paidevo.gr | parents

Η δυσορθογραφία είναι μία ειδική μαθησιακή δυσκολία που εμφανίζεται σε παιδιά που κάνουν πολλά ορθογραφικά λάθη τόσο στο θέμα όσο και στις καταλήξεις των λέξεων. Συχνά τα παιδιά που παρουσιάζουν δυσλεξία (δυσκολίες στην ανάγνωση και τη γραφή) παρουσιάζουν ταυτόχρονα προβλήματα και στην ορθογραφία ωστόσο η δυσορθογραφία μπορεί να υφίσταται και μόνη της χωρίς να συνοδεύεται από διαταραχές στην αναγνωστική ικανότητα.

Τα άτομα με δυσορθογραφία, δυσκολεύονται κυρίως να κατανοήσουν τους γραμματικούς κανόνες, να βάλουν δηλαδή κάθε λέξη σε μία λογική κατηγορία σύμφωνα με το μέρος του λόγου που ανήκει, το γένος, την πτώση και τον αριθμό και να εφαρμόσουν έτσι σωστά τον ορθογραφικό κανόνα. Αδυνατώντας λοιπόν να εφαρμόσουν τον κανόνα ενώ μπορεί να τον γνωρίζουν δεν μπορούν να τον γενικεύσουν και να τον χρησιμοποιήσουν στον γραπτό τους λόγο.

Τα παιδιά με την ειδική αυτή μαθησιακή διαταραχή εκτός από τη δυσκολία που έχουν στην κατανόηση των γραμματικών χαρακτηριστικών κάνουν συνήθως δύο τύπους ορθογραφικών λαθών:

α) τα λάθη ακουστικού τύπου όπου τα παιδιά έχουν δυσκολία στην ακουστική διάκριση των ήχων και στη σειρά διαδοχής τους (αγρός αντί αργός)

β) τα λάθη οπτικού τύπου όπου τα παιδιά έχουν δυσκολία στην οπτική διάκριση των χαρακτηριστικών των γραμμάτων ( βέλω αντί θέλω)

Αναλυτικότερα τα λάθη των παιδιών με δυσκολίες στην ορθογραφία είναι τα εξής:

• ορθογραφικά λάθη θέματος και καταλήξεως των λέξεων (δεν μπορούν να θυμηθούν τους κανόνες ορθογραφίας)
• αντικαταστάσεις δίψηφων συμφώνων που μοιάζουν ακουστικά μεταξύ τους (τσάκι αντί τζάκι)
• παραλείψεις γραμμάτων, συλλαβών και καταλήξεων (ξύστα αντί ξύστρα)
• αντικαταστάσεις ομόηχων άρθρων, ουσιαστικών, επιθέτων και ρημάτων (τον αντί των, σκηνή αντί σκοινί, πολλή αντί πολλοί, παίρνω αντί περνώ)
• αντικαταστάσεις σωστών γραμμάτων σε λάθος σειρά (πνάω αντί πάνω)
• αντιστροφές γραμμάτων ή λέξεων (3 αντί ε, σκιτάπι αντί σπιτάκι)
• προσθέσεις ή παραλείψεις γραμμάτων στις λέξεις (τελειώνιω ή τελιώνω αντί για τελειώνω)
• φωνητική γραφή των λέξεων (γράφουν τη λέξη όπως ακριβώς την ακούν, απλοποιώντας έτσι τη λέξη οπτικά με το να χρησιμοποιούν τους πιο απλούς φθόγγους π.χ. ορέος αντί ωραίος)
• ανομοιόμορφα γράμματα, μίξη κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων μέσα στη λέξη
• μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις λέξεις και κόλλημα των γραμμάτων μεταξύ τους ή μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις λέξεις
• μη χρήση τονισμού στις λέξεις
• συνεχόμενη επανάληψη των ίδιων λέξεων (και και)
• γραφή εκτός της γραμμής του τετραδίου

Τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτή την ειδική μαθησιακή δυσκολία χρειάζονται ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα διδασκαλίας αφού δεν αρκεί η επανάληψη και η εξάσκηση που έχει ανάγκη ένα παιδί που είναι απλώς ανορθόγραφο. Η ειδική διδασκαλία πρέπει να στηρίζεται σε τεχνικές εμπέδωσης των ορθογραφικών κανόνων μέσω της δημιουργίας οπτικών εικόνων και της εφαρμογής μνημονικών τεχνικών. Στόχος είναι να μπορέσει το κάθε παιδί με τη βοήθεια της κατηγοριοποίησης των λέξεων να αυτοματοποιήσει τη γνώση αλλά ταυτόχρονα να μάθει να έχει ενεργό ρόλο στη μαθησιακή διαδικασία επιλέγοντας μεθόδους που θα καλύπτουν τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες και πάνω από όλα τις ικανότητές του.

(πηγή: ygeianews.gr,  Εύα Ν. Τσώλη, Ψυχολόγος)

Η επιτυχής αντιμετώπιση της παιδικής λευχαιμίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ιατρικής. Ενώ πριν από τριάντα χρόνια, λιγότερο από το 20% των παιδιών γίνονταν καλά, σήμερα το ποσοστό πλήρους ίασης ανέρχεται στο 85%, σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρεία Παιδιατρικής Αιματολογίας-Ογκολογίας.

Τα ποσοστά αυτά βγαίνουν στη δημοσιότητα, με αφορμή την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα για την καταπολέμηση της λευχαιμίας (21-28 Ιουνίου).

Η πρόοδος αυτή οφείλεται τόσο στην εξέλιξη πρωτοκόλλων χημειοθεραπείας και μεταμόσχευσης μυελού των οστών, όσο και στη βελτίωση της αντιμετώπισης των επιπλοκών τους.

Η εξατομικευμένη θεραπεία φαίνεται να είναι ο επόμενος σταθμός στην αντιμετώπιση της παιδικής λευχαιμίας, όπου η θεραπεία θα σχεδιάζεται για το κάθε παιδί ξεχωριστά με σκοπό την…. εκρίζωση της νόσου και την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών.

Χωρίς ακόμα να έχουν πλήρως διευκρινιστεί τα γενεσιουργά αίτια της παιδικής λευχαιμίας, η κλασική ιατρική, σήμερα, προσφέρει πλήρη θεραπεία στο 85% των παιδιών, που θα αρρωστήσουν με λευχαιμία. Επίτευγμα των τελευταίων 30 χρόνων, αν σκεφτεί κανείς, ότι τη δεκαετία ’60-’70 η νόσος ήταν θανατηφόρα για το 80% των παιδιών.

Η θεαματική βελτίωση στη θεραπεία της παιδικής λευχαιμίας είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, που έχουν να κάνουν, τόσο με την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης, όσο και με την ανάπτυξη κοινωνικών προγραμμάτων εθελοντικής προσφοράς παραγώγων αίματος και μοσχευμάτων μυελού των οστών.

Η θεραπεία της παιδικής λευχαιμίας συνίσταται κυρίως στη χορήγηση συνδυασμού χημειοθεραπευτικών φαρμάκων για ένα χρονικό διάστημα περίπου δύο ετών, με τη νοσηλεία του παιδιού στο νοσοκομείο να είναι απαραίτητη μόνο για ένα βραχύ χρονικό διάστημα στην αρχή. Ένα μικρό ποσοστό παιδιών, που δεν ανταποκρίνεται στη χημειοθεραπεία, αντιμετωπίζεται με μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Ιστοσυμβατός δότης του μυελού των οστών αναζητάται πρώτα στην οικογένεια και αν δεν βρεθεί εκεί, γίνεται έρευνα στην παγκόσμια δεξαμενή εθελοντών δοτών, όπου σε ένα 60-70% των περιπτώσεων θα εντοπιστεί κατάλληλος ξένος δότης. Η μεταμόσχευση μπορεί επίσης να γίνει με βλαστοκύτταρα ομφαλίου αίματος ξένου δότη αποδεκτής ιστοσυμβατότητας, όταν δεν ανευρίσκεται έγκαιρα ιστοσυμβατός ξένος δότης μυελού των οστών. Η μεταμόσχευση ομφαλίου αίματος του ίδιου του ασθενούς (αυτόλογου) αποθηκευμένου σε ιδιωτική ή δημόσια τράπεζα δεν έχει ένδειξη στη θεραπεία της παιδικής λευχαιμίας.

Η χορήγηση χημειοθεραπείας σε έναν αναπτυσσόμενο οργανισμό, όπως είναι ένα παιδί, είναι συνδεδεμένη με απώτερες επιπλοκές, οι οποίες παρουσιάζονται, ευτυχώς όχι πολύ συχνά, στη ενήλικο ζωή και μπορεί να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στη ψυχική και σωματική υγεία. Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό να βρεθούν τρόποι μείωσης των απώτερων επιπλοκών, χωρίς βέβαια αυτό να αποβεί εις βάρος της αποτελεσματικότητας της θεραπείας.

Στη κατεύθυνση αυτή στρέφεται η έρευνα σήμερα με στόχο το σχεδιασμό εξατομικευμένων θεραπειών, όπου στις περιπτώσεις λευχαιμίας καλής πρόγνωσης μειώνεται η χημειοθεραπεία, ενώ σε αυτές με κακή πρόγνωση γίνεται μεταμόσχευση στα αρχικά στάδια της νόσου με αποτέλεσμα την αποφυγή περιττής χημειοθεραπείας.

Στη χώρα μας έχουμε περίπου 80 περιστατικά παιδικής λευχαιμίας κάθε χρόνο, με τον αριθμό να παραμένει σταθερός χωρίς σημαντικές διακυμάνσεις τα τελευταία 15 χρόνια. Αντιμετωπίζονται σε έξι κλινικές Παιδιατρικής Αιματολογίας-Ογκολογίας από τις οποίες τρεις βρίσκονται στην Αθήνα, δύο στη Θεσσαλονίκη και μία στο Ηράκλειο.

Υπάρχει μία αμιγώς Παιδιατρική Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στην Αθήνα, ενώ παιδιά μπορούν να μεταμοσχευτούν και στη μονάδα που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη σε νοσοκομείο ενηλίκων. Πρόσφατα, ανακοινώθηκε η 12ετής εμπειρία (1993-2005) στη θεραπεία της παιδικής οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας των πέντε, από τα έξι συνολικά, ελληνικών κέντρων στο 1ο Πανελλήνιο συνέδριο Παιδιατρικής Αιματολογίας-Ογκολογίας.

Σύμφωνα με τον Ευγένιο Γουσέτη, πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Παιδιατρικής Αιματολογίας Ογκολογίας, »τα παραπάνω αποτελέσματα δείχνουν, ότι και στη χώρα μας από τα 10 παιδιά που θα διαγνωστούν, τα οκτώ θα γίνουν εντελώς καλά, ποσοστό που είναι απολύτως συγκρίσιμο με αυτά των μεγάλων κέντρων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης».

(πηγή: news24gr)

Τι είναι η νόσος χειρών, ποδιών και στόματος; Η νόσος χειρών, ποδιών και στόματος είναι μια λοίμωξη η οποία προκαλείται από έναν εντεροϊό που καλείται coxsackie (συγκεκριμένα τον τύπο Α16).
Αυτή η ιογενής λοίμωξη μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά συνήθως πλήττει μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου. Ο ιός που προκαλεί τη λοίμωξη, απαντάται στο σάλιο και μεταδίδεται από το ένα παιδί στο άλλο μέσω του αέρα ή της επαφής (όπως οι ιοί που ενοχοποιούνται για το κρυολόγημα). Ο συγκεκριμένος ιός μπορεί να επιβιώσει στην επιφάνεια παιχνιδιών για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Η περίοδος επώασης (δηλαδή, η περίοδος που απαιτείται για την ανάπτυξη του ιού στο σώμα μέχρις ότου εκδηλωθούν τα συμπτώματα) διαρκεί 4-6 ημέρες. Το παιδί μπορεί να μεταδώσει τη νόσο για 1-2 εβδομάδες αφότου εκδηλωθούν τα πρώτα συμπτώματα. Πώς εκδηλώνεται η νόσος χειρών, ποδιών και στόματος; Όπως δηλώνει η ονομασία της, εκδηλώνεται κυρίως στις παλάμες, τα πέλματα και τη στοματική κοιλότητα. Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι τα μικρά, επώδυνα έλκη στη στοματική κοιλότητα, καθώς και ένα δερματικό εξάνθημα, το οποίο αποτελείται από μικρές φυσαλίδες που εμφανίζονται στις παλάμες και τα πέλματα. Το εξάνθημα μπορεί να εκδηλωθεί και σε άλλα σημεία του σώματος, όπως οι γλουτοί. Στα συνοδευτικά συμπτώματα περιλαμβάνονται ο πυρετός, η ανορεξία και η ευερεθιστότητα. Άλλα παιδιά μπορεί να έχουν πονοκέφαλο, πονόλαιμο και μειωμένη ενέργεια. Πώς αντιμετωπίζεται η νόσος χειρών, ποδιών και στόματος; Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία. Καθησυχάστε το παιδί και συνεχίστε να του δίνετε στερεά και υγρή τροφή. Πρέπει να πλένετε τα χέρια σας αφότου σκουπίσετε τη μύτη του παιδιού, μετά την αλλαγή πάνας ή την επίσκεψη στην τουαλέτα, καθώς και πριν από την ετοιμασία του φαγητού. Αν το παιδί έχει προσβληθεί από μια πιο βαριά λοίμωξη και δεν λαμβάνει αρκετά υγρά ώστε να προληφθεί η αφυδάτωση, θα πρέπει να εξεταστεί από γιατρό. Τα αντιβιοτικά δεν βοηθούν, όπως συμβαίνει σε όλες τις ιογενείς λοιμώξεις. Συνήθως το παιδί αυτοθεραπεύεται. Τα συμπτώματα διαρκούν 7-10 ημέρες. Τα παιδιά που έχουν προσβληθεί από τη λοίμωξη, μπορούν να συνεχίσουν να πηγαίνουν κανονικά στο σχολείο ή το νηπιαγωγείο, εφόσον νιώθουν αρκετά καλά ώστε να μετάσχουν σε δραστηριότητες.

(πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Υγείας του Παιδιού, Εκδόσεις Διόπτρa, newsitsamea.blogspot.gr)

Είναι γεγονός ότι κάποια παιδιά αντιδρούν με μεγάλη ευαισθησία σε συμπεριφορές ή καταστάσεις που άλλα παιδιά προσπερνούν. Έτσι, ένα παιδάκι μπορεί να ξεσπάσει σε κλάματα επειδή ζήτησε από τη συμμαθήτριά του να παίξουν και εκείνη αρνήθηκε ή το αγνόησε. Άλλο παιδάκι μπορεί να νιώσει πληγωμένο και να κλαίει για ώρα επειδή ο κλόουν σε ένα πάρτι ξέχασε να του φουσκώσει μπαλόνι, όπως έκανε στα υπόλοιπα παιδιά.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους όσο το δυνατόν καλύτερα, ώστε μεγαλώνοντας να είναι σε θέση να ξεπερνούν καταστάσεις που τα κάνουν να νιώθουν πληγωμένα;

Η πιο συνηθισμένη αντίδραση των παιδιών είναι να κλαίνε (γοερά ή σιωπηλά) και όταν εμείς τα ρωτούμε «Τι έχεις και κλαις;», αυτά μένουν σιωπηλά (και προσπαθούν να μας απομακρύνουν) ή απαντούν «Δεν ξέρω».
Τι μπορούμε να κάνουμε τότε;

1. Προσφέρουμε στο παιδί το καταφύγιο που χρειάζεται. Ανοίγουμε την αγκαλιά μας και το αφήνουμε να κλάψει. Έτσι, δείχνουμε την κατανόησή μας και συγχρόνως του δίνουμε χρόνο, για να καταλαγιάσουν μέσα του τα συναισθήματά του.

2. Αφού το παιδί ηρεμήσει, με ήρεμη, καθησυχαστική αλλά σταθερή φωνή (προς Θεού όχι δράματα), λέμε στο παιδί «Θέλεις να μου πεις τι έχει συμβεί;». Εάν το παιδί μένει σιωπηλό, ΔΕΝ το πιέζουμε για 2 λόγους:

• Πρώτον, μπορεί να θέλει και άλλο χρόνο να επεξεργαστεί το πώς νιώθει και γιατί.
• Δεύτερον, εάν επιμείνουμε, απλώς ενισχύουμε τη συμπεριφορά του, αλλά δεν το βοηθούμε ουσιαστικά. Μάλιστα, είναι πιθανό το παιδί απλώς να μας χειρίζεται, δηλαδή να ξέρει πως όταν ξεσπά σε κλάματα και δεν δίνει εξηγήσεις, αφήνουμε τα πάντα και προσπαθούμε να το κάνουμε να νιώσει καλά.

Απεναντίας είναι προτιμότερο λοιπόν, να πούμε στο παιδί «Εάν δεν μου πεις γιατί κλαις, δεν μπορώ να καταλάβω και να σε βοηθήσω. Όποτε θέλεις μπορούμε να το συζητήσουμε.».

3. Εάν το παιδί δεν αποφασίζει ούτε μετά από αρκετή ώρα να σας μιλήσει για το τι ήταν αυτό που το έκανε να κλάψει, μάλλον θα πρέπει να αρχίσετε να «δουλεύετε» περισσότερο το κομμάτι «μιλώ για το τι νιώθω»:

• Κάντε το και σε δυσάρεστες αλλά και σε ευχάριστες καταστάσεις. Μερικές φορές τα παιδιά δεν μιλούν για το πώς νιώθουν, γιατί δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Όταν διαβάζετε παραμύθια, όταν παίζετε, όταν ταξιδεύετε, μιλήστε για το πώς νιώθετε.
• Με διάφορες αφορμές βρείτε την ευκαιρία να μιλήσετε στο παιδί για τα δυσάρεστα συναισθήματα. Εξηγήστε στο παιδί ότι «Συμβαίνει στον καθένα να γίνει κάτι που μπορεί να το στενοχωρήσει και γι’ αυτό δεν πειράζει να κλάψει. Αλλά είναι σημαντικό να καταλάβει τι ήταν αυτό που το στενοχώρησε και πώς μπορεί να το αντιμετωπίσει και ότι σε αυτό βοηθά πολύ να κουβεντιάσει με κάποιον άλλον».

(πηγή: parentbook.gr)