paidevo.gr

Σε μείζον πρόβλημα εξελίσσεται για πολίτες και πολιτικούς στη Γερμανία η εξάρθρωση των εργασιακών συνθηκών που παρατηρείται σταδιακά την τελευταία οκταετία στη Γερμανία, όταν και ξεκίνησε η προσπάθεια για περισσότερη ευελιξία στον εργασιακό τομέα.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Σαμπρίνα Ντέκερ που αμειβόταν με 1.100 ευρώ μηνιαίως εργαζόμενη σε τηλεφωνικό κέντρο, όταν εξαναγκάστηκε από τον εργοδότη της να υπογράψει μία νέα σύμβαση εργασίας. Με το νέο καθεστώς, αμείβεται με 40 σεντς ανά περατωθείσα κλήση και όχι με ωρομίσθιο, με αποτέλεσμα να κερδίζει συνολικά λιγότερα από 1000 ευρώ το μήνα.

Σχολιαστής του περιοδικού Stern, δεν παρέλειψε πρόσφατα μάλιστα να δηλώσει πως «Οι πολιτικοί έχουν μετατρέψει την εργασία σε εμπόρευμα που δε διαφέρει σε τίποτα από το κρέας αλόγου», ορμώμενος από το διατροφικό σκάνδαλο που πλήττει την Ευρώπη.

Μπορεί βέβαια οι υψηλές πωλήσεις των γερμανικών αυτοκινήτων να εξασφαλίζουν μεγάλα μπόνους στους εργαζόμενους στις αυτοκινητοβιομηχανίες και η ανεργία στη χώρα να βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά εικοσαετίας. Εντούτοις η πραγματικότητα δεν είναι ίδια για όλους και ιδίως για τους ανειδίκευτους εργάτες των οποίων φαινόμενα εκμετάλλευσης βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Τα συνδικάτα υπηρεσιών και εστίασης Verdi και NGG έχουν , μάταια, προσπαθήσει να εισαγάγουν ένα κατώτατο όριο αμοιβής της τάξης των 8,5ευρώ την ώρα καθώς αντιμετωπίζουν το αντεπιχείρημα των κυβερνήσεων πως οι μισθολογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργοδοτών και συνδικάτων πρέπει να μείνουν αλώβητες από πολιτικές παρεμβάσεις.

Από το 2005 όταν και άρχισαν να εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, η ανεργία μειώθηκε στο 6,8% ενώ παράλληλα οι κλασικές θέσεις εργασίας με τον εργοδότη να χρηματοδοτεί τις προνοιακές εισφορές έχουν αυξηθεί περισσότερο από 7%.

Δεν μπορεί να παραγνωριστεί ,ωστόσο, το γεγονός πως οι λεγόμενες ‘’άτυπες’’ μορφές εργασίας όπως η υπο-απασχόληση αυξήθηκαν κατά 1/5 με αποτέλεσμα να υπολογίζεται πως περίπου 7,4 εκατομμύρια Γερμανοί εργάζονται σε φοροαπαλλαγμένες θέσεις ‘’μίνι’’ εργασίας λαμβάνοντας 450ευρώ το μήνα.

Σύμφωνα με την Eurostat το ποσοστό υπο-αμειβόμενων περιπτώσεων στη Γερμανία αποτελεί τώρα το 22% της εργασιακής της υποδομής, ενώ είναι κατά 2 μονάδες υψηλότερο από ό,τι το 2006 και 5 μονάδες πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Παρόμοια ποσοστά έχει και η Μεγάλη Βρετανία ενώ μεγαλύτερα εντοπίζονται στην Ανατολική Ευρώπη.

Το Κυβερνητικό Ινστιτούτο για την Έρευνα στην Αγορά Εργασίας και την Απασχόληση υπολογίζει πως το 1/3 των εργαζόμενων σε επιχειρήσεις καφεστίασης και το 1/4 όσων εργάζονται ως πωλητές σε εμπορικά καταστήματα υπο-απασχολούνται και υπο-αμείβονται.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως την ίδια ώρα που η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, προσπαθεί να σταματήσει την αποκόλληση των υπο-αμειβόμενων από την παραδοσιακή αγορά εργασίας με την κλαδική θέσπιση κατώτατων μισθών οι εταιρείες προειδοποιούν κατά της οποιαδήποτε περαιτέρω μισθολογικής αύξησης σε όλους τους τομείς.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Γερμανικών Βιομηχανιών, Πέτερ Κέιτελ δήλωσε επ’ αυτού πως μια τέτοια κίνηση θα οδηγούσε σε αύξηση του κόστους σε μια εποχή νέας οικονομικής αδυναμίας και τελικά θα την ‘’πλήρωναν’’ οι θέσεις εργασίας.

Παραδόξως, με την άποψη αυτή συντάσσεται και ο Καρλ Μπρένκε, από το παραδοσιακά Αριστερό οικονομικό ινστιτούτο DIW ο οποίος αναφέρει: «Νομίζω πως τα 8,5ευρώ την ώρα, ως εθνικά κατώτατο όριο είναι υπερβολικό. Ας ξεκινήσουμε με 7 και βλέπουμε τι θα συμβεί».

Παράλληλα πιστεύει πως «οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώσουν αυξήσεις που θα αντικατοπτρίζουν πάλι την αύξηση της παραγωγικότητας και του πληθωρισμού», καθώς μόνο έτσι θα τονωθεί η ζήτηση και θα δημιουργηθούν σωστές θέσεις εργασίας.

(πηγή: tvxs.gr)

Ανησυχητικές διαστάσεις αρχίζει να λαμβάνει πλέον η ‘’μετάσταση’’ της ευρωπαϊκής κρίσης στην Ισπανία, όταν η ανεργία έχει ‘’σκαρφαλώσει’’στο 26% και τα στίφη των εξαθλιωμένων Ισπανών αναζητούν την τροφή τους στα σκουπίδια των σουπερμάρκετ. Το χειρότερο είναι, πως το μέλλον για την, ομοιοπαθούσα με την Ελλάδα, Ισπανία δεν προδιαγράφεται ιδιαίτερα ευοίωνο καθώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της EUROSTAT, οι μόνες χώρες με τη μεγαλύτερη απειλή της φτώχειας για τους κατοίκους τους είναι η Ρουμανία και η Βουλγαρία

Η ειδοποιός διαφορά στην περίπτωση της Ισπανίας, σε σχέση με αυτή της Ελλάδας, δεν είναι άλλη από το πενταπλάσιο μέγεθος της οικονομίας της πρώτης έναντι της δεύτερης, που αποτελεί το 12% ολόκληρης της ευρωζώνης. Παράλληλα ο πληθυσμός της Ισπανίας, είναι σχεδόν διπλάσιος από αυτούς της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας μαζί, οι οποίες, σημειωτέον, βοηθούνται από τα πακέτα στήριξης.

Καθώς η οικονομία της χώρας, αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 1,5% επιπλέον, σε ένα ακόμα έτος ύφεσης, φαίνεται αμφίβολη η λύση που προτείνει-επιβάλλει ξανά η Ευρώπη, δηλαδή την περαιτέρω λιτότητα.

Την ίδια ώρα μάλιστα που ο Ισπανός Πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι ευαγγελίζεται το τέλος της υφεσιακής πορείας της χώρας μέχρι το τέλος του χρόνου, η πραγματικότητα δείχνει την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Ο θεσμός της οικογένειας στηρίζει την εργατική τάξη που βρίσκεται αντιμέτωπη με την ανεργία σε ποσοστό 26% επί του γενικού συνόλου του πληθυσμού και περίπου 50% στους νέους κάτω των 25 ετών.

Σε μέχρι πρότινος μεσαίες γειτονιές της Μαδρίτης τώρα υπάρχουν περιφερόμενοι πεινασμένοι που αναζητούν τροφή στα σκουπίδια των σουπερμάρκετ ή ακόμα και σε κάδους έξω από τα σπίτια των συμπολιτών τους, ενώ απίστευτα περιστατικά λαμβάνουν χώρα ως απόρροια της εξαθλίωσης στα σπλάχνα της κοινωνίας.

Πώς μπορεί να ζήσει μια σοβαρά άρρωστη 90χρονη με τον ψυχικά διαταραγμένο γιο της με μια σύνταξη των 600ευρώ ή πόσο ανεκτό μπορεί να γίνει από μια κοινωνία μία γιατρός και ανύπαντρη μητέρα να δουλεύει πριν τα Χριστούγεννα με γρίπη επειδή δεν μπορούσε να στερηθεί το μεροκάματο μιας άδειας ασθενείας άνευ αποδοχών;

Στην αρχή της κρίσης το 2008 τα νοικοκυριά στην Ισπανία προσπάθησαν να αντιδράσουν αποταμιεύοντας, κάτι που πλέον είναι ανέφικτο όταν με το ζόρι μπορούν να καλύψουν τις μηνιαίες δαπάνες τους. Το πραγματικό τους εισόδημα έχει υποχωρήσει κατά περίπου 10% σε σχέση με 4 χρόνια πριν, ενώ σε περιοχές όπως οι Κανάριοι Νήσοι, η Ανδαλουσία και η Εξτρεμαδούρα το 1/3 του πληθυσμού βρίσκεται στα όρια της φτώχειας.

Υπακούοντας σε Βρυξέλες και Βερολίνο η κυβέρνηση Ραχόι το 2012, αύξησε τους φόρους, περιέστειλε τις δαπάνες στην Υγεία την Εκπαίδευση και τις Κοινωνικές Παροχές, ενώ φτωχοποίησε ακόμα περισσότερο συνταξιούχους και δημόσιους υπαλλήλους.

Το τρέχον έτος το 1/4 του προϋπολογισμού αναμένεται να διατεθεί στην εξυπηρέτηση του χρέους, καθιστώντας αναγκαία τώρα την ύπαρξη ενός πακέτου στήριξης για την Ισπανία, το οποίο θα μπορούσε να σώσει τη χώρα απαλείφοντας παράλληλα έναν πιθανό κίνδυνο για το ευρώ.

Βέβαια, καθώς η χώρα μαστίζεται από την ανεργία και την ανέχεια και ένα νέο εργατικό δίκαιο έρχεται να οδηγήσει στη πλήρη αποσπονδύλωση των εργασιακών σχέσεων αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε περικοπές μισθών και απολύσεις, δεν λείπουν και οι γνωστές θυμοσοφίες όπως η παραίνεση του πρώην προέδρου της ομοσπονδίας εργοδοτών Γκεράρδο Ντιαζ Φεράν.

«Δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να βγούμε από αυτή τη κρίση, είναι δουλεύοντας περισσότερο και κερδίζοντας λιγότερα», υποστήριξε ο Φεράν. Είναι ,ίσως, περιττό να αναφερθεί πως ο ίδιος έχει εγκληθεί από τις δικαστικές αρχές ότι υπεξαίρεσε χρήματα από τις εταιρείες του, με τα οποία διήγε πολυτελή βίο που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, μία ρολς-ρόις και δύο λοφτ με θέα το Σέντραλ Παρκ στη Νέα Υόρκη.

(πηγή: tvxs.gr)

Της Αννίτας Λουδάρου

“Ζούμε όλοι στα υπόγεια, όμως μερικοί από εμάς κοιτάνε τ΄αστέρια”. Κάπως έτσι, παραφράζοντας τον Όσκαρ Ουάιλντ.
Περπατώ με την προσοχή μου στραμμένη λίγα μέτρα κάτω από τα πόδια μου, σ΄ένα σχεδόν κρυμμένο υπόγειο κόσμο, που ζει ανασαίνει , ελπίζει , κοιμάται, ξαγρυπνάει, προσεύχεται, περιμένει, κανα-δυό ορόφους κάτω από την γη.

Εκεί που οι περισσότεροι από μας δεν θα διανοούνταν, ούτε καν να ζήσουν, πόσο μάλλον να ονειρευτούν.
Τα υπόγεια. Μια φορά και ένα καιρό τα παλιά σπίτια στην Αθήνα είχαν και υπόγεια. Χιλιάδες υπόγεια. Η Αθήνα δεν κατάφερε ποτέ ν΄απαλλαγεί απ΄αυτά. Τα υπόγεια απαγορεύονται. Την ίδια στιγμή συνεχίζουν να χτίζονται, να εγκρίνονται και να κατοικούνται. Όχι από εμπορεύματ , ούτε από κούτες. Από ανθρώπους.
Παλιοί αγωγοί, υπόγεια ρεύματα, σκεπασμένα ποτάμια, μια κρυφή ζωή που δεν θέλουμε να ξέρουμε. Λες και είμαστε κάτι ανώτερο από το απλό ανθρώπινο είδος και στέλνουμε τα λύματα μας κατευθείαν στην στρατόσφαιρα. Σωλήνες που περνούν πολύ πιο ρηχά απ΄όσο θα έπρεπε, δεν καταφέρνουν να αποχετεύσουν τα υπόγεια. Συσσωρευμένα βρωμόνερα οδηγούνται προς άγνωστη κατεύθυνση και απειλούν να πνίξουν. Άνθρωποι που πλημμυρίζουν από βροχές και δεν βλέπουν ήλιο ποτέ.

Περπατώ και κάτω από τα πόδια μου έρχονται μυρωδιές από κάρυ, γαρύφαλλο, εξωτικά μπαχάρια. Ανάλογα με την ώρα ακούω παιδικές φωνές, ή ροχαλητά, μουσικές σε ακαταλαβίστικες γλώσσες. Το καλοκαίρι αν δεν φοβούνται, μπορείς να τους δεις, να προσεύχονται, να δειπνούν, να κοιμούνται, να μαλώνουν πάντα σε κοινή θέα, αφού τα παράθυρα τους είναι στο δρόμο.
Κουρτινάκια, γλάστρες και λούτρινα ζωάκια. Μικροπράγματα που προσπαθούν να μετατρέψουν το τίποτα σε σπιτικό. Λίγο παραπάνω , στο άλλο επίπεδο περνούν τα πόδια μας. Το καλοκαίρι οι ξεγυμνωμένοι αστράγαλοι μας.
Περνώ απ΄έξω και κοιτώ τα πλακάκια στα πεζοδρόμια. Δεν θέλω να κοιτάζω τα πλακάκια. Προσπαθώ να τα αποφύγω. Τα πλακάκια έχουν μια ενσωματωμένη μαυρίλα, την αναδεικνύουν, την σερβίρουν, την διαφημίζουν. Κι όμως δεν υπάρχει διαφυγή. Έχω την αίσθηση πως η μαυρίλα αναρριχάται. Μαύροι τοίχοι , μαύρα ταβάνια στις στοές. Κι όμως πολλοί θα ενδιαφερόντουσαν να κάνουν όμορφες τις στοές, αν μπορούσαν. Οι άνθρωποι αυτοί προς το παρόν δεν μιλούν. Στους μαύρους τοίχους γκράφιτι. ”Πόλη σε μισώ, πόλη μας μισείς” φωνάζουν οι λιπόσαρκες φιγούρες των ετοιμοθάνατων από φυματίωση στους τοίχους. Το φωνάζουν χρόνια τώρα, πολύ πριν από την έναρξη της κρίσης. Το φωνάζουν τα αδιέξοδα, το φωνάζουν τα υπόγεια.
Περπατώ τώρα πιο γρήγορα. Περνώ και από άλλα υπόγεια. Ποιοι ζουν τώρα στα υπόγεια; Οι ματανάστες. Πως λέγονται τα παιδιά των μεταναστών; Μετανάστες δεύτερης γενιάς. Ναι αλλά δεν είναι. Απλά γιατί δεν είναι μετανάστες. Συμπολίτες; Πληρώνουν ΙΚΑ, εφορία, μιλούν πολύ καλά ελληνικά, πηγαίνουν στα σχολειά μας, μαθαίνουν ιστορία. Δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα. Δεν τους δίνουμε.
Ποιά είναι τα παιδιά στα υπόγεια; Η καρδιά τους το ξέρει. Κι εμείς; Τώρα που σε κάποιες γειτονιές οι χρυσαυγίτες δέρνουν τους μετανάστες και μερικοί από μας τους Έλληνες έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι έτσι θα λυθεί το πρόβλημα. Εμείς ποιοί είμαστε εμείς; πως ονομαζόμαστε;
Είμαστε αυτοί που περπατάμε στα μουτζουρωμένα πλακάκια. Μπαίνουμε στις στοές με τα μαύρα ταβάνια. Αποφεύγουμε να κοιτάξουμε ψηλά και γενικώς αρκούμαστε που φθάνουμε στο σπίτι μας σώοι. Εννοείται έχοντας ήδη ξεχάσει τα υπόγεια. Είμαστε αυτοί που κατά βάθος νομίζουμε πως όλα αυτά, δεν μπορούμε να τ΄αλλάξουμε ποτέ. Είμαστε εμείς και η μικρή μας αυτοπεποίθηση.

(πηγή: vetonews.gr)

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που τα γενέθλια είχανε λόγο ύπαρξης. Μαζεύονταν φίλοι απ’ το σχολείο, απ’ το φροντιστήριο, απ’ τη διπλανή τάξη και το διπλανό θρανίο και σου έφερναν δώρα που ποτέ δε χρησιμοποιούσες, μια κορνίζα, ένα ημερολόγιο, αλλά που τα χαιρόσουν ως κίνηση και μαζί με σένα χαιρόταν κι η μητέρα σου που έβλεπε ότι και κοινωνικός είσαι και ξέρεις να συγχρωτίζεσαι και τη Δευτέρα στο σχολείο θα περιγράψεις στην κυρία ότι το πάρτυ σου ήτανε σούπερ, ήτανε σούπερ κυρία γιατί παίξαμε κυρία, γιατί σβήσαμε τα φώτα κυρία, φάγαμε πίτσα κυρία και ήπιαμε ανάμεικτη κόκα κόλα με πορτοκαλάδα και μέσα πετάγαμε φουντούνια κυρία, έτσι για πλάκα. Και τα κορίτσια που ήρθαν κυρία ήταν ξενέρωτα, κάθισαν στον καναπέ και μας κοιτούσαν, όσο εμείς κυνηγιόμαστε με τα σπαθιά κυρία.

Υπήρχε κάποτε εποχή που τα γενέθλια είχανε λόγο ύπαρξης, γιατί δεν περίμενες τίποτα από αυτά. Ζούσες τις μέρες που δεν είχαν στόχους, γιατί δεν ήξερες στόχοι τι σημαίνουν. Ήσουν ακόμα πιτσιρίκος και μόνο κεριά μέτραγες με χαρά να πολλαπλασιάζονται στην τούρτα. Πρώτα σβήναμε τα φώτα. Ύστερα ανάβαμε τα κεριά. Δεν είχε σημασία τι κεριά. Μεγάλα, μικρά, πολύχρωμα, με τη μορφή αριθμών, από αυτά που τα φύσαγες και δεν έσβηναν και έκανες ευχές όσο φυσούσες και δεν έσβηναν και ζοριζόσουν γιατί μπροστά σε φίλους σου έπρεπε να φανείς και λίγο μάγκας και φύσαγες και δεν έσβηναν, μέχρι που έσβηναν. Τα κεριά λίγη σημασία έχουν, η ποσότητα και η ανταμοιβή τους είναι αμελητέα. Οι ευχές τους έχουν σημασία. Που τις φυσάς και δε σβήνουν. Οι ευχές πάντα παραμένουν ευχές.

Δεν ήμουν ποτέ φανατικός των πάρτυ γενεθλίων, ειδικά αυτών που προορίζονταν για μένα. Δεν έβρισκα τον λόγο να σταθώ στο κέντρο μπροστά από ένα γλυκό που πυρπολούμε μέχρι να καταπιούμε. Κυρίως γιατί δε σκεφτόμουν εύκολα ευχές. Είχε χαλάσει ο αναπτήρας τους και δεν ανάβανε ή δεν ήθελα να τις δω να σβήνουν. Κι όσο τα χρόνια δε στις φέρνουν ολοζώντανες, οι τούρτες είναι μονάχα η παρηγοριά στον άρρωστο. Μου άρεσαν όμως πάντα τα κεριά. Όχι ο αριθμός τους, όσα και να βάλεις τίποτα δεν αλλάζει, ούτε αλλοιώνεται, ούτε τρομάζει. Μονάχα βαραίνει. Επιβάλλεται ο αριθμός στη συνείδησή σου που μεγαλώνει και που βλέπει τις φλόγες να σιγοψήνουν τα όνειρά σου. Υπήρχε η εποχή που πέταγες πιο εύκολα κέρματα στη λίμνη των ονείρων σου. Τώρα τα κέρματα λιγόστεψαν, μας τα πήραν απ’ τις τσέπες και η ανάγκη σου να ευχηθείς είναι ανέξοδη, πιο φειδωλή και πιο προστατευμένη. Εύχεσαι το αύριο να σε έχει υγιή, χαρούμενο και σίγουρο για κάτι. Χαιρόμουν όμως πάντα για τη ζεστασιά τους. Των κεριών η ζεστασιά είναι μια δόση τόση δα αφύπνισης.

Η άνοιξη μπαίνει μια πρώτη Μαρτίου, τυχαίνει μια πρώτη Μαρτίου να γεννήθηκα, και μαζί μου η ανάγκη του φωτός. Μέσα σε όλη αυτή την καταχνιά γύρω μου, ανάβω κεριά σ’ ολόκληρο το σπίτι, γίνεται φωταγωγημένη εκκλησία και μέσα του ο Θεός που προσκυνώ, τον λέω αγάπη, τον λέω φιλία, τον λέω οικογένεια ή σκύλο που έρχεται και κουρνιάζει στα πόδια μου όσο πληκτρολογώ τις λέξεις στην οθόνη, σαν να μου λέει »φτάνει όσο έγραψες, άσε με εμένα τώρα να σου πω μια ιστορία». Και μου λέει τις ιστορίες του. Όπως θα καταλάβαινε ένας σκύλος την ασπρόμαυρη ζωή μας. Δεν είναι που οι σκύλοι βλέπουν ασπρόμαυρα, είναι που από εμάς λείπει το χρώμα. Οι φλόγες έχουν σβήσει, η μία μετά την άλλη, τα κεριά είναι μονάχα διακοσμητικά ή του ήλιου παραπεταμένα αποπαίδια.

Αν είχαμε λίγη παραπάνω ζεστασιά, ένα κερί, μια φλόγα να περισσεύει ή να μην περισσεύει αλλά απ’ το υστέρημά μας να προσφέρουμε, ο έχων δύο φλόγες να δίνει τη μία, ο έχων μία συμπόνια να τη μοιράζεται και όχι να την κρατά για κείνον μόνο, δε θα ακούγαμε ειδήσεις όπως αυτή για τα παιδιά στη Λάρισα. Που μέσα στην ανάγκη τους να ζεσταθούν, έχασαν τη ζωή τους, πνιγμένη μέσα στους καπνούς. Ίσως είχαν παραπάνω  ανάγκη από το φως, ίσως είχαν γενέθλια να γιορτάσουν, ίσως η άνοιξη δεν πρόλαβε να τα ζεστάνει ή ίσως ήθελαν το πάρτυ τους να κάνουν. Να’χουν να πούνε στη δική τους τη δασκάλα πώς τα πέρασαν, ήταν ωραία κυρία που δεν κρυώναμε άλλο κυρία, γιατί πετρέλαιο ούτε λόγος να αγοράσουμε κυρία, δεν είχαμε ούτε ευρώ στην τσέπη μας κυρία, το ξοδέψαμε σε ευχές κυρία, να γιορτάσουμε γενέθλια κυρία και να έχουμε κάτι από το μέλλον να περιμένουμε κυρία. Να μεγαλώσουμε, να δουλέψουμε, να κάνουμε οικογένεια κυρία. Και οι φλόγες των κεριών να μη σβήνουν έτσι εύκολα κυρία.

Κάτι τέτοιες ειδήσεις με βρίσκουν ανυπεράσπιστο. Που στη δική μου τούρτα τα κεριά μου δεν τους τα αφιέρωσα. Το κάνω εκ των υστέρων. Μήπως και ζεσταθούν εκεί ψηλά κυρία.

(πηγή: intellectum.org)

Είναι όντως τραγωδία αυτό που έγινε στη Λάρισα, δύο φοιτητές νεκροί και άλλοι τρεις να δίνουν την ύστατη μάχη για τη ζωή τους, από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Μαγκάλι. Ξεχασμένη λέξη, που, όμως, έρχεται με δραματικό τρόπο στην επικαιρότητα

Και αυτό στην αποκορύφωση, υποτίθεται, του τεχνολογικού πολιτισμού, ο οποίος «είχε υποσχεθεί» τη βελτίωση των συνθηκών ζωής, την απαλλαγή αυτών των συνθηκών από πρωτόγονες καταστάσεις. Είναι λυπηρό. Ολη η Ελλάδα, είναι βέβαιο, εκφράζει τα συλλυπητήριά της στις οικογένειες που έχασαν τα παιδιά τους, θρηνεί μαζί τους και εύχεται οι τρεις νεαροί που χαροπαλεύουν να ξεφύγουν από τον κίνδυνο

Μέσα από την τραγωδία αναδεικνύεται η έντονη κοινωνική και πολιτική διάσταση της περιόδου που διανύει η χώρα, επί του προκειμένου η φτώχεια που πλήττει ασθενή οικονομικά στρώματα, όπως είναι οι φοιτητές, που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους και προσπαθούν όλοι μαζί να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες της μεταστέγασής τους για να σπουδάσουν

Αυτό το «όλοι μαζί» αντανακλά την εξαιρετική μείωση εισοδημάτων των νοικοκυριών και, ταυτόχρονα, τη θηριώδη αύξηση του κόστους θέρμανσης, που καθιστά απαγορευτική την αγορά πετρελαίου για τους καυστήρες των οικιών και των καταστημάτων γενικότερα

Αυτό είναι καθαρή μομφή κατά της κυβερνητικής πολιτικής εστιαζόμενη στην έλλειψη ενεργειακής μέριμνας-πρόνοιας. Όπως επίσης κατακριτέα είναι και η έλλειψη μιας προειδοποίησης προς τους αδαείς πολίτες για τους «εναλλακτικούς» τρόπους θέρμανσης, μιας στοιχειώδους ενημέρωσης. Η κυβέρνηση όφειλε, με βάση τη δυσκολία των πολιτών να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης, να φροντίσει να ενημερώσει για τους κινδύνους που κρύβονται σε απλές μορφές ενέργειας. Είναι πολύ πιθανό αυτοί οι κίνδυνοι να αγνοούνταν από τους φοιτητές, μιας και ουδέποτε στη ζωή τους είχαν έρθει σε επαφή με μαγκάλια, ξυλόσομπες, σόμπες υγραερίου, μορφές δηλαδή θέρμανσης γνωστές στις προηγούμενες γενιές.

Κάτι άλλο που προκύπτει από την τραγωδία της Λάρισας είναι η έλλειψη κινήτρων ώστε να φροντίσουν οι πολίτες να αναβαθμίσουν από μόνοι τους την ενεργειακή θωράκιση των κτιρίων.

Δεν είναι δυνατόν σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που σχεδόν τριακόσιες μέρες είναι ηλιόλουστη, να παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα, θανάτου δηλαδή λόγω ψύχους ή ελλιπούς αντιμετώπισης αυτού του ψύχους.

Η τραγωδία των παιδιών στη Λάρισα είναι ένα χαστούκι στον τεχνολογικό πολιτισμό μας, στην αδράνεια της κυβέρνησης να ενημερώσει τον κόσμο και -βεβαίως- στην υπακοή της στις επιταγές της μνημονιακής πολιτικής, αυτής που ωθεί τους ανθρώπους σε απεγνωσμένη αναζήτηση θαλπωρής. Ποιος να το περίμενε ότι η θέρμανση θα καταντούσε ταξικό προνόμιο! Μόνο οι λίγοι, οι κατέχοντες έχουν πλέον δικαίωμα στη θέρμανση. Και έχουμε δύσκολο μήνα μπροστά μας.

(πηγή: Εφημερίδα των Συνακτών)

Του Νίκου Φωτόπουλου, επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Η οικονομική κρίση, η ύφεση και η ανεργία διαμορφώνουν αντικειμενικά δυσμενείς συνθήκες ανάπτυξης για όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα, γεγονός που αντικατοπτρίζεται τόσο σε επίπεδο ποσοτικών δεικτών όσο και στην ποιότητα της καθημερινής ζωής του σχολείου.

Φαινόμενα όπως οι εκπαιδευτικές ανισότητες, η πρόωρη σχολική εγκατάλειψη, η απαξίωση του σχολείου, η έλλειψη υψηλού ενδιαφέροντος για σπουδές, αποτελούν μερικά από τα πιο εμφανή αρνητικά σημάδια της οικονομικής κρίσης, γεγονός που στη χώρα μας επαληθεύεται καθημερινά.

Ήδη σε ολόκληρη την Ευρώπη κρούουν τον κώδωνα για την αύξηση του φαινομένου της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης, φαινόμενο το οποίο διαρκώς κερδίζει έδαφος λόγω της παρατεταμένης ύφεσης και της οικονομικής δυσχέρειας. Χώρες όπως η Ισπανία (26,5%), η Πορτογαλία (23,2%) και η Μάλτα (33,5%) παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης, ενώ χώρες όπως η Ιταλία (18,2%), το Ηνωμένο Βασίλειο (15%) και η Ρουμανία (17,5%) κινούνται σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Αντίθετα, χώρες όπως η Αυστρία, η Δανία, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Τσεχία και η Σλοβακία παρουσιάζουν ποσοστά κάτω ακόμα και από τον επιθυμητό μέσο στόχο του 10%, που η Ε.Ε. έχει θέσει μέχρι το 2020.

Στην Ελλάδα η σχολική διαρροή, σύμφωνα με τα επίσημα ευρωπαϊκά στοιχεία για το 2011, προσδιορίζεται στο 13,1%, με στόχο έως το 2020 να πέσει κάτω από το 10%. Ακόμα όμως και αν φαινομενικά η χώρα δείχνει να συγκρατεί τη μαθητική διαρροή γύρω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (13,5%), όλες οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι τα ποσοστά πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου θα αυξηθούν δραματικά λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, καθώς και της αδυναμίας πολλών οικογενειών να υποστηρίζουν τη διαδρομή των μελών τους εντός των βαθμίδων του εκπαιδευτικού συστήματος.

Σήμερα, ειδικότερα, η μέση ελληνική οικογένεια, εκτός από το ότι βιώνει την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου, δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να προσφύγει σε ιδιωτικές πρόσθετες εκπαιδευτικές υπηρεσίες και φροντιστηριακή στήριξη -με τον τρόπο που συνέβαινε στο παρελθόν-, προκειμένου να καλύψει το «έλλειμμα» του δημόσιου σχολείου. Είναι ξεκάθαρο πως σε μια προοπτική που οι θέσεις των εισακτέων θα αρχίσουν σταδιακά να μειώνονται, τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα θα συρρικνώνονται, η επιβολή διδάκτρων θα παγιώνεται σταδιακά ως πρακτική, ενώ το κόστος της εκπαίδευσης θα γίνεται δυσβάσταχτο, η πρόσβαση σε εκπαιδευτικά αγαθά και υπηρεσίες θα περιορίζεται διαρκώς για τους μη προνομιούχους.

Είναι σαφές ότι υπό τέτοιες συνθήκες ο μαθητικός πληθυσμός δεν θα μπορεί να συγκρατηθεί εύκολα εντός του σχολείου, αφού τόσο η πρόσβαση όσο και η ανοδική εκπαιδευτική κινητικότητα θα αποδεικνύονται μια εξαιρετικά επίπονη και αιματηρά δαπανηρή επιλογή για την ελληνική οικογένεια. Νομοτελειακά, οι εκπαιδευτικές ανισότητες θα διογκωθούν και οι πρόωρες μαθητικές διαρροές από τον προστατευτικό ιστό του σχολείου θα οδηγήσουν στην αύξηση φαινομένων όπως η παιδική και μαύρη εργασία, η σκληρότερη εργασιακή εκμετάλλευση εκείνων των νέων που δεν θα έχουν προσόντα, η νεανική παραβατικότητα, ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Αναμφίβολα, ο κίνδυνος να επανέλθουμε σταδιακά σε εποχές της μεταπολεμικής Ελλάδας όπου η πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά θεμελιωνόταν αποκλειστικά και μόνο στην κοινωνικο-οικονομική προέλευση του καθενός, γίνεται ορατός. Προς επίρρωσιν του ισχυρισμού, και για να μην καταγραφούν οι εκτιμήσεις αυτές ως κινδυνολογία, αναφέρουμε ενδεικτικά κάτι για το οποίο πριν από χρόνια δεν θα διανοούμασταν πως θα μπορούσε να συμβεί στη σύγχρονη Ελλάδα, κι όμως σήμερα αποτελεί πικρή πραγματικότητα: το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αναμένεται η παροχή δωρεάν μικρογευμάτων (κοινώς συσσιτίων) σε δημοτικά και νηπιαγωγεία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο υποσιτισμός διακοσίων πενήντα χιλιάδων μαθητών οι οποίοι πλήττονται από τη φτώχεια και την απόλυτη οικονομική ανέχεια.

Είναι αυτονόητο ότι η εικόνα αυτή δεν τιμά τη σύγχρονη Ελλάδα και επιπλέον δεν μπορεί να καταγραφεί ως εκπαιδευτική κρίση, αλλά -πολύ περισσότερο- ως κρίση ανθρωπιστική, η οποία απεικονίζει την κραυγαλέα αποτυχία του κυρίαρχου κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού μοντέλου οργάνωσης της χώρας.

Στην προέκταση του φαινομένου της σχολικής διαρροής, ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό πρόβλημα σε όλη την Ευρώπη είναι η περίπτωση των νέων που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης, κατάρτισης και απασχόλησης, ηλικίας 16-29. Πρόκειται για μια νέα κοινωνική κατηγορία η οποία αποκαλείται ΝΕΕΤ (Not in Education, Employment or Training) και αφορά όλους όσοι βρίσκονται στο σύγχρονο κοινωνικό περιθώριο, χωρίς να καταγράφονται σε κάποια επίσημη στατιστική του κράτους σε σχέση με την εκπαίδευση, την κατάρτιση ή την απασχόληση.

Είναι σαφές ότι το φαινόμενο αυτό αποτελεί μια σύγχρονη κοινωνική πληγή, γιατί αφορά μια νέα κατηγορία ανθρώπων η οποία, εκτός του ότι καθίσταται παροπλισμένη σε ατομικό επίπεδο, είναι κοινωνικά καταστροφικό να περιθωριοποιείται στην πιο ζωτική φάση της κοινωνικής της διαδρομής. Οι επίσημες στατιστικές δίνουν υψηλά ποσοστά των NEETs σε χώρες όπως η Ισπανία (21,1%), η Ιταλία (22,7%), η Βουλγαρία (24,6%), ενώ στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό καταγράφεται σε 23,2%, με αύξηση από το 2008 μέχρι το 2011 της τάξης του 54,7%!

Είναι αναγκαίο, περισσότερο από ποτέ, η ελληνική πολιτεία να δει σοβαρά το ζήτημα της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου, καθώς και της κοινωνικής περιθωριοποίησης των εφήβων και των νέων. Η διασφάλιση της εκπαιδευτικής διαδρομής των μαθητών σε ένα αξιόπιστο δημόσιο και ουσιωδώς δωρεάν σύστημα εκπαίδευσης και κατάρτισης αποτελεί κοινωνικό αίτημα επείγουσας προτεραιότητας, αφού καμία μορφή κρίσης δεν πρόκειται να υπερβληθεί όσο εκτοπίζονται χιλιάδες νέοι στη φτώχεια, την ανεργία και το κοινωνικό περιθώριο.

Πέρα από τις αναγκαίες θεσμικές παρεμβάσεις σε επίπεδο κεντρικής εκπαιδευτικής πολιτικής, η κοινωνία σε τοπική κλίμακα, οι θεσμοί κοινωνικής προστασίας, η εκπαιδευτική κοινότητα, επιβάλλεται να αναδιατάξουν τις δυνάμεις τους ώστε να αναπτυχθεί ένα ισχυρό δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης απέναντι στις ευπαθείς ομάδες και τις ομάδες υψηλού κινδύνου στον εκπαιδευτικό και κοινωνικό αποκλεισμό.

(πηγή: Ελευθεροτυπία)

Συρράξεις και φτώχεια τα κρατούν μακριά από τα θρανία

Το ένα τρίτο των παιδιών στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό δεν πηγαίνει στο σχολείο λόγω των συρράξεων, της φτώχειας και της κακής διακυβέρνησης, αναφέρει σχετική μελέτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Η Λ.Δ. του Κονγκό πασχίζει να ανανήψει έπειτα από δεκαετίες δικτατορικής διακυβέρνησης και δύο πολέμους που άφησαν εκατομμύρια νεκρούς και έκαναν συντρίμμια τις υποδομές της χώρας.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους σε περιοχές όπου συνεχίζεται ο ανταρτοπόλεμος, όπως η επαρχία του Βόρειου Κίβου, και ζουν σε καταυλισμούς προσφύγων–σε σκηνές.

Η μελέτη, που άρχισε το 2010 από τις οργανώσεις του ΟΗΕ για τα παιδιά και την μόρφωση, την UNICEF και την UNESCO, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον 7,3 εκατομμύρια παιδιά από 5 ως 17 ετών δεν πάνε σχολείο.

Το πρόβλημα είναι χειρότερο στο Βόρειο Κίβου, όπου υπάρχουν μυριάδες ένοπλες ομάδες και η κυβέρνηση δυσκολεύεται να ελέγξει την κατάσταση λόγω μιας σειράς εξεγέρσεων• και στην επαρχία Κατάγκα, όπου βρίσκονται ιδιαίτερα παραγωγικά μεταλλεία και ορυχεία.

Η φτώχεια διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο πρόβλημα, αναφέρεται στην μελέτη, με τα μισά από το σύνολο των παιδιών που ζουν σε νοικοκυριά με εισόδημα μικρότερο των 50 αμερικάνικων δολαρίων να μην πηγαίνουν σχολείο. Μεταξύ των πιο εύπορων νοικοκυριών, το εισόδημα των οποίων ξεπερνά τα 500 δολάρια τον μήνα, το ποσοστό αυτό μειώνεται σε λιγότερο από 2%.

Η αποτυχία του κράτους να χρηματοδοτήσει με στοιχειώδη επάρκεια τον τομέα της εκπαίδευσης σημαίνει ότι κατά μέσον όρο, οι οικογένειες αναγκάζονται να ξοδεύουν το ένα δέκατο του εισοδήματός τους απλά για να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, σύμφωνα με την έρευνα η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα χθες.

Και αυτό σε μια χώρα όπου η πλειονότητα των πολιτών ζει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.

Υπάρχουν επίσης εμμένουσες ανισότητες λόγω φύλου, σύμφωνα με την έρευνα. Οι ευκαιρίες των κοριτσιών να μορφωθούν συχνά εκμηδενίζονται λόγω γάμων και κυήσεων σε σχολική ηλικία.

Σύμφωνα με την έρευνα, το πρόβλημα των παιδιών που δεν μορφώνονται είναι πιο εκτεταμένο σε επαρχίες όπου υπάρχει έντονη δραστηριοποίηση της βιομηχανίας των ορυχείων και σημειώνονται ένοπλες συγκρούσεις. Δεν δίνεται κάποια εξήγηση για τη συσχέτιση του φαινομένου με τα ορυχεία, ωστόσο οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επισημάνει ότι η παιδική εργασία στον τομέα των μεταλλείων και των ορυχείων είναι ιδιαίτερα διαδομένη.

Το Κονγκό, η έκταση του οποίου ισούται με τα δύο τρίτα αυτής της δυτικής Ευρώπης, βρίσκεται στη δεύτερη θέση στην παραγωγή χαλκού στην Αφρική κι εξήγαγε περίπου μισό εκατομμύριο τόνους του μετάλλου αυτού το 2012.

Αλλά παρ’ όλο τον τεράστιο ορυκτό της πλούτο, περιλαμβανομένων μεγάλων κοιτασμάτων χρυσού, διαμαντιών και κασσίτερου, η χώρα χαρακτηρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη η λιγότερο ανεπτυγμένη στη Γη.

(πηγή: newsbeast.gr)

Θύελλα αντιδράσεων προκάλεσε η είδηση του θανάτου δύο φοιτητών στη Λάρισα, πιθανότατα λόγω εισπνοής μονοξειδίου του άνθρακα από το αυτοσχέδιο μαγκάλι που είχαν ανάψει. Τρεις ακόμη νεαροί νοσηλεύονται διασωληνωμένοι σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις προκειμένου να διαπιστωθεί η ακριβής κατάσταση της υγείας τους.  «Από λάθος πολιτικές χάνονται ανθρώπινες ζωές» τονίζει, απευθυνόμενο προς τον υπουργό Οικονομικών, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών. Ευθύνες στην κυβέρνηση και τις πολιτικές λιτότητας επιρρίπτουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πορείες διαμαρτυρίας σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη.

Μήνυμα προς τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, απηύθυνε σήμερα ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, τονίζοντας ότι από λάθος πολιτικές χάνονται ανθρώπινες ζωές. Ο ΙΣΑ ζητά αλλαγή της πολιτικής, η οποία έχει καταστήσει τη θέρμανση είδος πολυτελείας προκειμένου, όπως σημειώνει, να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες να αγοράσουν φθηνό πετρέλαιο για να ζεσταθούν ώστε να μην καταφεύγουν σε άλλες «λύσεις», φθηνές αλλά και ανθρωποκτόνες.

«Πρέπει να αντιληφθείτε ότι πάνω από όλα είναι η ζωή των Ελλήνων και όχι οι στόχοι που μας βάζουν οι δανειστές μας», αναφέρει ο ΙΣΑ, κάνοντας λόγο για «εγκληματική αδιαφορία» του κράτους.

«Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά μέσα σε ένα χειμώνα, πληρώνεται με αίμα αθώων η ανικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών της Πολιτείας να συλλάβει τη φοροδιαφυγή στο χώρο του πετρελαίου», σημειώνει ο Σύλλογος και προσθέτει ότι το δικαίωμα στη φθηνή και ασφαλή θέρμανση είναι αυτονόητο, όπως αυτονόητο είναι το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας.

Τα πυρά τους προς την κυβέρνηση και τις πολιτικές λιτότητας έστρεψαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης με αφορμή το τραγικό περιστατικό. Το αποτέλεσμα των βίαιων ανατροπών που έφερε η μνημονιακή εποχή στις ζωές των περισσοτέρων πολιτών «βλέπει» ο ΣΥΡΙΖΑ πίσω από το συμβάν και εκφράζει τα συλλυπητήριά του στις οικογένειες των δύο σπουδαστών που έχασαν τη ζωή τους.

Στη σχετική ανακοίνωση επισημαίνεται ότι και οι πέντε σπουδαστές προέρχονται «από λαϊκές οικογένειες (οι δύο παιδιά μεταναστών) που θυσιάζοντας αυτά που δεν έχουν, έστειλαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε ένα ίδρυμα που χαροπαλεύει το ίδιο», αλλά, «δεν μπόρεσαν να προσφέρουν στα παιδιά τους θέρμανση αυτόν τον χειμώνα και τα έχασαν».

«Όταν πριν λίγους μήνες προειδοποιούσαμε  για τις επιπτώσεις που θα έχει το ακριβό πετρέλαιο και ρεύμα, είχαμε λοιδορηθεί από την κυβέρνηση, Σήμερα, συντετριμμένοι από τον άδικο χαμό των δύο σπουδαστών ας αναλογιστούμε όλοι τι πρέπει να γίνει για να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα», καταλήγει η ανακοίνωση της Κουμουνδούρου.

Το ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι το περιστατικό αναδεικνύει με δραματικό τρόπο τον εγκληματικό χαρακτήρα της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ που έχει καταστήσει τη θέρμανση είδος πολυτελείας και εξαναγκάζει τις λαϊκές οικογένειας να καταφεύγουν σε επικίνδυνες μορφές θέρμανσης προηγούμενων δεκαετιών. «Η κυβέρνηση έχει πολύ μεγάλη ευθύνη για τις συνέπειες της πολιτικής της και πρέπει τώρα να δώσει λύση στο πρόβλημα της θέρμανσης καταργώντας τον ΕΦΚ και τον ΦΠΑ στα καύσιμα και εξασφαλίζοντας δωρεάν και ασφαλή στέγαση και συνθήκες σπουδών για όλους τους φοιτητές», καταλήγει.

Αντιδράσεις και από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η πολιτική της λιτότητας και της φτώχειας που αποφασίζει η τρόικα και υλοποιεί η συγκυβέρνηση των τριών «προθύμων» Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη πέρα από τη δυστυχία και την εξαθλίωση, σπέρνει και το θάνατο. «Νεαρά παιδιά που τα έστειλαν οι οικογένειές τους να σπουδάσουν βρίσκονται αυτή τη στιγμή νεκρά τα μισά, διασωληνωμένα στην εντατική τα υπόλοιπα, επειδή στα πλαίσια του δόγματος Α. Γεωργιάδη “όσοι δεν προσαρμόζονται πεθαίνουν”, δοκίμασαν να ζεσταθούν με ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι», τονίζει το κόμμα σε ανακοίνωσή του.

Πορείες διαμαρτυρίας σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη

Την απόφαση να αναλάβει τα έξοδα μεταφοράς των σορών των δύο άτυχων φοιτητών έλαβε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Λάρισας. Παράλληλα αποφασίστηκε αναβολή της προγραμματισμένης συνεδρίασης του σώματος και εν συνεχεία οι δημοτικοί σύμβουλοι συμμετείχαν σε πορεία διαμαρτυρίας με κεριά που έκαναν στο κέντρο της πόλης φοιτητές των ΤΕΙ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άλλη πορεία διαμαρτυρίας για την οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης διοργάνωσε το Εργατικό Κέντρο Λάρισας.

Παράλληλα πληθώρα ανακοινώσεων διαμαρτυρίας εκδόθηκαν από φορείς της πόλης.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στο Λευκό Πύργο πραγματοποίησαν φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου και του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν για τη λιτότητα, η οποία όπως αναφέρουν οδήγησε τους δύο νεαρούς στον θάνατο και άλλους τρεις στην εντατική, καθώς επίσης για την ανεργία που πλήττει τους νέους. Οι σπουδαστές του ΤΕΙ μοίρασαν φυλλάδια με ενημερωτικό υλικό για το σχέδιο «Αθηνά», το οποίο υποστηρίζουν ότι υποβαθμίζει τις σπουδές τους.

(πηγή: tvxs.gr)

Tης Αργυρώς Λύτρα

Αποκαλυπτική και απροσχημάτιστη, όσον αφορά τις προθέσεις της κυβέρνησης να παραδώσει τον έλεγχο του ελληνικού πανεπιστημίου στα χέρια ιδιωτών, υπήρξε η παρέμβαση του Ευριπίδη Στυλιανίδη σε συνέδριο του «Economist», με θέμα σχετικό με την Παιδεία.

Στην πραγματικότητα ο υπουργός Εσωτερικών, που ως γνωστόν είχε διατελέσει και υπουργός Παιδείας, αντιμετωπίζει ως εμπόδιο για την ανάπτυξη της ανώτατης εκπαίδευσης το άρθρο 16 του Συντάγματος και εμφανίζεται ως εμπνευστής της ιδέας να μπει τρικλοποδιά σε όσα αυτό επιβάλλει, και ουσιαστικά να… μετοχοποιηθούν και να πουληθούν έτσι τα πανεπιστήμια σε επενδυτές.

«Το στοίχημα της αναθεώρησης του Άρθρου 16 του Συντάγματος χάθηκε το 2001 και το 2007, αφήνοντας το Ελληνικό Πανεπιστήμιο καθηλωμένο στο χθες, παρηκμασμένο, απομονωμένο διεθνώς, με ελλιπή χρηματοδότηση και ξεκομμένο απ’ την αγορά. Ο χρόνος που απαιτείται για μια νέα αναθεωρητική προσπάθεια δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να καλύψει το χαμένο έδαφος στον διεθνή ανταγωνισμό της εκπαίδευσης και της έρευνας» υποστήριξε στη σχετική του εισήγηση και απερίφραστα πρότεινε: «Για να μπορέσει η Ελλάδα να προλάβει τις εξελίξεις, δεν αρκεί πλέον να αλλάξει το εμπόδιο του Συντάγματος αλλά πρέπει έξυπνα να το προσπεράσει».

Όπως ο ίδιος ομολογεί, ο προϋπολογισμός δεν φτάνει παρά για να καλύψει τις ανάγκες χρηματοδότησης μόνο των 15 από τα 25 πανεπιστήμια της χώρας, με αποτέλεσμα «να απειλούνται τα υπόλοιπα με κλείσιμο ή μαρασμό και να διακυβεύεται πλήρως στην πράξη η συνταγματική επιταγή για δημόσια δωρεάν παιδεία». Έτσι, ως άλλος Μεσσίας της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, ο υπουργός Εσωτερικών προβάλλει ως «έξυπνη υπέρβαση» του άρθρου 16 τη μετοχοποίηση του 49% των ΑΕΙ και τη διάθεσή τους σε «ελληνικά Ιδρύματα, εφοπλιστές, επιχειρηματίες που θέλουν πραγματικά να επενδύσουν στην Παιδεία». Σύμφωνα μάλιστα με την πρότασή του, είναι αυτονόητη η ανάθεση στον ιδιώτη επενδυτή και του διοικητικού και του αναπτυξιακού μάνατζμεντ του Ιδρύματος και ο περιορισμός του πρύτανη στην επιστημονική εκπροσώπηση και στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα.

Τα «Μεικτά Πανεπιστήμια», όπως ονομάζει το αντικείμενο της ιδέας του ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, προορίζονται να χρησιμοποιηθούν ως μηχανισμός εισροής κεφαλαίου στη χώρα ενώ από την εν λόγω πρόταση προβλέπεται η οργάνωση ξενόγλωσσων προγραμμάτων, προκειμένου να συμμετέχουν σε αυτά ξένοι, μη Ευρωπαίοι, φοιτητές πληρώνοντας δίδακτρα.

Μολονότι ο υπουργός Εσωτερικών υποστηρίζει ότι η εφαρμογή της πρότασής του δημιουργεί την «απαραίτητη ρευστότητα στο Πανεπιστήμιο, προκειμένου να διασφαλίζεται πλήρως στην πράξη η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για τους φοιτητές που είναι Έλληνες πολίτες», φαίνεται ότι αυτό που παραβλέπει παντελώς είναι η απεμπόληση της ανεξαρτησίας του ελληνικού πανεπιστημίου, στην οποία μοιραία θα οδηγήσει η σύνδεση της έρευνας με ιδιωτικά συμφέροντα.

Επιπλέον, η πρόταση Στυλιανίδη προσβλέπει στη δημιουργία πανεπιστημίων δύο ταχυτήτων, καθώς παράλληλα με τα «Μεικτά Πανεπιστήμια» θα εξακολουθούν να λειτουργούν και τα δημόσια, δημιουργώντας ένα περιβάλλον εσωτερικού ανταγωνισμού, το οποίο δεν αποκλείεται να οδηγήσει τα χρηματοδοτούμενα από το κράτος πανεπιστήμια σε προοδευτική απαξίωση και μαρασμό. Όπως σημειώνει ο υπουργός Εσωτερικών, αποτιμώντας θετικά την ιδία πρόταση, «τα νέα Μεικτά Πανεπιστήμια που δημιουργούνται αποκτούν ρευστότητα πόρων εκτός κρατικού προϋπολογισμού, ευελιξία στη διοίκηση και την ανάπτυξή τους, και αντί να κλείσουν -πληγώνοντας αναπτυξιακά τις περιφέρειες που τα φιλοξενούσαν-, αποκτούν μια νέα δυναμική, αναπτύσσοντας την άμιλλα με τα παραδοσιακά δημόσια πανεπιστήμια, που συνεχίζει να συντηρεί ο κρατικός προϋπολογισμός».

Με άλλα λόγια, όπως προκύπτει από την παρέμβαση Στυλιανίδη, το διακύβευμα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης μετακυλίεται από την ακαδημαϊκή και ερευνητική της δυναμική στη δυνατότητά της να παρέχει υψηλές και ανταγωνιστικές εμπορικές υπηρεσίες στο κράτος, το οποίο, αντί να μάχεται για την ενίσχυση της ανεξαρτησίας του ελληνικού πανεπιστημίου, ενορχηστρώνει τη με κάθε τρόπο υπονόμευσή της.

(πηγή: 6meres.gr)

Παράλληλα με τις κινητοποίησης πολλών φοιτητών στην Αθήνα, με πρωτοβουλία των φοιτητών του τμήματος Εμπορίας και Διαφήμισης (Μάρκετινγκ) Ιεράπετρας στις 14:00 το μεσημέρι, σχηματίστηκε ανθρώπινη αλυσίδα, από πλήθος φοιτητών, μαθητών και πολιτών, περικυκλώνοντας το κτίριο του ΤΕΙ και καταλήγοντας μέχρι το Νοσοκομείο Ιεράπετρας, μια απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου. Έπειτα, η αλυσίδα συνέχισε την πορεία της και τερμάτισε στο Δημαρχείο της πόλης. Εκατοντάδες κόσμου ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας δείχνοντας καθαρά ότι η Ιεράπετρα είναι μαζί μας και δεν θα επιτρέψει αυτή την αδικία!

«Ήταν καθήκον μας να αγωνιστούμε για τον τίτλο σπουδών μας, που αυτή τη στιγμή μας τον καταργούν καθώς και για το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα στην υγεία.

Δε μένουμε με σταυρωμένα χέρια! Παλεύουμε για αυτά που δικαιούμαστε! Δε θα αφήσουμε να καταργηθεί το ΤΕΙ, δε θα αφήσουμε να κλείσει το ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ.

Είμαστε περήφανοι που σήμερα καταφέραμε να ενώσουμε τα χέρια μας και να πολεμήσουμε για τον μέλλον μας. »

Δείτε το video:

Του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου

Ξεκινώντας από την αρχαιότητα, έως σήμερα μια αξία παραμένει αναλλοίωτη ανά τους αιώνες, μια αξία την οποία κανένας δεν μπορεί να την δει με όρους οικονομικούς, κοινωνικούς ή πολιτικούς. Η αξία του Ανθρώπου. Χωρίς χρώμα, χωρίς καταγωγή, χωρίς φυλετικούς ή εθνικούς διαχωρισμούς. Δεν υπάρχει πολιτισμός ή θρησκεία που να μη μίλησε για την ανεκτικότητα, για το δικαίωμα στη ζωή, την ισοτιμία και την ανάπτυξη. Εν ολίγοις το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το «ευ ζην».

Φυσικά, η ιστορία μας διδάσκει πως αυτές οι αξίες πολλές φορές στο παρελθόν έχουν καταπατηθεί βάναυσα. Ολόκληρα έθνη έχουν αφανιστεί από το πρόσωπο της γης. Είτε εξοντώθηκαν, είτε σκλαβώθηκαν, είτε οδηγήθηκαν στην προσφυγιά, χωρίς να γυρίσουν ποτέ ξανά στα πάτρια εδάφη.
Σήμερα, τον 21ο αιώνα, τον αιώνα της τεχνολογίας, της-υποτιθέμενης-ανάπτυξης του ανθρώπινου πνεύματος, η κατάσταση που επικρατεί στις τέσσερεις γωνιές του πλανήτη μόνο αισιοδοξία δεν μπορεί να μεταδώσει.
Εκατοντάδες εσωτερικές ή διακρατικές συρράξεις, οικονομική ύφεση, στέρηση των βασικών αγαθών διαβίωσης, μείωση των φυσικών πόρων και φυσικές καταστροφές, συνθέτουν το παζλ αυτής της πρωτοφανούς κρίσης. Οι μέσοι υπολογισμοί των διεθνών οργανισμών εκτιμούν πως εξαιτίας όλων αυτών των παραγόντων που καθιστούν αδύνατη την σταθερή παραμονή σε μια εδαφική περιοχή περίπου 600.000.000 συνάνθρωποί μας αποτελούν μια τεράστια «κινούμενη μάζα», σε όλες τις μεριές του ορίζοντα. Βορρά, Νότο, Ανατολή και Δύση.

Αυτή λοιπόν η «μετακινούμενη μάζα» αναζητά απελπισμένα, με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο, οδό διαφυγής προς τα «παραδείσια εδάφη» που δεν είναι άλλα από τον αποκαλούμενο δυτικό κόσμο ή περισσότερο γνωστές ως αναπτυγμένες χώρες.
Οργανωμένα εγκληματικά κυκλώματα που έχουν αναπτύξει τα πλοκάμια τους σε όλα τα μήκη και πλάτη, με διασυνδέσεις ακόμη και με κυβερνήσεις, «προωθούν» τους εξαθλιωμένους αυτούς ανθρώπους, ατομικά ή οικογενειακά, δημιουργώντας ένα «πολιτισμένο» σκλαβοπάζαρο που δεν έχει καμία διαφορά από αυτά του 17ου και του 18ου αιώνα.
Η Ελλάδα, βρισκόμενη σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, ανάμεσα σε τρεις θάλασσες και τρεις ηπείρους, χιλιάδες χρόνια αποτελούσε την γέφυρα πολιτισμών και μετακινήσεων Εθνών από τη Δύση στην Ανατολή και τούμπαλιν. Από τις αρχές του 1990 όμως, η Ελλάδα άρχισε να σηκώνει το βάρος μιας μαζικής μετανάστευσης πληθυσμών από βορρά, νότο και ανατολή, που όμοιά της αριθμητικά δεν είχε καταγραφεί ποτέ. Διακρατικοί πόλεμοι, εμφύλιες συρράξεις, οικονομική κρίση, διάλυση κρατών, ώθησαν αυτούς τους συνανθρώπους μας στην αναζήτηση της γης της Επαγγελίας.

Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες χαμένες ψυχές, από λαούς γειτονικούς και από χώρες που μέχρι τότε θεωρούσαμε εξωτικές, άρχισαν να καταφθάνουν στην χώρα μας, αναζητώντας ένα «κεραμίδι», ένα «κομμάτι ψωμί», ένα καλύτερο μέλλον.
Και εμείς οι Έλληνες, της προσφυγιάς, οι Έλληνες του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Αρμενίας, των ορυχείων του Βελγίου, των καμινάδων του Ρουρ, της ζέστης της Σαουδικής Αραβίας και της Αυστραλίας, τους τα δώσαμε. Ανοίξαμε τα χέρια μας και δεχθήκαμε πολλούς από αυτούς. Άλλους μόνιμα, άλλους προσωρινά. Πολλούς με μόνο «διαβατήριο» το ιερότερο όλων: Πως ήταν άνθρωποι.
Έτσι, δείξαμε σε όλους όσους μας κατηγορούσαν, σε όλους όσους τα προκάλεσαν αυτά, πως «δεν ξεχνάμε» ότι κι εμείς ήμασταν κάποτε πρόσφυγες. Πως «δεν ξεχνάμε» ότι η φιλοξενία δεν είναι απλά για τους Έλληνες μια λέξη αλλά μια ιδέα, ένας έλικας μέσα στο ίδιο μας το DNA.

Οι άνθρωποι αυτοί, οι συνάνθρωποί μας από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, πρόσφεραν παράλληλα σε αυτή την πατρίδα. Σε αυτή τη χώρα που θέλησαν να ζήσουν και να εργαστούν. Στην ακμή της, οι Έλληνες, η ελληνική οικονομία κατ’ επέκταση, χρησιμοποίησε και έλαβε στο έπακρο τις εργατικές τους ικανότητες. Ωφέλησε και ωφελήθηκε από τους μετανάστες.
Πάνε τώρα όμως κοντά πέντε χρόνια, που η Ελλάδα βρίσκεται σε ύφεση. Η φτώχεια, τα προβλήματα επιβίωσης και η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία αναγκάζει μετά από πενήντα χρόνια, τους νέους να παίρνουν ξανά το δρόμο της προσφυγιάς και ν’ αναζητούν «νέα πατρίδα» και τους μεγαλύτερους ν’ αναρωτιούνται για το τι και ποιος φταίει.

Και μέσα σε αυτή την αναζήτηση, άρχισαν να ακούγονται φωνές, μοιάζοντας με αυτές δαιμόνων μέσα από τις πιο σκοτεινές στοές της κόλασης. Ζητούν αίμα, ζητούν κυνήγι ανθρώπων, ζητούν βία, φωτιά και πυρωμένο ατσάλι κατά των μεταναστών. Φορτώνοντας επάνω τους, το κακό για όσα συμβαίνουν, αγνοώντας τους αίτιους και τις αιτίες για την κρίση στην Ελλάδα.
Κακοί και μισάνθρωποι μας δείχνουν το δρόμο της βίας ως λύση καταδικάζοντας σε ένα αόρατο δικαστήριο σκιών, ως ενόχους όλους τους άλλους πλην της «αλάθητης», «άρειας» και «μοναδικής» φυλής. Απειλούνται, δολοφονούνται, βασανίζονται, ξυλοκοπούνται συνάνθρωποί μας, με μόνο «έγκλημα», το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία, τις πολιτικές ή τις προσωπικές τους προτιμήσεις.

Η ιστορία μας έχει διδάξει πως η βία δεν είναι λύση. Ποτέ δεν ήταν. Πάντα «έλυνε» προσωρινά κάποια προβλήματα, μα στο τέλος τα πολλαπλασίαζε και στρέφονταν κατά αυτού που την χρησιμοποίησε. Ιδιαίτερα ο 20ος αιώνας, που χαρακτηρίστηκε ως ο «αιώνας του ρατσισμού» με εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα.
Αυτό το κακό, αυτή η ντροπή για το ανθρώπινο γένος που έφτασε από τα σκλαβοπάζαρα της Ζανζιβάρης μέχρι τους φούρνους του Άουσβιτς η ιστορία μας διδάσκει πως δεν πρέπει να ξαναγίνει.
Και εμείς οι Έλληνες καλούμαστε να μη το επιτρέψουμε σε κανέναν και στο όνομα καμίας «σωτηρίας».
Και η μοίρα, ένα παιχνίδι θαρρείς μεταξύ της δυαδικής φύσης του Ανθρώπου μας καλεί να παλέψουμε ξανά ως λαός κατά αυτής της κατάρας. Λύσεις υπάρχουν και αυτές δεν είναι βίαιες. Απέναντι σε αυτούς που θέλουν να βυθίσουν τους Έλληνες στην βία, στο να στραφούν εναντίον συνανθρώπων τους που το μόνο «έγκλημά» τους είναι πως δεν γεννήθηκαν με τις «απαιτούμενες προδιαγραφές», που κυνηγήθηκαν, βιάστηκαν, βασανίστηκαν και εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους, μπορούμε να αντιπαρατεθούμε και να τους σταματήσουμε.
Έχουμε «όπλα» μας, το πνεύμα, την ηθική, την δικαιοσύνη για να προστατεύσουμε τον Άνθρωπο. Τον λευκό, μαύρο, έγχρωμο και κίτρινο συνάνθρωπό μας.
Η οικονομική κρίση αργά ή γρήγορα θα περάσει. Το στίγμα μιας χώρας «οικονομικά ατίθασης», βάσει των απάνθρωπων και ψυχρών οικονομικών μέτρων, θα εξαφανιστεί. Όμως, αν το επιτρέψουμε, αν αφήσουμε ο ρατσισμός και η βία να επικρατήσουν, το στίγμα της «ρατσιστικής Ελλάδας» θα μας κυνηγά πάντα…
Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή του Σωκράτη που χιλιάδες χρόνια μας υπενθυμίζει τι είμαστε εμείς οι Έλληνες και γιατί «φωτίσαμε» τον κόσμο στην πιο σκοτεινές στιγμές του: «Δεν είμαι Αθηναίος, δεν είμαι Έλληνας, είμαι πολίτης όλου του κόσμου!»

(πηγή: unhcr.gr)

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian βάσει του οποίου οι Ευρωπαίοι, παρότι συμφώνησαν πριν από 60 χρόνια “κουρέψουν” το γερμανικό χρέος, αρνούνται να πράξουν σήμερα το ίδιο για τους “αδύναμους κρίκους” του ευρώ.

“Σαν σήμερα πριν από εξήντα χρόνια, η συμφωνία του Λονδίνου διέγραφε το μισό μεταπολεμικό χρέος της Γερμανίας. Αυτή η διαγραφή, με τον τρόπο που… έγινε, ήταν ζωτικής σημασίας για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης, μετά τον πόλεμο. Βρίσκεται δε σε πλήρη αντίθεση με τις δοκιμασίες που υφίστανται σήμερα οι λαοί της Ευρώπης, στο όνομα του χρέους” τονίζει η εφημερίδα.

Επισημαίνει δε ότι στους πιστωτές της Γερμανίας περιλαμβάνονταν τότε, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα και η Ισπανία. “Χώρες όπως η Ελλάδα πρόθυμα πήραν μέρος στη συμφωνία, για να βοηθήσουν να δημιουργηθεί μια σταθερή δυτική Ευρώπη της ευημερίας, παρά τα εγκλήματα πολέμου που είχαν διαπράξει οι Γερμανοί κατακτητές μερικά χρόνια πριν” αναφέρει το δημοσίευμα.

Μετά τη συμφωνία του Λονδίνου, στη Γερμανία συντελέστηκε ένα “οικονομικό θαύμα”. Ωστόσο, η “συνταγή” που ακολουθήθηκε για τα υπερχρεωμένα κράτη τα τελευταία 30 χρόνια ήταν τελείως αντίθετη. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, η πρακτική ήταν αυτή των συνεχών δανείων ελεημοσύνης, με τον ταυτόχρονο εξαναγκασμό των χωρών αυτών σε σκληρή λιτότητα και φιλελευθεροποίηση των οικονομιών τους, ώστε να γίνουν “πιο ανταγωνιστικές”.

Η Guardian συνεχίζει λέγοντας πως “το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν, από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική το ’80 και το ’90, μέχρι την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ισπανία σήμερα, να αυξηθεί η φτώχεια και η ανισότητα. Στην Ελλάδα σήμερα, η οικονομία έχει συρρικνωθεί περισσότερο από 20%, ενώ ένας στους δύο νέους είναι άνεργος”.

Σημειώνει ακόμη ότι περίπου 70 χώρες είχαν απαιτήσεις έναντι της Γερμανίας τόσο από την προπολεμική, όσο και από τη μεταπολεμική περίοδο. Το συνολικό χρέος της ανερχόταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα. Για τη Γερμανία όμως του 1953 η λιτότητα και η επιστροφή των δανείων δεν αποτελούσε επιλογή. Το αντίθετο! Η γερμανική οικονομία χρειαζόταν φρέσκο χρήμα για την ανοικοδόμηση της χώρας και την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν στη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, ενώ για το υπόλοιπο προέβλεψαν τη μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του.

Παράλληλα, η συμφωνία δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη. Διότι η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της μόνο αν κέρδιζε χρήματα από τις εξαγωγές.

Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, δηλώνει ότι μια παρόμοια ρύθμιση θα μπορούσε να βοηθήσει και την Ελλάδα. Όπως εξηγεί “οι Γερμανοί θα πάρουν πίσω τα χρήματά τους μόνο αν επιτρέψουν ένα πλεόνασμα στο ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο. Και οι Έλληνες θα εξάγουν προϊόντα και θα φιλοξενούν στα ξενοδοχεία τους Γερμανούς τουρίστες”.

(πηγή: Guardian)

4 στα 10 ελληνικά νοικοκυριά έχουν λάβει κάποιο δάνειο από τράπεζα

Δυσκολία ή και αδυναμία στην αποπληρωμή του δανείου εμφανίζει το 84% των νοικοκυριών, σύμφωνα με έρευνα της Public Issue που καταγράφει τις μεγαλύτερες δυσχέρειες σε οικογένειες με παιδιά και νοικοκυριά που προέρχονται από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

Η έρευνα που δεν αναφέρει δείγμα ερωτηθέντων βασίζεται σε πανελλαδικές τηλεφωνικές έρευνες και τη βάση ερευνών της εταιρείας της περιόδου 2001-2013 για τη σύγκριση των στοιχείων.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της Public Issue για το 2012, τα 4 στα 10 νοικοκυριά στην Ελλάδα (41%) έχουν λάβει κάποιο δάνειο από τράπεζα, ενώ η προβολή του ποσοστού αυτού στον πληθυσμό των νοικοκυριών της χώρας αντιστοιχεί περίπου σε 1,5 εκατ. νοικοκυριά.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων πρόκειται για στεγαστικό δάνειο (25%) και ακολουθούν με μικρότερα ποσοστά τα καταναλωτικά (10%), τα δάνεια για αγορά αυτοκινήτου (4%), τα επαγγελματικά (4%) και τα επισκευαστικά (3%).

Ανά τύπο

Συσχέτιση διαπιστώνεται μεταξύ της ύπαρξης δανείου και του τύπου νοικοκυριού, καθώς το ποσοστό των παντρεμένων με παιδιά που έχουν δάνειο είναι 45%, των παντρεμένων χωρίς παιδιά 43%, των ανύπαντρων που συζούν 41%, ενώ των ανύπαντρων που μένουν μόνοι 31%. Τα νοικοκυριά που κατέχουν δάνεια προέρχονται κυρίως από τα μεσαία (44%) και κατώτερα (42%) κοινωνικά στρώματα, και σε μικρότερο ποσοστό από τα ανώτερα-αστικά (27%) στρώματα.

Ανά περιοχή

Η ύπαρξη δανείων είναι μάλλον υπόθεση των νοικοκυριών των αστικών κέντρων, αναφέρεται στην έρευνα της Public Issue. Στις μεγάλες πόλεις της χώρας, σχεδόν 4 στα 10 νοικοκυριά (44%) έχουν δάνειο στην τράπεζα, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τις ημιαστικές και αγροτικές περιοχές περιορίζεται σε 36% και 35% αντίστοιχα.

Όσον αφορά στο ζήτημα της κανονικής εξυπηρέτησης των δανείων, σχεδόν 3 στα 4 νοικοκυριά (78%) αναφέρουν ότι πληρώνουν με δυσκολία τις μηνιαίες δόσεις, ενώ ένα επιπλέον ποσοστό 6% εμφανίζει πλήρη αδυναμία αποπληρωμής. Το συνολικό ποσοστό, που αγγίζει το 84%, είναι ιδιαίτερα αυξημένο σε σχέση με το παρελθόν: ήταν 60% το 2009 και 65% το 2008. Η δυσκολία εξυπηρέτησης των δανείων ανέρχεται στο 86% στα στεγαστικά, σε 86% στα καταναλωτικά, στο 79% στα δάνεια αγοράς αυτοκινήτου, στο 90% στα επαγγελματικά και στο 82% στα επισκευαστικά.

Τα τελευταία τρία χρόνια, τα τρία στα 10 νοικοκυριά (29%) έχουν πραγματοποιήσει διακανονισμό του δανείου τους, ενώ 2% των περιπτώσεων επεδίωξε κάποια ευνοϊκή ρύθμιση, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το ποσοστό επιτυχημένου διακανονισμού εξαρτάται από το είδος του δανείου, καθώς είναι υψηλότερο για τα καταναλωτικά δάνεια (43%) και σημαντικά χαμηλότερο για τα στεγαστικά (25%). Οι ευνοϊκές ρυθμίσεις εφαρμόζονται κυρίως στον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό (31%), στους ανέργους (37%) και στα νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες (31%).

Λιγότερα δάνεια

Τέλος, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με την Public Issue, το ποσοστό των νοικοκυριών με δάνειο έχει μειωθεί κατά 8%: από 49% το 2008, και 43% το 2009, σε 41% το 2012.

Όσον αφορά στη σύνθεση των αναλαμβανόμενων πιστώσεων ανά νοικοκυριό διαχρονικά εντοπίζονται οι εξής μεταβολές: αύξηση στα στεγαστικά (21% το 2008, 16% το 2009, 25% το 2012), μείωση στα καταναλωτικά (15% το 2008, 15% το 2009, 10% το 2012), μείωση στα δάνεια για αγορά αυτοκινήτου (7% το 2008, 7% το 2009, 4% το 2012), μείωση στα επαγγελματικά (5% το 2008, 4% το 2009, 4% το 2012) και μείωση στα επισκευαστικά (4% το 2008, 3% το 2009, 3% το 2012).

(πηγή: naftemporiki.gr)

Το 31% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 24,2%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες και αναφέρονται στο 2011

Ειδικότερα, προκύπτει ότι στην Ελλάδα, ανά ηλικιακή ομάδα, το 30,4% των παιδιών κάτω των 18 ετών αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού (27% στην ΕΕ), ενώ στους πολίτες 18- 64 ετών το ποσοστό ανέρχεται στο 31,6% (24,3% στην ΕΕ) και στους ηλικιωμένους (άνω των 65 ετών) είναι 29,3% (20,5% στην ΕΕ).

Παράλληλα, ο κίνδυνος της φτώχειας μειώνεται όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο εκπαίδευσης των γονέων.

Αναλυτικότερα, στην Ελλάδα το 50,2% των παιδιών με γονείς με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης απειλείται με τον κίνδυνο φτώχειας (49,2% στην ΕΕ), ενώ για τα παιδιά με γονείς με μέσο επίπεδο εκπαίδευσης το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 28,7% (22,4% στην ΕΕ) για να μειωθεί περαιτέρω στο 7,9% για τα παιδιά με γονείς υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης (7,5% στην ΕΕ).

(πηγή: thepressproject.gr)

Σταματούν οι Ελβετοί να μας δίνουν ασκούς για μεταγγίσεις

Ο ελβετικός Ερυθρός Σταυρός θα αναγκαστεί να μειώσει κατά το ήμισυ τις μονάδες αίματος που παρέχει στην Ελλάδα λόγω της συσσώρευσης των οφειλόμενων ποσών, δήλωσε σήμερα ο διευθυντής της υπηρεσίας μεταγγίσεων της ανθρωπιστικής οργάνωσης στο Γαλλικό Πρακτορείο, επιβεβαιώνοντας πληροφορία της εφημερίδας Tages-Anzeiger.

Καθώς η κρίση χρέους ώθησε την Ελλάδα να αυξήσει τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, οι καθυστερούμενες οφειλές στον ελβετικό Ερυθρό Σταυρό έφταναν τα 5 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα (4 εκατομμύρια ευρώ) το 2011.

Ο Ρούντολφ Σβάμπε, διευθυντής της υπηρεσίας μεταγγίσεων του ελβετικού Ερυθρού Σταυρού, αναγνώρισε ότι αυτή ήταν μία δύσκολη απόφαση.

«Όμως ένα έλλειμμα πέντε εκατομμυρίων δημιουργεί σημαντικούς κινδύνους στην οργάνωσή μας», σημείωσε.

Η λήψη της απόφασης αυτής κατέστη κάτι το αναπόφευκτο, καθώς τα έσοδα από τις εξαγωγές αυτές καλύπτουν μόνον τα έξοδα διαχείρισης, εργαστηρίου και επιμελητείας, ενώ το ίδιο το αίμα προσφέρεται δωρεάν.

«Επικοινωνήσαμε επομένως με τις ελληνικές αρχές για να βρούμε μια λύση», εξήγησε. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι οι παραδόσεις μονάδων αίματος θα μειωθούν σταδιακά από το 2015 για να φτάσουν στο ήμισυ του σημερινού όγκου το 2020.

Παράλληλα ο ελβετικός Ερυθρός Σταυρός θα βοηθήσει την Ελλάδα να θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα που θα ενθαρρύνει τους Έλληνες πολίτες να δίνουν πιο συχνά αίμα.

Ωστόσο τη διαβεβαίωση ότι οι Έλληνες ασθενείς δεν θα μείνουν χωρίς αίμα, έδωσε ο πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου αιμοδοσίας, Λεωνίδας Ανωμερίτης, μιλώντας στον ΑΘΗΝΑ 984 και την Έλενα Μπρέγιαννη, υποστηρίζοντας ότι  η Ελληνική Πολιτεία είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της και πληρώνει άμεσα τις περίπου 30 χιλιάδες φιάλες αίματος που παίρνει ετησίως από την Έλβετία.

(πηγές: nocomments.gr, capitalhealth.gr)