paidevo.gr

Οι ενήλικες έχουν σχεδόν δεκαπλάσια πιθανότητα σε σχέση με τα παιδιά να είναι ασυμπτωματικοί φορείς του κορονοϊού και εξάπλωσης της νόσου Covid-19, σύμφωνα με Ιταλούς επιστήμονες. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα παιδιά πιθανότατα δεν παίζουν σημαντικό ρόλο στην ασυμπτωματική εξάπλωση της Covid-19.

Μόνο το 1,2% των παιδιών χωρίς καθόλου συμπτώματα λοίμωξης Covid-19 βρέθηκαν θετικοί στον ιό SARS-CoV-2 όταν εισήχθησαν σε νοσοκομείο στο Μιλάνο για άλλη αιτία, έναντι ποσοστού ασυμπτωματικών 9,2% μεταξύ των ενηλίκων.

«Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν την άποψη ότι τα παιδιά είναι συχνότερα ασυμπτωματικά σε σχέση με τους μεγάλους», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, παιδίατρος δρ Κάρλο Αγκοστόνι του Πανεπιστημίου του Μιλάνου και πρόσθεσε πως τα ευρήματα «επιτρέπουν στις ιταλικές αρχές να ξεκινήσουν το νέο σχολικό έτος με λιγότερο απαισιόδοξη διάθεση», όσον αφορά τους πιθανούς κινδύνους εξάπλωσης της επιδημίας στα σχολεία.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό παιδιατρικό περιοδικό «JAMA Pediatrics», βασίσθηκε στην ανάλυση στοιχείων 83 παιδιών ηλικίας ενός έως 11 ετών και 131 ενηλίκων 57 έως 84 ετών, που έκαναν προληπτικό τεστ για κορονοϊό κατά την εισαγωγή τους στο νοσοκομείο Fondazione Ca’Granda του Μιλάνου.

Η ιταλική μελέτη αναφέρει ότι έως το 80% των ενηλίκων με Covid-19 μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Άνοιξαν οι πόρτες των σχολικών μονάδων για να υποδεχτούν χιλιάδες μαθητές, χωρίς ουσιαστικά μέτρα όμως για να συνεχιστεί η μορφωτική διαδικασία, για να καλυφτούν τα κενά που έχουν οι μαθητές, για να υπάρχει προστασία της υγείας και ασφάλεια των μαθητών

Μαζί με μια μόνιμη κατάσταση, τα σχολεία να μην είναι οργανωμένα ώστε να ικανοποιούν τις ανάγκες των μαθητών, φέτος τα σχολείο είναι απροετοίμαστα και για τις έκτακτες συνθήκες της πανδημίας.

Η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε το χρόνο που είχε από το Μάη, για να προετοιμάσει με όλους τους κατάλληλους παιδαγωγικούς και υγειονομικούς όρους το άνοιγμα των σχολείων. Μπούκωσε με χρήμα το κεφάλαιο και τα ΜΜΕ και τσιγκουνεύτηκε και τα ελάχιστα για την Παιδεία και την Υγεία.

Αλήθεια; Από την τσέπη τους τα βάζουν; Ποιος πληρώνει ακόμα και γι’ αυτήν την κουτσουρεμένη δημόσια Παιδεία; Εμείς πληρώνουμε και γι’ αυτό έχουμε απαίτηση, και σωστά, να λειτουργούν τα σχολεία σωστά, με ασφάλεια.

Θα ευχηθούμε στα παιδιά καλή σχολική χρονιά, δίνοντας τους την υπόσχεση ότι θα σταθούμε δίπλα τους σε κάθε τους ανάγκη, μικρή ή μεγάλη, μα κυρίως δε θα λείψουμε από καμία πρωτοβουλία γονιών, εκπαιδευτικών και φορέων από κάθε  μορφή πάλης που θα αναδεικνύει τα προβλήματα και θα διεκδικεί λύσεις.  Ταυτόχρονα θα δώσουμε στα παιδιά μας, το δικό μας παράδειγμα, η ζωή συνεχίζεται και γι’ αυτό παλεύουμε για να την κάνουμε πιο όμορφη και δημιουργική.

(Πηγή: atexnos.gr)

Ο κόσμος έχασε πάνω από τα δύο τρίτα των πληθυσμών άγριων ζώων μέσα σε λιγότερο από 50 χρόνια, κυρίως εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας, προειδοποιεί σήμερα το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF), το οποίο επισημαίνει τους κινδύνους απ’ αυτή την κατάρρευση για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Από το 1970 έως το 2016, εξαφανίσθηκε το 68% αυτής της άγριας πανίδας, σύμφωνα με τον Δείκτη Ζωντανός Πλανήτης, εργαλείο αναφοράς που δημοσιεύεται κάθε δύο χρόνια από το WWF. Η κύρια αιτία είναι η καταστροφή φυσικών οικοσυστημάτων, κυρίως για τη γεωργία, μια τάση που υπάρχει κίνδυνος να ευνοήσει νέες πανδημίες τύπου Covid-19 φέρνοντας σε επαφή ανθρώπους και ζώα, κάτι που ευνοεί τη μετάδοση ιών από είδος σε είδος.

Ο δείκτης αυτός, ο οποίος διαμορφώνεται σε συνεργασία με την Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, λαμβάνει υπόψη περίπου 4.000 είδη σπονδυλωτών, που κατανέμονται σε περίπου 21.000 πληθυσμούς ζώων σε όλον τον κόσμο. Καταγράφει μια νέα επιτάχυνση της μείωσης της βιοποικιλότητας, η οποία βρισκόταν στο 60% στην προηγούμενη έκθεση το 2018 (περίοδος 1970/2014).

«Εδώ και 30 χρόνια βλέπουμε την πτώση να επιταχύνεται και το πράγμα συνεχίζει προς την κακή κατεύθυνση», συνοψίζει μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μάρκο Λαμπερτίνι, παγκόσμιος διευθυντής του WWF. «Παρευρισκόμαστε στην καταστροφή της φύσης από την ανθρωπότητα. (…) Πρόκειται εκ των πραγμάτων για μια οικοκτονία».

«Αποτυχία συστήματος»

Όλα αυτά συμβαίνουν «με ταχύτητα αστραπής σε σχέση με τα εκατομμύρια χρόνια στη διάρκεια των οποίων πολυάριθμα είδη ζουν πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη». Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με τον Μάρκο Λαμπερτίνι, «όλες οι ενδείξεις του πλανήτη μας να βρίσκονται στο κόκκινο με το μήνυμα: αποτυχία συστήματος».

Διότι εδώ και 50 χρόνια, «ο κόσμος μας μεταμορφώθηκε με μια έκρηξη του παγκόσμιου εμπορίου, της κατανάλωσης και της αύξησης του ανθρώπινου πληθυσμού», υπογραμμίζεται στην έκθεση. Όμως αυτές οι αλλαγές, ιδιαίτερα η αποδάσωση για αγροτικούς σκοπούς, «είχαν τεράστιο κόστος πάνω στη φύση» και η ανθρωπότητα ξεπερνάει πλέον κάθε χρόνο τον «βιολογικό προϋπολογισμό» της, καταναλώνοντας περισσότερο απ’ όσο μπορεί η Γη να αναπαράγει.

Σ’ όλα αυτά προστίθενται τα αναμενόμενα αποτελέσματα της ανόδου της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας του πλανήτη, που τροποποιεί κι αυτή τα φυσικά οικοσυστήματα και θέτει «μέχρι το 20% των άγριων ειδών σε κίνδυνο εξάλειψης μέχρι το τέλος του αιώνα». Όπως τις «ιπτάμενες αλεπούδες», ανάμεσα στις μεγαλύτερες νυκτερίδες του κόσμου, οι πληθυσμοί των οποίων πλήττονται σκληρά στην Αυστραλία εξαιτίας της ξηρασίας και των διαδοχικών κυμάτων καύσωνα.

Οι απώλειες φθάνουν το 84% για τα είδη του γλυκού νερού (ψάρια, πουλιά, αμφίβια, θηλαστικά…). Και ορισμένες περιφέρειες πληρώνουν ιδιαίτερα βαρύ τίμημα: οι τροπικές ζώνες της κεντρικής και της λατινικής Αμερικής έχουν έτσι καταρρεύσει σε ποσοστό 94%.

«Η καλή είδηση μέσα σε όλες αυτές τις κακές ειδήσεις είναι ότι αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε» πως η κατάσταση αυτή δεν είναι ανεκτή, υπογραμμίζει ωστόσο ο επικεφαλής του WWF.

Η έκθεση Ζωντανός Πλανήτης συνοδεύεται φέτος από μια ακτίνα ελπίδας, με την ταυτόχρονη παρουσίαση μιας μελέτης που πραγματοποιήθηκε με μια σαρανταριά άλλες μκο και ερευνητικά ινστιτούτα.

Η μελέτη με τίτλο «Κάμπτοντας της καμπύλη», που δημοσιεύεται επίσης σήμερα στην επιθεώρηση Nature, περιλαμβάνει μια σειρά σεναρίων με δράσεις για την προστασία της φύσης ή των ειδών, αλλά και για τη μείωση του αποτυπώματος της αγροτικής παραγωγής ή της ανθρώπινης κατανάλωσης, ιδιαίτερα προϊόντων που προέρχονται από την κτηνοτροφία.

Να αντιστρέψουμε τη μείωση

«Το πιο αισιόδοξο σενάριο, το οποίο συνδυάζει όλες αυτές τις παρεμβάσεις, μας επιτρέπει να θεωρήσουμε πως είναι δυνατό να αντιστρέψουμε τη μείωση της βιοποικιλότητας μέχρι το έτος 2050», εξηγεί ο Νταβίντ Λεκλέρ, ερευνητής στο Διεθνές Ινστιτούτο Ανάλυσης Εφαρμοσμένων Συστημάτων (IIASA) και βασικός συντάκτης της έρευνας.

Αυτή η «ολοκληρωμένη» στρατηγική (δράση σε πολλούς μοχλούς) επιτρέπει εξάλλου, σύμφωνα με τους ερευνητές, να αποφευχθούν αρνητικές παρενέργειες όπως μια αύξηση των τιμών των τροφίμων, σαν αυτές που προκάλεσαν «εξεγέρσεις της πείνας» στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας σε ορισμένες περιοχές του κόσμου.

Σενάρια που περιλαμβάνουν δράση σε έναν ή δύο μοχλούς θα επέτρεπαν, σύμφωνα με ορισμένους, να αντιστραφεί η καμπύλη, αλλά πιο αργά, ή να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες.

Όμως υπάρχει επείγουσα ανάγκη, επιμένει ο Νταβίντ Λεκλέρ. «Οποιαδήποτε καθυστέρηση στην ανάληψη δράσης θα επιφέρει νέες απώλειες βιοποικιλότητας».

Ωστόσο τα οικοσυστήματα έχουν «σημεία χωρίς επιστροφή», πέρα από τα οποία δεν αποκαθίστανται πλέον. Και ένα είδος που εξαφανίζεται, εξαφανίζεται «για πάντα».

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση «οι άνθρωποι αρχίζουν να ανησυχούν», εκτιμά ο Μάρκο Λαμπερτίνι. «Έχουμε ηθικό καθήκον συνύπαρξης με τον πλανήτη, όμως τώρα υπάρχει επίσης αυτό το νέο στοιχείο, ο αντίκτυπος στις κοινωνίες μας, την οικονομία μας και, ασφαλώς, στην υγεία μας».

Και καθώς το 2021 πρόκειται να πραγματοποιηθούν πολλές μεγάλες διεθνείς σύνοδοι για τη βιοποικιλότητα (αφού αναβλήθηκαν εξαιτίας της πανδημίας), ο Λαμπερτίνι απευθύνει έκκληση να επιτευχθούν «φιλόδοξες συμφωνίες με ισχυρές δεσμεύσεις και χειροπιαστούς στόχους».

(Πηγή: efsyn.gr)

Συντάκτης: Dominique Mosbergen

Πόρτλαντ, Σιάτλ και Σαν Φρανσίσκο, στην κορυφή της λίστας με την χειρότερη ποιότητα αέρα του κόσμου.

PHOTO BY DIEGO DIAZ/ICON SPORTSWIRE
Πυκνό σύννεφο μολυσμένου καπνού καλύπτει το Πόρτλαντ του Ορεγκον.

Οι θανατηφόρες πυρκαγιές που μαίνονται στις πολιτείες του Ορεγκον, της Ουάσιγκτον και της Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ανέβασαν τρεις μεγαλουπόλεις της Δυτικής Ακτής, το Πόρτλαντ, το Σιάτλ και το Σαν Φρανσίσκο, στην κορυφή της λίστας με την χειρότερη ποιότητα αέρα του κόσμου.

P PHOTO/JEFF CHIU
Πορτοκαλί σύννεφο καπνού σκεπάζει το Σαν Φρανσίσκο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του IQAir, της Ελβετικής εταιρείας που μετράει την ποιότητα του αέρα παγκοσμίως σε πραγματικό χρόνο, το Πόρτλαντ είναι πρώτο, με δείκτη 248, ξεπερνώντας κάθε άλλη πόλη του πλανήτη. Το Σιάτλ είναι δεύτερο, με δείκτη 199 και το Σαν Φρανσίσκο τρίτο, με δείκτη 179.

Όταν ο δείκτης AQI είναι από μηδέν έως 50, ο αέρας θεωρείται καλός. Από 50 έως 100, είναι μέτριος. Από 100 έως 150 είναι ανθυγιεινός για τις ευαίσθητες ομάδας και πάνω από 150 είναι κακός για όλους. Αν ο δείκτης ξεπεράσει το 200, όπως στην περίπτωση του Πόρτλαντ, η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη και οι αρχές των τριών Αμερικανικών πόλεων καλούν τον κόσμο να μείνει σπίτι του και να αποφύγει την έκθεση στον αέρα.

 (Πηγή: huffingtonpost.gr)

Μια νέα ανθρώπινη τραγωδία εξελίσσεται τα τελευταία 24ωρα στα αποκαΐδια της Μόριας, αυτής της άθλιας αποθήκης ψυχών η οποία συμβολίζει εύγλωττα τον απάνθρωπο χαρακτήρα της ευρωενωσιακής πολιτικής που εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων.

Τις εικόνες ντροπής από τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν στον καταυλισμό, διαδέχθηκαν νέες εικόνες ντροπές, καθώς μετά τη φωτιά οι οικογένειες των προσφύγων βρέθηκαν στο δρόμο, χωρίς καμία βοήθεια, στέγη, φαγητό και νερό.

Πρόσφυγες και μετανάστες, οικογένειες με μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι και ανήμποροι, αναζητώντας καταφύγιο έχουν «στρώσει» στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, σε χωράφια. Σε συνθήκες πανδημίας, το νησί έχει μετατραπεί σε μια υγειονομική βόμβα για αυτούς τους ανήμπορους ανθρώπους και για τους νησιώτες.

Οι απάνθρωπες συνθήκες και ο εγκλωβισμός που συνεχίζεται, είναι που οδήγησαν σήμερα χιλιάδες πρόσφυγες να διαδηλώνουν μπροστά στις κλούβες των ΜΑΤ, που είχαν παραταχθεί από τη νύχτα της πυρκαγιάς στον εθνικό δρόμο στο ύψος της περιοχής «Καρά Τεπέ» προκειμένου να αποτρέψουν τους πρόσφυγες και μετανάστες να φτάσουν μέσα στο κέντρο της πόλης της Μυτιλήνης.

Οι απελπισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες φώναζαν το σύνθημα «Θέλουμε να φύγουμε. Αφήστε μας ελεύθερους» και αρκετοί ύψωναν με τα χέρια τους αυτοσχέδια πλακάτ με αυτή τη φράση.

Αντί για απεγκλωβισμό, η κυβέρνηση έχει γεμίσει το νησί ΜΑΤ και δηλώνει αποφασισμένη να επιταχύνει τις διαδικασίες για τα κλειστά κέντρα κράτησης, δηλαδή για στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές που θα εντείνουν τα αδιέξοδα και τον εγκλωβισμό. Ήδη, έχουν ξεκινήσει εργασίες για να στηθούν σκηνές στο Καρά Τεπέ, προκαλώντας τις αντιδράσεις τόσο των προσφύγων όσο και των νησιών που φοβούνται ότι θα δημιουργηθεί εκεί μια νέα Μόρια.

(Πηγή: atexnos.gr)

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Τάνκα

«Είμαι τόσο στεναχωρημένη και τις τελευταίες μέρες νιώθω πολύ αγχωμένη. Αισθάνομαι πως με έχει καταβάλει η κατάθλιψη. Χρειάζομαι απλώς ένα μέρος να καταφέρω να μείνω μόνη ώστε να φωνάξω και να κλάψω. Μόνο για μένα».

Η πλατεία Βικτωρίας είχε γεμίσει για άλλη μια φορά με φωνές παιδιών που έπαιζαν πάνω στο ξεραμένο γκαζόν. Οι γυναίκες προσπαθούσαν να βάλουν μια «τάξη» στα υπάρχοντα τους τα οποία είχαν απλώσει πάνω στα «κρεβάτια» τους, που αποτελούνταν από κάποια κουβέρτα ή ένα σεντόνι.

Μόλις πέφτει ο ήλιος το σκηνικό αλλάζει. Τα παιδιά μαζεύονται με τις οικογένειές τους και είτε κοιμούνται είτε δημιουργούν μικρά «πηγαδάκια».

Η κούραση και το άγχος για το τι θα ξημερώσει είναι εμφανή στα πρόσωπα τους.

Η Νατζίμπα, μια 50χρονη γυναίκα από το Αφγανιστάν, με πλησιάζει, ενώ φοράει τη μάσκα της. «Γεια σου» μου λέει στα ελληνικά, χαμογελώντας, όπως μπορούσα να διακρίνω από τη φωνή και τα μάτια της.

Βρίσκεται στην Αθήνα 11 μήνες με την οικογένειά της: τον άντρα της, τις τρεις κόρες της και τον γιο της. Όλοι μαζί βρίσκονταν πριν στην Μόρια, όπου πέρασαν 10 εφιαλτικούς μήνες.

Ανάμεσά τους και ο αδερφός της, ο οποίος λόγω καρδιακών προβλημάτων υπέστη καρδιακό επεισόδιο, κατά τη διάρκεια επεισοδίων στη Μόρια, με αποτέλεσμα να μείνει ανάπηρος.

Βρισκόταν 25 ημέρες στην πλατεία, όπου κατέληξε μετά την απόφαση της κυβέρνησης να αρχίσει να διώχνει σχεδόν 11.000 πρόσφυγες από δομές και σπίτια, από τις 31 Μαΐου.

«Πριν από τρεις μήνες μπλόκαραν τις κάρτες μας και μας έδιωξαν από το σπίτι που ζούσαμε. Προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι ανήκουμε σε ευπαθή ομάδα και ότι δεν έχουμε που να μείνουμε. Η μόνη απάντηση που λάβαμε ήταν ότι πρόκειται για εντολές της κυβέρνησης».

«Με έχει καταβάλει η κατάθλιψη»

«Είμαι τόσο στεναχωρημένη και τις τελευταίες μέρες νιώθω πολύ αγχωμένη. Αισθάνομαι πως με έχει καταβάλει η κατάθλιψη. Χρειάζομαι απλώς ένα μέρος να καταφέρω να μείνω μόνη ώστε να φωνάξω και να κλάψω. Μόνο για μένα».

Η Νατζίμπα είναι Σιίτισσα, και πολλές φορές βρέθηκε στο στόχαστρο των τρομοκρατών ή άλλων θρησκευτικών ομάδων, πίσω στο Αφγανιστάν.

«Μας βίαζαν, μας σκότωναν. Γι’ αυτό πήραμε την απόφαση να φύγουμε από το Αφγανιστάν. Δοκιμάσαμε το Ιράν, αλλά εκεί μας αντιμετώπιζαν ως «τους Σιίτες. Δεν μας φώναζαν ποτέ με το όνομά μας. Μας ταπείνωναν».

«Θέλουμε στην Ελλάδα να μας αντιμετωπίσουν σαν ανθρώπους, να αναβαθμίσουμε την ποιότητα ζωής μας, την κουλτούρα μας, τόσο για εμάς όσο και για τις επόμενες γενιές».

Η ζωή στη Μόρια δεν ήταν σαφώς πολύ καλύτερη, καθώς κάθε μέρα παραμόνευαν κίνδυνοι.

«Φοβόμασταν κάθε μέρα στην Μόρια για επιθέσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας. Δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε τα βράδια» θυμόταν.

«Ούτε εδώ είμαστε ασφαλείς. Μια μέρα εγώ και η κόρη μου ενώ ήμασταν στο λεωφορείο ήρθε προς το μέρος μας ένας άντρας και αφού μας είπε κάτι στα ελληνικά μας έπτυσε. Τρομάξαμε πολύ, κατεβήκαμε από το λεωφορείο και αρχίσαμε να τρέχουμε. Φοβηθήκαμε ότι μπορεί να μας κυνηγήσει».

«Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει στο μέλλον».

«Είμαστε αβοήθητοι»

Με τους φόβους ζει και ο 65χρονος Μοχάμεντ, ο οποίος μετά από 10 μήνες στην Μόρια κατάφερε να του παραχωρηθεί άσυλο. Ωστόσο τον τελευταίο μήνα βρίσκεται ανάμεσα στους δεκάδες πρόσφυγες που παραμένουν άστεγοι στην πλατεία Βικτωρίας.

Όσο καιρό βρίσκεται εκεί μαζί με τη γυναίκα και την 14χρονη κόρη του, κανείς δεν εμφανίστηκε να ακούσει τα αιτήματά του. Μόνο κάποιες οργανώσεις και κάποιοι άνθρωποι που τους προσφέρουν φαΐ.

Αναγνωρίζει πως η ασφυκτικά γεμάτη πλατεία δεν αποτελεί ένα ασφαλές μέρος κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ειδικά για έναν άνθρωπο της ηλικίας του. «Οποιοσδήποτε εδώ θα μπορούσε να είναι κρούσμα και να κολλήσει τους υπόλοιπους» λέει.

«Είμαστε αβοήθητοι. Η κυβέρνηση μας έδιωξε από το σπίτι μας, δεν έχουμε που να μείνουμε. Δεν έχουμε λεφτά να νοικιάσουμε σπίτι. Δεν υπάρχει κανένα μέρος για εμάς, ‘’ ούτε στον ουρανό ούτε στη γη’’. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».

«Δε θέλουν να κάνουν τίποτα για εμάς»

Ο 26χρονος Ράμαζαν βρίσκεται στην πλατεία Βικτωρίας για 25 μέρες, μαζί με τη γυναίκα και την κόρη του. Ωστόσο ελπίζει πως κάποια στιγμή θα μπορέσουν όλοι μαζί να μείνουν σε ένα ασφαλές μέρος.

«Είμαστε οικογένεια και αυτό το μέρος δεν είναι μέρος για να ζει μια οικογένεια», αναφέρει.

«Η κυβέρνηση θα πρέπει να αποδεχθεί την κατάσταση μας στην Ελλάδα. Αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα. Δεν μπορούμε να κοιμηθούμε τη νύχτα, πρέπει να προσέχουμε τις οικογένειές μας».

«Η κυβέρνηση δεν θέλει να κάνει τίποτα για τους πρόσφυγες, θέλω να τους πω ανοίξτε τουλάχιστον τα σύνορα, αφού δεν μπορείτε να κάνετε εσείς τίποτα, τότε οι άλλες χώρες ίσως να μπορούν να βοηθήσουν» το μήνυμά του.

Το τελευταίο διάστημα η εικόνα του προσφυγικού θυμίζει καταστάσεις του 2015, ένα έτος ορόσημο της προσφυγικής κρίσης: τσαλακωμένες ψυχές στις πλατείες, ασφυκτικές δομές και αγωνία για το αύριο.

Η πλατεία Βικτωρίας εκκενώθηκε, για ακόμα μια φορά, τα ξημερώματα της Τετάρτης, ωστόσο μέσα σε λίγες μέρες θα γεμίσει ξανά από ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο, από την αδυναμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί την κατάσταση.

Περίπου 470 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, οι πρόσφυγες της Μόριας ζουν τον δικό τους εφιάλτη.

Μια πυρκαγιά τα μεσάνυχτα της Τρίτης κατέστρεψε ολοσχερώς το «κολαστήριο» της Ευρώπης με αποτέλεσμα σχεδόν 13.000 άνθρωποι να βρεθούν άστεγοι και να καταλήξουν να κοιμούνται στους δρόμους και στα νεκροταφεία.

Περισσότερες από 24 ώρες αργότερα, οι πρόσφυγες, γυναίκες και παιδιά παραμένουν αβοήθητοι στους δρόμους της Λέσβου, με την κυβέρνηση να επιμένει στο ενδεχόμενο της «προβοκάτσιας» αρνούμενη οποιαδήποτε ευθύνη.

(Πηγή: in.gr)

Συντάκτης: Μαρία Ρηγούτσου

Παρά την πανδημία το εμπόριο ναρκωτικών καταγράφει ρεκόρ πωλήσεων σύμφωνα με την Europol. «Ηγέτιδα» στην επεξεργασία και προώθηση κοκαΐνης η Ολλανδία.

Αγροκτήματα κατά μήκος του δρόμου του χωριού Νιέβεν και πολύχρωμοι κήποι με ανθισμένα ηλιοτρόπια. Πινακίδες με την επιγραφή  «Μπορείτε να αγοράσετε  αυγά» κρέμονται σε κάποιες εισόδους. Στις αρχές Αυγούστου όμως το ειδυλλιακό αυτό τοπίο στα βορειοανατολικά της Ολλανδίας δέχθηκε μια περίεργη ‘επίθεση’. Τεθωρακισμένα οχήματα κατέκλεισαν τους δρόμους και οπλισμένοι αστυνομικοί εισέβαλαν σε ένα αγρόκτημα. Εκεί γινόταν καθημερινά τζίρος έως και έξι εκατομμυρίων ευρώ – αλλά όχι με αυγά ή πατάτες. Σε μια φάρμα αλόγων “ξεπλένονταν” έως και 200 ​​κιλά κοκαΐνης καθημερινά. Επρόκειτο για το μεγαλύτερο γνωστό εργαστήριο κοκαΐνης στην ιστορία της χώρας. Σύμφωνα με τις διωκτικές αρχές το εμπόριο ναρκωτικών ανθεί όπως ποτέ άλλοτε, παρά την πανδημία του κορωνοϊού.

Τα λεγόμενα «πλυντήρια κοκαΐνης» όπως αυτό στο Νιέβεν είναι σχεδόν ένα τυπικό ολλανδικό φαινόμενο. Πίσω από αυτό κρύβεται μια μέθοδος μεταφοράς ναρκωτικών με συγκριτικά χαμηλό κίνδυνο στην Ευρώπη. Η κοκαΐνη διαλύεται στη χώρα προέλευσης – κυρίως στην Κολομβία. Με το διάλυμα γεμίζουν μπουκάλια σαμπουάν ή εμποτίζουν τζιν ή σφουγγαράκια. Χρησιμοποιούν όμως και πολλά άλλα προϊόντα όπως μίγματα μπαχαρικών, κακάο ή κερί μέλισσας, όπως λέει ο ερευνητής Ρομπ. Είναι χημικός αναλυτής σε μια ειδική αστυνομική μονάδα που στόχο έχει τον εντοπισμό ναρκωτικών ουσιών στα εργαστήρια. Δεν θέλει όμως να δώσει το πλήρες όνομά του.

Τα προϊόντα που παρασκευάζονται με τα ναρκωτικά αποστέλλονται από το λιμάνι του Ρότερνταμ σε ένα απομακρυσμένο μέρος της χώρας. Συνήθως μαζί πετάνε και ειδικοί από τη Νότια Αμερική για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους που επεξεργάζονται την κοκαΐνη, λέει ο ειδικός ερευνητής. Στο χωριό Νιέβεν συνελήφθησαν ανάμεσα σε άλλους και 13 Κολομβιανοί. Σε άλλες χώρες δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου «πλυντήρια» κοκαΐνης. «Είμαστε οι ηγέτες της αγοράς», λέει με κυνισμό ο Ρομπ. Ωστόσο κανείς δεν είναι περήφανος για αυτή την πρωτιά της Ολλανδίας.

Κίνδυνος για τους ανθρώπους και το περιβάλλον

Δεν είναι τόσο δύσκολο να ξεχωρίσει πάλι κανείς την κοκαΐνη από τις υπόλοιπες ουσίες, εξηγεί ο ερευνητής. Μετά από ξέπλυμα με ορισμένα χημικά η κοκαΐνη ‘κάθεται’ με τη μορφή σκόνης και μπορεί να συμπιεστεί σε μπλοκ. «Δεν είναι υψηλή επιστήμη αλλά είναι χρονοβόρο και ακριβό. Η παραγωγή ενός κιλού κοκαΐνης κοστίζει συνολικά περίπου 1.500 ευρώ, με τη διαδικασία του ξεπλύματος ίσως φθάνει περίπου τα 4.000 ευρώ. «Αλλά τι είναι αυτό αν σκεφθείτε ότι κάθε κιλό καθαρής κοκαΐνης αποφέρει περίπου 25.000 ευρώ», τονίζει.

Το «πλυντήριο ναρκωτικών» έχει βέβαια τους κινδύνους του. Στο Νιέβεν κατασχέθηκαν δεκάδες χιλιάδες λίτρα χημικών, εύφλεκτα και εκρηκτικά. «Οι κίνδυνοι για τους πολίτες και το περιβάλλον είναι τεράστιοι», λέει ο Ρομπ. Και τα ιδιαίτερα τοξικά υπολείμματα καταλήγουν συχνά στη φύση.

Η Ολλανδία δραστηριοποιείται στο εμπόριο κοκαΐνης και συνθετικών ναρκωτικών και είναι ένας από τους πιο σημαντικότερους κόμβους στην Ευρώπη. «Ένας λόγος είναι η εξαιρετική οργάνωση εφοδιασμού της αγοράς», λέει ο Σάσα Στρουπ, ειδικός σε θέματα ναρκωτικών από την Europol στη Χάγη. Το οργανωμένο έγκλημα επωφελείται από το ανεπτυγμένο οδικό δίκτυο της Ολλανδίας και το λιμάνι του Ρότερνταμ – το μεγαλύτερο στην Ευρώπη.

Τεράστιοι τζίροι και μηδαμινές επιτυχίες της αστυνομίας

Τις περισσότερες φορές πάντως η κοκαΐνη εξακολουθεί να διακινείται με τον παραδοσιακό τρόπο. Κρυμμένη μέσα σε κοντέινερ μεταξύ μπανανών ή ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Διεφθαρμένοι λιμενικοί  παρέχουν στους εγκληματίες πρόσβαση στα εμπορευματοκιβώτια. Αυτοί αρπάζουν γρήγορα τις γεμάτες τσάντες με το εμπόρευμα και εξαφανίζονται, όπως λέει ο Σάσα Στρουπ.

Πόση κοκαΐνη φτάνει στην Ευρώπη ετησίως κυρίως μέσω του Ρότερνταμ, της Αμβέρσας ή της Ισπανίας είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Η Europol εκτιμά ότι η κοκαΐνη που διακινείται κάθε χρόνο είναι αξίας πάνω από εννέα δισεκατομμύρια ευρώ. Το ποσό διαρκώς αυξάνεται. Οι αρχές ανακαλύπτουν συχνά φορτία πάνω από 1000 κιλά και η τιμή πώλησης είναι πολύ χαμηλή στην Ευρώπη συγκριτικά με άλλες περιοχές του κόσμου. «Η αγορά των ναρκωτικών αναπτύσσεται», λέει ο Στρουπ. Πέρυσι ανακαλύφθηκαν 34.000 κιλά στο λιμάνι του Ρότερνταμ. Σχεδόν διπλάσια ποσότητας κοκαΐνης σε σύγκριση με το 2018. Φέτος οι αρχές αναμένουν και νέο διπλασιασμό. Παρόμοια είναι τα ποσοστά ανάπτυξης από το λιμάνι της Αμβέρσας στο Βέλγιο.

Η κοκαΐνη δεν προορίζεται όμως μόνον πλέον για την ευρωπαϊκή αγορά. «Η ΕΕ γίνεται όλο και περισσότερο χώρα διέλευσης για την Ασία ή τη Ρωσία », λέει ο ειδικός της Europol. Οι εγκληματίες χρησιμοποιούν την καλή φήμη της ΕΕ. Εμπορευματοκιβώτια από την ΕΕ είναι λιγότερο ύποπτα από εκείνα από τη Νότια Αμερική. Στον αγώνα κατά του διεθνούς εμπορίου, οι αρχές έχουν πάντως λίγες ευκαιρίες παρά τις κάποιες επιτυχίες που σημειώνουν. Η Europol βασίζεται στη διεθνή συνεργασία, ιδίως με τις χώρες προέλευσης της κοκαΐνης για να φτάσουν στους εγκεφάλους των συμμοριών. «Μπορούμε να ελέγξουμε τα ναρκωτικά μόνο όταν φτάνουμε στα χρήματα», λέει ο Στρουπ. Εκτιμάται όμως ότι μόνο το 1% των κερδών από τη διακίνηση ναρκωτικών κατάσχεται. Το 2018 ήταν περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ.

(Πηγή: dw.com)

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Κάθε άνθρωπος κατέχει άμα τη γεννήσει του το μοναδικό και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα.   Το δικαίωμα στη ζωή. Και το δικαίωμα αυτό δεν εκποιείται, δεν καταπατάται, δεν κτηματογραφείται και δεν αφαιρείται. Συνεπώς ανάγει την ανθρώπινη ζωή σε μοναδική και ανεπανάληπτη αξία. Τη ζωή. Τίνος; Εξαρτάται. Όπου έτυχε να γεννηθείς. Στη Συρία, στο Πακιστάν και όπου αλλού όπου το χώμα είναι ποτισμένο με πετρέλαιο, το οποίο ασφαλώς και δεν σού ανήκει αλλά είναι αγαθό πού το καρπούνται και νέμονται οι πολυεθνικές. Ανάλογα. Τα φλόγιστρα της ειρήνης ανάβουν, όπου δει. Και ξερνάνε αίμα, πόνο και προσφυγιά.

Και η ζωή είναι για άλλους. Άλλοι καθορίζουν, διατάζουν, προστάζουν, επιβάλλουν και βομβαρδίζουν… Και οι βόμβες δεν ξέρουν από δικαιώματα. Όπου πέσουν καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, αφαιρούν ζωή και  «ρημάζουν τα πάντα». Σπίτια, δρόμους, αεροδρόμια, αξίες, ιδανικά και σεβασμό. Κυρίως σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Και ας μην πελαγοδρομούμε: «Γλυκιά  η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα» (Δ. Σολωμός)  Όχι για όλους. Όταν και εφόσον η ζωή νοηματοδοτείται, γιατί «άμα σού ‘ρχονται οι βόμβες στο κεφάλ’» ούτε που θα σκεφτείς πού θα πας. Κατά πού πέφτει η ειρήνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια… Μπαίνεις μέσα στα σαπιοκάραβα, στοιβάζεις και την οικογένειά σου και σκέφτεσαι αληθινά  πως «Και ο βαθύς τριγμός να μας θυμίζει/ ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε,/ για να μην αναρωτηθούμε/ αν είχαμε ζωή πριν το θάνατο.» (Ν. Καρούζος)

Το νόημα της ανθρώπινης ζωής δεν συνθέτουν οι αξίες και οι ιδεατοί τύποι ανθρώπων που ενσαρκώνουν ιδανικά. Όχι, όχι κάτι τέτοιο. Πετρέλαιο, νερό, ορυκτός πλούτος, και γενικά ό,τι αποδίδει κέρδος στους δυνατούς. Κι άμα κανείς ζητήσει να διαφεντέψει τον τόπο του για να τον συνετίσουν επιδίδονται σε ένα ανελέητο καταιγισμό βομβών και από τη στρατόσφαιρα ακόμη  πρωτόφαντων σιδηρικών που φέρνουν την πλήρη και καθολική καταστροφή. Ποιος νοιάζεται για την ανθρώπινη ζωή. «Προς εκδημοκρατισμό της χώρας». Και συνεχίζει η ακολουθία. «Λάβετε φάγετε!»

«Τη θέση ότι οι παράνομοι μετανάστες δεν δικαιούνται ανθρωπιστική βοήθεια», εκστόμισαν αρμόδια πολιτικά χείλη. Παράνομοι μετανάστες! Οι βόμβες που πέφτουν-ρίχνουμε στη χώρα τους κατά πόσο είναι νόμιμες; Ποιος θα μας το πει;  Και τις ρίχνουμε, δηλαδή ρίχνονται με τη συμμετοχή μας είτε φυσική είτε χρηματική. Συμμετέχουμε. Τους εκπολιτίζουμε με βόμβες νετρονίου, ουρανίου και ό,τι πιο εξελιγμένο καταστροφικό μέσον κατασκεύασε ο άνθρωπος. Αυτό το θηρίο!  Και να πούμε και κάτι. «Οι νεκροί πια δε μας πονούν». Τι μας ενώνουν; Η ανθρωπιά και η συνείδηση; Όχι φυσικά. Το πετρέλαιο; Μυρίζει αίμα, πτώμα και καμένο. Καταστροφή και μαρασμός. Ξενιτιά και προσφυγιά.

Κι ας μην «πετάει» κανένας «καλόβουλος» την εξυπνάδα του για «λαθρομετανάστες» κλπ. Ποιος είναι λαθραίος; Όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή. Όλοι.  Και ένα «διεθνές» πρόβλημα δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε ως «εθνικό», για να του δώσουμε άλλες προεκτάσεις και να αφήσουμε να οργιάσουν τα όποια φασιστικά εκτρώματα. «Δεν δικαιούνται ανθρωπιστικής προστασίας…». Άντε, αφήστε τους να πνιγούν. Οι Έλληνες… Η Ελλάδα που δίδαξε ανθρωπισμό, ηθικές αξίες και φιλόξενη λεβεντιά. Όχι δεν μπορεί να έχει άλλο πρόσωπο για τον Ξένο, τον «Μετανάστη», τον Άλλο, τον φτωχοδιάβολο. Ας ρωτήσουν εκείνες τις γιαγιούλες στη Μυτιλήνη. Ταχτάρισαν τα μωρά τους. Τα δικά τους μωρά. Έτσι τα ένιωσαν και έτσι τα φάσκιωσαν.

Εν τω μεταξύ ανακοίνωσαν τα Μέσα ενημέρωσης  πως «πέντε βάρκες έφτασαν στη Λέσβο». Με τι; Όχι με ανθρώπους. Με «λαθρομετανάστες». Χάθηκε το είδος που ονομάζεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ…

Παράλληλα ο υπουργός εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος με αφορμή την πυρκαγιά στη Μόρια δήλωσε:  «Έχουν καταστραφεί οι χώροι διοίκησης, άλλες διοικητικές εγκαταστάσεις και ένα μέρος μόνο από τον χώρο φιλοξενίας. Δεν υπάρχουν αναφορές για θύματα ή αγνοούμενους». Για ανθρώπους ή για «λαθρομετανάστες;». Η Μόρια κάηκε. Ο φασισμός άνθισε!   Το δίδαγμα: «Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον δεν θα πεθάνει μόνος τσακισέ τον».

(Πηγή: atexnos.gr)

Συντάκτης: Τάσος Σαραντής

Ανατολή ηλίου με παγόβουνα που επιπλέουν στις ακτές της Γριλανδίας
AP Photo/Felipe Dana

Νεότερες μετρήσεις δείχνουν ότι η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει με ρυθμό 45% μεγαλύτερο από την κεντρική πρόβλεψη για την Κλιματική Αλλαγή, με κίνδυνο να εκτεθούν εκατομμύρια άνθρωποι σε παράκτιες πλημμύρες μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα.

Oι μεγάλοι παγετώνες της Ανταρκτικής και της Γροιλανδίας λιώνουν σήμερα με ρυθμούς που συμβαδίζουν με τις προβλέψεις του χειρότερου σεναρίου για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με σοβαρές συνέπειες για τις παράκτιες κοινότητες, αλλά και για την αξιοπιστία των κλιματικών μοντέλων.

Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Nature Climate Change συνέκρινε τις τελευταίες δορυφορικές παρατηρήσεις για την τήξη των πολικών πάγων με τις προβλέψεις που περιγράφονται στην πέμπτη έκθεση αξιολόγησης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC). Όπως διαπιστώθηκε, οι παγετώνες αυξάνουν επί του παρόντος τη στάθμη της θάλασσας με ρυθμό 45% πάνω από την κεντρική πρόβλεψη της IPCC και πλησιάζουν στο χειρότερο σενάριο. Εάν αυτό συνεχιστεί, οι παγετώνες των πόλων θα μπορούσαν να αυξήσουν τη στάθμη της θάλασσας κατά 17 εκατοστά περισσότερο από τις προβλέψεις έως το 2100.

«Εάν οι απώλειες των παγετώνων εξακολουθήσουν να συμβαδίζουν με τα χειρότερα σενάρια θέρμανσης του κλίματος, θα πρέπει να αναμένουμε άνοδο επιπλέον 17 εκατοστών της στάθμης της θάλασσας μόνο από τους παγετώνες», ανέφερε η Άννα Χογκ, ερευνήτρια του Πανεπιστημίου του Λιντς, που συμμετείχε στη μελέτη. «Αυτό είναι αρκετό για να διπλασιάσει τη συχνότητα των πλημμυρών από τις καταιγίδες σε πολλές από τις μεγαλύτερες παράκτιες πόλεις του κόσμου».

Αναζητούν τα χειρότερα

Από τη δεκαετία του 1990, οι παγετώνες στους πόλους έχουν ήδη ανεβάσει την παγκόσμια στάθμη της θάλασσας συνολικά κατά 1,8 εκατοστό – κατά 7,2 χιλιοστά από την τήξη από την Ανταρκτική, ενώ η Γροιλανδία έχει συνεισφέρει κατά 10,6 χιλιοστά. Και οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ότι οι ωκεανοί του κόσμου αυξάνονται τώρα κατά 4 χιλιοστά κάθε χρόνο. Ωστόσο, ήταν μεταξύ 2007 και 2017 όταν οι παγετώνες άρχισαν να χάνουν μάζα με ρυθμό συμβατό με τις προβλέψεις χειρότερου σεναρίου, προσθέτοντας περίπου 1,23 εκατοστό στη στάθμη της θάλασσας κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, σύμφωνα με τη μελέτη.

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, όπως προβλέπεται σήμερα σύμφωνα με το χειρότερο σενάριο, θα εκθέσει 44 έως 66 εκατομμύρια ανθρώπους σε ετήσιες παράκτιες πλημμύρες μέχρι το τέλος του αιώνα ή επιπλέον 16 εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά μία από τις πιο ανησυχητικές συνέπειες που προκύπτει από τη μελέτη είναι ότι, εάν η άνοδος της στάθμης της θάλασσας συμβαδίζει ήδη με τις προβλέψεις του χειρότερου σεναρίου, το πραγματικό χειρότερο σενάριο θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο τρομερό.

«Πρέπει να βρούμε ένα νέο σενάριο χειρότερης περίπτωσης για τους παγετώνες επειδή ήδη λιώνουν με ρυθμό σύμφωνα με το τρέχον μας», εξηγεί ο Τόμας Σλάτερ, ερευνητής στο Κέντρο για την Πολική Παρατήρηση και Μοντελοποίηση του Πανεπιστημίου του Λιντς. «Οι προβολές της στάθμης της θάλασσας είναι κρίσιμες για να βοηθήσουν τις κυβερνήσεις να σχεδιάσουν την κλιματική πολιτική, τις στρατηγικές μετριασμού και προσαρμογής σε αυτήν. Εάν υποτιμούμε τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας, τότε αυτά τα μέτρα μπορεί να είναι ανεπαρκή και να αφήνουν τις παράκτιες κοινότητες ευάλωτες», λέει.

Μη επιστροφή

«Ένας από τους λόγους για τους οποίους τα κλιματικά μοντέλα ενδέχεται να υποτιμήσουν το χειρότερο σενάριο», ανέφερε ο ίδιος, «είναι ότι δεν λαμβάνουν υπόψη τις βραχυπρόθεσμες καιρικές αλλαγές, όπως το κύμα θερμότητας που οδήγησε στην τήξη-ρεκόρ της Γροιλανδίας το καλοκαίρι του 2019. Τα μοντέλα που θα χρησιμοποιηθούν για την επόμενη έκθεση της IPCC είναι καλύτερα να προβλέψουν πώς αλληλοεπιδρούν οι παγετώνες, οι ωκεανοί και η ατμόσφαιρα», επισημαίνει ο Σλάτερ.

Η μελέτη αυτή ακολουθεί πολλές κακές ειδήσεις για τους πάγους του κόσμου. Μία άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο διαπίστωσε ότι ο παγετώνας της Γροιλανδίας είχε περάσει το «σημείο της μη επιστροφής» και θα συνέχιζε να λιώνει ακόμη και αν σταματούσε η κλιματική κρίση. Μια άλλη πρόσφατη μελέτη, που καθοδηγήθηκε επίσης από το Πανεπιστήμιο του Λιντς, υπολόγισε ότι η Γη έχει χάσει 28 τρισεκατομμύρια τόνους πάγου σε μόλις 23 χρόνια.

Μέχρι στιγμής, τα επίπεδα της παγκόσμιας θάλασσας έχουν ανεβεί ως επί το πλείστον μέσω ενός μηχανισμού που ονομάζεται θερμική διαστολή, κάτι που σημαίνει ότι ο όγκος του θαλασσινού νερού διαστέλλεται καθώς θερμαίνεται. Όμως, οι προαναφερόμενες μελέτες αντικατοπτρίζουν μια νέα παγκόσμια πραγματικότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια, η τήξη από τους παγετώνες των πόλων και των βουνών ξεπέρασε τη διαστολή της θέρμανσης των ωκεανών ως την κύρια αιτία της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Και δεν είναι μόνο η Ανταρκτική και η Γροιλανδία που προκαλούν την άνοδο της στάθμης. Τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες μικρότεροι παγετώνες έχουν αρχίσει να λιώνουν ή να εξαφανίζονται εντελώς, όπως είδαμε με τον παγετώνα Οκγεκουλ στην Ισλανδία, ο οποίος κηρύχθηκε «νεκρός» το 2014. Αυτό σημαίνει ότι η τήξη των πάγων έχει πλέον αναδειχθεί ο κύριος συντελεστής της ανόδου της στάθμης της θάλασσας.

(Πηγή: efsyn.gr)

Η λοίμωξη με τους ιούς της γρίπης αποτελεί μια από τις συχνότερες λοιμώξεις κατά τους χειμερινούς μήνες και κάθε χρόνο στην Ελλάδα περίπου 150 ασθενείς καταλήγουν, και πολλαπλάσιοι νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και σε  ΜΕΘ για επιπλοκές της γρίπης.   Στις ΗΠΑ,  περίπου 32.000 με 69.000 άνθρωποι πεθαίνουν από γρίπη κάθε χρόνο. Οι Καθηγητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευστάθιος Καστρίτης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ), συνοψίζουν τα δεδομένα σχετικά με τη συνύπαρξη της γρίπης και της νόσου COVID-19.

Αρχικά, τον Φεβρουάριο, μια σημαντική μερίδα του κοινού, θεώρησε ότι και η λοίμωξη Covid-19 «είναι σαν μια γρίπη», ωστόσο  οι επόμενοι 5½ μήνες έδειξαν ότι είναι πολύ πιο θανατηφόρα και λιγότερο προβλέψιμη νόσος από την εποχική γρίπη. Σε αντίθεση με τη γρίπη, η COVID-19 δεν φαίνεται να είναι εποχιακή νόσος, δεδομένου του συνεχώς αυξανόμενου αριθμού περιπτώσεων αυτό το καλοκαίρι  στις ΗΠΑ, την Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα.

Αυτό το φθινόπωρο, όμως, για πρώτη φορά θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την εποχή γρίπης εν μέσω μιας άλλης πανδημίας.

Μέχρι τώρα, παραμένουν πολλά ερωτηματικά  σχετικά με το πώς η εποχική γρίπη μπορεί να επηρεάσει την πανδημία Covid-19 και το αντίστροφο. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να επιδεινώσει η συν-λοίμωξη με τη γρίπη την πορεία της COVID-19; θα μπορούσε να βοηθήσει στην προστασία από το COVID-19 ο εμβολιασμός κατά της γρίπης; Τα μέτρα που λαμβάνονται για τον έλεγχο της COVID-19 θα ελαττώσουν την επίπτωση της  γρίπης.

Όμως δυο γεγονότα είναι  ξεκάθαρα: Απαιτούνται ταχύτερα και ευρύτερα διαθέσιμα διαγνωστικά τεστ δοκιμές για τη διάκριση μεταξύ COVID-19 και γρίπης, οι οποίες έχουν παρόμοια συμπτώματα, τουλάχιστον στην αρχή, αλλά απαιτούν διαφορετικές θεραπείες. Δεύτερον, μια «κακή» σεζόν γρίπης – λόγω πιο μολυσματικών στελεχών, ανεπαρκών ποσοστών εμβολιασμού του πληθυσμού ή και τα δύο – σε συνδυασμό με την πανδημία COVID-19 που δεν δείχνει σημάδια ύφεσης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπερκορεσμό τα ήδη επιβαρυμένα τμήματα επειγόντων περιστατικών και ΜΕΘ.

Η διάκριση μεταξύ γρίπης και COVID-19 έχει εξαιρετική σημασία. Ενώ η πορεία της γρίπης είναι ταχεία, η COVID-19 ακολουθεί μια πιο μακρά και απρόβλεπτη πορεία.  Η γνώση του αιτίου των συμπτωμάτων από το αναπνευστικό είναι λοιπόν σημαντική για ξέρουν οι γιατροί τι να περιμένουν .

Ο εντοπισμός της αιτίας της λοίμωξης, βοηθά φυσικά στον καθορισμό της καλύτερης θεραπείας. Αν και η υποστηρικτική θεραπεία για τη γρίπη και την COVID-19 είναι παρόμοιες, οι ειδικές  θεραπείες διαφέρουν. Εάν ο ασθενής έχει γρίπη, χορηγείται στοχευμένη αντιιϊκή αγωγή κατά της γρίπης, αλλά η αντιμετώπιση ασθενών με γρίπη σαν να έχουν COVID-19 είναι σπατάλη πόρων και δυνητικά επιβλαβής.

Το Remdesivir έχει κάποια δραστικότητα για τη θεραπεία της COVID-19, αλλά, ακόμα βρίσκεται σε σχετική  έχει έλλειψη. Εν τω μεταξύ, αν και παλαιότερες μελέτες διαπίστωσαν ότι το remdesivir είχε δράση κατά της γρίπης Α, δεν έχει δοκιμαστεί σε ασθενείς με γρίπη, οπότε δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία αυτής της νόσου.

Η δεξαμεθαζόνη (είναι μια μορφή κορτιζόνης), φαίνεται να είναι αποτελεσματική σε ορισμένους βαριά ασθενείς που νοσηλεύτηκαν με COVID-19, αλλά θα μπορούσε να βλάψει αυτούς που έχουν γρίπη. Η Εταιρεία Λοιμωδών Νοσημάτων της Αμερικής (IDSA) συνέστησε να μην χρησιμοποιούνται κορτικοστεροειδή για τη θεραπεία της εποχικής γρίπης, εκτός εάν ενδείκνυται κλινικά για άλλους λόγους, όπως το άσθμα, καθώς 2 μετα-αναλύσεις μελετών παρατήρησης έδειξαν ότι η θεραπεία με κορτικοστεροειδή ασθενών που νοσηλεύτηκαν με γρίπη συσχετίστηκε με αυξημένη θνησιμότητα.

Μια αναδρομική μελέτη από το Wuhan της Κίνας, έδειξε ότι η συνδυασμένη θεραπεία με λοπιναβίρη-ριτοναβίρη οδήγησε σε ταχύτερη  βελτίωση  της πνευμονίας μόνο μεταξύ των ασθενών με COVID-19 και γρίπη, ωστόσο η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ) διέκοψε τις κλινικές δοκιμές της λοπιναβίρης-ριτοναβίρης, επειδή τα προσωρινά αποτελέσματα διαπίστωσαν ότι η θεραπεία, η οποία έχει εγκριθεί για τον ιό HIV, δεν είχε αποτελεσματικότητα σε ασθενείς που νοσηλεύτηκαν με COVID-19.

Ένας άλλος λόγος είναι σημαντικό να προσδιοριστεί εάν τα συμπτώματα σε έναν ασθενή οφείλονται στη γρίπη ή στην (ή και τα δύο) είναι τα μέτρα περιορισμού για την πρώτη δεν είναι τόσο αυστηρά όσο και για την COVID-19. Χωρίς να μάθουν γρήγορα ποιο ιό έχουν, ορισμένα άτομα με COVID-19 κατά τη διάρκεια της σεζόν της γρίπης μπορεί να αποδώσουν κατά λάθος τα συμπτώματά τους στη γρίπη και να μην λάβουν τις απαραίτητες προφυλάξεις για να αποτρέψουν την εξάπλωση του SARS-CoV-2, ο οποίος μεταδίδεται πιο εύκολα. Επιπλέον, η διάκριση μεταξύ COVID-19 και γρίπης θα είναι ζωτικής σημασίας για την παρακολούθηση της νόσου, και δεδομένων των παρόμοιων συμπτωμάτων, θα χρειαστεί συστηματικός έλεγχος για τον SARS-CoV-2 και τη γρίπη κατά τη διάρκεια της επερχόμενης περιόδου γρίπης.

Γιατροί σε αρκετές χώρες ανέφεραν ασθενείς που είχαν θετικά τεστ τόσο για την COVID-19 όσο και για την εποχική γρίπη, όμως αυτοί οι ασθενείς έχουν αντιπροσωπεύσει μια μικρή μειονότητα. Το πιθανότερο είναι ότι οι έχουν το ένα ή το άλλο: στις ΗΠΑ μόνο το 3% ή το 4% του πληθυσμού έχουν λοίμωξη SARS-CoV-2, ενώ το 10% έως 20% μπορεί να μολυνθεί από τον ιό της γρίπης, οπότε οι πιθανότητες μόλυνσης και από τους δύο ταυτόχρονα είναι σχετικά  μικρές.

Πρώιμες αναφορές από την Κίνα έδειξαν ότι η μόλυνση με άλλους αναπνευστικούς ιούς ήταν εξαιρετικά σπάνια σε ασθενείς με COVID-19, αλλά μεταγενέστερες αναφορές από την Κίνα και τις ΗΠΑ έδειξαν ότι μέχρι και 11.8% των ασθενών είχαν συν-λοίμωξη με γρίπη. Τ ποσοστά αυτά όμως δεν ανευρίσκονται σταθερά και σε άλλε μελέτες ενώ, σε ορισμένες ανευρίσκονται λοιμώξεις και με άλλους αναπνευστικούς ιούς (όχι γρίπη) όπως ο Αναπνευστικός Συγκυτιακός ιός (RSV)

Μπορούμε να περιορίσουμε τη γρίπη μαζί με το COVID-19;

Διαισθητικά, αντιλαμβανόμαστε ότι η χρήση μάσκας, η κοινωνική αποστασιοποίηση, η εργασία από το σπίτι, το κλείσιμο σχολείων και άλλες στρατηγικές για την ελαχιστοποίηση της εξάπλωσης της COVID-19 θα μειώσει επίσης τη μετάδοση άλλων λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος.

Αυτό φαίνεται να ισχύει π.χ. στην Ταϊβάν: συγκρίνοντας δεδομένα από το 2016 έως το 2020, διαπίστωσαν ελάττωση των περιπτώσεων σοβαρής γρίπη, πνευμονιοκοκκικής πνευμονίας και θανάτων από  πνευμονία. Γιαπωνέζοι ερευνητές παρατήρησαν επίσης ελαττωμένη  δραστηριότητα της γρίπης, συγκρίνοντας  εβδομάδα με εβδομάδα το 2020 σε σύγκριση με τις προηγούμενες 5 σεζόν. Υποστήριξαν ότι η υψηλή ευαισθητοποίηση του ιαπωνικού κοινού σχετικά με μέτρα για τη μείωση της μετάδοσης της COVID-19 στις αρχές του έτους μπορεί να εξηγήσει το εύρημα τους. Ερευνητές στο Κατάρ ανέφεραν επίσης μια «δραματική μείωση» της εργαστηριακά επιβεβαιωμένης γρίπης μετά το κλείσιμο των σχολείων.

Η κατάσταση στο νότιο ημισφαίριο, όπου τώρα κορυφώνεται η εποχή της γρίπης  μπορεί να δώσει περισσότερες ενδείξεις για το τι μπορεί να περιμένουμε στο βόρειο ημισφαίριο στην προσεχή σεζόν της γρίπης. Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές , παρατηρείται μια απίστευτα ήπια εποχή γρίπης σε όλο το νότιο ημισφαίριο, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών με υψηλή δραστηριότητα της  COVID-19 όπως η Βραζιλία, όμως σημειώνουν ότι δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτό θα συμβεί και στο βόρειο ημισφαίριο. Η καλύτερη εξήγηση για την εποχή της ήπιας γρίπης του νότιου ημισφαιρίου είναι ότι οι στρατηγικές ελέγχου  της COVID-19 περιορίζουν την εξάπλωση και των άλλων αναπνευστικών ιών, αλλά το απαισιόδοξο σενάριο είναι ότι η COVID-19 έχει κατακλύσει τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, και έτσι τα άτομα με γρίπη μένουν στο σπίτι και δεν καταγράφονται  ή δεν αναζητούν περίθαλψη, αλλά χάνονται στο πλήθος των ασθενών με COVID-19.

Ο επικείμενος χειμώνας στο Βόρειο Ημισφαίριο αύξησε το ενδιαφέρον για τα  εμβόλια γρίπης, τα οποία μπορεί να συγκρατήσουν τις εισαγωγές στο νοσοκομείο για γρίπη καθώς τα συστήματα υγείας αντιμετωπίζουν την πανδημία. Οι κατασκευαστές εμβολίων κατά της γρίπης, ανακοίνωσαν αυξήσεις της παραγωγής για τη σεζόν 2020-21. Το CDC αναμένει να έχει ρεκόρ 194 εκατομμύρια έως 198 εκατομμύρια δόσεις – αύξηση 20 εκατομμυρίων δόσεων από πέρυσι. Τον περασμένο μήνα, η Εθνική Υπηρεσία Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε ότι θα επεκτείνει τις ηλικιακές ομάδες που είναι επιλέξιμες για δωρεάν εμβόλιο γρίπης τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.

Ωστόσο, τα ποσοστά εμβολιασμού για την γρίπη εδώ και πολύ καιρό δεν είναι ικανοποιητικά: τα ποσοστά μεταξύ των ηλικιωμένων – ο πληθυσμός στόχος για το εμβόλιο της γρίπης σε πολλές χώρες – κυμαίνονται από 2% έως 72.8%, ανάλογα με τη χώρα.

‘Όμως, το νότιο ημισφαίριο που αποφεύγει την της γρίπης μπορεί να δημιουργήσει ακόμη ένα τυφλό σημείο: εφόσον ο ιός της γρίπης κυκλοφορεί λιγότερο, σημαίνει λιγότερες ενδείξεις σχετικά με το ποιες γενετικές παραλλαγές είναι πιο διαδεδομένες και πιθανότατα θα συμβάλουν στην επόμενη εποχή της γρίπης. Τα  εργαστήρια που συλλέγουν και αναλύουν δείγματα γρίπης για να αποφασίσουν τη σύνθεση του εμβολίου του επόμενου έτους, λένε ότι έχουν λάβει λιγότερα δείγματα ασθενών από ό, τι τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι, ανεπαρκή δεδομένα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα λιγότερο αποτελεσματικό εμβόλιο για το Νότιο Ημισφαίριο το 2021.

(Πηγή: in.gr)

Ανησυχία εξέφρασε σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) για το γεγονός ότι κύριοι μεταδότες του νέου κορονοϊού είναι τώρα οι εικοσάχρονοι, τριαντάχρονοι και σαραντάχρονοι, πολλοί από τους οποίους δεν γνωρίζουν καν ότι έχουν προσβληθεί από τον ιό, κάτι το οποίο θέτει σε κίνδυνο τις ευάλωτες ομάδες.

Αξιωματούχοι του ΠΟΥ δήλωσαν αυτόν τον μήνα ότι το ποσοστό των νεότερων ανθρώπων μεταξύ αυτών που έχουν προσβληθεί από τον SARS-CoV-2 αυξήθηκε παγκοσμίως και αυτό θέτει σε κίνδυνο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού σε όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων και των ασθενών σε πυκνοκατοικημένες περιοχές με αδύναμες υγειονομικές υπηρεσίες.

“Η επιδημία αλλάζει”, δήλωσε ο περιφερειακός διευθυντής του ΠΟΥ για την περιοχή Δυτικού Ειρηνικού Τακέσι Κασάι σε συνέντευξη που παραχώρησε μέσω διαδικτύου. “Οι εικοσάχρονοι, τριαντάχρονοι και σαραντάχρονοι γίνονται ολοένα και περισσότερο οι κύριοι μεταδότες του ιού. Πολλοί δεν γνωρίζουν ότι έχουν προσβληθεί”, σημείωσε.

“Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο μετάδοσης στους πιο ευάλωτους”, πρόσθεσε.

Μια έξαρση στα νέα κρούσματα της COVID-19 έχει οδηγήσει ορισμένες χώρες να επιβάλουν εκ νέου περιορισμούς, ενώ την ίδια ώρα εταιρείες επιδίδονται σε αγώνα δρόμου για να βρουν εμβόλιο για τον ιό που έχει πλήξει τις οικονομίες, ενώ έχει προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων από 770.000 ανθρώπων και προσβάλλει σχεδόν 22 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, σύμφωνα με απολογισμό του Reuters.

Έξαρση του νέου κορονοϊού έχει αναφερθεί σε χώρες που φαινόταν ότι είχαν θέσει υπό έλεγχο την εξάπλωσή του, συμπεριλαμβανομένου του Βιετνάμ, το οποίο μέχρι πρόσφατα είχε τρεις μήνες να αντιμετωπίσει εγχώρια μετάδοση του ιού χάρη στις επιθετικές προσπάθειές του για τον περιορισμό της εξάπλωσής του.

“Αυτό που παρατηρούμε δεν είναι απλώς μια αναζωπύρωση. Πιστεύουμε ότι είναι μια ένδειξη ότι εισήλθαμε σε μια νέα φάση της πανδημίας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού”, σημείωσε ο Κασάι.

Οι χώρες μπορούν καλύτερα τώρα να περιορίσουν την αναστάτωση που προκαλεί ο νέος κορονοϊός στη ζωή των ανθρώπων και στις οικονομίες, συνδυάζοντας τον έγκαιρο εντοπισμό του και την ανταπόκρισή τους για την διαχείριση των λοιμώξεων.

Επίσης μολονότι έχουν παρατηρηθεί μεταλλάξεις, ο ΠΟΥ εξακολουθεί να θεωρεί τον ιό “σχετικά σταθερό”, σύμφωνα με τον Κασάι.

Ο ΠΟΥ υπενθύμισε παράλληλα στους παρασκευαστές φαρμάκων ότι πρέπει να παρακολουθούν όλες τις απαραίτητες έρευνες και τα βήματα εξέλιξης κατά τη διαδικασία δημιουργίας εμβολίου.

Η Σοκόρο Εσκαλάντε, η σύμβουλος φαρμακευτικής πολιτικής του Κασάι, δήλωσε ότι ο ΠΟΥ βρίσκεται σε συντονισμό με τη Ρωσία, η οποία αυτόν τον μήνα έγινε η πρώτη χώρα που η ρυθμιστική της αρχή ενέκρινε ένα εμβόλιο κατά της COVID-19.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Θα συνεχίσει και στο απώτερο μέλλον να κυκλοφορεί στην ανθρωπότητα ο κορονοϊός SARS-CoV-2, ο οποίος προκαλεί τη νόσο Covid-19, έχει μεταδοθεί σε περισσότερα από 20 εκατομμύρια ανθρώπους στη Γη (μόνο τα διαγνωσμένα κρούσματα), έχει ήδη σκοτώσει περίπου 730.000 ασθενείς και δυστυχώς ξανασηκώνει «κεφάλι» σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα. Αν υπήρξε κάποια περίοδος που ο ιός θα μπορούσε να περιοριστεί, αυτή έχει πια παρέλθει, μάλλον ανεπιστρεπτί. Ό,τι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα, σύμφωνα με αρκετούς επιστήμονες, ένα πράγμα δείχνει σχεδόν βέβαιο: Ο νέος ιός ποτέ δεν θα φύγει.

Μεταδίδεται τόσο εύκολα -κυρίως με τη βοήθεια ασυμπτωματικών φορέων- και έχει ήδη εξαπλωθεί τόσο πολύ στα πέρατα του πλανήτη, που το πιθανότερο σενάριο, λένε οι ειδικοί, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό Atlantic, είναι ότι ναι μεν η πανδημία θα λάβει τέλος κάποια στιγμή -επειδή αρκετοί άνθρωποι θα έχουν μολυνθεί ή εμβολιαστεί- όμως ο κορονοϊός δεν θα πάψει να κυκλοφορεί ανάμεσά μας σε χαμηλότερα επίπεδα, συχνά κάτω από τα επιδημιολογικά «ραντάρ».

Με το πέρασμα του χρόνου, τα κρούσματα θα ανεβοκατεβαίνουν σαν την παλίρροια, επιδημικά ξεσπάσματα θα υπάρχουν πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά ακόμη κι όταν υπάρξουν εμβόλια, ο ιός δεν θα ξεριζωθεί. Άλλωστε, εμβόλια υπάρχουν εδώ και καιρό για πολλούς ιούς, αλλά μόνο ο ιός της ευλογίας θεωρείται ότι έχει εξαφανιστεί από τη Γη. Άρα, κατά πάσα πιθανότητα, θα ζούμε με τον νέο κορονοϊό για την υπόλοιπη ζωή μας, δεν θα είναι όμως τόσο επίφοβος όσο τώρα.

Πριν μερικούς μήνες, οι υπεύθυνοι δημόσιας υγείας έδειχναν μεγαλύτερη αισιοδοξία ακόμη και για εξαφάνιση του νέου κορονοϊού, όπως είχε συμβεί το 2004 με τον συγγενικό ιό που προκαλούσε τη νόσο SARS. Όμως, αυτό θεωρείται πια σχεδόν απίθανο, καθώς ο νέος ιός εξαπλώνεται πολύ πιο εύκολα από ό,τι ο προηγούμενος κορονοϊός SARS-CoV, ιδίως από τη στιγμή που μεταδίδεται από ανθρώπους ανύποπτους ότι τον έχουν στο σώμα τους.

«Είναι πολύ απίθανο ότι αυτήν τη φορά θα μπορέσουμε να κηρύξουμε τη νίκη που είχαμε πετύχει εναντίον του SARS», δήλωσε ο επιδημιολόγος Στέφεν Μορς του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης.

Τι ακριβώς θα συμβεί, θα εξαρτηθεί καθοριστικά από τη δύναμη και τη διάρκεια της ανοσίας έναντι του νέου ιού, σύμφωνα με τον λοιμωξιολόγο Γιονατάν Γκραντ του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Σύμφωνα με το μοντέλο που έχει αναπτύξει, αν η ανοσία διαρκεί λίγους μήνες, η αρχική μεγάλη πανδημία θα ακολουθηθεί από μικρότερα κύματα κάθε χρόνο. Αν η ανοσία διαρκεί σχεδόν δύο χρόνια, η νόσος Covid-19 θα παρουσιάζει εξάρσεις χρόνο παρά χρόνο. Όσο λιγότερο διαρκεί η ανοσία τόσο δυσκολότερο θα είναι το «ξερίζωμα» του ιού.

Προς το παρόν, είναι ασαφές πόσο διαρκεί η ανοσία, καθώς ο ιός είναι αρκετά νέος για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Πάντως, ένα μελλοντικό εμβόλιο πιθανότατα θα χρειάζεται περιοδικές επαναλήψεις κάθε χρόνο (όπως της γρίπης) ή κάθε δύο χρόνια.

Αλλά ακόμη κι αν ο ιός εξαφανιστεί από τους ανθρώπους, θα συνεχίσει να κυκλοφορεί στα ζώα, από όπου κάλλιστα θα μπορεί να εξαπλωθεί ξανά στους ανθρώπους. Πολύ περισσότερο, σύμφωνα με τον ιολόγο Τίμοθι Σίαν του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνα, που άνθρωποι με Covid-19 φαίνεται ότι κολλάνε διάφορα ζώα (από όπου ο ιός επιστρέφει).

Με βάση το καλύτερο σενάριο, η ύπαρξη τόσο εμβολίων όσο και καλύτερων φαρμάκων στο μέλλον θα κάνει την Covid-19 μία λιγότερο επικίνδυνη νόσο και ο SARS-CoV-2 θα γίνει άλλος ένας εποχικός αναπνευστικός ιός, όπως οι ήδη τέσσερις κοινοί κορονοϊοί (229E, OC43, NL63 και HKU1) που προκαλούν κοινά κρυολογήματα. Ίσως ο SRAS-CoV-2 γίνει ο πέμπτος ιός αυτής της πολύ πιο «άκακης» ομάδας.

Είναι γνωστό ότι στους ιούς υπάρχει γενικά μία διελκυστίνδα ανάμεσα στη μεταδοτικότητα και τη φονικότητα. Όσο πιο φονικός είναι ένας ιός τόσο δυσκολότερα εξαπλώνεται. Και οι ιοί -τελικά- «θέλουν» να εξαπλωθούν, όχι να σκοτώσουν.

«Αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, ένας νεκρός ξενιστής δεν βοηθά τον ιό», όπως αναφέρει ο ειδικός στους κορονοϊούς Βινίτ Μενασερί του Πανεπιστημίου του Τέξας. Άρα, λογικά και ο νέος ιός θα γίνει λιγότερο φονικός με το πέρασμα του χρόνου, σε συνδυασμό με την ανοσία χάρη στα εμβόλια.

«Νομίζω ότι ο κορονοϊός θα είναι μαζί μας και στο μέλλον. Αλλά μαζί μας είναι και η γρίπη, χωρίς να “κατεβάζει ρολά” στις κοινωνίες μας. Συνεπώς, θα τα καταφέρουμε και με αυτόν», εκτίμησε η ερευνήτρια νέων εμβολίων Ρουθ Κάρον του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Συντάκτης: Τάσος Σαραντής

Φερτά υλικά από την καταστροφή στην Εύβοια που ξεβράστηκαν στο Δήλεσι
EUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Αυτό που κυρίως έφταιξε ώστε να σημειωθεί μια ακόμη τραγωδία, όπως αυτή στην Εύβοια, είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης και αποφάσεων που θα σώσουν τους ανθρώπους και τη φύση από τις πλημμύρες, τις φωτιές και άλλες καταστροφές (που δύσκολο να τις ονομάσει κανείς «φυσικές»). Αποφάσεις ανεξάρτητες από πολιτικό κόστος, ψηφοθηρία, εξυπηρέτηση οικονομικών/εργολαβικών συμφερόντων, διατήρηση των λόμπι ανάμεσα σε δημόσιο-μελετητές-εργολάβους, τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι Φορείς και Κινήσεις για την Προστασία των Ρεμάτων, «Ρεματτική». 

Σύμφωνα με τη «Ρεματτική», «επειδή δεν πρέπει να θρηνήσουμε άλλα θύματα, επειδή δε θέλουμε να καταλήξουμε να προσευχόμαστε στον Θεό για τη σωτηρία μας από τις υποτιθέμενες «θεομηνίες», επειδή δεν πρέπει να κυριαρχήσει η αντίληψη ότι για όλα φταίνε οι πολίτες και για τίποτα οι κυβερνώντες (φωτιές, πλημμύρες, εξάπλωση covid κ.λπ.), θα πρέπει κατά τόπους αλλά και όλοι μαζί να απαιτήσουμε»:

Για τα ποτάμια και τα ρέματα:

α) Απομάκρυνση όλων των αυθαιρέτων ή «νόμιμων» κατασκευών μέσα και γύρω από τα ρέματα σε επαρκή απόσταση που θα προσδιοριστεί από την οριοθέτησή τους.

Οι αλλαγές στις κλιματολογικές συνθήκες επιβάλλουν σε κάθε κυβέρνηση που θέλει να προστατέψει την ανθρώπινη ζωή να μη «χαϊδεύει τα αυτιά» πολιτών που εύλογα θέλουν να προστατέψουν τα σπίτια τους, αλλά δεν γνωρίζουν ότι παραμένοντας στις περιοχές αυτές θα βάλουν σε κίνδυνο τόσο τα σπίτια τους όσο και τις ζωές τους.

Με απαλλοτριώσεις όσων κατέχουν «νόμιμες» άδειες και καθαιρέσεις αυθαιρέτων (με παράλληλη θέσπιση μέτρων αποκατάστασης των αποδεδειγμένα οικονομικά ευπαθών ομάδων) θα πρέπει όλες οι κατασκευές να απομακρυνθούν, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο στα ρέματα για πλημμύρα ακόμη και 1000ετίας.

Το κόστος των απαλλοτριώσεων θα είναι άπαξ. Αντίθετα, το κόστος των εκ των υστέρων αποζημιώσεων πληγέντων και αποκατάστασης δημόσιων υποδομών, διαρκώς θα επαναλαμβάνεται με παράλληλη διακινδύνευση της ζωής των πολιτών.

β) Να σταματήσουν οι εγκιβωτισμοί ρεμάτων γιατί δεν προστατεύουν, αντίθετα αυξάνουν τις πιθανότητες καταστροφικών πλημμυρών όπως της Εύβοιας και της Μάνδρας.

Διαχρονικά στην Ελλάδα κυβερνήσεις, δήμοι και περιφέρειες υπόσχονται «αντιπλημμυρικά έργα». Τα «αντιπλημμυρικά» είναι πάντοτε εγκιβωτισμοί που εξυπηρετούν εργολαβικά συμφέροντα και εξασφαλίζουν ψήφους με την υπόσχεση της νομιμοποίησης αυθαιρέτων ή της μη κατεδάφισής τους.

Οι προδιαγραφές με τις οποίες γίνονται τα επονομαζόμενα «αντιπλημμυρικά» έργα είναι για εξασφάλιση της ομαλής απορροής του νερού για πλημμύρα 50ετίας. Στις περιπτώσεις μεγαλύτερης πλημμύρας, π.χ. 300ετίας όπως ήταν η Μάνδρα και η Εύβοια, τα εγκιβωτισμένα ρέματα όχι μόνο δεν προστατεύουν κανέναν αλλά η υπερχείλισή τους είναι δεκάδες φορές πιο ορμητική και καταστροφική από ότι αν υπερχείλιζε ένα φυσικό/μη εγκιβωτισμένο ρέμα.

γ) Να σταματήσουν τα αποσπασματικά έργα σε διάφορα σημεία των ρεμάτων (κλασικές μικροεργολαβίες, π.χ. άρσης καταπτώσεων πρανών). Είναι πάντα εργολαβικά, αντιπεριβαλλοντικά, χωρίς μελέτες και περιβαλλοντική αδειοδότηση και πάντοτε μεταφέρουν το «πρόβλημα» από ένα σημείο του ρέματος σε ένα άλλο (ανάντη ή κατάντη).

Αντ’ αυτών να γίνουν μελέτες ολόκληρης της υδρολογικής λεκάνης των ρεμάτων από ομάδες μελετητών (με αναζήτηση Know-how από τα πανεπιστήμια στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό που υπάρχει ανάλογη εμπειρία), με μοναδικό στόχο σημειακές παρεμβάσεις, εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο, και με μεθόδους «Διαχείρισης Κινδύνου με Φυσικά μέσα (NFM)» και «οικο-μηχανικής/bioengineereing».

δ) Οριοθετήσεις ρεμάτων με κριτήριο την ασφάλεια των πολιτών και την περιβαλλοντική προστασία των ρεμάτων ως οικοσυστημάτων, τέτοιες ώστε οι οριογραμμές να ταυτίζονται κατά το δυνατό με τις οριογραμμές της ιστορικής τους κοίτης.

Να σταματήσουν οι οριοθετήσεις όπως γίνονται σήμερα, με καθαρά οικονομικά κριτήρια (αποδέσμευση δημόσιων εκτάσεων που ανήκουν στα ρέματα για οικιστική ανάπτυξη και επενδύσεις). Οι φυσικές πλημμυρικές ζώνες των ρεμάτων και ποταμών πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στις γραμμές οριοθέτησης και να απαγορεύεται οποιαδήποτε δόμηση σε αυτές γιατί λειτουργούν ως ζώνες εκτόνωσης των πλημμυρικών φαινομένων και σώζουν τις περιοχές που βρίσκονται κοντά στις εκβολές τους.

Το ίδιο ισχύει και με τις εκβολές των ποταμών όπου οποιαδήποτε στένωση από ανθρώπινες παρεμβάσεις λειτουργεί σαν τάπα στην ελεύθερη απορροή του νερού προς τη θάλασσα.

Για τα δάση και τους ορεινούς όγκους:

α) Έργα ορεινής υδρονομίας με φυσικά υλικά από τις δασικές υπηρεσίες για συγκράτηση νερού, εδάφους, σπόρων και φερτών υλικών στα ορεινά, με παράλληλη επιτήρηση και ελεγχόμενη επισκεψιμότητα, ώστε να διασφαλίζεται η φυσική αναγέννηση των καμένων αλλά και η προστασία των υγειών δασών.

Ειδικά σε καμένες περιοχές τα έργα αυτά πρέπει να πραγματοποιούνται άμεσα και κατόπιν μελέτης μέσα στον πρώτο χρόνο από τη φωτιά και πριν από τις μεγάλες βροχές.

β) Αναβάθμιση, οικονομική στήριξη και στελέχωση των δασικών υπηρεσιών με στόχο την υλοποίηση όλων των παραπάνω, την υποστήριξη των υπηρεσιών πυροπροστασίας και τη γενικότερη προστασία του δασικού πλούτου της χώρας μας.

γ) Απαγόρευση οποιασδήποτε δόμησης και εκμετάλλευσης σε καμένες δασικές εκτάσεις και εκτός οριοθετημένων οικισμών.

Για την κλιματική αλλαγή:

α) Προστασία του περιβάλλοντος με κατάργηση των πρόσφατα ψηφισθέντων αντιπεριβαλλοντικών νόμων Χατζηδάκη (4685/2020) και Οικονόμου (4688/2020), που ανοίγουν τον δρόμο στην καταστροφή του φυσικού πλούτου της χώρας (βουνά, δάση, ποτάμια/ρέματα, ακτές, προστατευόμενες περιοχές) προς εξασφάλιση πρόσκαιρων οικονομικών συμφερόντων στο όνομα της «ανάπτυξης».

β)Σταμάτημα όλων των αντιπεριβαλλοντικών έργων που βρίσκονται σε εξέλιξη (εγκιβωτισμοί ρεμάτων, εγκατάσταση ΑΠΕ και εξορύξεις σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, τουριστικές επενδύσεις σε παρθένες περιοχές (π.χ. Ερημίτης) ή περιοχές που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε πνεύμονες πρασίνου (π.χ. Ελληνικό).

γ) Μέτρα αποκατάστασης του περιβάλλοντος όπου έχει ήδη θιγεί από «φυσικές» καταστροφές, έργα ή ανεξέλεγκτη δόμηση (δασικές και παραρεμάτιες εκτάσεις, περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, Μάτι-Κόκκινο Λιμανάκι, Εύβοια κ.λπ.).

δ) Αναβάθμιση και στελέχωση των δασικών υπηρεσιών, των Φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και όλων των υπηρεσιών που μπορούν να συμβάλουν στην προστασία του περιβάλλοντος, την αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας και την επίβλεψη των όποιων προστατευτικών μέτρων.

«Χρειαζόμαστε λύσεις με πλήρη αλλαγή πλεύσης στα θέματα διαχείρισης των ρεμάτων, των δασών, του περιβάλλοντος και είμαστε πρόθυμοι να συμβάλλουμε σε αυτό. Πρέπει να σταματήσουμε να μαχόμαστε ενάντια στη φύση αλλά να την ακούσουμε, να τη σεβαστούμε και να συμπλεύσουμε μαζί της ως αναπόσπαστο κομμάτι της, αν θέλουμε η ανθρωπότητα να έχει μέλλον», καταλήγει η «Ρεματτική».

(Πηγή: efsyn.gr)

REUTERS/Denis Balibouse

Η ανάκαμψη της οικονομίας σε όλον τον κόσμο θα έρθει γρηγορότερα αν το εμβόλιο για τον Covid-19, όταν κυκλοφορήσει, γίνει διαθέσιμο σε όλους, ως δημόσιο αγαθό, δήλωσε σήμερα ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους.

Η δήλωση αυτή έγινε κατά τη διάρκεια μιας διαδικτυακής συζήτησης με μέλη του Φόρουμ Ασφαλείας του Άσπεν, στις ΗΠΑ, υπό τον συντονισμό του τηλεοπτικού δικτύου NBC.

Στην ίδια συζήτηση, ο διευθυντής του τμήματος αντιμετώπισης επειγόντων του ΠΟΥ, ο Μάικλ Ράιαν, ρωτήθηκε για το εμβόλιο που αναπτύσσουν οι Ρώσοι. «Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε τώρα είναι να διασφαλίσουμε ότι τα εμβόλια είναι ασφαλή και αποτελεσματικά», απάντησε.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από Reuters, ΑΜΠΕ)

REUTERS/SHANNON STAPLETON

Σε όλον τον κόσμο, οι επιδημιολόγοι κατασκευάζουν μοντέλα για να κάνουν βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες προβλέψεις ώστε να προετοιμαστούν και δυνητικά να μετριάσουν την εξάπλωση και τον αντίκτυπο του SARS-CoV-2. Παρόλο που οι προβλέψεις και τα χρονοδιαγράμματά τους διαφέρουν, οι δημιουργοί των μοντέλων αυτών συμφωνούν σε δύο πράγματα: η Covid-19 είναι εδώ για να μείνει και το μέλλον εξαρτάται από πολλούς άγνωστους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του κατά πόσο οι άνθρωποι αναπτύσσουν διαρκή ανοσία στον ιό, εάν η εποχικότητα επηρεάζει την εξάπλωσή του και – ίσως το πιο σημαντικό – οι επιλογές που γίνονται καθημερινά από κυβερνήσεις και άτομα.

Το έγκυρο επιστημονικό περιοδικό Nature διερευνά τις προβλέψεις για την πανδημία, με τα μέχρι τώρα δεδομένα και με βάση τα διάφορα μαθηματικά και επιδημιολογικά μοντέλα και επιχειρεί να συνοψίσει τα πιθανά σενάρια, από το χειρότερο μέχρι το πιο αισιόδοξο για το 2021 και για τα επόμενα χρόνια. Οι καθηγητές της Θεραπευτικής Κλινικής Της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευστάθιος Καστρίτης και Θάνος Δημόπουλος (πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα πιθανά σενάρια.

Τι θα συμβεί στο άμεσο μέλλον;

Η πανδημία δεν εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο από τόπο σε τόπο. Χώρες όπως η Κίνα και η Νέα Ζηλανδία έχουν φθάσει σε χαμηλό επίπεδο κρουσμάτων – μετά από περιοριστικά μέτρα διαφορετικής διάρκειας – και χαλαρώνουν τους περιορισμούς, ενώ παρακολουθούν τα νέα κρούσματα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βραζιλία τα νέα κρούσματα αυξάνονται γρήγορα, αφού οι κυβερνήσεις χαλάρωσαν πρόωρα τα περιοριστικά μέτρα ή δεν τα ενεργοποίησαν ποτέ σε εθνικό επίπεδο. Αυτή η τελευταία ομάδα κρατών έχει ανησυχήσει τους επιδημιολόγους. Υπάρχουν, όμως, ελπιδοφόρα νέα, καθώς τα περιοριστικά μέτρα αποσύρονται σε ορισμένες περιοχές. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι οι αλλαγές της ατομικής συμπεριφοράς, όπως το πλύσιμο των χεριών και η χρήση μάσκας, εξακολουθούν να ακολουθούνται και πέραν της λήξης των αυστηρών περιοριστικών μέτρων, βοηθώντας στην αναχαίτιση του κύματος των λοιμώξεων. Μεταξύ 53 χωρών που άρχισαν αποσύρουν τα περιοριστικά μέτρα, δεν υπήρξε τόσο μεγάλη αύξηση στα κρούσματα όπως είχε προβλεφθεί βάσει προηγούμενων δεδομένων, καθώς είχε υποτιμηθεί κατά πόσο έχει αλλάξει η συμπεριφορά των ανθρώπων όσον αφορά τη χρήση μάσκας, το πλύσιμο των χεριών και την κοινωνική αποστασιοποίηση.

Ερευνητές στη Βραζιλία, μια χώρα με μεγάλη εξάπλωση του ιού, έτρεξαν περισσότερα από 250.000 μαθηματικά μοντέλα στρατηγικών κοινωνικής αποστασιοποίησης και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αν το 50-65% των ανθρώπων είναι προσεκτικοί όταν βρίσκονται σε δημόσιο χώρο, τότε η σταδιακή χαλάρωση των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης κάθε 80 ημέρες θα μπορούσε να βοηθήσει στην αποτροπή περαιτέρω αιχμών νέων κρουσμάτων στα επόμενα δύο χρόνια. Συνολικά, είναι θετικό ότι ακόμη και χωρίς εκτεταμένη χρήση μοριακών τεστ ή εμβόλιο, οι αλλαγές στη συμπεριφορά και τις κοινωνικές συνήθειες μπορούν να κάνουν σημαντική διαφορά στη μετάδοση της νόσου. Ερευνητές στο Μεξικό, μια άλλη χώρα με μεγάλη εξάπλωση του ιού, εξέτασαν επίσης την αλληλεπίδραση μεταξύ των γενικών περιοριστικών μέτρων και των μέτρων ατομικής προστασίας. Διαπίστωσαν ότι εάν το 70% του πληθυσμού του Μεξικού είχε ακολουθήσει τα ατομικά μέτρα, όπως το πλύσιμο των χεριών και η χρήση μάσκα μετά από τα προαιρετικά περιοριστικά μέτρα που ξεκίνησαν στα τέλη Μαρτίου, τότε το ξέσπασμα της επιδημίας στην χώρα θα μειωνόταν μετά από μια αιχμή στα τέλη Μαΐου ή στις αρχές Ιουνίου. Ωστόσο, η κυβέρνηση απέσυρε τα περιοριστικά μέτρα την 1η Ιουνίου και, αντί να ελαττωθεί, ο υψηλός αριθμός εβδομαδιαίων θανάτων από Covid-19, παρέμεινε σταθερός. Φαίνεται ότι δύο δημόσιες αργίες λειτούργησαν ως γεγονότα υπερμετάδοσης της νόσου, προκαλώντας υψηλά ποσοστά μολύνσεων αμέσως πριν από την άρση των περιοριστικών μέτρων.

Σε περιοχές όπου η μετάδοση της Covid-19 φαίνεται να μειώνεται, η καλύτερη προσέγγιση είναι η προσεκτική παρακολούθηση με εντατικά τεστ, η απομόνωση των νέων περιπτώσεων και η ανίχνευση των επαφών τους. Αυτή είναι η κατάσταση στο Χονγκ Κονγκ, για παράδειγμα, όπου αναμένεται ότι η στρατηγική αυτή θα αποτρέψει μια απότομη επανεμφάνιση νέων μολύνσεων – εκτός εάν η αυξημένη κίνηση μέσω των αεροπορικών ταξιδιών φέρει σημαντικό αριθμό εισαγόμενων περιπτώσεων.

Αλλά πόσο αυστηρή ανίχνευση των ύποπτων επαφών και απομόνωση απαιτείται για να περιοριστεί αποτελεσματικά μια εστία μετάδοσης; Τα σχετικά μαθηματικά μοντέλα και οι προσομοιώσεις καταστάσεων με νέα κρούσματα με ποικίλη μεταδοτικότητα, ξεκινώντας από 5, 20 ή 40 εισαγόμενες περιπτώσεις, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι απαιτείται ανίχνευση του 80% των επαφών μέσα σε λίγες ημέρες για τον έλεγχο μιας εστίας μετάδοσης. Όμως, η ανίχνευση του 80% των επαφών είναι σχεδόν αδύνατη σε περιοχές με χιλιάδες νέες λοιμώξεις την εβδομάδα. Επιπλέον, ακόμη και οι υψηλότεροι αριθμοί νέων περιστατικών είναι πιθανό να είναι υποτιμημένοι και οι περιπτώσεις μολύνσεων από τον ιό είναι σημαντικά υψηλότερες απ’ ό,τι αναφέρεται επίσημα, άρα υπάρχει υψηλότερος κίνδυνος μόλυνσης απ’ ό,τι πιστεύεται. Συνεπώς, οι προσπάθειες μετριασμού και ελέγχου της εξάπλωσης της πανδημίας, όπως και τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, πρέπει να συνεχιστούν όσο το δυνατόν περισσότερο για να αποφευχθεί μια δεύτερη μεγάλη επιδημία, μέχρι τους χειμερινούς μήνες, όπου τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα ξανά.

Τι θα συμβεί τον χειμώνα;

Είναι σαφές τώρα ότι το καλοκαίρι δεν επιβραδύνει ομοιόμορφα την εξάπλωση του ιού, αλλά σε περιοχές που θα γίνουν πιο ψυχρές το δεύτερο εξάμηνο του 2020 οι ειδικοί πιστεύουν ότι υπάρχει πιθανότητα να αυξηθεί η μετάδοση. Πολλοί ανθρώπινοι αναπνευστικοί ιοί (όπως της γρίπης, άλλοι ανθρώπινοι κορονοϊοί και ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV) ακολουθούν εποχιακές μεταβολές που οδηγούν σε χειμερινές εξάρσεις. Είναι πιθανό ότι ο SARS-CoV-2 θα ακολουθήσει το ίδιο μοτίβο. Ο ξηρός χειμερινός αέρας αυξάνει τη σταθερότητα και τη μετάδοση των αναπνευστικών ιών και η άμυνα του αναπνευστικού συστήματος μπορεί να επηρεαστεί με την εισπνοή ξηρού αέρα. Επιπλέον, σε ψυχρότερες καιρικές συνθήκες, οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να μείνουν σε κλειστούς χώρους, όπου η μετάδοση των ιών μέσω σταγονιδίων είναι μεγαλύτερη. Οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι η εποχιακή διακύμανση είναι πιθανό να επηρεάσει την εξάπλωση του ιού και να καταστήσει δυσκολότερο τον έλεγχό του στο Βόρειο Ημισφαίριο αυτόν τον χειμώνα.

Στο μέλλον, τα κρούσματα του SARS-CoV-2 θα μπορούσαν να έρχονται σε κύματα κάθε χειμώνα. Ο κίνδυνος για τους ενήλικες που είχαν ήδη νοσήσει με Covid-19 θα μπορούσε να μειωθεί, όπως και με τη γρίπη, αλλά θα εξαρτηθεί από το πόσο γρήγορα εξασθενεί η ανοσία σε αυτόν τον κορωνοϊό. Επιπλέον, ο συνδυασμός Covid-19, γρίπης και RSV το φθινόπωρο και το χειμώνα θα μπορούσε να είναι αποτελέσει επιπλέον πρόβλημα με δύσκολη αντιμετώπιση.

Για να τερματιστεί η πανδημία, ο ιός θα πρέπει είτε να εξαλειφθεί παγκοσμίως – το οποίο οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι είναι σχεδόν αδύνατο – ή οι άνθρωποι θα πρέπει να αποκτήσουν επαρκή ανοσία μέσω λοιμώξεων ή εμβολίου. Παραμένει άγνωστο εάν η μόλυνση με άλλους ανθρώπινους κορωνοϊούς μπορεί να προσφέρει οποιαδήποτε προστασία έναντι του SARS-CoV-2. Εκτιμάται ότι το 55-80% του πληθυσμού πρέπει να είναι άνοσο για να συμβεί αυτό, ανάλογα με τη χώρα. Δυστυχώς, οι πρώτες έρευνες δείχνουν ότι υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα μέχρι αυτό το σημείο. Εκτιμήσεις από τεστ αντισωμάτων – που αποκαλύπτει εάν κάποιος έχει εκτεθεί στον ιό και έχει κάνει αντισώματα εναντίον του – υποδηλώνει ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων έχει μολυνθεί και τα σχετικά μοντέλα της νόσου το υποστηρίζουν επίσης. Μια μελέτη σε 11 ευρωπαϊκές χώρες υπολόγισε το ποσοστό μόλυνσης σε 3-4% έως τις 4 Μαΐου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπήρξαν περισσότεροι από 150.000 θάνατοι από Covid-19, μια έρευνα σε χιλιάδες δείγματα ορού, συντονισμένη από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ, διαπίστωσε ότι ο επιπολασμός των αντισωμάτων έναντι του SARS-CoV-2 κυμαινόταν από 1% έως 6.9%, ανάλογα με την περιοχή.

Τι θα συμβεί το 2021 αλλά και μετά; Ποιος ο ρόλος της ανοσίας;

Η πορεία της πανδημίας τον επόμενο χρόνο θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη διαθεσιμότητα ενός εμβολίου και από το πόσο καιρό το ανοσοποιητικό σύστημα θα μπορεί να παρέχει προστασία μετά τον εμβολιασμό ή την μετά την ανάρρωση από τη λοίμωξη. Πολλά εμβόλια παρέχουν προστασία για δεκαετίες – όπως κατά της ιλαράς ή της πολιομυελίτιδας – ενώ άλλα, όπως του κοκκύτη και της γρίπης, εξασθενούν με την πάροδο του χρόνου. Παρομοίως, ορισμένες ιογενείς λοιμώξεις αφήνουν διαρκή, ενώ άλλες μια πιο παροδική ανοσία. Μέχρι τώρα γνωρίζουμε λίγα σχετικά με το πόσο διαρκεί η ανοσία έναντι του SARS-CoV-2. Μία μελέτη σε ασθενείς που ανέκαμψαν διαπίστωσε ότι τα εξουδετερωτικά αντισώματα παρέμειναν για έως και 40 ημέρες μετά την έναρξη της λοίμωξης. Πολλές άλλες μελέτες δείχνουν ότι τα επίπεδα των αντισωμάτων μειώνονται μετά από εβδομάδες ή μήνες.

Εάν η Covid-19 ακολουθεί παρόμοιο μοτίβο με το SARS, τα αντισώματα θα μπορούσαν να παραμείνουν σε υψηλό επίπεδο για 5 μήνες, με αργή μείωση μέσα σε 2-3 χρόνια. Ωστόσο, η παραγωγή αντισωμάτων δεν είναι η μόνη μορφή ανοσολογικής προστασίας. Τα Β και Τ -λεμφοκύτταρα μνήμης μπορεί να συμβάλλουν στην άμυνα του οργανισμού σε μελλοντικές μολύνσεις από τον ιό. Πρέπει να σημειώσουμε ότι μέχρι τώρα έχουμε περιορισμένες πληροφορίες για τον ρόλο αυτών των λεμφοκυττάρων την περίπτωση του ιού SARS-CoV-2. Για μια σαφή απάντηση σχετικά με την ανοσία, οι ερευνητές θα πρέπει να παρακολουθήσουν μεγάλο αριθμό ατόμων για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εάν οι λοιμώξεις συνεχίσουν να αυξάνονται γρήγορα, χωρίς να υπάρξει εμβόλιο ή διαρκής μακρόχρονη ανοσία, τότε θα έχουμε τακτική, εκτεταμένη κυκλοφορία του ιού, και ο SARS-CoV-2 θα γίνει ενδημικός. Εάν ο ιός προκαλεί βραχυπρόθεσμη ανοσία – παρόμοια με δύο άλλους ανθρώπινους κορονοϊούς, τον OC43 και τον HKU1, για τις οποίους η ανοσία διαρκεί περίπου 40 εβδομάδες – τότε οι άνθρωποι θα μπορούν να μολυνθούν εκ νέου και θα υπάρχουν ετήσιες επιδημίες.

Μια έκθεση, που βασίζεται σε δεδομένα από οκτώ παγκόσμιες πανδημίες γρίπης, δείχνει μια σημαντική δραστηριότητα της Covid-19 για τουλάχιστον τους επόμενους 18-24 μήνες, είτε με μια σειρά σταδιακά μειούμενων εξάρσεων και υφέσεων («κορυφών» και «κοιλάδων»), είτε ως μια «αργή» συνεχιζόμενη μετάδοση χωρίς σαφές μοτίβο επιδημικού κύματος. Ωστόσο, αυτά τα σενάρια παραμένουν μόνο εικασίες, επειδή η πανδημία της Covid-19 δεν έχει ακολουθήσει μέχρι τώρα το πρότυπο της πανδημικής γρίπης. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ανοσία στον SARS-CoV-2 να είναι μόνιμη. Σε αυτήν την περίπτωση, ακόμη και χωρίς εμβόλιο, είναι πιθανό, μετά από ένα παγκόσμιο ξέσπασμα, ότι ο ιός θα μπορούσε υποχωρήσει και να εξαφανιστεί έως το 2021. Ωστόσο, εάν η ανοσία είναι μέτριας διάρκειας, π.χ. διαρκεί περίπου δύο χρόνια, τότε μπορεί να φαίνεται σαν ο ιός να έχει εξαφανιστεί, αλλά θα μπορούσε να επιστρέψει μέχρι το 2024.

Αυτή η πρόβλεψη, ωστόσο, δεν λαμβάνει υπόψη την ανάπτυξη αποτελεσματικών εμβολίων. Είναι απίθανο να μην υπάρξει ποτέ εμβόλιο, δεδομένης της τεράστιας προσπάθειας και χρημάτων που επενδύονται και το γεγονός ότι ορισμένα υποψήφια εμβόλια δοκιμάζονται ήδη σε ανθρώπους: ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας απαριθμεί 26 εμβόλια έναντι της Covid-19 που βρίσκονται σε δοκιμές σε ανθρώπους, με 12 από αυτά σε κλινικές δοκιμές φάσης II και έξι στη φάση III. Ακόμη και ένα εμβόλιο που παρέχει ελλιπή προστασία θα βοηθούσε στη μείωση της σοβαρότητας της νόσου και στην πρόληψη της ανάγκης για νοσηλείας, ωστόσο, θα χρειαστούν μήνες για να παραχθεί και να διανεμηθεί ένα αποτελεσματικό εμβόλιο.

Ο κόσμος δεν θα επηρεαστεί εξίσου από το Covid-19. Οι περιοχές με περισσότερο ηλικιωμένους πληθυσμούς θα μπορούσαν να έχουν δυσανάλογα περισσότερες περιπτώσεις σε μεταγενέστερα στάδια της επιδημίας. Ένα μαθηματικό μοντέλο που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο και βασίστηκε σε στοιχεία από έξι χώρες, υποδηλώνει ότι η ευαισθησία στην λοίμωξη σε παιδιά και άτομα κάτω των 20 ετών είναι περίπου η μισή από εκείνη των μεγαλύτερων ενηλίκων.

(Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)