paidevo.gr | teachers

Η ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών της προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας αποτελούν το θεμέλιο της εκπαίδευσης της Φινλανδίας, βαθμίδες στις οποίες στρέφει τη μεγαλύτερη προσοχή το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, σε αντίθεση με το λύκειο, που λειτουργεί σχεδόν όπως ένα ΑΕΙ, με επιλογές μαθημάτων και με προσανατολισμό στην προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις.

Στη βόρεια αυτή χώρα της Ευρώπης, όπου το εκπαιδευτικό της σύστημα θεωρείται πρότυπο για άλλες χώρες και πρωτοποριακό σε ό,τι αφορά τις μεθόδους και πρακτικές διδασκαλίας, η εκπαίδευση στο λύκειο και το άγχος των μαθητών για την προετοιμασία εισαγωγής τους στα ακαδημαϊκά ιδρύματα, απασχολεί την πολιτεία που έχει σχεδιάσει εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις με χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2020.

Εκεί, οι τάξεις του λυκείου δεν διαχωρίζονται σύμφωνα με την ηλικία των μαθητών, αλλά με βάση την επιλογή των μαθημάτων, ενώ οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν τη φοίτησή τους σε 2 έως 4 χρόνια, ανάλογα με το εάν κρίνουν ότι δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τα μαθήματα ή αντίθετα θέλουν να επιταχύνουν.

Το σχολικό έτος χωρίζεται σε κύκλους σπουδών, όπως συμβαίνει στα ΑΕΙ, και υπάρχει διαχωρισμός επαγγελματικών και γενικών λυκείων, από τα οποία δίνεται ισότιμη δυνατότητα πρόσβασης στα πανεπιστήμια, χωρίς φροντιστήρια και ιδιωτικά σχολεία. Η ύλη για τις εξετάσεις δεν περιορίζεται σε ένα μόνο βιβλίο, καθώς τα αναλυτικά προγράμματα είναι ευέλικτα και οι υποψήφιοι επιλέγουν μόνοι τους τα μαθήματα, στα οποία θα εξεταστούν. Αλλά ακόμη και ο «παράδεισος» της εκπαίδευσης επιδέχεται βελτίωσης. Η πολιτεία έχει ανησυχήσει για το άγχος των μαθητών της τελευταίας βαθμίδας και εξετάζει τη διαμόρφωση ενός νέου συστήματος εξετάσεων.

Τους εκπαιδευτικούς στόχους της βόρειας ευρωπαϊκής χώρας πρόκειται να παρουσιάσει ο επίτιμος πρόξενος της Φινλανδίας στη Θεσσαλονίκη Μάρκο Σουομαλαϊνεν, σε εκδήλωση που διοργανώνει η Επιτροπή Πολιτιστικής Πολιτικής του ΑΠΘ, στο κτίριο της Παιδαγωγικής, σήμερα το απόγευμα (18.00).

Ο φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ Βασίλης Συμεωνίδης πρόκειται να αναφερθεί στις πρωτοτυπίες του εκπαιδευτικού συστήματος, σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, στο πλαίσιο ερευνητικής εργασίας που εκπόνησε στη χώρα, κατά τη φοίτησή του στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής Erasmus.

Στην έρευνά του επισημαίνει τη βαρύτητα του εκπαιδευτικού συστήματος της Φινλανδίας στην προσχολική αγωγή και τη δημοτική εκπαίδευση. Στη σκανδιναβική αυτή χώρα, στην προσχολική εκπαίδευση, λειτουργούν τα κέντρα ολοήμερης φροντίδας, αντί των νηπιαγωγείων, όπου τα παιδιά παραμένουν από τις 8 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα. Έμφαση δίνεται στο ελεύθερο παιχνίδι και στη συναναστροφή των παιδιών μεταξύ τους, ώστε να αναπτύξουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Τα νήπια τρώνε και κοιμούνται όλα μαζί στους χώρους του κέντρου.

Το δημοτικό σχολείο ξεκινά για τους Φινλανδούς μαθητές στην ηλικία των εφτά – έναν χρόνο αργότερα από εμάς – καθώς στα έξι μπαίνουν σε προπαρασκευαστική τάξη, όπου προετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα της δημοτικής εκπαίδευσης, αποκτώντας την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Κτιριακά, τα τμήματα προσχολικής και δημοτικής εκπαίδευσης βρίσκονται σε ενιαίο χώρο, έτσι ώστε η ένταξη των παιδιών να γίνεται ομαλότερα.

Στο δημοτικό, το αναλυτικό πρόγραμμα είναι ευέλικτο και είναι στην ευχέρεια του κάθε σχολείου να κάνει τον προγραμματισμό. Οι δάσκαλοι είναι το μεγάλο πλεονέκτημα των σχολείων, καθώς στη διάρκεια των σπουδών τους θα πρέπει να έχουν ολοκληρώσει οπωσδήποτε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές, πριν διδάξουν.

Άλλωστε, η εισαγωγή σε παιδαγωγικές σχολές πανεπιστημίων είναι εξαιρετικά δύσκολη, εξαιτίας των υψηλών απαιτήσεων στις εξετάσεις και του μικρού ποσοστού αποδοχής (μόλις το 10% των υποψηφίων). Το επάγγελμα του δασκάλου έχει μεγάλο κύρος, αντίστοιχο μ’ αυτό ενός γιατρού.

(Πηγή: Καθημερινή)

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος.

Ο Πινέδα μίλησε για τη μάθηση, την «καθυστέρηση» και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά, σε συνέντευξή του στην Welt on Line (ιστοσελίδα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt).

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και έκανε την πρακτική του εξάσκηση στην Κόρδοβα. Τώρα προετοιμάζεται για τις εξετάσεις  για την άδεια άσκησης επαγγέλματος,  ενώ του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα τον προηγούμενο Απρίλιο προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά  κατά τη διάρκεια των σπουδών.

Περιγράφοντας την ασθένειά του μέσα από τα προσωπικά του βιώματα ο Πινέδα λέει: «Δεν μου είπαν για την ασθένειά μου οι γονείς μου, αλλά ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν ο δάσκαλός μου με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το Σύνδρομο Ντάουν. Φυσικά, απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του Συνδρόμου Ντάουν. Σ’ αυτή την ηλικία ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Μου ακουγόταν σαν «αραμαϊκά». Ήταν πολύ βαρύ. Του έκανα μόνο δύο ερωτήσεις:

-Είμαι χαζός;

Μου απάντησε:

Όχι.

Ρώτησα επίσης:

Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;  Μου απάντησε:

Κανένα πρόβλημα.

Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα».

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το πώς βίωσε ο ίδιος προσωπικά το Σύνδρομο Ντάουν, ασθένεια όχι και τόσο ασυνήθιστη για την Ισπανία, μιας και το 85% των παιδιών που πάσχουν πηγαίνουν σε ένα κανονικά σχολείο, ο Πάμπλο Πινέδα απαντά:

«Ναι, αυτό συμβαίνει τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με Σύνδρομο Ντάουν που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο».

Στη συνέχεια ο Πινέδα εξηγεί γιατί επέλεξε τις παιδαγωγικές σπουδές: «Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. Ήθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε, λοιπόν, ένας καθηγητής και μέντοράς μου με συμβούλεψε  να γίνω δάσκαλος, κι αυτό γιατί η παιδαγωγική επιστήμη προσφέρει περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος».

Σαν πρώτος πτυχιούχος με Σύνδρομο Ντάουν στην Ευρώπη αισθάνεται μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζει ότι οι γονείς που έχουν παιδιά με Σύνδρομο Ντάουν χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και  να τους πει: «Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό». Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. «Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού, που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα – μου τηλεφωνούν τριάντα φορές την ημέρα. Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό». Ωστόσο δεν του έχει προσφερθεί προς το παρόν από κανένα κάποια θέση εργασίας. «Όταν πετύχω τις εξετάσεις και πάρω την άδεια άσκησης επαγγέλματος του δάσκαλου, θα πλησιάσω το στόχο μου, να έχω δηλαδή ένα σταθερό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Σεβίλλη συγκατοικούσα με ένα συνάδελφο. Για μένα έχει μεγάλη σημασία να οργανώσω την ανεξαρτησία μου. Δεν  ξέρω ακόμη πού θα εργαστώ. Μπορεί στην επιμόρφωση, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, στην συμβουλευτική, ποιος ξέρει. Είμαι ευέλικτος».

«Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της ελλιπούς κατανόησης κολλιούνται οι ταμπέλες στους ανθρώπους. «Οι ομοφυλόφιλοι», «οι ξένοι», «οι μετανάστες» μέχρι και «οι γυναίκες». Χωρίζουν τους ανθρώπους σε ομάδες, γιατί δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν «το διαφορετικό». Έτσι το απομονώνουν, το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις, όπως «discapacidad» (δηλ. ανικανότητα) στα ισπανικά  για να δηλωθεί η έννοια της  υστέρησης ή καθυστέρησης… Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή «διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο «Σύνδρομο Ντάουν» περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα «21» παρουσιάζεται τρεις φορές (γι’ αυτό υπάρχει και ο όρος «τρισωμία -21»).

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το ποια είναι η γνώμη του για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί και αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία ο Πάμπλο Πινέδα είναι κατηγορηματικός: «Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες, αλλά σε δυναμώνουν σαν άνθρωπο. Εξαιτίας μιας έκτρωσης κάποιος ή κάποια δεν θα τις βιώσει ποτέ. Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς. Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί «α λα καρτ». Σε τελική ανάλυση επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν, αλλά όλα είναι όμορφα… Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή. Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι  Φασισμός».

Σε άλλη ερώτηση του δημοσιογράφου εάν η ταινία, που είχε ως έμπνευση τη ζωή του, είχε ρομαντικά στοιχεία και εάν ο ίδιος θα ονειρευότανε να κάνει τη δική σας οικογένεια, ο νεαρός δάσκαλος εκμυστηρεύεται: «Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το Σύνδρομο Ντάουν στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική,  την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια μεταξύ ανθρώπων με Σύνδρομο Ντάουν. Σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής. Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί  θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά Μέσα έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να προκαλούν. Αρνήθηκα  μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται «La Noria» όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με «Σεξ και Αναπηρία». Μου ήταν αδύνατο να πάω, είναι πολύ προκλητικό και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Και οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι μετά την άρνησή μου». Μάλιστα σε αναφορά του δημοσιογράφου ότι στην Αυστρία και στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζισμού δολοφονήθηκε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων με Σύνδρομο Ντάουν και μάλιστα ενώ σε μεταπολεμικές μελέτες για χρόνια ήταν διαδεδομένη η εντύπωση ότι το Σύνδρομο Ντάουν συνδέεται με προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια, ο Πάμπλο Πινέδα αποκρούει κάθε ισχυρισμό: «Αυτά είναι μύθοι που δημιουργούνται σύμφωνα με την ιστορία  των κρατών και της  επιστήμης. Η κατάσταση σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Φτάνουμε στα γηρατειά. Εξαρτάται από το πόσο υγιείς διατηρούμαστε, σωματικά και πνευματικά. Εγώ, όπως και πολλοί νέοι άνθρωποι με Σύνδρομο Ντάουν ήμουν υπέρβαρος.  Με γυμναστική και σωστή διατροφή έχασα 12 κιλά. Είχα, επίσης, την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια με  πνευματικά ενδιαφέροντα.  Με εφημερίδες και μια βιβλιοθήκη. Γι’ αυτό από πολύ νωρίς είχα περιέργεια και ενδιαφέροντα. Όταν απαγορεύεις σε κάποιον την καλλιέργεια, κατά έναν τρόπο τον σκοτώνεις…».

Στον επίλογο της συνέντευξης ο Δάσκαλος Πάμπλο Πινέδα στέλνει το δικό του μήνυμα στους γονείς που αφορά την ανατροφή παιδιών με Σύνδρομο  Ντάουν:

«Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο». Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το μορφώσετε. Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με Σύνδρομο  Ντάουν: είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ. Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο. Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε  υπερπροστατευτικοί, ποτέ.   Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;»

(πηγή: Welt on Line)

Μεγάλη επιτυχία σημείωσαν οι Έλληνες μαθητές, αποσπώντας υψηλότατες διακρίσεις στην 29η Ολυμπιάδα Μαθηματικών. Η Ολυμπιάδα διεξήχθη στην Αττάλεια της Τουρκίας, από 26 Απριλίου έως 2 Μαΐου, με τη συμμετοχή των καλύτερων μαθητών της Νοτιανατολικής Ευρώπης στα μαθηματικά.

«Οι Έλληνες μαθητές, μέλη της ελληνικής ομάδας, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των επιτυχιών των ελληνικών ομάδων στις Βαλκανικές και Διεθνείς Μαθηματικές Ολυμπιάδες, διακρίθηκαν και απέσπασαν, για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού αυτού, δύο χρυσά μετάλλια» υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας.

Οι διακριθέντες μαθητές είναι οι Αλέξανδρος Μουσάτωβ (Χρυσό Μετάλλιο), Παναγιώτης Λώλας (Χρυσό Μετάλλιο), Χάρης Τσαμπασίδης (Αργυρό Μετάλλιο), Παναγιώτης Δημάκης (Χάλκινο Μετάλλιο) και Ιάσων Κουντουρίδης (Εύφημη Μνεία).

Ας σημειωθεί ότι οι Βαλκανικές Μαθηματικές Ολυμπιάδες (Β.Μ.Ο.) είναι θεσμός υψηλοτάτου ενδιαφέροντος, όχι μόνο για την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί η συμμετοχή, εκτός συναγωνισμού, εθνικών ομάδων και από άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Συνοδοί των μαθητών, ήταν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Θεόδωρος Μπόλης και ο μαθηματικός διδάκτορας, Δημήτριος Κοντοκώστας.

«Τα αποτελέσματα αυτά δικαιώνουν τις προσπάθειες της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας για την αναβάθμιση της μαθηματικής παιδείας στη χώρα μας», αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Εταιρεία.

Εισήγηση της Διευθύντριας του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Στέλλας Πρωτονοτάριου στην ημερίδα της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση με θέμα: ¨Εκπαίδευση και μετανάστευση»

Στα  σχολεία μας,  τα οποία έχουν πλέον έντονο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, έχει διαμορφωθεί μια δύσκολη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα η οποία σχετίζεται τόσο με τις ελλιπείς υποδομές και την απουσία υποστηρικτικών δομών για την ομαλή ένταξη των αλλοδαπών μαθητών/μαθητριών όσο και με τη ραγδαία οικονομική κρίση και τα σοβαρά προβλήματα που αυτή επιφέρει στις ζωές των παιδιών και των οικογενειών τους, Ελλήνων και μεταναστών.

Συγκεκριμένα, η εικόνα που παρουσιάζουν πολλά σχολεία, κυρίως εκείνα των μεγάλων αστικών κέντρων, είναι ανησυχητική και τα προβλήματα που προκύπτουν δύσκολα και πολύπλοκα:

Οι μετανάστες μαθητές/μαθήτριες  απουσιάζουν συχνά από το σχολείο είτε γιατί οι ίδιοι εργάζονται  βοηθώντας τους γονείς τους, είτε γιατί έχουν την ευθύνη του σπιτιού και των μικρότερων αδελφιών τους, είτε γιατί έρχονται στο σχολείο με λίγες εμπειρίες στην ελληνική γλώσσα και δυσκολεύονται. Πολλά, επίσης, από αυτά τα παιδιά έχουν δυσκολίες σχετικά με τη διαμονή τους π.χ. αρκετά παιδιά αντιμετωπίσουν το καθεστώς νομικής αβεβαιότητας και προσωρινότητας των γονιών τους στην Ελλάδα, ενώ κάποια άλλα παιδιά κατοικούν σε ξενώνες ή μετακινούνται συχνά. Τα παιδιά αυτά βιώνουν μια δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα, η οποία επηρεάζει αρνητικά την εκπαίδευσή τους.

Γενικότερα, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες μαθητές/μαθήτριες  προστίθενται σήμερα και τα οξυμένα προβλήματα από την οικονομική κρίση που μαστίζει τις οικογένειές τους. Τα προβλήματα αυτά βέβαια βιώνουν και οι Έλληνες μαθητές/μαθήτριες, που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.  Τα παιδιά αισθάνονται έντονη ανασφάλεια, λύπη, φόβο, θυμό. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η επιθετικότητα στα σχολεία έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.

Όσον αφορά τώρα τους γονείς των μεταναστών μαθητών/μαθητριών μας η παρουσία τους και η δημιουργική τους εμπλοκή στη ζωή του σχολείου εμφανίζεται σχεδόν ανύπαρκτη. Κι αυτό παρά τα πορίσματα επιστημονικών ερευνών, τα οποία  τονίζουν την αναγκαιότητα εδραίωσης της σχέσης γονέων-σχολείου για στην καταπολέμηση της σχολικής αποτυχίας για ντόπιους και αλλοδαπούς μαθητές/μαθήτριες.  Αυτοί οι γονείς έρχονται σπάνια στο σχολείο, απέχουν από τις δραστηριότητές του και δε συμμετέχουν στα συλλογικά όργανα των γονέων.  Πολλοί δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα και δυσκολεύονται στην επικοινωνία τους με τους εκπαιδευτικούς, κάποιοι δεν έχουν τα απαραίτητα έγγραφα, γεγονός που τους δημιουργεί φόβο, και φυσικά οι περισσότεροι από αυτούς μαστίζονται από την ανεργία.  Πολλές φορές οι εκπαιδευτικοί  δεν είναι πληροφορημένοι και δεν γνωρίζουν πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν τους γονείς, ιδιαίτερα σε ζητήματα που αφορούν την πρόοδο και τη συμπεριφορά των παιδιών, με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη συμπεριφορά των εκπαιδευτικών να  απομακρύνει ακόμα περισσότερο τους γονείς από το σχολείο.

Παράλληλα, οι Έλληνες γονείς εκφράζουν αγωνία γιατί θεωρούν ότι η ανομοιογένεια που παρατηρείται στις σχολικές τάξεις είναι επιζήμια για τα δικά τους παιδιά και συχνά είναι καχύποπτοι και επιθετικοί με τους μετανάστες γονείς και τα “ξένα” παιδιά. Συνήθως προσπαθούν να εγγράψουν τα παιδιά τους σε γειτονικά σχολεία με μικρό αριθμό αλλοδαπών μαθητών/μαθητριών.

Αρκετές φορές και εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε ανέτοιμοι, χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και τα κατάλληλα μεθοδολογικά εργαλεία για να διαχειριστούμε αποτελεσματικά την ετερογένεια του μαθητικού πληθυσμού της τάξης μας. Κι επίσης, λόγω των δικών μας στερεοτύπων και προκαταλήψεων κάποιες φορές εκδηλώνουμε – με λανθάνοντες τρόπους- ξενοφοβικές απόψεις και συμπεριφορές.

Επίσης, η υποστήριξη από την Πολιτεία είναι ελλιπής και κάποια θεσμικά μέτρα δεν καλύπτουν τις υπάρχουσες ανάγκες π.χ. υπάρχουν προβλήματα σχετικά με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, δεν υπάρχει κατάλληλο εκπαιδευτικό υλικό, οι Τάξεις Υποδοχής και τα Φροντιστηριακά Τμήματα λειτουργούν χωρίς σταθερότητα και διάρκεια κλπ..

Μέσα  όμως από τις μεγάλες  δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, νομίζω ότι μπορούμε εμείς οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία μας να κάνουμε πολύ σημαντικά πράγματα για την ένταξη όλων των παιδιών.

Παρακάτω θα προσπαθήσω να σας  περιγράψω πώς σε ένα σχολείο του κέντρου της Αθήνας, στο 132^ο Δημοτικό Σχολείο, στο οποίο είχα την τύχη να είμαι διευθύντρια,  προσπαθήσαμε από το 1999 μέχρι σήμερα, με την ομάδα των συναδέλφων μου να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που υπήρχαν προς όφελος όλων των μαθητών/μαθητριών μας, Ελλήνων και μεταναστών προσφύγων.

Χαρακτηριστικά του σχολείου: Το 132^ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών βρίσκεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, το μεγαλύτερο της χώρας, και έχει σοβαρά κτιριακά προβλήματα και ελλιπείς υποδομές. Η πλειονότητα του μαθητικού του πληθυσμού είναι παιδιά αλλόγλωσσα (81% περίπου), προέρχονται από 16 εθνότητες και πολλά από αυτά, Έλληνες και μετανάστες ή πρόσφυγες μαθητές/μαθήτριες, ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

Στο Σχολείο προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να διαχειριστούμε θετικά  τα πολύπλοκα  προβλήματα που προκύπτουν και να αξιοποιήσουμε την ανομοιογένεια του μαθητικού πληθυσμού ώστε να αποβεί πλούτος και όφελος για όλα τα παιδιά. Για να το κάνουμε αυτό θεωρήσαμε ότι έπρεπε να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας όχι μόνο μαθησιακά αλλά με ποικίλους τρόπους. Η  ικανοποίηση βασικών τους αναγκών, η απόκτηση από τα παιδιά γνώσεων και δεξιοτήτων αναγκαίων για να ζήσουν καλά και με ασφάλεια, ο περιορισμός της σχολικής διαρροής,  ήταν και είναι βασικοί μας στόχοι. Στις σημερινές μάλιστα συνθήκες της οικονομικής κρίσης, που τα  παιδιά αισθάνονται έντονο άγχος λόγω   της φτώχιας, της ανεργίας των γονιών τους και  της αποσταθεροποίησης που τους δημιουργεί η πιθανότητα να επαναπατριστούν ή να αλλάξουν χώρα διαμονής, το ενδιαφέρον και η υποστήριξη του σχολείου απέναντι σε αυτά και στις οικογένειές τους – πάντα στο μέτρο του δυνατού-γίνονται ακόμα πιο αναγκαία.

Ενδεικτικά θα αναφερθούμε σε  πρωτοβουλίες και δράσεις που εφαρμόσαμε και εφαρμόζουμε μέχρι σήμερα:

-Διερεύνηση και άμεση αντιμετώπιση των  βιοποριστικών  αναγκών των μαθητών/μαθητριών (γενικά, μέτρα για κάλυψη των διατροφικών τους αναγκών).

–Αξιοποίηση  της γλώσσας, του πολιτισμού και των εμπειριών που μεταφέρουν όλα τα παιδιά στο σχολείο από την πατρίδα και την οικογένειά τους.

-Διδασκαλία, εκτός ωραρίου λειτουργίας του σχολείου, της μητρικής γλώσσας για τους αλλοδαπούς μαθητές/μαθήτριες (αλβανική γλώσσα και για δύο χρόνια αραβική).

–Διεύρυνση του περιεχομένου των εθνικών και θρησκευτικών εκδηλώσεων με επικέντρωση στις ανθρωπιστικές αξίες, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος προσβολής της θρησκευτικής ή της εθνικής ταυτότητας των παιδιών.

–Προγράμματα πρόληψης και υγείας για μαθητές/μαθήτριες, εκπαιδευτικούς, γονείς, με στόχο την προσωπική και κοινωνική μας ανάπτυξη και υγεία και με θεματολογία σχετική με βασικές δεξιότητες ζωής (επικοινωνία, συνεργασία, αυτοαντίληψη και  αυτοεκτίμησή, δικαιώματα και όρια, δημιουργία σχέσεων και φιλίας,  αναγνώριση, έκφραση και διαχείριση συναισθημάτων, προστασία από κινδύνους κλπ.).

-Συχνή επικοινωνία με τις οικογένειες των μαθητών/μαθητριών, ώστε να αναγνωρίζουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να υποστηρίζουμε ανάλογα τα παιδιά στις δυσκολίες τους.

-Συνεργασία σχολείου και οικογενειών μαθητών με δομές και φορείς υγείας, και ειδικούς επιστήμονες για την πρόληψη ή την επίλυση σοβαρών ζητημάτων.

-Διδασκαλία από εθελοντές εκπαιδευτικούς ελληνικής γλώσσας (για πέντε σχολικά έτη) στους μετανάστες γονείς, για να έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνούν με το σχολείο, την ελληνική κοινωνία και να μπορούν να υποστηρίζουν τα παιδιά τους στα μαθήματα.

–Επιμόρφωση γονέων με στόχο την ενίσχυση του γονικού τους ρόλου και παράλληλα, την ενδυνάμωση της μεταξύ τους σχέσης και της σχέσης τους με το σχολείο.

–Ανακοινώσεις πολύγλωσσες (ελληνικά, αγγλικά, αλβανικά, αραβικά) και παράλληλη μετάφραση στις γλώσσες των μεταναστών γονέων στις συναντήσεις γονέων.

–Ενδοσχολική επιμόρφωση για τους εκπαιδευτικούς Η επιμόρφωσή μας έχει εργαστηριακό-βιωματικό χαρακτήρα, προϋποθέτει αναλυτικό σχεδιασμό, εφαρμογή και αξιολόγηση από το Σύλλογο διδασκόντων, αφορά τις ανάγκες μας και ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε στο σχολείο.

-Τακτικές συνεδρίες του  Συλλόγου διδασκόντων, ώστε οι εκπαιδευτικοί να εμπλεκόμαστε δημιουργικά και υπεύθυνα στη λειτουργία του σχολείου.

Τα αποτελέσματα των πρωτοβουλιών και των δράσεων που εφαρμόζουμε στο σχολείο και βέβαια με τη σταθερή, μόνιμη και όχι ευκαιριακή ή αποσπασματική εφαρμογή των παραπάνω σύνθετων δράσεων, (από παρατηρήσεις και καταγραφές εκπαιδευτικών και γονέων) θεωρούμε ότι είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά:

-Όλα τα παιδιά έρχονται με χαρά στο σχολείο, έχει ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός τους,  αναπτύσσουν γρήγορα τις μεταξύ τους σχέσεις και τη σχέση τους με το σχολείο, δεν παρατηρούνται τάσεις απομόνωσης, αποκλεισμού και περιθωριοποίησης σε κανένα παιδί.

– Όλα τα παιδιά, έλληνες και μετανάστες βελτίωσαν την επίδοσή τους στα μαθήματα. Εκείνα που παρακολούθησαν στο παρελθόν τα μαθήματα μητρικής γλώσσας, βοηθήθηκαν ιδιαίτερα στη γενικότερη  επίδοσή τους.

-Τα παιδιά  των μεταναστών εντάσσονται εύκολα και γρήγορα.

-Δεν έχουμε μαθητικές διαρροές.

-Η επιθετικότητα των παιδιών έχει αμβλυνθεί. Γενικά δεν παρατηρούνται φαινόμενα βίας, ξενοφοβίας και ρατσισμού ανάμεσα σε παιδιά αλλά και γονείς (σε αντίθεση με την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων που παρατηρούνται σε άλλα σχολεία της περιοχής).

-Δημιουργήθηκε Σύλλογος γονέων, που δυστυχώς δεν υπήρχε όταν ξεκινήσαμε τις δράσεις μας, στον οποίο συμμετέχουν ισότιμα και συνεργάζονταν μετανάστες και Έλληνες γονείς.

-Οι γονείς έχουν αναπτύξει σχέση μεταξύ τους και με τους εκπαιδευτικούς και  υποστηρίζουν τις πρωτοβουλίες του σχολείου συμμετέχοντας ενεργά  στις δραστηριότητές του. Επίσης, απευθύνονταν  στο σχολείο για συμβουλευτική και υποστήριξη.

-Για την πρόληψη και αντιμετώπιση σοβαρών ζητημάτων συνεργαζόμαστε σταθερά με δομές υγείας και ειδικούς επιστήμονες ( π.χ. με τον Τομέα Πρόληψης του ΚΕΘΕΑ, το Κέντρο Ημέρας Βαβέλ, την Εταιρεία Ψυχικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου (ΕΨΥΠΕ), την Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων, το Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο Αθήνας, κλπ.).

–Καλύπτουμε βασικές  βιοποριστικές ανάγκες των παιδιών μέσω της συνεργασίας μας με το Δήμο Αθηναίων και με άλλους φορείς.

-Τέλος, οι εκπαιδευτικοί αποκτήσαμε γνώσεις και μεθοδολογικά εργαλεία, ώστε να διαχειριζόμαστε δημιουργικά την ετερογένεια του μαθητικού πληθυσμού στις τάξεις μας και να αντιμετωπίζουμε με άνεση προβλήματα που αφορούν στην επικοινωνία μας με τους γονείς. Αναπτύξαμε, επίσης, σχέσεις μεταξύ μας και με τους γονείς των μαθητών/μαθητριών μας και αλλάξαμε αντιλήψεις και συμπεριφορά σε ζητήματα που αφορούν τα παιδιά και το σχολείο.

Το σχολείο για πολλές από τις παραπάνω πρωτοβουλίες δέχτηκε βραβεύσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, οι εκπαιδευτικοί του παρουσίασαν τη δουλειά τους σε Συνέδρια, έκαναν δημοσιεύσεις και προσκαλούνται ως επιμορφωτές από πανεπιστημιακούς και άλλους εκπαιδευτικούς φορείς και οργανώσεις.

Σε αυτή όμως την προσπάθεια υπήρξαν και σοβαρές αντιδράσεις: η δίωξη των δράσεων του σχολείου και η συκοφάντηση του έργου του, που έφτασε έως και την  ποινική μου δίωξη, που ήταν δίωξη του έργου του σχολείου.  Βέβαια υπήρξε μεγάλη υποστήριξη από την πλειονότητα του εκπαιδευτικού κόσμου καθώς και μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, που συμπαραστάθηκαν στον αγώνα των εκπαιδευτικών του σχολείου. Στο δικαστήριο που ακολούθησε, ουσιαστικά επιβραβεύτηκε το έργο του σχολείου και οι επιλογές των εκπαιδευτικών του.

Τελειώνοντας, θεωρώ ότι επειδή τα προβλήματα στα σχολεία μας είναι πολύ σοβαρά, η παρέμβαση της Πολιτείας πρέπει να είναι άμεση και με μια προοπτική διάρκειας και συνέχειας. Θα πρέπει να ληφθούν μέτρα όπως η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας, η παροχή κατάλληλου εκπαιδευτικού υλικού για τα αλλόγλωσσα παιδιά, επιμορφωτικά σεμινάρια στους εκπαιδευτικούς που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους, προγράμματα ελληνικής γλώσσας για τους γονείς, λειτουργία Τάξεων Υποδοχής, αντισταθμιστικά προγράμματα και γενναία χρηματοδότηση των σχολείων με παιδιά που προέρχονται από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα κ.ά..

Ένα τέτοιο πλαίσιο, σε συνδυασμό και με άλλες πολιτικές και  κοινωνικές πρωτοβουλίες, θεωρώ ότι θα συμβάλει στη δημιουργία ενός δημοκρατικού και ανθρώπινου σχολείου, που όλοι μας, γηγενείς και μετανάστες, έχουμε ανάγκη.

Η πιο βαρυσήμαντη συνέντευξη

Επιμελείται ο Γιώργος Βλαχάκης – Δάσκαλος

Έτσι στα ξαφνικά έβγαλα μια γραβάτα από τη τσέπη . Ωραία. Φανταχτερή. Μπροστά στα παιδιά  προσπάθησα να τη δέσω. Έκανα πως δε μπορούσα και ζήτησα τη βοήθεια τους. Προσφέρθηκαν μερικά κορίτσια …ε…βέβαια ..τα κορίτσια βοηθούν σε αυτές τις περιπτώσεις…Μετά ..έβηξα ..για να καθαρίσει ο λαιμός μου ..και παρουσίασα το μαγνητοφωνάκι ..λέγοντας πως είμαι δημοσιογράφος από τηλεοπτικό κανάλι …που ήρθε να κάνει…ρεπορτάζ…για την… κρίση. Αμέσως ο Πολυχρόνης έβαλε… μηχανή στον ώμο του κι έκανε πως  τραβάει βίντεο ..δίπλα μου …Υπήρξε συνωστισμός  γύρω από το « συνεργείο» ..Πολλοί  και πολλές ήθελαν να φανούν απλά στο πλάνο ..κάποιοι δέχτηκαν και να απαντήσουν στις «διεισδυτικές» ερωτήσεις μας ..

ΔΗΜ.: ..κύριε ..θα θέλαμε να μας πείτε την άποψη σας για την ..κρίση…πόσο σας έχει επηρεάσει …και γενικά …ξέρετε τώρα…

ΘΕΟΔΩΡΟΣ::…η κρίση μας έχει επηρεάσει όλους μας… και εσωτερικά και εξωτερικά… …Ας πούμε η  Πολύμνια ήταν κάποτε ..όμορφη …τώρα κοιτάξτε πως έχει γίνει …παλιά είμαστε εντάξει μπορεί να πει κανείς ..τώρα με τη κρίση μας έχουνε κόψει το ένα …μας έχουνε κόψει το άλλο…τους μισθούς στη μέση …εντάξει εγώ έχω γεράσει κύριέ μου …τη ζωή μου την έζησα όπως μπορούσα ..τα εγγόνια μου σκέφτομαι ..τους νέους…εμένα μου πετσοκόψανε τη σύνταξη …αλλά τι να πω τώρα… εντάξει είμαι …έπρεπε κύριε να ζούσατε στην Αθήνα της κατοχής …τότε θα βλέπατε  νεκρούς από πείνα …φτου φτου δηλαδή να λέμε κύριε ..

ΔΗΜ: …αν ήσασταν σήμερα  11-12 χρόνων πως θα νιώθατε …;;

ΘΕΟΔΩΡΟΣ :…μμμμ…έντεκα χρονών .εεε…;;;…δύσκολη ερώτηση …θα ένιωθα αρκετά λυπημένος …όχι όμως τόσο όσο οι άνεργοι …θα ήξερα για τη κρίση ..για τα πάντα …δε θα ανησυχούσα ιδιαίτερα  στα έντεκα  …αργότερα θα με πιάνανε οι ανησυχίες; ..στα τριάντα μου ..ας πούμε ..που δε θα είχα δουλειά ..και θα έμενα ακόμα με τους γονείς μου ..απάντρευτος ..

ΔΗΜ:…ευχαριστώ…

ΘΕΟΔΩΡΟΣ : ..πότε θα το δείξετε να πω στα εγγόνια μου να με δούνε και να χαρούνε …;;;

ΔΗΜ:…εσείς θέλετε να μας πείτε τη γνώμη σας ..η ερώτηση είναι η ίδια…την ακούσατε..

ΚΩΣΤΑΣ: ..να σας πω την αλήθεια μου …στεναχωριέμαι …γιατί …δεν υπάρχουνε λεφτά για να αγοράσουμε τρόφιμα …και γενικά να ζήσουμε τη ζωή μας ..δεν θα ήθελα καθόλου να ήμουνα δώδεκα χρονών τώρα …αφού θα μου έπαιρναν αυτά που θα ήθελα με τα χίλια ..τι λέω ..με δυο χιλιάδες…ζόρια ..και να σας πω κάτι κύριε μου ..δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα….με όλους αυτούς που έχουμε από πάνω μας …ξεχάστε το ..δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα …καλό θα είναι να ξεκινήσουνε διαδηλώσεις …επαναστάσεις …και τέτοια …θα πήγαινα οπωσδήποτε …

ΔΗΜ.:  ..εσείς θα μας μιλήσετε..;;

ΝΙΚΟΣ: ..ΟΧΙ…σας ξέρω εσάς τους παλιοδημοσιογράφους …θα πω ..και σεις  αν δεν σας αρέσουν αυτά που θα πω ..δε θα τα δείξετε …σας μάθαμε πια…βλέπετε alter…;;;

Εξ’ άλλου τι να σας πω;;; …έχω «καλύτερα» πράγματα να κάνω …να ξεχρεώσω κυρίως  τις τράπεζες …πήρα ξέρετε ένα πολύ ..πάρα πολύ …πάρα πάρα  πολύ καλό αμάξι …έτσι για την πλάκα μου…για το εφέ μου ..στη γκόμενα …άστα σου λέω…ευτυχώς η μάνα μου δουλεύει …καθαρίστρια …μου πληρώνει τη δόση ..δε πουλιέται τώρα …δε το παίρνει κανείς …δε θέλει και να το πουλήσω το κορίτσι …η κρίση πάντως μας έχει επηρεάσει πολύ …η ΔΕΗ….μας έρχεται 200 και 300 ευρώ….εγώ δε μπορώ να μην κάνω μπάνιο …η μάνα μου μπορεί …το θερμοσίφωνο ξέρετε …έπειτα η θέρμανση …για είκοσι μερούλες πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας …ο διαχειριστής φταίει  λέω στη μάνα μου …η μάνα μου λέει πάλι όχι. … τι να γίνει …;;;..που ξέρω εγώ ..να μας δώσει δανεικά κι αγύριστα η Μέρκελ …που έχει λεφτά ….εδώ που τα λέμε όμως φταίμε κι εμείς ..η κυβέρνηση παίρνει λεφτά και δε τα ξεχρεώνει ποτέ…έχουμε βγάλει κι εμείς τα συμπεράσματα μας κύριε…τι νομίζετε ;; …δεν παπαγαλίζουμε …ο κύριος μου στο δημοτικό το απεχθανότανε αυτό …και μου ‘μεινε .. από τότε….

ΔΗΜ.:…εσείς κυρία μου ..θέλετε να μας πείτε δυο λόγια …;

ΜΑΡΙΑ : ( στρώνοντας τα μαλλιά της )…εγώ ..;;;…τι να σας πω …;

ΔΗΜ:…πως καταλαβαίνετε εσείς τη λέξη κρίση …ας πούμε ..

ΜΑΡΙΑ: ..λοιπόν …ακούστε ..πρώτον μας έχει αγγίξει κι εμάς τα παιδιά …δε μας παίρνουν τα ηλεκτρονικά που θέλουμε …το πιστεύετε…;;…ούτε τα επιτραπέζια καν …το iphone το 4 …ας πούμε ..δε μου το ‘χουν πάρει ακόμα …παλιά ήταν αλλιώς ..ο πατέρας μου είχε πάρει έως και ένα πλυντήριο παραπάνω  …για προίκα …ξέρετε…τέλος πάντων …λόγω κρίσης δε με αφήνουν να ανοίγω τέρμα τη βρύση για να πλύνω τα χεράκια μου…μας σπάνε τα νεύρα …δε πλένουμε τα χέρια μας …άρα δε τρώμε …πείνα κύριε μου ..πείνα …λόγω βρύσης …α…ναι στο ρεύμα ..εκεί να δείτε οικονομία …αφού πάω αδιάβαστη ..γιατί με το κερί δε μπορώ να διαβάσω ..το λέω του κυρίου …αλλά που να καταλάβει …βέβαια ..ο κύριος είναι δημόσιος υπάλληλος …που να καταλάβει με τα χιλιάρικα τα πολλά που κάθε μήνα πέφτουν …στα χέρια του…αλλά μάλλον είναι τσιγκούνης …να δείτε ένα αμάξι που έχει …χιλιοτρακαρισμένο κι άφτιαχτο …και αυτό το καρό πουκάμισο έχουμε βαρεθεί να το βλέπουμε ..τέλος πάντων .. ποιος φταίει..;;;…ε…όλος ο κόσμος λέει πως φταίει ο Γιωργάκης….του πάει να τον λένε έτσι …εγώ θέλω άμα τον δω να του πιάσω λίγο το μαγουλάκι του και να του κάνω γούτσου γούτσου… αλλά μη με ρωτήσετε αν πήγα στους αγανακτισμένους …φυσικά και όχι θα σας πω …καλύτερα τηλεόραση…όχι όμως ειδήσεις …αφήνω τον πατέρα μου να βλέπει …αμίλητος ,σκυθρωπός και αναστενάρης ένα πράμα …δε θέλω να του μοιάσω …βλέποντας ειδήσεις …καταλαβαίνετε …;;…όσο για τους άστεγους …τι να σας πω …εμείς να ‘μαστε καλά να χουμε το σπιτάκι μας  και για τους άλλους βλέπουμε …μετά .. εντάξει βέβαια έχει αλλάξει η ζωή μας… δραματικά μπορώ να σας πω ..από κει που βγαίναμε  αρκετά έξω …τώρα όλο μέσα …με λίγα φώτα ανοικτά ..με μία τηλεόραση ανοικτή ….και με δύο ώρες ανοικτό το καλοριφέρ …και δόξα το θεό να λέμε λέει συνέχεια ο μπαμπάς ,…μου τη σπάει ..αλλά εντάξει ..είναι γλυκούλης…και δε με συμφέρει να του πάω και πολύ κόντρα …θα μας τα κόψει και αυτά …

ΔΗΜ: …γεια σας ..κάνουμε ένα ρεπορτάζ για την οικονομική κρίση ..

ΠΑΥΛΟΣ:…είναι χάλια …χάλια…μιλάμε τα χαράτσια μας έχουν φτάσει στα όρια μας …λένε οι μεγάλοι …αλλά τι να σας πω …κι εγώ είχα κανονίσει να πάρω το playstation 3…με τα κάλαντα …αλλά ο μπαμπάς είπε να κρατήσω κανένα φράγκο για το σχολείο …και τον άκουσα ..κάνει και 300ευρώ γαμώτο …που να χαλάμε τώρα τα λεφτά για παιχνίδια ..άστο καλύτερα …πικρή ιστορία κύριέ μου …ο πατέρας μου μ’ έχει πήξει να τον ακούω στο σπίτι να κουβεντιάζει όλο για λεφτά …που λείπουν τα άτιμα ..δε ξέρω που έχουνε πάει ..πιστεύω …τις απόκριες να κερδίσω στο παιχνίδι του χαμένου θησαυρού ..να γυρίσω σπίτι και να του πω …πάρτα …έτσι για να σταματήσει λίγο να μιλάει για λεφτά …ακούστε τώρα …αυτό που θα πω δε το έχω ακούσει στο σπίτι …αν μου λέγανε που θέλεις να ρίξεις βόμβα …στη Βουλή θα έλεγα ..γιατί;;;;…ρωτάτε εσείς που είστε μεγάλος γιατί ;;;…δε σας πιστεύω…το ξέρετε κύριε ότι βιβλία παίρνουμε ακόμα ..κι όλο λείπουν …άντε μην εκφραστώ τώρα ..και με ακούει και ο κύριος …που όλο λέει να είμαστε αξιοπρεπείς …αυτή η αξιοπρέπεια μας έχει φάει…που την έχουμε μόνο εμείς …εκείνοι ην έχουν αφήσει στη βίλα τους… …

ΔΗΜ:….εσείς θα μας μιλήσετε …;;…η ηλικία σας …;;;

ΠΟΠΗ :…τριάντα πέντε ..ούτε μέρα παραπάνω …

ΔΗΜ:…φαίνεστε για …δώδεκα …συγχαρητήρια …

ΠΟΠΗ:  εντάξει είμαι …έντεκα όμως …ούτε μέρα παραπάνω …τώρα στο ερώτημα σας …219 ευρώ κύριέ μου το 3DS…καταλαβαίνετε …έχω βαρεθεί να μου λένε ότι θα μου πάρουν ότι θέλε …μετά …αυτό το… μετά έχει στοιχειώσει τη ζωή μου …το βλέπω στα όνειρά μου …εφιάλτης …πως θα είναι ντυμένη η φτώχεια στο θεατρικό που θα κάνουμε για το τέλος της χρονιάς …;;; έτσι είναι ντυμένο αυτό το μετά..άσε που στο μπάνιο παλιά ..ένα δυο χρόνια πριν …καθόμουνα στη μπανιέρα δυο ώρες ..τώρα κάθομαι όρθια.. δεκαπέντε λεπτά …γιατί έρχεται πολύ γρήγορα το κρύο νερό από το θερμοσίφωνα …φταίει η ΔΕΗ ξέρετε…όχι η μαμά ..που ουρλιάζει συνέχεια  κλείσε το το ρημαδιασμένο …εμείς βγαίνουμε έξω  πιο συχνά από ότι η κυρία …πηγαίνουμε πιο συχνά μέχρι το …περίπτερο …για τσίχλες …να χουμε κάτι να μασουλήσουμε… ξέρετε…δε θυμάμαι πως είναι ακριβώς οι πιτσαρίες …ήμουνα μικρή όταν πηγαίναμε …..τι πρέπει να γίνει ;;…να σταματήσει να τρώει τόσο πολύ ο Πάγκαλος… μπας και μείνει και τίποτα για μας …εδώ  ακόμα και ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης φοράει μόνο μια γραβάτα ..δεν έχει να αγοράσει ρούχα ..έλεος δηλαδή με αυτή τη κατάσταση…ενώ η Μπάρμπι…μες τη καλή χαρά ..μαλλιά καλοχτενισμένα …φούστες ακριβές …τι να πει αυτή για την κρίση …αφού νευριάζω ..δε την παρακολουθώ πια …φαντάζεστε να πάω δώρο σε ένα άστεγο παιδάκι μια …Μπάρμπι …θα μου την πετάξει στα μούτρα …μπορεί και όχι βέβαια …πάντως εγώ θα προτιμούσα να του πήγαινα δώρο την κίτρινη κουβέρτα μου …μυρίζει καταπληκτικά ξέρετε ..και είναι πολύ ζεστή …

ΔΗΜ:…μου είπαν κύριε ότι είστε ένας από τους χιλιάδες εκλεγμένους προέδρους ανά την  Ελλάδα μας …θα μας μιλήσετε για την κρίση …και πως την βιώνετε εσείς..;;;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ …τα είπανε οι προηγούμενοι ..και οι προηγούμενες …προσπαθώ να μαζέψω κύριε κάποια χρήματα για να παρουσιάσω έργο στο τέλος της χρονιάς …και δε μαζεύεται τίποτα …προτιμούνε να πάρουνε κουλούρι ..ένα κουλούρι …έχει ελαττωθεί το χαρτζιλίκι πια ..πάνε οι εποχές που σε κάθε διάλλειμα έβλεπες παιδιά να αγοράζουνε και να τρώνε κάτι…τώρα υπάρχει η χαρά του μήλου και της μπανάνας… και αυτά στο μεγάλο διάλειμμα  και όχι κάθε μέρα …πιστεύω ότι υπάρχουνε παιδιά που πεινάνε στο σχολείο…πολλοί γονείς δεν έχουνε δουλειές…το θεωρώ σωστό που ξεκίνησαν συσσίτια στα σχολεία ..είναι κατάντια βέβαια …πρέπει να οργανωθούν καλύτερα τα σχολεία …και σαν περιοχές …να υπάρξουν συσσίτια πιο οργανωμένα …και κάτι άλλο …πρέπει να γίνονται περισσότερες απεργίες και διαδηλώσεις …( χειροκροτήματα από τους παρευρισκόμενους )…εκτός του ότι χάνουμε μάθημα …( χειροκροτήματα )..πρέπει να δείξουμε σε αυτούς που κυβερνάνε ότι δεν  ανεχόμαστε πλέον  όλο αυτό…μπορούμε να το αλλάξουμε όλο αυτό ( χειροκροτήματα )…δε μπορεί ένας μέσα από τη βίλα του να καταλάβει με τίποτα τον άνεργο …πρέπει να τους δώσουμε να το καταλάβουν …πως φαντάζομαι τη ζωή μου στα τριάντα μου ..;;;..εύκολο να απαντήσω …δε θα παίρνω πολλά λεφτά από τη δουλειά …αν έχω δουλειά…φαρμακοποιός θέλω να γίνω…να δίνω τα φάρμακα τζάμπα στους συνταξιούχους…..μαύρα ή σκούρα γκρι χρώματα βλέπω κύριε  γύρω μου …αυτά …ξεκουμπιστείτε τώρα από δω …με το που τα λέμε όλα αυτά δε γίνεται και τίποτα …σας βαρεθήκαμε κι εσάς τους δημοσιογράφους  με τα μπλα μπλα σας  …( χειροκροτήματα ..)

ΑΜΑΛΙΑ : …όχι όχι κι εγώ θέλω να εμφανιστώ στη τηλεόραση …μια ευκαιρία έχω κι εγώ …αμάν …

ΔΗΜ:…ορίστε πείτε μας …

ΑΜΑΛΙΑ:..  α…ωραία …περιμένετε να φτιαχτώ λίγο …και να βήξω …λοιπόν…πρώτο έχω γίνει παλιομοδίτικη…φοράω περυσινά ρούχα κύριέ μου …βιώνω τραγικές στιγμές καθημερινά  μπροστά στο καθρέφτη…άσε που σε καθημερινή βάση μου παίρνουν τα αυτιά οι φωνές στο σπίτι με αιτία τα λεφτά …τα λεφτά ..και πάλι τα λεφτά ..νιώθω χάλια …είναι κατάντια  κύριε μου …προσπαθούν να μη μου δείχνουνε τα προβλήματα τους …αλλά εγώ τα καταλαβαίνω …δε μπορεί κανείς να κρυφτεί από μένα …άσε που τώρα πια δε παίρνω καθόλου…μα καθόλου  χαρτζιλίκι ..παλιά έπαιρνα καθημερινά 2 ευρώ…ποιοι φταίνε ..;;;…όλοι αυτοί που λένε θα …θα …θα …ακόμα και η Παπαρήγα ..αυτή το αλλάζει το ποίημα  ..λέει  όλο να …να ..να ..ε…και ..;;;…έχω ένα ανασφαλές μέλλον κύριε …θέλω να γίνω γυμνάστρια  και στιχουργός…φέξε μου και γλίστρησα …δεν θα υπάρχουν και δανεικά …να σας πω κάτι άλλο τώρα …δε μου αρέσει η βία που βλέπω στη τηλεόραση …βλέπω αίματα στα μούτρα των ανθρώπων και δε μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ …τους σκέφτομαι …τι να έχουν απογίνει …και κάτι άλλο …συγγνώμη …ο Λαζόπουλος… ότι κάνει και ότι λέει το κάνει και το λέει για να την τηλεθέαση και για να γίνει πιο διάσημος ..να του το πείτε αν τον συναντήσετε …τον καταλάβαμε κι αυτόν πείτε του …δε καταλαβαίνω γιατί αρέσει στους μεγάλους …μόνο για τα χρήματα ενδιαφέρεται …τι να πεις …

ΠΕΤΡΟΣ; …έχουμε και μια πολυταξιδεμένη ..ρωτήστε την κι αυτή …ξέρει πολλά…

ΔΗΜ: ..έχετε ταξιδέψει πολύ …;;..για πείτε μας κι εσείς τη γνώμη σας ..

ΕΙΡΗΝΗ:…όχι καλέ ..μην ακούτε ..η μητέρα μου απλά  είναι γεννημένη σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης  …και πάω κάθε καλοκαίρι στον παππού ….εκεί όλα τα πράγματα είναι πιο φτηνά …μα όλα …εδώ όλα τα πράγματα είναι πιο ακριβά ..μα όλα … αυτό και μόνο κάνει μια μεγάλη διαφορά …..οι γονείς μου μιλάνε συνέχεια για τις δυσκολίες τις οικονομικές  για τους λογαριασμούς …για τις δουλειές …και δεν έχουν χρόνο να διαθέσουν για μένα …δεν έχουν όρεξη για μένα …αυτό με θυμώνει …κλείνομαι στο δωμάτιο μου και ακούω συνέχεια μουσική…είναι πολυάσχολοι οι γονείς μου …τους αγαπώ πολύ…νοιάζονται φοβερά για μας …προσπαθούν να μη μας λείψει τίποτα …αλλά δε πειράζει κι αν μας λείψει ..όλος ο κόσμος ζει λειψά …δεν ήταν πριν έτσι …ήρθε όμως ο Γιωργάκης και τους έκανε …να βλέπουνε μόνο ειδήσεις …ακόμα και στα σχολεία  τα παιδιά μιλάμε για τη κρίση ..δε μου αρέσει αυτό …εγώ θέλω να πούμε άλλα ..κι αυτά γυρίζουνε την κουβέντα στη κατάσταση στο σπίτι τους ..εγώ θέλω να παίζω…δε θέλω να ασχολούμαστε συνέχεια με αυτά …ρε γαμώτο παιδιά είμαστε …ας μας αφήσουνε να είμαστε όσο μπορούμε …

ΥΓ. Τα λόγια των παιδιών έχουν καταγραφεί και είναι στη διάθεση του εκδότη. Τα ονόματα δεν είναι τα πραγματικά τους και ούτε αναφέρεται το σχολείο και η τάξη για ευνόητους λόγους .Ευχαριστώ για την κατανόηση .