paidevo.gr

Γράφει ο Αναστάσης Περράκης*

Πότε θα φτάσει το εμβόλιο στον γενικό πληθυσμό; Είναι τα σκληρότερα μέτρα και τα πιο αποτελεσματικά;

Στον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα έχει εγκαθιδρυθεί μια κυρίαρχη αντίληψη όπου τα σκληρά μέτρα αντιστοιχούν μονοσήμαντα με την προφύλαξη της υγείας των πολιτών. Η λογική είναι ότι όσο πιο σκληρά μέτρα επιβάλλονται, τόσο πιο εύκολα θα σταματήσει η πανδημία.

Επίσης, ειδικά τις τελευταίες μέρες, καλλιεργήθηκε η αντίληψη πως «το εμβόλιο είναι εδώ». Πολλά πρωτοσέλιδα είναι ασαφή και το μήνυμα της επιτυχούς ενδιάμεσης εκτίμησης της αποτελεσματικότητας του εμβολίου εύκολα εκλαμβάνεται και ως «το τέλος της πανδημίας». Είναι αυτό δικαιολογημένο;

Ακόμα και αν η κάλυψη των πρώτων εμβολίων πλησιάζει το εντυπωσιακό 90% της ανακοίνωσης των Pfizer/BioNtech, η διαθεσιμότητα θα είναι ένα θέμα. Οι 1,3 δισ. δόσεις, δηλαδή εμβόλια για 650 εκατ. άτομα μέσα στο 2021, είναι απίθανο να πλησιάσουν τη ζήτηση, ακόμα και εάν πράγματι το 30%-40% του πληθυσμού δεν έχει καν τη διάθεση να κάνει κάποιο εμβόλιο (όπως μας λένε κάποιες δημοσκοπήσεις). Επίσης θα πρέπει να λυθούν τα μεγάλα προβλήματα φύλαξης στους -80 βαθμούς, σε ειδικά ψυγεία, και η μεταφορά σε ξηρό πάγο. Στην καλύτερη περίπτωση, ο εμβολιασμός θα φτάσει σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στο τέλος του 2021.

Επίσης, δεν υπάρχουν ακόμη πληροφορίες εάν το εμβόλιο αποτρέπει και τις σοβαρές περιπτώσεις COVID-19, τον τύπο που μπορεί να προκαλέσει νοσηλεία και θάνατο· δεν υπάρχουν ακόμη πληροφορίες σχετικά με το εάν εμποδίζει τα άτομα να μεταφέρουν τον κορωνοϊό χωρίς να έχουν συμπτώματα· είναι αδύνατο να πούμε για πόσο καιρό θα προστατεύει, διότι έχει μελετηθεί για λίγους μόνο μήνες· τα αποτελέσματα δεν έχουν ελεγχθεί εξωτερικά και δεν έχουν δημοσιευτεί σε ιατρικό περιοδικό· και δεν έχουν παραδοθεί ανεξάρτητες εκθέσεις στη Pfizer και στην BioNtech.

Το εμβόλιο δεν είναι πανάκεια, ούτε το τέλος των μέτρων για εφέτος τον χειμώνα.

Ποια μέτρα χρειαζόμαστε για να βγούμε από τον χειμώνα υγιείς και με την κοινωνία μας αμιγή και παραγωγική; Ας δούμε δύο παραδείγματα.

Η Γαλλία ακολούθησε μια σκληρή πολιτική. Στα μέσα Ιουλίου είχε περίπου 7-8 κρούσματα ανά εκατομμύριο (κ.α.ε. για συντομία). Στα μέσα Αυγούστου έφτασε τα 40 κ.α.ε. και μία εβδομάδα μετά επιβλήθηκε πέραν των μέτρων αποστασιοποίησης και η χρήση «μάσκας παντού» σε αρκετές περιοχές (και φυσικά στο Παρίσι). Στις αρχές Οκτωβρίου, με 150 κ.α.ε. έκλεισε η εστίαση και στο τέλος Οκτωβρίου με 600 κ.α.ε. έγινε lockdown αντίστοιχο της Ελλάδας (αν και με ανοιχτά Γυμνάσια και Λύκεια). Η άνοδος των κρουσμάτων για την ώρα συνεχίζεται και έφτασε τα 850 κ.α.ε.

Η Ολλανδία ακολούθησε μια πιο χαλαρή πολιτική. Η Ολλανδία στα μέσα Ιουλίου είχε περίπου 7-8 κ.α.ε., όπως και η Γαλλία. Στα μέσα Αυγούστου έφτασε και αυτή τα 40 κ.α.ε. και δεν έκανε τίποτε. Στις αρχές Οκτωβρίου έφτασε επίσης τα 150 κ.α.ε. και στα μέσα Οκτωβρίου τα 350 κ.α.ε., ξεπερνώντας τη Γαλλία που ήταν στα 250 κ.α.ε. Τότε μόνο έκλεισε η εστίαση και η σύσταση για εργασία από το σπίτι έγινε πιο ισχυρή, ενώ για πρώτη φορά έγινε σύσταση για χρήση μάσκας σε δημόσιους εσωτερικούς χώρους. Τα κρούσματα έφτασαν τα 600 κ.α.ε. στο τέλος Οκτωβρίου, όπως και στη Γαλλία. Και τις επόμενες δέκα μέρες έπεσαν κάτω από τα μισά, σε λιγότερα από 300 κ.α.ε.!

Με άλλα λόγια, το δόγμα «μέτρα με μέτρο» για να αποφεύγεται η κόπωση των πολιτών και η εκτίμηση της επίδρασής τους στην πορεία της πανδημίας – μια και χρειάζονται τουλάχιστον δύο εβδομάδες για να φανούν τα αποτελέσματά τους πριν από τα επόμενα βήματα – φαίνεται να λειτουργούν. Αντίθετα, το «παν «μέτρον» άριστον» και η επακόλουθη υπερβολική πίεση και κόπωση των πολιτών δεν φαίνεται να έχουν καλύτερα αποτελέσματα, τουλάχιστον στο παράδειγμα των δύο αυτών γειτονικών χωρών.

Μας διδάσκει αυτό κάτι για την Ελλάδα, που έλαβε την απόφαση σκληρού lockdown στα 200 κ.α.ε., δηλαδή πολύ πιο νωρίς, και πιο σκληρών μέτρων από τη Γαλλία; Αυτό ας το απαντήσουν οι σοφότεροι και περισσότερο αρμόδιοι από την ταπεινότητά μου. Εξάλλου, θα αναρωτηθεί καλόπιστα ο αναγνώστης, δεν είναι καλύτερα να παίρνουμε τα σκληρότερα δυνατά μέτρα για να μη ρισκάρουμε την υγεία των πολιτών;

Πέρα από τις ζημιές στην οικονομία αλλά και στην κοινωνία, είναι πλέον σαφές πως τα σκληρά μέτρα έχουν ένα κρυφό υγειονομικό κόστος: χαμένες χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες για καρκινοπαθείς, αναβεβλημένα χειρουργεία για καρδιαγγειακά προβλήματα, καθυστερημένες διαγνώσεις για καρκίνους και καρδιαγγειακά (που αποτελούν τα 2/3 των θανάτων κάθε χρόνο, πάνω από 50.000 εφέτος στην Ελλάδα, ή αν προτιμάτε 100 περίπου καθημερινά) και βεβαίως αλόγιστη επιβάρυνση ψυχολογικών και ψυχιατρικών προβλημάτων που οδηγούν στην κοινωνική αλλά και εργασιακή απομόνωση πολλών συμπολιτών μας και ιδιαίτερα των νέων, αλλά ακόμα και σε αυτοκτονίες.

Με δεδομένο λοιπόν το ότι η λογική «βαστάτε, πατριώτες, βγαίνει το εμβόλιο» είναι έωλη, τι πρέπει να γίνει; Είναι απόλυτα απαραίτητο λοιπόν να υπάρξει μια πολιτική επικοινωνία και μια πολιτική η οποία θα ξεφύγει από το «lockdown γιατί γέμισαν οι ΜΕΘ», «οι μάσκες είναι το εμβόλιο μέχρι να βγει το εμβόλιο» και «εμβόλιο μέχρι την άνοιξη» και θα προτείνει και θα επιβάλλει μέτρα (διότι το «παν «μέτρον άχρηστον»» είναι εξίσου λάθος με τον «παν μέτρον άριστον») με βάση προκαθορισμένους και δημόσια προσβάσιμους αντικειμενικούς δείκτες που δεν είναι βασισμένοι μόνο στα τεστ, αλλά και στις αντοχές του συστήματος Υγείας, και θα δέχεται τα μέτρα ως μέρος μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής (και δεν θα αλλάζουν τα μέτρα κάθε δυο-τρεις μέρες, ή και από το βράδυ ως το επόμενο πρωί, όπως με τους θεατές στο ποδόσφαιρο).

Η ίδια καμπάνια οφείλει να εξηγήσει πως οι απώλειες ζωής από μολυσματικές ασθένειες (~5.000 τον χρόνο στην Ελλάδα, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία) είναι αναπόφευκτες και όχι μια πρόσκαιρη ιδιοτροπία την πανδημίας του κορωνοϊού.

Διά ταύτα; Η κυβέρνηση οφείλει να πείσει πως αφήνει πίσω της το δόγμα της προσωπικής ευθύνης και οφείλει να μεταβεί στο δόγμα της κοινωνικής ευθύνης, προς την οποία συμβάλλουν και ο πολίτης αλλά και το κράτος. Οι συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς πρέπει να συμβάλει το κράτος, με κόστος υποπολλαπλάσιο του κόστους του lockdown, υπάρχουν. Λίγες από αυτές ακολουθούν:

• Δωρεάν τεστ σε όλους σε δειγματοληπτικά κέντρα εκτός νοσοκομείων για αποφυγή επιμολύνσεων και φόρτωσης της τριτοβάθμιας, με σκοπό την έγκαιρη απομόνωση της πλειοψηφίας των κρουσμάτων.
• Ενίσχυση πρωτοβάθμιας φροντίδας για ελαφρά περιστατικά – για πολλά αρκεί το οξυγόνο στο σπίτι για λίγες μέρες με ελάχιστο κόστος.
• Κυλιόμενα ωράρια στο Δημόσιο για αποφυγή συνωστισμού σε υπηρεσίες και μέσα μαζικής μεταφοράς.
• Ενίσχυση και επιχορήγηση του Διαδικτύου για «δουλειά στο σπίτι» και για την τριτοβάθμια τηλεκπαίδευση.
• Απομόνωση των ευπαθών ομάδων με ενίσχυση ειδικών δομών αλλά και ενθάρρυνση της ιδέας «ο παππούς και η γιαγιά πίσω στο χωριό» με κίνητρα και κοινωνική βοήθεια.
• Σαφής εθνική στρατηγική για τη χρήση των εμβολίων κατά προτεραιότητα τώρα με διαφάνεια και ενημέρωση και ανάπτυξη υποδομών διανομής, φύλαξης και χορήγησης.

—

*Ο κ. Αναστάσης Περράκης είναι βιολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης και διευθυντής ερευνών στο Ολλανδικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο και στο Ινστιτούτο Oncode.

(Πηγή: in.gr)

Συντάκτης: Μαίρη Μπιμπή

Ο κατάλληλος αερισμός των κλειστών χώρων και η κοινωνική αποστασιοποίηση παίζουν καθοριστικό ρόλο στη μείωση του κινδύνου μετάδοσης του SARS-CoV-2. σύμφωνα και με τα τελευταία στοιχεία επιστημονικών μελετών σχετικά με τους τρόπους μετάδοσης του ιού

Ο κορωνοϊός SARS-CoV-2, που προκαλεί την επιδημία COVID-19, μεταδίδεται κυρίως μέσω των αερομεταφερόμενων μικροσταγονιδίων, σύμφωνα με νέα ανασκόπηση στοιχείων που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Annals of Internal Medicine.

Ενώ μια ξεχωριστή μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Indoor Air επιβεβαιώνει την ανασκόπηση, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, όταν κάποιος τραγουδά σε κλειστό χώρο και δεν φοράει μάσκα εκτοξεύει εν αγνοία του μικροσταγονίδια που μεταφέρονται με τη βοήθεια του αέρα, διασπείροντας τον κορωνοϊό.

Ο κορωνοϊός δεν μεταδίδεται αγγίζοντας επιφάνειες
Στην πρώτη περίπτωση, η ανασκόπηση καταλήγει και στο πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα ότι ελάχιστα είναι τα στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι η μετάδοση του νέου κορωνοϊού γίνεται μέσω αγγίγματος διαφόρων επιφανειών.

Συνεπώς, οι ερευνητές υπενθυμίζουν ότι ο κατάλληλος αερισμός των κλειστών χώρων και η κοινωνική αποστασιοποίηση παίζουν καθοριστικό ρόλο στη μείωση του κινδύνου μετάδοσης του SARS-CoV-2.

Οι ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου Montefiore, του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πενσυλβάνια, του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ και του Νοσοκομείου Brigham and Women’s της Βοστώνης, μελέτησαν όλα τα διαθέσιμα επιστημονικά άρθρα που είχαν δημοσιευθεί από τον Ιανουάριο έως και τον Σεπτέμβριο, καθώς και σχετικές κυβερνητικές ή ακαδημαϊκές αναφορές, για να καθορίσουν τους ιικούς, περιβαλλοντικούς και τους παράγοντες που σχετίζονται με τους ξενιστές και συντελούν στη μετάδοση της νόσου COVID-19.

Από την επεξεργασία των στοιχείων κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, αρκετές πειραματικές μελέτες έδειξαν ότι τα σωματίδια του ιού μπορούσαν να είναι ζωντανά για ώρες μετά την ενσωμάτωσή τους σε αερολύματα ή πάνω στις επιφάνειες. Οι μελέτες που έγιναν σε πραγματικές συνθήκες, με ανίχνευση δηλαδή του ιικού RNA στο περιβάλλον, κατέγραψαν πολύ χαμηλά επίπεδα του ιού στις επιφάνειες και σε ελάχιστες περιπτώσεις είχαν καταφέρει να απομονώσουν ζωντανό τον κορωνοϊό.

Ισχυρά ήταν τα αποδεικτικά στοιχεία από μελέτες περιπτώσεων και ομαδικές αναφορές που έδειχναν ότι η αναπνοή ήταν ο κυρίαρχος τρόπος μετάδοσης του κορωνοϊού, με την απόσταση και τον αερισμό να παίζουν καθοριστικό ρόλο στον κίνδυνο μετάδοσης της νόσου COVID-19 από άτομο σε άτομο.

Σε λίγες περιπτώσεις όπου η άμεση επαφή με ή μετάδοση από υλικά ή επιφάνειες ήταν η υποτιθέμενη πηγή μετάδοσης του SARS-CoV-2, δεν μπόρεσε να αποκλειστεί ο ρόλος της αναπνευστικής μετάδοσης.

Οι Αμερικανοί ερευνητές εντόπισαν επίσης διάφορα πρότυπα ιικής μετάδοσης. Σύμφωνα με αυτά, ο ιός κάνει κορύφωση περίπου μια ημέρα πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων και εξασθενεί εντός μιας εβδομάδας από την έναρξη των συμπτωμάτων. Όλα τα πρότυπα μετάδοσης συμβαίνουν στην αρχή και κανένα δεν έχει τεκμηριωθεί μετά, αφότου δηλαδή ο ασθενής έχει συμπτώματα για περίπου μια εβδομάδα.

Τα περισσότερα άτομα δεν μεταδίδουν τον κορωνοϊό σε άλλα άτομα, ενώ ορισμένα προκαλούν πολλές δευτερεύουσες περιπτώσεις σε clusters (ομάδες), τα ονομαζόμενα «γεγονότα υπερμετάδοσης».

Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, τα ευρήματα της ανασκόπησης θα βοηθήσουν στον σχεδιασμό επιστημονικά τεκμηριωμένων σχεδίων περιορισμού της επιδημίας και στην επιμόρφωση των πολιτών ως προς την επιβράδυνση της εξάπλωσης του κορωνοϊού.

Μια πρόβα, πηγή μετάδοσης του κορωνοϊού
Στη δεύτερη μελέτη, που έγινε επίσης στις ΗΠΑ, αφορμή ήταν ένα γεγονός υπερμετάδοσης που συνέβη τον περασμένο Μάρτιο. Στη Σαγκιτ Βάλεϊ της Ουάσινγκτον ένα άτομο με ήπια συμπτώματα της νόσου COVID-19 είχε πάει σε μια πρόβα μουσικού συγκροτήματος που διήρκεσε δυόμιση ώρες, σε έναν κλειστό χώρο. Το διάστημα που ακολούθησε πάνω από 50 άτομα που είχαν πάει στην ίδια πρόβα κόλλησαν κορωνοϊό και δύο μάλιστα πέθαναν.

Επειδή όμως από τους μουσικούς είχαν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για τον περιορισμό της μετάδοσης του κορωνοϊού (απολυμαντικά χεριών και συστάσεις για τήρηση αποστάσεων), οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κολοράντο υποψιάστηκαν ότι η μετάδοση οφειλόταν σε αερολύματα, καθώς όσοι παρεβρέθηκαν στον χώρο δεν είχαν φορέσει μάσκα.

Ο κακός αερισμός του χώρου συντέλεσε στην συσσώρευση αερολυμάτων που είχαν παραχθεί κατά τη διάρκεια της πρόβας, όταν οι μουσικοί τραγουδούσαν εκτοξεύοντας μικροσταγονίδια στον αέρα.

«Η εισπνοή των μολυσμένων αερολυμάτων μέσω του ‘κοινού αέρα’ που μοιράζονταν στον χώρο όλοι οι παρευρισκόμενοι, ήταν η κύρια πηγή μετάδοσης του κορωνοϊού», εξηγεί ο συγγραφέας της μελέτης Χοσε-Λουϊς Χιμένες, καθηγητής Χημείας στο Ινστιτούτο Έρευνας Περιβαλλοντικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Κολοράντο.

Οι ερευνητές εκτίμησαν ότι αν η πρόβα αντί για 2,5 ώρες είχε διαρκέσει 30 λεπτά, το ποσοστό μετάδοσης του κορωνοϊού θα είχε μειωθεί από 87% σε 12%. Η χρήση μάσκας, ο καλύτερος αερισμός και η χρήση καθαριστικών του αέρα συνδυαστικά με τη μικρότερη διάρκεια της πρόβας θα είχαν μειώσει τον αριθμό των μολυσμένων ατόμων από 52 σε 5.

Καταλήγουν λοιπόν στο συμπέρασμα ότι οι μουσικές εκδηλώσεις θα πρέπει να γίνονται σε ανοιχτούς και όχι κλειστούς χώρους. Και όταν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, να υπάρχει μέριμνα για καλό εξαερισμό ώστε τα μολυσμένα μικροσταγονίδια να μην προλαβαίνουν να σχηματίσουν αερολύματα. Έτσι θα ανακοπεί όχι μόνο η μετάδοση του SARS-CoV-2 αλλά και όλων των ιογενών λοιμώξεων που προσβάλλουν το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα. Τέλος, υπενθυμίζουν ότι η χρήση μάσκας ακόμα και από τους τραγουδιστές όταν τραγουδούν και η τήρηση επαρκών αποστάσεων μπορούν να αποβούν σωτήρια.

(Πηγή: ygeiamou.gr)

Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε ιδρύσει την Ορχήστρα των Χρωμάτων στις 14 Νοεμβρίου 1989, επιθυμώντας να προσφέρει μια ιδιαίτερη οπτική στην κλασική και γενικότερα τη συμφωνική μουσική στην Ελλάδα

Ο Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994)

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτόν τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε τον φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε τον ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας, εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα, άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μού διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους, ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το μάρκετινγκ. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέροντα.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός, η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε τον χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακριά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, την απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και τον στόχο για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ’ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ’μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια, αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Το ανωτέρω κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό γράφτηκε το Φεβρουάριο του 1993.

Το κείμενο είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας (επίσημος τίτλος «Διαμαρτυρία κατά του Νεοναζισμού») που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Κουρτ Βάιλ, Φραντς Λιστ και Μπέλα Μπάρτοκ.

Το ίδιο κείμενο είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».

Ο Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994) είχε ιδρύσει την Ορχήστρα των Χρωμάτων στις 14 Νοεμβρίου 1989, επιθυμώντας να προσφέρει μια ιδιαίτερη οπτική στην κλασική και γενικότερα τη συμφωνική μουσική στην Ελλάδα.

Το μουσικό αυτό σύνολο είχε δώσει την πρώτη παράστασή του στις 23 Νοεμβρίου 1989, στην αίθουσα «Παλλάς».

(Πηγή: in.gr)

Γράφει ο Διονύσης Π. Σιμόπουλος*

Ξυλογραφία που απεικονίζει την «καταιγίδα» των Λεοντιδών στις 13 Νοεμβρίου 1933

Tις πρώτες πρωινές ώρες από τις αρχές του μήνα και μέχρι τα μέσα, περίπου, του Νοεμβρίου, μπορεί κανείς να παρατηρήσει την ετήσια επίσκεψη μιας ροής σωματιδίων που σχηματίζουν την επονομαζόμενη «βροχή» των Λεοντιδών, η οποία αναμένεται να φτάσει φέτος σ’ έξαρση τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου, τρεις ημέρες μετά την πανσέληνο. Η «βροχή» αυτή ονομάζεται έτσι επειδή τα μετέωρα αυτά φαίνεται ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Λέοντα, και από τα σωματίδια που αφήνει πίσω του ο κομήτης Tempel-Tuttle. Ο κομήτης αυτός εντοπίστηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1865 από τον Γερμανό αστρονόμο Wilhelm Tempel, ο οποίος ανακάλυψε 21 συνολικά κομήτες. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 6 Ιανουαρίου 1866, ο ίδιος κομήτης εντοπίστηκε ανεξάρτητα και από τον Αμερικανό αστρονόμο Horace Tuttle, ο οποίος ανακάλυψε κι αυτός 15 κομήτες και δύο αστεροειδείς.

Τέτοιου είδους «βροχές» δημιουργούνται από τα μικρά σωματίδια σκόνης που αφήνουν πίσω τους οι κομήτες καθώς τέμνουν πολλές φορές την τροχιά της Γης. Όταν η Γη κατά την περιφορά της γύρω από τον Ήλιο συναντάει μια τέτοια ομάδα σωματιδίων συγκρούεται μαζί τους και τότε αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρά μας με ρυθμό μερικών δεκάδων αντικειμένων την ώρα. Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, τα περισσότερα με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπάνε την ατμόσφαιρά μας σε ύψος περίπου 100 χιλιομέτρων και αναφλέγονται. Η ανάφλεξη αυτή σχηματίζει μια φωτεινή σφαίρα 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή τη φωτεινή σφαίρα, λοιπόν, βλέπουμε από τη Γη, και την ονομάζουμε διάττοντα, μετέωρο ή «πεφταστέρι». Τέτοιου είδους διαστημική σκόνη, άλλωστε, φτάνει στη Γη μας με ρυθμό 100 τόνων κάθε ημέρα.

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, τα ίχνη του κομήτη αυτού χάθηκαν και θεωρήθηκε ότι είχε μάλλον διαλυθεί. Το 1965, όμως, ο κομήτης εντοπίστηκε και πάλι όταν προσπέρασε την τροχιά της Γης σε απόσταση λίγο μεγαλύτερη απ’ αυτήν της Σελήνης. Ένα χρόνο αργότερα, στις 17 Νοεμβρίου 1966, στις κεντρικές και δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεκάδες χιλιάδες διάττοντες στόλισαν και πάλι τον νυχτερινό ουρανό για τουλάχιστον είκοσι λεπτά με ρυθμό 200.000 (55 το δευτερόλεπτο) έως 1.000.000 (280 το δευτερόλεπτο) διαττόντων κάθε ώρα. Μία προσεκτική ανάλυση του 1994, όμως, υπολόγισε ότι ο πραγματικός ρυθμός δεν υπερέβη τους 15.000 διάττοντες την ώρα (5 το δευτερόλεπτο) οι οποίοι όμως συγκρούονταν με τα ανώτερα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας με ταχύτητα 71 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (255.000 χιλιόμετρα την ώρα).

Επειδή ο κομήτης Τεμπλ-Τατλ συμπληρώνει μια πλήρη τροχιά κάθε περίπου 33 χρόνια, η τελευταία επίσκεψή του (περιήλιο) στην περιοχή μας έγινε τον Φεβρουάριο του 1998. Γι’ αυτό πολλοί αστρονόμοι υπολόγιζαν ότι η «βροχή» των Λεοντιδών του 1999 θα ήταν ιδιαίτερα θεαματική όπως και οι περίφημες προηγούμενες επισκέψεις του κομήτη, που δημιούργησαν μια πραγματική καταιγίδα μετεώρων. Στη διάρκεια μιας τέτοιας καταιγίδας, μέχρι και περίπου 700.000 μετέωρα εμφανίζονται κάθε ώρα. Η συμπεριφορά όμως των σωματιδίων αυτών είναι ιδιαίτερα απρόβλεπτη λόγω των διαταραχών που υφίστανται από τις βαρυτικές δυνάμεις των πλανητών, αν και το πάχος της ροής των σωματιδίων που έχει αφήσει πίσω του ο κομήτης υπολογίζεται ότι φτάνει τα 35.000 χιλιόμετρα.

Η μεγαλύτερη παρόμοια «καταιγίδα» που παρατηρήθηκε ποτέ ήταν αυτή των Λεοντιδών στις 13 Νοεμβρίου του 1833, όταν τα μετέωρα έμοιαζαν με πυροτεχνήματα από μια ροή δεκάδων μετεώρων κάθε δευτερόλεπτο, που διήρκεσε επί ώρες. Ένας ιστορικός μάλιστα το 1878 τη θεώρησε ένα από τα εκατό πιο σημαντικά γεγονότα του αιώνα. Πολλές ξυλογραφίες έχουν απεικονίσει το γεγονός με μεγάλη επιτυχία. Αρκετοί κοινωνιολόγοι, μάλιστα, αποδίδουν στο ουράνιο αυτό φαινόμενο την εξάπλωση της θρησκομανίας που επηρέασε τα επόμενα χρόνια την όλη κοινωνική εξέλιξη και τον σύγχρονο χαρακτήρα των ΗΠΑ.

Η αρχική σύνδεση των διαφόρων ετήσιων βροχών διαττόντων με τους κομήτες βασίστηκε στην παρατήρηση της συμπεριφοράς του κομήτη Μπιέλα, που ανακαλύφτηκε το 1826. Όταν ο κομήτης αυτός επέστρεψε το 1845 διαχωρίστηκε σε δύο κομμάτια που επέστρεψαν και πάλι το 1851, αν και από τότε δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά. Τον Νοέμβριο του 1872, όμως, σε μια καταπληκτική εμφάνιση μιας «καταιγίδας διαττόντων» μετρήθηκαν περίπου εκατό διάττοντες κάθε λεπτό και επί μία ολόκληρη ώρα. Οι διάττοντες αυτοί εκπέμπονταν από το σημείο του ουρανού από το οποίο αναμενόταν να εμφανιστεί ο κομήτης Μπιέλα τον ίδιο εκείνο μήνα. Έτσι το φαινόμενο αυτό επιβεβαίωσε την υποψία των επιστημόνων που συνδύαζαν τις βροχές διαττόντων με τους κομήτες.

Για μιαν ακόμη φορά, λοιπόν, σας προτρέπουμε να σηκώσετε το κεφάλι προς τον ουρανό, ο οποίος θα σας ανταμείψει με το υπέροχο θέαμα των λαμπερών του άστρων και τις αναλαμπές των διαττόντων που θα τον διασχίζουν από τη μια του άκρη στην άλλη. Και παρόλο που η σύγχρονη γνώση δεν μας το επιτρέπει, εντούτοις όταν δείτε τη λαμπερή γραμμή που αφήνει πίσω του κάποιο «πεφταστέρι», μην ξεχάσετε να ακολουθήσετε την άποψη που εκφράζει ο λαός μας, και να κάντε μιαν ευχή! Δεν έχετε άλλωστε να χάσετε τίποτε απολύτως!

—

*Ο κ. Διονύσης Π. Σιμόπουλος είναι επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.

(Πηγή: kathimerini.gr)

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ενώ η μετάλλαξη D614G επιτρέπει στον κορονοϊό να διεισδύει καλύτερα στα ανθρώπινα κύτταρα, παράλληλα καθιστά τον ίδιο πιο ανοιχτό στα αντισώματα, προκειμένου αυτά να εισέλθουν στο εσωτερικό του και να τον αδρανοποιήσουν.

Μία νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη επιβεβαιώνει ότι ο κοροναϊός SARS-CoV-2 έχει μεταλλαχθεί με τρόπο που τον διευκολύνει να πολλαπλασιάζεται και να εξαπλώνεται πιο γρήγορα στον κόσμο. Όμως, από την άλλη, η εν λόγω μετάλλαξη D614G στην προεξέχουσα πρωτεΐνη-ακίδα του, με την οποία μολύνει τα ανθρώπινα κύτταρα, πιθανώς τον καθιστά πιο ευάλωτο σε ένα εμβόλιο.

Το στέλεχος D614G του ιού εμφανίστηκε αρχικά στην Ευρώπη και έχει γίνει το πιο ευρέως διαδεδομένο παγκοσμίως. Η νέα έρευνα επιστημόνων των πανεπιστημίων της Β. Καρολίνα και του Ουισκόνσνι-Μάντισον, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Science», επιβεβαιώνει προηγούμενες εκτιμήσεις ότι αυτό το στέλεχος αναπαράγεται με περίπου δεκαπλάσια ταχύτητα και είναι πιο μεταδοτικό σε σχέση με το στέλεχος του κοροναϊού που πρωτεμφανίστηκε στην Κίνα και πυροδότησε την πανδημία.

Πιο μεταδοτικός αλλά και πιο ευάλωτος

Η φωτεινή πλευρά της νέας μελέτης είναι ότι ενώ το στέλεχος D614G μεταδίδεται πιο γρήγορα, μελέτες σε ζώα έδειξαν ότι δεν σχετίζεται με σοβαρότερα συμπτώματα της Covid-19, ενώ επιπλέον φαίνεται να είναι ελαφρώς πιο ευάλωτο στα φάρμακα των εξουδετερωτικών αντισωμάτων, άρα πιθανώς και στα μελλοντικά εμβόλια που θα γεννούν αντισώματα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ενώ η μετάλλαξη D614G επιτρέπει στον κορονοϊό να διεισδύει καλύτερα στα ανθρώπινα κύτταρα, παράλληλα καθιστά τον ίδιο πιο ανοιχτό στα αντισώματα, προκειμένου αυτά να εισέλθουν στο εσωτερικό του και να τον αδρανοποιήσουν.

«Ο ιός D614G ξεπερνά και πολλαπλασιάζεται κατά περίπου δέκα φορές ταχύτερα σε σχέση με τον αρχικό ιό, αναπαραγόμενος υπερβολικά αποτελεσματικά στα επιθηλιακά κύτταρα της μύτης, που αποτελούν σημαντικό σημείο για τη μετάδοσή του από άνθρωπο σε άνθρωπο», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Ραλφ Μπάρικ, καθηγητής Επιδημιολογίας και Μικροβιολογίας-Ανοσολογίας στις σχολές Δημόσιας Υγείας και Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνα, ο οποίος μελετά τους κοροναϊούς εδώ και τρεις δεκαετίες.

«Ο SARS-CoV-2 είναι ένας τελείως νέος παθογόνος μικροοργανισμός στους ανθρώπους και η εξέλιξή του στους ανθρώπινους πληθυσμούς είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Νέες παραλλαγές του συνεχώς εμφανίζονται, όπως αυτή που πρόσφατα ανακαλύφθηκε στα ζώα βιζόν στη Δανία», πρόσθεσε.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://science.sciencemag.org/content/early/2020/11/11/science.abe8499

(Πηγή: in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Τα παιδιά μολύνονται συχνότερα με τον κορονοϊό απ’ ό,τι αρχικά είχε εκτιμηθεί, σύμφωνα με μελέτη του πανεπιστημίου του Λέβεν και του ινστιτούτου Σιενσάνο. Η έρευνα διεξήχθη μεταξύ 362 παιδιών από τις περιοχές ‘Αλκεν και Πελτ, όπως αναφέρει η εφημερίδα Het Belang van Limburg.

Στο διάστημα από 21 Σεπτεμβρίου έως και 6 Οκτωβρίου, ελήφθησαν δείγματα αίματος και σάλιου από αυτά τα παιδιά. Το ‘Αλκεν ήταν μια από τις περιοχές που είχε πληγεί περισσότερο από τον κορονοϊό την άνοιξη, ενώ το Πελτ ήταν σχετικά σε καλύτερη κατάσταση. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, στο ‘Αλκεν το 14,4% των παιδιών είχε αναπτύξει αντισώματα έναντι 4,4% στο Πελτ.

«Αυτό δείχνει ότι τα παιδιά είναι πιο ευαίσθητα στον ιό απ’ ό,τι αρχικά πιστευόταν», ανέφερε η Κορίν Βαντερμέλεν, συντονίστρια ερευνήτρια και εμβολιολόγος στο καθολικό πανεπιστήμιο του Λέβεν. «Επειδή δεν γνωρίζαμε το γενικό επίπεδο μόλυνσης στο Alken κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος, δεν μπορούμε να πούμε εάν ο ιός κυκλοφόρησε περισσότερο ή λιγότερο στα παιδιά σε σύγκριση με τους ενήλικες» συμπλήρωσε.

Από τη μελέτη διαπιστώθηκε ότι οι περισσότερες λοιμώξεις εμφανίστηκαν μέσω στενής επαφής με έναν μολυσμένο ενήλικα. Τα σχολεία δεν φαίνεται να έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διάδοση του πρώτου κύματος, σημειώνει. Ωστόσο επισημαίνεται ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η ύπαρξη μολύνσεων στο σχολείο.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Η ειδική παιδαγωγός και σύμβουλος ψυχικής υγείας Μαίρη Μαρκογιαννάκη εξηγεί αναλυτικά τι πρέπει να προσέξετε

Ο κανόνας, λέει η ειδικός, είναι ότι στα παιδιά λέμε πάντα την αλήθεια, ή μάλλον, αυτό που είναι πιο κοντά στην αλήθεια. «Μια αλήθεια προσαρμοσμένη στην ηλικία τους: σε κάθε απορία που εκφράζεται, η αλήθεια της απάντησής μας προσαρμόζεται αναλόγως του γνωστικού επιπέδου αλλά και της συναισθηματικής ωριμότητας του παιδιού. Αν, για παράδειγμα, ερωτηθούμε για ένα φυσικό φαινόμενο ή για τη διαδικασία του τοκετού, διαφορετικά θα απαντήσουμε στα 4, 8 ή 12 έτη του παιδιού. Επιπλέον, θα έχουμε άλλη προσέγγιση και άλλο εν γένει τρόπο. Με το ίδιο σκεπτικό θα διαχειριστούμε και τις συζητήσεις σχετικά με τον κορωνοϊό. Σε ένα μικρό παιδί θα αποφύγουμε τις πολλές ιατρικές πληροφορίες και τις αρνητικές συσχετίσεις και θα επικεντρωθούμε στα πρακτικά ζητήματα, όπως τους τρόπους μετάδοσης (ώστε να τηρεί τους κανόνες υγιεινής), τη σοβαρότητα νόσησης της τρίτης ηλικίας (ώστε να κατανοήσει γιατί δεν βλέπει τη γιαγιά και τον παππού) κ.ο.κ».

Ωστόσο, σύμφωνα με την κυρία Μαρκογιαννάκη, «οι απαντήσεις μας διαφοροποιούνται και ανάλογα με την ψυχοσύνθεση, τον χαρακτήρα και τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου παιδιού. Αν έχουμε, για παράδειγμα, ένα παιδί το οποίο είναι επίμονο και ρωτάει όλο και πιο πολλά, οφείλουμε να ανταποκριθούμε στην περιέργεια του, όσο κι αν αυτό μας δυσκολεύει. Αν δεν ικανοποιηθεί από τις δικές μας απαντήσεις, το πιθανότερο είναι να ψάξει για απαντήσεις σε πηγές, τις οποίες εμείς δεν ελέγχουμε. Από την άλλη μεριά, αν έχουμε ένα παιδί που φοβάται εύκολα, ή περνάει μια τέτοιου είδους φάση, είναι προτιμότερο να αποφύγουμε την αναφορά σε στρεσογόνες και επώδυνες λεπτομέρειες.»

Και όταν η κουβέντα έρχεται στον θάνατο;

Η Μαίρη Μαρκογιαννάκη είναι σαφής: «Απαντάμε στις απορίες που έχει, αλλά δεν σπεύδουμε να καλύψουμε τα πάντα σε σχέση με το θέμα. Αν δεν μας ρωτήσει για το ενδεχόμενο θανάτου δικών μας προσώπων από κορωνοϊό, δεν χρειάζεται να το ανακινήσουμε εμείς. Αν ωστόσο ερωτηθούμε, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς, να ομολογήσουμε πως κανείς δεν γνωρίζει τη στιγμή του θανάτου του και στη συνέχεια να το καθησυχάσουμε λέγοντάς του ότι είμαστε προσεκτικοί/υγιείς/ νέοι -ανάλογα με την περίπτωση- και συνεπώς μειώνονται κατά πολύ οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο.

Είναι σημαντικό επίσης να μη μεταδίδουμε άθελά μας διπλά μηνύματα στα παιδιά μας. Αυτό συμβαίνει όταν λεκτικά εκφράζουμε κάτι, αλλά η συμπεριφορά μας, η φωνή μας, το συναίσθημά μας αποκαλύπτει κάτι άλλο. Ας αναλογιστούμε, για παράδειγμα, μια μητέρα που λεκτικά μεταφέρει στο παιδί της το μήνυμα ότι αυτή η κατάσταση είναι παροδική, διαχειρίσιμη, καθολική, έχει ενδεχομένως και τα θετικά της και άλλα τέτοια, αλλά την ίδια στιγμή το παιδί της τη βλέπει να έχει ξεσπάσματα θυμού ή κλάματος, την ακούει να λέει στο τηλέφωνο ότι δεν αντέχει άλλο κλεισμένη ή την παρατηρεί να βάζει θερμόμετρο κάθε τρεις και λίγο. Η μη συνεπής στάση του γονέα προκαλεί ανασφάλεια στα παιδιά γιατί στο μυαλό τους εισβάλλει η αβεβαιότητα, οι αρνητικές σκέψεις μεγεθύνονται και το πρόσωπο αναφοράς τίθεται υπό αμφισβήτηση. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν: έχουμε θεατές. Και αυτοί οι θεατές τις περισσότερες φορές επεξεργάζονται βουβά τις πληροφορίες μέσα από τα δικά μας μάτια, με τα δικά μας φίλτρα. Είναι προτιμότερο αν δυσφορούμε, να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας, αλλά με ψυχραιμία και ακεραιότητα. Ως εκεί που μπορούν τα παιδιά μας να αντέξουν. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό για ένα παιδί από τον γονιό του που καταρρέει. Επίσης, ας μην ξεχνάμε πως για τα παιδιά η καθημερινότητα συνεχίζεται. Είτε με τη διά ζώσης είτε με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση τα μαθήματα και οι υποχρεώσεις εξακολουθούν, η επαφή με τους συνομιλήκους δεν χάνεται. Οπότε γιατί να επιβαρύνουμε συναισθηματικά ένα παιδί που από μόνο του δεν δυσανασχετεί;»

Παιδιά λυπημένα και θυμωμένα: πώς το χειριζόμαστε;

«Αν τα παιδιά μας βιώνουν άγχος, λύπη, θυμό είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε το συναίσθημά τους, να προσπαθούμε να το ερμηνεύσουμε και να το εκλογικεύσουμε μαζί τους, ώστε, όχι μόνο να ανακουφιστούν εκείνη τη στιγμή, αλλά μακροπρόθεσμα να μάθουν να το διαχειρίζονται. Συγκεκριμένα ως προς το άγχος, βοηθάει να υπενθυμίζουμε στα παιδιά μας ότι η ζωή μας βρίσκεται στο παρόν, ενώ το άγχος αναφέρεται σε κάτι που φοβόμαστε ότι θα συμβεί στο μέλλον, μία εικασία, κάτι μη πραγματικό. Όταν μας κυριεύει άγχος είναι καλό να επικεντρωνόμαστε στο τώρα. Φυσικά όταν η αντιμετώπισή του ξεπερνάει το πλαίσιο των δυνατοτήτων μας, απευθυνόμαστε στους ειδικούς», εξηγεί η ειδικός και προσθέτει ότι, τις μέρες της καραντίνας, πρέπει να προσέξουμε ώστε τα παιδιά μας να μην ξεφύγουν σε χρόνο οθόνης και βάρος, όπως άλλωστε κι εμείς οι ενήλικες.

(Πηγή: in.gr)

Επιπτώσεις και στην ψυχική υγεία των ασθενών επιφέρει ο κορονοϊός, αφού σύμφωνα με έρευνα σχεδόν ένας στους πέντε διαγιγνώσκονται με ψυχική διαταραχή.

© CC0 / PublicDomainPictures / depression

Το γεγονός πως εκτός από τις σωματικές παρενέργειες ο κορονοϊός επηρεάζει και την ψυχιατρική εικόνα των ασθενών, αποκαλύπτει έρευνα επιστημόνων, οι οποίοι διαπίστωσαν πως σχεδόν ένας στους πέντε που πάσχουν από COVID-19, διαγιγνώσκονται αργότερα με ψυχιατρικές διαταραχές όπως άγχος, κατάθλιψη ή αϋπνία.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Lancet Psychiatry», βασίστηκε σε μια μελέτη ηλεκτρονικών αρχείων υγείας από 62.254 άτομα.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τους ασθενείς τρεις μήνες μετά τη διάγνωσή τους με COVID-19 και συνέκριναν τις διαγνώσεις ψυχικής υγείας τους με εκείνες χιλιάδων άλλων ασθενών με διαφορετικές καταστάσεις, όπως η γρίπη και τα σπασμένα οστά.

Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι το 18% των ασθενών με δείγμα COVID-19 διαγνώστηκαν με ψυχιατρική ασθένεια, ενώ μόνο το 13% αυτών με γρίπη και το 12,7% αυτών με κάταγμα διαγνώστηκαν με ψυχική ασθένεια.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι το 5,8% των ασθενών με COVID-19 διαγνώστηκαν για πρώτη φορά με ψυχική διαταραχή, σε σύγκριση με 2,8% και 2,5% των ασθενών με γρίπη και κάταγμα, αντίστοιχα.

Η πιο συχνή διάγνωση ψυχιατρικής νόσου μεταξύ των ασθενών ήταν το άγχος, συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής προσαρμογής, της γενικευμένης διαταραχής άγχους και της διαταραχής μετατραυματικού στρες.

Οι διαταραχές της διάθεσης, όπως η κατάθλιψη και η αϋπνία ήταν οι επόμενες πιο συχνές διαγνώσεις.

Οι εκτιμήσεις των ειδικών

Επιπλέον, οι ερευνητές εντόπισαν σημαντικά υψηλότερους κινδύνους άνοιας σε ασθενείς με COVID-19. Η άνοια σχετίζεται με απώλεια μνήμης, γλώσσα, επίλυση προβλημάτων και άλλες ικανότητες σκέψης.

«Χρειαζόμαστε επειγόντως έρευνα για να διερευνήσουμε τις αιτίες και να εντοπίσουμε νέες θεραπείες» δήλωσε ο καθηγητής ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Πολ Χάρισον, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, σύμφωνα με το δίκτυο BBC.

Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι, τα άτομα με προϋπάρχουσα ψυχική ασθένεια είχαν 65% περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστούν με COVID-19 από εκείνα που δεν είχαν.

Ο δρ Μάικλ Μπλούμφιλντ από το University College του Λονδίνου, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε στο BBC ότι η σχέση μεταξύ COVID-19 και ψυχικής ασθένειας οφείλεται πιθανώς σε «έναν συνδυασμό των ψυχολογικών στρεσογόνων που σχετίζονται με αυτή τη συγκεκριμένη πανδημία και τις φυσικές επιδράσεις» της ασθένειας.

Ωστόσο, ο Τζο Ντάνιελς από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ είπε ότι πρέπει να ολοκληρωθεί πρόσθετη έρευνα πριν από την εξαγωγή συγκεκριμένων συμπερασμάτων.

«Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι πιο ήπιες ψυχολογικές διαγνώσεις είναι κοινές σε όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα σωματικής υγείας οποιασδήποτε φύσης» είπε στο BBC.

«Το να πάσχει κανείς από μία οξεία ή χρόνια αδιαθεσία είναι απλά μια δύσκολη εμπειρία» πρόσθεσε ο Ντάνιελς.

(Πηγή: sputniknews.gr)

Γράφει ο Γεώργιος Σγούρδος*

Ασχολούμαστε λιγότερο με το τί απόγιναν όσοι «πέρασαν» τον κορωνοϊό χωρίς σοβαρές επιπλοκές. Πώς είναι η ζωή τους «μετά»;

ASSOCIATED PRESS

Κάθε μέρα που περνά, νέα δεδομένα εμπλουτίζουν τις γνώσεις της επιστημονικής κοινότητας σχετικά με τον νέο κορωνοϊό SARS-CoV-2. Υπάρχουν όμως ακόμα αρκετά ζητήματα για τα οποία δεν έχουμε σαφείς απαντήσεις. Μάλιστα, καθώς η κοινή γνώμη εστιάζει την προσοχή της στο πρόβλημα των νέων λοιμώξεων και στη μεγάλη πίεση που υφίστανται τα εθνικά συστήματα υγείας, ασχολούμαστε λιγότερο με το τί απόγιναν όσοι «πέρασαν» τον κορωνοϊό. Πώς είναι η ζωή τους «μετά»;

Ας μιλήσουμε λοιπόν για μια εν πολλοίς άγνωστη παράμετρο του COVID-19, που αναφέρεται τον τελευταίο καιρό στη βιβλιογραφία ως long covid. Ο όρος αφορά σε συμπτώματα που επιμένουν ακόμα και μήνες μετά τη νόσηση από κορωνοϊό. Γνωρίζουμε βεβαίως ότι μετά από κάθε ιογενή λοίμωξη είναι δυνατό να επιμείνουν κάποια συμπτώματα, π.χ. ξηρός βήχας, ακόμα και για αρκετές εβδομάδες. Όμως φαίνεται πως στην περίπτωση του COVID-19 υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες. Θα τις αναφέρουμε εδώ συνοπτικά.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτά τα μετά-COVID συμπτώματα φαίνεται πως δεν σχετίζονται με τη βαρύτητα της αρχικής λοίμωξης (δηλαδή δεν παρατηρούνται μόνο σε όσους νόσησαν βαριά), ούτε με την ηλικία, καθώς παρατηρούνται και σε νεαρά άτομα χωρίς υποκείμενα νοσήματα. Επίσης, ενώ οι περισσότεροι αναμένεται να παρουσιάσουν σταδιακή βελτίωση, δεν έχουμε ιδέα πόσον καιρό θα διαρκέσουν τα συμπτώματα σε άλλους, αφού δεν έχει περάσει ακόμα επαρκής χρονική περίοδος από την αρχή της πανδημίας.

Σύμφωνα με τις πρώτες σχετικές έρευνες, τουλάχιστον 1 στους 3 ασθενείς εμφανίζει συμπτώματα αρκετό καιρό μετά τη φαινομενική «ίαση». Μάλιστα, μια μελέτη με Ιταλούς ασθενείς που χρειάστηκαν νοσηλεία, έδειξε ότι σχεδόν 9 στους 10 εμφάνιζαν τουλάχιστον ένα σύμπτωμα 2 μήνες μετά το εξιτήριο. Τα συμπτώματα αυτά είναι κυρίως τα εξής:

• έντονη κόπωση
• δυσχέρεια στην αναπνοή
• πόνος στο στήθος
• βήχας
• αγευσία
• πονοκέφαλος, κ.ά.

Αναφέρονται μάλιστα και αρκετά περιστατικά που πέρασαν ελαφρά COVID-19, όμως 6 μήνες μετά εξακολουθούσαν να παρουσιάζουν έντονη κόπωση και ήταν αδύνατο να εργαστούν.

Θα αναφερθούμε συγκεκριμένα σε δύο πρόσφατα περιστατικά -που είναι ουσιαστικά οι αφορμές για το παρόν κείμενο. Να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι εργάζομαι σε διαγνωστικό κέντρο στην πόλη της Λωζάννης. Η Ελβετία είναι αυτό τον καιρό μια από τις πιο επιβαρυμένες περιοχές της Ευρώπης σε αριθμό νέων κρουσμάτων κορωνοϊού, ενώ ειδικά τα γαλλόφωνα καντόνια καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στον σχετικό κατάλογο. Ενώ τα οξέα περιστατικά COVID-19 παραπέμπονται στα νοσοκομεία αναφοράς της περιοχής μας, εμείς συναντούμε καθημερινά συμπολίτες μας που «πέρασαν» παλαιότερα λοίμωξη από κορωνοϊό (Μάρτιο/Απρίλιο ή πιο πρόσφατα, Αύγ./Σεπτέμβριο), αλλά εμφανίζουν ακόμα και τώρα συμπτώματα που επιμένουν.

Πριν από λίγες μέρες παραπέμφθηκε για αξονική τομογραφία (CT) θώρακος μια 23χρονη -μέχρι πρότινος υγιέστατη- κοπέλα. Πριν από 3 μήνες νόσησε ελαφρά με COVID-19 και δε χρειάστηκε νοσηλεία. Είχε μόνο βήχα και πόνο στο στήθος, χωρίς πυρετό. Έκτοτε η νεαρή κοπέλα παρουσιάζει έντονη αναπνευστική δυσχέρεια και κόπωση, χωρίς να έχει ανακαλυφθεί κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας. Μάλιστα, την ημέρα της επίσκεψής της, μου εκμυστηρεύθηκε ότι πλέον δυσκολεύεται πολύ να ανέβει με τις σκάλες δύο ορόφους στην οικία της -κάτι που έκανε άνετα από παιδί μέχρι πριν από 3 μήνες. Δυσκολεύτηκε ακόμα και να φθάσει -λαχανιασμένη- ως το διαγνωστικό μας κέντρο, καθώς χρειάστηκε να περάσει από μια ανηφόρα μόλις 100 μέτρων! Υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία με πολύ χαμηλή δόση ακτινοβολίας (ultra-low dose CT), εφάμιλλη δύο ακτινογραφιών θώρακος. Σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκουμε συχνά κάποιες λεπτές ινώδεις αλλοιώσεις/ουλές στους πνεύμονες, όμως σε αυτή την κοπέλα η αξονική τομογραφία ήταν απολύτως φυσιολογική. Άραγε τί «κουσούρια» αφήνει σε μικροσκοπικό επίπεδο ο κορωνοϊός, που δεν βλέπουμε εμείς, ακόμα και σε λεπτές τομές, μικρότερες του ενός χιλιοστού (0,6 mm); Το ερώτημα αυτό παραμένει προς το παρόν αναπάντητο.

Το δεύτερο περιστατικό προσήλθε στο διαγνωστικό μας κέντρο μόλις χθες. Άνδρας 56 ετών με υπέρταση, κατά τα άλλα σε άριστη γενική κατάσταση, νόσησε από κορωνοϊό τον περασμένο Σεπτέμβριο. Νοσηλεύθηκε για 2 εβδομάδες χωρίς να χρειαστεί ΜΕΘ ή διασωλήνωση. Πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο πριν από έναν μήνα, εμφανίζει όμως ακόμα έντονη δυσχέρεια στην αναπνοή. Τον είδα στην αίθουσα αναμονής, εξουθενωμένο. Ακόμα και μετά το πέρας της εξέτασης, μου ζήτησε να καθίσει πάλι στην αίθουσα αναμονής διότι δυσπνοούσε. Στην περίπτωσή του η αξονική τομογραφία -αντίθετα από την 23χρονη κοπέλα- έδειξε εκτεταμένες πνευμονικές αλλοιώσεις τις οποίες ακόμα και μη ειδικός μπορεί να διαπιστώσει στις φωτογραφίες που παραθέτουμε ενδεικτικά. Κανείς μας δε γνωρίζει ποιες αλλοιώσεις θα υποχωρήσουν και ποιες θα αφήσουν μόνιμες ουλές (και, συνεπακόλουθα, ίσως μια μόνιμη αναπνευστική δυσχέρεια στον ασθενή). Ακούγεται κάπως τρομακτικό, όμως αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αποφυγής των παραπάνω συμπτωμάτων είναι η πρόληψη: Να μη νοσήσουμε! Ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών, φοράμε τη μάσκα μας όπου και όταν απαιτείται.

Διαπιστώνουμε όλοι μας πως η Επιστήμη δεν έχει ακόμη πλήρη κατανόηση της ασθένειας, ενώ δεν υπάρχει ειδική θεραπεία ή αποτελεσματικό εμβόλιο. Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί για να προφυλάξουμε τους συμπολίτες μας και τον εαυτό μας.

-.-

*Ο Γεώργιος Σγούρδος είναι ιατρός ακτινοδιαγνώστης, ειδικός πνευμονικών παθήσεων –  Διευθυντής διαγνωστικού κέντρου στη Λωζάννη, Ελβετία

 _____________ 

Προτεινόμενα άρθρα: 

Long-term effects of COVID-19. Centers for Disease Control and Prevention (CDC), Nov. 10, 2020.

Carfi A et al. Persistent Symptoms in Patients After Acute COVID-19. Journal of the American Medical Association (JAMA) 2020; 324(6):603-605.

‘Long Covid’: Why are some people not recovering? BBC, Oct. 05, 2020.

Salehi S et al. Coronavirus Disease 2019 (COVID-19): A Systematic Review of Imaging Findings in 919 Patients. Am. J. Roentgenol. 215, 87–93 (2020).

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

Δύο μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και ο διαγωνισμός για τη δεύτερη φάση παράδοσης προστατευτικών μασκών στα σχολεία είναι στον αέρα.

Μεγάλου μεγέθους μάσκες μοιράστηκαν σε μαθητές. EUROKINISSI

Φτάσαμε στα μέσα του Νοέμβρη αλλά το δεύτερο πακέτων μασκών από την Πολιτεία δεν έχει μοιραστεί ακόμα στα σχολεία.

Μάλιστα, όπως ενημέρωσε το Ελεγκτικό Συνέδριο με ανακοίνωσή του, ο σχετικός διαγωνισμός καθυστερεί λόγω έλλειψης δικαιολογητικών και εγγράφων διευκρινίσεων.

Αναλυτικά η σχετική ανακοίνωση

Με αφορμή ρεπορτάζ τηλεοπτικού σταθμού σχετικά με την προμήθεια 2.570.000 μασκών για τα σχολεία, συνολικού ποσού 2.523.065 ευρώ και την ενημέρωση που – κατά δήλωσή του – έλαβε ο δημοσιογράφος του σταθμού από την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος υποδεικνύοντας ως υπαίτιο για την καθυστέρηση το Ελεγκτικό Συνέδριο, οφείλουμε να αναφέρουμε τα εξής:

Ο φάκελος με τα δικαιολογητικά του διαγωνισμού υποβλήθηκε στο αρμόδιο Κλιμάκιο του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις 27.10.2020, το οποίο αφού εξέτασε την υπόθεση κατά προτεραιότητα, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν στη Χώρα, αναγκάστηκε να αναβάλει την κρίση του λόγω έλλειψης δικαιολογητικών και εγγράφων διευκρινίσεων για τις επιμέρους διαδικασίες, όπως την εκτέλεση των προηγούμενων συμβάσεων, την κατακύρωση, τον τρόπο προμήθειας και κατανομής των μασκών κ.α., στοιχεία τα οποία θα έπρεπε να περιλαμβάνονται στο φάκελο της διαγωνιστικής διαδικασίας σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις και τους όρους της διακήρυξης. Για το λόγο αυτό, ο έλεγχος δεν δύναται να ολοκληρωθεί μέχρι τη συμπλήρωση του φακέλου με τα απαραίτητα δικαιολογητικά.

(Πηγή: news247.gr)

MARCO CANTILE VIA GETTY IMAGES

Το δεύτερο κύμα του κορονοϊού εξακολουθεί να αφήνει το στίγμα του στην Ιταλία, όπως την άνοιξη. Μπορεί οι εικόνες που ήρθαν από το Μπέργκαμο με κονβόι να μεταφέρουν νεκρούς για να τους θάψουν μαζικά να προκαλούσαν θλίψη κατά την διάρκεια του πρώτου κύματος, οι πρόσφατες εικόνες όμως με διασωληνωμένους ασθενείς στα ίδια τους τα αυτοκίνητα δείχνουν με τον χειρότερο τρόπο την υγειονομική κρίση στην γείτονα χώρα. Σε μια χώρα που απαριθμεί μέχρι στιγμής 960,373 κρούσματα και 41.750 νεκρούς.

Συγκεκριμένα, σε νοσοκομείο της Νάπολη, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας, πολίτες με κορονοϊό έλαβαν οξυγόνο στο ίδιο τους το αυτοκίνητο, αφού το νοσοκομείο δεν χωρούσε άλλους ασθενείς. Γρήγορα, έξω από το νοσοκομείο Cotugno, σχηματίστηκε μια μεγάλη ουρά. 

Οι γιατροί παρείχαν δεξαμενές οξυγόνου, σε όσους είχαν αναπνευστικές δυσκολίες.

Ένας ασθενής, ο Αντόνιο Αμπενάντε, δήλωσε στο SkyNews, ότι ανησυχούσε πολύ, καθώς δεν μπορούσε να πάρει πληροφορίες για την κατάσταση του πατέρα του.

Η Ελίζα Εσποζίτο, μια άλλη μάρτυρας, δήλωσε ότι ο πατέρας της κόλλησε κορονοϊό, ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο για άλλη πάθηση.

Ο Δρ. Φιλίπο Ανέλι, επικεφαλής της εθνικής ένωσης ιατρών στην Ιταλία, προειδοποίησε ότι εάν συνεχιστεί το τρέχον ποσοστό μόλυνσης, ενδέχεται να μην υπάρχουν αρκετοί γιατροί για να καλύψουν την επιδημία.

Μάλιστα, πρόσθεσε, ότι ενώ σε εθνικό επίπεδο η Ιταλία διαθέτει συνολικά 11.000 κρεβάτια σε μονάδες εντατικής θεραπείας, δεν υπάρχουν αρκετοί αναισθησιολόγοι για τους περίπου 5.000 ασθενείς.

Μέχρι στιγμής, χρησιμοποιούνται 3.000 ΜΕΘ στην Ιταλία.

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

Αύξηση του ποσοστού των σχολείων που παραμένει σε αναστολή λειτουργίας, λόγω επιβεβαιωμένων κρουσμάτων κορονοϊού

Μικρή, αλλά υπαρκτή, αύξηση παρουσιάζει το ποσοστό των σχολείων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που έχει τεθεί σε αναστολή λειτουργίας.

Συγκεκριμένα, το 0,69% των σχολικών μονάδων έχουν τεθεί σε αναστολή λειτουργίας. Αντίστοιχα, το 0,55%  των επί μέρους τμημάτων έχει επίσης τεθεί σε αναστολή λειτουργίας.

Σημειώνεται πως μόλις χθες τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν το 0,65% των σχολείων και το 0,48% των σχολικών μονάδων. Σε απόλυτους αριθμούς, περισσότερα από 300 δημοτικά σχολεία και τμήματα βρίσκονται κλειστά λόγω κρουσμάτων κορονοϊού σε όλη τη χώρα.

Υπενθυμίζεται πως τα δημοτικά σχολεία, καθώς και νηπιαγωγεία, δομές ειδικές αγωγής, παιδικοί σταθμοί,  συνεχίζουν κανονικά τη λειτουργία τους, ενώ κλειστά μέχρι τις 30 Νοεμβρίου θα παραμείνουν τα σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Αναλυτικά η λίστα του υπ. Παιδείας

(Πηγή: alfavita.gr)

Συντάκτης: Oλυμπία Τσίπηρα, Παρίσι

Καθηγητές και δάσκαλοι στη Γαλλία απεργούν για τη μη τήρηση του υγειονομικού πρωτοκόλλου στα σχολεία. Θεωρούν ότι η γαλλική κυβέρνηση δεν ήταν προετοιμασμένη και ότι τα μέτρα προστασίας στην εκπαίδευση είναι ελλιπή.

Με απεργία ή κραδαίνοντας το δικαίωμα αποχής δάσκαλοι και καθηγητές στη Γαλλία αντιδρούν μπροστά στην αδυναμία εφαρμογής του υγειονομικού πρωτόκολλου στα σχολεία. «Δεν αρκεί η επιβολή ενός πρωτοκόλλου εάν δεν έχουν εξασφαλισθεί οι συνθήκες υλοποίησής του», φωνάζουν στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Θεωρώντας ότι δεν υπήρξε η απαραίτητη προετοιμασία από την κυβέρνηση, ένα απεργιακό κύμα ξεκίνησε ήδη την προηγούμενη εβδομάδα σε διάφορες πόλεις, όπως στην Τουλούζη.

«Υγειονομική απεργία»

Σύσσωμα τα συνδικάτα που υποστηρίζουν τις διαμαρτυρίες όρισαν τελικά την Τρίτη ως ημέρα «υγειονομικής απεργίας των εκπαιδευτικών». Καλούνται σε απεργία ή σε άσκηση του δικαιώματος αποχής όσοι θεωρούν ότι στα σχολεία τους δεν υπάρχουν οι δυνατότητες εφαρμογής του πρωτοκόλλου.

Εξηγούν ότι είναι αδύνατο να διατηρηθούν οι αποστάσεις στις τάξεις, στους διαδρόμους και στις αυλές και η βασική τους διεκδίκηση είναι η μείωση του αριθμού των μαθητών με διπλασιασμό των τάξεων.

Ζητούν επίσης την αναπλήρωση στα σχολικά ιατρεία των νοσοκόμων που βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια καθώς αι την αύξηση των βοηθών εκπαίδευσης για την εφαρμογή του πρωτοκόλλου.

(Πηγή: dw.com)

Με απόφαση τους μετά από σχετική συζήτηση οι Φοιτητές Ιατρικής Ιωαννίνων δηλώνουν τη στήριξη τους στα αιτήματα των νοσοκομειακών γιατρών όπως έχουν διατυπωθεί από την ΟΕΝΓΕ και συντάσσονται πλήρως στο αίτημα για μαζικές προσλήψεις μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού, γιατρών, νοσηλευτών και όλου του αναγκαίου προσωπικού στην υγεία. Την ίδια ώρα, διατυπώνουν τις ανησυχίες τους για τη σοβαρή υποβάθμιση της Ιατρικής εκπαίδευσης, ζητώντας «να μην προχωρήσει η αντιδραστική αλλαγή στο πτυχίο και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος».

Τη στήριξη τους στα αιτήματα της ΟΕΝΓΕ ως αυριανοί γιατροί, αλλά και τις ανησυχίες τους για την αλλαγή στο πτυχίο και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος τους εκφράζουν με απόφαση τους οι φοιτητές και οι φοιτήτριες Ιατρικής Ιωαννίνων.

«Οι φοιτητές Ιατρικής παρακολουθούμε με ιδιαίτερη αγωνία και προβληματισμό την εξέλιξη του 2ου κύματος πανδημίας στη χώρα, την εκρηκτική κατάσταση που διαμορφώνεται σε μια σειρά δομές υγείας και την εξαντλητική αλλά ασταμάτητη προσπάθεια του υγειονομικού προσωπικού ενάντια στην εξάπλωση της πανδημίας του κορονοιού, τον αγώνα για να σωθούν ζωές! Παράλληλα, βιώνουμε τη σοβαρή υποβάθμιση της Ιατρικής εκπαίδευσης που δικαιούμαστε αλλά και έχει ανάγκη ο πληθυσμός, προκειμένου να στελεχώσουμε, σε λίγο μόλις καιρό πολλοί από εμάς, το σύστημα υγείας της χώρας. Η κατάσταση με την οποία ερχόμαστε σήμερα αντιμέτωποι ήταν προδιαγεγραμμένη από πριν μιας και, όπως σημειώνει και σε πρόσφατη απόφασή του το Τμήμα Ιατρικής, συνεχίζεται η υποχρηματοδότηση του πανεπιστημίου (400.000 ευρώ λιγότερα στο φετινό προϋπολογισμό του πανεπιστημίου Ιωαννίνων), καθώς και η συνολική υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας και η μετατροπή του ΕΣΥ σε σύστημα υγείας μιας νόσου λόγω των ελλείψεων σε προσωπικό, εξοπλισμό και υποδομές. Παρότι ο ελλιπής σχεδιασμός αλλά και τα προβλήματα ήταν γνωστά, η Κυβέρνηση επέλεξε να αγνοήσει τα αιτήματα των νοσοκομειακών γιατρών όπως έχουν διατυπωθεί από την ΟΕΝΓΕ και τους φοιτητικούς συλλόγους..» επισημαίνουν.

«Απαιτούμε να μην προχωρήσει η αντιδραστική αλλαγή στο πτυχίο και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος! Εδώ και τώρα το κράτος, η Κυβέρνηση και τα αρμόδια Υπουργεία να πάρουν όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να υπάρξει σχεδιασμός για την ομαλή επαναφορά της δια ζώσης κλινικής και εργαστηριακής μας εκπαίδευσης. Τώρα πρέπει να καταρτιστεί σχέδιο με ευθύνη του κράτους και των διοικήσεων προκειμένου να αναπληρωθούν κατά το δυνατόν ολοκληρωμένα οι κλινικές ασκήσεις που συνεχίζουν να χάνονται. ΤΩΡΑ πριν να είναι αργά και καταλήξουμε όσα δεν έγιναν μέχρι σήμερα να τα συζητάμε με τους ίδιους όρους τον Απρίλη και το Μάη» προσθέτουν ακόμα στην απόφαση του Φοιτητικού Συλλόγου.

Διεκδικούν:

• Να συγκροτηθούν μικρά κλιμάκια φοιτητών και να πραγματοποιούν δια ζώσης κλινική άσκηση στα κλινικά έτη
• Σε περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί κλινική άσκηση σε 4ο και 5ο έτος την περίοδο του λοκντάουν υπάρξει όλη η αναγκαία κρατική στήριξη και άμεσος σχεδιασμός για την αναπλήρωση των κλινικών αλλά και των εργαστηριακών ασκήσεων των μικρότερων ετών με ευθύνη της συγκλήτου και του τμήματος
• ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ για περαιτέρω αποσύνδεση του πτυχίου από το επάγγελμα. Διεκδικούμε Ιατρική εκπαίδευση κατά τη φοίτηση και την ειδικότητα που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες υγειονομικές ανάγκες.
• Διενέργεια τεστ στους φοιτητές και το προσωπικό, ΑΜΕΣΑ για το 6ο έτος που ασκείται τώρα στις κλινικές, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, όποτε και όταν χρειαστεί με ευθύνη του κράτους και της δοιήκησης
• Με κρατική παρέμβαση να δοθούν ΑΜΕΣΑ όλα τα αναγκαία συγγράμματα, καθώς και οι αναγκαίες βοηθητικές σημειώσεις που δίνονται σε μαθήματα δωρεάν τυπωμένες από το τυπογραφείο του πανεπιστημίου
• Έκτακτο κρατικό κονδύλι για τις επιπλέον ανάγκες των Πανεπιστημίων και των Ιατρικών σχολών
• Μαζικές προσλήψεις μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού, γιατρών, νοσηλευτών και όλου του αναγκαίου προσωπικού στην υγεία
• Επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας και ένταξή του στο κρατικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας

(Πηγή: thepressproject.gr)