηση αναμένεται να καταγραφεί στην ανεργία και στην Πορτογαλία (από 17,6% θα φτάσει το 18,5%) ενώ ανοδικά θα κινηθεί το ποσοστό και στην Ιρλανδία (από 13,6% στο 14,1%). Παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας και νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, δηλαδή, τα ποσοστά θα συνεχίσουν να αυξάνονται σε όλα τα κράτη υπό τον έλεγχο της Τρόικας.

Μεταξύ των νέων το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα ξεπερνά το 60% και είναι το υψηλότερο στον ΟΟΣΑ (55% στην Ισπανία και περί του 40% σε Ιταλία και Πορτογαλία). Εντύπωση, επίσης, προκαλεί ότι παρά τα πρωτοφανή μέτρα που έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια, το κόστος ανά μονάδα εργασίας έχει υποχωρήσει ελάχιστα στην ελληνική οικονομία. Από την αρχή της κρίσης μέχρι το 2012 η μείωση ήταν μόλις 0,1% ενώ αναμένεται να φτάσει το 0,3% το 2014. Εξίσου απογοητευτικές είναι οι επιδόσεις και στην Πορτογαλία ενώ στην Ιρλανδία η προσαρμογή είναι μεγαλύτερη (0,3% το 2012 και 0,5% μέχρι το 2014).

(πηγή: imerisia.gr)

Η θετική σκέψη είναι μια έννοια ευρέως χρησιμοποιούμενη, που όπως όλες οι έννοιες έχει  κάποια ιδιαίτερη έννοια για τον καθένα μας.

Μερικοί πιστεύουν ότι είναι συνώνυμο της υπεραισιοδοξίας, άλλοι της αισιοδοξίας, άλλοι της πίστης, άλλοι της αυτοπεποίθησης, άλλοι της ουτοπίας, άλλοι της δύναμης κτλ.

Οι περισσότεροι όμως συμφωνούν ότι έχει εκπληκτικά αποτελέσματα στην ζωή μας.

Η θετική μας σκέψη, ως αντίδραση σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, μπορεί να είναι διαφορετική για τον καθένα μας, ανάλογα με τον τρόπο σκέψης που έχουμε υιοθετήσει. Για παράδειγμα, όταν ψάχνουμε τα θετικά μιας αρνητικής κατάστασης («ουδέν κακό, αμιγές καλού») καθένας μας μπορεί να αναφέρει διαφορετικά πράγματα. Βρίσκοντας τα στοιχεία που εμείς θεωρούμε θετικά σε μια αρνητική κατάσταση, μπορούμε στην συνέχεια να εστιαστούμε σε αυτά και να δράσουμε αναλόγως. Αν καταφέρουμε να το κάνουμε αυτό, βοηθάμε τον εαυτό μας να ξεπεράσει ευκολότερα την αρνητική κατάσταση, να ξεκολλήσει από το παρελθόν, να αισθανθεί καλύτερα και να δράσει πιο αποτελεσματικά για ένα καλύτερο μέλλον.

Στην ουσία έχοντας θετική σκέψη, ανοίγουμε την πόρτα στα θετικά συναισθήματα, τα οποία μας βοηθούν να διευρύνουμε τον ορίζοντα της σκέψης μας και τις επιλογές μας, με αποτέλεσμα να νιώθουμε δυνατότεροι και να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις με αποτελεσματικό και θετικό τρόπο, ώστε να έχουμε και θετική έκβαση. Για τον λόγο αυτό ισχύει η ευρέως χρησιμοποιούμενη ρήση: «δεν έχει σημασία τι σου συμβαίνει αλλά πως το αντιμετωπίζεις»!

Για παράδειγμα, η απώλεια της εργασίας μας, μπορεί να αποβεί καταστροφική για μερικούς από μας, οι οποίοι θα βυθιστούμε στην θλίψη και την απογοήτευση και για κάποιους άλλους από εμάς να αποδειχτεί ότι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί, καθώς εστιαστήκαμε στα θετικά της κατάστασης και εξερευνήσαμε τις επιλογές μας: να αναδείξουμε τα ταλέντα μας, να πιάσουμε μια καλύτερη δουλειά, να ανοίξουμε μια δική μας δουλειά, ή να κάνουμε οτιδήποτε άλλο θέλαμε, τώρα που είχαμε χρόνο, όπως να έρθουμε πιο κοντά με τα παιδιά μας κτλ. Το γεγονός ήταν το ίδιο για όλους μας: χάσαμε την δουλειά μας. Ο τρόπος όμως που αντιμετωπίσαμε το γεγονός, έκανε την διαφορά. Αυτό που μερικοί μπορεί να ονομάζουμε τύχη, τις περισσότερες φορές οφείλεται στην θετική αντιμετώπιση των καταστάσεων.

Η θετική αντιμετώπιση των καταστάσεων προϋποθέτει την θετική σκέψη. Για να είναι αποτελεσματική η θετική σκέψη πρέπει να συνοδεύεται από θετικά συναισθήματα. Αν η θετική σκέψη, μας προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα, ή αισθανόμαστε ότι μας στρεσάρει το γεγονός ότι πρέπει να βρούμε απαραιτήτως τα θετικά μια άσχημης κατάστασης, τότε η θετική σκέψη δεν λειτουργεί, γιατί πολύ απλά δεν είναι η δική μας σκέψη, αλλά μια επιβαλλόμενη σκέψη.

Η θετική σκέψη για να λειτουργήσει πρέπει να είναι δική μας, ή να την ασπαζόμαστε πλήρως, ώστε να μας δημιουργεί θετικά συναισθήματα. Αν προσπαθούμε να επιβάλλουμε στον εαυτό μας έναν θετικό τρόπο σκέψης, που όμως δεν μας ταιριάζει και δεν μας δημιουργεί θετικά συναισθήματα, τότε η «υποτιθέμενη θετική μας σκέψη», δεν λειτουργεί και το καταλαβαίνουμε, γιατί δεν νιώθουμε θετικά. Έχει παρατηρηθεί ότι η πίεση να σκεφτούμε θετικά μπορεί να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα, αν μας στρεσάρει, γιατί η αποτελεσματικότητα της θετικής σκέψης κρύβεται στην γνησιότητα της! Μόνο η γνήσια, η δική μας θετική σκέψη μπορεί να μας προκαλέσει θετικά συναισθήματα. Η επιβαλλόμενη ή η ψεύτικη θετική σκέψη μπορεί να μας κάνει ακόμη και να αγανακτήσουμε, επειδή δεν καταφέρνουμε τίποτα, όσο «θετικά» και αν σκεφτούμε.

Δεν μπορούμε με τίποτα να κοροϊδέψουμε τον εαυτό μας, με επιφανειακά θετικές σκέψεις, όταν βαθιά μέσα μας έχει ριζώσει η αμφιβολία και το άγχος. Κριτήριο για το αν η θετική σκέψη μας είναι γνήσια και ειλικρινής είναι τα συναισθήματα μας. Όταν νιώθουμε καλά και θετικά, τότε η θετική μας σκέψη είναι γνήσια και θα μας βοηθήσει. Όταν δεν νιώθουμε καλά, τότε η θετική μας σκέψη δεν είναι γνήσια και δεν θα καταφέρει να μας βοηθήσει.

Για το λόγο αυτό, πρέπει πρώτα να εστιαστούμε στον γενικότερο τρόπο σκέψης που έχουμε και να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε, εάν βλέπουμε ότι δεν φέρνει αποτελέσματα ή είναι σε γενικές γραμμές αρνητικός και στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να εστιαστούμε στα θετικά στοιχεία των γεγονότων και να προχωρήσουμε με γνήσια πλέον θετική σκέψη.

Για παράδειγμα, αν πιστεύουμε ότι τα όλα τα σκυλιά είναι επικίνδυνα και θα μας επιτεθούν, τότε δεν είναι δυνατόν συναντώντας ένα σκυλί στον δρόμο μας να σκεφτούμε πραγματικά θετικά για την κατάσταση αυτή! Βαθιά μέσα μας ο φόβος θα καθορίσει την αντίδρασή μας και η θετική σκέψη θα «πάει περίπατο»! Η θετική σκέψη δεν λειτούργησε, γιατί δεν ήταν γνήσια, δεν μας προκάλεσε θετικά συναισθήματα, αλλά φοβόμασταν!

Συμπερασματικά, η θετική σκέψη για να λειτουργήσει θετικά, θα πρέπει να είναι γνήσια. Κριτήριο της γνησιότητας της, είναι τα συναισθήματα μας. Αν λοιπόν δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε θετικά για κάτι, ας μην πιέζουμε τον εαυτό μας να το κάνει. Είναι προτιμότερο να ασχοληθούμε με τον γενικότερο τρόπο σκέψη μας για το θέμα και να συλλέξουμε όσο περισσότερα στοιχεία γίνεται για το θέμα αυτό και να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, να τον αγαπήσουμε, πριν του επιβάλλουμε την επιφανειακά θετική σκέψη, η οποία δεν συνοδεύεται από θετικά συναισθήματα και αψηφά τα προσωπικά μας όρια

Η γνήσια θετική σκέψη προκαλεί θετικά συναισθήματα, τα οποία μας βοηθούν να έχουμε θετική γλώσσα σώματος και να δρούμε θετικά, εκπέμποντας θετική ενέργεια, η οποία διαχέεται στο περιβάλλον μας και το επηρεάζει θετικά, με αποτέλεσμα να μας συμβαίνουν θετικά γεγονότα! Τα θετικά γεγονότα καταγράφονται στο υποσυνείδητο μας ως θετικές εμπειρίες με αποτέλεσμα να επηρεάζουν θετικά τον τρόπο σκέψης μας, για παρόμοιες καταστάσεις. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται η αρχική θετική μας σκέψη για τις καταστάσεις αυτές, τα θετικά μας συναισθήματα γίνονται πιο έντονα και βαθιά, με αποτέλεσμα η γλώσσα του σώματος μας να είναι ακόμη πιο θετική και η θετική μας ενέργεια πιο ισχυρή επηρεάζοντας το περιβάλλον όλο και πιο θετικά, επιτυγχάνοντας ακόμη περισσότερα θετικά γεγονότα!

Όσο πιο πολλές φορές καταφέρνουμε κάτι θετικό, τόσο περισσότερο η θετική μας σκέψη δυναμώνει και τα έντονα θετικά συναισθήματα μετατρέπονται σιγά- σιγά σε πίστη στον εαυτό μας, σε αγάπη για τον εαυτό μας και σε δύναμη! Τότε, η θετική ενέργεια μας πλημμυρίζει και νιώθουμε ικανοί να καταφέρουμε τα πάντα! Η γνήσια θετική σκέψη, λοιπόν μας δίνει δύναμη να δράσουμε και ιδέες για να πετύχουμε!

(πηγή: eykairiatora)

«Τι τραγούδι θα αφιέρωνες στη μάχη κατά της μισαλλοδοξίας;» Λίγες ημέρες πριν από την πρώτη μεγάλη συναυλία της πρωτοβουλίας «Αγάπη Ρε Ματζόρε» ενάντια στο φόβο και το ρατσισμό, στο μίσος και τη ρητορική του, το 1againstracism.gr έθεσε αυτό το ερώτημα σε έναν από τους καλλιτέχνες που την απαρτίζουν: τον τραγουδιστή, συνθέτη και στιχουργό Στάθη Δρογώση.

Αφού επέλεξε το “Across the Universe” των Beatles, o Στάθης Δρογώσης μίλησε για την ανάγκη μιας μεγάλης αλλαγής στην παιδεία, ώστε να νικήσουμε το ρατσισμό.

«Τα τελευταία 20-25 χρόνια», σημείωσε ο κ. Δρογώσης, «όταν μεταδόθηκε η πληροφορία σε λαούς που υποφέρουν ότι υπάρχει μια νησίδα ευμάρειας και πλούτου στην Ευρώπη, άνθρωποι που βίωναν πολέμους και φτώχεια άφησαν την Ασία και την Αφρική και ήρθαν εδώ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Εν τω μεταξύ, η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ είχε φέρει το πρώτο κύμα μετανάστευσης από τα κομουνιστικά κράτη. Όσο εγώ πήγαινα σχολείο, δεν συζητούσαμε για το ρατσισμό, γιατί ήμασταν σχεδόν όλοι Έλληνες πολίτες στην ελληνική επικράτεια. Επομένως, δεν υπήρχε αντικείμενο ρατσισμού. Όταν, όμως, άρχισαν οι πρώτες μεταναστευτικές ροές αποδείχθηκε ότι ήμασταν ανέτοιμοι. Το πρόβλημα ήταν η έλλειψη αντιρατσιστικής παιδείας».

«Στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλα τα κράτη όπου έχουν πολυπολιτισμικές δομές, ο ρατσισμός χτυπιέται μέσα από τα σχολεία, μέσα από την εκπαίδευση. Εδώ δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Αντίθετα, το εκπαιδευτικό σύστημα δίδασκε ότι όλα τα έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες κι ότι ήμασταν ο περιούσιος λαός. Στην ουσία, η εκπαίδευσή μας ενίσχυε το ρατσισμό. Όταν, λοιπόν, μας χτύπησε και η οικονομική κρίση, βγήκαν στην επιφάνεια τα πιο επικίνδυνα και μισαλλόδοξα στοιχεία της κοινωνίας. Το καλό όμως είναι ότι βγήκαν και οι αντιρατσιστικές φωνές, που τώρα είχαν αντικείμενο. Το πρόβλημα έγινε πιο εμφανές κι έτσι έγινε πιο εύκολη η αντίδραση σε αυτό. Ο κόσμος πλέον μπορεί να συνασπιστεί εναντίον του».

«Ας σημειωθεί πάντως ότι, εκτός από το ρατσισμό απέναντι σε άλλες εθνότητες και σε ανθρώπους με άλλο χρώμα δέρματος, υπάρχει και ρατσισμός απέναντι στις γυναίκες, απέναντι στους ομοφυλόφιλους, απέναντι στους χρήστες ναρκωτικών, κι αυτά είναι πράγματα που μπορούμε να νικήσουμε μόνο με μια μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Μέσα από τα σχολεία, όταν τα παιδιά είναι μικρά και μαθαίνουν για τις κοινωνικές δομές και τις κοινωνικές λειτουργίες. Εκεί πρέπει να καταπολεμήσουμε το ρατσισμό και να περάσουμε το μήνυμα ότι ο λόγος που δεν πρέπει να είσαι ρατσιστής δεν είναι μόνο ηθικός ή θρησκευτικός. Είναι ότι οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες είναι οι πλέον προηγμένες –αυτές που έχουν ανάπτυξη, πλούτο και σχετικά καλό βιοτικό επίπεδο. Πρόκειται για τις κοινωνίες όπου, μέσα από τη διαφορετικότητα, βγαίνουν στην επιφάνεια όλες οι δημιουργικές δυνάμεις των ανθρώπων».

«Και, εν πάση περιπτώσει, οι Έλληνες δεν έχουν να χάσουν κάτι, αν ανταλλάξουν εμπειρίες με άλλους λαούς. Και η γλώσσα μας και η ιστορία μας είναι τόσο ισχυρές, που ίσα ίσα θα κερδίσουμε πράγματα από την ανταλλαγή, δεν θα χάσουμε».

Σχετικά με την Πρωτοβουλία Αγάπη Ρε+

Η «Αγάπη Ρε Ματζόρε» είναι μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία αλληλεγγύης, φτιαγμένη από ανθρώπους του τραγουδιού. Το Σάββατο 6 Ιουλίου διοργανώθηκε μια μεγάλη συναυλία στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, τα έσοδα από την οποία διατέθηκαν στο Ανοικτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, στην οργάνωση Κλίμακα, στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και στο Μητροπολιτικό Ιατρείο Ελληνικού.

(πηγή: www.1againstracism.gr)

Τα τελευταία πλάσματα που θα επιζήσουν στη Γη, θα είναι αυτά που έζησαν πρώτα, δηλαδή οι μικροοργανισμοί που διαβιούν στο υπέδαφος, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική μελέτη, η οποία κάνει εκτιμήσεις για την μοίρα του πλανήτη μας δισεκατομμύρια χρόνια από σήμερα.

Οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια του Σεν Άντριους, του Εδιμβούργου και του Νταντί στη Σκωτία, που έκαναν τη σχετική παρουσίαση σε αστρονομικό συνέδριο, σύμφωνα με το BBC, έκαναν υπολογισμούς με τη βοήθεια υπολογιστών και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσο ο Ήλιος μας γίνεται ολοένα πιο καυτός και φωτεινός, μόνο τα μικρόβια -κυρίως αυτά του υπεδάφους- θα κατορθώσουν να αντέξουν τις ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας και ακτινοβολίας που θα έχουν επικρατήσει στο μακρινό μέλλον και οι οποίες θα έχουν προ πολλού οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας (εκτός και αν αυτή έχει προλάβει να δραπετεύσει σε κάποιον άλλο πλανήτη).

Όπως ανέφεραν οι ερευνητές, η σχεδόν ανυπαρξία οξυγόνου, η τοξική ατμόσφαιρα, οι τρομερές πιέσεις και η υψηλή αλατότητα των όποιων υδάτων θα έχουν απομείνει μετά την αναπόφευκτη εξάτμιση των ωκεανών, θα συμβάλουν σε ένα περιβάλλον όπου μόνο ορισμένα ακραιόφιλα (ή εξτρεμόφιλα) βακτήρια και άλλοι μικροοργανισμοί θα είναι σε θέση να αντέξουν – και αυτά όχι για πάντα.

Το μέλλον της Γης είναι άρρηκτα δεμένο με εκείνο του Ήλιου μας. 

Σε περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια, η θερμότητα της ηλιακής ακτινοβολίας πάνω στον πλανήτη μας θα είναι τόσο μεγάλη, που οι θάλασσες θα αρχίζουν να εξατμίζονται. 

Οι υδρατμοί λόγω εξάτμισης θα σωρεύονται στην ατμόσφαιρα δρώντας ως ισχυρό «αέριο του θερμοκηπίου», γεγονός που θα ανατροφοδοτεί συνεχώς το φαινόμενο του θερμοκηπίου, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία στη Γη να αυξηθεί κατά 100 βαθμούς Κελσίου ή και παραπάνω σε σχέση με σήμερα.

Αυτό, σε συνδυασμό με την πτώση των επιπέδων του οξυγόνου και τη σταδιακή εξαφάνιση του υγρού νερού, θα οδηγήσει σε ταχεία απώλεια των ζώων και των φυτών, ξεκινώντας από τα πιο μεγάλα και πιο πολύπλοκα, έως ότου οι μόνες μορφές ζωής πάνω στη Γη θα είναι ορισμένα σκληροτράχηλα μικρόβια.

Αυτά, πιθανότατα, θα συνωστίζονται γύρω από τις λιγοστές ποσότητες νερού που θα έχουν απομείνει βαθιά μέσα στην Γη.

Σε περίπου 2,8 δισεκατομμύρια χρόνια από σήμερα, οι υπολογισμοί δείχνουν ότι και αυτά τα μικρόβια θα εξαφανιστούν, με συνέπεια η Γη να απομείνει νεκρή, χωρίς καθόλου ζωή, όπως κατά πάσα πιθανότητα ξεκίνησε μετά τη δημιουργία της.

Η νέα μελέτη, σύμφωνα με τους Βρετανούς ερευνητές, ενισχύει την πεποίθηση ότι αν ποτέ βρεθεί ζωή στο σύμπαν, το πιθανότερο είναι να πρόκειται για κάποια μικρόβια και όχι για πιο πολύπλοκες μορφές.

Η πιθανή παρουσία αυτών των μικροβίων σε ένα εξωπλανήτη θα προκαλεί έκλυση αερίων στην ατμόσφαιρά του και αυτό το χαρακτηριστικό ίχνος της ζωής κάποια στιγμή θα είναι δυνατό να το εντοπίσουν οι επιστήμονες εξ αποστάσεως.

(πηγές: nooz.gr,  ΑΜΠΕ)

Περιγράφαμε την περασμένη εβδομάδα τις τρομακτικές αλλαγές που πιθανότατα θα επιφέρει στον κόσμο μας η κλιματική αλλαγή με την αύξηση της στάθμης της θαλάσσης, την άνοδο των ωκεανών, τις ακραίες καιρικές συνθήκες, τη μείωση στην απόδοση καλλιεργειών σε σιτηρά και τον αποδεκατισμό της βιοποικιλίας.

Διαβάσαμε με ευχάριστη έκπληξη μια μελέτη που δημοσιεύεται από το Carbon Disclosure Project (CDA), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που παρέχει σε επιχειρήσεις και σε πόλεις τρόπους για να μετρήσουν, να διαχειριστούν και να μοιράσουν όλες τις πληροφορίες σχετικές με το περιβάλλον. Η μελέτη που δημοσιεύουν στηρίζεται στα δεδομένα που αποκόμισαν επί τρία χρόνια από τις πόλεις που συμμετέχουν στο C40 Cities Climate Leadership Group σε 110 πόλεις ανά τον κόσμο. Φέρει τον εντυπωσιακό τίτλο «Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής προσφέρει πλουσιότερες και υγιέστερες πόλεις.»

Αξίζει να δείτε τις πρωτοβουλίες που γίνονται ανά τον κόσμο, σε πλούσιες ή φτωχές πόλεις: Η Αθήνα είναι μέλος του δικτύου C40 αλλά δεν έχει προσκομίσει κανένα σχετικό δεδομένο.

Τα τρία χρόνια δραστηριότητάς του C40 δείχνουν λοιπόν ότι τα οφέλη από την δράση κατά της κλιματικής αλλαγής δεν περιορίζονται στη μείωση των ρύπων ή στην προσαρμογή σε θερμότερα κλίματα αλλά αφορούν και στην εξοικονόμηση αξιόλογων οικονομικών πόρων, πράγμα που δημιουργεί πιο ελκυστικό επενδυτικό περιβάλλον επιτρέποντας παράλληλα στους πολίτες να ζουν μια πιο υγιή ζωή.

Πιο συγκεκριμένα, η καλύτερη ενεργειακή απόδοση είναι ένας από τους δημοφιλέστερους στόχους αυτών των πόλεων, με στόχο τη μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και τη μείωση των ενεργειακών απαιτήσεων των κτιρίων, την ενίσχυση της δημοτικής ενεργειακής απόδοσης και τη μείωση του ενεργειακού κόστους που αντιπροσωπεύει ο δημόσιος φωτισμός. Αυτοί οι τρεις άξονες αποτελούν περίπου το 25% της συνολικής δράσης των πόλεων ανά των κόσμο με στόχο τη μείωση των ρύπων. Φέρουν μετρήσιμα οικονομικά αποτελέσματα: συνολικά 40 εκατομμύρια δολάρια εξοικονομήθηκαν από τις πόλεις που συμμετέχουν στο δίκτυο.

Η μελέτη αναφέρει επίσης αύξηση των επενδύσεων λόγω όλων αυτών. Ένα απλό παράδειγμα είναι η αύξηση του ενδιαφέροντος για το ποδήλατο με αποτέλεσμα να αναπτύσσεται μια ολόκληρη βιομηχανία κατασκευής ποδηλάτου. Δείτε στο παρακάτω σχήμα όλα τα οφέλη που υπάρχουν για την επιχειρηματικότητα:

Το δεδομένο αυτό έχει περάσει και στους πολίτες. Δημοσκοπήσεις στις πόλεις του δικτύου δείχνουν ότι το 91% του πληθυσμού πιστεύει ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής θα κάνει την πόλη τους επενδυτικά πιο ελκυστική.

Η κλιματική αλλαγή αφορά βέβαια και ζητήματα υγείας –για παράδειγμα η αύξηση των κρουσμάτων χολέρας συνδέεται με πιθανές πλημμύρες ή ακόμα με δυσκολίες σχετικές με τα κύματα καύσωνα. Διάφοροι δήμοι ανά τον κόσμο λαμβάνουν ήδη κάποια μέτρα όπως για παράδειγμα η πόλη του Μεξικού που εισήγαγε καλύτερη επιδημιολογική παρακολούθηση και εντόπισε έτσι την ανάγκη πιο εντατικής συντήρησης των τροφίμων στα κινητά ταχυφαγεία της πόλης. Στο Cape Town της Ν. Αφρικής όρισαν περιοχές που δεν θα αναπτυχθούν, συντηρούν ένα αποτελεσματικό σύστημα αποχέτευσης και χαρτογράφησαν όλες τις επίφοβες για πλημμύρα ακτές.

Σίγουρα, οι προετοιμασμένες πόλεις, θα υποφέρουν και αυτές σε βάθος χρόνου απ’ την κλιματική αλλαγή. Θα είναι όμως υγιέστερες και πιο πλούσιες από αυτές που δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα σήμερα. Βραχυπρόθεσμα, οι πρώτες, με τα μέτρα που λαμβάνουν εξοικονομούν πόρους, κάνουν τη ζωή των κατοίκων πιο ευχάριστη και η πόλη γίνεται πιο ελκυστική για επενδυτές και κατοίκους.

(πηγή: peopleandideas.gr)

Τον είδα να κάνει βόλτες μ’ ένα παλιό, μαύρο ποδήλατο, μόνος, σ’ ένα πάρκο γεμάτο παιδιά. Όλα τα αγόρια έπαιζαν ποδόσφαιρο κι ήταν τόσα που ούτε ήξεραν σε ποια ομάδα ήταν το καθένα. Καλύτερα έτσι. Το αγόρι με το ποδήλατο, όμως, είχε κάτι περίεργο. Έδειχνε μικρό παιδί και άντρας μαζί. Τον υπολόγιζα για συνομήλικό μου, γύρω στα είκοσι, αλλά ίσως και να με μπέρδευε το μικρό του bmx και η κυρτή του στάση και να ήταν λίγο μεγαλύτερος. Οι βόλτες του περιορίζονταν σ’ ένα μικρό κύκλο γύρω από το σιντριβάνι του πάρκου. Κοιτούσε συνεχώς τα παπούτσια του και ο ρυθμός του ήταν αργός και άτολμος. Ο χώρος, τριγύρω, ήταν γεμάτος μητέρες που πρόσεχαν τα παιδιά τους, στο βάθος ένας πατέρας μάθαινε μπάσκετ το γιο του και πλάι στο σιντριβάνι, σε ένα παγκάκι, καθόταν μια γυναίκα, μόνη. Κατάλαβα αμέσως πως ήταν η μητέρα του ποδηλάτη και την πλησίασα. Κάθισα δίπλα της. Χάρηκε. Μ’ εκείνη τη χαρά που έχει όποιος βρίσκει κάποιον να ακούσει μια κουβέντα του μόνο, έστω και τέσσερα γράμματα βαλμένα στη σειρά: «γεια».

– Πόσο χρονών είσαι; με ρώτησε.
Υπέθεσα πως το όνομά μου δεν την ενδιέφερε και τόσο.
– Είκοσι, απάντησα.
– Έχεις ίδια ηλικία με το γιο μου, είπε, και μου έδειξε το αγόρι με το ποδήλατο. Αλλά αυτός δεν μιλάει καλά. Δεν μιλάει καλά – είπε δύο φορές κι η φωνή της ακούστηκε στ’ αυτιά μου σαν μια απελπισμένη ηχώ. Έχει πρόβλημα, δεν πάει και σχολείο, πρόσθεσε. Χώρισα κιόλας. Εγώ δουλεύω σε φυλλάδια, τα μοιράζω, δέκα ευρώ ή και δεκαπέντε την ημέρα παίρνω, αν με πληρώσουν όμως, γιατί μερικοί δεν πληρώνουν, με κοροϊδεύουν. Με κοροϊδεύουν, ναι. Ποδαρόδρομος πολύς όμως, κούραση… Δεν βάζεις με το νου σου.

Ένιωσα αμήχανα και κοίταξα κάτω. Το βλέμμα μου πήγε στα πόδια της. Σπασμένες φλέβες. Παντού. Κόκκινες και κάπου-κάπου λίγο σκούρο μπλε. Σαν χάρτης ματωμένου δρόμου.

– Σπουδάζεις; συνέχισε επαναφέροντάς με.
– Ναι.
– Τι;
– Φιλολογία.
– Μπράβο σου, να ’χεις τύχη καλή, όχι σαν εμάς… Κούνησε το κεφάλι της και χαμογέλασε πικρά. Δεν ήθελα να της πω για την τύχη των φιλολόγων σήμερα. Εστίασα στη δική τους. Κοίταξα το γιο της. Ένα αγόρι ψηλό, μελαχρινό, με μάτια φωτιές. Τον φαντάστηκα σε ειδικό σχολείο, με ειδικούς ψυχολόγους και λογοθεραπευτές. Τον είδα να μεγαλώνει, και ν’ ανθίζει, όπως αξίζει σε κάθε παιδί. Τον είδα να ερωτεύεται και να μπορεί να το εκφράσει με κάθε τρόπο, να μιλά για αγάπη, για σεξ, για ποδόσφαιρο, αργά, καθαρά, συγκροτημένα κι η μάνα του να χαίρεται και να καμαρώνει – όπως κάθε μάνα ονειρεύεται να καμαρώνει για το παιδί της. Και κάπου εκεί, μας πλησίασε. Προσπάθησε να μου συστηθεί, ψέλλισε κάτι που δεν κατάλαβα και χαμογέλασε.

– Αφού δεν μιλάς καλά, άσ’ το, είπε η μητέρα του κοιτάζοντάς με με μια υπόνοια ντροπής. Το αγόρι μαζεύτηκε αστραπιαία, σαν σαλιγκάρι που σκοπεύεις να ακουμπήσεις μ’ ένα κλαράκι.

– Πάντως εγώ μια χαρά κατάλαβα, είπα. Πάμε να πάρουμε ένα παγωτό;
– Ναι, ναι, πύραυλο, πύραυλο, φώναξε καθαρά και γρήγορα.

Χαμογέλασα. Και καθώς προχωρούσαμε προς το περίπτερο, σκεφτόμουν πως ένα παιδί μπορεί από ένα μόνο στοργικό χτύπημα στην πλάτη να φτάσει τ’ αστέρια.

Ένα απόγευμα σε μια πλατεία του Πειραιά...

(πηγή: athensvoice.gr)

Περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά πωλούνται κάθε χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά καταλήγουν σκλάβοι στην αγορά του σεξ. Το “1,2 Million Children” είναι ένα μικρό animation που δημιουργήθηκε με την συνεργασία φοιτητών από το ΤΕΙ Αθηνών και θέμα του έχει το παράνομο εμπόριο παιδιών. Παρουσιάζει το trafficking μέσα από τη ματιά ενός παιδιού από την Αφρική που κυνηγά το όνειρο του για την ελευθερία αλλά καταλήγει να γίνει μέρος αυτής της θλιβερής στατιστικής.

Φεστιβάλ και Διακρίσεις:

33th Drama International Film Festival
Balkanima ’10
Anim’est ’10
3.0 Animasyros
Olympia Int’ Film Festival
Be There! Animation Film Festival
6th Animfest (2nd Animation Award)
EBGE (Special Merit)
Los Angeles Greek Film Festival (LAGFF ’11)
Shanghai International Film Festival (SIFF ’11)
Un film per la pace (2nd Best Short Award)

Σενάριο, Σκηνοθεσία, Animation, Γραφιστικά: Έφη Παππά
Παραγωγοί: Έφη Παππά, Στέλιος Πολυχρονάκης
Μουσική: Μαριέττα Φαφούτη
Μήξη Ήχου: Στέλιος Κουπετόρης
Σχολή: Τ.Ε.Ι. Αθηνών, Εφαρμοσμένες Τέχνες και Γραφιστικά

Δείτε το video στη διεύθυνση:   http://vimeo.com/10839364

(πηγή: tvxs.gr)

Κάποιοι ίσως έχετε διαβάσει την παρακάτω συνέντευξη. Το eyedoll την αναδημοσιεύει για να υπογραμμίσει άλλη μια φορά πως η συναισθηματική νοημοσύνη είναι εκείνη που δίνει καύσιμα στην αντίληψη των ανθρώπων και όχι το DNA. Την αφιερώνουμε στους συναισθηματικά, άρα και εγκεφαλικά νεκρούς, Χρυσαυγίτες και τους κατακαημένους Έλληνες που τους ψηφίζουν.

Ο 36χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη κάποιες εξετάσεις για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος (αν δεν τις πέρασε τώρα που διαβάζετε τη συνέντευξη). Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την “καθυστέρηση” και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά. Ο Πάμπλο τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Έδωσε τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις ακόμα για να τελειώσει τις σπουδές του σε ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα προβλήθηκε η ταινία «Me too» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά το βασικό ρόλο. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot.

WELT ONLINE: Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο Down;

Πάμπλο Πινέδα: Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down. Φυσικά, απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του συνδρόμου Down. Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις: «Είμαι χαζός;». Απάντησε «Όχι». «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;». Απάντησε «Κανένα πρόβλημα». Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα.

WELT ONLINE: Όπως η πλειοψηφία των παιδιών με σύνδρομο Down στην Ισπανία. Το 85% πηγαίνουν σε ένα κανονικό σχολείο.

Πινέδα: Ναι, τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Αυτό είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με σύνδρομο Down που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο.

WELT ONLINE: Τι αναμνήσεις έχετε από τα χρόνια του σχολείου;

Πινέδα: Στο σχολείο διασκέδαζα πολύ, περνούσα πολύ καλύτερα απ’ ό,τι με τους φίλους μου. Είχα υπέροχες, ενδιαφέρουσες και πολύ σκληρές εμπειρίες. Συνολικά ήταν μια απίστευτα πλούσια φάση της ζωής μου. Υπήρχαν καλύτερες και χειρότερες μέρες. Ιδιαίτερα η εφηβεία ήταν σκληρή. Αλλά αυτή είναι πάντα μια δύσκολη περίοδος. Εγώ δεν μπορούσα μερικές φορές να ζήσω με το σώμα μου και μέσα σ’ αυτό.

WELT ONLINE: Γιατί επιλέξατε τις παιδαγωγικές σπουδές;

Πινέδα: Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. Ήθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε ένας καθηγητής και μέντοράς μου με συμβούλεψε να γίνω δάσκαλος, γιατί τα παιδαγωγικά προσφέρουν περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος.

WELT ONLINE: Ακολουθείτε αυστηρά κάποιο σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα μελέτης;

Πινέδα: Από το τίποτα βγαίνει μόνο το τίποτα. Μελετώ λοιπόν, περίπου 6-7 ώρες τη μέρα. Τα βράδια τα έχω ελεύθερα. Διαβάζω πάντα με μουσική. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, οι σπουδές δεν είναι εύκολες και το σύνδρομο Down με περιορίζει κατά 30%, πράγμα που τις καθιστά δυσκολότερες. Ο καθένας πρέπει να παλεύει για το μέλλον του.

WELT ONLINE: Τι σημαίνει και τι σηματοδοτεί το είναι κανείς ο πρώτος με σύνδρομο Down πτυχιούχος στην Ευρώπη;

Πινέδα: Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζω ότι οι πατέρες και οι μητέρες που έχουν παιδιά με σύνδρομο Down χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και να τους πει «Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό». Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού, που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα – μου τηλεφωνούν τριάντα φορές τη μέρα. Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό.

WELT ONLINE: Σας έχουν ήδη προσφέρει θέσεις εργασίας;

Πινέδα: Όχι ακόμη. Όταν πετύχω τις εξετάσεις και πάρω την άδεια άσκησης επαγγέλματος του δάσκαλου, θα πλησιάσω το στόχο μου, να έχω δηλαδή ένα σταθερό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Σεβίλλη συγκατοικούσα με ένα συνάδελφο. Για μένα έχει μεγάλη σημασία να οργανώσω την ανεξαρτησία μου. Δεν ξέρω ακόμη πού θα εργαστώ. Μπορεί στην επιμόρφωση, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, στην συμβουλευτική, ποιος ξέρει. Είμαι ευέλικτος.

WELT ONLINE: Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, η « οπισθοδρομική / καθυστερημένη κοινωνία»;

Πινέδα: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της έλλειψης κατανόησης κολλά κάποιες ταμπέλες. «Οι ομοφυλόφιλοι», «οι Ξένοι/μετανάστες» και φτάνει μέχρι του σημείου «Οι γυναίκες». Χωρίζουν σε ομάδες, δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν «το διαφορετικό». Το απομονώνουν, το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις, όπως “discapacidad” (ανικανότητα) στα ισπανικά για να δηλωθεί η έννοια της υστέρησης ή καθυστέρησης…

WELT ONLINE: Ποια εναλλακτική λύση θα υπήρχε για σας; Διότι και η ισπανική λέξη «Minusvalido» που χρησιμοποιείται («κατώτερος/ κατώτερης αξίας») δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατάλληλη.

Πινέδα: Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή «διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο σύνδρομο Down περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα 21 παρουσιάζεται τρεις φορές, εξού και ο όρος τρισωμία-21.

WELT ONLINE: Ποια είναι η γνώμη σας για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία;

Πινέδα: Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους, αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες, αλλά σε εμπλουτίζουν ως άνθρωπο. Εξαιτίας της έκτρωσης κάποιος/α δεν θα τις βιώσει ποτέ. Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς. Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί “a la carte”. Σε τελική ανάλυση, επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν, αλλά όλα είναι όμορφα. Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή. Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι ο φασισμός.

WELT ONLINE: Η ταινία που είχε τη ζωή σας ως έμπνευση, είχε ρομαντικά στοιχεία. Ονειρεύεστε να κάνετε τη δική σας οικογένεια;

Πινέδα: Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το σύνδρομο Down στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική, την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια ή ο έρωτας μεταξύ ανθρώπων με σύνδρομο Down. Σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής. Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά Μέσα έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να δημιουργούν εντυπώσεις (να προκαλούν). Αρνήθηκα μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται “La Noria” όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με Σεξ και Αναπηρία. Μου ήταν αδύνατο να πάω, ήταν πολύ προκλητικό και αποκλειστικά για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι με την άρνησή μου.

WELT ONLINE: Στην Αυστρία και στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζισμού δολοφονήθηκε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων με σύνδρομο Down. Από μεταπολεμικές μελέτες, για χρόνια ήταν διαδεδομένη η εντύπωση ότι το σύνδρομο Down συνδέεται με προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια.

Πινέδα: Αυτά είναι μύθοι που δημιουργούνται σύμφωνα με την ιστορία των κρατών και της επιστήμης. Η κατάσταση σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Φτάνουμε στα γηρατειά. Εξαρτάται από το πόσο υγιείς διατηρούμαστε, σωματικά και πνευματικά. Εγώ, όπως και πολλοί νέοι άνθρωποι με σύνδρομο Down, ήμουν υπέρβαρος. Με γυμναστική και σωστή διατροφή έχασα 12 κιλά. Είχα επίσης την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια με πνευματικά ενδιαφέροντα. Με εφημερίδες και μια βιβλιοθήκη, γι’ αυτό από πολύ νωρίς είχα περιέργεια και ενδιαφέροντα. Όταν απαγορεύεις σε κάποιον την καλλιέργεια, κατά έναν τρόπο τον σκοτώνεις.

WELT ONLINE: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ουσιαστικό κατά την ανατροφή παιδιών με σύνδρομο Down;

Πινέδα: 1ον: Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο». Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το εκπαιδεύσετε (μορφώσετε). Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με σύνδρομο Down, είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ. Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο. Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε υπερπροστατευτικοί, ποτέ. Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί, τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;

(πηγές: eyedoll.gr, Welt on Line Μετάφραση: Μαρίνα Μάλλιου) 

Η λωρίδα της Γάζας φαίνεται ότι οδεύει προς μια ακόμη κρίση: αυτή της έλλειψης νερού. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι η κρίση του νερού θα κάνει την γη των Παλαιστινίων ακατοίκητη μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια.

Με το 90%-95% του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής να είναι μολυσμένος από υπονόμους, χημικά και αλμυρό νερό, οι συνοικιακές δομές ύδρευσης και οι δημόσιες πηγές αποτελούν την πηγή της ζωής για το 1,6 εκατομμύρια κατοίκων της λωρίδας της Γάζας. Όμως αυτές οι πηγές προσφέρουν νερό μόνο για το 20% του πληθυσμού με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι να αναγκάζονται να αγοράζουν μπουκάλια νερό σε ακριβές τιμές.

«Οι οικογένειες δίνουν το 30% του προϋπολογισμού του νοικοκυριού για νερό», δηλώνει στον Independent η Τζουν Κουνούτζι, ειδική αντιπρόσωπος της UNICEF.

Όπως έδειξαν δορυφορικές μελέτες της NASA μεταξύ του 2003 και του 2009 η λωρίδα της Γάζας έχασε 144 κυβικά χιλιόμετρα πόσιμου νερού – σχεδόν το μέγεθος της Νεκράς Θάλασσας – κάνοντας την ήδη κακή κατάσταση χειρότερη.

Ο ΟΗΕ επισημαίνει ότι ο υδροφόρος ορίζοντας της Γάζας θα είναι επαρκής μέχρι το 2016 ενώ οι συνέπειες θα είναι μη αντιστρέψιμες έως το 2020. Ακόμη και το 5% του νερού που είναι ασφαλές για κατανάλωση, εξαιτίας της κακής ποιότητας διανομής του αξιοποιείται μόνο για λόγους υγιεινής.

Χωρίς ποτάμια ή ρεύματα η λωρίδα της Γάζας πάντα βασιζόταν στα θαλάσσια νερά για την ύδρευσή της. Όμως ο αποκλεισμός της από το Ισραήλ καθιστά αδύνατο στους ακτιβιστές να προσφέρουν στους Παλαιστίνιους τα απαραίτητα για να επισκευάσουν τις υποδομές τους.

Βέβαια, σύμφωνα με υψηλά ιστάμενο αξιωματούχο του Ισραήλ, που επικαλείται ο Independent, η χώρα προσπαθεί να συγκεντρώσει βοήθεια για την Γάζα όσον αφορά αυτό το ζήτημα καθώς έχει θορυβηθεί από την παρουσίαση μιας ανθρωπιστικής κρίσης στο κατώφλι της. «Έχουμε μιλήσει σχεδόν με όλους όσους ξέρουμε στην διεθνή κοινότητα γιατί 1,4 εκατ. άνθρωποι θα μείνουν χωρίς νερό σε λίγα χρόνια», φέρεται να λέει ο αξιωματούχος που επιθυμεί να μείνει ανώνυμος εξαιτίας της λεπτότητας του θέματος. Σύμφωνα με τον ίδιο το Ισραήλ, που είναι πρωτοπόρο στην αφαλάτωση ύδατος, φαίνεται να έχει εκπαιδεύσει κατοίκους της Γάζας στην χρήση των τελευταίων τεχνολογιών ύδατος. Αυτό το έχει επιβεβαιώσει και η Παλαιστινιακή Αρχή Ύδατος. 

Η ΠΑΥ έχει αρχίσει να αφαλατώνει νερό σε δυο εγκαταστάσεις ενώ ήδη σχεδιάζει την κατασκευή μιας τρίτης, η οποία θα είναι σε θέση να παράξει 55 εκατ. κυβικά μέτρα πόσιμου νερού το χρόνο. Παρόλα αυτά το κόστος είναι 450 εκατ. δολάρια και οι οικοδομικές εργασίες δεν αναμένονται να ξεκινήσουν πριν το 2017. Μέχρι εκείνη την ώρα, η ήδη φτωχή Γάζα μπορεί να μην έχει την δυνατότητα υποστήριξης με ηλεκτρικό ρεύμα αυτού του εργοστασίου, όπως εκτιμά ο ΟΗΕ.

Πόλεμοι για το νερό; 

Η έλλειψη νερού έχει αναδειχθεί σε διογκούμενο πρόβλημα στην Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Αφρική αλλά και στις ΗΠΑ.

Στην Μέση Ανατολή οι δορυφόροι της NASA έχουν παρατηρήσει τα αποθέματα νερού στον Τίγρη και στον Ευφράτη να μειώνονται ραγδαία. Ο ρυθμός μείωσης, μάλιστα, είναι ο δεύτερος παγκοσμίως και ακολουθεί την Ινδία. Δεν θα ήταν, λοιπόν, παράλογο, όπως σχολιάζει η βρετανική εφημερίδα, να αναδειχθεί η έλλειψη νερού σε μια ακόμη αιτία συγκρούσεων δεδομένων των τεταμένων σχέσεων που επικρατούν στην περιοχή.

Η καθαρότητα του νερού στην υποσαχάρια Αφρική είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Σύμφωνα με την οργάνωση, WaterAid, 16,4 εκατομμύρια άνθρωποι στην Κένυα και 43,4 εκατομμύρια στην Αιθιοπία δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές νερό. Μάλιστα, ο εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν, που κράτησε από το 1983 έως το 2005, εξελίχθηκε σε μια μάχη για τις περιοχές που με την σειρά του έγινε ένας πόλεμος για τα αποθέματα ύδατος.

Παρόλα αυτά ακόμη και οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν προβλήματα έλλειψης νερού. Σύμφωνα με εκθέσεις κρατικών προγραμμάτων, «σχεδόν όλες οι περιοχές της χώρας έχουν δει περιορισμό των αποθεμάτων τους ακόμη και σε περιόδους που δεν χαρακτηρίζονται για την ξηρασία τους».

Κατά τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, μέχρι το 2030 σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Γης μπορεί να αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη υδάτινων πόρων καθώς η ζήτηση ξεπερνά την προσφορά σχεδόν κατά 40%.

(πηγή: tvxs.gr)

Τι αναφέρει έρευνα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας

Το 7,7% των παιδιών ηλικίας από 5-15 χρόνων απασχολούνται σε σκληρές εργασίες για να επιβιώσουν, σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) για την Αλβανία.

«Το 56% των εργαζόμενων ανήλικων παιδιών απασχολούνται σε επικίνδυνες εργασίες» σύμφωνα με τη μελέτη.

Όπως ανέφερε η Ετλέβα Δεσπότη, ειδική σε θέματα απασχόλησης, η οποία και παρουσίασε την έκθεση, «τα περισσότερα εργαζόμενα ανήλικα παιδιά απασχολούνται στη γεωργία, 6,1% στο εμπόριο στους δρόμους, 4,4% σε ξενοδοχεία και εστιατόρια και 3,1% στον τομέα των κατασκευών».

«Η πλειοψηφία αυτών των παιδιών ζουν σε φτωχές οικογένειες με πολλά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και η έλλειψη στέγης και τροφής τους αναγκάζει καθημερινά, από πολύ μικρή ηλικία, να κάνουν σκληρές δουλειές» σημείωσε η εκπρόσωπος της ILO.

(πηγή: newsbeast.gr)

Κανείς δεν μπορεί να βάλει φρένο στην ιστορία

Οι συνθήκες στις οποίες ζουν οι σημερινοί μετανάστες στην Ελλάδα είναι αντίστοιχες με εκείνες των παππούδων μου στην Αμερική, γράφει ο Ελληνοαμερικανός Zeese Papanikolas, γιός μεταναστών στις ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο πολιτικής, πολιτισμού και ιδεών chronosmag.eu.

Ο Ζήσης Παπανικόλας γεννήθηκε το 1942 στις Η.Π.Α., στο Σωλτ Λέηκ Σίτυ (κοντά στα Βραχώδη Όρη) της Πολιτείας της Γιούτα, και είναι εγγονός οικογενειών Ελλήνων μεταναστών. Μητέρα του ήταν η γνωστή συγγραφέας και ιστορικός ελληνοαμερικανικών θεμάτων Ελένη Παπανικόλα.

Ο Ζήσης Παπανικόλας αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ενώ διετέλεσε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο (Καλιφόρνια).

Έχει γράψει σειρά βιβλίων για την αμερικανική ιστορία και πολιτισμό, καθώς και το Buried Unsung (1982), τη βιογραφία του Έλληνα μετανάστη και συνδικαλιστή Λούη Τίκα, ένα από τα θύματα της περίφημης Σφαγής του Λάντλοου, με την οποία και έληξε άδοξα η απεργία των ανθρακωρύχων στο Κολοράντο (1913-14). Το Buried Unsung κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τον τίτλο Αμοιρολόιτος (Κατάρτι, Αθήνα 2002).

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής, όπως δημοσιεύθηκε στα ελληνικά στον ιστότοπο Chronosmag.eu, σε μετάφραση Στέφανου Θεοδωρίδη:

Όταν βρίσκομαι στην Αθήνα, επισκέπτομαι πάντα το [Εθνικό] Ιστορικό Μουσείο, κοντά στην πλατεία Συντάγματος. Έστω για μία ώρα, περιφέρομαι στις αίθουσές του και χαζεύω τις γυάλινες προθήκες με τις ασημένιες πιστόλες, τις παλάσκες με το μπαρούτι και τα φονικά γιαταγάνια, ενώ οι ήρωες του ’21 με αγριοκοιτάζουν από ψηλά. Τα φέσια τους, τα μακριά μουστάκια τους, τα μαλλιά μέχρι τον ώμο, όλα αυτά τους κάνουν να δείχνουν απόκοσμοι. Κι όμως, ένας από αυτούς είναι μακρινός πρόγονός μου. Κοιτάζω ψηλά το πρόσωπο του Θεόδωρου Γρίβα που δεν μοιάζει σε τίποτα με το δικό μου κι αμέσως μετά τρέχω να δω το σπαθί και την πολυποίκιλτη κάπα του που βρίσκεται πίσω από την προθήκη σε έναν από τους διαδρόμους της έκθεσης. Μετά από τόσα χρόνια που έρχομαι εδώ, ξέρω ακριβώς πού θα τα βρω. Ο Θεόδωρος Γρίβας είναι ο μόνος, αν και χαλαρός, σύνδεσμος μεταξύ της οικογένειάς μου και του ηρωικού εκείνου παρελθόντος: το γενεαλογικό μας δέντρο, κι από τις δυο μεριές της οικογένειας, φτάνει μόνο μέχρι τους προπαππούδες μου (ένας εκ των οποίων παντρεύτηκε κάποια από την οικογένεια των Γριβαίων) κι έπειτα χάνεται στα φτωχά χωριά της Αρκαδίας, της Ναυπακτίας και της Μακεδονίας. Αν εξαιρέσει κανείς αυτό το λεπτό νήμα που μας συνδέει με την οικογένεια Γρίβα, είμαστε ένα τίποτα. Στη σημερινή περίοδο των οργισμένων αντιδράσεων κατά των μεταναστών που κατακλύζουν την Ελλάδα, μια τέτοια επίσκεψη στο Ιστορικό Μουσείο, με τις μπαρουτοκαπνισμένες σημαίες και τους ήρωες, ίσως κάνει τον επισκέπτη να αναρωτηθεί τι θα πει Έλληνας τελικά. Γιατί το σημαντικότερο από τα ελάχιστα που γνωρίζω για την οικογένεια των Γριβαίων –όλοι τους μαχητές, μισθοφόροι και πειρατές– νομίζω ότι είναι η αλβανική καταγωγή τους.

Ξένη καταγωγή, ελληνικό παρόν

Ίσως επειδή δεν έρχομαι ιδιαίτερα συχνά στην Αθήνα, σκηνές όπως η ακόλουθη μου προκάλεσαν καταρχήν έκπληξη: έχω σταθεί σε ένα περίπτερο κοντά στο Πανεπιστήμιο για να αγοράσω μια τηλεκάρτα. Η υπάλληλος του περιπτέρου ψάχνει κάτω από τον πάγκο και με ρωτάει πόσο χρόνο ομιλίας θέλω. Όταν σηκώνεται, βλέπω ότι πρόκειται για μια νεαρή Γιαπωνέζα, η οποία όμως μιλά ελληνικά και μάλιστα πολύ καλύτερα από μένα, με τη φτωχή και διστακτική προφορά μου. Στην Ερμού, νεαροί Αφρικανοί πουλάνε επώνυμες τσάντες σε προσφορά. Σε όλα τα προηγούμενα ταξίδια μου στην Ελλάδα δεν είχα δει ούτε έναν μαύρο, εκτός από έναν Αμερικανό ιπτάμενο φροντιστή κάποιο βράδυ στην Πλάκα στις αρχές του ’60. Στην Υπερείδου, κοντά στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, βλέπω κι άλλους τέτοιους Αφρικανούς, αυτή τη φορά να πουλάνε παιχνίδια. Ένα άλλο βράδυ, φεύγοντας από ένα εστιατόριο στα Εξάρχεια, η Ελληνίδα της παρέας μάς διαβεβαιώνει ότι η πανέμορφη μαύρη που είναι απασχολημένη στο κινητό της, μιλάει σε άπταιστη αθηναϊκή αργκό. Κανένας από τους Αλβανούς, Σλάβους, Ιρανούς και Αφγανούς που συνωστίζονται γύρω μου στο μετρό και το τρόλεϊ δεν θα μου έδινε αμέσως την εντύπωση ότι είναι Έλληνας. Η Ελλάδα, αφετηρία μαζικής μετανάστευσης πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο –και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε ολόκληρες πόλεις στην κυριολεξία έχασαν τους άντρες και τα παιδιά τους–, σήμερα είναι προορισμός μεταναστών.

Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες δεν ήρθαν να εγκατασταθούν σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες ίσως δυσκολίες από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Στην πραγματικότητα –και κατά κύριο λόγο– είναι παγιδευμένοι, εγκλωβισμένοι στην απελπισμένη τους προσπάθεια να φτάσουν στις πλούσιες χώρες της Ευρώπης, χώρες που μπορεί να τους χρησιμοποιήσουν σαν εργατικά χέρια και όπου μπορεί να εγκατασταθούν προσωρινά ή ακόμα και μόνιμα. Έχω διαβάσει μερικά πράγματα για τις συνθήκες ζωής τους στην Ελλάδα. Φτάνουν έχοντας ήδη υποστεί στερήσεις και κακοποίηση καταρχήν από τις χώρες από τις οποίες έχουν αποδράσει –χώρες ρημαγμένες από τον πόλεμο και τη βία του φανατισμού– αλλά και από τη φτώχεια που έχει αυξηθεί σήμερα εξαιτίας της ξηρασίας και της παγκοσμιοποίησης. Επιπλέον έχουν κακοποιηθεί από τους σωματέμπορους που τους κρύβουν, τους κλέβουν κι έπειτα τους εγκαταλείπουν. Δεν ήρθαν λοιπόν στην Ελλάδα για να απολαύσουν τους πορτοκαλεώνες και τον ήλιο και να καθίσουν σε κάποια παραθαλάσσια ταβέρνα. Ήρθαν επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Έτσι, όταν διάβασα ότι η Χρυσή Αυγή άνοιξε γραφεία στη Νέα Υόρκη, όπου τόσοι μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων και των παππούδων μου, πρωτοπάτησαν το πόδι τους στην Αμερική, έγινα έξαλλος. Δεν θέλω να συγκρίνω τους τωρινούς μετανάστες στην Ελλάδα με εκείνη την πρώτη γενιά των Ελλήνων μεταναστών που πήγαν στις Η.Π.Α. πριν τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και λίγο μετά, γιατί υπάρχουν πολλές διαφορές, και οι καταστάσεις που οδήγησαν Ιρακινούς, Ιρανούς και Αφγανούς να αποδράσουν από την πατρίδα τους είναι πολύ πιο δύσκολες από εκείνες που παρακίνησαν τους Έλληνες να μεταναστεύσουν για πρώτη φορά στις Η.Π.Α. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες ομοιότητες: η τραγική φτώχεια, ο φόβος της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, η οικογενειακή περηφάνια που επιβάλλει να παίρνουν τα κορίτσια προίκα, η στήριξη των γονιών για να μην καταντήσουν επαίτες, η προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντος. Οι συνθήκες στις οποίες ζουν οι σημερινοί μετανάστες στην Ελλάδα είναι αντίστοιχες με εκείνες των παππούδων μου στην Αμερική. Στις πόλεις των ορυχείων που δούλευαν, έμεναν σε στάβλους, σε παράγκες και σε σκηνές δίχως θέρμανση κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών. Δεν ζούσαν σε φυλακές ούτε σε στρατόπεδα με αγκαθωτά συρματοπλέγματα αλλά, όπως οι μετανάστες στη σημερινή Ελλάδα, έζησαν με απίστευτες στερήσεις και κινδύνους κάνοντας όνειρα ότι μια μέρα θα γυρίσουν στο σπίτι τους με αρκετά χρήματα κι αξιοπρέπεια.

Αφανείς ήρωες στις Η.Π.Α.

Οι Έλληνες σε γενικές γραμμές έχουν ευημερήσει στις Η.Π.Α. Έστησαν επιχειρήσεις, σπούδασαν τα παιδιά τους, διείσδυσαν σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους και στην πολιτική ζωή. Όποιος νομίζει όμως ότι αυτό ήταν εύκολο, απατάται οικτρά. Μην ξεχνάμε τους σχεδόν 200.000 Έλληνες που επέστρεψαν στην πατρίδα το 1930 (πολλοί από αυτούς σακατεμένοι από τη βιομηχανική ζωή των Η.Π.Α.), εκείνους που καταστράφηκε η σωματική ή ακόμα και η ψυχική τους υγεία, και εκείνους που έχασαν μέλη του σώματός τους από ατυχήματα στους μύλους και στα ορυχεία. Δεν πρόκειται για τους μυθικούς Μπρούκληδες που επέστρεφαν στο χωριό τους για να γεμίσουν φίλους και συγγενείς με αμερικανικό χρυσάφι και να παντρευτούν ένα κορίτσι είκοσι χρόνια μικρότερό τους. Αυτούς τους κατεστραμμένους «επαναπατρισθέντες» Έλληνες τους ονόμαζαν κουνημένους. Επίσης, μην ξεχνάμε τους Έλληνες μετανάστες που θάφτηκαν σε πρόχειρους τάφους κατά μήκος των δυτικών σιδηροδρομικών γραμμών ή στα νεκροταφεία των πόλεων με τα ορυχεία.

Το πρώτο μου βιβλίο το ονόμασα Βuried Unsung [Αμοιρολόιτος, Κατάρτι, Αθήνα 2002] προς τιμήν των νεαρών Ελλήνων που είχαν ακριβώς τον φόβο ότι θα τους πετάξουν σ’ ένα λάκκο δίχως να τους ψάλει κανείς, και ειδικότερα προς τιμήν ενός απ’ αυτούς –παρότι τον έψαλε Έλληνας παπάς– ο οποίος, όπως και πολλοί μετανάστες στην Αμερική, παραμένει αφανής ήρωας. Ο Λούης Τίκας, Κρητικός που ήρθε στις Η.Π.Α. το 1906, σκοτώθηκε οκτώ χρόνια αργότερα στη διάρκεια μιας βίαιης απεργίας ανθρακωρύχων στο νότιο Κολοράντο, όταν η Εθνοφρουρά του Κολοράντο εισέβαλε στον καταυλισμό των απεργών, σκοτώνοντας τον Τίκας και τους άλλους απεργούς και βάζοντας φωτιά. Ο Τίκας πέθανε μαζί με άντρες, γυναίκες και παιδιά από την Ιταλία, το Μεξικό και άλλες χώρες, όμως η εξέγερση αυτή ήταν μία από τις πολλές που προηγήθηκαν και που ακολούθησαν. Στις εξεγέρσεις αυτές, Γερμανοί συνδικαλιστές και ριζοσπάστες, Ιρλανδοί ανθρακωρύχοι, Ρώσοι και Πολωνοί εργάτες στη βιομηχανία χάλυβα, Εβραίες πωλήτριες και άλλοι πολλοί μετανάστες τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν, καθώς βρίσκονταν σε μια χώρα που ήθελε τα εργατικά τους χέρια αλλά όχι τους ίδιους.

Η βία εναντίον των Ελλήνων στις Η.Π.Α. για καλή μας τύχη υπήρξε σύντομη συγκριτικά με τα χρόνια τρομοκρατίας και διακρίσεων που έζησαν οι Ιρλανδοί ή οι Κινέζοι, και ιδιαίτερα οι Αφρικανοί που μεταφέρθηκαν σε αυτή τη χώρα αλυσοδεμένοι και των οποίων οι απόγονοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό παρά την εκλογή Αφροαμερικανού προέδρου και παρά τη διάκρισή τους σε όλους τους τομείς. Ωστόσο, ακόμα κι εδώ, οι Έλληνες είδαν τα μαγαζιά τους να καταστρέφονται, τα παιδιά τους να γίνονται αντικείμενο χλευασμού. Το 1909, ομάδα ρατσιστών έκαψε ολοσχερώς μια ολόκληρη σειρά ελληνικών μαγαζιών και εστιατορίων στην Ομάχα της Νεμπράσκα. Στις πόλεις της Γιούτα όπου εγκαταστάθηκαν οι παππούδες μου, μέλη της Κου Κλουξ Κλαν έκαναν πορείες διαμαρτυρίας κατά των Ελλήνων και άλλων μεταναστών. Οι γονείς μου θυμούνταν πολύ καλά εκείνες τις πορείες καθώς και τους σταυρούς που καίγονταν στις πλαγιές των λόφων.

Η Αμερική στην οποία ήρθαν οι παππούδες μου πριν τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι διαφορετική από τη σημερινή Αμερική. Πόλεις που κατοικούνταν αποκλειστικά από Αγγλοσάξονες, τώρα κατοικούνται από ισπανόφωνους. Πόλεις που απαγόρευαν την εγκατάσταση Ασιατών, τώρα έχουν Αμερικανοασιάτες δημάρχους. Στην πολιτεία μου, την Καλιφόρνια, σε λίγα χρόνια οι λευκοί θα είναι μειοψηφία. Δεν πρόκειται για τραγωδία όμως. Είναι ιστορία και κανείς δεν μπορεί να βάλει φρένο στην ιστορία. Στο μέλλον η Ελλάδα μπορεί να είναι λιγότερο ελληνική, περισσότερο πολυεθνοτική, και ακριβώς γι’ αυτό πιο ενδιαφέρουσα. Η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα ίσως αρχίσουν να μοιάζουν με εκείνες τις πολυεθνοτικές, πολυγλωσσικές πόλεις της Ελληνιστικής ή της Βυζαντινής Εποχής. Άραγε θα είναι καλύτερα έτσι ή χειρότερα; Τέτοιες κατηγοριοποιήσεις μοιάζουν σχεδόν ασήμαντες. Η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα θα είναι ο εαυτός τους.

Ας επανέλθουμε τώρα στη Χρυσή Αυγή. Αναρωτιέται κανείς τι ελπίζει να κερδίσει στη Νέα Υόρκη. Στήριξη; Τη δική μου πάντως δεν θα την έχει, ούτε πρόκειται να πάρει λεφτά απ’ όσους Ελληνοαμερικανούς ξέρουν ιστορία. Ο ξυλοδαρμός ενός Πακιστανού ή ενός Κονγκολέζου στους δρόμους της Αθήνας εκφράζει μόνο την οργή και την ανικανότητα ανθρώπων που πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχουν να προτείνουν καμία λύση για την οικονομική και πολιτική κρίση της Ελλάδας. Πρέπει να καταλάβουν ότι οι μετανάστες δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να πάρουν τις δουλειές από τους Έλληνες, τη στιγμή που δεν υπάρχουν καν δουλειές, αλλά ούτε και για να ζητήσουν ελεημοσύνη, τη στιγμή που δεν υπάρχουν καν αποθέματα ελεημοσύνης. Η Ελλάδα είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη που βιώνει τη μετακίνηση ολόκληρων πληθυσμών σε παγκόσμια κλίμακα, λόγω πολέμου, φτώχειας, βίας, ξηρασίας και άλλων συνθηκών που αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε και που ίσως ποτέ δεν θα γνωρίσουμε. Οπωσδήποτε η συρροή απελπισμένων μεταναστών στην Ελλάδα αποτελεί ένα πρόβλημα το οποίο η χώρα ούτε προκάλεσε αλλά ούτε και έχει τη δυνατότητα να λύσει μόνη της. Αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα και χρειάζεται μαχητικότητα σε παγκόσμια κλίμακα ώστε να λυθεί με δίκαιο και συμπονετικό τρόπο. Δεν θα λυθεί ούτε από μεμονωμένες ομάδες ούτε από συγκεντρώσεις μηχανόβιων τραμπούκων.

(πηγή: theinsider.gr, chronosmag.eu)

«Φωνές» — από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.

«Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο».

«Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές».

«Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ’ τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε…»

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν. Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους. 

1. Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.
Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.
Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.
Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990.
Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’ όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.
Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.
Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ.
Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.

Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στον Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το «σπήλαιο του Πλάτωνα» και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.

(πηγές :  On-news.gr, tvxs.gr)

Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις που κάνει ένας Αμερικανός ερευνητής σχετικά με τη ραγδαία αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη. Μάλιστα όπως επισημαίνει, η Γη αναπτύσσει θερμότητα με ρυθμό που αντιστοιχεί σε 4 ατομικές βόμβες κάθε δευτερόλεπτο.

O Δρ. Τζον Κουκ από το Ινστιτούτο Κλιματικής Αλλαγής του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, μιλώντας στην εφημερίδα Courier Mail, υποστηρίζει ότι το 2013 οι άνθρωποι διοχετεύουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από οποιαδήποτε προηγούμενη χρονιά.

Όπως εξηγεί ο Δρ. Κουκ στην Courier Mail, τα αέρια του θερμοκηπίου που παγιδεύουν τη θερμότητα στην ατμόσφαιρα δείχνουν ότι η Γη αναπτύσσει θερμότητα με τον ρυθμό τεσσάρων ατομικών βομβών. Το αποτέλεσμα αυτής της υπερθέρμανσης έχει άμεσο αντίκτυπο στους ωκεανούς, αλλά και στη συμπεριφορά των ζώων, τα οποία ξεκίνησαν νωρίτερα την αναπαραγωγική τους περίοδο φέτος.

(πηγή: iefimerida.gr)