paidevo.gr

Πληθώρα περιστατικών καταγγέλλουν οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ξένες εφημερίδες και νομικοί

Το φαινόμενο της αστυνομικής βίας είναι εκτεταμένο και συστημικό, αναφέρουν διεθνείς οργανώσεις, νομικοί και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η ατιμωρησία των αστυνομικών οργάνων από τους ανωτέρους τους, σε συνδυασμό με την απροθυμία της Δικαιοσύνης να διερευνήσει τις καταγγελίες, έχει επιβάλει ένα καθεστώς όπου η βία αυτή θεωρείται δεδομένη. Οι υπόγειες σχέσεις της Αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή, που τον τελευταίο καιρό έχουν ενταθεί, διαχέουν την ατιμωρησία και σε ομάδες πολιτών, κάνοντας το σκηνικό όλο και πιο ζοφερό.

«Υπάρχουν πολυάριθμα περιστατικά πολιτών που έχουν κακοποιηθεί από την Αστυνομία. Από την έρευνά μας προκύπτει ότι τα προβλήματα είναι συστημικά. Μιλάμε για πρακτικές βαθιά ριζωμένες στη λειτουργία της Ελληνικής Αστυνομίας και βλέπουμε ότι υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα ατιμωρησίας. Το βασικό μοτίβο που παρατηρούμε είναι η μεταχείριση εκ μέρους των ελλήνων αστυνομικών, αλλά και των σωμάτων ασφαλείας γενικότερα, μιας δυσανάλογης και απρόκλητης βίας» αναφέρει η κυρία Μάρω Σαββοπούλου, υπεύθυνη Επικοινωνίας του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

«Το φαινόμενο άσκησης αστυνομικής βίας εναντίον ατόμων που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες, ή ανήκουν στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο είναι εξαιρετικά εκτεταμένο» σημειώνει η δικηγόρος κυρία Ιωάννα Κούρτοβικ και προσθέτει και μια τρίτη κατηγορία: «Είναι πολύ συχνά τα περιστατικά αστυνομικής βίας προς άτομα που συλλαμβάνονται για εγκλήματα ιδιαίτερα σοβαρά ή και αποτροπιαστικά, όπου δεν υπάρχει κοινωνική ευαισθησία, οπότε η άσκηση αστυνομικής βίας σε αυτές τις περιπτώσεις παρακάμπτεται σιωπηρά και μοιάζει να έχει κοινωνική συναίνεση».

Το κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι, όπως παρατηρεί η κυρία Κούρτοβικ, ότι οι δράστες αστυνομικοί «έχουν την πλήρη κάλυψη των ανωτέρων τους, γεγονός που τους δημιουργεί την αίσθηση ότι λειτουργούν σε ένα καθεστώς απόλυτης ατιμωρησίας. Αξίζει να πούμε ότι όσες φορές έχουμε τυχόν καταφέρει να ενεργοποιήσουμε τις νομικές διαδικασίες για τη δίωξη των δραστών έχουμε απογοητευθεί, γιατί υπάρχει προφανής απροθυμία των δικαστικών αρχών να ασκήσουν δίωξη εναντίον αστυνομικών οργάνων και σπανίως φθάνουν τέτοιες υποθέσεις στο ακροατήριο. Και οι ελάχιστες αυτές υποθέσεις, όταν δεν οδηγούν σε απαλλαγή ή ασήμαντες ποινές, οδηγούνται στην παραγραφή από συστηματικές καθυστερήσεις» σημειώνει η κυρία Κούρτοβικ.

«Στην περίπτωση των τεσσάρων συλληφθέντων για τις ληστείες στο Βελβεντό οι εισαγγελικές αρχές δεν διέταξαν έρευνα παρά μόνο μετά την κατακραυγή που ακολούθησε τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών» σημειώνει ο κ. Κ. Παπαϊωάννου, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ).

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, το ζήτημα δεν ευνοεί ουδόλως την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Είναι νωπές οι αναμνήσεις από το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Τhe Guardian» με τους κακοποιημένους διαδηλωτές μέσα σε αστυνομικό τμήμα πριν από λίγους μήνες.

Σαν να μην έφτανε αυτό, την περασμένη Πέμπτη η γερμανική εφημερίδα «Die Welt» κυκλοφόρησε με ρεπορτάζ που είχε τίτλο «Η Ελληνική Αστυνομία συγκαλύπτει βασανιστήρια». Το ρεπορτάζ αναφερόταν στις ρετουσαρισμένες φωτογραφίες και σχολίαζε ότι «δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου αμφιβολίες ότι η Αστυνομία προσπάθησε να κουκουλώσει τα βασανιστήρια».

Η ένταση της αστυνομικής βίας έχει το τελευταίο διάστημα αυξηθεί και αυτή η αύξηση, όπως εξηγεί ο κ. Παπαϊωάννου, παρατηρείται κυρίως στα Σώματα των δικυκλιστών και στα ΜΑΤ, καθώς επίσης και σε κάποια τμήματα όπως αυτό της Ομονοίας και του Αγ. Παντελεήμονος.

Τις ίδιες απόψεις εξέφρασε πριν από λίγες ημέρες και ο κ. Νιλς Μούιζνιεκς, ο επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣτΕ), που έμεινε στη χώρα μας για μία εβδομάδα και συναντήθηκε με υπουργούς, δικαστές, αστυνομικούς, μετανάστες και ΜΚΟ. «Η Αστυνομία δεν κάνει σωστά τη δουλειά της: κατάχρηση εξουσίας, χρήση υπερβολικής βίας, συνέργεια με τη Χρυσή Αυγή… Ανάμεσα στους αστυνομικούς υπάρχουν αναμφίβολα “σάπια μήλα”, αλλά δεν υπάρχει καμία επίπτωση για τη συμπεριφορά τους – και εδώ ατιμωρησία» δήλωσε ο κ. Μούιζνιεκς. Προειδοποίησε μάλιστα ότι «κινδυνεύει η διεθνής εικόνα της Ελλάδας, ιδίως του δικαστικού συστήματος».

(πηγή: Το Βήμα)

“ω μεγάλο πνεύμα εμπόδισε με από το να κρίνω κάποιον άνθρωπο προτού μπω στην θέση του” –Ινδιάνικη Προσευχή των Σιου.

Μια δασκάλα σε ένα δημοτικό σχολείο σε μια επαρχιακή πόλη των ΗΠΑ, θέλησε να μιλήσει με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κίγνγκ για τον ρατσισμό στα παιδιά της τάξης με έναν τρόπο που να τα κάνει να μην ξεχάσουν ποτέ τι ουσιαστικά σημαίνει διάκριση, πως βιώνεται ο φυλετικός διαχωρισμός και να ανακαλύψουν τα ίδια από που πηγάζει ο ρατσισμός.

Έκανε ένα απίθανο πείραμα το 1970, πολύ ριζοσπαστικό αλλά και πολύ σκληρό, το οποίο όμως ακόμη διδάσκεται σε σχολεία και πανεπιστήμια στην Αμερική.

Μπήκε στην τάξη της μια μέρα και ξαφνικά και απροειδοποίητα χώρισε τους μαθητές της σε γαλανομάτηδες και καστανομάτηδες.

Και με το αδιαμφισβήτητο κύρος που είχε ως δασκάλα τους, όρισε εκείνη την ημέρα ότι οι γαλανομάτηδες μαθητές είναι ανώτεροι από τους καστανομάτηδες μαθητές, έχουν περισσότερα προνόμια και φρόντιζε να μειώνει συνεχώς τα καστανομάτικα παιδιά.

Τα αποτελέσματα ήταν άμεσα… και σοκαριστικά.

Το πείραμα συνεχίστηκε ακόμη μια μέρα. Με ανάποδη φορά.

Και μετά από χρόνια ένα παρόμοιο πείραμα έγινε σε ενήλικες για μερικές μόνο ώρες.

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους.

Η δασκάλα αλλά και πολλά από τα παιδιά και τους μεγαλύτερους ανθρώπους που συμμετείχαν μας αποκαλύπτουν τα συναισθήματα τους όσο βιώνανε αυτό το καθεστώς ρατσιστικής και μειωτικής συμπεριφοράς και τα συμπεράσματά τους εκείνες τις στιγμές αλλά και μετά από χρόνια. Μπαίνοντας απλά στην θέση ενός άλλου ανθρώπου για μερικές ώρες:

“‘Έβλεπα θαυμάσια, συνεργάσιμα, εκπληκτικά, πονετικά παιδιά … να μετατρέπονται σε κακούς, μοχθηρούς, ρατσιστές μέσα σε 15 λεπτά”

Είναι ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 50 λεπτών περίπου αλλά αποτελεί ένα συγκλονιστικό, ανεπανάληπτο και ιδιαίτερο μάθημα που αποκαλύπτει πολλά για την ανθρώπινη φύση και τις καταστροφικές συνέπειες “ανώτερων” συμπεριφορών .

Κι επειδή ο άνθρωπος έχει αποδείξει επανειλημμένα στο παρελθόν ότι ξεχνάει την ιστορία του ίσως και απλά η παρακολούθηση αυτού του μικρού ντοκιμαντέρ να αποτελεί ένα εξαιρετικό διδακτικό εργαλείο για όλους μας, μικρούς και μεγάλους, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε πόσο ανόητη και επικίνδυνη είναι κάθε ρατσιστική συμπεριφορά και να τις περιορίζουμε εν τη γενέσει τους!

Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη από το tvxorissinora:

Το video φτιάχτηκε από σπουδαστές του τμήματος Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών ΤΕΙ Λάρισας στα πλαίσια των κινητοποιήσεων για το σχέδιο “Αθηνά” του Υπ.Παιδείας.

Δείτε το video:

Την απόφαση να διαμαρτυρηθεί με έναν ευφάνταστο τρόπο για τις αλλαγές που επιφέρει το σχέδιο Αθηνά πήρε μια τετραμελής ομάδα σπουδαστών από το τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΤΕΙ Λάρισας.

Οι σπουδαστές αντιδρούν στη συγχώνευση της σχολής τους με το τμήμα Πληροφορικής και Τεχνολογίας Υπολογιστών του ΤΕΙ Λαμίας, σημειώνουν πως το τμήμα τους είχε εξαιρετικές υποδομές και συνεργασίες με ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και ισχυρές εταιρείες του αντικειμένου, ενώ ζητούν να μάθουν ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια για την απόφαση αυτή.

«Σκεπτόμενοι πως μπορούμε να αντιδράσουμε και να κάνουμε γνωστές τις θέσεις μας, αποφασίσαμε να διακωμωδήσουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και να περάσουμε κάποια μηνύματα μέσα από ένα μικρό βιντεοπαιχνίδι, το οποίο αποτελεί και απόδειξη της τεχνογνωσίας που προφέρει το τμήμα μας. Τα μηνύματα αυτά θίγουν κοινωνικά, οικονομικά αλλά και ακαδημαϊκά ζητήματα» αναφέρουν οι τέσσερις σπουδαστές.

Για το λόγο αυτό… γεννήθηκε το «Σχέδιο Αθηνά: Απόδραση από τη Λαμία». «Βέβαια, αν και το παιχνίδι αναφέρεται σε εμάς, περίπου 30.000 φοιτητές από όλη την Ελλάδα βρίσκονται στην ίδια θέση και μπορούν να ταυτιστούν με το παιχνίδι όσο και εμείς» καταλήγουν οι σπουδαστές.

Mπορείτε να κατεβάσετε το παιχνίδι από εδώ: http://goo.gl/o2BRT

(πηγή: iefimerida.gr)

Του Γιώργου Αυγερόπουλου

Το 1975 στη Βενεζουέλα ένας μαέστρος ξεκίνησε το El Sistema με στόχο να εντάξει σε ορχήστρα κλασικής μουσικής 11 φτωχόπαιδα που θα κατέληγαν σε συμμορίες. Σήμερα στα 285 μουσικά σχολεία αυτού του αλλιώτικου συστήματος φοιτούν 370.000 μαθητές.

Ένα απόγευμα του 1975, σ’ ένα γκαράζ του Καράκας της Βενεζουέλας, ο 36χρονος τότε καθηγητής μουσικής και οικονομολόγος Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου ξεκίνησε μια σταυροφορία που φαινόταν απολύτως ουτοπική. Να σώσει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί από τη φτώχεια τους δρόμους και την εγκληματικότητα, μαθαίνοντάς τους δωρεάν, κλασική μουσική και κάνοντάς τα μέλη μιας κλασικής συμφωνικής ορχήστρας.

«Τίποτα σαν την πρώτη πρόβα» αναπολεί ο μαέστρος Αμπρέου, 74 ετών σήμερα. «Είναι η στιγμή που θυμάμαι με μεγαλύτερο πάθος. Τα υπόλοιπα ήταν μια μεγάλη καθημερινή συγκίνηση».

Σε εκείνη την πρώτη πρόβα ήρθαν μόλις 11 παιδιά. Όμως ο σπόρος είχε πέσει ήδη στο χώμα, γεννώντας αυτό που θα έμενε παγκοσμίως γνωστό ως El Sistema (Το Σύστημα). Ένα όργανο παιδείας αλλά και ταυτόχρονα ένα όπλο κατά της φτώχειας. Ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μια απόπειρα να αλλάξει ο κόσμος μέσω της μουσικής!

«Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας. Η μουσική, το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, το να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή και ωραία περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Γιατί το παιδί, με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει αμέσως να είναι φτωχό. Ένα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε έναν δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου».

Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου, ο ιδρυτής του El Sistema

Οι παραγκουπόλεις του Καράκας θεωρούνται -και όχι άδικα- ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη του κόσμου. Οι δείκτες εγκληματικότητας έχουν εκτοξευθεί, ξεπερνώντας κατά πολύ τα θύματα από τον πόλεμο των καρτέλ στο Μεξικό, ακόμα και τους θανάτους αμάχων στο Ιράκ. Στη Βενεζουέλα των 27 εκατομμυρίων κατοίκων, δολοφονήθηκαν το 2012 21.692 άνθρωποι, δηλαδή ένας άνθρωπος κάθε μισή ώρα, κάτι που ανάγει το φαινόμενο ως το σημαντικότερο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Τσάβες.

Σε αυτό το δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον, όπου πρόχειρα σπίτια από τούβλα και ελενίτ λαμπυρίζουν στον ήλιο, σε μια τεράστια έκταση όσο φτάνει το μάτι, περικυκλώνοντας το Καράκας από άκρη σε άκρη, ζουν περίπου 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας.

Mε 2 δολάρια τη μέρα

Και παρόλο που η φτώχεια, από το 1999 που ανέλαβε ο Τσάβες, μειώθηκε σημαντικά, υπάρχουν ακόμα πολλοί που προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ με δύο δολάρια τη μέρα. Είναι λοιπόν αναπάντεχο, αν όχι αντιφατικό, να ακούς μέσα απ’ τα δαιδαλώδη στενά να αντηχούν μελωδίες του Τσαϊκόφσκι, του Μάλερ και του Μπετόβεν, παιγμένες με πάθος από παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε πολυμελείς συμφωνικές ορχήστρες, εκφράζουν με νότες αυτό που οι λέξεις απέτυχαν να πουν.

«Όταν παίζω ξεχνώ τα πάντα και βρίσκομαι σε άλλο κόσμο», λέει η 13χρονη Κίσμπερ που σπουδάζει βιολί και ζει στην Πετάρε, μια από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, με πληθυσμό 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Οι γονείς της τρέμουν κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι. Οι πυροβολισμοί είναι συχνοί και στη γωνία του σπιτιού τους σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. «Ξεκαθάρισμα λογαριασμών» είπαν οι αστυνομικοί. «Τα ξεχνώ όλα αυτά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να γίνω μια πολύ καλή βιολίστρια και να καταφέρω να κάνω τα άλλα παιδιά να καταλάβουν ότι ναι, είναι εφικτό! Όχι δηλαδή ότι επειδή είμαι από μια φτωχογειτονιά θα πρέπει να’ μια για πάντα φτωχή! Εγώ ξέρω ότι με τη μουσική και το βιολί μου θα προχωρήσω μπροστά».

Κλοπή τρομπέτας

Του Ανχελ του έκλεψαν την τρομπέτα καθώς επέστρεφε σπίτι του στην Πετάρε. 16 χρόνων, προσπάθησε να αντισταθεί σε δύο οπλισμένους κακοποιούς που θα μπορούσαν να τον είχαν σκοτώσει. «Με άρχισαν στις μπουνιές και μου πήραν το όργανο. Πηγαίνουν και τα πουλάνε για λίγα μπολίβαρες. Φοβάμαι πως θα μου το ξανακάνουν αλλά εγώ πρέπει να συγκεντρωθώ στη μελέτη μου και την ορχήστρα». Ο Ανχελ τα απογεύματα βγαίνει και παίζει στη γειτονιά κομμάτια του Τσαϊκόφσκι. «Όλοι εδώ τον εκτιμούν και τον προσέχουν πολύ» λέει η μάνα του η Ανχελα, μετανάστρια από την Κολομβία που ήρθε στη Βενεζουέλα για μια καλύτερη ζωή. «Λένε πως βγάζει ασπροπρόσωπη τη γειτονιά. Και μακάρι να τα καταφέρει, να φύγει από δω, γιατί ζούμε άσχημα».

Λίγο πιο μακριά, στο ίδιο «μπάριο», ζει η Μαγιέλα, 16 ετών, που παίζει βιολοντσέλο. «Πηγαίνουμε με μια βιόλα, ένα βιολοντσέλο και ένα βιολί στα σχολεία της γειτονιάς και κάνουμε ένα μικρό κονσέρτο. Και προσελκύουμε περισσότερα παιδιά στο El Sistema, που θα μπορούσαν να είναι στους δρόμους και να κάνουν διάφορα. Και αυτό είναι καλό για την κοινωνία μας».

Η μητέρα της κάθεται και την ακούει όταν παίζει. Δακρύζει. «Σε μας δόθηκε κάτι στο οποίο φαινόταν πως δεν είχαμε δικαίωμα!» λέει.

Οι ιστορίες παιδιών που σώθηκαν χάρη στη μουσική είναι αμέτρητες. Ο Λενάρ Ακόστα στα 12 του χρόνια είχε ήδη εγκαταλείψει το σπίτι του. Έκλεβε και έπαιρνε ναρκωτικά μέχρι τη στιγμή που συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο. «Εκεί ήρθαν κάποιοι του El Sistema και μου πρότειναν να παίξω μουσική. Εγώ νόμιζα πως με κορόιδευαν» θυμάται ο Λενάρ. «Ήθελα να παίξω τρομπέτα, αλλά δεν υπήρχε τρομπέτα. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα κλαρινέτο. Και το πήρα». Σήμερα στα 36 του ο Λενάρ είναι κλαρινετίστας με διεθνή καριέρα, έχει σπουδάσει οργανοποιία πνευστών με υποτροφία στη Γερμανία και είναι διευθυντής του μουσικού σχολείου Los Choros του El Sistema, το οποίο λειτουργεί στον ίδιο χώρο, εκεί όπου βρισκόταν κάποτε το αναμορφωτήριο στο οποίο ήταν κρατούμενος.

«Το Σύστημα δεν θέλει να φτιάξει μουσικούς, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά να σώσει παιδιά και να φτιάξει νέους πολίτες για τη χώρα, καλύτερους πολίτες για τη χώρα», επισημαίνει ο Εδουάρδο Μέντες, διευθυντής του El Sistema. «Το Σύστημα ψάχνει να μετατρέψει τον άνθρωπο, να του δώσει αξίες, εργαλεία, να κρατήσει τα παιδιά και τους νέους μακριά από τους δρόμους, να τους απασχολήσει γεμίζοντάς τους με γνώση.

Ο στόχος του El Sistema

Και φυσικά αυτό μεταφράζεται σε όφελος για τους γύρω του, για τις κοινότητες. Γιατί με το που θα μετατρέψεις ένα παιδί, αυτό το μήνυμα επίσης φτάνει και στην οικογένεια. Και η οικογένεια ενσωματώνεται στο πρόγραμμα, έρχονται στις συναυλίες. Καλούν τους γείτονες, καλούν τον ξάδελφο, τον θείο, είναι περήφανοι που βλέπουν το παιδί τους να παίζει».

«Η μουσική, επειδή είναι αόρατη, έχει τη δυνατότητα να εισχωρεί στην ψυχή», λέει ο μαέστρος Αμπρέου, θυμίζοντάς μου τη ρήση του Πλάτωνα. «Αλλά όχι μόνο στην ψυχή του ατόμου αλλά και στη συλλογική ψυχή», προσθέτει.

Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψεις την κλασική μουσική σε κάτι δημοφιλές για μαζική κατανάλωση. «Σήμερα, οι συναυλίες στη Βενεζουέλα είναι παντού γεμάτες και όσο πιο ταπεινή η γειτονιά, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός όσων παρευρίσκονται στη συναυλία. Πάντα έλεγα και εξακολουθώ να το λέω ότι η κουλτούρα για τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι μια φτωχή κουλτούρα. Γι” αυτό τα παιδιά και οι νέοι, στο Σύστημά μας, αξίζουν τα καλύτερα μουσικά όργανα, τους καλύτερους δασκάλους και τις καλύτερες υποδομές. Ενώ όσο πιο φτωχοί είναι, τόσο πιο αντάξιοι σε αυτά τα μεγάλα, τα υψηλά επίπεδα ποιότητας».

Σύστημα παντού

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Τα 11 παιδιά που εμφανίστηκαν στην πρώτη πρόβα έχουν γίνει 370.000 και προέρχονται κυρίως από τα φτωχά στρώματα του λαού. Φοιτούν σε 285 μουσικά σχολεία τα οποία ονομάζονται «Πυρήνες». Στους Πυρήνες λειτουργούν 285 παιδικές και νεανικές συμφωνικές ορχήστρες, ενώ έχουν σχηματιστεί επίσης και 30 επαγγελματικές. Έχουν δημιουργηθεί 5.620 θέσεις εργασίας.

Τα παιδιά εγγράφονται στους Πυρήνες και δηλώνουν τι όργανο θα ήθελαν να παίξουν. Το όργανο τούς δίδεται δωρεάν. Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να πληρώνουν μόλις €5 τον χρόνο ως συμμετοχή. Και εδώ αρχίζουν οι διαφορές με το κλασικό σύστημα μουσικής εκπαίδευσης που έχουμε συνηθίσει. Ο μαθητής δεν διδάσκεται μόνος του. Βρίσκεται ενταγμένος μέσα σε μια μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Μαθαίνει παίζοντας. «Αυτό επιτρέπει», όπως εξηγεί ο διευθυντής του El Sistema, κ. Μέντες, «να δημιουργηθεί, πρώτον, ένα αίσθημα ευθύνης, ότι αν δεν παίξω καλά, θα πάρω στον λαιμό μου και όλους τους άλλους. Και δεύτερον, ένας υγιής ανταγωνισμός, ότι αφού ο διπλανός μου μπορεί να το κάνει, μπορώ να το κάνω κι εγώ. Με την παραδοσιακή μέθοδο, για να φτάσεις να παίξεις ένα έργο του Μάλερ με μια ορχήστρα, πρέπει να μελετήσεις πάρα πολλά χρόνια πριν να έχεις την ευκαιρία να καθίσεις να παίξεις. Εδώ όχι. Εδώ, 3-4 ετών, παίζεις την πρώτη του Μπετόβεν, την τέταρτη και την πέμπτη του Τσαϊκόφσκι, οποιοδήποτε έργο υψηλού επιπέδου και σπουδαιότητας, στα εφτά, οκτώ ή δέκα σου χρόνια το κάνεις».

Το El Sistema έχει αναδείξει μουσικούς παγκόσμιας κλάσης, ενώ μαέστροι διεθνούς κύρους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ταξιδεύουν στη Βενεζουέλα για να διευθύνουν 17χρονα και 18χρονα ταλέντα. Η Συμφωνική Ορχήστρα «Σιμόν Μπολίβαρ», η ναυαρχίδα του El Sistema, θεωρείται μια από τις 10 καλύτερες συμφωνικές στον κόσμο, κατατάσσοντας τη χώρα ανάμεσα στις μεγάλες μουσικές δυνάμεις του πλανήτη. Έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Ευρώπη (Γερμανία, Ιταλία, Μεγ. Βρετανία, Σουηδία, Νορβηγία, Τουρκία, Φινλανδία, Δανία) και την Ασία (Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα). Αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει σώσει δεκάδες παιδιά από τη μιζέρια.

Ρωτώ τον μαέστρο Αμπρέου αν πιστεύει πως έχει πετύχει τους αρχικούς του στόχους. «Όχι» μου απαντά. «Είμαστε στον δρόμο για να τους πετύχουμε. Μας λείπει ακόμη πολύς δρόμος… Για μένα, μόλις αρχίζουμε…»

(πηγή: efsyn.gr)

Περισσότεροι από 23.000 φοιτητές πανεπιστημίων και ΤΕΙ της Μακεδονίας εκτιμάται ότι θα αλλάξουν τόπο σπουδών από την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά, εάν εφαρμοστεί χωρίς τροποποιήσεις το σχέδιο «Αθηνά». Οι σαρωτικές αλλαγές στο χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουν ξεσηκώσει «κύμα» αντιδράσεων στο ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, καθώς υπολογίζεται ότι 12.000 σπουδαστές και 170 διδάσκοντες και διοικητικοί θα αναγκαστούν να ετοιμάσουν… βαλίτσες και να μετακομίσουν στις Σέρρες και τη Φλώρινα. «Ρώτησαν αν μπορούμε να πληρώσουμε αυτά τα έξοδα; Τα παιδιά πέρασαν με πανελλήνιες εξετάσεις στη Θεσσαλονίκη. Δε διορίστηκαν, ούτε τους χαρίστηκαν αυτές οι θέσεις», είπε, φανερά αγανακτισμένη, μητέρα σπουδαστή, η οποία παρενέβη σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου της διοίκησης του ΑΤΕΙ-Θ.

Ολόκληρη η κοινότητα του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης βρίσκεται επί… ποδός μετά την ανακοίνωση του σχεδίου «Αθηνά» για την αναδιάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης, καθώς το 60% των τμημάτων συγχωνεύονται ή καταργούνται. Ειδικότερα, οκτώ τμήματα μεταφέρονται στις Σέρρες, δύο στη Φλώρινα και δύο καταργούνται, ενώ τα δύο ιδρύματα (Θεσσαλονίκης και Σερρών) θα βρίσκονται κάτω από την «ομπρέλα» του ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας.

«Η τακτική αυτή είναι πέραν κάθε λογικής και προτείνεται χωρίς να ληφθούν υπόψη ακαδημαϊκά, κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια. Όλη η διαδικασία έγινε με μεθόδους που στοχεύουν ξεκάθαρα στην εξαφάνιση ενός ιδρύματος με ιστορία 40 ετών. Η εφαρμογή της απόφασης αυτής θα οδηγήσει σε οικονομική εξαθλίωση περισσότερους από 12.000 φοιτητές και τις οικογένειές τους, απαξιώνοντας το επίπεδο σπουδών, πτυχίων και επαγγελματικών δικαιωμάτων», ανέφερε, σε ανακοίνωσή του, το Συμβούλιο του Ιδρύματος.

Για «εκπαιδευτική γενοκτονία» και «πολιτικές σκοπιμότητες» μίλησε ο πρόεδρος του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Παύλος Καρακολτσίδης, ενώ και ο αντιπρόεδρος, Κωνσταντίνος Βαρσαμίδης, επισήμανε πως δεν υπάρχει ούτε ένα κριτήριο ακαδημαϊκότητας που να στηρίζει τη μετακίνηση αυτών των τμημάτων. Το κριτήριο που έχει πρυτανεύσει, όπως τόνισε ο κ. Βαρσαμίδης, είναι η εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και η αναδιάρθρωση του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας με βάση πολιτικές ισορροπίες. «Περιμένουμε να μας διαψεύσει το υπουργείο θέτοντας κανόνες ακαδημαϊκούς και ορθολογικούς», επισήμανε ο κ. Βαρσαμίδης.

Ανάστατοι σπουδαστές και καθηγητές

Στους δρόμους της Θεσσαλονίκης βγήκαν την περασμένη Τετάρτη πάνω από 3.000 σπουδαστές, καθηγητές και διοικητικοί υπάλληλοι του «Αλεξάνδρειου» ΤΕΙ για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στο σχέδιο «Αθηνά». Την Παρασκευή μοίρασαν ενημερωτικό υλικό στο κέντρο της πόλης και αύριο θα συγκεντρωθούν, στη 1 μ.μ., στον πεζόδρομο της οδού Αριστοτέλους για να κατευθυνθούν προς το δημαρχείο Θεσσαλονίκης, όπου θα πραγματοποιήσουν παράσταση διαμαρτυρίας στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.

«Πρέπει να αντιμετωπιστεί το θέμα με κοινωνική ευαισθησία. Πάνω από το 50% των σπουδαστών λένε ότι δε θα πάνε να σπουδάσουν εκτός Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν παιδιά με αδέλφια που φοιτούν στο ΑΠΘ και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας», επισήμανε ο γραμματέας της ΔΑΠ ΤΕΙ, Χρυσόστομος Τσατσούλης, εξηγώντας πως την τελευταία τετραετία η οικονομική κρίση παίζει σημαντικό ρόλο στην ιεράρχηση των σχολών κατά τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού στις πανελλήνιες. «Προσπάθησα σκληρά για να περάσω στο Τμήμα Λογιστικής του ΑΤΕΙ-Θ και ξαφνικά θα πάω στις Σέρρες;», είπε η σπουδάστρια Λέντα Ντούμα, ενώ άλλοι σπουδαστές τόνισαν πως στη Θεσσαλονίκη εργάζονται για να μην επιβαρύνουν τις οικογένειές τους και δεν μπορούν να «μεταναστεύσουν» σε άλλη πόλη.

Αναίτια χαρακτηρίζουν τη μετεγκατάσταση του Τμήματος Ηλεκτρονικής του ΑΤΕΙ-Θ, στις Σέρρες, καθηγητές του τμήματος υποστηρίζοντας πως οδηγεί στην απαξίωση της υφιστάμενης κτιριακής υποδομής και του εξοπλισμού στη Σίνδο. «Προτείνεται η μεταφορά μας χωρίς να υπάρχει συγχώνευση. Εκτός από τα εργαστήρια που έχουν ειδικές προδιαγραφές, υπάρχει και ένα πλήρως εξοπλισμένο στούντιο τηλεόρασης με σύγχρονη τεχνολογία, το οποίο είναι αδύνατον να μεταφερθεί. Επίσης, το κτίριο είναι καινούργιο και καλύπτει όλες τις ανάγκες του τμήματος», δήλωσε στον «ΑτΚ» η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Τμήματος Ηλεκτρονικής, Μέλπω Ιωαννίδου, τονίζοντας πως το μεγαλύτερο ποσοστό των σπουδαστών προέρχεται από τη Θεσσαλονίκη. «Επέλεξαν το συγκεκριμένο τμήμα για να μείνουν στην πόλη τους και ξαφνικά τους ξεσπιτώνουν. Το 75% των φοιτητών εκπονεί πρακτική άσκηση σε επιχειρήσεις της Θεσσαλονίκης. Στις Σέρρες δεν υπάρχουν αντίστοιχοι φορείς για να απορροφήσουν τόσο μεγάλο αριθμό σπουδαστών», πρόσθεσε η ίδια.

«Δεν υπακούει σε καμία λογική»

«Η μεταφορά του Τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης στις Σέρρες δεν υπακούει σε καμία απολύτως λογική, πολύ δε περισσότερο αφού ούτε συγχωνεύεται ούτε ”απορροφάται” από άλλο τμήμα συγγενούς γνωστικού αντικειμένου, απλώς, χωρίς προφανή λόγο, μετακομίζει», ανέφεραν καθηγητές του τμήματος, υποστηρίζοντας πως η μετακίνηση μόνο προβλήματα θα προκαλέσει οδηγώντας το σε δυσλειτουργία και σταδιακή υποβάθμιση. Με την υλοποίηση του σχεδίου «Αθηνά», το Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας, σύμφωνα με τους καθηγητές, θα αποκοπεί από ένα δίκτυο περίπου 100 βιβλιοθηκών (ακαδημαϊκών, δημοτικών και ειδικών) που όλα αυτά τα χρόνια δίνουν θέσεις πρακτικής άσκησης στους φοιτητές, χρησιμοποιούνται ως χώροι εργαστηριακών μαθημάτων, εκπόνησης εργασιών και εκπαιδευτικών επισκέψεων. Παράλληλα, θα εγκαταλειφθεί μια αξιόλογη υποδομή που περιλαμβάνει αίθουσες διδασκαλίας και εργαστήρια πλήρως εξοπλισμένα.

Σύμφωνα με τις προτάσεις του υπουργείου, στις Σέρρες μεταφέρονται τα Τμήματα Εμπορίας και Διαφήμισης, Λογιστικής, Βιβλιοθηκονομίας, Τουριστικών Επιχειρήσεων, Οχημάτων, Ηλεκτρονικής, Πληροφορικής και Αγροτικής Ανάπτυξης του ΑΤΕΙ-Θ και στη Φλώρινα τα Τμήματα Φυτικής και Ζωικής Παραγωγής.

Από την περασμένη Δευτέρα το ίδρυμα στη Σίνδο τελεί υπό κατάληψη από τους διοικητικούς υπαλλήλους, ενώ και η διοίκηση έχει πάρει απόφαση για αναστολή λειτουργίας επ’ αόριστον.

Τελικό στάδιο διαβούλευσης

Το σχέδιο «Αθηνά» έχει τεθεί σε τελικό στάδιο διαβούλευσης για χρονικό διάστημα 45 ημερών, αφού έχει σταλεί σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ.

Κατά την παρουσίαση των προτάσεων, ο υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ανέφερε πως πρώτος στόχος μας είναι η ενίσχυση της δημόσιας, δωρεάν παιδείας. «Ο δεύτερος στόχος είναι η αναβάθμιση των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ μας. Θέλουμε να εξορθολογίσουμε τα γνωστικά αντικείμενα των τμημάτων μας, να έχουμε τμήματα και Πανεπιστήμια ισχυρά, εξωστρεφή, κόμβους αριστείας. Θέλουμε να αναβαθμίσουμε τα Τεχνολογικά Ιδρύματα. Αλλά πώς; Επιστρέφοντας στην αρχική φιλοσοφία, δηλαδή εκείνη της τεχνολογικής εκπαίδευσης. Θέλουμε τα ΤΕΙ να αποτελέσουν έναν ισχυρό, τεχνολογικό πυλώνα εκπαίδευσης, όχι να γίνουν κακέκτυπα των πανεπιστημίων. Θέλουμε να ενώσουμε τον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας με τον αναπτυξιακό χάρτη της χώρας», τόνισε ο κ. Αρβανιτόπουλος.

Σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, ο αριθμός των φοιτητών που θα αλλάξουν τόπο σπουδών είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που υπολογίζεται, διότι μεσολαβούν δύο εξεταστικές περίοδοι και θα λάβουν πτυχίο αρκετοί φοιτητές, ενώ οι νεοεισαχθέντες θα έχουν τη δυνατότητα μετεγγραφής.

(πηγή: agelioforos.gr, ρεπορτάζ: Λίνα Κοϊνά)

Μετά την αφαίρεση του διδακτορικού της τίτλου από το Πανεπιστήμιο του Ντίσελντορφ, λόγω λογοκλοπής, η γερμανίδα υπουργός Παιδείας Ανέτε Σαβάν υπέβαλε σήμερα την παραίτησή της.

Οι πιέσεις είχαν γίνει αφόρητες για την Ανέτε Σαβάν τις τελευταίες ημέρες. Η αφαίρεση του διδακτορικού τίτλου από μια υπουργό Παιδείας και Έρευνας εξαιτίας «συστηματικής και συνειδητής λογοκλοπής» στέρησε από την καγκελάριο οποιοδήποτε επιχείρημα για να διατηρήσει στην θέση της την Ανέτε Σαβάν. Η ίδια η πρώην υπουργός δικαιολόγησε την παραίτησή της, υπογραμμίζοντας ότι δεν επιτρέπεται «να βλάψει το αξίωμά της». Επανέλαβε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη προκειμένου να ανατρέψει την απόφαση της ειδικής επιτροπής του Πανεπιστημίου του Ντίσελντορφ και ευχαρίστησε όλους όσους της συμπαραστάθηκαν τις τελευταίες ημέρες. Η καγκελάριος Μέρκελ από την πλευρά της τόνισε πως δέχθηκε την παραίτηση της Ανέτε Σαβάν «με βαριά καρδιά».

Γιοχάνα Βάνκα η νέα ομοσπονδιακή υπουργός Παιδείας

Είχε προηγηθεί συνάντηση της καγκελαρίου με την πρώην υπουργό, μετά το πέρας της οποίας η Άγκελα Μέρκελ εξήρε την εξαίρετη δραστηριότητα και τις υπηρεσίες της Ανέτε Σαβάν προς την Επιστήμη και την Εκπαίδευση της Γερμανίας. «Την ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά», υπογράμμισε χαρακτηριστικά η καγκελάριος.

Την Ανέτε Σαβάν θα διαδεχθεί στο υπουργείο Παιδείας και Έρευνας η υπουργός Επιστημών της τοπικής κυβέρνησης της Κάτω Σαξωνίας Γιοχάνα Βάνκα.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τον πρύτανη του Πανεπιστήμιο του Ντίσελντορφ, στο διδακτορικό της Σαβάν με θέμα «Άτομο και Συνείδηση», που κατέθεσε το 1980, υιοθετούνται σε μεγάλη έκταση κείμενα χωρίς όμως να αναφέρεται η πηγή τους. Επί μήνες η υπουργός Παιδείας υποστήριζε ότι υπάρχουν ενδεχομένως λάθη από απροσεξία, αλλά δεν γίνει καμία προσπάθεια παραπλάνησης ούτε λογοκλοπή. Ας σημειωθεί ότι το Πανεπιστήμιο έχει βαθμολογήσει τότε το διδακτορικό της Ανέτε Σαβάν με «άριστα».

(πηγή: dw.de – Ανταπόκριση Σταμάτης Ασημένιος, dpa – Υπεύθ. Σύνταξης: Κώστας Συμεωνίδης, φωτο reuters)

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο “Μητέρα”. Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου.

Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά. Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι.

Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι. Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρόνων μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους. Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase.

Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου. Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος.

Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;» ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα. Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ. Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον.

Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου. Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου… Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μη μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι. Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς.

Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει.

Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…”

(του Gazmend Kapllani – αναδημοσίευση από parallhlografos.wordpress.com)

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εκφράζει την απογοήτευση και ανησυχία της για την απόφαση 460/2013 του Συμβουλίου Επικρατείας σχετικά με τη συνταγματικότητα της κτήσης ελληνικής ιθαγένειας λόγω γέννησης ή φοίτησης. Η απόφαση αυτή καθιστά το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο παράγοντα επίτασης των κοινωνικών αδιεξόδων σε μια δύσκολη στιγμή για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Στον ίδιον ολισθηρό δρόμο που είχε χαράξει η προηγηθείσα απόφαση 350/2011 του δ΄ τμήματος, η πλειοψηφία της ολομέλειας φρόντισε μεν να αποφύγει τις λεκτικές ακρότητες, εξακολουθεί όμως να προσκολλάται σε ιδεοληπτικές αντιλήψεις, δογματίζοντας ότι τα έθνη και οι λαοί «δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα», η οποία φέρεται να προϋποθέτει σωρευτικά «σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά», οπότε θα διαταρασσόταν από ενδεχόμενη «προσθήκη απροσδιορίστου αριθμού προσώπων ποικίλης προελεύσεως».

Υπεισερχόμενη, μάλιστα, ακόμη και σε ποσοτικές αποτιμήσεις που προσιδιάζουν σε κοινωνικό λειτουργό, όπως στο σκεπτικό ότι «η φοίτηση σε ελληνικό σχολείο και μάλιστα μόνον επί μια εξαετία δεν εγγυάται την επιζητούμενη ένταξη», η πλειοψηφία της ολομέλειας μετουσιώνει πολιτικές αντιλήψεις σε συνταγματικές αποφάνσεις καθ’ υπέρβαση των ορίων αρμοδιότητας της δικαστικής εξουσίας, κάτι που καίρια επισημαίνει η μειοψηφία των 13 μελών.

Πάρα ταύτα, είναι γεγονός ότι η ίδια η απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας, επιτρέπει στο νομοθέτη να περισώσει – εφόσον το θελήσει – θεμελιώδεις επιλογές του νόμου 3838/2010 κυρίως εφόσον η ολομέλεια δεν ακολούθησε την εισήγηση του δ’ Τμήματος στο ζήτημα της κτήσης της ιθαγένειας «κατόπιν εξατομικευμένης κρίσεως» στην ενηλικίωση. Αυτό είναι κεκτημένο: η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, παρά τις παλινδρομήσεις, δεν βλέπει στο δίκαιο του αίματος το συνταγματικό μονόδρομο που οι νεόκοποι εκπρόσωποι του ελληνικού φυλετισμού – δικαστές και μη – θελήσανε.

Το λόγο τώρα έχει ο νομοθέτης. Ο μόνος πολιτειακά αρμόδιος. Ο αγώνας για την ολοκλήρωση της θεσμικής συμμετοχής όλων των πραγματικών συμπολιτών μας στον οποίο πρέπει να συμμετάσχουν όσοι αντιτάσσονται στο ρατσισμό που δηλητηριάζει τα θεμέλια της κοινωνίας μας, είναι, εν τέλει, (και) εθνικός.

(πηγή: tvxs.gr)

Σφίγγει τις γροθιές του και φωνάζει με όλη τη δύναμη της παιδικής ψυχής του.
Η συγκλονιστική φωτογραφία ενός μικρού Παλαιστίνιου που γύρισε από το σχολείο και είδε τους Ισραηλινούς να έχουν κατεδαφίσει το σπίτι του, στην ανατολική Ιερουσαλήμ, κάνει το γύρο του κόσμου. Ο σπαραγμός του δεν έχει τέλος. Οι ισραηλινές αρχές είπαν ότι το κτίριο κατασκευάστηκε χωρίς την κατάλληλη άδεια και ότι η δομή του δεν ήταν ορθή. Η  οικογένεια  εδώ και χρόνια προσπαθούσε να λάβει τις άδειες και πως η κατεδάφιση έγινε με δικαστική εντολή.

Δεύτερη, φωτογραφία: ο πιτσιρίκος της ιστορίας μας ανεβεί στα συντρίμμια του σπιτιού του και κλαίει.

Με απορία και κλάματα στα μάτια έπιασε ο φακός του Reuters και την 9χρονη Ντίνα, που είδε επίσης το σπίτι της στην περιοχή Μπέιτ Χανίνα να γίνεται συντρίμμια.

Το κτίριο στέγαζε 4 οικογένειες, με συνολικά  33 άτομα που τώρα έμειναν άστεγα

Δείτε το video:

(πηγή: http://omniatv.com, AP Photo / Bernat Armangue)

Το θλιβερό αυτό συμπέρασμα προκύπτει από την έκδοση, “Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης 1987-2007”, την οποία παρουσίασε χθες το WWF Ελλάς.

Περισσότερα από έξι εκατ. στρέμματα φυσικών εκτάσεων απώλεσε η χώρα μας την εικοσαετία 1987-2007, έναντι μιας αντίστοιχης αύξησης των γεωργικών και αστικών καλύψεων.

Το θλιβερό αυτό συμπέρασμα προκύπτει από την έκδοση, “Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης 1987-2007”, την οποία παρουσίασε χθες το WWF Ελλάς.

Μέσα από την έκδοση καταδεικνύεται η διαχρονική και άναρχη μείωση των φυσικών εκτάσεων, προς όφελος της επέκτασης της γεωργικής γης, των υποδομών και των οικισμών.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την οργάνωση, κατά την εικοσαετία 1987 – 2007 τα δάση μειώθηκαν κατά 1.311.382 στρέμματα και οι εκτάσεις θαμνώδους και χαμηλής βλάστησης μειώθηκαν κατά 4.886.431 στρέμματα.

Αντιθέτως, οι γεωργικές εκτάσεις αυξήθηκαν κατά 5.736.939 στρέμματα και οι υπόλοιπες καλύψεις (δόμηση, έργα υποδομής κλπ) παρουσίασαν αύξηση κατά 333.675 στρέμματα.

Σύμφωνα με το WWF, οι πλέον «θιγόμενες» φυσικές εκτάσεις είναι οι περιοχές χαμηλής βλάστησης, οι οποίες, κατά κύριο λόγο, απορροφούν τις πιέσεις επέκτασης της γεωργικής γης, των οικισμών και των υποδομών.

Ο γενικός διευθυντής του WWF Ελλάς Δημήτρης Καραβέλλας κάλεσε την ηγεσία της χώρας να αντιμετωπίσει την εθνική ανάγκη για βιώσιμο αναπτυξιακό σχεδιασμό, «βασισμένο στη διατήρηση του φυσικού κεφαλαίου και την οικολογικά ορθή, κοινωνικά δίκαιη και νομικά ασφαλή τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας».

Προειδοποίησε τέλος ότι η αποτυχία στην αποτελεσματική διαχείριση αυτών των χωρικών αλλαγών δεν θα λειτουργήσει μονάχα εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά θα υποσκάψει και την ίδια την προοπτική ανάπτυξης της χώρας, ειδικά σε ό, τι αφορά τους οικονομικούς κλάδους του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα.

(πηγή: news247.gr)

Αθήνα

Τραγικές ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό παρατηρείται ακόμη και στο μέσον της χρονιάς σε πολλά σχολεία της χώρας.

Αυτή τη στιγμή καταγράφονται περίπου 1.600 κενά σε Γυμνάσια-Λύκεια, 1.500 στα Δημοτικά, εκ των οποίων τα 1.000 σε δασκάλους-νηπιαγωγούς και τα 500 σε ειδικότητες (γυμναστές, ξένων γλωσσών) και 1.300 στην Ειδική Αγωγή, σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών.

Υπάρχουν, μάλιστα, μαθητές στη Λήμνο και στις Κυκλάδες που δεν έχουν ακόμη διδαχθεί μαθήματα που εξετάζονται πανελλαδικά.

Σε ορισμένα ΕΠΑΛ και σχολές της Θεσσαλονίκης δεν έχουν διδαχτεί ούτε μία ώρα μαθήματα σε ορισμένες ειδικότητες.

Με παρέμβασή του ο Συνήγορος του Πολίτη κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, τονίζοντας ότι πολλοί μαθητές δεν θα μπορέσουν να αποφοιτήσουν, καθώς δεν θα προλάβουν να διδαχθούν την ύλη που απαιτείται.

(πηγή: Newsroom ΔΟΛ)

Αγώνας δρόμου με στόχο την ενημέρωση γύρω από το φαινόμενο της εκμετάλλευσης των παιδιών που εργάζονται στο δρόμο

Κατά της παιδικής εργασίας ερασιτέχνες δρομείς τρέχουν την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου σε έναν αγώνα δρόμου με στόχο την ενημέρωση γύρω από το φαινόμενο της εκμετάλλευσης των παιδιών που εργάζονται στο δρόμο.

Η συγκέντρωση των δρομέων θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Αριστοτέλους λίγο μετά τις 12 στο άγαλμα Αριστοτέλη, με τη στήριξη των παρεμβάσεων της ΑΡΣΙΣ – Κοινωνικής Οργάνωσης Υποστήριξης Νέων, για τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο.

Εδώ και πολλά χρόνια, ερευνητές της ΑΡΣΙΣ στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα προσεγγίζουν τα παιδιά στο δρόμο και καταγράφουν την έκταση του φαινομένου, εθελοντές προσφέρουν στα παιδιά ευκαιρίες για ένα ευχάριστο διάλειμμα μέσα από παιχνίδι, ενώ κοινωνικοί λειτουργοί προσπαθούν να προσεγγίσουν τις οικογένειές τους και να εντοπίσουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα παιδιά οδηγούνται στο δρόμο, ώστε να βοηθήσουν την επιστροφή τους στο σχολείο και την προστασία των δικαιωμάτων τους. Δυστυχώς συχνά, μέσα από αυτές τις ενέργειες, η ΑΡΣΙΣ διαπιστώνει ότι υπάρχουν πολλά παιδιά, εκτός από θύματα φτώχειας είναι και θύματα εκμετάλλευσης και εμπορίας.

Η εκδήλωση αυτή, αφιερώνεται στη Μέγκι (Μαργαρίτα), με την ελπίδα η απώλειά της να γίνει ο επίλογος της αδιαφορίας  απέναντι στην παιδική εκμετάλλευση.
Ενώ ο δρόμος θα βρίσκεται σε εξέλιξη, στην Πλατεία Αριστοτέλους θα στηθεί μια μικρή γιορτή με ενημέρωση, μουσική και παιχνίδια για τα παιδιά. Θα είναι εκεί και το κινητό σχολείο (Mobile School/ΑΡΣΙΣ-PRAKSIS).

Πάρε μέρος ως δρομέας δηλώνοντας συμμετοχή στο mail της ΑΡΣΙΣ: infothes@arsis.gr ή την ημέρα του αγώνα στο περίπτερο της ΑΡΣΙΣ στην πλατεία Αριστοτέλους.

Πάρε μέρος ως υποστηριχτής, δωρίζοντας  παιχνίδια, βιβλία, γραφική ύλη και βρεφικά είδη για τα παιδιά της ΑΡΣΙΣ.

Την εκδήλωση υποστηρίζει, συμμετέχοντας στο δρόμο με τα μέλη του, ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Θεσσαλονίκης.

(πηγή: voria.gr)

Μοιάζει με αγγελία από εφημερίδα σε διήγημα επιστημονικής φαντασίας: Κι όμως, ζητούνται αστροναύτες ηλικίας 18 έως 28 ετών για την πρώτη ανθρώπινη αποστολή στον Άρη το 2013 –τα βασικά προσόντα είναι ανθεκτικότητα, προσαρμοστικότητα, περιέργεια, εμπιστοσύνη προς τους άλλους και δημιουργικότητα. Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι επικοινωνούν με τη Mars One, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό δημιουργημένο από τον ολλανδό επιχειρηματία Μπας Λάνσντορπ και τον, επίσης ολλανδό φυσικό Άρνο Βίλντερς που έχει στόχο τον αποικισμό του κόκκινου πλανήτη και φιλοδοξεί ως το 2033 να έχει τοποθετήσει στην αφιλόξενη επιφάνειά του, 20 άτομα.

Διαβάζοντας λίγο περισσότερο τις πληροφορίες που δίνει το Mars One για τις τεχνικές λεπτομέρειες που θα κάνουν το σχέδιό του πραγματικότητα, συνειδητοποιεί ότι ο ρομαντισμός της εξερεύνησης του διαστήματος, το αποκορύφωμα ίσως του καλώς εννοούμενου τυχοδιωκτισμού, αντισταθμίζεται με μερικές από τις πιο χυδαίες… γήινες πραγματικότητες: η βασική σταθερή πηγή εσόδων για το εγχείρημα θα είναι ένα τηλεοπτικό ριάλιτι σόου το οποίο θα μεταδίδεται σε όλη τη γη και το οποίο προσδοκά αρκετά υψηλή τηλεθέαση ώστε να καλύψει τα, κυριολεκτικά αστρονομικά του έξοδα. Και ίσως οι ολλανδοί παραγωγοί να μην κάνουν λάθος –μάλλον δε θα είναι λίγοι αυτοί που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν την υλοποίηση του ονείρου του «Star Trek», το ταξίδι εκεί που δεν έχει πάει ποτέ άνθρωπος.

Ακόμα κι αυτή η διάσταση ωστόσο, η σύνδεση ενός μέχρι πρότινος ασύλληπτου εγχειρήματος με την τηλεοπτική πραγματικότητα ταιριάζει με τον επιστημονικό-φανταστικό του χαρακτήρα: μέχρι το 1999, όταν η επίσης ολλανδική εταιρεία παραγωγής Endemol στον αέρα το πρώτο «Big Brother» κανείς δε φανταζόταν ότι η πλειονότητα του πληθυσμού θα καθηλωνόταν καθημερινά μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες για να παρακολουθήσει την, εν γένει βαρετή, ζωή μιας ομάδας ανθρώπων που ζούσαν μαζί σε ένα σπίτι. Όσοι μεγαλώσαμε με τον Ρέι Μπράντμπερι, τον Νόρμαν Σπίνραντ και τον Φίλιπ Κ. Ντικ σίγουρα αισθανόμαστε κάτι γνώριμο σε όλα αυτά· η ουτοπία της επέκτασης των ανθρώπινων ορίων δεν μπορεί παρά να έχει ένα δυστοπικό flip-side και το Mars One αποπειράται να συμβιβάσει τις δύο αυτές πλευρές. Ίσως και να τα καταφέρει…

(πηγή: theartfoundation.metamatic.gr)