1 δισ. στα φροντιστήρια δίνουν οι Έλληνες γονείς

Καταχωρήθηκε στις Μαΐου 31, 2011 από τον/την Paidevo

 

Περίπου 1 δισ. ευρώ δαπανούν οι Έλληνες γονείς για τη συμπληρωματική, εξωσχολική και ιδιωτική εκπαίδευση των παιδιών τους, είτε σε φροντιστήρια, είτε σε ιδιαίτερα μαθήματα, σύμφωνα με έκθεση της Κομισιόν.

Όπως αναφέρει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε έκθεσή της που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες, το συγκεκριμένο ποσό ανέρχεται στα 950 εκατ. ευρώ που αντιστοιχούν στο 20% των δημοσίων δαπανών για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα με τη χώρα μας να κατέχει τα πρωτεία σε δαπάνες για ιδιωτική διδασκαλία.

Η συμπληρωματική ιδιωτική εκπαίδευση είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στον κοινοτικό Νότο, καθώς την Ελλάδα ακολουθούν η Ισπανία (450 εκ. ευρώ), η Ιταλία (420 εκατ. ευρώ) και η Κύπρος (111 εκατ. ευρώ).

Σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής, στους “27″ πάνω από το 50% των παιδιών πηγαίνουν φροντιστήριο ή κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα.

(Πηγή: ιστοσελίδα Κίνησης Γονέων Γαλατσίου – «Δράση στα Σχολεία» http://kinisigoneon.wordpress.com)

 

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 1 δισ. στα φροντιστήρια δίνουν οι Έλληνες γονείς

2010: 430 παιδιά εξαφανίστηκαν στην χώρα μας

Καταχωρήθηκε στις Μαΐου 31, 2011 από τον/την Paidevo

Στη χώρα μας 430 παιδιά εξαφανίσθηκαν το 2010, ενώ οκτώ εκατομμύρια οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με τον εφιάλτη της απώλειας των παιδιών τους κάθε χρόνο.

Τα στοιχεία αυτά τονίστηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής με αφορμή την 25η Μαΐου -Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά ενώ έγινε παρουσίαση του συστήματος συναγερμού εξαφάνισης παιδιών (Amber Alert Hellas).

Είναι χαρακτηριστικό ότι η γραμμή 116000 (που αφορά 14 κράτη-μέλη της ΕΕ) έχει λάβει πανευρωπαϊκά 37.000 κλήσεις για παιδιά που έχουν εξαφανισθεί. Καθήκον όλων μας είναι να εξαλείψουμε αυτό τον αριθμό. Πέρα από τη δουλειά των εθελοντικών οργανώσεων, σημαντικός είναι ο ρόλος του κράτους και των φορέων του».

Όπως σημειώθηκε στην εκδήλωση που διοργάνωσε «Το Χαμόγελο του Παιδιού», εκατοντάδες παιδιά εξαφανίζονται καθημερινά. Το πρόβλημα δεν έχει σύνορα. Οι επιπτώσεις στις οικογένειες των εξαφανισμένων παιδιών είναι συναισθηματικές, σωματικές, ψυχολογικές και καταστροφικές. Ειδικά στην Ελλάδα, το 2010 «Το Χαμόγελο του Παιδιού» δέχθηκε 154 αιτήματα, εκ των οποίων το 14% (22 αιτήματα) αφορούσε παιδιά – θύματα αρπαγής, το 64% (98 αιτήματα) εξαφανισμένα παιδιά και το 22% (34 αιτήματα) αφορούσε φυγές παιδιών. Από τα παιδιά που εξαφανίσθηκαν, το 52% ήταν ηλικίας 15 – 18 ετών, το 17,5% ηλικίας 7 – 12 ετών, το 15,5% ηλικίας 18 ετών και άνω, το 15% 0 – 6 ετών.

Μεταξύ των παιδιών, το 38% ήταν ελληνικής υπηκοότητας και το 84% ήταν αλλοδαπής καταγωγής. Από το σύνολο των 130 περιπτώσεων που χειρίσθηκε ο οργανισμός, το Amber Alert Hellas ενεργοποιήθηκε για τέσσερεις περιπτώσεις το 2010, 16 περιστατικά έλαβαν δημοσιότητα και για δυο παιδιά κυκλοφόρησαν αφίσες. Συνολικά, το 2010 το 95% των παιδιών που αναζητήθηκαν επέστρεψαν σπίτι τους με ασφάλεια. Το α’ τετράμηνο του 2011 το 89% των παιδιών που αναζητήθηκαν επέστρεψαν με ασφάλεια σπίτι.

Σε ό,τι αφορά το Amber Alert Hellas (ECAAS) δημιουργήθηκε από «Το Χαμόγελο του Παιδιού», σε συνεργασία με την ελληνική, κυπριακή και πορτογαλική αστυνομία και τις ΜΚΟ Telefono Azzurroο (Ιταλία) και IAC-SOS (Πορτογαλία), στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος. Η αποτελεσματικότητά του έχει οδηγήσει σε απόφαση υιοθέτησής του από το σύνολο των ευρωπαϊκών φορέων που ασχολούνται με τις εξαφανίσεις ανηλίκων, με στόχο την άμεση ενεργοποίηση και την κοινή διασυνοριακή δράση. Το σύστημα ενεργοποιεί άμεσα σύστημα συναγερμού και ακαριαία μεταβίβαση πληροφοριών και μηνυμάτων στο ευρύτερο δυνατό φάσμα αποδεκτών σε περιστατικά εξαφάνισης παιδιών.

Ειδικά στην Ελλάδα, στο σύστημα συμμετέχουν όλα τα υπουργεία, οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι παροχείς ίντερνετ (internet providers) και η σταθερή τηλεφωνία, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ιδιώτες και εθελοντικοί φορείς. Από τον Μάιο του 2007 έως τον Μάιο του 2011 ενεργοποιήθηκε 15 φορές για 16 παιδιά. Τα 13 από τα 16 παιδιά εντοπίστηκαν χάρη στην ενεργοποίηση του συστήματος, ενώ τρία παιδιά αναζητούνται ακόμη. Δυο απ’ αυτά τα παιδιά εκτιμάται ότι μάλλον έχουν πέσει θύματα παράνομης διακίνησης και ένα παιδί θύμα γονικής αρπαγής, καθώς ο βιολογικός του πατέρας ενδέχεται να το έχει πάρει μαζί του στη Συρία. Πανελλαδική κάλυψη γίνεται μέσω της εθνικής τηλεφωνικής γραμμής 1056.

 

 

–

 

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 2010: 430 παιδιά εξαφανίστηκαν στην χώρα μας

Φυλή του Αμαζονίου μακριά από την αντίληψη του χρόνου

Καταχωρήθηκε στις Μαΐου 27, 2011 από τον/την Paidevo

 

Μια ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ της Μεγάλης Βρετανίας και  το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Ροντίνια της Βραζιλίας κατάληξε στο συμπέρασμα για τα μέλη της φυλής Amondawa που κατοικούν στη ζούγκλα του Αμαζονίου, ότι είναι ξένη κάθε έννοια που αφορά το χρόνο. Τα συμπεράσματά τους αυτά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Language and Cognition».

Η πρώτη επαφή τους με την φυλή Amondawa έγινε το 1986, όπου και διαπίστωσαν πως από τη γλώσσα τους απουσιάζουν εκείνες οι γλωσσικές δομές, οι λέξεις που να μπορούν να συσχετίζουν τα γεγονότα με το χρόνο, όπως για παράδειγμα «δουλειά καθ’ όλη τη διάρκεια της νύκτας».

Όπως ανέφερε ο  Chris Sinha, οι άνθρωποι αυτής της φυλής μιλώντας για ένα μεμονωμένο γεγονός ή για αλυσίδα γεγονότων δεν τα εξετάζουν από την άποψη της οριοθέτησής τους στο χρόνο. Στην γλώσσα αυτής της φυλής δεν υπάρχουν λέξεις όπως «χρόνος», «μήνας» ή «έτος». Επιπλέον, οι ιθαγενείς της φυλής δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη αναφορά στις ηλικίες τους, αλλά ονομάζονται διαφορετικά σε διαδοχικές φάσεις της ζωής τους, ή σε κάποιες περιόδους που συμβαίνει να παίζουν κάποιο διαφορετικό ρόλο μέσα στην κοινότητά τους. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το γεγονός ότι δεν έχουν ιδέα για την έννοια της κίνησης στο χώρο και το χρόνο. Ωστόσο, όποτε μέλη της κοινότητας επιδοθούν στην εκμάθηση άλλων γλωσσών, όπως για παράδειγμα τα Πορτογαλικά, καταφέρνουν να χρησιμοποιούν τις αντίστοιχες έννοιες με επιτυχία. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η απουσία κάθε έννοιας του χρόνου από το λεξιλόγιό τους εξηγείται με την ανυπαρξία της «τεχνολογίας» του χρόνου, όπως του ημερολογίου ή του ρολογιού. Περιορισμένο επίσης είναι και το σύστημα αρίθμησης που χρησιμοποιούν.

Αντίθετοι με τις εκτιμήσεις αυτής της επιστημονικής ομάδας είναι κάποιοι γλωσσολόγοι, όπως ο Pierre Pica – θεωρητικός της γλωσσολογίας του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας που μελετά τη συγγενή διάλεκτο Munduruku, και ο oποίος θεωρεί πως «η σύνδεση αριθμών, της έννοιας της ώρας με την διάθεση και το χώρο  σε μια ενιαία σχέση ατελέσφορη, αν πάρει κανείς υπόψη την γλωσσική πολυμορφία, την οποία χρειάστηκε και ο ίδιος να αντιμετωπίσει στις δικές του ερευνητικές προσπάθειες. Ισχυρίζεται με άλλα λόγια, πως μικρές κοινωνίες όπως η φυλή Amondawa μπορούν να αντιληφθούν τον χώρο και το χρόνο, ωστόσο πιθανόν αυτό να μην αντανακλάται στη γλώσσα τους.

Και οι δύο όμως πλευρές της επιστημονικής έρευνας συμφωνούν στο ότι η παραπέρα μελέτη της γλώσσας της φυλής Amondawa θα βοηθήσει στη διαλεύκανση της υπόθεσης, όσο το δυνατόν νωρίτερα, προτού εξαφανιστεί η γλώσσα τους, μετά από την εμπλοκή της νέας γενιάς και την επαφή, μέσα από την ανάπτυξή της, με τα συστήματα μέτρησης του χρόνου.

 

(πηγή: BBC)

 

Share
Κατηγορίες: ΕΙΔΗΣΟΥΛΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φυλή του Αμαζονίου μακριά από την αντίληψη του χρόνου

Ο λύκος της στέπας στη σύγχρονη κοινωνία

Καταχωρήθηκε στις Μαΐου 27, 2011 από τον/την Paidevo

 

Γράφει η Αντωνία Κ.Νταλούκα, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος

Πίσω από κάθε παραπέτασμα βρίσκεται η ουσία των πραγμάτων. Ο λύκος της στέπας συμβολίζει κάθε άτομο στη σημερινή μας κοινωνία. Η κοινωνία μας με τη σειρά της μεταλλάσσεται σε λύκο της στέπας. Πίσω από τον συμβολισμό του λύκου της στέπας βρίσκεται ένα άτομο μοναχικό και απομονωμένο. Η κοινωνία μας τείνει να ενταχθεί μέσα σε ένα σύστημα κοινωνικού αποκλεισμού. Τον περασμένο αιώνα υπήρχε ακόμα στο λεξιλόγιό μας ο όρος ομαδικότητα. Σήμερα, δυστυχώς, ο όρος αυτός τείνει να εξαφανιστεί και να αντικατασταθεί από την ορολογία της ατομικότητας. Σημασία σήμερα δεν έχει πώς θα μάθω να λειτουργώ ομαδικά αλλά με ποιους τρόπους θα κοιτάξω να προεκτείνω τα ναρκισσιστικά μου ιδεώδη.

Αίσθηση κάνει το γεγονός ότι μέσα σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα ενυπάρχουν και η έννοια της ομαδικότητας αλλά και αυτή της ατομικότητας. Όμως η κοινωνία μας δεν είναι πια σε θέση να συμμαχήσει με τη διπλή της φύση. Σήμερα αυτοί οι δύο όροι βρίσκονται σε έναν συνεχή και θανάσιμο πόλεμο. Ο ένας υπάρχει μόνο και μόνο για να βλάψει και να εξοντώσει τον άλλον. Σήμερα δεν είμαστε πια σε θέση να κατανοήσουμε ότι αυτός ο ‘άλλος’ που πάμε να εξοντώσουμε είναι ουσιαστικά ο ίδιος μας ο εαυτός. Τείνουμε να ξεχάσουμε ότι ο ‘άλλος’ ουσιαστικά είναι εμείς. Δεν έχει καμία διαφορά από εμάς και όμως εμείς επιμένουμε ότι αυτός ο ‘άλλος’ είναι ο πιο θανάσιμος εχθρός μας. Μοιάζει να απειλεί την ύπαρξή μας και λόγω ενστίκτου και επιβίωσης είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς να τον καταστρέψουμε παρά να μπούμε στη διαδικασία ενδοσκόπησης και συμφιλίωσης.

Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο της άρνησης και του αποκλεισμού;

Ποιος είναι σε θέση να απαντήσει με σιγουριά αυτήν την ερώτηση;

Ποιος είναι σε θέση να σηκώσει στις πλάτες του τόση παντοδυναμία;

Περιστασιακές στιγμές ευτυχίας χαρακτηρίζουν τη ζωή μας και αυτές βέβαια έρχονται μέσα από ένα πρίσμα ατομικής καταξίωσης μέσα στο σύστημα της κοινωνίας μας. Αν δεν είσαι ‘κάποιος’, τότε αυτόματα χαρακτηρίζεσαι ένα ‘τίποτα’.

Αν είσαι ένα ‘τίποτα’ σύμφωνα πάντα με τους κώδικες της κοινωνίας μας, τότε αυτόματα είναι σαν να μην υπάρχεις. Τότε αρχίζουν να γεννιούνται συναισθήματα απογοήτευσης, θυμού και κοινωνικού αποκλεισμού. Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο της υπόθεσης. Τότε ξαφνικά μέσα από τον κοινωνικό αποκλεισμό βρίσκεσαι στο σημείο όπου είσαι αυτός ο ‘άλλος’. Το άτομο εκείνο που δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που είναι ‘κάποιοι’. Μα που παρόλα αυτά συνεχίζει να υπάρχει μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα. Ταμπέλες που γεννούν συναισθήματα αποξένωσης αναβοσβήνουν μέσα στην άβυσσο της ψυχής μας. Ξαφνικά υπάρχουν αυτοί που αποκαλούνται ‘κάποιοι’ και αυτοί που απλά είναι οι ‘άλλοι’.

Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση πια να κοιτάξει πιο βαθιά και να μπορέσει να δει ότι ο ‘κάποιος’ και οι ‘άλλοι’ είναι το ένα και αυτό πρόσωπο. Το ανθρώπινο πλάσμα είναι γεμάτο από αντιφατικά συναισθήματα και όμως κάνει τα πάντα για να τα αποδιώξει. Ο πόνος που του γεννάται είναι αβάσταχτος, για να τον αντέξει η πλευρά του εκείνη που ανήκει σε αυτή την ‘κάποια’ κοινωνική του καταξίωση. Όμως αυτός ο ‘κάποιος’ γίνεται ξαφνικά ο ‘άλλος’ όταν γυρίζει το βράδυ στο σπίτι του και έρχεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά του.

Αν μπορούσαμε να κοιτάξουμε εκείνη την ώρα μέσα στις ψυχές αυτών των ‘άλλων’ που το πρωί είναι ‘κάποιοι’ θα ακούσουμε μια απέραντη βουβή θλίψη. ‘Η ζωή τους είναι μια συνεχής παλίρροια, δυστυχισμένη και σπαραγμένη από τον πόνο, φριχτή και χωρίς νόημα, εκτός αν κάποιος είναι πρόθυμος να δει το νόημά της ακριβώς σ’ αυτές τις σπάνιες εμπειρίες, πράξεις, σκέψεις και έργα που λάμπουν πάνω από το χάος μιας τέτοιας ζωής’ (Έρμαν Έσσε, Ο λύκος της στέπας, σελ.62,1983).

Το ανθρώπινο πλάσμα χαρακτηρίζεται από την πολυδιάστατη οντότητά του. Μοιάζει όμως να κοιτάζει την ύπαρξή του μέσα από ένα μονοδιάστατο πρίσμα συναισθήματος και λογικής. Είναι πραγματικά κρίμα το ανθρώπινο γένος να είναι τόσο πολυτάλαντο και πολυδιάστατο και όμως τόσο αποξενωμένο από τον ίδιο του τον εαυτό.

Πώς είναι δυνατόν να μην πονάει η ψυχή όταν βρίσκεται μέσα σε έναν απέραντο αποκλεισμό;

Πώς καταφέραμε να μην ακούμε πια τους χτύπους της ίδιας μας της καρδιάς;

Κλασικοί ψυχαναλυτές αναφέρουν ότι όταν το άτομο καταφέρνει να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του τότε βρίσκεται in utero (μέσα στη μήτρα). Το έμβρυο όταν βρίσκεται μέσα στην μήτρα μπορεί και είναι σε θέση να ακούει τους χτύπους της ίδιας του της καρδιάς.

Υπάρχουν σήμερα στιγμές όπου το άτομο είναι σε θέση να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του;

Σαφώς και υπάρχουν. Σε έντονες συναισθηματικά συγκινήσεις ή όταν το άτομο αισθάνεται να διακατέχεται από ταραχή ή ακόμα και ντροπή. Ουσιαστικά αυτό μπορεί να συμβεί όταν το άτομο στρέφεται προς τα μέσα. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να συνδεθεί με κάποιο άλλο άτομο, αυτό που χρειάζεται να κάνει είναι να ξαναμπεί μέσα στη μήτρα και να την αντέξει. Να αντέξει να παραμείνει εκεί μέσα που είναι ζεστά και προστατευτικά. Να αντέξει να μείνει και να έρθει αντιμέτωπος με την πρωταρχική του φύση. Ίσως μόνο με αυτόν τον τρόπο να μπορέσει το άτομο να συνδεθεί πάλι με τον όρο της ομαδικότητας.

Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι και η κοινωνία μας είναι μια μήτρα που προσπαθεί να μας εμπεριέχει όλους. Η κοινωνική μήτρα δεν είναι ένας χώρος ατομικός αλλά ομαδικός. Οι αμνιακοί σάκοι μέσα στην κοινωνική μήτρα δεν είναι ατομικοί αλλά ομαδικοί. Είναι κρίμα όταν βρισκόμαστε μέσα στην κοινωνική μήτρα να διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα και να πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε μέσα στην ατομική μας γενετήσια μήτρα. Κάθε γέννηση της κοινωνικής μήτρας συνδέεται με την προηγούμενη και την επόμενη. Τα πάντα είναι αλληλένδετα και αλληλοσυμπληρούμενα. Έτσι γεννάται και ο σεβασμός. Με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρουμε να προσεγγίσουμε πάλι τον θεσμό της ομαδικότητας, όταν θα κοιτάξουμε πρώτα μέσα μας και μετά δίπλα μας και θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε ότι αν και με διαφορετικά χαρακτηριστικά είμαστε ένα.

 

 

Share
Κατηγορίες: ΨΥΧΟΛΟΓΗΜΑΤΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο λύκος της στέπας στη σύγχρονη κοινωνία

Αδύναμη γενιά τα νέα παιδιά

Καταχωρήθηκε στις Μαΐου 23, 2011 από τον/την Paidevo

 

Τα παιδιά γίνονται σταδιακά πιο αδύναμα, λιγότερο μυώδη και πιο ανίκανα να εκτελέσουν γυμναστικές ασκήσεις, και γενικότερα σωματικές δραστηριότητες, σε σχέση με τα παιδιά των προηγούμενων γενεών.

Γι’ αυτό φταίει κυρίως η σύγχρονη online ζωή και ειδικότερα το γεγονός ότι τα βιντεο-παιγνίδια, οι υπολογιστές και τα κινητά έχουν αντικαταστήσει τις υπαίθριες και φυσικές δραστηριότητες, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα παιδιά της νέας γενιάς, που είναι πλέον πιο εθισμένα στο διαδίκτυο και στη σύγχρονη τεχνολογία, είναι σε θέση να κάνουν λιγότερες γυμναστικές ασκήσεις (π.χ. να κρεμαστούν από «μπάρες») σε σχέση με τα παιδιά μόλις πριν μια δεκαετία, καθώς έχουν λιγότερη δύναμη στα χέρια και στο σφίξιμο (κατά μέσο όρο μείωση 26% και 7% αντίστοιχα).

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο μέσος δείκτης σωματικής μάζας (αναλογία βάρους προς ύψος) των παιδιών δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει μέσα σε αυτή τη δεκαετία, πράγμα που -κατά τους επιστήμονες- υποδηλώνει ότι τα παιδιά με το πέρασμα του χρόνου χάνουν σε μυς και κερδίζουν σε λίπος και πάχος.

Η νέα μελέτη εγείρει νέες ανησυχίες για τις επιπτώσεις της απομάκρυνσης των νέων από τις σωματικές δραστηριότητες στην ύπαιθρο και αναδεικνύει την ανάγκη τα παιδιά να γυμνάζονται περισσότερο.

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

–

 

 

Share
Κατηγορίες: ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αδύναμη γενιά τα νέα παιδιά