paidevo.gr

του Antonio Regalado

«Μία ανοησία, τίποτα παραπάνω» είναι η «τεχνολογική μοναδικότητα», υποστηρίζει φανατικά ο Μιγκέλ Νικολέλις, κορυφαίος καθηγητής Νευροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ των ΗΠΑ, δηλώνοντας βέβαιος ότι οι υπολογιστές δεν θα αναπαραγάγουν ποτέ τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. «Ο εγκέφαλος δεν είναι υπολογίσιμος και κανένα είδος μηχανικής δεν μπορεί να τον συλλάβει» εξηγεί ο Νικολέλις, συγγραφέας σειράς πρωτοποριακών εργασιών πάνω στη διεπαφή εγκεφάλου-μηχανών.

Η «μοναδικότητα», την οποία αμφισβητεί ο Νικολέλις, είναι η στιγμή που ένας υπολογιστής αναπτύσσει υπερ-νοημοσύνη και αλλάζει τον κόσμο με τρόπους πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της συναντάμε και τον μελλοντολόγο Ρέι Κούρτσβελ, ο οποίος πρόσφατα έγινε διευθυντής Εφαρμοσμένης Μηχανικής στην Google. Κατά τον ίδιο, όχι μόνο η ευφυΐα των μηχανών θα ξεπεράσει τη δική μας, αλλά ο κόσμος θα μπορεί να φορτώνει τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του σε υπολογιστές.

Δύο σχολές σκέψης

Ο Νικολέλις διαφωνεί. «Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ», δήλωσε ευθαρσώς στη διάρκεια ενός ετήσιου επιστημονικού συνεδρίου στη Βοστόνη και πρόσθεσε: «Πολύς κόσμος προσπαθεί να μας πείσει πως μπορούμε να μιμηθούμε τον ανθρώπινο εγκέφαλο με έναν υπολογιστή». Η συζήτηση για το αν και ο ίδιος ο εγκέφαλος είναι ή μπορεί να γίνει ένα είδος υπολογιστή, επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες. Πολλοί επιστήμονες εκτιμούν πως θεωρητικά κάτι τέτοιο είναι εφικτό, εάν υπάρξει αρκετή υπολογιστική ισχύς και κατανόηση της λειτουργίας του.

Ο Κούρτσβελ ερευνά την ιδέα της «αντίστροφης μηχανικής» του εγκεφάλου στο τελευταίο του βιβλίο, «Πώς θα δημιουργήσουμε ένα μυαλό: Το μυστικό της ανθρώπινης σκέψης αποκαλύπτεται», στο οποίο εξηγεί πως, παρ’ ότι το μυαλό μας είναι τρομερά πολύπλοκο, «το γεγονός πως περιέχει δισεκατομμύρια κύτταρα και τρισεκατομμύρια συνδέσεις δεν καθιστά την πρωτογενή του μέθοδο περίπλοκη».

Ωστόσο, ο Νικολέλις βρίσκεται στο στρατόπεδο που πιστεύει πως η ανθρώπινη συνείδηση -ή, για μερικούς, η ψυχή- δεν μπορεί απλώς να αναπαραχθεί σε ένα τσιπ. Και υποστηρίζει ότι αυτό συμβαίνει γιατί τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της είναι αποτέλεσμα απρόβλεπτων, μη γραμμικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ δισεκατομμυρίων κυττάρων.

Σύγκλιση

Ο βραζιλιάνικης καταγωγής επιστήμονας πιστεύει πως στο μέλλον ο άνθρωπος θα αφομοιώνει τις μηχανές ολοένα και περισσότερο – κάτι που περιέργως συμβαδίζει με τις προβλέψεις του Κούρτσβελ… Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, εξηγεί, έχει εξελιχθεί έτσι, ώστε να ερμηνεύει τον εξωτερικό κόσμο -το περιβάλλον και τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε- και να δημιουργεί αναπαραστάσεις τους μέσω των νευρώνων του. Το αποτέλεσμα είναι πως ένας ταλαντούχος μπασκετμπολίστας ερμηνεύει την μπάλα ως «μία προέκταση του εαυτού του».

Σε σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, η ομάδα του Νικολέλις στο Ντιουκ χρησιμοποίησε εγκεφαλικά εμφυτεύματα σε ποντίκια, επιτρέποντάς τους να αισθάνονται το υπέρυθρο φως, κάτι που τα θηλαστικά δεν μπορούν να κάνουν. Αυτό το πέτυχαν, συνδέοντας έναν αισθητήρα υπέρυθρων σε ηλεκτρόδια που εμφυτεύθηκαν στο τμήμα του εγκεφάλου που ονομάζεται σωματοαισθητικός φλοιός.

Το πείραμα, στο οποίο πολλά ποντίκια κατάφεραν να ακολουθήσουν αισθητήρια ερεθίσματα μέσω του υπέρυθρου ανιχνευτή, ήταν το πρώτο που χρησιμοποίησε ένα νευρικό εμφύτευμα, για να προσθέσει μία νέα αίσθηση σε ένα ζώο, λέει ο Νικολέλις. Συμπεραίνει, δε, ότι στο μέλλον οι άνθρωποι με εγκεφαλικά εμφυτεύματα θα μπορούν να διαισθάνονται ακτίνες Χ, να χρησιμοποιούν απομακρυσμένα μηχανήματα ή να κινούνται στον εικονικό χώρο μέσω της σκέψης, καθώς ο εγκέφαλος θα αφομοιώνει ξένα αντικείμενα, όπως οι υπολογιστές, ως δικό του κομμάτι.

Τον τελευταίο καιρό, η ερευνητική ομάδα του πειραματίζεται με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, ένας πίθηκος, χρησιμοποιώντας ένα εγκεφαλικό εμφύτευμα μπόρεσε να ελέγξει ένα ολόσωμο ψηφιακό άβαταρ, εξερευνώντας έναν εικονικό κόσμο.

Ο Νικολέλις εξηγεί πως ο εγκέφαλος δημιουργεί συνεχώς μοντέλα εργαλείων και μηχανών. Αυτό που τα εμφυτεύματα κάνουν είναι να επεκτείνουν και να ενισχύουν τη δυνατότητα αυτή. Επισημαίνει, όμως, πως δεν είμαστε μηχανές και δεν θα γίνουμε ποτέ…

(πηγή: theinsider.gr)

Διαφήμιση κατά των χρυσωρυχείων από το Rodopi Channel Κομοτηνής.

Του ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΒΑΚΑ

Η κρίση στην Ευρώπη έχει αυξήσει τη φτώχεια και την κοινωνική εξαθλίωση σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός χρειάστηκε να διανείμει πέρσι τις μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δύο από τα μέσα ενημέρωσης με τη μεγαλύτερη επιρροή στους διαμορφωτές της γερμανικής κοινής γνώμης, το «Spiegel Online» και το «Zeit Online», πρόβαλαν χθες την είδηση αυτή, επικαλούμενα μια έκθεση που συνέταξε ο οργανισμός τον Ιανουάριο.

Την εποχή μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ξαναζεί ο Ερυθρός Σταυρός, που μοιράζει τρόφιμα όχι μόνο σε Ασία και Αφρική, αλλά και στην πρώην πλούσια Ευρώπη

Σχετικές δηλώσεις έκανε και ο γενικός διευθυντής της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, Ιβ Ντακόρ, από το Νέο Δελχί, όπου βρίσκεται σε επίσκεψη.

Η φτώχεια έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, ώστε τα δύο τρίτα των εθνικών οργανώσεων του Ερυθρού Σταυρού στην Ευρώπη έπρεπε να κάνουν διανομές τροφίμων στους πολίτες των χωρών τους. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, το 2012, ο εκεί Ερυθρός Σταυρός δεν ζήτησε δωρεές για να στείλει βοήθεια σε άλλες χώρες που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά για να στηρίξει τρία εκατομμύρια απελπισμένων Ισπανών. Η οργάνωση διένειμε το 2012 πάνω από 33 εκατομμύρια κιλά τροφίμων και στήριξε πάνω από 20.000 ανθρώπους, ώστε να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες τους, όπως το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα και η στέγη.

Στη Ρουμανία, όπου τρία εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας, χρειάστηκε να διανεμηθούν 500.000 τόνοι τροφίμων σε 81.000 οικογένειες.

Στην έκθεση του οργανισμού επισημαίνεται ότι ακόμη και η σχετικώς πλούσια βόρεια Ιταλία είναι αντιμέτωπη με πρωτοφανή επίπεδα φτώχειας. Ακόμη και πολίτες που ανήκαν στη λεγόμενη μεσαία τάξη καταλήγουν άστεγοι, επειδή δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους υποχρεώσεις, όπως επισημαίνει το παράρτημα του Ερυθρού Σταυρού στο Μιλάνο.

Στην Ελλάδα, για την οποία δεν υπάρχουν στοιχεία διανομής τροφίμων, η κατάσταση είναι ούτως ή άλλως πιο ζοφερή, αναφέρει το «Spiegel Online», «καθώς εκεί η οικονομία κατέρρευσε το 2012 κατά 6,4%. Όπως ανακοίνωσε χθες η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, η ύφεση, σε ποσοστό 5,7% το τελευταίο τρίμηνο, ήταν κάπως μικρότερη απ’ ό,τι αναμενόταν. Η στατιστική αρχή, όμως, δεν γνωστοποίησε το πότε θα μπορεί κανείς να υπολογίζει ξανά σε οικονομική ανάπτυξη. Πριν από δύο εβδομάδες η Τράπεζα της Ελλάδος προέβλεψε μια περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ για φέτος κατά 4,5%, ενώ, όπως αναφέρθηκε, ελαφρά ανάπτυξη θα πρέπει να αναμένεται μόλις το 2014. Η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί από το 2008 συνολικά κατά 20,1%».

(πηγή: enet.gr)

Η εκπαίδευση, έλεγε ο Νέλσον Μαντέλα, είναι το όπλο για να αλλάξεις τον κόσμο. Στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού όμως, η εκπαίδευση ( ή μάλλον η διάλυση της) έχει γίνει το όπλο για να φτιάξεις ένα κόσμο στα μέτρα σου. 

Της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Ένα κόσμο όπου τα διεθνή αρπακτικά δίνοντας βαθμούς και πιστώσεις δένουν τις μοίρες των λαών δημιουργώντας στρατιές αναλώσιμων και κακοπληρωμένων εργατών στο όνομα των σιδηρών κανόνων της νεοφιλελεύθερης οικονομίας.

Εκπαίδευση για λίγους

Το πρόγραμμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ως αντάλλαγμα δανείων, που επιβάλουν οι διεθνείς πιστωτές σε όποια χώρα κληθούν να επέμβουν είναι σχεδόν παντού το ίδιο: περικοπές μέχρι και 50% στις εκπαιδευτικές δαπάνες, πάγωμα των μισθών, απολύσεις και όριο στον αριθμό των δασκάλων που μπορεί να προσλάβει η κάθε χώρα.

Η συνταγή αυτή έχει άμεσα αποτελέσματα : 72 εκατομμύρια παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο δεν πάνε ποτέ σχολείο, δεκάδες εκατομμύρια δεν ολοκληρώνουν ποτέ τη βασική εκπαίδευση, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων, διδάσκεται σε τάξεις 40 και 80 παιδιών χωρίς σχολικά βιβλία, διδακτικό υλικό και συχνά χωρίς δασκάλους.

Ακόμα και στις πλούσιες ΗΠΑ τα ποσοστά των μαθητών που αποφοιτούν από το λύκειο φανερώνουν μια άλλη πραγματικότητα. Ενώ οκτώ στους δέκα λευκούς μαθητές απέκτησαν απολυτήριο λυκείου το 2011, ανάμεσα στους μαύρους μαθητές μόνο έξι στους δέκα αποφοίτησαν ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους ισπανικής καταγωγής μαθητές είναι πέντε στους δέκα.

Σχολεία χωρίς δασκάλους 

Στην Αφρική η εκπαιδευτική πολιτική που ακολουθήθηκε από το ΔΝΤ οδήγησε στην πλήρη κατάρρευση του ήδη αδύναμου εκπαιδευτικού συστήματος. Με στόχο τον έλεγχο των δαπανών των τοπικών κυβερνήσεων ώστε αυτές να είναι σε θέση να αποπληρώσουν τα δάνεια τους, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλλαν μείωση των δαπανών της παιδείας και πάγωμα των προσλήψεων και των μισθών των δασκάλων.

Στο Μαλάουι οι περικοπές αυτές είχαν ως αποτέλεσμα μόνο τρία στα δέκα παιδιά να τελειώνουν την βασική εκπαίδευση ενώ από τους 90.000 δασκάλους που υπολογίζεται ότι έχει ανάγκη η χώρα, μόνο 40.000 υπηρετούν, με περίπου 2000 να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους κάθε χρόνο.

Στην Μοζαμβίκη το ΔΝΤ επενέβη και απαγόρευσε στην κυβέρνηση να αυξήσει τους μισθούς των δασκάλων, όταν αυτή προσπάθησε να αυξήσει τον κατώτατο μισθό.

Στη Σιέρα Λεόνε ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα έδωσε δάνειο στην κυβέρνηση για να χτίσει σχολικά κτήρια, το ΔΝΤ απαγόρευσε να προσληφθούν δάσκαλοι ενώ απαίτησε μέρος του δανείου να χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή των χρεών. Το αποτέλεσμα ήταν να χτιστούν οι αίθουσες αλλά να παραμείνουν άδειες καθώς δεν υπήρχαν δάσκαλοι να διδάξουν αλλά ούτε κ χρήματα να αγοραστούν βιβλία. Το υπουργείο για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις δασκάλων όρισε ανώτατο αριθμό παιδιών που μπορούν να φοιτήσουν στα σχολεία. Έτσι πολλά παιδιά πάνε πρώτη μέρα στο σχολείο μόνο για να βρουν τις πόρτες κλειστές καθώς δεν έχουν δικαίωμα εγγραφής.

Παιδεία στους νόμους της αγοράς

Η Λατινική Αμερική, με αρχή το Χιλιανό πραξικόπημα του 73, υπήρξε το εργαστήριο για τα πειράματα των συνταγών του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι δομικές αλλαγές που επεβλήθησαν επέβαλλαν ιδιωτικοποιήσεις, ελευθερία κεφαλαίων, εκμηδένιση κοινωνικού κράτους και περικοπές δαπανών στο χώρο της υγείας και της εκπαίδευσης.

Στη Χιλή, ήδη από τα χρόνια του Πινοσέτ, η εθνική δωρεάν παιδεία έχει αντικατασταθεί από ένα σύστημα ιδιωτικής εκπαίδευσης χρηματοδοτούμενης μέσω των κουπονιών. Το κράτος δεν χρηματοδοτεί την εκπαίδευση και η οικονομική ενίσχυση των σχολείων εξαρτάται από τον αριθμό των μαθητών τους. Στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο σύστημα παροχής χρηματικών κουπονιών, τα οποία οι γονείς μπορούν να εξαργυρώσουν σε σχολείο της επιλογής τους. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, είναι η πλειοψηφία να επιλέγει ιδιωτικά σχολεία τα οποία έτσι χρηματοδοτούνται άμεσα από το κράτος μέσω των κουπονιών ενώ τα δημόσια σχολεία υποβαθμίζονται και σταδιακά κλείνουν. Όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να φοιτήσουν στα ιδιωτικά σχολεία ή δεν γίνουν δεκτοί, καταλήγουν στα φτωχά δημόσια τα οποία υπολειτουργούν. Με αυτό τον τρόπο το 45% των μαθητών που φοιτούν τελικά στα δημόσια σχολεία δεν λαμβάνουν ικανοποιητική εκπαίδευση ενώ οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο.

Η ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα έχει γίνει πλέον ταξική, καθώς τα πανεπιστημιακά δίδακτρα είναι ανάμεσα στα υψηλότερα στον κόσμο. Ο μόνος τρόπος χρηματοδότησης των σπουδών είναι τα φοιτητικά δάνεια τα οποία όμως συχνά ξεπερνούν τα 40.000 δολάρια, ποσά που ένας μη προνομιούχος φοιτητής δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει.

Και αν η Χιλή είχε ανάπτυξη πρέπει κανείς να αναλογιστεί το τίμημα με το οποίο αναπτύχθηκε. Η χώρα είναι πρώτη σε κοινωνικές ανισότητες ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ, εν μέσω κατηγοριών ότι ο δεξιός πρόεδρος έδωσε ψεύτικα ποσοστά για τον αριθμό όσων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Μπορεί η μείωση της ανεργίας να υπήρξε εντυπωσιακή, ένας στους τρείς όμως εργάζεται με μερική απασχόληση, το 30% των εργαζομένων δεν έχει ασφάλιση και οι διαφορές στους μισθούς είναι από τις υψηλότερες στον δυτικό κόσμο.

Η χαμένη γενιά της Ασίας

Η Ασιατική κρίση του 1997, έδειξε για άλλη μια φορά ότι οι πιστωτές δεν είχαν μάθει τίποτα από τις χαμένες δεκαετίες της Λατινικής Αμερικής.

Η οικονομική κρίση της Ασίας πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε μείζονα κοινωνική και θεσμική κρίση. Ο χώρος της εκπαίδευσης χτυπήθηκε άμεσα. Οι κυβερνήσεις της Ταϊλάνδης και της Ινδονησίας προχώρησαν-υπο τις πιέσεις του Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας- σε δραματικές περικοπές στο χώρο της παιδείας.

Στην Ινδονησία όπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν κάτω από τα όρια της φτώχειας, σχεδόν 1.5 εκατομμύριο παιδιά εγκατέλειψαν το σχολείο. Στην Ταϊλάνδη το 1998 σχεδόν 700 χιλιάδες παιδιά δεν θα ολοκληρώσουν ποτέ το δημοτικό σχολείο, ενώ το ένα τρίτο των μαθητών θα εγκαταλείψει το γυμνάσιο.

Πολλά από τα παιδιά αυτά θα καταλήξουν στους δρόμους ή θα προωθηθούν στην πορνεία που εκείνη την περίοδο τα ποσοστά της θα τριπλασιαστούν.

Στην Ινδονησία οι μισθοί των δασκάλων θα μειωθούν κατά δύο τρίτα, τα σχολικά γεύματα θα καταργηθούν και τα βιβλία δεν θα φτάσουν ποτέ στα περισσότερα σχολεία της χώρας.

Τα διαρθρωτικά προγράμματα της ΝΑ Ασίας έβαλαν τις βάσεις για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης αποκλείοντας εκατοντάδες χιλιάδες φτωχά παιδιά από τα σχολεία.

Μια ολόκληρη γενιά καταδικάστηκε να γίνει φτηνά και αναλώσιμα εργατικά χέρια χωρίς μόρφωση και χωρίς κανένα δικαίωμα σε παροχές και επιδόματα.

Η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση είναι κοινό αγαθό και δικαίωμα. Σε εποχές κρίσης η πρόκληση δεν είναι το ξεπούλημα της στα χέρια ιδιωτών και η απαξίωση της, αλλά η στήριξη των δημοσίων ιδρυμάτων με διαφανείς διαδικασίες ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικά και προσιτά σε όλο τον πληθυσμό.

Ο πόλεμος όμως εναντίον των λαών και κάθε δημόσιου αγαθού έχει ήδη ξεκινήσει.

(αναδημοσίευση από thepressproject.gr)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ

ΑΚΟΜΗ ΚΛΑΙΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ Η ΙΕΡΙΣΣΟΣ. ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΕΝΙΕΣ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ: «ΟΤΑΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΤΟ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ»

Ρεπορτάζ: Ντίνα Δασκαλοπούλου  Φωτ.: Μάριος Λώλος 

«Μη με κοιτάτε, φοβάμαι». Ο ΜΑΤατζής τα χάνει όταν του απευθύνεται ο 5χρονος Γιάννης. «Γιατί φοβάσαι, αγόρι μου; Τι θα σου κάνω;». «Αυτά που μας κάνατε στο χωριό μας χτες». Ο μικρούλης κρατάει τη μαμά του από το χέρι έξω από τα δικαστήρια του Πολύγυρου. Μαζί με εκατοντάδες συγχωριανούς στέκουν απέναντι στους αστυνομικούς με τις ασπίδες που έχουν ζώσει το κτίριο και στους ακροβολισμένους άντρες των ΜΑΤ. Μέσα οι συγχωριανοί τους. «Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά», το σύνθημα που δονεί την ατμόσφαιρα βγαίνει από τα στόματα παππούδων, γιαγιάδων, παπάδων, μαθητών. Σχεδόν όλο το χωριό –άυπνο, κουρασμένο, αλλά όχι γονατισμένο- συμπαραστέκεται στους 4 «τρομοκράτες» που παρουσιάστηκαν στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών με την αυτόφωρη διαδικασία για οπλοκατοχή, κατοχή γουόκι-τόκι και κροτίδων.

Πόσο σοβαρά είναι όλα αυτά; ρωτήσαμε τον δικηγόρο Βασίλη Τζιμούρτο. «Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βαφτιστούν τρομοκράτες ή εγκληματίες άνθρωποι οικογενειάρχες και να συσχετιστεί ο οποιοσδήποτε αντιδρών στην καταστροφή του τόπου με την επίθεση στις Σκουριές. Το αδίκημα της κατοχής ενός αδήλωτου και σε χρόνια αχρησία κυνηγετικού όπλου αλίμονο αν αρκεί για να θεμελιώσει οποιαδήποτε αυτουργία σε τέτοιου είδους γεγονότα. Η προσπάθεια κατασυκοφάντησης και δημιουργίας ενόχων από τα ΜΜΕ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να καταδεικνύει τον αληθινό αγώνα των κατοίκων».

Το βράδυ της Τσικνοπέμπτης η Ιερισσός δεν έκλεισε μάτι: παρακολουθούσε οργισμένη τα δελτία ειδήσεων, άκουγε εμβρόντητη τον υφυπουργό Παιδείας να λέει πως δεν προσήχθη κανένας από τους μαθητές, παρηγορούσε τα παιδιά της. Αυτά τα παιδιά που από πολύ νωρίς προχθές είχαν συγκεντρωθεί έξω από το σχολείο τους για να βγουν σε ζωντανή σύνδεση στα κανάλια και να ζητήσουν από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης να παραιτηθεί. «Ζήσαμε έναν κανονικό πόλεμο και τώρα καταλαβαίνουμε τι σημαίνει επικοινωνιακός πόλεμος», μας λέει η 15χρονη Κ.Μ., ένα από τα κορίτσια που σύρθηκε στην αστυνομία. «Μας πήραν τρεις μαθητές στο τμήμα κι ο υφυπουργός έλεγε ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Τους δείχνουμε τα δακρυγόνα στην αυλή και λένε ότι μόνο ένα έπεσε μέσα. Πήγαινε στην αυλή να δεις». Όντως, παρ” όλο που στην Ιερισσό έβρεχε όλη νύχτα, η μυρωδιά από τα χημικά αιωρείται στην ατμόσφαιρα και στην αυλή του σχολείου υπάρχει ακόμα κίτρινη σκόνη. «Ο γιος μου είναι 12 χρονών. Δεν μπορεί ακόμα να συνέλθει. Φοβάμαι πως σακάτεψαν τις ψυχές των παιδιών μας για πάντα», λέει η μητέρα Ε.Η.

«Μπήκε στο χωριό ένας κανονικός στρατός. Όταν έπιασαν τη «17 Νοέμβρη» πήγαν δύο τζιπ. Πού σκόπευαν όλα αυτά; Νομίζουν ότι θα μας τρομοκρατήσουν; Γι” αυτό κινάμε τώρα μαζικά για το δικαστήριο. Εμπρός», λέει ο Γ.Κ. Χτες στον Πολύγυρο, σήμερα στη Θεσσαλονίκη, την Τρίτη στην Κομοτηνή, οι κάτοικοι της Χαλκιδικής δεν σταματούν να διαδηλώνουν. Και να είναι απίστευτα ευρηματικοί: σκαρώνουν συνθήματα στο λεπτό και τα διαδίδουν στόμα με στόμα. «Ήσουνα μικρός και είχε ανεργία, ρουφιάνος πήγες κι έγινες στην αστυνομία». «Όσες κι αν κάνετε, σκυλιά, προσαγωγές, χρυσάφι δεν θα πάρετε απ” τις Σκουριές». «Πάχτα, Δένδια, Σαμαρά, ήρθε η ώρα να μπείτε στα κελιά». Αυτά ήταν τα συνθήματα που γεννήθηκαν χτες. 

«Εγώ είμαι η γενιά του ’40 και τώρα πολεμάνε τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Δεν κάνω πίσω!»

Ήταν μια μέρα της γυναίκας αλλιώτικη από τις άλλες. Καμιά τους δεν είχε όρεξη για γιορτές: της μιας ο άντρας πέρασε τη νύχτα του στο τμήμα, της άλλης το παιδί δεν μπορούσε να ανασάνει, της τρίτης το μωρό γαντζωνόταν στο λαιμό της και ούρλιαζε κάθε φορά που το πλησίαζε ξένος. Παρ” όλα αυτά, με τις ντουντούκες τους, τα πανό τους και τα μπλουζάκια «όχι στο χρυσό» που δεν βγάζουν ποτέ από πάνω τους, οι γυναίκες της Χαλκιδικής ήταν πάλι χτες στο δρόμο: άλλες έξω από τα δικαστήρια, άλλες προετοιμάζοντας τη σημερινή πορεία στη Θεσσαλονίκη.

Πρώτη πρώτη η σούπερ γιαγιά, που έκανε τον γύρο του Διαδικτύου όταν στην προχθεσινή εισβολή των ΜΑΤ στην Ιερισσό βγήκε στην πρώτη γραμμή τραγουδώντας. «Τι να γιορτάσουμε παιδάκι μου εμείς τώρα; Εμείς μόνο να φωνάξουμε μπορούμε. Θα γιορτάσουμε όταν νικήσουμε», λέει η κυρία Καίτη, ετοιμοπόλεμη και σήμερα με τα αθλητικά της παπούτσια, «για να τρέξω άμα χρειαστεί πάλι, πουλάκι μου». Η κυρία Καίτη, με μάσκα και κασκόλ, βγήκε μπροστά στους ΜΑΤατζήδες: «Ελάτε να σας πω εγώ, που είμαι η γενιά του ’40». Η γιαγιά άρχισε να τραγουδάει: «Δεν μας φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες και τα κανόνια». Πώς το βρήκες τόσο θάρρος γιαγιά; τη ρωτήσαμε. «Εμείς ζήσαμε πόλεμο και Κατοχή, τέτοιο πράγμα δεν ξανάδα. Επίτηδες μπήκα μπροστά και τους φώναζα «δεν έχετε μάνες, βρε». Λέω, γριά είμαι, θα με σκοτώσουν; Ε, ας με σκοτώσουν. Καθόλου, μα καθόλου δεν φοβήθηκα κι αύριο άμα ξανάρθουν πάλι θα βγω. Τι νομίζουν; Ότι θα ρίχνουν μπουμ μπουμ και θα κάνουμε πίσω; Εγώ είμαι η γενιά του ’40 και τώρα πολεμάνε τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Δεν κάνω πίσω». 

Το πιο αθώο θύμα της προχθεσινής εισβολής είναι μόλις 10 μηνών!

Η Ιωάννα είναι το πιο μικρό θύμα της προχθεσινής επέλασης των κρανοφόρων στην Ιερισσό. Είναι μόλις 10 μηνών και το βράδυ της Πέμπτης βρέθηκε στο νοσοκομείο του Πολύγυρου πνιγμένη από τα χημικά. Εκεί την επισκεφτήκαμε χθες, αφού οι γιατροί μετά τις ακτινογραφίες και τις εξετάσεις αίματος στις οποίες την υπέβαλαν την κράτησαν για παρακολούθηση. Το μωρό, με ορό στο αριστερό του χέρι, παρ” όλες τις αγκαλιές και τα φιλιά των γονιών του, έχει σοκαριστεί. «Το σπίτι μας είναι ψηλά στον λόφο, 200-300 μέτρα από το σχολείο», μας λέει ο πατέρας της, Παντελής Τριανταφύλλου. «Όλη μέρα έπεφταν χημικά, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Φέραμε άρον-άρον την 5χρονη κόρη μας από το νηπιαγωγείο και την έγκυο αδερφή μου. Η μάνα μου ανέβασε πίεση 19. Ήμασταν λοιπόν όλοι μαζί σπίτι».

Το απόγευμα όταν πια τα ΜΑΤ αποχωρούσαν από το χωριό, έριξαν μια βροχή από δακρυγόνα. Το μωρό άρχισε να κάνει εμετό από τη μύτη και το στόμα. Οι γονείς πανικόβλητοι κάλεσαν τον παιδίατρο και με ασθενοφόρο πήγαν το κοριτσάκι στον Πολύγυρο. «Έκανε 5 φορές συνολικά εμετό, δεν μπορούσε να συνέλθει παρ’ όλο που της πλέναμε το πρόσωπο με νερό, της ξεπλέναμε τη μύτη με φυσιολογικό ορό», μας λέει η μητέρα της, Γιούλη Τριανταφύλλου. «Από τότε που γέννησα την Κατερίνα δεν έχει αρρωστήσει ποτέ, ούτε πριν τα χημικά είχε τίποτα. Δεν ήταν κρυωμένη, δεν είχε πυρετό, δεν είχε διάρροια. Το μωρό μας πνίγηκε στα δακρυγόνα». Οι γιατροί εξακολουθούν να κρατούν την Ιωάννα στο νοσοκομείο για παρακολούθηση.

Ασυγκίνητη η κυβέρνηση

Ακλόνητη από τις αντιδράσεις των κατοίκων που ζουν με τον εφιάλτη της καταστροφής του τόπου τους, η κυβέρνηση συνεχίζει να στηρίζει με πυγμή τα χρυσά μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα στη Χαλκιδική. «Η κυβέρνηση έχει ήδη εγκρίνει και ολοκληρώσει τις ενέργειες και τις διαδικασίες που απαιτούνται προκειμένου να εκδοθούν άμεσα οι απαιτούμενες οικοδομικές άδειες», δήλωσε χτες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου. Για τα χρυσωρυχεία της Θράκης, «θα επανεξετάσει τα νέα στοιχεία εμπειρογνωμόνων», λέει, «προτού προχωρήσει στην τελική της απόφαση». Ξέχασε να το προσθέσει, αλλά εννοείται: ερήμην των κατοίκων.

(αναδημοσίευση από Εφημερίδα των Συντακτών)

Γράφει η Ζώτου Έλλη

Ο όρος Generation 2.0 δεν αφορά κάποια αναβάθμιση για τον υπολογιστή ή εφαρμογή του facebook. Είναι οι συμμαθητές μας που στο σπίτι οι γονείς τους μπορεί να μιλούν ρώσικα, σουαχίλι, ουρντού, φαρσί, αλβανικά, πολωνικά, αραβικά και οι μανάδες τους μαγειρεύουν λίγο διαφορετικά, αλλά οι ίδιοι έχουν γεννηθεί στα ίδια μαιευτήρια με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους που έχουν ελληνική αστυνομική ταυτότητα, έχουν μάθει τα ίδια γράμματα και πληρώνουν τους ίδιους φόρους και πάρα πολλά παράβολα.

Διότι τι τους χωρίζει με τους συμμαθητές τους, ειδικά μετά τα 18; Είπαμε η ελληνική αστυνομική ταυτότητα,… τα χαρτιά, για τα όποια δίνονται αυτά τα παράβολα. Γιατί μετά από 18 χρόνια τα παιδιά αυτά ξαφνικά νιώθουν τις ζωές τους να παγώνουν και να αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξή τους μπροστά σε αμέτρητους υπαλλήλους που πρέπει να αντιμετωπίσουν για να βγάλουν ένα χαρτί που θα τους επιτρέψει να μείνουν στη χώρα που γεννήθηκαν και ανατράφηκαν.

Κάπως έτσι μου εξηγούν ο Νίκος Οντουμπιτάν και ο Κώστας Μαφούτα δημιουργήθηκε η ομάδα Generation 2.0 στα τέλη του 2005, όταν τα παιδιά της δεύτερης γενιάς άρχισαν να ενηλικιώνονται και να έρχονται αντιμέτωπα με την πραγματικότητα αυτή. Στη συνέχεια ένωσαν τις δυνάμεις τους με την καμπάνια των Αφρικανών Γυναικών «Όχι στον ρατσισμό από την κούνια» καθώς υπήρχαν προβλήματα και με τις ληξιαρχικές πράξεις γέννησης και τα πιστοποιητικά γέννησης των παιδιών.

Η ομάδα ατόνησε λίγο μετά την ψήφιση του νόμου 3838/2010 ή αλλιώς νόμου Ραγκούση, αλλά η απόφαση του ΣτΕ να κρίνει αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου και η προετοιμασία νέου νόμου από την παρούσα κυβέρνηση επαναδραστηριοποιούν την ομάδα που διεκδικεί ξανά το δικαίωμα του πολίτη στη χώρα που γεννήθηκαν ή ανατράφηκαν ή καλύτερα στη χώρα που θεωρούν πατρίδα.

Χαρ. Αθανασίου: Η ιθαγένεια δεν είναι δικαίωμα κανενός, οι επενδυτές εξαιρούνται

Μιας πατρίδας που ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χαρ. Αθανασίου δήλωσε την περασμένη εβδομάδα στη δημόσια τηλεόραση ότι η ιθαγένεια δεν είναι δικαίωμα κανενός, αλλά η ευχέρεια του κράτους να τη χορηγεί σε ανθρώπους που πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις Αθανασίου, ουσιαστική προϋπόθεση θα είναι η εννεαετής φοίτηση σε ελληνικό σχολείο. Δεν αρκεί μόνο η προϋπόθεση της γέννησης, σημείωσε, αλλά και η παιδεία, η εκπαίδευση. Ή τα χρήματα, καθώς ο Χαρ. Αθανασίου είπε πως συζητείται το ενδεχόμενο καθιέρωσης »εξαιρετικής» ιθαγένειας σε επενδυτές!

Επανέλαβε ότι σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν ισχύει το σύστημα του νόμου 3838/10. Δεν διευκρινίζει βέβαια αν το λέει γιατί χώρες όπως η Μεγ. Βρετανία ζητά μόνο ένα γονιό μετανάστη να είναι νόμιμος για να αναγνωρίσει το γεννημένο σε βρετανικό έδαφος παιδί ως Βρετανό πολίτη. Ο ελληνικός νόμος 3838 θέλει το παιδί να έχει και τους δύο γονείς νόμιμους, άρα δεν μιλάμε για καμία ελληνική επιείκεια.

Για τα παιδιά που έρχονται σε μικρή ηλικία δήλωσε πως με τη νέα διάταξη θα δοθεί και σε αυτά η δυνατότητα να αποκτήσουν ιθαγένεια αφού θα έχουν συμπληρώσει εννέα χρόνια εκπαίδευση.

Νίκος Οντουμπιτάν: Μου ζητούσαν visa για τη χώρα όπου γεννήθηκα!

Ο Νίκος Οντουμπιντάν γεννήθηκε πριν από 30 χρόνια στην Αθήνα, πήγε σχολείο, τελείωσε το ΤΕΙ Αθηνών, τώρα σπουδάζει στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και είναι ένας από τους πέντε πρώτους που πήραν την άδεια επί μακρόν διαμένοντα, μιας οδηγίας ευρωπαϊκής που ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο γύρω στο 2008 για όσα παιδιά είχαν γεννηθεί εδώ. Βγήκε, μας διηγείται, μια πρόχειρη εγκύκλιος την οποία δεν ήξεραν καν πολλοί.

«Ούτε οι δημοτικοί υπάλληλοι δεν τη γνώριζαν. Επέμενα, ώσπου έβγαλα την εγκύκλιο και την έδειξα στην υπάλληλο. Την πήρε και πήγε στον προϊστάμενο και μετά δέχθηκε τα χαρτιά μου. Το ίδιο εγινε και τρία χρόνια μετά με την αδελφή μου. Ήμουν από τους πρώτους 5 και 2 χρόνια μετά, μόλις 150 παιδιά είχαν το καθεστώς αυτό».

Ο Νίκος θυμάται επίσης και τον δημοτικό υπάλληλο που του είχε ζητήσει θεώρηση εισόδου στη χώρα (visa) για να μπορέσει να του βγάλει άδεια παραμονής. Θεώρηση εισόδου για τη χώρα όπου γεννήθηκε!

«Με παρότρυνε κιόλας να πάω στη Νιγηρία, κάπου όπου δεν είχα πάει ποτέ, να γνωρίσω και τη χώρα και να γυρίσω σαν μετανάστης στη χώρα όπου γεννήθηκα».

«Για την περίπτωσή μου, που προηγήθηκε του Κώστα, το μόνο που μπορούσε να κάνει το Τμήμα Αλλοδαπών, γιατί τότε πηγαίναμε στη ΓΑΔΑ, όταν με κοιτούσαν σαν εξωγήινο από τη στιγμή που δεν με κάλυπτε τίποτα, ήταν ότι «θα κάνουμε εξαίρεση και θα βγάλουμε μια άδεια για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν γνωρίζουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι από τα πρώτα περιστατικά που έρχονται στις υπηρεσίες μας» μου είπαν. Πρόκειται για ένα τετράγωνο χαρτάκι σαν post it, που δεν είχε ούτε το όνομά μου πάνω, ούτε τη φωτογραφία μου, μόνο έναν αριθμό πρωτοκόλλου και ημερομηνία. Αυτό το χαρτάκι ήταν η ταυτότητά μου και τη φύλαγα σαν κόρη οφθαλμού. Όταν με σταματάγανε, έβγαζα αυτό το χαρτάκι.

Βέβαια είχα διανυκτερεύσει δύο φορές σε αστυνομικό τμήμα από δύο και τρεις ημέρες μέχρι να γίνει εξακρίβωση του φακέλου αυτού. Γιατί, σου λέει, δεν μπορεί να κυκλοφορεί ένας άνθρωπος και να λέει “είμαι αυτός ο φάκελος’. “Δεν είμαι ο Νίκος, είμαι αυτός ο φάκελος’!

Πέραν του διαφορετικού της καταγωγής, του χρώματος, καταλαβαίνεις ότι ανήκεις και σε μια άλλη κατηγορία, του μη ισότιμου πολίτη. Αυτό μας αφύπνισε».

Κώστας Μαφούτα: «Να πας στην Αφρική και να γυρίσεις με visa»

O Kώστας Μαφούτα ήλθε στη χώρα μας ενός έτους και από τότε πέρασαν σχεδόν 28 χρόνια. Πήγε σχολείο, σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και τώρα δουλεύει.

«Ενηλικιώνομαι τον Ιούλιο του 2002. Έχω δώσει πανελλήνιες ανήλικος, είμαι στην κάρτα των γονιών μου, περνάω στο πανεπιστήμιο. Όταν πάμε με τους γονείς μου στον Δήμο, ακούμε έναν υπάλληλο να μας λέει, για την περίπτωσή σου δεν μπορούμε να σου δώσουμε άδεια παραμονής, πρέπει να πάς στην Αφρική, να πάρεις visa για να ξανάλθεις! Για να υπαχθείς στο καθεστώς των φοιτητών’. Πήγαμε, ξανά, πήγαμε, τίποτα».

«Περνάει ένας χρόνος και τυπικά εγώ δεν βρίσκομαι στην Ελλάδα. Βρίσκουμε έναν δικηγόρο που πήγε στον περιφερειάρχη και του λέει “υπάρχει τέτοιο παιδί; Φερε τα χαρτιά του’. Τα πηγαίνουμε και είπε ότι πρόκειται για αυθαιρεσία του υπαλλήλου και τότε μου χορηγείται μια άδεια παραμονής, αυτοτελής.

Αυτή όμως η διακοπή στις άδειες παραμονής μου έχει αποτέλεσμα εγώ, που με τον παλιό νόμο θεμελίωνα δικαίωμα για πολιτογράφηση πολύ νωρίτερα, να μην μπορώ! Τώρα έχω άδεια παραμονής για εξαρτημένη εργασία».

Παιδιά και νεαροί ενήλικοι απάτριδες

Μιλώντας με τον Κώστα και τον Νίκο η κουβέντα πάει στα παιδιά που δεν μπορούν να βγάλουν διαβατήριο ή κάποιο άλλο έγγραφο αναγνώρισης ούτε από τη χώρα καταγωγής των γονιών τους με αποτέλεσμα να είναι… απάτριδες. «Δεν γνωρίζουμε καν αν εφαρμόζεται ο νόμος για τους απάτριδες. Στην παρέα μας γνωρίζουμε πέντε τέτοια παιδιά. Σκεφτείτε πόσα θα υπάρχουν ακόμα, αν σε μια παρέα έχουμε πέντε», μας λέει ο Κώστας.

Το παράδειγμα του φίλου τους είναι χαρακτηριστικό. Ο Σαμουήλ είχε διπλή καταγωγή. Η μητέρα του ήταν από την Κένυα και ο πατέρας από τη Νιγηρία. Η Κένυα στη χώρα μας έχει ένα προξενείο και αν το παιδί δεν πάει στην Κένυα, δεν το αναγνωρίζουν. Ο πατέρας δεν ήταν στην Ελλάδα.

Δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως άπατρις και η λύση που βρέθηκε είναι με χίλια ζόρια να καταφέρει να αποδείξει ότι ο πατέρας του είναι Νιγηριανός για να καταφέρει να βγάλει διαβατήριο. Τώρα βέβαια, αν δεν βρει άμεσα δουλειά, θα απελαθεί στη Νιγηρία, μια χώρα που δεν έχει επισκεφτεί καν ποτέ.

Μιχάλης Αφολάνιο: Έχω το status του μετανάστη ενώ δεν έχω μεταναστεύσει ποτέ!

Γεννήθηκα στην Αθήνα και είμαι ο πρώτος από τέσσερα αδέλφια. Ήθελα να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και το καλοκαίρι του 2000 είχα πάει στη Σύρο για να προετοιμαστώ για τις εξετάσεις ελεύθερου σχεδίου από την καθηγήτριά μου. Εκεί ένα μεσημέρι με σταματάνε αστυνομικοί που ήταν σε ένα τζιπ. Μου ζητάνε χαρτιά και εγώ, αθώος και αφελής, θεωρώ ότι με μια ληξιαρχική πράξη γεννήσεως που έχω είμαι καλυμμένος. Η πραγματικότητα όμως ήταν άλλη. Έμεινα τρεις ημέρες σε ένα κρατητήριο μικροσκοπικό μαζί με δύο Πακιστανούς. Δεν έλειψαν φυσικά και οι απειλές από τους αστυνομικούς: “Θα σε απελάσουμε!” και άλλα τέτοια. Στην ερώτησή μου “θα με απελάσετε και θα με πάτε πού;” μου είπαν: «“Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες’.

“Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα” είπα.

Και εκεί ξεκινά η παράνοια. Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή η πραγματικότητά μου είναι απολύτως συνυφασμένη με την Ελλάδα. Βήμα βήμα, συνειδητοποιείς ποιο είναι το status σου. Βρέθηκα μπροστά στο ερώτημα: Είμαι Έλληνας ή όχι;».

Ακολούθησε, όπως μας περιγράφει, μια «Οδύσεια γραφειοκρατείας εγκύκλιοι, χαρτιά, υπάλληλοι, άλλοι πρόθυμοι και άλλοι απρόθυμοι…».

«Φέτος, μετά από 10 χρόνια, παίρνω την άδεια παραμονής πρώτη φορά χωρίς να είναι ληγμένη. Περνάμε μια απίστευτη πίεση για να έχουμε τα απαιτούμενα ένσημα για να είμαι στο status του οικονομικού μετανάστη, όταν δεν έχω μεταναστεύσει ποτέ!».

«Μετά από αυτό που έγινε δεν μπορούσα να σκεφτώ την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο όπως οι άλλοι συνομήλικοι. Έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν. Πέρασα στο ΤΕΙ Βιομηχανικού Σχεδίου αλλά δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω γιατί η μάχη που είχα να δώσω ήταν τεράστια. Οι δυσκολίες όμως με δυνάμωσαν και μπόρεσα να δω καθαρά». Ο Μιχάλης πιστεύει πως η λύση για να έλθουμε όλοι πιο κοντά και να δούμε όλα όσα μας ενώνουν μπορεί να δοθεί μέσω της τέχνης και του πολιτισμού, μέσω του διαπολιτισμικού διαλόγου. Και αυτό κάνει καθώς είναι ο συντονιστής του «Anasa Culture Centre” που στοχεύει στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ των λαών και την ένταξη και ενδυνάμωση των νέων αφρικανικής καταγωγής που γεννήθηκαν στην Ελλάδα μέσω της τέχνης και του πολιτισμού.

«Μια δεκαετία εκπαίδευσης σε αυτόν τον κυκεώνα γραφειοκρατίας. Το αντίβαρο της παράνοιας αυτής είναι για μένα η τέχνη» μας λέει και καλεί όλα τα παιδιά δεύτερης γενιάς να συνειδητοποιήσουν πού βρίσκονται και όλοι ενωμένοι να αντιμετωπίσουν τα κοινά προβλήματα.

(πηγή: Αυγή)

Προειδοποίηση προς τις πολιτειακές υγειονομικές αρχές των ΗΠΑ να έχουν το νου τους για τον θανατηφόρο, νέο ιό του αναπνευστικού εξέδωσαν τα αμερικανικά Κέντρα Ελέγχου και Προλήψεως των Ασθενειών (CDC), καθώς ένας ακόμα άνθρωπος έχασε τη ζωή του εξαιτίας του.

Τα περισσότερα κρούσματα μόλυνσης και θανάτου από τον νέο κοροναϊό (NCoV) έχουν σημειωθεί στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, τρία κρούσματα στη Βρετανία έδειξαν πως είναι πιθανή η μετάδοσή του από άνθρωπο σε άνθρωπο, γράφουν τα CDC στην εβδομαδιαία έκθεσή τους.

Εν τω μεταξύ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε πως ένας ακόμα άνθρωπος έχασε τη ζωή του από τον NCoV, γεγονός που ανεβάζει τα παγκόσμια κρούσματα σε 14, με οκτώ από τους ασθενείς να έχουν χάσει τη ζωή τους.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, το όγδοο θύμα είναι ένας 69χρονος από τη Σαουδική Αραβία, ο οποίος εισήχθη στο νοσοκομείο στις 10 Φεβρουαρίου και κατέληξε εννέα ημέρες αργότερα.

Ο άνδρας αυτός είναι ο πέμπτος νεκρός στη Σαουδική Αραβία από τη νόσο, ενώ δύο έχουν πεθάνει στην Ιορδανία και ένας στη Βρετανία. Κρούσμα της νόσου έχει επίσης σημειωθεί στη Γερμανία, σε έναν άντρα από το Κατάρ.

Ο νέος ιός ανήκει στην ίδια οικογένεια ιών με αυτούς που προκαλούν τις εποχιακές ιώσεις (τα κρυολογήματα, δηλαδή). Ένας κοροναϊός ήταν υπεύθυνος και για την επιδημία του οξέος αναπνευστικού συνδρόμου (SARS) που ξέσπασε το 2003, προσβάλλοντας παγκοσμίως 8.000 ανθρώπους και κοστίζοντας τη ζωή σε 775 από αυτούς.

Προς το παρόν δεν έχει αναφερθεί κανένα κρούσμα του νέου ιού στην αμερικανική ήπειρο.

Σύμφωνα με την ανάλυση των CDC, οι λοιμώξεις στη Βρετανία άρχισαν με έναν 60χρονο ο οποίος είχε ταξιδεύσει στο Πακιστάν και στη Σαουδική Αραβία, και παρουσίασε σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα στις 24 Ιανουαρίου 2013.

Οι εξετάσεις που του έγιναν έδειξαν πως είχε μολυνθεί τόσο από τον NCoV, όσο και από τον ιό Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων.

Ο άνδρας αυτός μετέδωσε τον NCoVσε δύο μέλη της οικογένειάς του: στον 39χρονο γιο του ο οποίος έπασχε από υποκείμενο πρόβλημα υγείας και υπέκυψε στη νόσο, και σε μία γυναίκα (δεν έχει δημοσιοποιηθεί αν ήταν η γυναίκα ή η κόρη του) η οποία αρρώστησε στις 5 Φεβρουαρίου αλλά έγινε καλά, δίχως να χρειασθεί νοσηλεία στο νοσοκομείο.

Τα CDC λένε πως όσοι παρουσιάζουν οξεία αναπνευστική νόσο μέσα σε 10 ημέρες από την επιστροφή τους από την αραβική χερσόνησο ή παρακείμενες χώρες, θα πρέπει να υποβάλλονται σε λεπτομερή έλεγχο για τυχόν μόλυνσή τους από το νέο ιό.

Μάλιστα για καλύτερη ενημέρωση γιατρών και κοινού, δημιούργησαν μία ειδική ιστοσελίδα, η οποία θα ενημερώνεται συνεχώς με τα νεότερα για το όλο θέμα. Τα κύρια συμπτώματα της λοίμωξης από το νέο ιό είναι υψηλός πυρετός, έντονος βήχας και δύσπνοια.

(πηγή: tanea.gr)

Η συγκλονιστική μαρτυρία της 29χρονης Ζιχάν από τη Συρία, η οποία βρίσκεται πρόσφυγας στη χώρα μας, δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα www.1againstracism.gr της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Μέσα από συγκρούσεις και κακουχίες, ταξίδευε για εβδομάδες αναζητώντας ασφάλεια. Φτάνοντας στον προορισμό της, γνώρισε από αδιαφορία μέχρι ρατσισμό. Η ιστορία της συμπυκνώνει το δράμα των Σύρων προσφύγων. Όμως η ίδια δεν το βάζει κάτω. Αγωνίζεται, επιμένει, διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της, επιβιώνοντας μέρα τη μέρα σε ένα επικίνδυνο παρόν.

«Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια αγγλικών. Όμως εγώ παράτησα το σχολείο μετά το γυμνάσιο για την παντρειά» διηγείται χαμογελαστή η 29χρονη Ζιχάν, χαϊδεύοντας το κεφάλι του μικρότερου από τα έξι παιδιά της – της τετράχρονης Λουλού. «Ο άντρας μου ήταν φωτορεπόρτερ και μέναμε στο Καμισλί, στα βορειοανατολικά σύνορα της Συρίας, με το Ιράκ και την Τουρκία. Είχαμε τρία μαγαζιά, χωράφια… Ζούσαμε καλά» αναπολεί.

«Όλα ξεκίνησαν με τις αντικαθεστωτικές πορείες και σύντομα ακολούθησε η ακρίβεια. Ό,τι έκανε στην αγορά ένα ευρώ, πλέον το έβρισκες με δύο. Σιγά σιγά, άρχισαν οι εκρήξεις, οι βόμβες στα σχολεία κι οι πυροβολισμοί στο πλήθος εν ψυχρώ. Απ’ τη σφαγή σε ένα διπλανό χωριό κανείς δεν ξέρει πόσοι έπεσαν νεκροί. Ο άντρας μου φωτογράφιζε τις πορείες, μέχρι που τον συνέλαβαν και μπήκε φυλακή» διηγείται με σπασμένη φωνή η Ζιχάν. Όταν τα πράγματα χειροτέρεψαν, ήταν ο γαμπρός της εκείνος που τους προέτρεψε να φύγουν παράνομα προς την Τουρκία. Άλλωστε μες στον πόλεμο πώς να βγάλεις διαβατήριο;

«Ήταν Σεπτέμβρης του 2012 και τα σύνορα κοντά στην πόλη μου ήταν κλειστά» συνεχίζει. «Έτσι, έπρεπε να διανύσουμε τα 400 χλμ. μέχρι το Χαλέπι, ώστε να φύγουμε από το πέρασμα Μπαμπ Ελ Χάουα. Για τους επτά μας δεν ζήτησαν πολλά χρήματα – δώσαμε περίπου 600 ευρώ για να διασχίσουμε τα σύνορα. Τα χρήματα όμως που ξοδέψαμε για να πάμε από τη μια πόλη στην άλλη ήταν πολύ περισσότερα. Αποφεύγαμε τον κεντρικό δρόμο και κάναμε τη διαδρομή πρώτα με το αυτοκίνητο, μετά με τα πόδια, μετά πάλι με αυτοκίνητο… Παντού είχε οδοφράγματα και μπλόκα, στα οποία έπρεπε να πληρώσουμε για να μας αφήσουν να φύγουμε. Κάποιες φορές μας πυροβολούσαν. Ήμουν μόνη με τα έξι παιδιά μου».

Το πέρασμα στην Ευρώπη

Από την πόλη Ρεϊχανλί, η οικογένεια βρέθηκε στη Σμύρνη. Στόχος της ήταν να περάσει απέναντι, σε μια άλλη Ελλάδα από εκείνη που γνώρισε τελικά.
«Δεν ξέραμε κανέναν εδώ, όμως οι πληροφορίες που είχαμε ήταν πως η Ελλάδα είναι καλή», εξηγεί η Ζιχάν. «Πως είναι φιλόξενη και οι άνθρωποι θα μας βοηθήσουν να βρούμε σπίτι και σχολείο για τα μικρά. Περίμενα να είναι πολύ όμορφα, πραγματική Ευρώπη. Περίμενα ότι θα λυθεί το πρόβλημα με τα χαρτιά από την πρώτη μέρα κι ότι θα αλλάξει η ζωή μου. Ότι φεύγω απ’ τον πόλεμο και θα πάω στον παράδεισο. Ότι εκεί εκτιμούν τις γυναίκες και τα παιδιά».

Σε συνεννόηση με τους διακινητές, η Ζιχάν περίμενε ένα μήνα μέχρι να φτιάξει ο καιρός και να κάνει το ταξίδι. Στο μεταξύ, έμενε σε ένα δώμα που της είχε βρει κάποιος μακρινός συγγενής σε μια ταράτσα. «Πληρώσαμε 10.000 ευρώ για το ταξίδι. Μας είπαν ότι θα γίνει με ένα μεγάλο καράβι και θα κρατήσει 40 λεπτά. Μια μέρα, μας πήραν με αυτοκίνητα και μας κατέβασαν σε ένα λιμάνι. Όταν είδα το φουσκωτό που μας περίμενε, τρελάθηκα. Τους είπα ότι δεν μπαίνουμε εδώ, γιατί είναι σίγουρο ότι θα πνιγούμε. Μου είπαν ότι, αν δοκιμάσουμε να γυρίσουμε πίσω, θα μας πυροβολήσουν».

Στο φουσκωτό βρίσκονταν 30 άτομα – όλοι Σύροι, άντρες, γυναίκες και παιδιά. «Συνολικά, μείναμε στο νερό για οχτώ ώρες. Η θάλασσα είχε φουσκώσει επικίνδυνα. Όταν όμως μας είδαν οι Έλληνες, μας έκαναν νόημα να γυρίσουμε πίσω. Εμείς μείναμε στο ίδιο σημείο. Άρχισε να έχει πολύ κύμα και με τα δύο μου χέρια σήκωσα το μικρό μου κοριτσάκι στον αέρα. Κάποια στιγμή πήγε να μου γλιστρήσει και να αναποδογυρίσει όλη η βάρκα. Τα κύματα έμπαιναν μέσα της και είχε αρχίσει να βυθίζεται. Τότε, οι Έλληνες μας πήραν. Μαζί μου είχα δύο μικρές βαλίτσες και μία τσάντα ώμου. Στη μια βαλίτσα βρίσκονταν τα τελευταία μου χρήματα – 6.000 ευρώ. Μέσα στην αναταραχή ωστόσο, έχασα ό,τι είχα και δεν είχα».

«Φτάσαμε στο Αγαθονήσι» συνεχίζει η Ζιχάν. «Μείναμε τρεις ημέρες φυλακή, με τα ρούχα μας ακόμα βρεγμένα. Το χαρτί που μας έδωσαν ήταν χαρτί απέλασης. Μας έβαλαν στο πλοίο και μας κατέβασαν στη Σάμο. Κι εκεί ξαναβρεθήκαμε στα κρατητήρια. Αφού μας άφησαν να φύγουμε, κοιμόμασταν στην παραλία για δυο μέρες. Φυσούσε πάρα πολύ κι ήμουν αναγκασμένη να χτυπάω τις πόρτες και να ζητάω φαγητό για τα παιδιά. Η αστυνομία είπε ότι όποιος δεν έχει 35 ευρώ, δεν ανεβαίνει στο καράβι για Πειραιά. Ευτυχώς, μου έδωσαν τα χρήματα οι άλλοι Σύροι που βρίσκονταν μαζί μου».

Μια αθηναϊκή ιστορία

«Στον Πειραιά, τρεις νέοι από τη Συρία με ρώτησαν πού θα πάω. Τους είπα ότι δεν ξέρω κανένα και ότι δεν έχω καθόλου χρήματα. Κι έτσι, με πήραν μαζί τους. Μέναμε σε ένα υπόγειο 20 άτομα, μέχρι να βρούμε κάποιον να μας βοηθήσει. Μια μέρα μας πέταξαν όλους μαζί στο δρόμο, κάτω απ’ τη βροχή. Μέχρι σήμερα, έχουμε αλλάξει πέντε σπίτια. Αυτό που μένω τώρα, το νοικιάζει ένας άλλος Σύριος νεαρός, ο οποίος με είδε με τα παιδιά και μου πρότεινε να με φιλοξενήσει. Από ντροπή και σεβασμό ωστόσο, εκείνος δεν έρχεται καθόλου. Μου μίλησαν και μια άλλη γυναίκα, που μου είπαν ότι βοηθά. Τελικά είναι κι αυτή μια χήρα πρόσφυγας, που της στέλνει λεφτά ο αδελφός της από τη Νορβηγία».

«Για φαγητό, πηγαίνω στις λαϊκές και μαζεύω ό,τι περισσέψει» συνεχίζει η Ζιχάν. «Εγώ, που είχα μια καλή ζωή, πηγαίνω στην εκκλησία και μου δίνουν συσσίτιο! Κάποιοι άλλοι Σύριοι μου φέρνουνε κουβέρτες. Εν τω μεταξύ, ο άντρας μου δεν ξέρω που βρίσκεται. Το τηλέφωνο στους συγγενείς μας κοστίζει και δεν υπάρχουν γραμμές…»

«Η κοινωνία μάς φέρεται εχθρικά» προσθέτει με απογοήτευση. «Όταν ακούνε τα παιδιά μου να μιλάνε ξένη γλώσσα, τα διώχνουν για να πάνε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στη λαϊκή τις προάλλες, μια γυναίκα έπιασε την κόρη μου και άρχισε να την σπρώχνει. Τι διαφορά έχουμε εμείς για να μας αντιμετωπίζουν έτσι; Αυτοί δεν πέρασαν δυσκολίες, δεν πέρασαν πολέμους; Γιατί μας κάνουν αυτά που μας κάνουν; Εχθές είχα φωνάξει δύο νεαρούς απ’ τη Συρία για να φτιάξουν το πλυντήριο του σπιτιού. Τη στιγμή που έμπαιναν στην πολυκατοικία μου, πέρασαν αστυνομικοί και τους συνέλαβαν. Η μεγάλη μου κόρη κατέβηκε να δει τι γίνεται. Παραλίγο να τη συλλάβουν και αυτή. Έκλαιγα όλο το βράδυ. Αν μου πειράξουν τα παιδιά, κι έγκλημα κάνω».

«Έχω σκεφτεί μέχρι και να γυρίσω στον πόλεμο» καταλήγει η Ζιχάν. «Τον προτιμώ απ” την Ελλάδα. Σκέφτομαι να πουλήσω ό,τι έχω και δεν έχω στη Συρία, μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά μου, να σπουδάσουν και να πάρουν καλά πτυχία. Ξεφύγαμε απ” τον πόλεμο και το θάνατο, για να ζήσουμε αυτό;»

Του Φώτη Κουτσαμπάρη

Ένα ελληνικό ρεπορτάζ για τη ζωή των παιδιών που ζητιανεύουν στις ελληνικές πόλεις Μετά το θόρυβο που προκάλεσε το άρθρο για τα ναρκωμένα μωρά των ζητιάνων (με μηδαμινή ανταπόκριση απ’ την αστυνομία, ίσως επειδή τα γεγονότα που περιγράφονταν αποκλείεται να συμβαίνουν στην Ελλάδα…!) επανερχόμαστε στο… Readers Digest. Mε ελληνικά ρεπορτάζ, που εκτός των άλλων αποκαλύπτουν ότι η αστυνομία δεν συλλαμβάνει τους προαγωγούς των παιδιών επειδή είναι… οι ίδιοι οι γονείς τους.

Ήταν μόλις 11 χρόνων… Καθάριζε τζάμια αυτοκινήτων στην οδό Λαγκαδά και ζητιάνευε από τους περαστικούς, για να μαζέψει λίγα χρήματα, που ακόμη κανείς δεν γνωρίζει ποιος καρπωνόταν. Είχε τέσσερα χρόνια στο δρόμο αναζητώντας ολημερίς τη συμπόνια των διερχομένων και το βράδυ έπεφτε να κοιμηθεί δίχως όνειρα και ελπίδες σ’ ένα παλιόσπιτο παρέα με εννέα άλλα παιδιά, των οποίων την ταυτότητα κανείς από τη γειτονιά δεν γνώριζε. Οι ευαίσθητες ψυχές τους στριμωγμένες κι αυτές ανάμεσα στους φθαρμένους τοίχους και τα μισοκατεστραμμένα παράθυρα, που έτριζαν στο μικρό φύσημα του ανέμου. Οι λιγοστοί φίλοι της τη γνώριζαν με το όνομα Στέφκα και τη φώναζαν Μέγκη, υποκοριστικό μιας ταυτότητας που αποδείχτηκε ψεύτικη, όπως και το ενδιαφέρον αυτών που την καθοδήγησαν να ξεχάσει την παιδικότητά της και να βιώσει σε μία αθώα ηλικία το σκληρό πρόσωπο μιας ζωής που δεν άξιζε. Στο δρόμο, εκεί όπου βρήκε τελευταία ένα παρατημένο ποδήλατο και το έκανε δικό της, για να βολτάρει και να απομακρύνεται από τη μοίρα της. Έκανε πετάλι χαρούμενη στην άσφαλτο και θαρρείς απογειωνόταν από την πραγματικότητα, παρότι κινούταν στη γνωστή διαδρομή της: οδός Λαγκαδά – Βαρδάρη και πάλι πίσω, μέχρι το στρατόπεδο Παύλου Μελά και πιο μακριά, μέχρι την αερογέφυρα της Σταυρούπολης.

Το καθημερινό ταξίδι της από φανάρι σε φανάρι, από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο. Έπαιρνε και φίλους της μαζί, που βολεύονταν ακουμπισμένοι στο σιδερένιο σκελετό του ποδηλάτου. Βόλτες στη Λαγκαδά, καθάρισμα τζαμιών, επαιτεία και ύπνος στο κρύο δωμάτιο. Εκείνο το μεσημέρι, της Τρίτης 22 Ιανουαρίου, φαινόταν πολύ χαρούμενη. Κάποιος είχε φροντίσει να βαφούν τα μαλλάκια της σε κόκκινη απόχρωση και το γεγονός φαίνεται να ανανέωσε την ακόμη άγουρη θηλυκότητά της. Ήταν άλλωστε κορίτσι παρά τις κακουχίες και βαθιά μέσα της σκιρτούσαν ακόμη συναισθήματα κι ας ήταν καλά κρυμμένα ή βιασμένα από το πεπρωμένο. Η βόλτα με το ποδήλατο της έδινε μία αίσθηση ελευθερίας που φαινόταν από τον τρόπο με τον οποίο έκανε πετάλι και έστριβε το τιμόνι, σχεδιάζοντας «οχταράκια» στο οδόστρωμα.

Έτσι βρέθηκε μπροστά στο τουριστικό λεωφορείο που μετέφερε μαθητές, συνομηλίκους της δηλαδή, που είχαν το «προνόμιο» να πηγαίνουν στο σχολείο, όταν αυτή ζητιάνευε στους δρόμους. Το λεωφορείο σταμάτησε στη στάση και τα παιδιά κατέβηκαν χαρούμενα. Χαρούμενη κι η Μέγκη, ποδηλατούσε μπροστά από το λεωφορείο, παρέα με έναν φίλο της, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει τι θα ακολουθούσε. Το τουριστικό λεωφορείο ξεκίνησε, όταν η Μέγκη μπήκε αιφνιδίως μπροστά με το ποδήλατό της. Το ταλαιπωρημένο κορμάκι της βρέθηκε στις ρόδες μαζί με το μπλε και άσπρο ποδήλατο. Ο φίλος της ο Νικόλας, που έλεγε ότι είναι αδελφός της, το έβαλε στα πόδια τρομαγμένος. Οι περαστικοί έτρεξαν να βοηθήσουν. Βαριά τραυματισμένη η Μέγκη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Γεννηματάς». Η ψυχή της φτερούγισε μία ώρα αργότερα παρά τις προσπάθειες των γιατρών να τη συγκρατήσουν στη ζωή. Η λύτρωσή της από το μαρτύριο της επαιτείας και της εκμετάλλευσης ήρθε με τον πιο τραγικό τρόπο. ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟΥ Η μοναξιά του κοριτσιού την ακολούθησε και μετά θάνατον, στο νεκροτομείο του «Γεννηματάς», όπου παρέμεινε για δέκα ημέρες. Μία γυναίκα, 50 ετών, εμφανίστηκε την επομένη του θανάτου της, δηλώνοντας ότι είναι η γιαγιά της Στέφκας Μλαντένοβα, όπως την αποκάλεσε, παρουσιάζοντας ένα διαβατήριο, που αποδείχτηκε πλαστό. Η αστυνομία άρχισε να ερευνά την υπόθεση σε συνεργασία με τις βουλγαρικές αρχές.

Επτά ημέρες αργότερα διαπιστώθηκε ότι η 11χρονη λεγόταν Μαργαρίτα Νικόλοβα και το πλαστό διαβατήριο εκδόθηκε στο όνομα ενός κοριτσιού που είναι εν ζωή στη Βουλγαρία, με τη βοήθεια του παππού εκείνου του κοριτσιού. Ο βιολογικός πατέρας της Μαργαρίτας δεν την είχε αναγνωρίσει, ενώ τα ίχνη της μητέρας της χάθηκαν κάπου στη Γαλλία. Κανείς δεν μπορούσε να παραλάβει τη σορό της. Η ταφή της έγινε τελικά την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου με έξοδα του νοσοκομείου «Γεννηματάς». Η Μαργαρίτα, όπως φαίνεται, ήταν ένα από τα παιδιά που εκμεταλλεύονται κυκλώματα, για να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη, αν και η έρευνα της αστυνομίας ακόμη δεν απέδειξε κάτι τέτοιο. Είχε εντοπιστεί από επιστήμονες της οργάνωσης «Άρσις» πριν από δύο χρόνια στο πλαίσιο έρευνας. «Ήταν ήρεμο παιδί με χαμογελαστό βλέμμα. Εμείς γνωρίζαμε ότι μένει με τη γιαγιά της, που δεν είναι βιολογική, αλλά τη μεγάλωσε. Δεν μας μιλούσε για τη δουλειά της», αναφέρει στη «Θ» η Βαλμπόνα Χυστούνα, κοινωνική ερευνήτρια της «Άρσις». «Η αστυνομία δεν διαπίστωσε ότι την εκμεταλλευόταν κάποιο κύκλωμα, ωστόσο εργαζόταν σε δύσκολες συνθήκες στο δρόμο, όπως και άλλα παιδιά», προσθέτει η ίδια. Οι περιγραφές των γειτόνων φανερώνουν ότι η Μαργαρίτα δεν λειτουργούσε μόνη της και ότι δεν είχε συγκάτοικο τη γιαγιά της αλλά πολλούς άλλους συμπατριώτες της. «Ήταν ψυχούλα. Κρίμα. Τόσες μέρες στο νεκροτομείο. Τη γνωρίζω τέσσερα χρόνια, μιλούσαμε. Μου έλεγε ότι δούλευε και ότι βγάζει πολλά λεφτά, αλλά η ίδια δεν είχε λεφτά. Ήταν αδύνατη και καχεκτική. Μιλήσαμε δέκα λεπτά πριν από το δυστύχημα. Είχε βάψει τα μαλλιά της και τη ρώτησα με τι τα έβαψε. Δεν μου απάντησε», λέει στη «Θ» γειτόνισσα της 11χρονης, που διέμενε στη Λαγκαδά 90. Στο σπίτι έμεναν μέχρι δέκα άτομα, από 10 μέχρι 17 ετών, κάθονταν ή και κοιμούνταν στη βεράντα, όταν ο καιρός ήταν καλός, και έβγαιναν για επαιτεία τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Οι συνθήκες διαμονής ήταν άθλιες και οι γείτονες είχαν θέσει και ζήτημα καθαριότητας. «Είπαμε στον ιδιοκτήτη ότι δημιουργείται πρόβλημα, αλλά δεν άκουγε.

Το νοίκιαζε και έπαιρνε τα χρήματα», λένε. «Την Κυριακή, δύο ημέρες πριν από το δυστύχημα, έκανε βόλτες στην οδό Λαγκαδά με το ποδήλατο. Ανησυχούσαμε ότι κάτι θα συμβεί, έτσι όπως έβγαινε στο δρόμο», λέει γειτόνισσα. Την Τρίτη, μετά το δυστύχημα, στο σπίτι της οδού Λαγκαδά μπαινόβγαιναν πολλά άτομα και επικρατούσε αναστάτωση. Ένας Βούλγαρος έκοβε ξύλα στην αυλή και μία κυρία, που έλεγε ότι ήταν η γιαγιά της Μαργαρίτας, στεκόταν στη βεράντα. Η αναστάτωση κράτησε δύο ημέρες. Την Πέμπτη εμφανίστηκε μία εντυπωσιακή ως προς την εμφάνιση κυρία, η οποία στάθμευσε μπροστά στο σπίτι ένα αυτοκίνητο μάρκας BMB, μπορντό, με βουλγαρικές πινακίδες. Μελαχρινή, με ψηλές μπότες και κολάν. Ανέβηκε στο σπίτι και λίγο αργότερα άρχισαν να βγαίνουν από μέσα ένας, ένας οι ένοικοι, τα μικρά παιδιά. Όλοι εγκατέλειψαν το σπίτι. Στο τέλος έφυγε και η κυρία και έμειναν τα φώτα αναμμένα. Έκτοτε κανείς από τους διαμένοντες δεν εμφανίστηκε στη γειτονιά. Η μάστιγα της επαιτείας και της εργασίας ανηλίκων Το φαινόμενο της εκμετάλλευσης ανηλίκων από τη Βουλγαρία, τους οποίους οργανωμένα κυκλώματα σπρώχνουν στην επαιτεία και στην εργασία των φαναριών, παρουσιάζει ραγδαία αύξηση στη Θεσσαλονίκη. Οι ομάδες των βούλγαρων παιδιών επικρατούν από το 2007, χρονιά που άρχισε η ελεύθερη διακίνηση από τα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας, και διακρίνονται σήμερα μεταξύ ομάδων παιδιών από την Αλβανία, τη Ρουμανία και ρομά ελληνικής καταγωγής. Για την κοινωνική αυτή μάστιγα η «Άρσις» διενήργησε έρευνα σε συνεργασία με τη βουλγαρική ΜΚΟ «Alliance for Children and Youth» και τη διεθνή ανθρωπιστική οργάνωση για την προστασία παιδιών «Terres des homes».

Η έρευνα διεξήχθη για διάστημα ενός μήνα (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2010) στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με εργασία στους δρόμους (street worker) από έλληνες και βούλγαρους κοινωνικούς ερευνητές και λειτουργούς, οι οποίοι προσπάθησαν να προσεγγίσουν τους ανηλίκους. Εντοπίστηκαν 62 περιπτώσεις παιδιών και εφήβων από τη Βουλγαρία, ηλικίας μέχρι 18 ετών, που ασκούσαν οικονομική δραστηριότητα στους δρόμους με διάφορους τρόπους. Επιπλέον τέσσερις ενήλικες, ηλικίας 18 έως 19 ετών, συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα, καθώς είτε συνόδευαν έφηβους είτε ασκούσαν οικονομικές δραστηριότητες που ενδεχομένως συνδέονται με την εκμετάλλευση ή με επιζήμια αποτελέσματα. Δύο από αυτούς ήταν έφηβοι με αναπηρίες που επαιτούσαν στα φανάρια, ενώ ένα 19χρονο κορίτσι συνελήφθη για παραβατική συμπεριφορά μαζί με έναν 15χρονο φίλο της. Οι περιπτώσεις ήταν ενδεικτικές και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών στη Θεσσαλονίκη κυκλοφορούν καθημερινά 100 παιδιά από τη Βουλγαρία. Οι ηλικίες των παιδιών και των εφήβων διέφεραν. Υπήρχαν πολύ περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας και έφηβοι στο δρόμο απ’ ό,τι παιδιά του δημοτικού σχολείου. Ειδικότερα 12 παιδιά ήταν κάτω των 2 ετών, 10 από 2 έως 5 ετών, 13 από 6 έως 11 ετών, 18 από 11 έως 14 ετών και 9 από 15 έως 17 ετών. Τα βρέφη και τα νήπια, καθώς και τα παιδιά ηλικίας μέχρι 5 ετών συνήθως βρίσκονταν στην αγκαλιά των ενηλίκων που επαιτούσαν. Συνολικά 40 παιδιά ήταν γενικώς υπό την άμεση επίβλεψη ενός ενήλικα. Οι περισσότεροι από τους ενήλικες ισχυρίστηκαν ότι ήταν οι μητέρες (για 30 παιδιά και εφήβους). Σε μία περίπτωση ο ενήλικας ισχυρίστηκε ότι ήταν πατέρας και σε εννέα θείες ή γιαγιάδες.

Η αστυνομία δεν συλλαμβάνει προαγωγούς, επειδή είναι γονείς τους! Του Κώστα Καντούρη Περιορισμένες λόγω… νομικής εμπλοκής είναι οι επιχειρήσεις της ΕΛ.ΑΣ. στη Θεσσαλονίκη για την εκμετάλλευση των παιδιών των φαναριών. Το γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις προαγωγοί είναι οι ίδιοι οι γονείς ή στενοί συγγενείς είναι ο λόγος που προβάλλεται από τις διωκτικές αρχές, για να μην προχωρούν σε συλλήψεις. «Αφού είναι παιδιά τους, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί δουλεμπόριο», αναφέρουν αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίοι βλέπουν το φαινόμενο να έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στη Θεσσαλονίκη, χωρίς όμως να γίνεται καμία αποτελεσματική έρευνα. Ορισμένοι μάλιστα υποστηρίζουν πως γίνονται συλλήψεις και προσαγωγές στα δικαστήρια, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να κατηγορηθούν. Αρμόδια υπηρεσία για τον έλεγχο της επαιτείας είναι η διεύθυνση τάξης της ΕΛ.ΑΣ., από την πλευρά της οποίας όμως δεν έγινε κανένα βήμα. Αυτό πιστοποιείται και από τα δικαστήρια, όπου εδώ και καιρό έχουν να δουν οι εισαγγελείς συλλήψεις ενηλίκων που εξωθούν ακόμη και τα παιδιά τους στην επαιτεία, όπως και οι δικαστές να οδηγούνται στο ακροατήριο τέτοιες υποθέσεις.

Άλλωστε νομικό πλαίσιο υπάρχει και προβλέπει την παραπομπή των κατηγορουμένων γονέων ή συγγενών στο αυτόφωρο μονομελές πλημμελειοδικείο, ενώ για τους συλληφθέντες υπάρχει ο κίνδυνος αφαίρεσης της επιμέλειας των παιδιών. Στη Θεσσαλονίκη η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών των φαναριών κατάγεται από τη Βουλγαρία και είναι παιδιά οικογενειών ρομά. Οδηγούνται στην Ελλάδα συνοδευόμενα από συγγενείς τους, κυρίως γονείς, ενώ είναι άγνωστο εάν οι ενήλικες έχουν διασφαλίσει πλαστά έγγραφα για τα παιδιά και τα εμφανίζουν δικά τους. Αυτό αποκαλύφθηκε και στην περίπτωση της 11χρονης Μαργαρίτας, που βρήκε τραγικό θάνατο, όταν παρασύρθηκε από λεωφορείο στην οδό Λαγκαδά. Προέκυψε πως είχε χρησιμοποιηθεί πλαστό διαβατήριο για τη μετακίνησή της, με στοιχεία άλλου παιδιού από τη Βουλγαρία. Αυτό που έχει προκαλέσει ερωτήματα είναι ότι δεν έχει διευκρινιστεί ο λόγος της χρησιμοποίησης του πλαστού διαβατηρίου, αφού η γυναίκα συνοδός της 11χρονης αποδείχτηκε πως ήταν πράγματι γιαγιά της Μαργαρίτας. Για την κατασταλτική αντιμετώπιση του φαινομένου πάντως υπάρχουν πράγματι προβλήματα -ειδικά αναφορικά με τη φύλαξη των παιδιών. Από τη μία δεν υπάρχουν θέσεις σε ιδρύματα, για να φιλοξενηθούν, εάν αφαιρεθεί η επιμέλειά τους, και από την άλλη αυτή η διαδικασία είναι δύσκολο να εφαρμοστεί, όταν οι ανήλικοι μένουν με τους γονείς τους. Εξάλλου η καταδίκη ενός γονέα ότι εξωθεί το παιδί του στην επαιτεία τιμωρείται με ποινές που ασφαλώς δεν διασφαλίζουν ότι δεν θα το επαναλάβει.

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Ο τραγικός θάνατος της 11χρονης, που είχαν λατρέψει καταστηματάρχες και κάτοικοι της οδού Λαγκαδά, προκάλεσε την κινητοποίηση της εισαγγελίας ανηλίκων Θεσσαλονίκης. Εξετάζονται πλέον τρόποι, για να προστατευτούν αυτά τα παιδιά, που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους ίδιους τους γονείς τους. Πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει ήδη κινητικότητα στις εισαγγελικές αρχές, σε συνεννόηση με την αστυνομία, καθώς ακόμη και μετά το θόρυβο που προκλήθηκε από το θάνατο της Μαργαρίτας τα παιδιά επανήλθαν στα φανάρια. Στο πλαίσιο αυτό εξετάζεται και η περίπτωση έντεκα Βουλγάρων, μεταξύ των οποίων τρία παιδιά, που εντοπίστηκαν σε διατηρητέο στην Άνω Πόλη, πάσχοντας πολλοί από φυματίωση. Οι αρχές ερευνούν εάν και αυτά τα παιδιά επαιτούσαν στα φανάρια της Θεσσαλονίκης και είχαν βρει καταφύγιο στο εγκαταλειμμένο σπίτι της Τ. Παπαγεωργίου.

Εργασία στα φανάρια Σύμφωνα με την έρευνα οι έφηβοι συνήθως πλένουν τζάμια αυτοκινήτων επαιτώντας ή πουλώντας μικροαντικείμενα. Στη Θεσσαλονίκη εργάζονται κυρίως σε μικρές ομάδες συνομήλικων (εντοπίστηκαν 16 παιδιά έως 16 ετών) και σπανιότερα είναι εντελώς μόνοι τους (5 έφηβοι). Τα ανήλικα παιδιά του δρόμου από τη Βουλγαρία μένουν σε πρόχειρους καταυλισμούς ή φτηνά ξενοδοχεία, τα οποία πληρώνουν τα κυκλώματα. Η πλειονότητα των μικρών κοριτσιών συλλαμβάνεται να κλέβει πορτοφόλια σε δρόμους, λεωφορεία, σούπερ μάρκετ και λαϊκές αγορές, ενώ τα αγόρια γίνονται επαίτες σε φανάρια. Η καταγωγή των βουλγάρων υπηκόων που εντοπίστηκαν στη Θεσσαλονίκη ποικίλλει. Μεταξύ των τόπων που αναφέρθηκαν ήταν οι περιοχές Βάρνα, Ντόμπριτς, Πλέβεν, Ρους, Σόφια, Σούμεν και Βιντίν.

Σημαντικός αριθμός των παιδιών φαινόταν να προέρχεται από τη Ρους. Μερικές γυναίκες περιέγραψαν ότι ήταν μέλη μιας ομάδας γυναικών και παιδιών που ταξιδεύουν μαζί. Οι περισσότερες είχαν μικρά παιδιά μαζί τους και επαιτούσαν με ένα παιδί ή μωρό στην αγκαλιά τους. Επαγγελματίες της κοινωνικής πρόνοιας εκτιμούν ότι τα παιδιά από τη Βουλγαρία και οι οικογένειές τους στους δρόμους είναι όλοι καταγωγής ρομά. Η βουλγαρική εθνικότητα και η ταυτότητα ρομά είναι πάντως σχετικά περίπλοκα θέματα στη Βουλγαρία. Η κυριότερη τάση των Βουλγάρων είναι η επαναλαμβανόμενη, προσωρινή μετανάστευση. ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ Εκτός από τα παιδιά από τη Βουλγαρία, όπως έδειξε η έρευνα της «Άρσις», οι άλλες ομάδες μεταναστών που εργάζονται στο δρόμο είναι: Τα παιδιά ελληνικής ιθαγένειας γενικά θεωρούνται ρομά.

Στη Θεσσαλονίκη εντοπίζεται μικρός αριθμός παιδιών ελλήνων ρομά σε αντίθεση με την Αθήνα. Σημαντικός είναι ο ρουμανικός πληθυσμός των παιδιών και των οικογενειών που ασκούν οικονομική δραστηριότητα στο δρόμο, αλλά είναι μειωμένος σήμερα σε σύγκριση με το 2009. Τα παιδιά αλβανικής καταγωγής είναι η πιο ευδιάκριτη ομάδα που κυκλοφορεί γύρω από εστιατόρια στο κέντρο της πόλης χωρίς τη συνεχή επίβλεψη των ενηλίκων. Τα μεγαλύτερα παιδιά μάλλον φροντίζουν τα μικρότερα, αν και ενήλικες φαίνεται να τους επιβλέπουν από απόσταση.

Όπως επισήμανε η κοινωνική λειτουργός της «Άρσις», οι ομάδες αυτές είναι σχετικά καλοντυμένες και γενικά πηγαίνουν στο σχολείο και εργάζονται με μερική απασχόληση. Τα μικρότερα ή άπειρα παιδιά που δέχονται ακραίες πιέσεις για την εξασφάλιση εισοδήματος έχουν την τάση να επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά σε εργασίες που αποφέρουν έσοδα και δεν είναι υπερβολικά κουραστικές, ενώ τα πιο έμπειρα παιδιά έχουν μία γνώση του περιβάλλοντος εργασίας και βρίσκουν χρόνο για παιχνίδι, εξερεύνηση και ανάπτυξη φιλικών σχέσεων, αναζητώντας οικονομικές δραστηριότητες που θεωρούνται πιο αξιοπρεπείς ή απαιτούν περισσότερες δεξιότητες. ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ Εδώ και έντεκα χρόνια υπάρχει διακρατική συνεργασία Ελλάδας-Αλβανίας και η «Άρσις» δημιούργησε μηχανισμό για παιδιά επαίτες από την Αλβανία, φροντίζοντας για την αποκατάστασή τους σε συνεργασία με τις κοινωνικές υπηρεσίες της γειτονικής χώρας.

Η «Άρσις» συμμετέχει στις προσπάθειες που γίνονται και για τη σύναψη διακρατικής συμφωνίας με τη Βουλγαρία και παράλληλα συνεχίζει την έρευνα με χρηματοδότηση του ιδρύματος «Νιάρχος». «Έγιναν προσπάθειες για συνεργασία με τη Βουλγαρία στο συγκεκριμένο ζήτημα. Είχαμε δύο συναντήσεις, μία το Μάιο και μία το Σεπτέμβριο του 2012. Η ελληνική πλευρά ήθελε πολύ τη συνεργασία, αλλά η βουλγαρική υποστήριξε πως υπάρχουν ήδη διακρατικές συμφωνίες και δεν είναι αναγκαίο να συναφθεί ακόμη μία. Εμείς θέλουμε ειδική συμφωνία για την αρωγή αυτών των παιδιών. Παρ’ όλα αυτά οι προσπάθειες συνεχίζουν, όπως και η συνεργασία που έχουμε με βουλγαρικούς κυβερνητικούς και μη φορείς», δηλώνει η Βαλμπόνα Χυστούνα.

Υπακούν στον «νόμο της σιωπής» Της Φανής Σοβιτσλή Παιδιά που υπακούουν στον «νόμο της σιωπής», είτε γιατί φοβούνται είτε γιατί έχουν κακοποιηθεί, χαρακτηρίζουν τα λεγόμενα «παιδιά των φαναριών» οι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί. Μάλιστα, για την περίπτωση του 11χρονου κοριτσιού από τη Βουλγαρία, που βρήκε τραγικό θάνατο στην οδό Λαγκαδά, εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις για το αν ήταν ένα από αυτά ή… στρατεύθηκε από κυκλώματα που τα εκμεταλλεύονται για άλλη, εξίσου επικίνδυνη, δραστηριότητα. «Δεν ξέρουμε το συγκεκριμένο παιδί τι ακριβώς έκανε, αν ζητούσε λεφτά, φαγητό ή, επειδή δεν κέρδισε τίποτα από όλα αυτά, πήρε ένα ποδήλατο και βγήκε βόλτα σε έναν επικίνδυνο δρόμο, χωρίς την εποπτεία κάποιου» τονίζει η ψυχολόγος της διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Ελένη Πατίδου.

Σε κάθε περίπτωση, όπως λέει, τα παιδιά αυτά υπάρχει τρόπος να προστατευτούν από οργανώσεις, αρκεί κάποιος να ευαισθητοποιηθεί και να καταγγείλει την παρουσία τους στον δρόμο ή σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο. Και επειδή πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για τον αν οι πολίτες που συναντούν στον δρόμο τους τα παιδιά των φαναριών πρέπει να τα βοηθούν, δίνοντάς τους χρήματα, η κ. Πατίδου ξεκαθαρίζει ότι αυτό είναι ολέθριο λάθος. «Υπάρχει τρόπος να τα συμπονέσει κανείς, αλλά όχι με χρήματα, γιατί καταλήγουν σε κυκλώματα που τα εκμεταλλεύονται και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο» υπογραμμίζει η ψυχολόγος και προσθέτει ότι δίνοντάς τους χρήματα, στην ουσία επιβραβεύουμε αυτό που κάνουν και ενισχύουμε τη δράση τους. Σύμφωνα με την ίδια, σε μια εποχή που το φαινόμενο έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, οι πολίτες θα πρέπει αν είναι δυνατόν να ειδοποιούν τις αρχές ή μια κοινωνική οργάνωση προστασίας παιδιών, για να τα απομακρύνει από τον δρόμο, παρέχοντάς τους προστασία.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά πείθονται σχετικά εύκολα για να φύγουν από τη χώρα τους, αφήνοντας την πατρογονική τους εστία. «Συνήθως τα παιδιά που φεύγουν από τη χώρα τους, για να έρθουν στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού, έχουν υποστεί πρωτίστως ψυχολογική κακοποίηση. Είναι παιδιά που, σύμφωνα με έρευνες, έχουν κακοποιηθεί, έχουν δεχθεί σκληρό εκφοβισμό ότι θα τους συμβεί οτιδήποτε κακό, οπότε πειθαναγκάζονται εύκολα να κάνουν το βήμα και να αφήσουν το σπίτι τους σε αυτή την τρυφερή ηλικία» υπογραμμίζει η κ. Πατίδου. Επιπλέον, σε πολλά κυκλώματα, που τα εκμεταλλεύονται, λειτουργούν με τη λογική της δωροδοκίας και του δέλεαρ. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως αναφέρει, υπόσχονται λεφτά στους γονείς τους και υλικά αγαθά για μια καλύτερη ζωή. «Ως εκ τούτου, τα παιδιά πείθονται γιατί νιώθουν χρέος τους να θυσιαστούν για την οικογένειά τους». Οι ψυχολόγοι επισημαίνουν ακόμα ότι τα παιδιά αυτά, παρότι πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, τηρούν «ομερτά». Έχουν μάθει, όπως λένε οι ίδιοι, να υπακούν στον νόμο της σιωπής και δεν μιλούν ποτέ, ούτε για ποιο λόγο ήρθαν στην Ελλάδα ούτε ποιος τους έφερε, ούτε και γιατί δεν πάνε σχολείο, γεγονός που είναι συνήθως αυτονόητο.

(πηγή: lifo.gr)

“Ρίξανε δακρυγόνα μπροστά στο σχολείο και ξεκίνησε το χάος. Τα παιδιά πέφταν κάτω πανικόβλητα και με αναπνευστικά προβλήματα”, αναφέρει η γυναίκα που εργάζεται στο κυλικείο του σχολείου της Ιερισσού.

Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής όλα ξεκίνησαν μετά την είδηση πως έξι άτομα που είχαν κληθεί στην ασφάλεια Πολυγύρου ξανά για κατάθεση, κρατούνται και μεταφέρθηκαν με κλούβα και οχήματα της ΕΛ.ΑΣ προς άγνωστη κατεύθυνση.

Οι κάτοικοι κατήγγειλαν χρήση δακρυγόνων από τα ΜΑΤ ακόμη και μέσα στο σχολείο του χωριού.

Ο εισαγγελέας, σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Λαμτζίδη στο rthess.gr, πρότεινε να πραγματοποιηθεί σύσκεψη αύριο με τη συμμετοχή του δημάρχου Αριστοτέλη, Χρήστου Πάχτα, του διευθυντή ασφαλείας Θεσσαλονίκης, Αθηναγόρα Παζαρλή, που έχει αναλάβει επικεφαλής των ερευνών, αλλά και εκπροσώπων του συντονιστικού οργάνου που αντιδρά στην επένδυση στις Σκουριές.

Μαρτυρίες

“Το απόγευμα λοιπόν άλλα δυο παιδιά μας θα ανακριθούν, από τις διωκτικές αρχές που συνεχίζουν να αναζητούν τους εμπρηστές στα σχολεία μας. Οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων καθώς και ο Σύλλογος Διδασκόντων έχουν εκφράσει την έντονη διαμαρτυρία τους για τις προσαγωγές ανήλικων μαθητών. Τα χτυπήματα που έχουμε δεχθεί ως κοινωνία και ως κίνημα, από Κράτος, αστυνομία και ΜΜΕ, ήταν πάμπολα και ανηλεή. Οι πρακτικές όμως των τελευταίων ημερών, που βάζουν τα παιδιά μας στο κέντρο του όποιου σχεδίου έχουν στο μυαλό τους άνθρωποι χωρίς ηθική και στοιχειώδη ευαισθησία, έχουν ξεπεράσει κάθε όριο” αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση το Συντονιστικό Φορέων και Συλλόγων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

“Χούντα δεν γνωρίσαμε, μα ούτε ελευθερία. Η τρομοκρατία μπήκε στα σχολεία” αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι μαθητές του Αριστοτέλειου γυμνάσιου-λυκείου Ιερισσού. “Και ενώ τα τελευταία χρόνια στην επικράτεια, εμείς οι μαθητές βιώνουμε μαζί με τους γονείς μας τη βάναυση πολιτική των κυβερνήσεων (λιτότητα – φτώχεια – πείνα – ανεργία – θάνατοι), στο Αριστοτέλειο Λύκειο Ιερισσού ζούμε μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή της τρομοκράτησής μας από τα Όργανα της Τάξης. Συμμαθητές μας σύρονται στην αστυνομική διεύθυνση Χαλκιδικής ως κοινοί τρομοκράτες. Σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης να επιφέρει την ανάπτυξη μέσω της μεταλλουργίας χρυσού στη Χαλκιδική, θυσιάζεται η ελευθερία, η δημοκρατία, και παράλληλα καταπατώνται τα δικαιώματά μας, για την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων. Τους συμπαραστεκόμαστε κλείνοντας το σχολείο και δηλώνουμε πως η τρομοκρατία του κράτους ΔΕΝ θα περάσει!!” τονίζουν.

“Το τελευταίο χρονικό διάστημα στην περιοχή μας γίνονται μαζικές προσαγωγές, παράνομες λήψεις γενετικού υλικού , καταστρατήγηση συνταγματικών δικαιωμάτων, στα πλαίσια του γενικότερου κλίματος εκφοβισμού και τρομοκρατίας που επιχειρείται να επιβληθεί. Δεχτήκαμε τη τεταμένη αυτή κατάσταση, δεν μπορούμε όμως να ανεχτούμε την στοχοποίηση των παιδιών μας, δεν μπορούμε να τα βλέπουμε συνεχώς φοβισμένα. Καλούμε όλους τους γονείς να σταθούν πλάι μας” αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση ο Σύλλογος γονέων του σχολείου.

Αναστάτωση στην Ιερισσό από νέες μαζικές προσαγωγές. “Έξι άτομα εξαφανίστηκαν, δεν τους βρίσκουν πουθενά. Η αστυνομία δεν δίνει πληροφορίες”, δήλωσε στο ΡΘ Χρήστος Καραστέριος, μέλος της επιτροπής κατά της εξόρυξης χρυσού.

“Στο χωριό άρχισαν για άλλη μία φορά να χτυπούν οι καμπάνες. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Αυτή την τρομοκρατία δεν την αντέχουμε άλλο” τόνισε ο κ. Καραστέριος.

Κάτοικος της περιοχής είπε στο Ράδιο Θεσσαλονίκη ότι έχουν βάλει φωτιά σε διάφορα υλικά σε κεντρικούς δρόμους της Ιερισσού για να μην αφήσουν αστυνομικές δυνάμεις να μπουν στο χωριό.

Ακούστε ηχητικό απόσπασμα από την εκπομπή «Ελληνοφρένεια» στον σταθμό real fm με μαρτυρίες καθηγητών, μαθητών και γονιών μέσα από το σχολείο της Ιερισσού

http://www.ellinofreneia.net/sound.php?id=5691

—
Άλλα video:

Ανησυχητικά τα στοιχεία για την πορεία των γεννήσεων στην Ελλάδα, καθώς σύμφωνα με τους ειδικούς καταγράφεται μείωση κατά 10.000 με 15.000, οι παλίνδρομες κυήσεις αγγίζουν το 4%, ενώ στο 10%, με αυξητικές τάσεις, έφτασε το ποσοστό των λιποβαρών μωρών.

Τα παραπάνω τόνισαν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, 8 Μαρτίου, ο διευθυντής της Β’ Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο “Αρεταίειο” Νοσοκομείο, καθηγητής Γεώργιος Κρεατσάς και ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννης Υφαντόπουλος.

Στην Ελλάδα ο δείκτης γονιμότητας είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός, κυμαινόμενος γύρω στο 1,39 και για τις αμιγώς Ελληνίδες υπηκόους ίσως και κάτω από 1, που κατατάσσει την Ελλάδα στην 199η θέση επί 220 χωρών.

«Η υπογεννητικότητα στη χώρα μας, σε συνδυασμό με την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης (79,78% για τον γενικό πληθυσμό), οδηγεί όχι μόνο στη μείωση του μεγέθους του πληθυσμού, αλλά και σε δημογραφική γήρανση», ανέφερε ο καθηγητής Δημήτρης Μπότσης.

Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Κρεατσά, εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, καταγράφεται έντονος προβληματισμός στα νέα ζευγάρια για τη δημιουργία οικογένειας, ενώ οι γυναίκες παραμελούν την υγεία τους και -όπως είπε ο κ. Υφαντόπουλος- αυτές είναι που ψυχικά και σωματικά πλήττονται περισσότερο, σε σχέση με τους άνδρες, από τις σημερινές συνθήκες οικονομικής κρίσης, με επιπτώσεις και στην εγκυμοσύνη, αλλά και στο προσδόκιμο επιβίωσής τους.

Ιδιαίτερη βαρύτητα στην υγεία της γυναίκας και μητέρας έδωσε ο καθηγητής κ. Κρεατσάς, επισημαίνοντας τη σημασία της πρόληψης για την αποτροπή εμφάνισης γυναικολογικών προβλημάτων.

Με σκοπό την προστασία της υγείας των γυναικών και με την ευκαιρία της Ημέρα της Γυναίκας το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο “Αρεταίειο”, ανοίγει τις πύλες του στις ανασφάλιστες και άπορες γυναίκες, προσφέροντας δωρεάν εξέταση μαστού και τεστ Παπανικολάου το διήμερο Πέμπτη και Παρασκευή, 7-8 Μαρτίου, και ώρα 9.00-13.00.

Ο κ. Κρεατσάς σημείωσε, ότι η ανάλογη πρωτοβουλία για δωρεάν γυναικολογική εξέταση πέρυσι, έτυχε θετικής ανταπόκρισης, καθώς προσήλθαν στο Νοσοκομείο περίπου 600 γυναίκες και προσέθεσε ότι και φέτος η πρόσκληση του Νοσοκομείου απευθύνεται σε όλες τις ανασφάλιστες και άπορες γυναίκες, ανεξαρτήτου ηλικίας και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

(πηγές: enikos.gr, AΜΠΕ)

Φροντιστήρια, βόλτες, διακοπές…
Αυτά κόβονται πρώτα κι μ’ αυτόν τον τρόπο βιώνουν την οικονομική κρίση οι μαθητές. Αυτό είναι το συμπέρασμα από έρευνα που διεξήγαγαν οι 17χρονοι μαθητές της Β΄ τάξης του 7ου Λυκείου της Πάτρας.

«Πώς όμως μπορούμε να είμαστε καλά μέσα σ’ αυτό το διάχυτο κλίμα κατήφειας, μιζέριας και απαισιοδοξίας που επικρατεί;».

«Η λύση φαίνεται να είναι η επιστροφή στις ανθρώπινες σχέσεις. Ας ακούσουμε τον συνάνθρωπό μας. Ας συγκεντρωθούμε με φίλους. Ας μιλήσουμε και ας ανοιχτούμε ο ένας στον άλλο. Οι φίλοι είναι ευεργετικοί για την ψυχική μας υγεία. Μας βοηθούν να μειώσουμε τα επίπεδα άγχους, απλά προσφέροντάς μας μια εγκάρδια συνομιλία. Η ζωή δεν έχει μόνο υλικά πράγματα…».

Αυτή είναι η ελπιδοφόρα απάντηση που δίνουν μαθητές της Β’ τάξεως του 7ου Λυκείου Πατρών. Απάντηση που έχει μεγίστη αξία διότι διατυπώνεται από μαθητές οι οποίοι, με τη στήριξη των εκπαιδευτικών τους, μελέτησαν την οικονομική κρίση κάνοντας έρευνα μεταξύ των συμμαθητών τους, αναζήτησαν τα αίτιά της και κατέληξαν σε αξιοσημείωτα συμπεράσματα.

Οι μαθητές της Β΄ τάξεως του 7ου Λυκείου, χωρισμένοι σε ομάδες, υπό τις κατευθύνσεις των καθηγητριών τους Ανδριάνας Ανδριοπούλου και Διονυσίας Τζάκη, προσέγγισαν την κρίση που περνάει η χώρα μας μέσα από διάφορες πτυχές. Για παράδειγμα, οι μαθητές: Ευαγγελίου Αριστέα, Κάτσενος Παναγιώτης, Κατσιβέλης Γιάννης, Κουκουλομάτης Νίκος και Κουτροπούλου Δήμητρα ασχολήθηκαν με την επίδραση της οικονομικής κρίσης στην ψυχολογία του ανθρώπου.

Μελετώντας τα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, οι μαθητές κατέγραψαν τα κυρίαρχα συναισθήματα που προκαλεί η κρίση και τα οποία είναι: Απελπισία, απόγνωση, θλίψη, αβεβαιότητα, απομόνωση, απορία, άγνοια, άγχος και αυτοκαταστροφικές τάσεις.

«Η ζωή του ανθρώπου μπορεί πολλές φορές να καταβληθεί από την έννοια της λέξης κρίση. Παρ’ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, φαίνεται ότι κανείς δε διδάσκεται από τα λάθη του. Αρκεί όμως ο άνθρωπος να αναγνωρίσει τη δύναμή του και να μη χαθεί κάτω από τα βουνά της εξαθλίωσης και του πόνου. Η μιζέρια δεν είναι φτιαγμένη για τους ανθρώπους αλλά για όλα εκείνα όσα οδηγούν τον άνθρωπο σε αυτή» επισημαίνουν οι μαθητές και καταλήγουν συμπερασματικά:

«Ας συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι επιβάτες στο ίδιο καράβι και έχουμε ανάγκη από αλληλοβοήθεια. Το να ενδιαφερθούμε για τον διπλανό μας, για την επόμενη γενιά, μπορεί να μας προσφέρει ανακούφιση, όχι στην τσέπη αλλά στην ψυχή, κάτι που η μέχρι πρότινος οικονομική μας ευμάρεια δεν κατάφερε να μας προσφέρει. Η κρίση είναι μια ευκαιρία για εσωτερικές και κοινωνικές αλλαγές. Ας την εκμεταλλευτούμε… θετικά!»

Η ομάδα: «Οι συνήθεις άφραγκοι» που αποτελούν οι μαθητές: Καπερώνη Νίκη, Καρβέλα Αρετή, Κατσαΐτη Έλενα, Κοσμά Δέσποινα και Παλούμπης Αντρέας

Ασχολήθηκαν με την επίδραση της οικονομικής κρίσης στους νέους. Κατέγραψαν λοιπόν τη μείωση των μαθημάτων και τη δυνατότητα υποστήριξης του μαθητή από φροντιστήρια. Τη μείωση των αγορών, τον περιορισμό των εκδρομών και των διακοπών καθώς και τη μείωση των εξόδων.
Στο ερώτημα, όπως παρουσιάζει την έρευνα το dete.gr, που έκαναν σε συμμαθητές τους εάν εργάζονται και οι δύο γονείς τους το 57% απάντησε αρνητικά. Στο ερώτημα εάν έχουν μειώσει τις εξωσχολικές στους δραστηριότητες, το 55% απάντησε θετικά. Στο ερώτημα εάν θα μετανάστευαν στο εξωτερικό προκειμένου να βρουν εργασία, το 55% απάντησε θετικά.

Οι «Ανεργοι Θύται» που είναι οι μαθητές: Κωστοπούλου Αρετή, Λεγάτος Σωτήρης, Μαυροκεφάλου Ελευθερία. Μπίρμπας Δημήτριος, Νικολετάτος Γιώργος. Οι «Ανώνυμοι 6» που είναι οι μαθητές: Κώη Μαρία, Κωσταγιαννοπούλου Ελένη, Μπαρούσης Σταύρος, Νεζερίτης Διονύσης, Νικολόπουλος Μιχάλης και Παναγιωτοπούλου Σοφία. Οι «Υπερβολικά Σκληροί» ομάδα την οποία αποτελούν οι: Κωνσταντινόπουλος Γιώργος, Κυριακού Δήμητρα, Λαγκαδινός Διονύσιος, Μακρής Άγγελος, Μητρόπουλος Μάρκος και η μαθητική ομάδα αποτελούμενη από τους: Λαλάκου Βικτωρία, Λακουμέντα Γαβριέλλα, Μπομπάι Ήρα, Λαμπίρης Γιάννης και Μπαλασόπουλος Δημήτρης υπό την επίβλεψη των καθηγητριών τους Ασημίνας Κλωνή και Αικατερίνης Σταθάτου, επιχείρησαν να απαντήσουν στο προβληματισμό: «Ωχ ! Τι επάγγελμα να διαλέξω». Μας θυμίζουν λοιπόν ορισμένα παλιά επαγγέλματα εκ των οποίων ορισμένα αναβιώνουν στις μέρες μας. Για παράδειγμα: Τσαγκάρης, βαρελάς, σαμαρτζής ή σαμαράς, εφημεριδοπώλης και παγωτατζής.

Ως βιώσιμα επαγγέλματα προτείνουν τα εξής: τεχνικοί ηλεκτρονικών υπολογιστών, χρηματοοικονομικοί αναλυτές, φυσιοθεραπευτές ή προπονητές, υπεύθυνοι μοντάζ κ.ά. Επίσης προτείνουν τα πράσινα επαγγέλματα όπως: Γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, βιολογική γεωργία και μελισσοκομία.

Κλείνοντας, οι μαθήτριες: Ζαχαροπούλου Μαριάννα, Ζωγοπούλου Έλενα, Κακαρούμπα Τιτίκα και Κατασαΐτη Αγαθή, που μελέτησαν την οικονομική κρίση σήμερα υπό την επίβλεψη των καθηγητριών τους Ανδριάνας Ανδριοπούλου και Διονυσίας Τζάκη, υπογραμμίζουν: «Εμείς ως νέοι ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο και θα προσπαθήσουμε γι’ αυτό. Χρειάζεται θάρρος και τόλμη, αύριο όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα».

(πηγή: alfavita.gr)

Τρεις αυτοκτονίες αναστάτωσαν χθες την κοινωνία της Λάρισας. Στο σπίτι του στην οδό Φαρσάλων στη Λάρισα, κρεμάστηκε 45χρονος άνδρας.

Σύμφωνα με μάρτυρες, ο 45χρονος κρεμάστηκε με σχοινί από την εξωτερική πλευρά του παραθύρου. Τον βρήκε στενό συγγενικό του πρόσωπο, που ειδοποίησε το ΕΚΑΒ, αλλά ήταν ήδη αργά. Πληροφορίες αναφέρουν πως ο 45χρονος άφησε και σημείωμα, όπου εξηγούσε τους λόγους της απονενοημένης πράξης του.

Την ίδια ώρα, 50χρονος βρέθηκε κρεμασμένος στην αποθήκη του σπιτιού του, στην περιοχή της Ελασσόνας. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, δεν άφησε σημείωμα που να εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.

Επίσης, το πτώμα που βρέθηκε το πρωί στον Πηνειό και ανήκει σε 80χρονη Λαρισαία, είναι αποτέλεσμα αυτοκτονίας, σύμφωνα με την Αστυνομία. Το πτώμα της γυναίκας, που βρέθηκε να επιπλέει στον Πηνειό, είδαν άτομα που ψώνιζαν σε λαϊκή αγορά.

(πηγή: Ελευθεροτυπία)

Σε δεύτερη προσαγωγή ανήλικης μαθήτριας μέσα σε δύο μέρες προχωρά η Αστυνομία. Η μαθήτρια της Β’ Λυκείου Ιερισσού καλείται να παρουσιαστεί σήμερα το απόγευμα στην Ασφάλεια Πολυγύρου. Το ίδιο απόγευμα καλείται να βρίσκεται στην Ασφάλεια για δεύτερη φορά και η 15χρονη μαθήτρια που δεν ανακρίθηκε τελικά εχτές.

Το απόγευμα λοιπόν άλλα δυο παιδιά μας θα ανακριθούν, από τις διωκτικές αρχές που συνεχίζουν να αναζητούν τους εμπρηστές στα σχολεία μας. Οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων καθώς και ο Σύλλογος Διδασκόντων έχουν εκφράσει την έντονη διαμαρτυρία τους για τις προσαγωγές ανήλικων μαθητών.

Τα χτυπήματα που έχουμε δεχθεί ως κοινωνία και ως κίνημα, από Κράτος, αστυνομία και ΜΜΕ, ήταν πάμπολα και ανηλεή. Οι πρακτικές όμως των τελευταίων ημερών, που βάζουν τα παιδιά μας στο κέντρο του όποιου σχεδίου έχουν στο μυαλό τους άνθρωποι χωρίς ηθική και στοιχειώδη ευαισθησία, έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.

Είμαστε πολλοί, και δυνατοί, και ενωμένοι και αποφασισμένοι.

Δε μας τρομοκρατείτε!

Τα παιδιά μας και τον τόπο μας θα τα προστατέψουμε πάση θυσία!

Συντονιστικό Φορέων και Συλλόγων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

Η ΕΛΜΕ Χαλκιδικής για τις προσαγωγές μαθητών

“Εδώ και 3 εβδομάδες, με αφορμή τα γνωστά γεγονότα  στις Σκουριές, η αστυνομία  και η αντιτρομοκρατική, ξεπερνώντας  κάθε όριο και προκαλώντας κάθε δημοκρατικά  σκεπτόμενο πολίτη, καλούν και ανακρίνουν μαθητές του ΓΕΛ Ιερισσού.

Το δόγμα Δένδια, η πολιτική δηλαδή της «μηδενικής ανοχής» και του «νόμος και τάξη» έχει σκοπό την πάση θυσία υλοποίηση της μνημονιακής πολιτικής και μας χτυπάει όλους. Όμως όταν η κρατική καταστολή αγγίζει τόσο άμεσα τις ζωές των μαθητών μας, κανείς δεν μπορεί να στέκει αδιάφορος.

Είναι προφανές ότι τρομοκρατούν τους μαθητές για να τρομοκρατήσουν ολόκληρη την κοινωνία. Φτάνει πια !

Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χαλκιδικής καταγγέλλει την αστυνομοκρατία και την κρατική  καταστολή και απαιτεί να σταματήσουν  εδώ και τώρα οι αναίτιες κλήσεις  και προσαγωγές μαθητών.

Ως μαχόμενοι εκπαιδευτικοί  στεκόμαστε δίπλα τους και υψώνουμε ασπίδα προστασίας στους μαθητές μας.

Κάτω τα χέρια από τα παιδιά μας!“

(πηγή: aienaristeyein.com)

Εντυπωσιακές εικόνες που κατέγραψε ο φακός από τις εκρήξεις του ηφαιστείου της Αίτνας, στην Ιταλία, το βράδυ της Τρίτης.

Δείτε το video:

(πηγή: enikos.gr)