paidevo.gr | teachers

Αποφασισμένη για απεργιακές κινητοποιήσεις από την πρώτη μέρα του νέου σχολικού έτους εμφανίζεται η ΟΛΜΕ. Ο πρόεδρος της, Θέμης Κοτσιφάκης, μιλώντας σε τηλεοπτικό κανάλι επανέλαβε την προαναγγελία για απεργίες με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με τους καθηγητές να αντιδρούν έντονα στο μέτρο της κινητικότητας και των υποχρεωτικών μετατάξεων στην εκπαίδευση.

«Η απόφαση του συνεδρίου της Ομοσπονδίας των καθηγητών μιλά για απεργία διαρκείας. […] Θα γίνουν συνελεύσεις με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς για να αποφασίσουμε ακριβώς πώς και με ποιον τρόπο θα κινητοποιηθούμε απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα που έχει έρθει και στο χώρο της εκπαίδευσης».

Ο κ. Κοτσιφάκης έκανε λόγο για 16.000 λιγότερους εκπαιδευτικούς στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, και κατήγγειλε την πολιτική της κυβέρνησης ότι εξαθλιώνει τον εκπαιδευτικό και διαλύει το δημόσιο σχολείο, οδηγώντας στη σταδιακή εξαφάνισή του.

«Καταλαβαίνετε ότι με τέτοιους όρους δεν μπορεί να ανοίξουν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο» τόνισε.

Την ερχόμενη εβδομάδα θα συνεδριάσει το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για να διαμορφώσει εισήγηση προς τις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, που θα συνέλθουν από την 1η Σεπτεμβρίου. Η τελική απόφαση θα παρθεί από τη συνέλευση των προέδρων, σύμφωνα με τις αποφάσεις των ΕΛΜΕ.

Σε κύκλο συνελεύσεων θα βρεθούν την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου και οι καθηγητές των ιδιωτικών σχολείων, με βασικό αντικείμενο τον τρόπο απάντησης στα κυβερνητικά μέτρα.

(πηγή: koutipandoras.gr)

«Σε λιγότερο από ενάμιση μήνα αρχίζει το νέο σχολικό έτος 2013-2014 και οι πόρτες των σχολείων πρέπει να είναι ανοιχτές παρέχοντας ουσιαστική εκπαίδευση στα άτομα με αναπηρία, χωρίς τις ελλείψεις που σημειώθηκαν το έτος 2012-2013» αναφέρει στην ανοιχτή επιστολή του ο σύλλογος Ε.Σ.Α.μεΑ προς το υπουργείο Παιδείας.

Στην επιστολή αναφέρονται τα ακόλουθα: «Δυστυχώς οι μαθητές με αναπηρία και οι γονείς τους κάθε νέα χρονιά αντιμετωπίζουν ολοένα και εντονότερες ελλείψεις σε ότι αφορά την υλικοτεχνική υποδομή, τα σχολικά βιβλία, το εκπαιδευτικό προσωπικό, το σύστημα μετακίνησης κ.λπ. Θλιβερή, καθολική και εξοργιστική η διαπίστωση από την εκπαιδευτική κοινότητα, τους ίδιους τους μαθητές με αναπηρία και τους γονείς τους ότι η σχολική χρονιά 2012-2013 για τα άτομα με αναπηρία ήταν η χειρότερη των τελευταίων σχολικών ετών, όπως άλλωστε αναφέραμε σε ανοιχτή επιστολή μας προς εσάς το μήνα Απρίλιο του τρέχοντος έτους.

Αυτή η απογοητευτική εικόνα που έχει μετατραπεί σε οργή και αγανάκτηση απαιτείται να αλλάξει για να είναι ανοίξουν οι πόρτες των σχολείων στους μαθητές με αναπηρία την ίδια μέρα με όλους τους άλλους μαθητές. Για να μην καταστούν άλλη μια χρονιά οι μαθητές με αναπηρία παρίες του εκπαιδευτικού συστήματος. Για να μην καταστούν τα σχολεία απλοί χώροι φύλαξης των μαθητών ειδικά με βαριές και πολλαπλές ανάγκες εξάρτησης, αλλά χώροι ουσιαστικής μάθησης και εκπαίδευσης.

Σε αυτή την κρίσιμη οικονομική περίοδο απαιτείται πιο ισχυρή πολιτική βούληση για να προστατευτούν ζωτικοί τομείς που αφορούν στη ζωή των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους. Εδώ και τώρα οριστική και ριζική λύση στα θέματα της εκπαίδευσης των ατόμων με αναπηρία!».

(πηγή: enikos.gr)

Του Χρήστου Κάτσικα 

Το θέμα της ταξικότητας της εκπαίδευσης παίρνει νέα χαρακτηριστικά καθώς περίπου 30 χιλιάδες έγραψαν κάτω από τη βάση.

Μεγάλο τμήμα των μαθητών αδυνατούν να αρθρώνουν συνεχή λόγο, να ελέγχουν και να λογικοποιούν τις σκέψεις τους ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη

Τα υψηλά ποσοστά χαμηλών βαθμολογιών που καταγράφηκαν και φέτος στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπου περίπου το 1/3 των εξετασθέντων (περίπου 30 χιλιάδες) έγραψαν κάτω από τη βάση, όσο και τα βαθμολογικά «ναυάγια» (10 χιλιάδες εξετασθέντες έδωσαν σχεδόν λευκή κόλλα) πριμοδοτούν την ανάπτυξη μιας δημόσιας συζήτησης γύρω από την εξήγηση του φαινομένου, η οποία «φορτώνει» την αποτυχία αποκλειστικά στους ώμους των μαθητών, «που είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι», και των εκπαιδευτικών, που είναι «άσχετοι» ή «τεμπέληδες».

Είναι φανερό ότι όλη η συζήτηση για τα αποτελέσματα των εξετάσεων που προσπαθεί να τα συνδέσει με το επίπεδο του εκπαιδευτικού έργου, έχει στόχο τη θυματοποίηση των ζωντανών στοιχείων της εκπαίδευσης στην κοινή γνώμη, ώστε να παίρνονται ευκολότερα μέτρα σε βάρος τους. Παράλληλα αποκρύπτει, μέσα σ’ ένα σύννεφο επικοινωνιακής σκόνης για τις «δυνατότητες και τις ευκαιρίες των «υπερλεωφόρων» της πληροφορίας», τις πραγματικές αιτίες που μεταλλάσσουν το ελληνικό σχολείο σε μια «βιομηχανία» ενός ιδιόμορφου αναλφαβητισμού.

Τι πραγματικά, λοιπόν, συμβαίνει στο σχολείο τα τελευταία χρόνια;

Αναφερόμαστε σ’ ένα ολοένα και αυξανόμενο τμήμα μαθητών μας που αδυνατούν να αρθρώνουν συνεχή λόγο, να ελέγχουν και να λογικοποιούν τις σκέψεις τους χωρίς χάσματα και αντιφάσεις, να κάνουν λογικές αφαιρέσεις ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη, που σκοντάφτουν σε ερωτήσεις που απαιτούν κρίση. Το ζήτημα είναι πάρα πολύ σοβαρό, καθώς στη γενίκευση του φαινομένου μπορούμε να μιλήσουμε για την εφιαλτική προοπτική μιας τεχνολογικώς υπεραναπτυγμένης και παράλληλα πειθαρχημένης κοινωνίας «κατακερματισμένων ανθρώπων»-υπηκόων, ένα είδος «προσοντούχων αγραμμάτων» και αργότερα «σοφών άσχετων».

Οι σημερινές μορφωτικές απαιτήσεις της «νέας οικονομίας»

O πυρήνας της αντίληψης της κυρίαρχης πολιτικής για την εκπαίδευση, το σχολείο, τη μόρφωση, στην εποχή των Μνημονίων, είναι ότι αυτή πρέπει να είναι άμεσα συμβατή με την αγορά και να αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία ενός εργαζόμενου, ο οποίος θα γνωρίζει κάποιες πληροφορίες και εφαρμογές, θα μπορεί να επανεκπαιδεύεται σε νέες δεξιότητες που απαιτεί η αγορά εργασίας και να εντάσσεται έτσι στη διά βίου εκπαίδευση, η οποία είναι στην πραγματικότητα διά βίου κατάρτιση και επανακατάρτιση.

Το ζητούμενο για τη μορφωτική αντίληψη της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης δεν είναι η σύνθεση των γνώσεων, η κατανόηση της κοινωνίας και του κόσμου, πολύ περισσότερο δεν είναι η ανάπτυξη δυνατοτήτων για την αλλαγή της κοινωνίας. Το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη της «εκμάθησης της μάθησης», με στόχο την επιλεκτική αξιοποίηση τεμαχισμένων γνώσεων σε συνθήκες εργασίας που αλλάζουν. Μιλάμε για την εξοικείωση του μαθητή με δεξιότητες απαραίτητες στην αγορά εργασίας, τον εφοδιασμό του με ένα «κουτί πρώτων βοηθειών» γεμάτο από βασικές γνώσεις/δεξιότητες, με τις οποίες θα βγει στην αγορά εργασίας.

H κρατούσα αντίληψη για την παιδεία προσπαθεί να πείσει ότι η μόνιμη και σταθερή απασχόληση ανήκει στο παρελθόν και καλεί σε συμφιλίωση με την απασχολησιμότητα. H αντίληψη αυτή επιβαρύνεται με την πρόσδοση ενός εργαλειακού χαρακτήρα στη γνώση, καθώς ταυτίζει τις έννοιες «μόρφωση» και «επανεκπαίδευση» με την παροχή γνώσεων και δεξιοτήτων χρηστικού χαρακτήρα, δηλαδή άμεσα εφαρμόσιμων στην αγορά εργασίας. Nα η ιδέα που «ξύνει» τη γνώση ως συλλογικό εργαλείο ερμηνείας και αλλαγής του κόσμου και τη μεταλλάσσει σε γνώση ως στενή εφαρμογή για την επίτευξη του ατομικού στόχου που στοιχίζεται με τις έννοιες «κόστος»-«κέρδος». Eδώ η γνώση έχει εφαρμοσμένη και μονοδιάστατη και μετατρέπεται σε «δεξιότητα», ενώ η σχολική ύλη είναι εξ αρχής προορισμένη για τον «σκουπιδοτενεκέ» της μνήμης την επομένη των εξετάσεων.

«Ο στόχος είναι το μυαλό», από το δημοτικό μέχρι το λύκειο

Aς έρθουμε σε όσα επιχειρεί αυτή την περίοδο το υπουργείο Παιδείας στον χώρο της εκπαίδευσης και ας ρίξουμε μια ματιά μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της μελλοντικής σχολικής αίθουσας, όπως πασχίζει να τη διαμορφώσει η κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική που παίρνει σάρκα και οστά με το σχέδιο νόμου που θα φέρει στη Βουλή το υπουργείο Παιδείας την επόμενη περίοδο.

Στο σχέδιο του υπουργείου Παιδείας, το λύκειο θα έχει ιδιαίτερα αναβαθμισμένη την επιλεκτική λειτουργία σε βάρος της μορφωτικής. H εντατικοποίηση των σπουδών μέσα από την εξετασιομανία θα διαπερνά όλο το σχολικό πρόγραμμα και δεν θα αποτελεί παρά τη νεκρολογία της επαφής του μαθητή με την ουσία της γνώσης. Γιατί, βέβαια, αν εξετάσει κανείς τη σχέση του περιεχομένου των μαθημάτων (τι), της μεθόδου (πώς) και των πρακτικών ελέγχου (εξεταστικές δοκιμασίες), θα διαπιστώσει εύκολα ότι η σύνθεσή τους, την ίδια στιγμή που μεταλλάσσει τη μαθησιακή διαδικασία σε μεθοδολογική εκγύμναση, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που μπορεί και να αναστείλει ακόμη και μορφές προσαρμοστικότητας στη μάθηση.

Ακόμη χειρότερα θα είναι τα πράγματα στην τεχνική εκπαίδευση, καθώς εκεί η κατάρτιση σε συνδυασμό με τη μαθητεία (δωρεάν εργασία για τις επιχειρήσεις) θα οικοδομήσει ένα φονικό συνδυασμό για τη γνώση στην πιο κρίσιμη ηλικία.

Η «προεργασία» έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στην υποχρεωτική εκπαίδευση και στο δημοστικό σχολείο. Και αυτό το έχουν αντιληφθεί όσοι αναπνέουν την κιμωλία στις σχολικές τάξεις, αλλά και οι γονείς που έχουν παιδιά σε αυτή τη βαθμίδα.

Για παράδειγμα, από τα αποτελέσματα των πρώτων ερευνών που έγιναν από δασκάλους για τα νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία των Μαθηματικών προκύπτει ότι η μεγάλη πλειονότητα των δασκάλων θεωρεί ότι τα νέα βιβλία Μαθηματικών αποτυγχάνουν να υλοποιήσουν τους στόχους τους. Παράλληλα, στο ζήτημα των εκπαιδευτικών ανισοτήτων, το 67% των δασκάλων πιστεύει ότι η ψαλίδα μεταξύ μαθητών υψηλής επίδοσης και μαθητών χαμηλής επίδοσης ανοίγει ακόμη περισσότερο, ενώ το 76% πιστεύει ότι τα βιβλία ευνοούν αποκλειστικά τους μαθητές με υψηλή επίδοση.

Ανάλογες ήταν οι κριτικές παρατηρήσεις και για τα βιβλία των θεωρητικών μαθημάτων. Π.χ. στα περισσότερα νέα βιβλία Ιστορίας του δημοτικού και του γυμνασίου απουσιάζει ο συνεκτικός ιστός, απουσιάζουν τα ιστορικά πλαίσια, ο ιστορικός χρόνος δεν υπάρχει, η συνολική αφήγηση σφαγιάζεται σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Απομένει η τμηματική πληροφορία, η αποσπασματική είδηση, το απομονωμένο γεγονός, χωρίς την ιστορική και κοινωνική του πλαισίωση. Το «πώς» και το «γιατί» έχουν εξαφανιστεί.

Πρόκειται για σπαράγματα-θραύσματα γεγονότων χωρίς συνέχεια. Μπορούμε να μιλήσουμε για αποθέωση της αποσπασματικότητας, όπου σκόρπιες γνώσεις-πληροφορίες «ατάκτως ερριμμένες» προσφέρονται προς «κατανάλωση», ένας σωστός τσελεμεντές, όπου χάνεται η σχέση αιτίας και αποτελέσματος, καθώς και το νόημα της κάθε γνώσης.

Η διάρθρωση της «ύλης» εγκαταλείπει τη συστηματικότητα που επιβάλλουν η επιστημονική δομή των αντικειμένων και η διδακτική επεξεργασία τους. Οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ότι αποτελούν ευθεία βολή κατά της εσωτερικής λογικής και της ιστορικής αλληλουχίας των γεγονότων, κατά της εμβάθυνσης στις αιτίες των γεγονότων και της σχέσης αιτίας–αποτελέσματος, τελικά ευθεία βολή κατά της συγκροτημένης σκέψης.

(πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών)

Από την Βάνια Σκαλτσά

Πιστεύω στα χαμένα νοήματα των σελίδων βιβλίων που απλά αναγνώσθηκαν. Πιστεύω στις ανεκπλήρωτες βραδιές των ποιητικών ανθολογιών που απλά απαγγέλθηκαν. Πιστεύω στις θεωρίες που διέπονται από αδιάσειστους κανόνες και απλά σε εξελίσσουν. Πιστεύω στα στροβιλίσματα των χρωμάτων στα έργα του Van Gogh, ένδειξη της επιληπτικής του προσωπικότητας, που απλά υπενθυμίζουν τις τύψεις της συνείδησης. Πιστεύω, διαβάζω, ονειρεύομαι, ερωτεύομαι, επιθυμώ.

Γιατί σημάδι των καιρών είναι η χαμένη παιδεία. Και εκεί επωάζεται το αυγό του φιδιού. Στα χαμένα δοκίμια, στις ξεχασμένες θεωρίες, στα σκονισμένα βινύλλια με τις μελωδίες του Μάνου. Υπάρχουν -απλά κάποιος μας τα έχει κρύψει. Ίσως και να τα κρύψαμε μόνοι μας. Τώρα όμως που τα mainstream επιχειρήματα στέρεψαν  ήρθε η ώρα να »παιδευτούμε»- κυριολεκτικά και μεταφορικά. Συνειδητοποιημένα πλέον ξέρουμε ότι η παιδεία γεννά την πίστη, η πίστη το όνειρο και το όνειρο την επιθυμία. Και ο στόχος μας τελικά θα πρέπει να είναι η ανάσταση της επιθυμίας.

Να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να θυμηθούν την αλήθεια μας, να αυτοπροσδιοριστούμε. Κάποτε πίστευα πως ο έρωτας και το όνειρο ανήκουν σε όλους. Πλέον αποδείχτηκε ότι ανήκουν στους συνεπείς, στους συνειδητούς, σε αυτούς που ελπίζουν και που μπορούν να το ζήσουν. Γιατί το ανεκπλήρωτο μας οδήγησε στην φενάκη. Το ανεκπλήρωτο μας οδήγησε στην πλεονεξία και η πλεονεξία στην παλινδρόμηση. Το τελευταίο χρονικό διάστημα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να μου επιβεβαιώνεται αυτή η αντίληψη συνεχόμενα σε τέτοιο σημείο ώστε τολμώ κιόλας να συστήνω την δική μου θεωρία. Είναι μια θεωρία αρκετά αυθαίρετη αλλά συστημική κατά ένα περίεργο τρόπο και προέκυψε από την παρατήρηση, την υπόθεση, το πείραμα και το συμπέρασμα. Πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε αφού η επιστημονικότητα είναι απαραίτητο στοιχείο θεμελίωσης. Η διατύπωσή της; Πρώτη φορά εδώ μετά από πολλές απόπειρες. Και λέω λοιπόν ότι η παιδεία είναι το συστατικό στοιχείο της επιθυμίας. Η παιδεία είναι αυτή που ωθεί το υπερεγώ, που οδηγεί στον έρωτα για τον κόσμο, στην ελπίδα για τον ίδιο τον κόσμο, στο όνειρο και στην πραγμάτωσή του. Η παιδεία ενώνει την λογική με το συναίσθημα, τον έρωτα με την αγάπη, το όνειρο με την πραγματικότητα. Γιατί με την παιδεία και ξέρεις και αισθάνεσαι, και ελπίζεις και πράττεις, και ενθουσιάζεσαι κι εκτιμάς. Όσοι ονειρεύονται και τελικά βιώνουν την εκπλήρωση είναι αυτοί που τολμούν αυτοί που  πιστεύουν. Και η πίστη είναι ταυτόσημη με την γνώση. Δεν γίνεται να ξέρεις και να μην τολμάς. Και όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο απλά πνίγονται στην άγνοια ή στην δειλία του εγώ τους από μια παιδεία στείρα και ψευδεπίγραφη και από έναν εγωισμό που οδηγεί στην αυτουποτίμηση της ύπαρξής τους. Όπως είναι αδύνατον να ερωτεύεσαι και να μην τολμάς, γιατί ο έρωτας είναι κι αυτός πίστη και η πίστη γεννά την τόλμη και την επιθυμία. Γι’ αυτό και οι πραγματικοί εραστές ήταν αυτοί που το έζησαν, που το τόλμησαν, που το ισορρόπησαν, που έμειναν συνεπείς ο ένας στον άλλον και που πάντα είχαν ως όπλο τους την παιδεία, την προσωπική τους παιδεία. Οπότε οι δικαιολογίες του ανεκπλήρωτου είναι για τους απαίδευτους…

Αλλά και δια της ατόπου απαγωγής, ποιος μπορεί να βιώσει την ένταση της δύσης του ηλίου εάν δεν έχει κατά νου το ηλιοβασίλεμα του Κ.Βάρναλη, να αισθανθεί την μοναδικότητα της αλμύρας εάν δεν έχει θαλασσοδαρθεί με τον Καββαδία, ποιος μπορεί να μιλήσει για τον »εαυτό» του εάν δεν διαβάσει τους Ψυχολογικούς Τύπους του Κ.Γιούνγκ – εκεί που προαναφέρθηκε ως έννοια-, ποιος μπορεί να δει την τρέλα και την φαντασία ως πραγμάτωση του ονειρικού στοιχείου, της ίδιας της ύπαρξης, εάν δεν έχει παραλύσει ομολογουμένως η σκέψη του διαβάζοντας το  Σουρεαλιστικό Μανιφέστο του Αντρέ Μπρετόν ή προσπαθώντας -κάποιες φορές εις μάτην- να αναλύσει την συνειρμική σκέψη των πινάκων του Νταλί, ποιος δεν θέλησε έστω και για μια νύχτα να γίνει σκηνοθέτης βλέποντας το νοσταλγικό Σινεμά ο παράδεισος, και ποιος δεν ερωτεύτηκε και δεν ένιωσε την ύπαρξή του να βρίσκει λόγο διαβάζοντας το μονόγραμμα του Ελύτη, ποιος δεν άκουσε το Χαμόγελο της Τζοκόντα του Μ.Χατζιδάκη και δεν μύρισε ζουμπούλια, ποιος δεν έχει ψιθυρίσει »We’ll alwayshave Paris» ζώντας τον απόλυτο έρωτα βλέποντας το »Casablanca», ποιος δεν θέλησε να ηγηθεί όλου του κόσμου επηρεασμένος από τον Ηγεμών του Μακιαβέλι, ποιός … ποιός… και ξανά ποιός…

Σίγουρα θα υπάρξουν επικριτές της θεωρίας μου και σίγουρα – όπως συμβαίνει σε κάθε μεγάλη θεωρία – θα μετρήσω πολλούς. Σημασία έχει ότι μπροστά μας έχουμε ένα πανέμορφο ζεστό δύσκολο ελληνικό καλοκαίρι και είναι ευκαιρία για να αποκτήσουμε ευκαιρία στην επιθυμία μας, να θυμηθούμε και να αναζητήσουμε όλα αυτά που μας κάναμε να χαμογελάμε έμπρακτα, να κατασταλάξουμε στα θέλω μας και επιτέλους με όπλο την παιδεία μας να τα αναστήσουμε χωρίς αναστολές, χωρίς δικαιολογίες.

«Η παιδεία είναι πανηγύρι της ψυχής» Σωκράτης

– Ας ξεσαλώσουμε!!!

(πηγή: lifo.gr)

Ολλανδία: Όλα έτοιμα για τα σχολεία του iPad

Σχολικές τσάντες, μαυροπίνακες, μολύβια, γομολάστιχες και βιβλία, όλα ανήκουν στο παρελθόν: η εκπαιδευτική εμπειρία θα βιώνεται πλέον μέσα από μία μικρή ηλεκτρονική συσκευή – το iPad. Δεν πρόκειται για διαφημιστική καμπάνια της Apple, ούτε για σχέδια που αφορούν στο απώτερο μέλλον.

Ένδεκα σχολεία «Στιβ Τζομπς» είναι έτοιμα να υποδεχθούν περίπου 1.000 μαθητές, από τεσσάρων μέχρι 12 ετών,  με την νέα σχολική χρονιά που ξεκινάει τον ερχόμενο Αύγουστο στην Ολλανδία.

Το κάθε παιδί θα έχει φυσικά το δικό του iPad, θα επιλέγει μόνο του πότε και τί θέλει να διδαχθεί ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, ενώ οι δάσκαλοι θα είναι εκεί για να προπονούν και όχι για να παραδίδουν μαθήματα. Αν κάποιο παιδάκι προτιμήσει να παίξει με το iPad και όχι να μελετήσει, κανένα πρόβλημα.

«Το σχολείο δεν περιορίζεται πλέον σε συγκεκριμένες σχολικές αργίες. Η φροντίδα και το σχολείο συγχωνεύονται και τα κτίρια θα είναι ανοικτά από τις 7.30 το πρωί μέχρι τις 6.30 το απόγευμα κάθε ημέρα» αναφέρει ο υπεύθυνος οργανισμός στην ιστοσελίδα του.

Στη διάρκεια αυτών των ωρών τα παιδιά θα μπορούν να πηγαίνουν και να φεύγουν από το σχολείο, όποτε επιθυμούν, φθάνει να είναι παρόντα από τις 10.30 το πρωί μέχρι τις τρεις το μεσημέρι. Το κτίριο θα κλείνει μόνο τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Οι οικογένειες θα μπορούν να πηγαίνουν διακοπές όποτε το θελήσουν και δεν θα χρειάζεται να ανησυχούν για τα μαθήματα που θα χάσουν τα παιδιά τους.

Εξάλλου, η διδασκαλία δεν θα γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά μέσω μίας εφαρμογής στο iPad, την οποία θα μπορούν να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν – κάτι σαν ένα διαδραστικό multimedia σχολικό εγχειρίδιο. Το πρόγραμμα θα μετατρέπει τη διδασκαλία σε παιχνίδι και θα ακολουθεί τους ρυθμούς του κάθε παιδιού.

Οι δάσκαλοι θα βοηθούν τα παιδιά σε αυτή τη διαδικασία αλλά δεν θα είναι οι ίδιοι που θα τους μεταφέρουν τη γνώση. Ωστόσο, «η σχέση μεταξύ του παιδιού και του δασκάλου παραμένει η βάση του μαθήματος» εξήγησε στο γερμανικό Spiegel, ο Γκέρτγιαν Κλάινπαστε, διευθυντής ενός εκ των σχολείων στην πόλη Μπρέντα κοντά στο Ρότερνταμ.

Το iPad θα ενημερώνει τους γονείς και τους μαθητές για το τί ακριβώς κάνει κάθε παιδί – τί έχει μάθει και ποιά είναι η πρόοδός του. Κάθε έξι εβδομάδες, οι δάσκαλοι, τα παιδιά και οι γονείς θα αποφασίζουν από κοινού το τί θα περιλαμβάνει η επόμενη διδακτική περίοδος. Εμπνευστής των φιλόδοξων σχολείων είναι ο γνωστός στην Ολλανδία δημοσκόπος Μορίς ντε Χοντ. Έμπνευσή του η γεννημένη το 2009 κόρη του, η οποία ήδη από τριών ετών είχε μάθει να γράφει την αλφάβητο στο iPad.

(πηγές: antikleidi.com, tovima.gr)